ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Γεια σας.
Για τους καινούριους φίλους μας, θυμίζουμε ότι τα 3πουλάκια φιλοξενούνται καθημερινά, από τις 13 Σεπτεμβρίου 1999, στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ.
Εδώ, στη νέα μας φωλιά, θα μας συναντάτε κάθε απόγευμα, αφού προηγουμένως έχετε μελετήσει την εφημερίδα και έχετε ενημερωθεί για ό,τι συμβαίνει στον τόπο.


Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2016

160715 ΔΙΑΚΟΠΤΟΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:
«Πού θα πάτε διακοπές;»

Το ρωτάς; Δεν το ρωτάς!
Είναι σαν να ρωτάς τον άλλο πόσα λεφτά βγάζεις. Από τους γονείς μας ακόμη ξέρουμε ότι κάτι τέτοιες ερωτήσεις δείχνουν αγένεια, είναι απαγορευμένες, όσο καλά κι αν τον γνωρίζεις τον άλλο, όση οικειότητα και αν έχετε.

Θα πρέπει να είσαι πολύ σίγουρος, όπως και όταν πρόκειται να ρωτήσεις έναν μαθητή πώς έγραψε στις εξετάσεις. Αν έχεις και την παραμικρή υποψία ότι δεν πήγε καλά, αν φοβάσαι ότι κάπου την πάτησε, καλύτερα ρώτα κάτι άλλο, ρώτα τον τι ομάδα είναι.

Έτσι και για τις διακοπές. Μόνο αν τον δεις τον άλλο να βγαίνει από το ταξιδιωτικό πρακτορείο με τα εισιτήρια στο χέρι, ή αν τον βλέπεις να φορτώνει το αυτοκίνητο, τότε μπορείς να τον ρωτήσεις «για πού, ώρα καλή;»

Και πάλι, πιο σωστό είναι να μην αναφέρεις τη λέξη διακοπές. Διότι η φυγή από το σπίτι είναι ένα θέμα και οι διακοπές κάτι άλλο, εντελώς διαφορετικό. Το να πάει, ας πούμε, κάποιος στο σπίτι στο χωριό, να δει τον παππού και τη γιαγιά, δεν το λες ακριβώς διακοπές. Το λες;

Ακόμη και στο εξοχικό του (δηλαδή το παραθαλάσσιο) να πηγαίνει, πάλι δεν μπορείς να το πεις διακοπές, με την έννοια που έχουμε στο μυαλό μας από τα αξέχαστα, και τόσο μακρινά πλέον, χρόνια της αστακομακαρονάδας.

Η οποία, ιδιαίτερα τον καιρό των διακοπών, έδινε κι έπαιρνε. Θυμάμαι τότε που ζούσαμε και την τρέλα του χρηματιστηρίου, το τι αστακός σερβίρονταν στις παραθαλάσσιες ταβέρνες, δεν περιγράφεται. Και αναρωτιόσουν. Άντε, τα πούρα τα φέρνουν από τη σοσιαλιστική Κούβα. Τόσους αστακούς πού τους βρίσκουν;

Τότε, λοιπόν, μπορούσες άφοβα να ρωτήσεις τον άλλο πού θα πάει ή πού ήταν διακοπές, διότι ήσουν σίγουρος πως θα είχε να σου αναφέρει κάποιον, τις περισσότερες φορές όχι μόνον έναν, …βαρύγδουπο προορισμό.

Ακόμη και ο πιο «τσιπλάκης» μπορούσε να πάρει ένα διακοποδάνειο και να την κάνει για εξωτικούς προορισμούς, τους οποίους μπορούσε αργότερα να περιγράφει «ζωντανά» στους «ζωντανούς» φίλους του στο καφενείο, αφού δεν υπήρχε ακόμη ο θαυμαστός κόσμος του φέισμπουκ.

Το άλλο πουλάκι:
Διακοπές ή… αλλαγή;

Είπαμε, η μετάβαση στο χωριό ή στο εξοχικό (δηλαδή το παραθαλάσσιο) δεν αποτελεί διακοπές, θα μπορούσαμε ίσως να την πούμε «αλλαγή». Έτσι, άλλωστε, έλεγαν και οι παλαιότεροι την -συνήθως για λόγους υγείας- παραθέριση, σε κάποιο μέρος με καλό κλίμα.

Πήγαιναν «αλλαγή» στο βουνό, σε ένα χωριό με καθαρό αέρα και πολλά νερά, στα λουτρά, ή στη θάλασσα για αμμόλουτρα, θέλοντας να ενισχύσουν τον οργανισμό τους ενόψει ενός κρύου και υγρού χειμώνα, γεμάτου αρρώστιες.

Η «αλλαγή» έχει και μια άλλη, κυριολεκτική σημασία. Υποτίθεται ότι αλλάζεις όχι μόνο μέρος, αλλά και τις καθημερινές σου συνήθειες, το πρόγραμμά σου, τις ασχολίες και τα ενδιαφέροντά σου. Αν πρόκειται όμως να πας κάπου αλλού και να κάνεις ό,τι και εδώ, τότε δεν μιλάμε για αλλαγή, για ταλαιπωρία μιλάμε.

Έχω, ας πούμε, φίλους που κουβαλάνε στις διακοπές τους τη δουλειά που κάνουν όταν βρίσκονται στο σπίτι τους. Όταν λέμε δουλειά, μη φανταστείτε τίποτε επαγγελματικές υποχρεώσεις. Τα γραψίματά τους κουβαλάνε, τις διορθώσεις των κειμένων τους, τέτοια πράγματα.

Άλλοι πάλι παίρνουν μαζί τους την καθημερινή 24ωρη απασχόλησή τους, δηλαδή το τηλέφωνο ή το τάμπλετ με τα οποία είναι μονίμως δικτυωμένοι. Στις διακοπές μάλιστα δουλεύουν… υπερωριακά, αφού όλο και κάτι περισσότερο θα έχουν να «ανεβάσουν», όλο και περισσότερο θα τους λείπει η «ζωντανή» επικοινωνία με φίλους.

Όχι εμείς, για εμάς αυτό δεν είναι «αλλαγή», ούτε καν διακοπές. Εμείς χρειαζόμαστε και επιδιώκουμε μια πραγματική… αποσύνδεση από εικόνες και τις συνήθειες της καθημερινότητας. Χρειαζόμαστε αυτό που έλεγε μια φίλη «γέμισμα των μπαταριών», ώστε να μπορούμε να βγάλουμε τον δύσκολο χειμώνα που θα ακολουθήσει.

Ναι, όλοι οι χειμώνες είναι δύσκολοι –το καλοκαίρι είναι για τους φτωχούς, έλεγαν οι παλιοί- όμως δεν έχετε κι εσείς την εντύπωση ότι, όσο περνάνε τα χρόνια, γίνονται ακόμη δυσκολότεροι;

Δεν μιλάω μόνο από άποψη οικονομικών, μιλάω για τις δυσκολίες που έχουν να κάνουν με τα μονίμως πια παρόντα (μικρο)προβλήματα υγείας, με απώλειες αγαπημένων προσώπων που γίνονται περισσότερο έντονες το χειμώνα, με τον τρόπο που αλλάζει η πόλη και τα στέκια της, με την αδυναμία να βρισκόμαστε και να κάνουμε πράγματα όπως παλιά…

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Γι’ αυτό πρέπει να φεύγουμε!

Εξάλλου, όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, οι διακοπές αποκτούν μεγαλύτερη αξία την ημέρα… της επιστροφής. Όταν ξαναβρίσκεις εκεί όπου άφησες όλα τα πράγματα από τα οποία (υποτίθεται ότι) προσπάθησες να ξεφύγεις κι αυτό από τη μια σου φέρνει κάποια μελαγχολική διάθεση και από την άλλη σου δίνει μια γλυκιά αίσθηση σιγουριάς.

Έτσι, λοιπόν, κι εμείς. Φεύγουμε και σας αφήνουμε, ξέροντας πως, όταν θα ανταμώσουμε, θα σας βρούμε με έναν νέο εκλογικό νόμο, ένα αγνώριστο τηλεοπτικό τοπίο, μια διαπραγμάτευση για τα εργασιακά σε εξέλιξη και, πιθανότατα, μια ανασχηματισμένη κυβέρνηση.

Όμως θα είστε εδώ και θα είμαστε εδώ κι εμείς. Σ’ έναν κόσμο που αλλάζει τόσο γρήγορα και τόσο θεαματικά (για να λέμε και κανένα κλισέ) η επιστροφή σε αγαπημένα πρόσωπα και αγαπημένες συνήθειες είναι μια ανεκτίμητη σταθερά. Ας τη διαφυλάξουμε όσο μπορούμε…

Καλή αντάμωση τον Σεπτέμβριο!
Φύλλο (και φτερό) πορείας.

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

160714 ΛΙΣΤΡΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Είμαστε με τα καλά μας;

Έδωσαν, λέει, στη δημοσιότητα λίστα με τους μεγαλύτερους οφειλέτες του Δημοσίου, (όχι δημόσιους υπάλληλους, οφειλέτες που χρωστάνε στο Δημόσιο) με στόχο -άκουσον άκουσον- να τους κάνουν να… ντραπούν και να πάνε να εξοφλήσουν τα χρέη τους.

Πόσες αυταπάτες τρέφουν τελικά σ’ αυτή την κυβέρνηση!
Κάποτε μας έλεγαν πως, με το που θα εκλεγεί ο ΣΥΡΙΖΑ, οι πολίτες θα σπεύδουν να «τακτοποιούν» τις υποθέσεις τους, επειδή θα γνωρίζουν ότι τα χρήματά τους θα πιάνουν τόπο.

Η συγκεκριμένη αυταπάτη δεν ήταν και εντελώς εκτός πραγματικότητας. Θα σας εξηγήσω αμέσως γιατί. Έτυχε κι εγώ να ακούσω σε πολλές συζητήσεις φίλους, που τοποθετούσαν τον εαυτό τους στην Αριστερά, την τότε μικρά πλην τιμία, να δικαιολογούν μ’ αυτό τον τρόπο την άρνησή τους να φορολογηθούν.

«Γιατί να πληρώσω φόρους, τι μου προσφέρει το κράτος; Μήπως είναι σχολεία αυτά που έχουμε, μήπως τα νοσοκομεία μας είναι της προκοπής, έχουμε δημόσιες υπηρεσίες, δρόμους; Ή να πληρώνουμε εμείς τα κορόιδα, για να δίνουν θαλασσοδάνεια στους δικούς τους»!

Έτσι έλεγαν και, πιθανότατα, κάτι τέτοιους συντρόφους της είχε υπόψη της η κυρία Βαλαβάνη, όταν δήλωνε πως, με την κυβέρνηση της Αριστεράς, το πρόβλημα θα λυθεί, αφού όλοι αυτοί θα  σπεύσουν αυθορμήτως να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.

Δεν ξέρω τι έκαναν οι συγκεκριμένοι, εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι στο ανθολόγιο των δικαιολογιών προστέθηκαν και νέες, οπότε μπορούμε να υποθέσουμε βάσιμα ότι έχουμε και νέα μέλη στον χορό των φοροφυγάδων:

«Δεν θα πληρώνω εγώ τους Καρανίκες», ακούς να λέει ο άλλος και, εδώ που τα λέμε, δεν του δίνεις και απόλυτο άδικο. Η αλήθεια όμως είναι, φίλοι  μου, ότι έτσι δεν πάμε πουθενά. Πάντοτε θα υπάρχει όχι μια αλλά πολλές καλές δικαιολογίες προκειμένου να μην πληρώσεις τους φόρους που σου αναλογούν.

Πουθενά δεν πάμε όμως και με τις διάφορες λίστες, οι οποίες έχω την εντύπωση ότι λειτουργούν αντίστροφα. Αντί να μαζεύουν χρωστούμενα από τους οφειλέτες, μάλλον δημιουργούν περισσότερους.

Το άλλο πουλάκι:
Έχει να κάνει με την… ντροπή!

Πρώτα πρώτα είναι αστείο να ελπίζει κανείς ότι κάποιος θα κοκκινίσει από ντροπή και θα σπεύσει να τακτοποιήσει τις οφειλές του, μόλις μαθευτεί ότι χρωστά, σε μια χώρα όπου έδρασε και μεγαλούργησε ολόκληρο… κίνημα με το όνομα «δεν πληρώνω»!

Το πιο πιθανόν είναι η δημοσιοποίηση μιας λίστας να λειτουργεί ως μέσο κοινωνικής εκτόνωσης. Κάθε τόσο ακούμε πως το κράτος, τουλάχιστον τους ξέρει, μπορεί να μην τους ακουμπά, όμως τους εκθέτει σε δημόσια διαπόμπευση.

Ακόμη πιο πιθανόν όμως είναι το πράγμα να λειτουργήσει αρνητικά. «Εδώ άλλοι χρωστάνε εκατομμύρια και δεν τους κάνουν τίποτε, γιατί να πληρώσω εγώ»; Ή, εναλλακτικά, «ας πάνε πρώτα να τα πάρουν από τους μεγαλοοφειλέτες και μετά να έρθουν και σε μένα».

Το χειρότερο είναι ο τρόπος που όλα αυτά λειτουργούν στα γνωστά υποζύγια, σε όσους δηλαδή δεν έχουν τρόπο να αποφύγουν την πληρωμή των φόρων τους. Αυτοί δεν ξέρουν με ποιον να πρωτοθυμώσουν.

Να θυμώσουν με εκείνους που δεν πληρώνουν τα χρεωστούμενα, με αποτέλεσμα να βάζει το κράτος το χέρι πιο βαθειά στη δική τους τσέπη ή να «τα πάρουν» με την κυβέρνηση που, αντί να βρει έναν τρόπο να εισπράξει, το μόνο που κάνει είναι να διαπομπεύει τους οφειλέτες;

Μια τέτοια λίστα θα είχε νόημα να τη δημοσιοποιήσεις μόνο αν δίπλα στο κάθε όνομα υπήρχε και το ποσό που κατάφερε να πάρει από αυτό η εφορία. Τότε, μάλιστα. Θα λειτουργούσε παραδειγματικά.

Θα βλέπαμε όλοι μας όχι μόνο πόσα χρωστάνε (πόσα δηλαδή κατάφεραν να μην πληρώσουν) όπως συμβαίνει τώρα, αλλά και πόσα, τελικά, τους πήρε το κράτος, μαζί με τις προσαυξήσεις.

Θα σκεφτόσουν τότε ότι είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγεις, ότι αργά ή γρήγορα θα πληρώσεις και γι’ αυτό, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να τα δώσεις όσο γρηγορότερα μπορείς, αν είναι δυνατόν στην ώρα τους.

Εδώ, βεβαίως κάνουμε όλοι μας κι ένα λάθος. Αφήνουμε να εννοηθεί ότι όλοι όσοι υπάρχουν μέσα στις περίφημες λίστες με τους μεγάλους οφειλέτες, είχαν και μπορούσαν να πληρώσουν τις οφειλές τους αλλά δεν το έκαναν.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Πράγμα που ασφαλώς δεν ισχύει!

Μια και το έφερα όμως η κουβέντα, μια και μιλάμε για ανθρώπους που έχουν να πληρώσουν και δεν το κάνουν, και μια και μιλάμε για το αίσθημα ντροπής και την απουσία του, καλό θα είναι να σκεφτούμε κάτι άλλο.

Δεν είναι τόσο εντυπωσιακό όσο τα ποσά που αναγράφονται σε τέτοιες λίστες, όμως, φασούλι το φασούλι…
Μιλάω για τους επαγγελματίες που δεν κόβουν ποτέ και σε κανέναν απόδειξη.

Ο άλλος σε βλέπει καθημερινά, σ’ έχει πελάτη, ξέρει μάλιστα ότι εσύ είσαι μισθωτός ή συνταξιούχους και περιμένεις να πληρωθείς από τα χρήματα που μαζεύει το κράτος, του δίνεις το αντίτιμο, κρατάει και τον ΦΠΑ και -σωστά το μαντέψατε- δεν σου δίνει απόδειξη.

Μπροστά στα μάτια σου, δηλαδή, εισπράττει ένα καθαρό, πεντακάθαρο 23%, πέρα από το νόμιμο δικό του κέρδος, ποσό που έπρεπε να πάει κατ’ ευθείαν στα ταμεία του κράτους και από εκεί να γίνει… ό,τι είναι να γίνει.

Ξέρω, αν τον ρωτήσεις θα σου πει ότι έχει έναν σωρό λόγους που το κάνει και σε πολλούς μπορεί να έχει δίκιο. Μήπως όμως αυτοί που βρίσκονται στις λίστες, και περιμένουμε να κοκκινίσουν από ντροπή βλέποντας δημοσιευμένο το όνομά τους, δεν έχουν τους ίδιους και περισσότερους λόγους;
Ντροπή μας και ντροπή τους!

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

160713 ΔΥΣΟΙΩΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:
«Πέθανε ο Δημήτρης Μαρωνίτης».

Κάποιες «ειδήσεις» σε βρίσκουν πάντοτε απροετοίμαστο, εκεί που οδηγείς αμέριμνος προς τη θάλασσα για το πρωινό σου μπάνιο και ακούς «ένα σύντομο δελτίο ειδήσεων», ας πούμε. Παρόλο που η κατάσταση της υγείας του και η απουσία του τις τελευταίες εβδομάδες από την μόνιμη στήλη του στο «Βήμα της Κυριακής» έπρεπε να σε… προετοιμάσουν.

Μιλώντας για τον Δημήτρη Μαρωνίτη η σκέψη μας πάει στη «γλώσσα», στον Όμηρο, στην ποίηση και τους ποιητές. (Τιμή μας και καμάρι μας των Δραμινών, που ένα από τα τελευταία κείμενά του αναφέρονταν -και πάλι- στους «δικούς μας» ποιητές, στον Δημήτρη Πέτρου και τον Κυριάκο Συφιλτζόγλου.)

Επιτρέψτε μου όμως σήμερα να θυμηθώ κάτι άλλο. Κάποια λόγια του Δημήτρη Μαρωνίτη που μου έμειναν διαβάζοντας την τελευταία του συνέντευξη στη Lifo και τον Χρήστο Αγγελάκο:
-Υπάρχουν μερικές λέξεις που και να θες να τις διαγράψεις, δεν διαγράφονται.
- Όπως;
- Όπως η λέξη «αγάπη». Κι όπως η λέξη «Αριστερά».

Το άλλο πουλάκι:
Γι’ αυτή την Αριστερά!

Την Αριστερά του άλλοτε και του σήμερα, ας τον ακούσουμε να μας μιλάει μέσα από δυο κείμενά του που γράφτηκαν την παραμονή των εκλογών του περασμένου Σεπτεμβρίου. Αποσπάσματα από το πρώτο:

«Λάθη που προκαλούν πάθη. Πάθη που φέρνουν λάθη. Σ’ αυτό το αδιέξοδο φαίνεται πως έχει εγκλωβιστεί, παραμονές εκλογών, η πολυώνυμη Αριστερά μας: επίθετη και ανεπίθετη, κυβερνητική και ακυβέρνητη, ριζοσπαστική και διασπαστική. Δεν είμαι σε θέση να εντοπίσω πότε και πώς εισέβαλε μεταφρασμένος στα καθ' ημάς ο όρος “αριστερά”. Η πρώτη πάντως επίσημη πολιτογράφησή της στον πολιτικό μας βίο διαθέτει συγκεκριμένη ημερομηνία και κομματική ταυτότητα.

Στις 3 Αυγούστου του 1951 ανακοινώνεται επισήμως η ίδρυση της “Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς” (συντομογραφικώς: ΕΔΑ). Την ιδρυτική διακήρυξή της υπογράφουν νόμιμα μικρά κόμματα, τα οποία εφεξής συγχωνεύονται, με πρόεδρο τον Ι. Πασαλίδη, που εκπροσωπεί το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας. Στις βουλευτικές εκλογές του 1951 η ΕΔΑ εκλέγει δέκα βουλευτές. Στις εκλογές του 1958 αναδεικνύεται αξιωματική αντιπολίτευση με εβδομήντα οκτώ βουλευτικές έδρες. Γεγονός που προκαλεί βίαιες αντιδράσεις του στρατού και της Δεξιάς, οι οποίες οδηγούν στη συγκρότηση παρακράτους με την επωνυμία “Περικλής”.

Στις κρίσιμες εκλογές του 1963 η ΕΔΑ περιορίζει αυτόβουλα τις δυνάμεις της, ενισχύοντας την Ένωση Κέντρου. Μεσολαβεί η δολοφονία του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη, που κατέληξε στο Απριλιανό Πραξικόπημα του 1967, με τα γνωστά του παρεπόμενα σε συλλήψεις, εξορίες και βασανιστήρια. Στις μεταπολιτευτικές εκλογές του 1974 εκλέγεται βουλευτής ο πρόεδρος της ΕΔΑ Ηλίας Ηλιού στο πλαίσιο της Δημοκρατικής Αριστεράς, η οποία το 1977 συνεργάζεται με το ΚΚΕ εσωτερικού, ενώ το 1981 και το 1985 με το ΠαΣοΚ. Κατόπιν η ΕΔΑ διαλύεται και τυπικά. Στελέχη της υπήρξαν οι: Ιωάννης Πασαλίδης, Γρηγόρης Λαμπράκης, Μίκης Θεοδωράκης, Μανόλης Γλέζος, Ηλίας Ηλιού, Νίκος Κιτσίκης, Λεωνίδας Κύρκος, Αντώνης Μπριλλάκης, Αντρέας Λεντάκης - ονόματα που μιλούν από μόνα τους.

Το λειψό αυτό ιστορικό της “ΕΔΑ” αποτελεί φόρο τιμής στο πρώτο αριστερό κόμμα της ελληνικής πολιτείας, το οποίο, περιφρουρώντας το πολιτικό του ήθος, επέζησε τριάντα πέντε χρόνια - γεγονός που, όσο ξέρω, δεν βρήκε αντάξια αναγνώριση. Για λόγους προσωπικής ακρίβειας, δηλώνω ότι δεν υπήρξα ψηφοφόρος της, ψηφίζοντας σταθερά Ανανεωτική Αριστερά, που πρόκυψε από το ΚΚΕ Εσωτερικού, χωρίς να συμμερίζομαι τις μεταπολιτευτικές παλινωδίες της.

Με αυτά τα δεδομένα επανέρχομαι στις επικείμενες εκλογές, που επιφυλάσσουν εμπλοκές, δύσκολα αναστρέψιμες, ύστερα μάλιστα από τις διαδοχικές αρχηγικές μεταμορφώσεις και παραμορφώσεις του Αλέξη Τσίπρα, που κλονίζουν ήδη την εμπιστοσύνη όσων τον εμπιστεύθηκαν. Οι οποίοι εξάλλου σε μεγάλο ποσοστό ανήκουν στη μεταπολιτευτική γενιά, που δεν έζησε τα πάθη (και τα λάθη) της μεταπολεμικής Αριστεράς, αφήνοντας σε όσους επέζησαν ίχνη ανεξίτηλα.

Όπως κι αν έχει το πράγμα, ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν είναι πια συνασπισμένος, και η παρεπόμενη στάθμη του έχει εκ των πραγμάτων υποβαθμιστεί. Με αυτούς τους όρους ωστόσο σπεύδει ο αρχηγός του σε αυτόβουλες εκλογές, με ομολογημένη τη διαπραγματευτική του ήττα αλλά ανομολόγητη την απαξίωσή του».

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Και μια εβδομάδα αργότερα, πάλι για την Αριστερά και τους Αριστερούς:

«Η Αριστερά και οι αριστεροί στη μέγγενη μιας αμοιβαίας ερώτησης. Ποιος απαξιώνει στις μέρες μας ποιον; Οι αριστεροί την Αριστερά; Η Αριστερά τους αριστερούς;

Να θυμίσω πως η λέξη εμφανίζεται ήδη στον Όμηρο με διπλή σημασία: τοπική και ηθική. Το “επ' αριστερά” σημαίνει “προς την αριστερή μεριά της μάχης”∙ “αριστερός” πάει να πει “δυσοίωνος”, “δύστροπος”. Και οι δύο χρήσεις και σημασίες επιβίωσαν στα νεότερα χρόνια: το αριστερό χέρι υστερεί απέναντι στο δεξί, και στο γράψιμο θεωρούνταν ως χτες ακόμη κακοσήμαδο. Οι βουλευτές που κάθονται στο κοινοβούλιο στα αριστερά του προέδρου ανήκουν στα αριστερά κόμματα που θεωρούνται ακραία και ατίθασα.

Οι δύο πάντως όροι (Αριστερά - αριστεροί) είναι και δεν είναι συνώνυμοι. Ο πρώτος συναιρεί τον δεύτερο, ο δεύτερος εξειδικεύει τον πρώτο. Συνάμα η Αριστερά (αφηρημένο ουσιαστικό ενικού αριθμού) υπονοεί μια μορφή ηγεσίας που ορίζει και ρυθμίζει τις τύχες των πληθυντικών οπαδών της, κρατώντας και το δικαίωμα της αυτορρύθμισης. Επιλέγει τα μέτρα και τα μέσα της πολιτικής της παρέμβασης στον δημόσιο βίο και μπορεί να είναι σύννομη ή παραβατική, συνεργατική ή αντίπαλη, αναλόγως με το ισχύον κάθε φορά καθεστώς και τις εφαρμογές του.

Η πρόσφατη ιστορία της Αριστεράς στον τόπο μας παραμένει εν μέρει αχαρτογράφητη, μολονότι πλησιάζει μάλλον στο τέλος της. Με τον Τσίπρα του υπόλοιπου ΣΥΡΙΖΑ για δεύτερη φορά υποψήφιο πρωθυπουργό της χώρας, να γράφει ανυποψίαστος τον επίλογό της, που ενδέχεται να αποδειχτεί επικήδειος. Πρόκειται στην ουσία για πολιτική καμπή μεταξύ τραγωδίας και παρωδίας, αυταπάρνησης και ιδιοτέλειας, γενναιότητας και φυγομαχίας.

Ο ίδιος πάντως ο Τσίπρας φαντασιώνεται τον εαυτό του προορισμένο πρωθυπουργό για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι έχει βρει το κόλπο να φέρνει τους άλλους σε αδιέξοδο με τη μέθοδο του δούρειου ίππου. Παράδειγμα πρόσφατο ο τρόπος που εξεμαίευσε τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές τον περασμένο Δεκέμβρη, παγιδεύοντας τον φίλαρχο Κουβέλη και τους περισσότερους βουλευτές της ΔΗΜΑΡ, ώστε να ματαιωθεί η εκλογή του Δήμα ως Προέδρου Δημοκρατίας, ενδεχόμενο που ίσως θα έδινε άλλη στροφή στα πολιτικά μας δρώμενα. Έτοιμος είναι εξάλλου να επαναλάβει τον ελιγμό του με τον Κουβέλη πάλι, εν όψει εκλογικής συνεργασίας της υπόλοιπης ΔΗΜΑΡ με το ΠαΣοΚ.

Ως εδώ φτάνει και περισσεύει η μελαγχολική πρόγνωση για τις σημερινές κρίσιμες εκλογές. Αλλάζοντας δρόμο, κλείνω με κάποιους στίχους του ίδιου μετανάστη ποιητή [του Αλβανού Ένο Αγκόλλι], με τον οποίο ξεκίνησα. Πρόκειται για τη δεύτερη στροφή από το πρώτο ποίημα της απρόβλεπτης συλλογής του, που όχι τυχαία επιγράφεται “Ποιητικό αίτιο”:
“Ω ξείν' αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι / άλλαξα γνώμη. / Παίρνω πίσω όλους τους στίχους, / όσα είπα και δεν είπα εδώ και χρόνια, / χρόνια της νιότης μου”».



Πολιτιστικά, όσο πάμε και περισσότερο, μονότονα!