ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Γεια σας.
Για τους καινούριους φίλους μας, θυμίζουμε ότι τα 3πουλάκια φιλοξενούνται καθημερινά, από τις 13 Σεπτεμβρίου 1999, στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ.
Εδώ, στη νέα μας φωλιά, θα μας συναντάτε κάθε απόγευμα, αφού προηγουμένως έχετε μελετήσει την εφημερίδα και έχετε ενημερωθεί για ό,τι συμβαίνει στον τόπο.


Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

161209 ΑΙΓΟΠΡΟΒΕΙΟΝ

Το ένα πουλάκι:
«Τα πάντα είναι θέμα πολιτικής».

Έτσι μας άρεσε να λέμε κάποτε, και πιθανώς έτσι να είναι. Αργότερα κάποιοι πρότειναν μια διαφορετική προσέγγιση: «όλα είναι θέμα παιδείας». Επειδή όμως στο μυαλό των περισσοτέρων η παιδεία είναι ταυτισμένη με την εκπαίδευση που παρέχεται από το κράτος, άρα έχει να κάνει με την πολιτική, θεώρησαν ότι καταλήγουμε και πάλι στην πρώτη ρήση.

Εδώ δεν έχουμε όμως να κάνουμε με την κότα και το αβγό. Αν θεωρήσουμε την πολιτική ως επίτευγμα της πόλεως, τότε η παιδεία έχει πολύ πιο βαθιές ρίζες, αφού το «παιδεύειν» μπορεί να λάβει χώρα και έξω από το πλαίσιό της.

Ακόμη κι αν πάμε πολύ πιο πίσω και δεχτούμε ως «πολιτική» τον τρόπο οργάνωσης του όποιου κοινού βίου των πρωτόγονων ανθρώπων, πάλι η «παιδεία», και αυτή στην… πρωτόγονη μορφή της, πρέπει να προϋπήρχε, αφού δεν απαιτεί καν κοινό ή δημόσιο βίο.

Τα συζητούσαμε όλα αυτά με κάτι φίλους, με αφορμή την τοποθέτηση στη βουλή ενός κυρίου Κατσίκη, στη συζήτηση για το θέμα εξομοίωσης του συμφώνου συμβίωσης με τον θρησκευτικό και τον πολιτικό γάμο.

Θα μου πείτε «τι σχέση έχουν;» Κι όμως. Ο κύριος βουλευτής στην ουσία αναρωτήθηκε για το ποιος μπορεί (ή δεν μπορεί) να είναι παιδαγωγός. Πριν όμως πάμε στην ουσία της ερώτησής του, ας δούμε λίγο κάποια τυπικά θέματα που είναι εξίσου σημαντικά.

Ο κ. Κατσίκης ήταν εκεί. Και πήρε θέση και ψήφισε στην ονομαστική ψηφοφορία. Γι’ αυτό και έδωσε το δικαίωμα σε συμφωνούντες ή διαφωνούντες με τις θέσεις του να σχολιάσουν ανάλογα.

Βεβαίως δεν είναι υποχρεωτικό να φέρεται έτσι κινούμενος μόνο από αίσθημα (κοινοβουλευτικής) ευθύνης. Πιθανότατα είναι αρκετά έξυπνος να γνωρίζει ότι υπάρχει ένα ευρύ ακροατήριο που αποδέχεται τις θέσεις του.

Δεν τον ενδιαφέρει τι λένε οι άλλοι, δεν απευθύνεται σε όλους, δεν επιθυμεί να θεωρηθεί πολιτικά καθωσπρέπει. Μιλάει εξ ονόματος εκείνων που σκέφτονται τα ίδια, που τα λένε στις παρέες τους, όμως διστάζουν να το κάνουν δημοσίως και χαίρονται όταν βρεθεί κάποιος να τα πει για λογαριασμό τους.

Το άλλο πουλάκι:
Οι «απόντες» τι ακριβώς κάνουν;

Πρώτα πρώτα θα ήθελα να επισημάνω ότι, την σήμερον ημέρα, δεν νοείται να δηλώνει κάποιος απών από ονομαστική ψηφοφορία στη Βουλή. Θα έπρεπε να μπορεί να ψηφίσει ακόμη και μέσω τηλεφώνου, ακόμα και από το κρεβάτι του νοσοκομείου.

Οι ψηφοφόροι τούς στέλνουν εκεί για να έχουν λόγο, να παίρνουν θέση, να καταθέτουν τις απόψεις τους και να ψηφίζουν, ιδιαίτερα όταν μια ψηφοφορία θεωρείται κρίσιμη επειδή θίγει κατεστημένες καταστάσεις.

Δεν είναι δυνατόν να απουσιάζουν, να κρύβονται δηλαδή, προκειμένου να μην γίνει γνωστή η τοποθέτησή τους σε κάποιο ζήτημα που… καίει. Θα έπρεπε, πέρα από την τιμωρητική ψήφο των πολιτών -που είναι πονεμένη ιστορία-, να υπάρχουν αυστηρές ποινές από το ίδιο το κοινοβούλιο.

Ας τους αφήσουμε όμως αυτούς (στην κρίση -ΧΑ!- του ελληνικού λαού) και ας σταθούμε στο ποιος μπορεί ή δεν μπορεί να είναι παιδαγωγός. Πριν απαντήσουμε, θα πρέπει να κάνουμε μια διευκρινιστική και πολύ καθοριστική για τη συνέχεια της κουβέντας μας ερώτηση: Σε ποιο Σχολείο;

Ρωτάω, διότι εδώ υπάρχει μια γενικότερη παρεξήγηση. Το Σχολείο, αν μιλάμε για το δημόσιο, δεν είναι των εκπαιδευτικών, που σημαίνει δεν μπορεί  καθένας να κάνει ό,τι θα έκανε, αν ήταν δικό του μαγαζί.

Το δημόσιο Σχολείο θεωρείται «μηχανισμός αναπαραγωγής της κυρίαρχης ιδεολογίας», επειδή ακριβώς εκφράζει την ιδεολογία αυτή, δηλαδή κινείται στους μέσους όρους των κοινωνικά αποδεκτών πραγμάτων κι όχι στα θεωρούμενα άκρα.

Αυτό έχει να κάνει από τα αναλυτικά προγράμματα που επιλέγονται και τις διδακτικές μεθόδους που χρησιμοποιούνται, μέχρι… το ντύσιμο και τον τρόπο συμπεριφοράς των εκπαιδευτικών.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν θα μπορούσε -ούτε θα έπρεπε- να είναι διαφορετικά. Γιατί τότε θα κινδυνεύαμε από την ίδια την «ελευθερία», δηλαδή τις ακραίες απόψεις και τις (κοινωνικά) απαράδεκτες συμπεριφορές, με τις οποίες θα ερχόταν αντιμέτωπα τα παιδιά μας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Ποιος το εξασφαλίζει αυτό;

Ουσιαστικά κανείς! Φαίνεται πως υπάρχει μια… αυτορρύθμιση, ένας εσωτερικός μηχανισμός αυτοπεριορισμού των εκπαιδευτικών, που μας προφυλάσσει από τις ακραίες και απαράδεκτες συμπεριφορές.

Ωστόσο, ακόμη και μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, που δεν θα το έλεγες και ασφυκτικό, υπάρχουν «φωνές» που τείνουν να ξεφύγουν από τον μέσο όρο. Είτε προς τη μια μεριά είτε προς την άλλη, αν με εννοείτε. Τείνουν, αλλά χωρίς να… ξεφεύγουν και πολύ.

Δηλαδή, η «κυρίαρχη ιδεολογία» μπορεί να κοιμάται ήσυχη. Για την ώρα. Αλήθεια όμως, ποια είναι η κυρίαρχη ιδεολογία, ας πούμε στο θέμα της δυνατότητας έκφρασης του σεξουαλικού προσανατολισμού;

Είναι οι απόψεις του κυρίου Κατσίκη που μειοψήφισαν στη Βουλή ή εκείνες που έλαβαν την πλειοψηφία, κατά την σχετική ψηφοφορία; Μήπως, τελικά, κυρίαρχη άποψη είναι εκείνη όσων… την κοπάνισαν από την ψηφοφορία; Εκείνη δηλαδή που δεν θέλει να βλέπει τις αλλαγές που συμβαίνουν στην κοινωνία;

Οι κοινωνίες αλλάζουν. Το Σχολείο, ως ένας φύσει συντηρητικός μηχανισμός, αντιστέκεται και ακολουθεί με πολύ μεγάλη καθυστέρηση. Από την άλλη, η Βουλή οφείλει (ή υποχρεώνεται από την Ευρωπαϊκή νομοθεσία) να πρωτοπορεί, (να κυνηγάει και) να προλαβαίνει τις εξελίξεις.

Πριν βιαστούμε, λοιπόν, να απαντήσουμε στον κύριο Κατσίκη για το ποιοι είναι κατάλληλοι για παιδαγωγοί, ας σκεφτούμε καλά ποιοι είναι κατάλληλοι για βουλευτές. Και ας αναλογιστούμε τις ευθύνες μας, αφού το μόνο κριτήριο καταλληλότητας γι’ αυτούς είναι η δική ας ψήφος.
 Ο ακατάλληλος άνθρωπος 
στην ακατάλληλη θέση!

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

161207 ΠΑΓΩΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Και πάλι για τα Σχολεία…

Ξέρετε, τα θέματα σχετικά με την εκπαίδευση είναι πολύ δημοφιλή, για έναν ιδιαίτερο λόγο. Αφορούν πολλούς. Επειδή μάλιστα όλοι έχουμε, ως γονείς ή παππούδες, ή είχαμε παλαιότερα, ως μαθητές, μια σχέση με το Σχολείο, διαθέτουμε και άποψη!

Ας μη θυμηθούμε τώρα τι είπε ο μεγάλος Μπουκόφσκι για τις απόψεις και ας περάσουμε κατευθείαν στο θέμα μας, που είναι το κλείσιμο των Σχολείων λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών.

Θα πάρουμε ως βάση τής συζήτησής μας το πώς ορίζονται αυτές οι δυσμενείς συνθήκες. Δυστυχώς, δεν ορίζονται και έτσι ο κάθε δήμαρχος αποφασίζει μόνος του για την περιοχή του πότε πρέπει να κλείσουν και πότε όχι τα Σχολεία του δήμου.

Τα κριτήρια όμως με τα οποία αποφασίζει δεν είναι… μετεωρολογικά, αλλά πολιτικά. Αν αυτό σας φαίνεται υπερβολή, ελάτε να παρακολουθήσουμε λίγο την ιστορία που διαδραματίστηκε στο Αμύνταιο με το πρώτο χιόνι και τα ξαναλέμε.

«Μία νιφάδα και τα μαμόθρεφτα της Ευρώπης δεν μπορούν να πάνε σχολείο... Πώς θα μεγαλώσουν τα Ελληνόπουλα; Πώς θα πολεμήσουν την κρίση, τη γραφειοκρατία, την πλουτοκρατία, τον Ερντογάν, τον ISIS, την εγκληματικότητα, αν με την πρώτη δυσκολία τρέχουν στην αγκαλιά της μαμάς; Τα λυπάμαι, δεν υπάρχει ελπίδα!»

Αυτό το σχόλιο έκανε ένας πατέρας Ολλανδός που ζει εδώ και δέκα χρόνια στο Αμύνταιο, όταν πήγε το παιδί του στο Σχολείο και είδε ότι αυτό δεν λειτουργούσε επειδή είχε ρίξει «δυο πόντους χιόνι».

Όπως ήταν φυσικό (!) έπεσαν να τον φάνε τον άνθρωπο, φτάνοντας στα γνωστά υψηλά επίπεδα πολιτισμού με απαντήσεις τού τύπου «αν δεν σ’ αρέσει εδώ, τράβα στην χώρα σου». Σημειωτέον ότι ο άνθρωπος, που έχει και Ελληνίδα μητέρα, είναι οινοποιός και προκειμένου να δραστηριοποιηθεί οικονομικά, ήρθε στο Αμύνταιο.

«Αυτή η ευκολία! Στη Φλώρινα είμαστε, χιόνι έχουμε πολλούς μήνες τον χρόνο. Αλλά δεν είναι μόνο το χιόνι, τα σχολεία κλείνουν με το παραμικρό. Μου κάνει μεγάλη εντύπωση αυτό το πράγμα», δήλωσε μετά τον σάλο που δημιουργήθηκε.
«Αν όμως δεν μάθουν τα παιδιά μας να πάνε με το χιόνι σχολείο, τι θα κάνουν μετά; Φυσικά, οι αποφάσεις αυτές λαμβάνονται για την προστασία τους, αλλά η υπερβολική προστασία στο τέλος τα εκθέτει», συμπλήρωσε και δεν νομίζω ότι θα διαφωνούσε κανείς λογικός άνθρωπος.

Το άλλο πουλάκι:
Μήπως ο Δήμαρχος είχε άλλη γνώμη;

«Επιδεινώθηκε ο καιρός και αναγκαστήκαμε να τα κλείσουμε γιατί υπήρχε κίνδυνος με τη μετακίνηση στο οδικό δίκτυο», είπε. Και συμπλήρωσε: «Το χιόνι δεν ήταν πολύ, ήταν συνηθισμένο για την περιοχή, αλλά φύσαγε πολύ και το μάζευε σε ορισμένα σημεία. Θα ήταν επικίνδυνο για παιδιά που ζουν σε απομακρυσμένες περιοχές».

Βεβαίως, στην Ολλανδία, αλλά και σε άλλες χώρες της βόρειας Ευρώπης, έχουν μια ρήση: Δεν υπάρχει κακός καιρός, υπάρχουν ακατάλληλα ρούχα και απροετοίμαστες υπηρεσίες, λένε.

Η ουσία όμως βρίσκεται στη συνέχεα των λόγων του Δημάρχου, όπως τα διαβάσαμε στην «Καθημερινή». Διότι, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει την βεβιασμένη απόφασή του, έβγαλε λαυράκι.

«Η πίεση βέβαια που δεχόμαστε για να τα κλείσουμε είναι έντονη», είπε και, όπως ήταν φυσικό, ρωτήθηκε από ποιους ασκείται αυτή η πίεση. «Από μαθητές και εκπαιδευτικούς», απάντησε, «μέσα στο γενικότερο κλίμα της λούφας»!

Καταλάβατε τώρα γιατί σας είπα ότι οι λόγοι δεν είναι μετεωρολογικοί, αλλά πολιτικοί. Δεν γνωρίζω βέβαια πόσοι ψηφοφόροι τού Δημάρχου διάβασαν στην εφημερίδα ότι τους λέει λουφαδόρους και τι σκέφτονται γι’ αυτό.

Το γεγονός είναι ότι ο ίδιος αποκάλυψε άθελά του πως λειτουργεί κάτω από «πιέσεις» και πως, προκειμένου να χαλάσει καρδιές, δίνει εντολή να κλείσουν τα Σχολεία του Δήμου, χωρίς να συντρέχουν και ιδιαίτεροι λόγοι.

Σε έναν άλλο δήμο η λειτουργία είναι διαφορετική, η εικόνα όμως μάς δείχνει πώς λειτουργούν τα πράγματα. «Μαθητές του 3ου Λυκείου Πτολεμαΐδας πραγματοποίησαν διαμαρτυρία στο δημαρχείο Εορδαίας για την απόφαση του δημάρχου να… μην κλείσουν τα σχολεία, παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες».

Η «πίεση» που λέγαμε.
«Δεν είναι σωστό να περιμένουμε μισή ώρα στο κρύο τα λεωφορεία, με κίνδυνο την υγεία μας», υποστήριξαν, χωρίς να σκεφτούν ότι μια λύση θα ήταν να έρχονται τα λεωφορεία στην ώρα τους και οι μαθητές… να ντύνονται κάπως καλύτερα.

Ενδεικτική ήταν και η απάντηση του προέδρου του δημοτικού συμβουλίου ότι τα καιρικά φαινόμενα δεν ήταν ακραία τη δεδομένη στιγμή: «Αν τα κλείναμε σήμερα (σ.σ. που έπεσαν πέντε νιφάδες) φανταστείτε τι έχει να συμβεί όταν πέσουν 10 πόντοι χιόνι».

Και ένα τρίτο πουλάκι:
«Στο γενικότερο κλίμα της λούφας»…

Δεν θα ξεχάσω τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε τη γκρίνια των εκπαιδευτικών ένας διευθυντής Σχολείου, όταν εκείνοι διαμαρτυρήθηκαν για το γεγονός ότι δεν έκλεισαν τα Σχολεία και ταλαιπωρήθηκαν να φτάσουν στη δουλειά τους μέσα στο χιόνι.

«Δηλαδή, θέλετε να πείτε ότι, αν το πρωί ερχόμασταν κανονικά και μετά χιόνιζε και έριχνε τόσο χιόνι όσο έχουν έξω οι δρόμοι, εμείς θα μέναμε στο Σχολείο και δεν θα επιστρέφαμε στα σπίτια μας, επειδή… είναι επικίνδυνο να κινούμαστε με τέτοιο καιρό;»

Τι θέλω να πω εγώ; Υπάρχουν δυο τρόποι να βλέπουμε τα πράγματα. Αυτός που μας βολεύει και ο άλλος που είναι κάπως δυσάρεστος, όμως, όπως και να το κάνουμε, είναι περισσότερο αντικειμενικός.

Είναι (;) λογικό να έχουμε μια τάση να επιλέγουμε τον πρώτο. Ο δεύτερος όμως επιβάλλεται συχνά από το αίσθημα του καθήκοντος και την ευθύνη απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Τα οποία, παραδόξως, τα ζητάμε πάντοτε από όλους τους άλλους!
 Έχουμε χειμώνα μπροστά μας!

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

161206 ΝΕΟΦΩΤΙΣΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Φαίνεται πως κάτι μαθαίνουν...

Αν θεωρήσουμε πως στους στόχους της εκπαίδευσης είναι η αλλαγή στάσεων και συμπεριφορών των ανθρώπων, τότε μπορούμε να πούμε πως ο συγκεκριμένος υφυπουργός… εκπαιδεύτηκε!

Μιλώ για τον υφυπουργό Παιδείας κ. Μπαξεβανάκη, ο οποίος -θυμίζω- προέρχεται από τον χώρο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, όπου διετέλεσε επί χρόνια συνδικαλιστικό στέλεχος. Το λέω αυτό διότι δεν μπόρεσα να εντοπίσω δηλώσεις του, προηγούμενων ετών, για το ίδιο θέμα.

Εύκολα όμως, από την πείρα μας, καταλαβαίνουμε ότι συνδικαλιστής και μάλιστα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα μπορούσε να κάνει βήμα, όχι να πάρει ψήφους, αν έλεγε δημοσίως όσα είπε προχθές στη Βουλή.

Για να μην μπερδευτούμε όμως, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και, όταν μιλάμε για το θέμα των καταλήψεων, εν αρχή ην… ο Αλέξης Τσίπρας. Πιστεύω και το πιστεύει και ο ίδιος, ότι οι καταλήψεις είναι ό,τι σπουδαιότερο είχε καταφέρει στη ζωή του, πριν τα φέρει έτσι η τύχη και γίνει πρωθυπουργός.

Σας θυμίζω πρόσφατες δηλώσεις του από το βήμα της Βουλής:
«Εγώ είμαι υπερήφανος για τη δική μου πορεία. Διότι ήταν τιμή μου να συμμετέχω σε κάποιες από τις εξάρσεις, τις σημαντικές εκλάμψεις του μαθητικού και φοιτητικού κινήματος στον τόπο μας.

Γιατί το μαθητικό και φοιτητικό κίνημα, το νεολαιίστικο κίνημα στον τόπο μας έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας. Είχα τη δυνατότητα να συμμετάσχω στους μαθητικούς αγώνες του ‘90-‘91.

[…] Αυτοί οι αγώνες, οι κοινωνικοί αγώνες, οι συλλογικοί αγώνες είναι αγώνες που πήγαν την κοινωνία μπροστά, διασφάλισαν και κατοχύρωσαν δικαιώματα, υπερασπίστηκαν τη δημόσια παιδεία, τη δωρεάν παιδεία, την ίδια τη δημοκρατία».

Δεν μπορεί, αυτά θα τα άκουσε ο βουλευτής, και λίγες μέρες αργότερα υφυπουργός Παιδείας, Δημήτρης Μπαξεβανάκης. Όταν όμως κλήθηκε να απαντήσει σε επίκαιρη ερώτηση σχετικά με τις διώξεις των «αγωνιζόμενων μαθητών», τα γύρισε.

 Το άλλο πουλάκι:
Μάθημα; Μπορεί.

 «Θα ήθελα να κάνω ένα γενικότερο σχόλιο σχετικά με το φαινόμενο των μαθητικών κινητοποιήσεων και τη μορφή της κατάληψης που κατά κόρον χρησιμοποιείται εδώ και πάρα πολλά χρόνια», είπε ο κ. Μπαξεβανάκης στην απάντησή του.

Το ωραίο όμως ήταν στη συνέχεια: «Επειδή η ελληνική κοινωνία, όλοι μας, και εσείς γνωρίζετε το πώς πραγματοποιούνται οι καταλήψεις σχολικών μονάδων στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων –όχι σε όλες, για να είμαστε ειλικρινείς– οφείλουμε όλοι να μη χαϊδεύουμε αυτιά.

Δεν είναι μαθητική κινητοποίηση, όταν μια μικρή ομάδα μαθητών –τριών, πέντε, δέκα– πραγματοποιεί κλείσιμο του σχολείου, εν αγνοία της συντριπτικής πλειοψηφίας των υπόλοιπων μαθητών και μάλιστα χωρίς να έχει τηρηθεί οποιοδήποτε είδος δημοκρατικής και συλλογικής διαδικασίας».

Και ο κ. Μπαξεβανάκης πρόσθεσε: «Κάνουμε λάθος όλοι μας να χαϊδεύουμε αυτιά και να καλλιεργούμε την ψευδαίσθηση στους νέους ανθρώπους ότι αυτού του είδους οι κινήσεις αποτελούν δήθεν αγωνιστικές κινητοποιήσεις.

Στην πράξη, δεν καλλιεργούμε με αυτόν τον τρόπο αγωνιστικές συνειδήσεις στους νέους ανθρώπους ούτε προάγουμε τη Δημοκρατία ούτε τις συλλογικές διαδικασίες, οι οποίες με αυτόν τον τρόπο στην πράξη υπονομεύονται. Αυτά τα πράγματα δεν ωφελούν τη Δημοκρατία. Αντίθετα, στρώνουν το χαλί σε αυτούς που δεν έχουν καμία σχέση με τη Δημοκρατία».

Δεν είναι γραμμένο στα πρακτικά της Βουλής, αν, μετά από αυτή την τοποθέτηση, η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έψαλε εν χορώ «είδομεν το φως το αληθινόν, ελάβομεν πνεύμα επουράνιον…»

Γεγονός είναι ότι η εν λόγω τοποθέτηση σχολιάστηκε πολύ θετικά από τα Μέσα ως μία ένδειξη μεταστροφής προς την πραγματικότητα επειδή… «η ελληνική κοινωνία, όλοι μας», γνωρίζουμε πώς πραγματοποιούνται οι καταλήψεις σχολικών μονάδων, εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Το μάθημα ήταν ελλιπές!

Διότι, αν προσέξατε, ο κύριος υφυπουργός έθεσε ένα θέμα νομιμοποίησης των καταλήψεων, με βάση τον αριθμό εκείνων που τις αποφασίζουν, «όταν μια μικρή ομάδα μαθητών –τριών, πέντε, δέκα– πραγματοποιεί κλείσιμο του σχολείου» είπε.

Τι γίνεται όμως όταν η ομάδα είναι μεγαλύτερη; Τότε οι μαθητές νομιμοποιούνται να… παρανομήσουν; Διότι ο Ποινικός Κώδικας δεν κάνει διακρίσεις, δεν μιλάει για πλειοψηφικές ή μειοψηφικές αποφάσεις:

«Όποιος εισέρχεται παράνομα σε κατάστημα ή χώρο δημόσιας, δημοτικής ή κοινοτικής υπηρεσίας ή νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου ή επιχείρησης κοινής ωφέλειας ή παραμένει στους χώρους αυτούς παρά τη θέληση της υπηρεσίας που τους χρησιμοποιεί, της οποίας τη θέλησή του δηλώνει ο νόμιμος εκπρόσωπος ή ο υπάλληλός της κι προκαλεί έτσι διακοπή ή διατάραξη της ομαλής διεξαγωγής της υπηρεσίας τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών».

Ξέρουμε επίσης ότι κανένα όργανο εκπροσώπησης, όπως ας πούμε ένα Δεκαπενταμελές Συμβούλιο, δεν έχει δικαίωμα να συνεδριάζει με θέμα την πραγματοποίηση μιας παράνομης ενέργειας, όπως η κατάληψη ενός Σχολείου.

Με το που θα σκεφτούν κάποια παιδιά να θέσουν τέτοιο θέμα, θα πρέπει ο Πρόεδρος, ο πιθανός αυριανός πρωθυπουργός δηλαδή, να τους πει ότι τέτοιο θέμα δεν μπορεί να συζητηθεί από το συγκεκριμένο όργανο.

Δηλαδή, θα περιμέναμε από έναν υφυπουργό Παιδείας που υπήρξε και δάσκαλος των παιδιών να γνωρίζει ότι όλα τα ζητήματα δεν είναι θέματα «συσχετισμού δυνάμεων», αλλά ότι βασικός πυλώνας της Δημοκρατίας, πέρα από την αρχή της πλειοψηφίας, είναι ο σεβασμός και η τήρηση των νόμων.

Τους οποίους βέβαια -και αυτό είναι μέσα στις… ομορφιές της Δημοκρατίας- έχουμε κάθε δικαίωμα να παραβιάζουμε, αρκεί να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεων μας και να δεχόμαστε τις συνέπειες.
 Τι μαθαίνει ο άνθρωπος!