ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Γεια σας.
Για τους καινούριους φίλους μας, θυμίζουμε ότι τα 3πουλάκια φιλοξενούνται καθημερινά, από τις 13 Σεπτεμβρίου 1999, στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ.
Εδώ, στη νέα μας φωλιά, θα μας συναντάτε κάθε απόγευμα, αφού προηγουμένως έχετε μελετήσει την εφημερίδα και έχετε ενημερωθεί για ό,τι συμβαίνει στον τόπο.


Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

170327 ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Λόγω της ημέρας….

Δύο λογιών είναι τα σχόλια που επικρατούν. Το ντύσιμο (κούρεμα, χτένισμα κ.λπ.) των μαθητών που παρελαύνουν, και… οι γνώσεις των νέων για την ιστορία τής πατρίδας μας, που φαίνεται από τις απαντήσεις στο καθιερωμένο πια ερώτημα.

Πιο καθιερωμένο και από το παγωτό μετά την παρέλαση, και από τον μπακαλιάρο τού μεσημεριανού τής 25ης Μαρτίου. Βλέπετε όμως πώς λειτουργεί η γλώσσα; Ενώ θα έπρεπε να πω και των μαθητριών, και των νεανίδων, χρησιμοποιώ μόνο το αρσενικό, αλλά δεν διαμαρτύρεται κανείς (/καμιά).

Αφήνω την εμφάνιση και πηγαίνω στο σημαντικότερο, τη γνώση στοιχειωδών ζητημάτων Ιστορίας, όπως το «για ποιον λόγο γίνεται η παρέλαση σήμερα». Πάντοτε έχω μια κρυφή ελπίδα ότι, όσοι απαντούν κάνουν λάθος επίτηδες. Κάνουν πλάκα!

Δεν θα έπρεπε οι νέοι μας -που ψηφίζουν, μην το ξεχνάμε- να μπορούν να απαντήσουν σε τέτοιου είδους ερωτήματα;  Για να το πω πιο σοβαρά, μήπως, για την απόκτηση εκλογικού δικαιώματος, θα έπρεπε να περνάμε και κάποιο τεστ;

Θυμήθηκα όμως τώρα (θα σας εξηγήσω και θα  καταλάβετε αύριο το γιατί) μια σχετική κουβέντα γύρω από ένα τέτοιου είδους καυτό ερώτημα, που κάναμε πριν από πέντε χρόνια. Το θυμίζω και σ’ εσάς: «Τι είναι η πατρίδα μας;

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, έρχονται ερωτήματα αυτού του είδους και με σκανδαλίζουν.
Άλλους τους μπερδεύουν πιο περίπλοκα ερωτήματα, όπως το “τι γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου” ή “πείτε μας έναν ήρωα του ’21”.

Αυτά έχουν μεγάλη δυσκολία, διότι απαιτούν βαθιά γνώση της Ιστορίας και, στη δική μας περίπτωση, που η ιστορία μας είναι τόσο πλούσια, υπάρχει ο κίνδυνος να πιαστείς αδιάβαστος.

Πού να θυμάσαι σε κάθε περίπτωση ποιοι ήταν οι φίλοι και ποιοι οι εχθροί; Άλλοτε σύμμαχοι, άλλοτε αντίπαλοι, πότε πολεμώντας πλάι πλάι και πότε απέναντι, διάφοροι λαοί γίνονται εχθροί ή φίλοι, αναλόγως με το τι γιορτάζουμε κάθε φορά.

Θα μου πείτε, δεν είναι ανάγκη να τα θυμάσαι και όλα! Αν ξέρεις για τους Τούρκους, τους Γερμανούς και τους Ιταλούς, έχεις πιάσει τη βάση και περνάς το μάθημα.

Διότι, άμα πας να εμβαθύνεις στην ύλη και μπερδευτείς με κάτι Βαλκανικούς Πολέμους, με τον Πρώτο Πόλεμο και με τους συμμάχους του γίνονταν εχθροί σε κάθε φάση, δεν βγάζεις άκρη.

Έλα όμως που εμείς, εδώ στην εσχατιά της Ελλάδας, έχουμε πολύ περισσότερους λόγους για να είμαστε μπερδεμένοι. Γιατί; Διότι η επίσημη σχολική ιστορία μάς έχει πετάξει στα αζήτητα.

Διδασκόμαστε στα σχολεία για την “απελευθέρωση της πατρίδας από τον τουρκικό ζυγό”, όμως κανείς δεν μας λέει πως αυτό, για κάθε περιοχή της χώρας έχει άλλη χρονολογία.

Διαβάζουμε στα βιβλία για τα «μαύρα χρόνια της γερμανικής Κατοχής» και ακούμε εδώ τους γονείς και τους παππούδες μας να θυμούνται μόνο Βουλγάρους. Αφήστε που οι κατοχές είναι πολύ περισσότερες!»

Το άλλο πουλάκι:
«Τι είναι η πατρίδα μας;

Αυτό είναι ένα “ανοιχτό” ερώτημα.
Αφήνει τον ερωτώμενο ελεύθερο να εκφράσει την άποψή του και μπορείς να το θέτεις με την ευκαιρία κάθε εθνικής εορτής, χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος να εκθέσεις κανέναν.

Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο καθένας μπορεί να απαντήσει κυριολεκτικά ό,τι θέλει, αφού, ακόμη κι αν ακολουθήσουμε τον “κανόνα” του ποιητή, θα καταλήξουμε στο… όλα πατρίδα μας, κι αυτά κι εκείνα. Οπότε…

Ωστόσο, το γεγονός ότι ακριβώς υπάρχουν τόσες πολλές πιθανές απαντήσεις και μάλιστα μπορούν να θεωρηθούν όλες σωστές, δεν σημαίνει ότι ο καθένας αποδέχεται δίπλα στη δική του, ισότιμα, και όλες τις άλλες εκδοχές.

Ας πάρουμε ένα παράδειγμα από την πολύ πρόσφατη ιστορία μας. Θυμόσαστε πόσοι έπεσαν να φάνε τον πρώην πρωθυπουργό, τον Γιώργο Παπανδρέου ντε, όταν εξέφρασε την άποψη πως η πατρίδα μας είναι μια χώρα διεφθαρμένων;

Η απάντηση θεωρήθηκε απαράδεκτη και είναι μία από τις πολλές που είχαν τελικά ως αποτέλεσμα στο να μείνει ο… Γιωργάκης “στάσιμος”. Ούτε καν μετεξεταστέος!

Το περίεργο είναι πως την ίδια απάντηση δίνουν καθημερινά πολλές χιλιάδες Ελλήνων, άλλοι με τις πράξεις τους κι άλλοι απλώς και μόνο παρακολουθώντας κάποιες λίγες από αυτές τις πράξεις, όμως φαίνεται πως ο Γιώργος την πάτησε επειδή έδωσε σωστή απάντηση σε λάθος διαγώνισμα!»

Και ένα τρίτο πουλάκι:
«Τελικά, τι είναι η πατρίδα μας;

Θα ήταν λάθος να επιχειρήσει να δώσει κανείς μια σοβαρή απάντηση σε ένα ερώτημα που τίθεται… λανθασμένα. Διότι, απλούστατα, δεν υπάρχει πατρίδα ΜΑΣ!

Ο καθένας έχει στο μυαλό του μια δική του πατρίδα και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ισχύει ότι “το όλον δεν ισούται με το άθροισμα των επιμέρους που το αποτελούν”.

Παρ’ όλο δηλαδή που ο καθένας έχει την προσωπική του πατρίδα μες στο μυαλό του, τελικά η πατρίδα μας μπορεί να είναι κάτι πολύ περισσότερο και πολύ διαφορετικό από αυτό που θα βρούμε, αν συγκεντρώσουμε όλες αυτές τις διαφορετικές απόψεις.

Το ερώτημα, λοιπόν, πρέπει να τεθεί ως εξής: Τι είναι η πατρίδα σου;
Ή, καλύτερα, τι είναι η πατρίδα… μου, αφού ο καθένας πρέπει να το θέσει στον εαυτό του και να κρατήσει την απάντηση για προσωπική του χρήση.

Παραδόξως όμως, έχω την εντύπωση πως, αν το θέσουμε έτσι, τότε, χωρίς να το καταλάβουμε, ίσως κάπου συναντηθούμε, ίσως οι απαντήσεις που θα δώσουμε ο καθένας χωριστά στον εαυτό μας να έχουν έναν κοινό τόπο.

Και ίσως αυτή η συνισταμένη να είναι που πρέπει να ακολουθήσουμε αν θέλουμε να βγούμε σε κάποιο ξέφωτο.

Λέτε να δοκιμάσουμε;»
 «Μικρή πατρίδα, σώμα μου κι αρχή…»



Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

170324 ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΕΣ

Το ένα πουλάκι:
Ας ανοίξουμε τα λεξικά!

Από πού να ξεκινήσουμε; Ας κάνουμε αρχή από το Επίτομον Πλήρες Εγκυκλοπαιδικόν και Ερμηνευτικόν Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης «Πάπυρος – Λαρούς». (Σας διάβασα τον πλήρη τίτλο για να προσδώσω επιπλέον κύρος στο ιστορικό αυτό λεξικό.)

σκάνδαλον το, πράξις ή γεγονός κινούν την του κοινού αγανάκτησιν // αιτία διχονοίας // άτακτον παιδίον.
Δεν βρίσκετε κι εσείς ότι έχει μια ποιητικότητα αυτό το… «κινούν την του κοινού αγανάκτησιν;

Ας πάμε όμως στον «Δημητράκο», ο οποίος έχει επίσης έναν βαρύγδουπο τίτλο, από τον οποίο θα κρατήσω μόνο εκείνο το ωραίο «όλης της ελληνικής γλώσσης». Ωραίο γιατί δείχνει πράγματι την συνέχεια που τείνουμε, φορές, να ξεχνούμε. (Το είπα κι εγώ κάπως… ποιητικά!)

σκάνδαλον το, παγίς στηθείσα υπ’ εχθρού Α. 2 Α μτφ. πρόσκομμα. 3 αφορμή προς αμαρτίαν ή προς έριδας, πειρασμός. 4 Α πράξις ή γεγονός κινούν την κοινήν αγανάκτησιν και κατάκρισιν. 5 Δ άτακτο παιδί.

Ας δούμε όμως και το αντίστοιχο επίθετο, γιατί έχει ενδιαφέρον και μας ενδιαφέρει, όπως θα έλεγε και ο Μποστ. (Αν διακρίνετε μια περιπαιχτική διάθεση, ορθώς την διακρίνετε.)

σκανδαλώδης-ες, γεν. -ους, ΜΝ, ο κινών εις πειρασμόν. 2 Ν ο πλήρης σκανδάλων, ο προκαλών την γενικήν αγανάκτησιν και κατάκρισιν. Επιρρ. -ωδώς.

Υπάρχει κανείς από εσάς που να αμφιβάλλει ότι ΟΛΑ τα παραπάνω αναφέρονται στην υπόθεση που απασχόλησε την δικαιοσύνη και την κοινή γνώμη, αυτές τις μέρες;

Ας έρθουμε όμως και στα νεότερα χρόνια, όπου θα δούμε ότι μπαίνει πολύ πιο έντονα το αίσθημα της «ηθικής». Ο «Μπαμπινιώτης», για παράδειγμα, στέκεται πολύ σ’ αυτό. Διαβάζουμε, λοιπόν, ότι σκάνδαλο θεωρείται…

1. κάθε πράξη, γεγονός, κατάσταση κ.λπ. που αντιβαίνει στις καθιερωμένες αντιλήψεις περί ηθικής, θίγει το κοινό αίσθημα ή τις ηθικές αρχές (κάποιου) προκαλώντας δυσφορία και αγανάκτηση.

Προσπερνάμε τα υπόλοιπα, για να πάμε στην ετυμολογία και να δούμε ότι η αρχική σημασία ήταν «ξύλινο εξάρτημα (παγίδας)» και ότι η σημερινή της σημασία έχει την αφετηρία της στη χρήση τής λέξης στην Καινή Διαθήκη.

Το άλλο πουλάκι:
Κι εμείς από εκεί το γνωρίζουμε!

«Ο αγαπών τον αδελφόν αυτού εν τω φωτί μένει, και σκάνδαλον εν αυτώ ουκ έστιν». (1 Ιωαν. 2,10.)
Οι περισσότεροι όμως γνωρίζουμε το σχετικό απόσπασμα από τον Ματθαίο (5:29) «ει δε ο οφθαλμός σου ο δεξιός σκανδαλίζει σε έξελε αυτόν και βάλε από σου».

Ας έρθουμε όμως και στο περίφημε ΛΚΝ, στη «σχολή της Θεσσαλονίκης», όπως θα λέγαμε αν μιλούσαμε με… μουσικούς όρους. Και εκεί θα δούμε να τίθενται ζητήματα ηθικής ή αιδούς. Διαβάζω, λοιπόν:

σκάνδαλο το: αναστάτωση ή ανωμαλία που προκαλείται από λόγια, πράξεις, συμπεριφορές ή γεγονότα που έρχονται σε σύγκρουση με τους νόμους της ηθικής, της ευπρέπειας, της αιδούς κτλ.

Αλλά και… // υπόθεση, συμβάν, γεγονός που έρχεται σε σύγκρουση με την τρέχουσα ηθική και προκαλεί την αποδοκιμασία αλλά και το έντονο ενδιαφέρον και την περιέργεια της κοινής γνώμης, καθώς έχουν εμπλακεί σε αυτό πρόσωπα που θεωρούνται ευυπόληπτα.

Γιατί όμως καθόμαστε και τα συζητάμε όλα αυτά; Για τον απλούστατο λόγο: Από όπου και να την πιάσεις την υπόθεση Βατοπεδίου, είναι σκάνδαλο. Θα μου πείτε το δικαστήριο άλλα αποφάσισε.

Μήπως όμως κάνουμε κάποιο λάθος στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε τη δικαστική απόφαση, για την οποία μέχρι και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο επονομαζόμενος και «βραχύς», έσπασε την περιλάλητη σιωπή του;

Διότι το δικαστήριο, από τα λίγα νομικά που καταλαβαίνει ένας μέσος πολίτης, δεν ασχολήθηκε καθόλου με το αν η υπόθεση αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί σκάνδαλο. Μάλιστα, όπως ακούσατε και σε όσα σας διαβάσαμε από τα λεξικά, το σκάνδαλο πουθενά δεν έχει να κάνει με νόμους.

Εννοώ με νόμους του κράτους. Αντίθετα, τίθενται ζητήματα ηθικού νόμου, ηθικών αρχών, που προκαλούν το ενδιαφέρον αλλά/και την αποδοκιμασία της κοινής γνώμης.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Τι αποφάσισε το δικαστήριο;

Ότι… όσοι από την υπόθεση παραπέμφθηκαν, δεν είχαν δόλο! Το θέτουμε έτσι, διότι γνωρίζετε πολύ καλά πως τα πολιτικά πρόσωπα ΔΕΝ παραπέμφθηκαν, αφού, με το εσπευσμένο κλείσιμο της βουλής, τα (πιθανά και απίθανα) αδικήματά τους παραγράφηκαν.

Εγώ πάντως, που διαθέτω και μεγάλη φαντασία, δεν μπορώ να διανοηθώ ότι υπάρχει έλληνας εισαγγελέας, ο οποίος να μην είναι πεπεισμένος ότι μοναχοί, άνθρωποι δηλαδή της Εκκλησίας, εξ ορισμού, αποκλείεται να διαθέτουν δόλο.

Ωστόσο, όπως θα είδατε πολύ καλά στα λήμματα που παραθέσαμε, πουθενά δεν συνδέεται το σκάνδαλο με πιθανό δόλο. Το να δίνεις νερό, που μάλιστα, όπως είπε το δικαστήριο δεν σου ανήκει, και να παίρνεις «φιλέτα», είναι ένα θέμα.

Το ότι το θέμα αυτό απασχόλησε την κοινή γνώμη στην έκταση που την απασχόλησε, το καθιστά σκάνδαλο. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτό το είχαν παραδεχθεί και πολλοί από εκείνους που σήμερα πανηγυρίζουν με την απόφαση. 

Και ξέρετε πώς αποδεικνύεται ότι μια, οποιαδήποτε, ανταλλαγή δεν είναι σκανδαλώδης; Όταν οι εμπλεκόμενοι (ΔΕΝ) είναι έτοιμοι να την επαναλάβουν αντίστροφα. Να δώσουν πίσω αυτό που πήραν και να ξαναπάρουν το δικό τους.

Ή με το να δεχτούν πληρωθούν οι κριτές που αποφάσισαν ότι ήταν απολύτως φυσιολογική με κάτι από το «σκανδαλώδες» αντάλλαγμα. Δηλαδή δικαστικοί και δικηγόροι να πάρουν ως αμοιβή… παραλίμνια οικόπεδα, σε λίμνη που ανήκει στο δημόσιο!

Και τότε να τους δω!
 Κανονικά και με τον νόμο!

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

170323 ΠΑΡΑΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:
«Μη στάξει η ουρά τού γαϊδάρου»!

Έτσι αντέδρασε ένας φίλος, όταν άκουσε την είδηση που θα σχολιάσουμε σήμερα. Εμείς διαφωνήσαμε. Για να καταλάβετε όμως ποιος είχε δίκιο, θα σας πούμε πρώτα από πού βγαίνει η φράση.

Μια φορά, λέει, έπεσε ο γάιδαρος του Ναστραντίν Χότζα μέσα σ’ ένα πηγάδι, από το οποίο έπαιρναν πόσιμο νερό, και δεν μπορούσε να βγει. Βρέθηκε όμως κάποιο παλικαράκι, κατέβηκε στο πηγάδι κι έδεσε τον γάιδαρο με ένα σχοινί.

Καθώς τον ανέβαζαν επάνω και ήταν έτοιμοι να τον τραβήξουν έξω, έτρεξε ο Ναστραντίν Χότζας και άρπαξε την ουρά του ζώου φωνάζοντας: «Προσέξτε, βρε, θα στάξει μέσα στο πηγάδι»!

Άλλοτε πανέξυπνος, άλλοτε όμως αφελής ο Ναστραντίν Χότζας, στον οποίο αποδίδονται εκατοντάδες ιστορίες και παροιμιώδεις φράσεις, μας υποχρεώνει να σκεφτούμε την ουρά τού γαϊδάρου του, κάθε φορά που παραβλέπουμε το μείζον και δίνουμε σημασία στο ασήμαντο.

Ας έρθουμε όμως και στην είδηση. Αυστηρά πρόστιμα προβλέπονται σε όσους καπνίζουν μέσα στο αυτοκίνητό τους, την ώρα που επιβαίνουν και μικρά παιδιά. Πιο συγκεκριμένα, η σχετική ανακοίνωση έχει ως εξής:

«Απαγορεύεται το κάπνισμα στα πάσης φύσεως αυτοκίνητα ιδιωτικής και δημόσιας χρήσης, όταν επιβαίνουν ανήλικοι κάτω των 12 ετών. Για την ως άνω παράβαση επιβάλλεται διοικητικό πρόστιμο ποσού 1.500 ευρώ στον επιβαίνοντα».

Στον επιβαίνοντα -έτσι;- όχι μόνο στον οδηγό! Και μάλιστα όχι και μόνο στον κλασικό καπνιστή, αλλά σε όποιον «κάνει χρήση προϊόντων καπνού, νέων προϊόντων καπνού, ηλεκτρονικών τσιγάρων και φυτικών προϊόντων για το κάπνισμα».  

Το πρόστιμο «διπλασιάζεται στο ποσό των 3.000 ευρώ, αν αυτός που κάνει χρήση προϊόντων καπνού, νέων προϊόντων καπνού, ηλεκτρονικών τσιγάρων και φυτικών προϊόντων για το κάπνισμα οδηγεί αυτοκίνητο δημοσίας χρήσης.

Επιπλέον, στους οδηγούς των οχημάτων αυτών επιβάλλεται η αφαίρεση της άδειας ικανότητας οδήγησης για διάστημα ενός μηνός για κάθε παράβαση, έστω και αν δεν διέπραξαν οι ίδιοι την παράβαση αλλά πρόσωπο που επιβαίνει στο αυτοκίνητο. Η διαπίστωση της παράβασης και η επιβολή των προαναφερόμενων διοικητικών ποινών γίνεται από τα αστυνομικά όργανα».

Το άλλο πουλάκι:
Φαντάζεστε τη σκηνή;

Περνάει ένα αυτοκίνητο και ο τροχονόμος διαπιστώνει ότι κάποιος μέσα σ’ αυτό καπνίζει. Συγχρόνως παρατηρεί ότι στο όχημα επιβαίνει κι ένα παιδί μικρότερο των δώδεκα ετών. Τι κάνει;

Όχι το παιδί, για τον τροχονόμο ρωτάω. Διατάζει το όχημα να ακινητοποιηθεί και βεβαιώνει την παράβαση, με την οποία ο καπνιστής οφείλει να πληρώσει πρόστιμο χιλίων πεντακοσίων ευρώ! Πόσο πιθανό βλέπετε να είναι το να συμβεί κάτι τέτοιο;

Πριν απαντήσετε, ας επανέλθουμε στη διαφωνία μας με τον φίλο. Ο «γάιδαρος», όπως καταλαβαίνετε, είναι το τι συμβαίνει με το κάπνισμα σε όλους τους χώρους, όπου αυτό (υποτίθεται ότι) απαγορεύεται.

Η… «ουρά τού γαϊδάρου» είναι το κάπνισμα μέσα σε ένα αυτοκίνητο, παρουσία παιδιού ή παιδιών κάτω των δώδεκα ετών. Είναι όμως έτσι; Είναι «μικρό το κακό», όταν υποβάλλουμε παιδιά σε τέτοια δοκιμασία;

Προφανώς όχι, και μάλιστα για δύο λόγους. Ο ένας είναι ότι τα υποχρεώνουμε να αναπνέουν τον καπνό μας, να καπνίζουν δηλαδή μαζί μ’ εμάς. Ο άλλος είναι ότι τους δίνουμε το κακό παράδειγμα, τα κάνουμε εν δυνάμει μελλοντικούς καπνιστές.

Δεν πρόκειται, λοιπόν, καθόλου περί… «ουράς», αλλά για μια πράγματι πολύ σοβαρή παράβαση, και καλά κάνει ο νόμος που την αντιμετωπίζει με αυστηρότητα. Το ερώτημα είναι όμως αυτό που θέσαμε πριν. Πόσες τέτοιες παραβάσεις βλέπετε να βεβαιώνονται;

Όχι, ασφαλώς, επειδή δεν υπάρχουν ενήλικες που θα αδιαφορήσουν για την παρουσία παιδιών, πριν ανάψουν τσιγάρο μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Αλλά για τον λόγο ακριβώς που είπαμε. Είναι δύσκολο να… βεβαιωθεί κάτι τέτοιο.

Το αυτοκίνητο θα σταματά λίγο παραπέρα, το τσιγάρο θα σβήνεται, τα παράθυρα θα ανοίγουν, η ηλικία του παιδιού θα… παζαρεύεται, το πολύ πολύ να προκύπτει κανένα πρόστιμο για ζώνες, όπως άλλωστε συμβαίνει και με άλλες «ακριβές» παραβάσεις.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Είναι κακό να υπάρχει ο νόμος;

Όχι, βέβαια, το ερώτημα είναι πώς θα τεθεί σε εφαρμογή. Όπως ο αντίστοιχος για τα κινητά τηλέφωνα; Όπου, στο κάτω κάτω, ο οδηγός θέτει σε άμεσο κίνδυνο και τις ζωές άλλων κι όχι μόνο την… υγεία του παιδιού του; (Δικό του είναι, ό,τι θέλει το κάνει!)

Υπάρχει όμως ένα ακόμη πιο σοβαρό ερώτημα. Τι σκοπεύει να κάνει το κράτος με το κάπνισμα; Έχει πραγματική βούληση να το ελέγξει, θέλει να προστατεύσει τους παθητικούς καπνιστές, ή μήπως ενδιαφέρεται απλώς να παρουσιάσει μια σύγχρονη και «εναρμονισμένη» νομοθεσία;

Αν στ’ αλήθεια θέλει να προστατέψει τη δημόσια υγεία, αν εννοεί να εφαρμόσει όσα νομοθετεί, υπάρχει πεδίο δόξης λαμπρό. Λόγια όπως «θα διενεργούνται τακτικές, αλλά και έκτακτες αιφνιδιαστικές επιθεωρήσεις προκειμένου να διαπιστωθεί ο βαθμός συμμόρφωσης με τις νέες διατάξεις…»

Ή «όργανα ελέγχου θα συντάσσουν μηνιαίες εκθέσεις με αναλυτικά στοιχεία σχετικά με τα αποτελέσματα των ελέγχων και τη διαπίστωση των παραβάσεων, ώστε να ελέγχονται τυχόν επαναλαμβανόμενες παραβάσεις χώρων υγειονομικού ενδιαφέροντος και να προβαίνει η υπηρεσία σε ανάκληση της άδειας λειτουργίας του καταστήματος σε περίπτωση μη συμμόρφωσης», τα ακούμε, πια, βερεσέ!

Όσο για το νέο ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι θα έχουν και διοικητικές κυρώσεις έτσι και «συλληφθούν» ακόμη και να… ατμίζουν στον χώρο εργασίας τους, εμάς δεν μας λέει τίποτε. Λες και υπάρχει κανείς που το κάνει κρυφά από τους προϊσταμένους του!

Από λόγια (και από νόμους) χορτάσαμε!
 Παφ και… δεν τρέχει τίποτα!

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

170322 ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Πώς «μετριέται» ένας πολιτισμός;

Ένας από τους κλασικούς τρόπους αξιολόγησης είναι η δημιουργία έργων τέχνης και «πολιτιστικών προϊόντων». Το πλήθος και η αξία τους μπορεί να μας δώσει το μέτρο πολιτισμού ενός λαού.

Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση, υπάρχει μια σύγχυση ανάμεσα στις έννοιες του πολιτισμού και της κουλτούρας, δηλαδή της πνευματικής καλλιέργειας, που κανονικά δεν θα έπρεπε να ταυτίζονται.

Ο πολιτισμός, λένε αυτοί που ξέρουν, είναι κάτι ευρύτερο. Έχουν γίνει πολλές προσπάθειες να τον ορίσουν, με την καθεμιά να έχει τις αδυναμίες της. Ειδικά όταν ψάχνεις να βρεις κάτι για να τον «μετρήσεις».

Με βάση αυτό το κριτήριο, θα τολμούσα να δανειστώ από τον Χρήστο Γιανναρά την άποψη πως «πολιτισμός είναι ο τρόπος νοηματοδότησης του βίου». Σύμφωνα μ’ αυτόν τον ορισμό, ο πολιτισμός μπορεί να… μετρηθεί με τις αξίες που κυριαρχούν σε μια κοινωνία.

Σε κάποια άλλη προσέγγιση, η… μέτρηση του πολιτισμού γίνεται με μέτρο τον τρόπο με τον οποίο μια κοινωνία φέρεται στα πιο αδύναμα μέλη της. Αν το καλοεξετάσεις δεν είναι άσχετοι μεταξύ τους οι δυο τρόποι, μάλλον ο πρώτος εμπεριέχει τον δεύτερο.

Θα σταθώ όμως σ’ αυτόν, διότι αναφέρεται ακριβώς στο θέμα το οποίο θα ήθελα να σχολιάσω σήμερα. Ένα θέμα που έχει να κάνει με την εικόνα που έχουμε εμείς οι… από αιώνων πολιτισμένοι, για τους ψυχρούς (και «απολίτιστους») ανθρώπους του Βορρά.

Μου έτυχε κι άλλες φορές να μείνω έκπληκτος με τον τρόπο με τον οποίο χώρες όπως η Ολλανδία, που θεωρείται πρωτοπόρος στον τομέα αυτόν, αντιμετωπίζουν πολίτες που έχουν ανάγκη φροντίδας.

Με ποιο τρόπο, ας πούμε, οι άνθρωποι με νοητική στέρηση, όχι μόνο δεν γίνονται βάρος στις οικογένειές τους (που είναι φύσει αδύνατον να τους φροντίζουν εσαεί), αλλά μαθαίνουν σε μεγάλο βαθμό να αυτοεξυπηρετούνται και να ζουν μια «φυσιολογική» ζωή.

Στο μέτρο του δυνατού και ανάλογα με την περίπτωση, έτσι; Δεν είναι σπάνιο όμως να δεις τέτοιους ανθρώπους να κάνουν διακοπές ακόμη και σε άλλες χώρες του κόσμου, μόνο με τη διακριτική επίβλεψη κάποιου εξειδικευμένου προσωπικού.

Το άλλο πουλάκι:
Δίνεις και παίρνεις!

Δεν είναι ανάγκη όμως όλα να γίνονται αποκλειστικά από εξειδικευμένο προσωπικό. Υπάρχουν ένα σωρό άλλοι άνθρωποι που μπορούν να βοηθήσουν, αλλά, συγχρόνως, και να βοηθηθούν.

Διάβαζα, λοιπόν, για ένα πρόγραμμα που εφαρμόζεται σε γηροκομεία του «ψυχρού Βορρά», στα οποία μπορούν να φιλοξενούνται και νέοι άνθρωποι, φοιτητές που κάνουν προπτυχιακές ή μεταπτυχιακές σπουδές.

Φιλοξενούνται δωρεάν, με την «υποχρέωση» όμως να κάνουν συντροφιά στους γέροντες που διαβιούν εκεί, τριάντα ώρες την εβδομάδα. Χρησιμοποίησα εισαγωγικά στη λέξη υποχρέωση και θα σας εξηγήσω αμέσως γιατί.

Απ’ ό,τι δηλώνουν οι ίδιοι οι φοιτητές, τελικά δεν είναι καθόλου βαρύ αυτό το… τίμημα που καλούνται να πληρώνουν, για την διαμονή τους στους οίκους ευγηρίας. Απεναντίας, ομολογούν ότι έχουν να κερδίσουν πολλά από τη συναναστροφή τους με ανθρώπους παλαιότερης γενιάς.

Έτσι, λοιπόν, από την αμοιβαία συντροφιά έχουν να κερδίσουν και οι δύο πλευρές. Οι γέροντες διότι όχι απλώς έχουν κάποιον για παρέα, αλλά, μέσω των νέων ανθρώπων, έρχονται σε επαφή και με τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα.

Μαθαίνουν τι γίνεται στον κόσμο, γνωρίζουν τις νέες τεχνολογίες και τις δυνατότητές τους, βλέπουν τον τρόπο με τον οποίο η νέα γενιά αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της ζωής. Ζουν δηλαδή και το σήμερα και όχι μόνο με τις αναμνήσεις μιας άλλης εποχής.

Οι φοιτητές, από την άλλη, έχουν πολλά να διδαχθούν από τη γνώση και την εμπειρία των ηλικιωμένων. «Όταν ξεκίνησα το πρόγραμμα, πίστευα ότι απλώς θα βοηθάω λίγο», δηλώνει κάποιος από αυτούς.

«Στην πορεία όμως ανακάλυψα ότι δημιουργούνται δεσμοί βαθύτεροι και ισχυρότεροι απ’ ό,τι αρχικά φαντάζεσαι», συμπληρώνει. Η (δωρεάν, έτσι;) διαμονή του γίνεται περισσότερο «σπιτική», θυμίζοντας στιγμές οικογενειακής θαλπωρής, με κάποιον που θα μπορούσε να είναι παππούς του.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Πώς σας φαίνεται η ιδέα;

Το έχουμε συζητήσει και άλλες φορές. Εδώ, στην πατρίδα μας, αντιμετωπίζουμε το ζήτημα της «φιλανθρωπίας» με έναν απαρχαιωμένο τρόπο, ο οποίος συχνά φέρνει σε πολύ δύσκολη θέση τους ίδιους τους αποδέκτες της.

Υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται σε ανάγκη, που τους λείπει η στέγη ή το φαγητό, έχουν όμως τη δυνατότητα να προσφέρουν πολλά, ως αντάλλαγμα γι’ αυτά. Μπορούν οι ίδιοι, με λίγες ώρες προσωπικής εργασίας την εβδομάδα, να βοηθούν σε κοινωνικές δράσεις, ή να συμπαραστέκονται άλλους ανθρώπους.

Αφήστε που, ένας τέτοιος «ανταποδοτικός» τρόπος, θα μπορούσε να βοηθήσει και στο… ξεσκαρτάρισμα των ανθρώπων που δέχονται μορφές κοινωνικής βοήθειας, αφού είναι κοινό μυστικό ότι κάποιοι από αυτούς δεν τη δικαιούνται.

Εκμεταλλεύονται όμως το γεγονός ότι είναι «τζάμπα», ότι δηλαδή δεν απαιτείται κανενός είδους συμμετοχή από μέρους τους, και έτσι απολαμβάνουν αγαθά και υπηρεσίες που άλλοι τα έχουν πραγματικά ανάγκη.

Και που θα είχαν τη διάθεση, αν τους δινόταν η ευκαιρία, να προσφέρουν με τη σειρά τους κάτι στην κοινωνία, ως «αντίδωρο». Κάτι στο μέτρο των δυνάμεών τους, που όμως θα ικανοποιούσε και τους ίδιους, αφού θα έπαυαν να αισθάνονται «άχρηστοι».

Πώς σας φαίνεται η ιδέα; Νομίζω ότι, σ’ αυτόν τουλάχιστον τον τομέα, έχουμε πολλά να διδαχτούμε από τους Βορειοευρωπαίους.

Σε αντάλλαγμα, μπορούμε να τους διδάξουμε κι εμείς τι θα πει μεράκι, φιλότιμο, λεβεντιά, χουβαρνταλίκι…
 Δούναι – λαβείν!

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

170321 ΡΙΓΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Μας πρόλαβαν οι εξελίξεις!

Έτσι είναι. Όταν τρέχει η επικαιρότητα και πρέπει να επιλέξεις τι από όλα θα σχολιάσεις, τότε είναι φυσικό να τρέχεις κι εσύ και να μην φτάνεις. Ας ξεκινήσουμε όμως αμέσως, γιατί πάλι δεν θα προλάβουμε να πούμε όλα όσα θέλουμε. Και δεν είναι λίγα.

Όταν παραδόθηκε στο Ελληνικό Δημόσιο το «Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος» (ΚΠΙΣΝ), σκεφτήκαμε ότι τώρα είναι μια μεγάλη ευκαιρία για την κυβέρνηση που θέλει να λέγεται «αριστερή».

Ευκαιρία να δείξει ότι μπορεί, όχι απλώς να διαχειριστεί ένα τόσο μεγάλο και σοβαρό Ίδρυμα, αλλά να το κάνει με τέτοιο τρόπο, ώστε να αποδείξει σε… εχθρούς και φίλους κάτι: Πως το «όραμα» που διαθέτει για τον πολιτισμό, έχει τη δυνατότητα να το κάνει και πράξη.

Διότι, άλλο είναι να καλείσαι να διαχειριστής κάτι διεφθαρμένο και κατεστραμμένο, όντας μάλιστα δεμένος (οικονομικά) χειροπόδαρα, και άλλο να παραλαμβάνεις κάτι ολοκαίνουριο, σε άριστη κατάσταση και με μπόλικο χρήμα από πίσω.

Στην πρώτη περίπτωση, έχεις χίλιες δυο δικαιολογίες, για κάθε τι που θα πάει στραβά. Η μόνη δικαιολογία που δεν έχεις είναι η αφελής(;) υπόσχεση πως, όχι μόνο θα διορθώσεις τα λάθη των προηγουμένων, αλλά θα αλλάξεις και όλο το σύστημα -εθνικό και διεθνές- που τα δημιούργησε.

(Αν θέλεις να λέγεσαι σοβαρός και όχι καιροσκόπος, θα πρέπει τουλάχιστον να διαθέτεις την ικανότητα να «μετράς» τις δυνάμεις σου και να εκτιμάς το πλαίσιο μέσα στο οποίο καλείσαι να λειτουργήσεις. Διαφορετικά απλώς εκτίθεσαι κάνοντας τα ίδια -στην καλύτερη περίπτωση- με εκείνα που υποτίθεται ότι θα άλλαζες.)

Στη δεύτερη περίπτωση, έχεις όλο το γήπεδο δικό σου. Μπορείς να… «κάνεις παιχνίδι» (Προσοχή, παιχνίδι όχι παιχνίδια!) και να βουλώσεις τα στόματα όλων εκείνων που αμφισβητούν όχι μόνο τις ικανότητες αλλά και τις προθέσεις σου.

Να δείξεις ότι, αν αφεθείς ελεύθερος, μπορείς να ανοίξεις τα φτερά σου και να αποδείξεις ότι, τουλάχιστον στο πεδίο του πολιτισμού, που θεωρείται για σένα προνομιακός χώρος, δεν… παίζεσαι.

Διαθέτεις όχι μόνο το «όραμα», αλλά και τους κατάλληλους ανθρώπους -πολλούς τέτοιους ανθρώπους- με γνώσεις και εμπειρία, που θα κάνουν τους άλλους… να τρίβουν τα μάτια τους, όπως θα έλεγε και ο σύντροφος Αλέκος.

Να τους δείξεις πώς εννοείς εσύ τον πολιτισμό, ως αγαθό που προέρχεται από την κοινωνία και απευθύνεται σ’ αυτήν (όπου «κοινωνία», εσύ μπορείς να βάλεις Λαό). Κυρίως όμως πώς πρέπει να γίνεται η διαχείριση ενός μεγάλου και σπουδαίου πολιτιστικού οργανισμού.

Το άλλο πουλάκι:
Αυτά θέλαμε να πούμε τότε.

Όμως δεν προλάβαμε και ήρθαν οι εξελίξεις να μας βάλουν στη θέση μας. «Πριν αλέκτωρα φωνήσαι», ήρθε η παραίτηση του Γιώργου Κιμούλη από τη θέση του Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του ΚΠΙΣΝ. Μια παραίτηση συνοδευμένη από καταγγελίες.

«Όταν ρίχνουμε κάποιον εν γνώσει μας στην αρένα, δεν τον αφήνουμε μόνο του να κοιτάζει τι θα δείξει ο αντίχειρας». Έτσι τελείωνε την επιστολή παραίτησής του ο Γιώργος Κιμούλης. Αφήνοντας τους αναγνώστες της να αναρωτιούνται.

Ποιοι… τον ρίξανε; Ποια ακριβώς είναι η αρένα και ποιοι οι μονομάχοι μέσα σ’ αυτήν; Τίνος τον αντίχειρα αφέθηκε να κοιτάζει μόνος;  Κάτι υπονοεί στην επιστολή του. Διαβάζουμε και προσπαθούμε να καταλάβουμε:

«Η τελική αποκρυστάλλωση όμως της διοικητικής έκφρασης, προϊόν αναίτιων πολυήμερων “εσωκομματικών διαπραγματεύσεων”, απεδείχθη στην πράξη κατώτερη των περιστάσεων.

Παρά το συμφωνημένο πλαίσιο, ο διορισμένος εκ του Υπουργείου Οικονομικών διευθύνων σύμβουλος κ. Μανωλόπουλος -πρώην Διευθυντής του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών- υποκαθιστά στην ουσία όλο το Διοικητικό Συμβούλιο εκμεταλλευόμενος τις εύθραυστες εσωτερικές ισορροπίες του κυβερνώντος κόμματος στις οποίες αρνούμαι να συμμετέχω».

Ώστε έτσι! Εσωκομματικές διαπραγματεύσεις και εσωτερικές ισορροπίες του κυβερνώντος κόμματος! Σε έναν τόσο σοβαρό (και, επαναλαμβάνω, κρίσιμο για την εικόνα της κυβέρνησης) πολιτιστικό οργανισμό.

Σημασία έχει όμως να δούμε και το «συμφωνημένο πλαίσιο» για το οποίο ο καταγγέλλων κάνει λόγο. Διότι, αν διαβάσουμε το Πρακτικό Συνεδρίασης του Δ. Σ. με θέμα «Ανάδειξη γενικών εξουσιών και αρμοδιοτήτων εκπροσώπησης του Οργανισμού», θα δούμε τι αποφασίστηκε ΟΜΟΦΩΝΑ, δηλαδή με την υπογραφή και του Γ. Κιμούλη:

Ο ρόλος του Προέδρου του Δ. Σ. -περιγράφεται σε λίγες παραγράφους- είναι περίπου διακοσμητικός, αφού όλες οι αρμοδιότητες (όπως συνηθίζεται σε περιπτώσεις τέτοιων οργανισμών) ανατίθενται στον Διευθύνοντα Σύμβουλο.

Ο οποίος υποτίθεται ότι έχει προσληφθεί ως -αλλά και είναι- ο πλέον ειδικός στο θέμα. Τον οποίο μάλιστα ο Γ. Κιμούλης «δείχνει» ως… πρώην Διευθυντή του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών! Δηλαδή τι; Κάποιος που υπηρέτησε στους… άλλους, άρα δεν μπορεί να είναι και… σ’ εμάς;

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Κρίμα και πάλι κρίμα!

Ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς αυτή η ιστορία. Προσωπικές φιλοδοξίες, καταγγελίες για ίντριγκες, «συμφωνίες» που δεν τηρήθηκαν, ανταλλαγή επιστολών και «αδειάσματα» από (υποτιθέμενους) συνεργάτες…

Θα κλείσω με κάτι που πέρασε ασχολίαστο, τουλάχιστον δεν υπέπεσε στη δική μου αντίληψη κάποιος σχολιασμός. Πρόκειται για ένα σημείο στην επιστολή παραίτησης του Γ. Κιμούλη, όπου υποστηρίζει -κι εγώ τουλάχιστον τον πιστεύω- πως δεν κυνήγησε την καρέκλα:

«Οι δημόσιες θέσεις δεν είναι επισφράγιση κοινωνικής αποκατάστασης ούτε κάλυψη κάποιου υπαρξιακού κενού. Ναι μεν στήριξα δημοσίως τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί έκρινα πως ήταν η μοναδική λύση εκείνη την περίοδο για τη χώρα μου, αλλά δεν το έκανα για να εγκατασταθώ σε κάποια θέση.

Ούτως ή άλλως έχει κατά κόρον γραφτεί πως έχω αρνηθεί αρκετές προτάσεις στο παρελθόν για θέσεις ιδιαίτερα σημαντικές». 

Πολύ σωστά! Όμως αυτό το… «εκείνη την περίοδο» τι ήθελε και το έβαλε, και μάλιστα… αυτή την περίοδο;
 Άλλη μια ευκαιρία χαμένη!