ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Γεια σας.
Για τους καινούριους φίλους μας, θυμίζουμε ότι τα 3πουλάκια φιλοξενούνται καθημερινά, από τις 13 Σεπτεμβρίου 1999, στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ.
Εδώ, στη νέα μας φωλιά, θα μας συναντάτε αργά το βράδυ, αφού προηγουμένως έχετε μελετήσει την εφημερίδα και έχετε ενημερωθεί για ό,τι συμβαίνει στον τόπο.


Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018

481115 ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΝ


Το ένα πουλάκι:
Αυτό λέγεται εξάρτηση!

Όταν διαβάζω τέτοιες ειδήσεις, θυμάμαι πάντοτε τον στίχο του Διονύση Σαββόπουλου «πρώτη μου σκέψη όταν ξυπνήσω και τελευταία πριν κοιμηθώ», ο οποίος βέβαια μιλάει για το πώς μπορεί να σε «καταντήσει» η αγάπη.

(Σας προτείνω την εκτέλεση από τη ζωντανή παράσταση «Μέρες καλύτερες θα ‘ρθουν» -παρουσιάστηκε το 2010, τι ειρωνεία;-  όπου τον Σαββόπουλο συνοδεύει η Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων του Δήμου Πατρέων· μαγεία!)

Ποια είναι η δική σας πρώτη σκέψη όταν ξυπνάτε και η τελευταία πριν πέσετε για ύπνο; Αφήστε με να μαντέψω, γιατί έχω πολλές πιθανότητες να πέσω μέσα. Είναι το κινητό σας τηλέφωνο. Το βρήκα;

Αν όχι, αν έπεσα έξω, να ξέρετε ότι ανήκετε στη μειοψηφία των Ελλήνων, αφού οι περισσότεροι αυτό ακριβώς κάνουν, μόλις ανοίξουν το πρωί τα μάτια τους, καθώς και τη νύχτα, πριν τους πάρει ο ύπνος: ελέγχουν το κινητό τους τηλέφωνο!

Μπορεί να μην το συνειδητοποιούμε σε όλη του την έκταση, αλλά το κινητό τηλέφωνο έχει γίνει πια το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μας. Ξέρετε πόσες ώρες ασχολούμαστε μαζί του, σε καθημερινή βάση;

Για να μην μπερδευτούμε (διότι να διαφωνήσουμε αποκλείεται) ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα τι εννοούμε λέγοντας «ασχολούμαστε μαζί του». Σημαίνει, ας πούμε, το παίρνουμε μαζί μας και στο μπάνιο;

Σημαίνει το «τσεκάρουμε» αρκετές φορές την ώρα; Ή μήπως πρέπει να υπολογίσουμε μόνο τον χρόνο κατά τον οποίο ασχολούμαστε «ενεργά» μαζί του. Ό,τι και να επιλέξουμε θα δούμε πως το πράγμα έχει παραγίνει.

Ας πάρουμε πρώτα εκείνους που δεν μπορούν να το αποχωριστούν ούτε στο… αποχωρητήριο. Αηδιαστικό λογοπαίγνιο μεν, πραγματικότητα δε. Το 37% των Ελλήνων το κάνουν, (ενώ τα κάνουν) μάλιστα ένας στους τέσσερις το έχει και κάτω από τη ντουζιέρα!

Περισσότεροι από τους μισούς «τσεκάρουν» κάθε τόσο το κινητό τους, δείχνοντας με αυτόν τον αγενέστατο τρόπο ότι το εκτιμούν περισσότερο και από τους ανθρώπους με τους οποίους τυχαίνει να συνομιλούν εκείνη τη στιγμή.

Περίπου ένας στους τρεις Έλληνες δήλωσε ότι ασχολείται «ενεργά» με το κινητό του για τρεις με τέσσερις ώρες κάθε μέρα! Τι κάνει μ’ αυτό; στην πραγματικότητα τίποτε το σημαντικό, τουλάχιστον τόσο ώστε να τον απασχολεί αυτόν τον χρόνο.

Το άλλο πουλάκι:
Ό,τι κάνουμε οι περισσότεροι!

Το 78% των χρηστών κινητής τηλεφωνίας χρησιμοποιεί το τηλέφωνό του για την ανταλλαγή μηνυμάτων. Το 84% το θέλει για τη λήψη φωτογραφιών και το 79% για πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Το 44% παραδέχεται ότι το έχει μαζί του για περισσότερες από 13 ώρες ημερησίως, ενώ περισσότεροι από τους μισούς το παίρνουν μαζί τους στο κρεβάτι. (Ο ένας στους δέκα κοιμάται με αυτό… στο χέρι!)

Το φαινόμενο αυτό (σημείο των καιρών) έχει, όπως είναι φυσικό, και οικονομικές προεκτάσεις στη ζωή μας. Διότι, από τη στιγμή που κάνει κάποιος τέτοια χρήση, λογικό (!) είναι να θέλει να έχει και το καλύτερο κινητό.

Έτσι η αγορά των σμάρτφοουν, αν τα προφέρω σωστά, γνωρίζει στιγμές δόξας, σε μια χώρα όπου δυσκολεύονται πολλοί κάτοικοί της να αποκτήσουν άλλα είδη που, παραδοσιακά, θεωρούνταν «πρώτης ανάγκης».

Το 2017 είχαμε μια πτώση σε σχέση με το 2016 και αυτό είναι λογικό, αφού έχει παρατηρηθεί ότι τα νέα αυτά τηλέφωνα-υπολογιστές κρατάνε περίπου δυο χρόνια πριν αρχίσουν να εμφανίζουν βλάβες.

Όμως, εκείνοι που αποφάσισαν να αγοράσουν νέο σμάρτφοουν το προηγούμενο έτος έβαλαν βαθειά το χέρι στην τσέπη, αφού δεν αρκέστηκαν σε κάποιο από τα πιο φτηνά μοντέλα της αγοράς, αλλά προτίμησαν τα ακριβότερα.

Πλέον μόνο τέσσερα στα εκατό τηλέφωνα δεν είναι έξυπνα, φαίνεται όμως ότι τα έχουν οι πιο έξυπνοι από εμάς που δίνουμε μικρές περιουσίες για να αποκτήσουμε το τελευταίο και ακριβότερο μοντέλο της αγοράς.

Οι ακριβότερες συσκευές με τα αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά, που προτίμησαν όσοι αγόρασαν έξυπνο τηλέφωνο πέρσι, κόστισαν, κατά μέσο όρο, 238 ευρώ, ποσό που δεν ξέρω σε πόσους περισσεύει, με δεδομένο ότι κάθε οικογένεια διαθέτει περισσότερα από ένα τηλέφωνα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Είναι όμως απαραίτητα.

Με δεδομένο ότι οι περισσότεροι (78%) τα χρησιμοποιούμε για ανταλλαγή μηνυμάτων, για πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (79%) αλλά και σαν φωτογραφικές μηχανές (84%) -που εστιάζουν κυρίως στον ιδιοκτήτη τους.

Δηλαδή για πράγματα χωρίς τα οποία είναι αδύνατον να ζήσουμε (πλέον). Επομένως χαλάλι τα λίγα παραπάνω χρήματα, από τη στιγμή που τα δίνουμε με σκοπό να έχουμε κι εμείς μια αξιοπρεπή παρουσία στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Διότι, αν μας ρωτήσεις τι άλλο (ή τι καλύτερο) μπορούσαμε να κάνουμε αντί να ασχολούμαστε όλη την ώρα με το έξυπνο κινητό μας, μάλλον θα δυσκολευτούμε να σου απαντήσουμε. Θα πρέπει να σκεφτούμε πολύ.

Διότι (ξανά) -δεν μιλάω για τα νέα παιδιά που μεγάλωσαν με αυτά- ακόμη και εμείς οι μεγαλύτεροι δεν μπορούμε να σκεφτούμε πώς ήταν η ζωή μας κατά την εποχή που δεν είχαν εμφανιστεί ακόμη τα έξυπνα τηλέφωνα.

Ωστόσο υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται. Μπορούμε να τους δούμε ή να τους ρωτήσουμε, πώς τα καταφέρνουν και επιβιώνουν χωρίς σμάρτφοουν. Ίσως έχουμε να διδαχτούμε κάτι από τον τρόπο με τον οποίο αυτοί αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα.

Δεν ξέρω για άλλα, όμως είμαι βέβαιος ότι, τουλάχιστον, κοιμούνται και ξυπνούν πολύ πιο ήρεμοι από όλους εκείνους που έχουν ως πρώτη και τελευταία εικόνα της ημέρα την οθόνη του τηλεφώνου τους.
 Πιο σμαρτ από πολλούς ιδιοκτήτες τους!

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2018

181114 ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΜΕΝΟΝ


Το ένα πουλάκι:
Δεν είναι λίγα λεφτά!

Μιλάμε για πάνω από δύο δισεκατομμύρια. Για την ακρίβεια κάτι περισσότερο από 2,27 δις. ευρώ, τα οποία μπήκαν στα ταμεία του κράτους˙ και αυτό είναι καλό για όλους μας, περισσότερο όμως για εκείνους που τα έδωσαν!

Σας φαίνεται παράξενο; Είναι, λίγο. Πώς είναι δυνατόν να δίνεις χρήματα και αυτό να θεωρείται καλό για σένα; Χρήματα στο κράτος, έτσι; Όχι σε καμιά φιλανθρωπία, που την κάνεις για να σώσεις την ψυχή σου.

Για να λυθεί το μυστήριο και να σας φύγει η απορία, πρέπει να πούμε ότι τα χρήματα αυτά δόθηκαν για την νομιμοποίηση αυθαιρέτων. Τώρα νομίζω ότι κάπως εξηγείται όλο το προηγούμενο μυστήριο. Έτσι;

Κάπως, όχι τελείως. Γι’ αυτό, ας αρχίσουμε «να ξετυλίγουμε σιγά σιγά το κουβάρι των αποκαλύψεων», όπως λένε και σε εκείνες τις εκπομπές που σου βγάζουν την ψυχή μέχρι να σου πουν κάτι που να μην το γνωρίζεις ήδη.

Το ποσό μπορεί να είναι μεγάλο, δεν δόθηκε όμως εφάπαξ, ούτε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, αλλά στη διάρκεια οκτώ ετών. Από τότε, δηλαδή, περίπου που βρισκόμαστε σε κρίση, αν σας λέει κάτι αυτό.

Ένα δεύτερο στοιχείο είναι ότι δόθηκε από πολλούς, πάρα πολλούς… αυθαιρετούχους, για να χρησιμοποιήσω κι έναν μπακαλιάρο, μια και βρισκόμαστε, όπως είπαμε, σε κλίμα τηλεοπτικών εκπομπών ποιότητος.

1.132.809! τόσοι είναι οι ιδιοκτήτες αυθαιρέτων, οι οποίοι, εκμεταλλευόμενοι τους αλλεπάλληλους νόμους και τις ευνοϊκές διατάξεις, έσπευσαν να το δηλώσουν για να το σώσουν, δίνοντας βεβαίως και το κατιτίς τους.

Κυριολεκτικά, όμως! Διότι, αν κάνετε τη διαίρεση -αφήστε μην την κάνετε, την έκανα εγώ- βρίσκουμε ότι από το μεγάλο αυτό ποσόν που προαναφέραμε, αντιστοιχούν, κατά μέσο όρο, περίπου δυο χιλιάρικα σε κάθε αυθαιρετούχο.

Δηλαδή τίποτε! Μπροστά στο πόσο κοστίζει να είσαι νόμιμος, συμφέρει να αυθαιρετήσεις και να περιμένεις να περάσει το επόμενο… νομοσχέδιο, που θα σου δίνει το δικαίωμα να κρατήσεις το ακίνητό σου με τη βούλα του νόμου.

Σκεφθείτε ότι μόνο μέσα στον Οκτώβριο, στο σύνολο των αυθαιρέτων των οποίων οι ιδιοκτήτες πληρώνουν για να τα νομιμοποιήσουν, προστέθηκαν ακόμη εξήντα χιλιάδες τέτοια. Φοβήθηκαν, λέτε, τις κατεδαφίσεις;

Το άλλο πουλάκι:
Ποιος φοβάται τα φαντάσματα;

Ρωτάω γιατί διαβάζω πως, έτσι που εξελίσσονται τα πράγματα, οι κατεδαφίσεις για τις οποίες ακούσαμε τόσα πολλά μετά τις φωτιές στο Μάτι μοιάζουν με έναν μπαμπούλα, από εκείνους που τρομάζουν τα παιδάκια.

Που προσπαθούν να τα τρομάξουν, έτσι; Για να είμαστε εξηγημένοι. Διότι άλλο τρομάζω και άλλο έχω την πρόθεση να το κάνω. Κοιτάξτε τώρα, για παράδειγμα, με τι… τεράστια βήματα προχωράει αυτός ο μπαμπούλας. Διαβάζω στον τύπο τις δηλώσεις ενός στελέχους της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής:

«Όταν, μετά την καταστροφική πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΝ (υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας) πήρε την απόφαση να ξεκινήσει άμεσα και γρήγορα κατεδαφίσεις – ανεξάρτητα από εκείνες των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων – δεν ήξερε σε τι μονοπάτια έμπαινε.

Έλεγαν ότι οι κατεδαφίσεις μπορούν να γίνουν σε σύντομο διάστημα. Θέμα ημερών ή το πολύ λίγων εβδομάδων. Είχαμε κληθεί τότε στο υπουργείο, αλλά και στο Μαξίμου, όπου τους εξηγήσαμε ότι οι διαδικασίες – νομικές, διαδικαστικές κ.λπ. – είναι ιδιαιτέρως χρονοβόρες και δύσκολες.

Μας αντιμετώπισαν με δυσπιστία, σαν να μπλοκάραμε εμείς τις κατεδαφίσεις. Θεωρούσαν ότι με μια αλλαγή του θεσμικού πλαισίου, όλα θα βελτιώνονταν. Δυστυχώς δικαιωθήκαμε. Τρεις μήνες μετά, το ΥΠΕΝ μόλις ξεκίνησε τη δεύτερη κατεδάφιση σε προβλήτα στο Μαύρο Λιθάρι Αναβύσσου».

Ο λόγος βέβαια των καθυστερήσεων δεν είναι μόνο οι χρονοβόρες διαδικασίες, αλλά και το γεγονός ότι κάποια από τα αυθαίρετα δεν μοιάζουν καθόλου με κάτι… παράγκες που έχουμε δει κατά καιρούς να γκρεμίζονται.

Το πρώτο αυθαίρετο που πήγαν να κατεδαφίσουν τα συνεργεία ήταν κυριολεκτικά ένα «φρούριο». Περιβάλλονταν από τοίχο μήκους διακοσίων μέτρων και ύψους… πέντε! Το έβλεπες και έλεγες πως πρόκειται μάλλον για μοναστήρι.

Μη γελάτε· τα μοναστήρια μάς έχουν συνηθίσει σε τέτοιες θηριώδεις κατασκευές που, στον καιρό των πειρατών, είχαν νόημα, γιατί προστάτευαν τους μοναχούς από τις επιδρομές τους. Σήμερα όμως κατασκευάζονται μόνο… «προς δόξαν Κυρίου»!

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Είδατε;

Ξεκινήσαμε να μιλάμε για τα αυθαίρετα και τις προσπάθειες που γίνονται προκειμένου να γκρεμιστούν κάποια από αυτά και φτάσαμε να μιλάμε για μοναστήρια. Ας επιστρέψουμε στο θέμα μας.

Ξέρετε ότι, για να υπάρχει ένας στοιχειώδης έλεγχος της αυθαίρετης δόμησης, προβλέπεται η λειτουργία 14 Περιφερειακών και 74 Τοπικών Παρατηρητηρίων; Δηλαδή… καλά κρασιά! Δεν το λέω εγώ.

«Πώς θα λειτουργήσουν τα Παρατηρητήρια; Για να ξεκινήσουν πρέπει να υπάρχει μια ηλεκτρονική πλατφόρμα στην οποία θα είχαν όλοι πρόσβαση, ένα κοινό πρωτόκολλο για τη λειτουργία τους, θα έπρεπε να είχαν γίνει οι 250 νέες προσλήψεις για τη στελέχωσή τους, που είχε προαναγγελθεί.

Εμείς δεν έχουμε ούτε προσωπικό ούτε εμπειρία, ούτε υλικοτεχνική υποδομή για να τα στηρίξουμε. Ούτε ξέρω πότε και αν θα λειτουργήσουν» σημειώνει ο περιφερειάρχης Θεσσαλίας και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας κ. Κωνσταντίνος Αγοραστός.

Δεν είναι όμως όλα μαύρα. Κάποιοι αυθαιρετούχοι το παίρνουν απόφαση και ξεκινούν να γκρεμίζουν μόνοι τους, επειδή τα έξοδα που θα κάνουν (γνωστοί εργολάβοι, μαύρες αμοιβές κ.λπ.) είναι πολύ μικρότερα από όσα θα τους καταλογίσει η πολιτεία, αν αναλάβει εκείνη το γκρέμισμα.

Κάτι είναι κι αυτό. Μόνο που τότε δεν εμφανίζονται εντελώς απρόσμενα τα κανάλια!
 Ρίχ’ το!

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018

181113 ΗΡΩΙΚΟΤΑΤΟΝ


Το ένα πουλάκι:
Γιατί χρειαζόμαστε ήρωες;

Προβληματίστηκα πολύ αν θα βάλω τη λέξη σε εισαγωγικά, αν δηλαδή θα πω ήρωες σκέτο ή «ήρωες», όμως τελικά, όπως θα δείτε στη συνέχεια της κουβέντας, δεν έχει καμιά διαφορά, αφού ο καθένα εννοεί… αυτό που λέει.

Και λέει αυτό που εννοεί! Δηλαδή, για τον κάθε άνθρωπο ο ήρωας είναι ήρωας και ο «ήρωας» είναι και θα είναι πάντα ένα ήρωας σε εισαγωγικά, ένας ήρωας για τους άλλους, που καμιά θέση δεν έχει στο δικό του προσωπικό… ηρωολόγιο.

Επειδή είμαι βέβαιος ότι σας έχω μπερδέψει, θα το πιάσω από την αρχή. Έχετε παρατηρήσει ότι έχουμε όλοι (ή σχεδόν όλοι, για να μην είμαστε απόλυτοι) ανάγκη από  ήρωες; Και δεν εννοώ ανθρώπους που διακρίθηκαν στον τομέα τους.

Δηλαδή, για τους οπαδούς μιας ομάδας, ήρωας δεν είναι κάποιος παίκτης που διέπρεψε στην καριέρα του και άφησε εποχή με τον τρόπο παιχνιδιού του, έτσι που η αξία του να αναγνωρίζεται από συμπαίκτες και αντιπάλους.

Για τους υποστηρικτές ενός κόμματος (οπαδοί είναι και αυτοί, αλλά ας μην το συζητήσουμε τώρα) ήρωας δεν είναι εκείνος ο πολιτικός που διακρίθηκε για το ήθος του, για τον νηφάλιο λόγο του, για τις ήπιες θέσεις του…

Για να καταλάβουμε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το πράγμα, θα πρέπει να δούμε λίγο τι συμβαίνει με του ήρωες της Εκκλησίας μας, δηλαδή τους μάρτυρές της. Θα πρέπει να πεθάνει κανείς για την πίστη του, για να αναγνωριστεί ως τέτοιος.

Το ίδιο ισχύει και με τους υπόλοιπους ήρωες, οι οποίοι, τις περισσότερες φορές, και από την εποχή ακόμη του Αχιλλέα, είναι προσωπικότητες αμφιλεγόμενες. (Θα έπρεπε να) είναι προφανές ότι δεν μπορείς να γίνεις ήρωας, αν είσαι συνηθισμένος άνθρωπος.

Κι όμως! Φαίνεται ότι είναι τόση η ανάγκη που έχουμε για ήρωες, που συχνά αναγορεύουμε σε τέτοιους ανθρώπους που ούτε περνούσε από το μυαλό τους, ούτε φυσικά κανενός άλλου, ότι θα μπορούσε να συμβεί αυτό.

Ήρωες κατά λάθος! Άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους, όχι επειδή θέλησαν να τη θυσιάσουν για κάποιον σκοπό, αλλά επειδή απλώς βρέθηκαν στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή. Ή επειδή δεν είχαν πλήρη συναίσθηση του κινδύνου στον οποίο εξέθεταν τον εαυτό τους.

Θα σας καλέσω, χωρίς να αναφέρω συγκεκριμένα παραδείγματα, για ευνόητους λόγους, να ξαναθυμηθείτε τον τρόπο με τον οποίο έχασαν τη ζωή τους ήρωες διαφόρων ιδεολογιών, πολιτικών, κοινωνικών, αθλητικών, ακόμη και θρησκευτικών.

Ως εκ τούτου, οι περισσότεροι από αυτούς είναι απολύτως αποδεκτοί μόνον από τους ακόλουθους της ίδιας ιδεολογίας, ενώ για τους υπόλοιπους μπορεί να θεωρούνται από υπερεκτιμημένοι, μέχρι τελείως ψεύτικοι ήρωες.

Το άλλο πουλάκι:
Τι χρειάζονται οι ήρωες;

Μια πρώτη απάντηση είναι πως χρειάζονται στον βαθμό που το κάνουν και εκείνοι των άλλων, των αντίπαλων ιδεολογιών. Δεν είναι δυνατόν να υστερούμε από τους αντιπάλους μας σε έναν τόσο σημαντικό τομέα.

Αυτό γίνεται ακόμη πιο έντονο, όταν ο ήρωας πέφτει από χέρι αντιπάλου. Σκεφτείτε έναν αναρχικό που σκοτώνεται από σφαίρα αστυνομικού, έναν ολυμπιακό που πέφτει από μαχαίρι παναθηναϊκού, έναν μετανάστη από χτύπημα κάποιου εθνικιστή…

Μια δεύτερη απάντηση είναι ότι με τους ήρωες μπορούμε να ταυτιστούμε συναισθηματικά, στον βαθμό που τους θαυμάζουμε για κάτι που έκαναν ή έπαθαν, κάτι που εμείς δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε ποτέ, τουλάχιστον οικεία βουλήσει: Έχασαν τη ζωή τους.

Βλέπετε, δεν λέω θυσίασαν τη ζωή τους, διότι, όπως είπαμε και προηγουμένως, αυτό μπορεί να έγινε είτε σε κάποιο δυστύχημα, είτε χωρίς να το επιδιώξουν οι ίδιοι, είτε, καμιά φορά, για εντελώς λάθος λόγους.

Δεν έχει καμιά σημασία. Για εμάς οι λόγοι είναι πάντοτε οι σωστοί και έχουν να κάνουν με την ιδεολογία μας, εξαιτίας της οποίας πιστεύουμε ότι χάθηκε η ζωή του ήρωά μας. Γι’ αυτό ακριβώς όμως και είναι μόνο δικός μας ήρωας.

Αφήστε που η ύπαρξη ηρώων προσδίδει στην ιδεολογία, σε κάθε ιδεολογία, ένα ιδιαίτερο κύρος, ένα ηθικό βάρος, και αυτός είναι ένας τρίτος λόγος που οι ήρωες είναι απαραίτητοι˙ αν δεν υπάρχουν πρέπει να εφευρεθούν.

Δεν είναι όμως τυχαίο ότι άνθρωποι διαφορετικών ιδεολογιών δεν αναγνωρίζουμε τους ήρωες που ανήκουν σε άλλη, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για ιδεολογίες αντίπαλες. Τότε δεν διστάζουμε και να καθυβρίσουμε τον νεκρό.

Υπάρχουν και άλλοι λόγοι που οι ήρωες είναι απαραίτητοι; Οπωσδήποτε ένας ήρωας μάς δίνει τη δυνατότητα και την ευκαιρία να τιμήσουμε τη μνήμη του, που σημαίνει να προβούμε σε δημόσιες εκδηλώσεις διαδήλωσης της ιδεολογίας μας.

Το κακό είναι ότι τέτοιες εκδηλώσεις δεν αρκούνται σ’ αυτό. Συνήθως είναι μια ευκαιρία να επιτεθούμε (φραστικά, αλλά όχι μόνον) σε αντίπαλες ιδεολογίες, ιδιαίτερα αν θεωρούμε τους «φονιάδες» οπαδούς τους υπεύθυνους για τον θάνατο του δικού μας ήρωα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Μας βάλατε δύσκολα!

Σιγά σιγά θα μας ζητήσετε να σκεφτούμε και τι θα γινόταν, πώς θα αντιδρούσαμε, αν αυτό που έκανε και έπαθε ο δικός μας ήρωας το έκανε ή το πάθαινε κάποιος από άλλη ιδεολογία, από αντίπαλο «στρατόπεδο».

Να σκεφτούμε δηλαδή μια ηρωική πράξη και έναν αντίστοιχο θάνατο ως αποτέλεσμα πίστης σε αξίες πανανθρώπινες, πάνω από εφήμερες αρχές και ευκαιριακές σημαίες.

Θα μου πείτε άντε να το πεις αυτό στον οπαδό κάθε ιδεολογίας, που πιστεύει ότι αυτή είναι ό,τι υψηλότερο έχει να δείξει το ανθρώπινο είδος, από καταβολής κόσμου.

Γι’ αυτό μαλώνουμε πάνω από φέρετρα!
 Άσμα ηρωικόν!

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018

181112 ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΕΝΟΝ-2


Το ένα πουλάκι:
Κινδυνεύουν τα Χριστούγεννα;

Ας το ξεκαθαρίσω από την αρχή. Δεν μ’ ενδιαφέρει τι ακριβώς είπε ο κύριος Βορίδης –ποτέ δεν παρακολουθούσα τις δηλώσεις και τις δημόσιες τοποθετήσεις του. Μ’ ενδιαφέρει όμως μια συζήτηση που άνοιξε με αφορμή τις δηλώσεις αυτές.

Μ’ ενδιαφέρει -πάντα μ’ ενδιέφερε- ο τρόπος με τον οποίο προσπερνάμε σοβαρά ζητήματα, εστιάζοντας σε δευτερεύοντα και ανούσια. Μ’ ενδιαφέρει να ξέρουμε για ποιο πράγμα ακριβώς μιλάμε, κυρίως όταν διαφωνούμε.

Θα το θέσω, λοιπόν, ευθέως. Πώς φανταζόμαστε τον διαχωρισμό –έναν πραγματικό διαχωρισμό, όχι αυτόν που θέλουν να παρουσιάσουν ως τέτοιον- Κράτους Εκκλησίας; Πώς φανταζόμαστε ένα θρησκευτικά ουδέτερο κράτος;

Αν θεωρούμε ότι το μόνο που θα συμβεί είναι ένας… οικονομικός διαχωρισμός, ότι δηλαδή Κράτος και Εκκλησία θα πάψουν απλώς να έχουν οποιοδήποτε οικονομικής φύσης αλισβερίσι μεταξύ τους, κάτι δεν καταλάβαμε.

Τι, δηλαδή; Αρκεί να πάψει το κράτος να πληρώνει (αλλά και να «επιδοτεί) τους μισθούς των ιερωμένων, και να φροντίσει να ξεκαθαρίσει το θέμα των αμφισβητούμενης ιδιοκτησίας ακινήτων που διεκδικούνται από τις δύο πλευρές;

Επίσης είμαστε γελασμένοι, αν νομίζουμε ότι το μόνο που πρόκειται να αλλάξει είναι ο θρησκευτικός όρκος (ή η υποχρεωτικότητά του) καθώς και η δυνατότητα να επιλέξει κανείς, αν το επιθυμεί, και τον θρησκευτικό γάμο.

Εδώ ας σταθώ λίγο και ας διευκρινίσω κάτι. Δεν προσπαθώ να πανικοβάλω κανέναν. Ούτε μ’ αρέσει να… κινδυνολογώ. Όπως είπα και προηγουμένως, μ’ αρέσει να ξέρουμε για ποιο ακριβώς πράγμα μιλάμε.

Αν, λοιπόν, θέλουμε να συζητήσουμε σοβαρά για έναν διαχωρισμό Κράτους Εκκλησίας, καθώς και για ένα θρησκευτικά ουδέτερο, ένα κοσμικό δηλαδή κράτος, θα πρέπει να σκεφτούμε πολλές αλλαγές στην καθημερινότητά μας.

Ας ξεκινήσουμε από τα Σχολεία. Φαντάζεστε ότι θα εξακολουθήσει να ξεκινά το διδακτικό έτος με τον «καθιερωμένο Αγιασμό»; Να είστε σίγουροι ότι θα τον αντικαταστήσει μια άλλη τελετή, ή κάποια σχολική γιορτή, όπως συμβαίνει αλλού.

Επιπλέον, έχετε την εντύπωση ότι θα εξακολουθήσουν οι σχολικές διακοπές να είναι συνδεδεμένες αποκλειστικά με τις μεγάλες γιορτές της χριστιανοσύνης; Δείτε λίγο πόσες μέρες αργίας έχουν σε άλλες χώρες, ας πούμε, το Πάσχα και μετά το ξανασυζητάμε.

Δεν μιλάω καθόλου για κάτι τριήμερα Καθαροδευτέρας και Αγίου Πνεύματος, ούτε φυσικά για τον εορτασμό των Τριών Ιεραρχών, όπως γίνεται σήμερα. Αφήστε που δύσκολα θα προβλέπεται και χάσιμο μαθημάτων για την πραγματοποίηση χριστουγεννιάτικης γιορτής.

Το άλλο πουλάκι:
Σας φαίνονται υπερβολικά;

Νομίζετε ότι δεν πρέπει να τα κουβεντιάζουμε, αν θέλουμε να κάνουμε μια σοβαρή συζήτηση για τον διαχωρισμό Κράτους Εκκλησίας; (Άφησα επίτηδες απ’ έξω το μάθημα των Θρησκευτικών, έτσι τουλάχιστον όπως το ξέρουμε μέχρι σήμερα.)

Μη φανταστείτε όμως ότι οι αλλαγές θα επηρεάσουν μόνο τον σχολικό βίο και την καθημερινότητά μας που σχετίζεται με αυτόν. Δεν θα υπάρξει διαχωρισμός και σε… στρατιωτικό επίπεδο; Τι θα κάνουν οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας;

Και δεν εννοώ καθόλου, όπως ίσως κάποιοι φαντάζονται, το να μην γιορτάζει το Πυροβολικό της Αγίας Βαρβάρας, ή η Αεροπορία των Αρχαγγέλων. Αυτό θεωρώ ότι εξυπακούεται. Σκεφθείτε όμως και τα υπόλοιπα.

Γίνεται, ας πούμε, σε ένα θρησκευτικά ουδέτερο κράτος, να καταπλέουν πολεμικά σκάφη στο λιμάνι της Τήνου, για να συμβάλλουν και αυτά με την παρουσία τους στον εορτασμό της Μεγαλόχαρης που τιμάται τον Δεκαπενταύγουστο;

Γίνεται να στέλνονται στρατιωτικά αγήματα για να συνοδεύουν τιμητικά την κατάδυση του Τιμίου Σταυρού, την περιφορά του Επιταφίου, ή κάποιας εικόνας, κάθε φορά που γίνεται μια λιτανεία;

Γίνεται να παρευρίσκονται οι πολιτικές και στρατιωτικές αρχές ενός τόπου, ως τέτοιες, σε κάθε μεγάλη γιορτή της Εκκλησίας, όπως συμβαίνει σήμερα, ή θα πρέπει να πηγαίνει όποιος ενδιαφέρεται, ως ιδιώτης, όπως ο κάθε πιστός;

Και το αντίστροφο; Στις Εθνικές Εορτές, γιατί θα πρέπει η Εκκλησία να τελεί Δοξολογίες και επιμνημόσυνες δεήσεις στα μνημεία των πεσόντων; Εκτός αν της το ζητά επισήμως η πολιτεία, εννοείται με το αζημίωτο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Βλέπετε, φίλοι μου;

Το ζήτημα δεν είναι αν «θα απαγορευτούν οι φάτνες», ή «θα χαθούν τα Χριστούγεννα» τα οποία γιορτάζονται σε ολόκληρο τον κόσμο. Το θέμα είναι ότι θα αλλάξει άρδην η… εορταστική καθημερινότητα, έτσι όπως την ξέρουμε μέχρι σήμερα.

Αν μιλάμε για πραγματικό διαχωρισμό, έτσι; Όταν, λοιπόν συζητάμε γι’ αυτόν, θα πρέπει να ξέρουμε τι από τα παραπάνω θα γίνει, ή με τι θα αντικατασταθεί. Και μετά να αποφασίσουμε αν το θέλουμε ή όχι.

Ποιος όμως θα μας το πει αυτό; Ποιος είναι εκείνος που οφείλει να ξεκαθαρίσει σε ποιο βάθος θα φτάσουν οι αλλαγές με τον διαχωρισμό που προαναγγέλθηκε; Ασφαλώς εκείνος που έθεσε την ατζέντα, δηλαδή η κυβέρνηση.

Έπειτα όλοι οι υπόλοιποι που επιθυμούν να πάρουν θέση (αν δεν έχουν πάρει ήδη) στο θέμα. Να πουν ξεκάθαρα πώς ακριβώς εννοούν τον διαχωρισμό και τι είναι εκείνο που θέλουν να αλλάξει από όσα ισχύουν σήμερα.

Αν δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε, αν όλα αυτά που θέσαμε προηγουμένως (και πολλά άλλα που δεν είναι του παρόντος) θα εξακολουθήσουν να υφίστανται και να λειτουργούν όπως σήμερα, τότε δεν έχει νόημα καν να συζητάμε.

Πόσω μάλλον να μαλώνουμε και να χαλάμε τις καρδιές μας. Και τότε θα έχουν κάθε δίκιο όσοι την έπεσαν στον Βορίδη και στον κάθε Βορίδη που κινδυνολογεί, ή σε όποιον προσπαθεί να εκμεταλλευτεί πολιτικά τη συζήτηση.

Απ’ όπου κι αν προέρχεται!
 Ή (δια)χωρίζουμε ή κοροϊδεύουμε!

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

181109 ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΕΝΟΝ-1


Το ένα πουλάκι:
«Μάλωσα με το παιδί μου»!

Η δήλωση έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία στην παρέα. Ο φίλος που την έκανε δεν είχε προλάβει καλά να καθίσει στην καρέκλα. Τον κοιτούσαμε όλοι ανήσυχοι και γεμάτη περιέργεια, ξέρουμε όμως και το κουσούρι του.

Αν δεν παραγγείλει τον καφέ του και δεν πιει την πρώτη ρουφηξιά δεν του παίρνεις λέξη. Αυτός όμως ήταν και ο λόγος που μας ανησύχησε τόσο η δήλωση που έκανε μπαίνοντας στο καφενείο.

(Καφετέρια υποτίθεται ότι είναι, όμως, όπως πολύ σωστά έχει επισημάνει ένας άλλος φίλος, οι καφετέριες στη Δράμα είναι καφενεία, αλλά… κάπως πιο ακριβά. Αποκλειστικά αντρική πελατεία, αφήστε πάλι όταν έχει μπάλα…) 

Τι να κάναμε, περιμέναμε. Ευτυχώς ο καφετζής είναι αετός και δεν άφησε να μακρύνει πολύ η αναμονή μας. Μετά την πρώτη ρουφηξιά, λοιπόν, ο φίλος έκανε πιο ξεκάθαρο εκείνο που ήθελε να πει.

«Εδώ και καιρό δεν τα πάμε καλά με την κόρη μου. Έχει σηκώσει δικό της μπαϊράκι και δεν ακούει κανέναν. Αφού είδα και απόειδα λοιπόν, αποφάσισα κι εγώ να βάλω μπρος τα μεγάλα μέσα. Θα της κόψω το μηνιάτικο».

Οι αντιδράσεις ήταν… μαζικές. Αρχίσαμε όλοι μαζί να μιλάμε, άλλος διαφωνώντας κατ’ ευθείαν και άλλος ζητώντας περισσότερες εξηγήσεις. Ξέρουμε ότι η κόρη του είναι ένα άξιο παιδί που σπουδάζει στο εξωτερικό.

Γνωρίζαμε επίσης τη διαφωνία της με τον πατέρα της, η οποία κρατούσε εδώ και καιρό. Εκείνη ήθελε να μείνει έξω και να συνεχίσει τις σπουδές της σε ένα μεταπτυχιακό, ενώ εκείνος τής ζητούσε να γυρίσει πίσω.

Όταν λέμε της ζητούσε… τρόπος τού λέγειν. Ξέρουμε όλοι ότι ο φίλος μας μπορεί να γίνει πολύ αυταρχικός, αν ξυπνήσει μέσα του το επαναστατικό. Έλα όμως που και η κόρη του πήρε από τον ίδιο!

«Και τώρα τι θα γίνει. Σκέφτηκες πώς θα ζήσει το παιδί, χωρίς το μηνιάτικο που του στέλνεις; Αυτό είναι εκβιασμός» του πέταξε κάποιος. «Φαντάζεσαι πού μπορεί να καταλήξει το πράγμα, έτσι και το τραβήξει και η κόρη σου».

Τζάμπα ανησυχήσαμε. Βλέποντας ο φίλος πόσο πολύ μας ενόχλησε η στάση του, και ξέροντας πόσο αγαπάμε την κόρη του που την καμαρώνουμε από μικρό κοριτσάκι, έκοψε την πλάκα και το γύρισε στο «σοβαρό».

Το άλλο πουλάκι:
«Δεν καταλάβατε», μας είπε.

«Αποφάσισα να της κόψω το μηνιάτικο, αλλά η συμφωνία μας είναι να δίνω το αντίστοιχο ποσό στη μητέρα της και να της στέλνει εκείνη τα χρήματα, ώστε το παιδί εξακολουθήσει να παίρνει όσα έπαιρνε μέχρι σήμερα».

«Αααα», κάναμε όλοι μαζί, επειδή πιάσαμε αμέσως το υπονοούμενο του φίλου μας. Ήθελε να πειράξει τον Συριζαίο της συντροφιάς, ο οποίος μέχρι την περιηγουμένη μας είχε πρήξει για τον διαχωρισμό Κράτους - Εκκλησίας.

Όμως η κουβέντα εξελίχθηκε σε μια μεταφορά της πολιτικής πραγματικότητας στο οικογενειακό θέμα του φίλου μας. Κάναμε δηλαδή σαν να μην καταλαβαίνουμε και εξακολουθήσαμε να… δουλεύουμε αλλήλους.

«Και ποιος σε διαβεβαιώνει ότι η γυναίκα σου θα δίνει όλα τα λεφτά στο παιδί;» ρώτησε κάποιος και μας έκανε να προβληματιστούμε. «Κι αν της τύχει κάποιο έκτακτο έξοδο και βάλει χέρι στο ποσό που προορίζεται για τη μικρή;»

«Ή μπορεί να αποφασίσει ξαφνικά ότι τα λεφτά που ξοδεύει η κόρη σας είναι πολλά και να κρατήσει ένα μέρος για τον εαυτό της. Μπορεί επίσης να της πει ότι τα φυλάει για να της τα δώσει αργότερα, όταν… θα παντρευτεί.»

«Ή μπορεί να συνυπολογίζει τα λεφτά που παίρνει το παιδί από άλλες πηγές, παππούδες, γιαγιάδες, θείους κ.λπ. και να του δίνει μόνο το υπόλοιπο ποσό που χρειάζεται για να συμπληρωθεί το μηνιαίο έμβασμα».

«Εντάξει, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα», πετάχτηκε κάποιος. «Τα λεφτά είναι του παιδιού και η μητέρα του είναι σοβαρός άνθρωπος. Άμα δεν έχεις εμπιστοσύνη και στη μάνα, τότε πάει, χάθηκαν όλα».

Ο πιο ένθερμος της παρέας δεν άντεξε άλλο: «Ρε, για Δεσποτάδες μιλάμε, το έχετε συνειδητοποιήσει; Γιατί νομίζετε οι καημένοι οι παπάδες αντιδρούνε σε αυτή την προοπτική που συμφώνησαν Πρωθυπουργός και Αρχιεπίσκοπος;»

Δεν έχει και άδικο, γι’ αυτό καταλήξαμε όλοι πως το να αναθέτεις τη μισθοδοσία των ιερέων σε εκείνους που έχουν «δικαίωμα ζωής και θανάτου» επάνω τους παραείναι επικίνδυνο. Ο Τσίπρας όμως αρέσκεται να παίζει με τον κίνδυνο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
«Διαχωρισμός» από τα Lidl.

Όπως βλέπετε φίλοι μου, και όπως θα είδατε από τις περισσότερες αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μόνο στην πλάκα μπορεί να πάρει πια κανείς τις διάφορες κυβερνητικές πρωτοβουλίες.

Ακούστηκαν και πιο σοβαρές κουβέντες, για παράδειγμα τι θα γίνει με τις μητροπόλεις που υπάγονται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ή ποιο παράθυρο ανοίγει με τους θρησκευτικούς λειτουργούς άλλων δογμάτων και άλλων θρησκευμάτων.

Όμως η ουσία είναι ότι, για άλλη μια φορά, ο Πρωθυπουργός κατάφερε να πάρει ένα σοβαρότατο θέμα, για το οποίο η κοινωνία περίμενε μια ουσιαστική ρύθμιση, και να το μετατρέψει σε ένα… σχήμα λόγου, ένα προεκλογικό πυροτέχνημα.

Κάνοντας ακόμη ένα καψόνι στους δικούς του, οι οποίοι, μέχρι την τελευταία στιγμή, έβγαιναν και μας μιλούσαν για το νέο μεγάλο και τολμηρό βήμα της κυβέρνησης, τον πολυαναμενόμενο διαχωρισμό Κράτους Εκκλησίας.

Και τώρα τρέχουν να τα μπαλώσουν!
 Και μαζί και χώρια!