ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Γεια σας.
Για τους καινούριους φίλους μας, θυμίζουμε ότι τα 3πουλάκια φιλοξενούνται καθημερινά, από τις 13 Σεπτεμβρίου 1999, στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ.
Εδώ, στη νέα μας φωλιά, θα μας συναντάτε κάθε απόγευμα, αφού προηγουμένως έχετε μελετήσει την εφημερίδα και έχετε ενημερωθεί για ό,τι συμβαίνει στον τόπο.


Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016

160930 ΚΟΥΜΑΡΤΖΗΔΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Μια και μιλάμε για έρευνες…

Ενδιαφέρον έχουν τα ευρήματα μιας μεγάλης έρευνας που καταγράφει τη συμπεριφορά και τις αντιλήψεις των εφήβων σχετικά με εξαρτησιογόνες ουσίες και συνήθειες. Πώς αντιμετωπίζουν το κάπνισμα, το αλκοόλ και τον τζόγο.

Εμάς μας ενδιαφέρουν περισσότερο τα δικά μας παιδιά, γι’ αυτό και θα εστιάσουμε τα σχόλιά μας στις δικές τους επιδόσεις. Ας ξεκινήσουμε από τα ευχάριστα: Στο κάπνισμα καλά τα πάμε. Παρόλο που τα παιδιά μας δηλώνουν ότι έχουν πολύ ευκολότερη πρόσβαση στα τσιγάρα, απ’ ό,τι εκείνα των ευρωπαϊκών χωρών.

Δεν ξεκινούν όμως από μικρή ηλικία το συστηματικό κάπνισμα. Όσοι καπνίζουν το κάνουν εξίσου τακτικά και συστηματικά με τους ευρωπαίους συνομηλίκούς τους, όμως το συνολικό ποσοστό των καπνιστών είναι εδώ μικρότερο.

Αυτό, όπως είπαμε, είναι ευχάριστο και πολύ ενθαρρυντικό, αν σκεφτεί κανείς, πέρα από την ευκολία πρόσβασης, και τις παραστάσεις που έχουν τα δικά μας παιδιά, καθώς και το γεγονός ότι είμαστε μοναδική χώρα στην Ευρώπη, ίσως και στον κόσμο, που έχουμε έναν αντικαπνιστικό νόμο «στα χαρτιά».

Πάμε όμως και στα δυσάρεστα: Τα παιδιά μας πίνουν! Στις ερωτήσεις αν έχουν κάνει ποτέ στη ζωή τους χρήση αλκοόλ, καθώς και αν έχουν πιει τις τελευταίες 30 ημέρες, βρισκόμαστε πολύ πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Ψηλότερα βρισκόμαστε και στην «υπερβολική, κατά περίσταση χρήση αλκοόλ», καθώς οι νέοι μας θεωρούν και ευκολότερη την πρόσβαση σε αλκοολούχα ποτά, παρότι απαγορεύεται αυστηρά να πωλούνται σε αυτούς.

Το ανησυχητικό είναι και η μικρή, πολύ μικρή ηλικία που αρχίζουν τα παιδιά μας να πίνουν, πιο μικρή από την αντίστοιχη των ευρωπαίων συνομήλικών τους, οι οποίοι όμως έχουν άλλη αρνητική πρωτιά, μεθούν από παιδιά. Εδώ νομίζω διαφαίνεται καθαρά και η «μαγκιά» του Έλληνα γονιού, που βιάζεται να δει το καμάρι του να μεγαλώνει.

Το διαδίκτυο το χρησιμοποιούν οι έφηβοι στην Ελλάδα όσο και εκείνοι στην Ευρώπη, με μια όμως διαφορά. Ενώ εκείνοι το χρησιμοποιούν για άντληση πληροφοριών και παιχνίδια, οι δικοί μας «κατεβάζουν» ταινίες, τραγούδια (πράγμα που είναι παράνομο) και εφαρμογές.

Το άλλο πουλάκι:
Ας έρθουμε και στα σοβαρά.

Οι έφηβοι της χώρας μας έχουν το πανευρωπαϊκό ρεκόρ, μάλιστα με επιδόσεις διπλάσιες των… αντιπάλων τους, στον στοιχηματισμό, δηλαδή τον τζόγο. Είτε μέσω του διαδικτύου, είτε σε ειδικούς χώρους που υπάρχουν παντού γύρω μας, τα γνωστά σε όλους προποτζίδικα.

Μια τόσο μεγάλη διαφορά στις επιδόσεις του τζόγου, όταν σε όλες τις άλλες κατηγορίες η μάχη γίνεται στήθος με στήθος, μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί. Προφανώς υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι (και ευθύνες) που οι έφηβοί μας το έχουν ρίξει στον τζόγο.

Τις ευθύνες τις ανέφερα παρενθετικά. Δεν είμαι βέβαιος αν συμφωνούμε όλοι πως μια τέτοια συμπεριφορά είναι προβληματική, ώστε να αναζητήσουμε και υπεύθυνους. Ή μήπως πρέπει, είμαστε υποχρεωμένοι να συμφωνήσουμε όλοι, από τη στιγμή που ο νόμος την απαγορεύει;

Σας παρουσιάζω ένα διάλογο από δημοσιογραφικό ρεπορτάζ:
«Έρχονται συχνά;» ρωτάμε την κοπέλα πίσω από το γκισέ.
«Όταν δουλεύω εγώ, 5 φορές την εβδομάδα, τους βλέπω. Παίζουν από 20-30 ευρώ την εβδομάδα. Φαντάζομαι ότι θα έρχονται και το Σαββατοκύριακο», απαντά.

Στα δεξιά της, σε εμφανές σημείο, η πινακίδα που υπενθυμίζει ότι δεν είναι επιτρεπτή η συμμετοχή ανηλίκων στους διαγωνισμούς.
«Αυτό εδώ κοιτάς; Άσε, δεν βγάζεις άκρη. Έρχονται οι γονείς και κάνουν φασαρία. Σου λένε “δεν άφησες το παιδί μου, δεν θα έρχομαι ούτε κι εγώ”. Μία, δύο, τρεις, μετά λες, εντάξει αφού επιμένει ο γονιός!».

Ήδη άρχισαν να διαφαίνονται οι πρώτες μεγάλες ευθύνες. Ο γονιός στέλνει το παιδί του είτε να στοιχηματίσει για κείνον, είτε να… παίξει για τον εαυτό του. Είπα όμως τη λέξη πίσω από την οποία κρύβεται ένα μεγάλο μυστικό του εθισμού των νέων στον τζόγο. Παιχνίδι!

Γίνεται μια προσπάθεια, εντελώς συνειδητή, να ταυτιστεί ο τζόγος με το παιχνίδι. Δεν στοιχηματίζεις τα χρήματα των γονιών ή τα δικά σου, δεν τζογάρεις, με μεγάλο κίνδυνο να εθιστείς σε μια προβληματική συμπεριφορά, δεν ποντάρεις, με τις πιθανότητες επιστημονικώς αποδεδειγμένα εις βάρος σου και υπέρ του διοργανωτή, απλώς… «παίζεις»!

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Θέλετε να το ακούσετε από τα πιο επίσημα χείλη;

«Ένας από τους μεγαλύτερους στόχους της Εθνικής Αρχής Στοιχημάτων (ΕΑΣ) είναι να αδειοδοτηθούν προγράμματα, ούτως ώστε να γίνεται πρόληψη και αντιμετώπιση του εθισμού στο στοίχημα και να καλλιεργηθεί κουλτούρα από τα στάδια της εφηβείας, έτσι ώστε να δημιουργηθεί η κατάλληλη νοοτροπία στους νέους και να εφαρμόζεται το υπεύθυνο παιχνίδι», υπογράμμισε η Πρόεδρος της Εθνικής Αρχής Στοιχημάτων Ιωάννα Φιάκκου.

«Υπεύθυνο παιχνίδι»!
Με τέτοια αντιμετώπιση, με τις διαφημίσεις να σε βομβαρδίζουν από το πρωί μέχρι το βράδυ να… αφήσεις τον θείο, με μια κοινωνία να έχει κάνει εδώ και χρόνια όνειρο ζωής και μοναδικό στόχο το εύκολο και γρήγορο κέρδος, είναι να απορούμε με τις επιδόσεις των εφήβων μας στον τζόγο;

Όλα αυτά έρχονται σε αντίθεση με τις υποκριτικές απαγορεύσεις που δεν τηρούνται και τις δήθεν προτροπές για προστασία των νέων από τη συνήθεια να στοιχηματίζουν. Το θέμα είναι σοβαρό και πρέπει κάτι να κάνουμε ως κοινωνία.

Με συγχωρείτε τώρα, γιατί έχω να πάω να παίξω κι ένα ΤΖΟΤΤΟ!


Καλή τύχη με την αντιμετώπιση του τζόγου.

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

160929 ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:
«Αστείες, απρόβλεπτες ή και άχρηστες».

Όλο αυτό όμως στον υπερθετικό βαθμό: οι πιο αστείες, οι πιο απρόβλεπτες ή και οι πιο άχρηστες. Φαντάζεστε ότι αυτές όλες θα μπορούσαν ποτέ να βραβευθούν; Φυσικά, αν μιλάμε για ιστορίες ή και για κινηματογραφικές ταινίες.

Τότε, ναι, θα μπορούσε να εκτιμηθεί το χιούμορ τους, η πρωτοτυπία τους, ακόμη και το γεγονός ότι δεν προσφέρουν τίποτε ωφελιμιστικά, πέρα από την απόλαυση να έρχεται κανείς σε επαφή μαζί τους.

Τι γίνεται όμως όταν μιλάμε για… επιστημονικές ανακαλύψεις; Έχει νόημα να βραβεύονται εκείνες που διακρίνονται σε όλους τους παραπάνω τομείς;
Όχι, θα σκεφτεί κάποιος, διότι ακριβώς το αστείο, το απρόβλεπτο και το άχρηστο δεν εμπίπτουν στα ενδιαφέροντα της επιστήμης.

Ή μήπως αυτό δεν ισχύει; Μήπως θα έπρεπε και η επιστήμη να έχει την αστεία, την απρόβλεπτη και, γιατί όχι, την «άχρηστη» πλευρά της; Μήπως τότε θα προκαλούσε περισσότερο και το ενδιαφέρον των μαθητών;

Δεν μπορώ να απαντήσω με βεβαιότητα. Εκείνο για το οποίο είμαι σίγουρος είναι το γεγονός πως, από όσες επιστημονικές διαλέξεις έχουμε παρακολουθήσει στην πόλη μας, εκείνες που έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση και ήταν περισσότερο απολαυστικές είχαν όλα τα παραπάνω στοιχεία.

Οι ομιλητές διέθεταν ισχυρές δόσεις χιούμορ (μαζί με τον απαραίτητο αυτοσαρκασμό), χρησιμοποιούσαν το ρητορικό στοιχείο του αιφνιδιασμού και, φυσικά, πολλές φορές μας μιλούσαν για πράγματα πρακτικώς «άχρηστα», όπως κάποια από τα διαστημικά προγράμματα της NASA.

Παρόλα αυτά, ο επιστημονικός κόσμος βλέπει με… συμπάθεια τις επιστημονικές ανακαλύψεις που έχουν τα χαρακτηριστικά για τα οποία συζητάμε και μάλιστα εκείνες που τα έχουν σε μεγαλύτερο βαθμό τις βραβεύει.

Πρόκειται για τα ετήσια βραβεία Νόμπελ του «τρελού επιστήμονα», που ξεκίνησαν σαν ένα αστείο πριν από είκοσι έξι χρόνια, από μια παρέα νεαρών επιστημόνων, για να καθιερωθούν και να πάρουν σήμερα μεγάλη… επισημότητα.

Τα απονέμουν μάλιστα στους νικητές αληθινοί νομπελίστες, σε μια τελετή που πραγματοποιείται με τη δέουσα επισημότητα στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Το σκεπτικό δεν είναι τελείως αντιεπιστημονικό, αφού βραβεύονται ανακαλύψεις που κάνουν αρχικά τους ανθρώπους να γελάσουν, μετά όμως να σκεφτούν!

Το άλλο πουλάκι:
Ελάτε να κάνουμε το ίδιο.

Θα σταθούμε μόνο σε μερικές από τις βραβευμένες ανακαλύψεις και θα δούμε αν όντως είναι τελείως άχρηστες (για το αστείες και το απρόβλεπτες δεν το συζητώ) ή έχουν κάποια μικρή ή μεγαλύτερη χρησιμότητα.

Το «Βραβείο Αναπαραγωγής» έλαβε μια έρευνα που μελέτησε τις επιπτώσεις που έχουν τα παντελόνια, στη σεξουαλική ζωή των… αρουραίων. Τι βρήκε; Ότι τα συνθετικά υφάσματα από πολυεστέρα, επειδή ακριβώς παράγουν ηλεκτροστατικά πεδία, έχουν δυσμενή επίδραση στη λίμπιτο.

Εσείς τι λέτε; Δεν ενδιαφέρει αυτό το πόρισμα, πέρα από τους αρουραίους, και όλους όσοι φοράνε παντελόνια; Λέτε να έχουν άδικο εκείνοι που ψάχνουν το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένο το ύφασμα των παντελονιών τους, των ρούχων γενικότερα, και προτιμούν τα φυσικά από τα συνθετικά υφάσματα;

Δεν θέλω να οδηγηθώ σε αυθαίρετα συμπεράσματα που έχουν να κάνουν με την παρατηρούμενη υπογεννητικότητα εξαιτίας της ποιότητας του σπέρματος και την πτώση της λίμπιτο των νέων ανδρών, προφανώς όμως η βραβευμένη αυτή «άχρηστη» έρευνα ανοίγει έναν δρόμο για παραπέρα διερευνήσεις.

Πάμε σε ένα δεύτερο Βραβείο, σε εκείνο της Ψυχολογίας. Το έλαβαν δυο επιστήμονες οι οποίοι μελέτησαν πόσο συχνά λένε ψέματα οι… ψεύτες. Το ενδιαφέρον στην έρευνα ήταν ότι πραγματοποιήθηκε με ερωτήσεις!

Δεν γνωρίζουμε ακριβώς τις λεπτομέρειες της έρευνας, όπως καταλαβαίνετε όμως υπάρχει εδώ ένα στοιχείο αυτοαναφορικότητας που προκαλεί προβλήματα. Πόσο σοβαρά μπορείς να πάρεις την απάντηση ενός… ψεύτη στην ερώτηση πόσο συχνά λέει ψέματα;

Πάντως, αν θέλουμε να σχολιάσουμε τα ευρήματα των ερευνητών θα πρέπει να σταθούμε σε δύο από αυτά. Σε εκείνο που δείχνει ότι ο μέσος ενήλικας (δηλαδή εμείς όλοι) λέει δύο ψέματα την ημέρα και το άλλο που δείχνει ότι τα περισσότερα ψέματα τα λένε οι έφηβοι.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Πάμε και σε μια τρίτη έρευνα.

Μιλάμε για το «Βραβείο Αντίληψης» που δόθηκε σε Ιάπωνες ερευνητές, οι οποίοι έψαξαν να βρουν κατά πόσο ο κόσμος φαίνεται διαφορετικός, όταν σκύβεις και τον κοιτάς μέσα από τα ανοιχτά σου πόδια.

Δυστυχώς, στο ρεπορτάζ δεν αναφέρει τι ακριβώς βρήκαν, οπότε χρειάζεται λίγο περισσότερο ψάξιμο από μέρους μας. Επίσης, εκείνο που πρέπει να διευκρινιστεί είναι αν οι ερευνητές αναζήτησαν αποτελέσματα πέρα από το βασικό ερώτημά τους και σε σχέση με αυτό.

Δηλαδή, πώς φαίνεται ο κόσμος, όταν σκύβεις και τον κοιτάς μέσα από τα ανοιχτά σου πόδια, ενώ συγχρόνως… κάνεις και κάτι άλλο. Επηρεάζει και αυτό το άλλο την συνολική εικόνα, ή αποτελεί ουδέτερο παράγοντα;

Επίσης, η οπτική μέσα από τα ανοιχτά πόδια μάς ενδιαφέρει μόνο όταν… σκύβει κανείς, ή όταν, ας πούμε, είναι και ξαπλωμένος ανάσκελα. Φαίνεται και τότε διαφορετικός ο κόσμος και πόσο;

Όπως διαπιστώνετε, φίλοι μου, μόνο «άχρηστες» δεν είναι οι έρευνες που θεωρούνται υποψήφιες για τα «βραβεία Ig». Αν συμπεράνουμε από τις περιπτώσεις που εξετάσαμε σήμερα, τέτοιες έρευνες μπορούν να οδηγήσουν την επιστήμη πολύ μπροστά.

Στο ίδιο μάλλον συμπέρασμα οδηγούνται όλο και περισσότεροι άνθρωποι του επιστημονικού κόσμου, γι’ αυτό και η βράβευση ενός επιστήμονα με το συγκεκριμένο βραβείο, όχι απλώς δεν θεωρείται υποτιμητική, απεναντίας είναι κάτι που πάρα πολλοί το επιδιώκουν.

Στο κάτω κάτω, ένα βραβείο είναι κι αυτό.
Μπράβο!

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

190928 ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Έγκλημα και τιμωρία!

Δεν λέω, εγκλημάτησε και πρέπει να πληρώσει. Δεν είναι μικρό πράγμα η πλαστογράφηση δημόσιου εγγράφου, όταν μάλιστα σου αποφέρει τόσο μεγάλα κέρδη. Δηλαδή, τι κέρδη, τα δούλεψε η γυναίκα και με το παραπάνω.

Συγγνώμη, δεν σας είπα ακόμη ότι αναφέρομαι στην καθαρίστρια που τιμωρήθηκε από το τριμελές εφετείο κακουργημάτων της Λάρισας σε 15ετή φυλάκιση. Επειδή έκλεψε… μια χρονιά Δημοτικού Σχολείου!

Για να καταλάβετε, σας λέω ότι, στο όχι και τόσο μακρινό 1996, η κυρία αυτή θέλησε να υποβάλει τα χαρτιά της για μια θέση καθαρίστριας σε κρατικό παιδικό σταθμό. Η προκήρυξη προέβλεπε πως οι υποψήφιες πρέπει να είναι απόφοιτες Δημοτικού. Αυτή δεν ήταν!

Τι έκανε, λοιπόν; Κάτι τελείως αφελές, που όμως έπιασε! Πήρε από το σχολείο στο οποίο είχε φοιτήσει αποδεικτικό ότι τελείωσε την Ε΄ τάξη και άλλαξε το έψιλον κάνοντάς το «στου», όπως λένε και τα παιδιά, δηλαδή ΣΤ΄.

Είπα αφελές, επειδή, για όσους γνωρίζουν σχετικά, είναι εντελώς διαφορετικά τα δύο έγγραφα και δεν αλλάζει μόνο ο τίτλος της τάξης αποφοίτησης, πράγμα που προφανώς δεν γνώριζε η υποψήφια, έπρεπε όμως να γνωρίζουν ή να το προσέξουν εκείνοι που παρέλαβαν τα δικαιολογητικά.

Έτσι, κακώς πιστεύω ότι το δικαστήριο δεν επέρριψε ευθύνες και θεώρησε παραπλανημένο, το Διοικητικό Συμβούλιο του παιδικού σταθμού που τη διορίστηκε ως καθαρίστρια.
Στο κάτω κάτω, αν ήταν η μοναδική υποψήφια με «απολυτήριο» Δημοτικού και δεν μπορούσε να γίνει σύγκριση με άλλα όμοια έγγραφα, τότε δεν «έφαγε» και τη θέση κάποιου άλλου.

Διότι, στην ουσία, αυτό ήταν και το μεγάλο παράπτωμα της κυρίας και όχι η… «πλαστογραφία με χρήση, με ιδιαίτερα μεγάλο όφελος και αντίστοιχη ζημιά, άνω των 120 και άνω των 150 χιλιάδων ευρώ σε βάρος του Δημοσίου.

Αφού αυτά τα χρήματα δεν τα έκλεψε, αλλά τα… δούλεψε. Όπως μάλιστα ισχυρίστηκαν οι μάρτυρες στο δικαστήριο, ήταν πολύ καλή και ιδιαίτερα ευσυνείδητη στην εργασία της. Δεν βλέπω, λοιπόν από πού προκύπτει ζημιά σε βάρος του Δημοσίου;

Αυτό, έτσι κι αλλιώς, κάποια καθαρίστρια θα προσλάμβανε και αυτά τα χρήματα θα τα έδινε για την καθαριότητα του παιδικού σταθμού. Δεν έχασε λοιπόν τίποτε, εξαπατήθηκε μεν, αλλά δεν βλέπω να είχε καμιά ζημία.

Το άλλο πουλάκι:
Κάποια άλλη όμως είχε!

Που είναι η αμέσως επόμενη στη σειρά για πρόσληψη, η οποία έχασε τη δουλειά, άρα και το δικαίωμα να πάρει αυτή τα χρήματα που έδωσε το Δημόσιο στην πλαστογράφο. Αυτήν ποιος θα την αποζημιώσει; Κανονικά πρέπει να το κάνει το Δημόσιο.

Διότι, η γυναίκα δεν φταίει σε τίποτε αν οι υπεύθυνοι του παιδικού σταθμού εξαπατήθηκαν, από κάτι μάλιστα τόσο προφανές. Δεν γνωρίζω μάλιστα αν δικαιούται να στραφεί εναντίον τους, προκειμένου να απαιτήσει κάποια αποκατάσταση της ζημιάς που υπέστη.

Έτσι δεν είναι; Διότι, στη χώρα μας, συμβαίνει το εξής αξιοθαύμαστο. Όλοι προσπαθούν να μπουν σε θέσεις ευθύνης, ώστε να λαμβάνουν και το αντίστοιχο επίδομα που προβλέπεται, πέραν του κανονικού μισθού τους.

Μικρό ή μεγαλύτερο δεν έχει σημασία, όμως είναι ένα επίδομα που, στην ουσία, αναγνωρίζει ότι αυτός που το λαμβάνει αναλαμβάνει και κάποιες ευθύνες και ένα αντίστοιχο ρίσκο. Τι συμβαίνει όμως όταν γίνει κάποια στραβή;

Τότε δεν βρίσκεται κανείς υπεύθυνος, όλοι κρύβονται πίσω από νομικίστικα τερτίπια και κάνουν την παλαβή μέχρι να περάσει η μπόρα και να τη βγάλουν καθαρή. (Ζητώ συγγνώμη για τις τόσες μαζεμένες… λαϊκές εκφράσεις, όμως θεωρώ ότι το απαιτούσε η περίσταση.)

Ας έρθουμε και στην ουσία του θέματος, η οποία πρέπει πάντα να μας ενδιαφέρει, πέρα από τους τύπους. Τι χρειάζεται το απολυτήριο Δημοτικού, προκειμένου να εργαστεί κάποια ως καθαρίστρια;

Χρειάζεται, διότι κάποιοι σκέφτηκαν και το έβαλαν στην προκήρυξη, αποκλείοντας όσες αποφοίτησαν, ας πούμε, από την Ε΄ τάξη. Στην ουσία όμως, ποια είναι η διαφορά; Η εν λόγω καθαρίστρια, αν ήθελε να είναι και τυπικά εντάξει θα έπρεπε να δώσει εξετάσεις και να πάρει τα Απολυτήριο.

Θα υπέβαλε μια αίτηση, θα την παρέπεμπαν σε κάποιο Σχολείο που λειτουργεί ως εξεταστικό κέντρο, εκεί ο Διευθυντής θα όριζε μια επιτροπή από δασκάλους που θα διενεργούσαν τις εξετάσεις και, αν ήξερε «με ποιους πολεμήσαμε το 1821», θα έπαιρνε το πολυπόθητο Απολυτήριο. Θέμα, δηλαδή, καθαρά γραφειοκρατικό.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Γεννήθηκε λίγο νωρίς!

Δεν γνωρίζουμε την ηλικία της, όμως αυτό είναι προφανές από το γεγονός ότι πήγε στο Σχολείο σε μια εποχή που υπήρχε πιθανότητα κάποιος να μην κατορθώσει να τελειώσει το Δημοτικό. Λίγο αργότερα αν γεννιόταν, θα είχε οπωσδήποτε Απολυτήριο, αφού από το Δημοτικό αποφοιτούν όλοι.

Μπορεί δηλαδή στον ίδιο διαγωνισμό να είχαν υποβάλει τα χαρτιά τους και υποψήφιες με λιγότερα ουσιαστικά προσόντα από την εν λόγω κυρία, αλλά ευτύχησαν να εγγραφούν και να φοιτήσουν στο Σχολείο λίγο αργότερα, ενώ αυτή αναγκάστηκε να το σταματήσει. Δεν είναι άδικο;

Τι θέλω να πω με όλα αυτά. Προφανώς δεν υποστηρίζω ότι όποιος πλαστογραφεί δημόσια έγγραφα και εξαπατά επιτροπές πρέπει να αθωώνεται. Όμως μου φάνηκαν κάπως πολλά τα δεκαπέντε χρόνια φυλάκιση στην συγκεκριμένη κυρία.

Εδώ μιλάμε βράζει ο τόπος από λαμόγια, ο άλλος έφτασε να γίνει χειρουργός και διευθυντής κλινικής με πλαστό πτυχίο! Αυτός, δηλαδή, σε πόσα χρόνια φυλάκιση πρέπει να καταδικαστεί, αν και όταν καταδικαστεί; Όσα και οι τέσσερις αδελφοί Ντάλτον μαζί;

Ας ελπίσουμε το Εφετείο να δει την περίπτωση της πλαστογράφου καθαρίστριας με μεγαλύτερη επιείκεια.
Dura lex sed lex!