ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Γεια σας.
Για τους καινούριους φίλους μας, θυμίζουμε ότι τα 3πουλάκια φιλοξενούνται καθημερινά, από τις 13 Σεπτεμβρίου 1999, στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ.
Εδώ, στη νέα μας φωλιά, θα μας συναντάτε κάθε απόγευμα, αφού προηγουμένως έχετε μελετήσει την εφημερίδα και έχετε ενημερωθεί για ό,τι συμβαίνει στον τόπο.


Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

170526 ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Κάτι μου θυμίζει!

Ιδιαίτερα εκείνο το… «λογικός ή φυσιολογικός άνθρωπος»!
Πριν απ’ όλα, η διάζευξη. Νομίζω ότι είναι πολύ επίκαιρη και ταιριάζει απόλυτα σε όσα ζούμε. Ή λογικός, ή φυσιολογικός –και τα δυο μαζί δεν γίνεται.

Γιατί όμως το ένα αποκλείει το άλλο; Όσο και να το έψαξα, δεν μπόρεσα να βρω άλλη εξήγηση πέρα από το ότι, λέγοντας «φυσιολογικό», εννοούμε αυτό που κυρίως, που πιο συχνά, συναντάμε στη.. φύση, δηλαδή στη ζωή μας.

Ποιο είναι λοιπόν αυτό; Μα… φυσικά, το μη λογικό! Εκείνο που κινείται πέρα από τη χώρα του ορθού λόγου, εκείνο που εκτείνεται στα χωράφια του συναισθήματος, δηλαδή του θυμικού ή/και του παραλόγου.

Πόσες φορές δεν ακούσατε τα τελευταία χρόνια ότι το αυτονόητο είναι και ζητούμενο; Πόσες φορές δεν αντιμετωπίσατε καταστάσεις πέρα από τη στοιχειώδη κοινή λογική; Πόσες φορές δεν ακούσατε πως «η χώρα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο»;

Ε, όλα αυτά έρχονται να αιτιολογήσουν τη διάζευξη λογικού και φυσιολογικού. Υπάρχει βέβαια και κάτι άλλο, το οποίο όμως κινείται πέρα από τα όρια τού πολιτικώς ορθού, έχει να κάνει με σεξισμό, γι’ αυτό το αφήνω ασχολίαστο.

Ίσως το καταλάβετε μόνοι σας, όταν σας πω την ιστορία που ξεκίνησα να σχολιάζω -αυτή που κάτι μου θυμίζει- και, όπως το συνηθίζω, ξεστράτισα. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή:

Ο άνθρωπος βρέθηκε κατηγορούμενος στα καλά καθούμενα. Από εκεί που ήταν χαρούμενος και, φαντάζομαι, ευτυχισμένος -σίγουρα πάντως ξένοιαστος- έβαλε μπελά στο κεφάλι του και μάλιστα από το ίδιο το παιδί του.

Παιδί να σου τύχει! Μιλάμε για τον Μάικλ Ντόους, 32 ετών, ο οποίος οδήγησε στο δικαστήριο τον πατέρα του Ντέιβ και τη μητριά του, καθώς αυτοί σταμάτησαν να του δίνουν περισσότερα χρήματα.

Πότε σταμάτησαν όμως; Όταν εκείνος κατασπατάλησε τα σχεδόν 1,6 εκατ. λίρες που είχαν δώσει και είχε την απαίτηση για περισσότερα μετρητά. Τα ζήτησε, λοιπόν, μέσω… βρετανικού δικαστηρίου.

Το άλλο πουλάκι:
Έπεσε όμως στη περίπτωση!

Οι γονείς του βέβαια ήταν πλούσιοι, ή μάλλον έγιναν πλούσιοι ξαφνικά, αφού κέρδισαν περίπου 100 εκατ. λίρες στη λοταρία. Ο Μάικλ, σύντομα μετά τη μεγάλη επιτυχία, έλαβε 1 εκατομμύριο λίρες από τον πατέρα του, αλλά δαπάνησε όλο το ποσό μέσα σε λίγο καιρό.

Όταν ο πατέρας του ενημερώθηκε πως τα λεφτά είχαν τελειώσει σοκαρίστηκε, αλλά συνέχισε να του δίνει χρήματα για να τον βοηθήσει. Όμως οι ασύστολες σπατάλες δεν σταμάτησαν και ο γιος άρχισε να αποκτά χρέη.

Τότε σταμάτησε να τον χρηματοδοτεί και ο πατέρας του, με αποτέλεσμα να βρεθεί κατηγορούμενος στο δικαστήριο για… αθέτηση υπόσχεσης! Μάλιστα, όπως το ακούσατε, αυτό ήταν το κατηγορητήριο.

Ο γιου του ισχυρίστηκε ότι του είχαν υποσχεθεί πως δεν θα έπρεπε να ανησυχήσει ποτέ ξανά στη ζωή του για χρήματα, καθώς τα 100 εκατομμύρια που είχαν κερδίσει έφταναν για να ζήσουν όλοι πλουσιοπάροχα.

Όμως… όχι κι έτσι! Διότι αυτός κατάφερε μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια να ξοδέψει πάνω από 1,5 εκατομμύριο λίρες. Με τέτοιους ρυθμούς, σε λίγο ο πατέρας του θα ήταν υποχρεωμένος να… ξανακερδίσει τη λοταρία.

Του έκοψε, λοιπόν, τον… βήχα και αυτός άρχισε να απαιτεί ολοένα και πιο επιτακτικά και τελικά ήρθε η ρήξη, όταν κατάλαβε πως οι γονείς του δεν σκόπευαν να του δώσουν άλλα μεγάλα ποσά.

«Η τελική πράξη», όπως λένε και σε κάτι τέτοια ρεπορτάζ, παίχτηκε στην αίθουσα του δικαστηρίου, όπου ο δικαστής Nigel Gerald κατέληξε στο συμπέρασμα πως ο Μάικλ είχε τα χρήματα για μια άνετη ζωή, αλλά για τους λόγους του επέλεξε να μην χρησιμοποιήσει αυτή την ευκαιρία.

Ο δικαστής απέρριψε την αξίωσή του, λέγοντας ότι ο πατέρας δεν ήταν υποχρεωμένος να καλύψει τις ανάγκες του σπάταλου γιου του. «Δεν υπήρχε βάση στην οποία κάποιος λογικός ή φυσιολογικός άνθρωπος θα μπορούσε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι θα είχε χρήματα όποτε αυτός ήθελε», είπε ο δικαστής.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Να τος και ο… φυσιολογικός!

Που σας είπαμε για ποιους λόγους αντιδιαστέλλεται με τον λογικό. Επειδή όμως αφήσαμε κάποιες υπόνοιες, σταθείτε να σας διαβάσουμε μια αξιοσημείωτη λεπτομέρεια του ρεπορτάζ, όπως μας έρχεται από την Αγγλία:

«Περίπου τα μισά δαπανήθηκαν σε ένα σπίτι στο Πόρτσμουθ, στο οποίο έμενε με το σύντροφό του, ενώ ξόδευε σχεδόν 30.000 το μήνα μόνο για τα ψώνια τους».
Το πιάσατε τώρα το πιθανό υπονοούμενο του δικαστή;

«Με τον σύντροφό του» ο Μάικλ και αμέσως ο δικαστής απεφάνθη ότι, δεν μπορεί, κάτι το μη φυσιολογικό συμβαίνει και τα χρήματα φεύγουν μέσα από τα χέρια του όπως το νερό. Μετά σου λένε ότι οι Βρετανοί είναι πιο ανοιχτοί σ’ αυτά τα πράγματα.

Πέρα όμως από το φυσιολογικό, έχουμε και το λογικό, για το οποίο είπαμε όμως ότι η όλη ιστορία κάτι μας θυμίζει.
Είναι λογικό να πιστεύει κάποιος άνθρωπος ότι θα έχει χρήματα όποτε αυτός θέλει;

Είναι λογικό να απαιτεί κανείς χρήματα που δεν είναι δικά του για να τα ξοδεύει όπως νομίζει, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε εκείνους που του τα δίνουν; Είναι λογικό να θεωρεί ότι οι άλλοι του χρωστούν, επειδή απλώς και μόνο υπάρχει;

Είναι λογικό να πιστεύει ότι υπάρχουν κάπου τόσο πολλά λεφτά, από όπου να μπορεί να παίρνει συνεχώς όσα θέλει, χωρίς να χρειάζεται να κάνει κάτι για να τα αναπληρώσει;

Τι λέτε; Είναι λογικό; Όχι δεν είναι.
Άρα είναι… φυσιολογικό.
 Φυσιο…παράλογο!

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

170525 ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Είπα κι εγώ…

Δεν σας έχει τύχει ποτέ να διαβάσετε μια είδηση ή κάποιο ρεπορτάζ που να σας χαροποιούν, επειδή σας μαθαίνουν κάτι ευχάριστο; Ρωτάω γιατί ξέρω ότι, στις μέρες μας, είδηση είναι η… κακή είδηση.

Για να μην πω ότι ενδιαφέρον ρεπορτάζ είναι εκείνο που μας μεταφέρει πληροφορίες και στοιχεία που επιβεβαιώνουν μια αρνητική εικόνα που έχουμε για τον κόσμο και την κοινωνία.

Σπανίως, λοιπόν, συναντάμε και κάτι θετικό, γι’ αυτό και πανηγυρίζουμε όταν συμβαίνει. Έτσι έκανα κι εγώ με όσα θα σας μεταφέρω στη συνέχεια, όμως, όπως άφησα να εννοηθεί στην αρχή, τζάμπα χάρηκα.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Κάθε φορά που διαβάζω ότι κάτι στο δημόσιο πάει καλά, μια υπηρεσία λειτουργεί σωστά και κάποιοι υπάλληλοι κάνουν ευσυνείδητα τη δουλειά τους, χαίρομαι αφάνταστα.

Διάβασα, λοιπόν, πριν από λίγες μέρες, για τα αποτελέσματα των ελέγχων που πραγματοποίησε η ΥΠΕΔΥΦΚΑ και αμέσως σκέφτηκα να μοιραστώ τη χαρά μου μαζί σας. Επειδή όμως είμαι βέβαιος ότι ελάχιστοι γνωρίζουν τι σημαίνουν αυτά τα αρχικά, θα σας πω αμέσως.

Πρόκειται για την Υπηρεσία Ελέγχου Δαπανών Υγείας Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης, η οποία ψάχνει να διαπιστώσει αν πιάνουν τόπο τα χρήματα που ξοδεύει ο ΕΟΠΥΥ (αυτόν τον ξέρουν όλοι ή μπορούν να φανταστούν στο περίπου ποιος είναι).

Τώρα βέβαια, δεν ξέρω αν πρέπει ακριβώς να χαρεί κάποιος, διότι τα στοιχεία που διάβασα δείχνουν ότι για ορισμένους στον χώρο της υγείας το πάρτι καλά κρατεί. Παρά τις συνεχείς περικοπές στις δαπάνες, αυτοί βρίσκουν τρόπους να αρμέγουν το δημόσιο.

Το ευχάριστο βέβαια είναι ότι έλεγχοι πραγματοποιούνται και μάλιστα αποδίδουν καρπούς. Σε κάθε περίπτωση οι… παρτάκηδες δεν μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι, ούτε να υψώνουν με θράσος το ποτήρι «στην υγεία των κορόιδων».

Ας δούμε λίγο την πορεία των ελέγχων που πραγματοποίησε η άξια υπηρεσία για την οποία μιλάμε, καθώς και τα πρόστιμα τα οποία επέβαλε: Από 199 ελέγχους το 2012 και πρόστιμα ύψους 330.000 ευρώ…

Έφτασε στους 332 ελέγχους το 2016, ενώ τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν εκείνη τη χρονιά ξεπέρασαν το 1.600.000 ευρώ. Πρόοδος θεαματική, δεν συμφωνείτε;

Το άλλο πουλάκι:
Συμφωνούμε, βέβαια!

Αν μάλιστα σκεφτούμε ότι η εν λόγω υπηρεσία λειτουργεί με προσωπικό 54 ατόμων, όταν προβλέπονται 181 οργανικές θέσεις, τότε μιλάμε για θαύμα. Επειδή όμως συχνά τα θαύματα έχουν και ονοματεπώνυμο, καλό είναι να το αναφέρουμε.

Επικεφαλής, λοιπόν, της εν λόγω υπηρεσίας (τι να κάνω, έχω μια αλλεργία στα αρχικά και ψάχνω τρόπους να τα αποφύγω), αυτά τα πέντε χρόνια επιτυχημένης πορείας, ήταν η κυρία Γεωργία Γεωργιάδου και, επιτρέψτε μου να συμπληρώσω, άξιος ο μισθός της.

Μάλιστα, μαζί με τους συνεργάτες της, προχώρησαν, πέραν των ελέγχων και των προστίμων, σε προτάσεις, ώστε ο ΕΟΠΥΥ να θωρακιστεί καλύτερα απέναντι σε φαινόμενα απάτης και να αποθαρρυνθούν τα επίδοξα «λαμόγια».

Καλό θα ήταν όμως να δούμε, ενδεικτικά, και κάποιες από αυτές τις παραβάσεις και τις απάτες, ώστε και να ξέρουμε τι κυκλοφορεί την πιάτσα, και να μπορούμε να είμαστε υποψιασμένοι, αν πέσουμε κι εμείς θύματα.

Όμως και για έναν άλλο λόγο. Το μεγαλύτερο ποσοστό των ελέγχων πραγματοποιήθηκαν κατόπιν καταγγελιών και να είστε βέβαιοι ότι οι καταγγελίες αυτές δεν προέρχονταν μόνο από ανταγωνιστές που έβλεπαν τους αντιπάλους να χρησιμοποιούν… πλάγια μέσα:

«Παιδοψυχίατρος νοσοκομείου έγραφε κατ’ εξακολούθηση αντιψυχωσικά φάρμακα σε ασφαλισμένους εν αγνοία τους! Χρησιμοποιούσε το ΑΜΚΑ που του χορηγούσε ιατρικός επισκέπτης».

«Σχεδόν μία ολόκληρη περιοχή της χώρας πάσχει από “φλεγμονώδη νόσο του εντέρου” και μάλιστα λόγω “φαρμακευτικής αγωγής”. Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, συχνά αναγράφονταν σκευάσματα ειδικής διατροφής με αναληθείς διαγνώσεις νόσων, από τις οποίες δεν πάσχουν οι ασφαλισμένοι».

«Σε ιδιωτική κλινική νοσηλεύονταν σε συνεχή διαδοχικά διαστήματα ασφαλισμένοι, χωρίς κάποιοι εξ αυτών να έχουν ανάγκη νοσηλείας, λειτουργώντας δηλαδή ως “οίκος ευγηρίας” και χρέωνε Κλειστά Ενοποιημένα Νοσήλια (ΚΕΝ) με σοβαρότατες παθήσεις στον ΕΟΠΥΥ, από τις οποίες δεν έπασχα»ν.

«Περισσότεροι από 1.000 γιατροί σε όλη τη χώρα εξέδιδαν παράτυπες ηλεκτρονικές γνωματεύσεις για χορήγηση επιθεμάτων κατακλίσεων (χρησιμοποιούσαν την ίδια φωτογραφία για διαφορετικούς ασθενείς, έγραφαν αναληθή στοιχεία και διαγνώσεις)».

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Θέλετε κι άλλα;

«Γιατροί συνταγογραφούσαν σε ασφαλισμένους σε μηνιαία βάση φάρμακο, η συσκευασία του οποίου καλύπτει τρεις έως τέσσερις μήνες θεραπείας! Άλλοι γιατροί είχαν προτίμηση σε σκεύασμα μιας συγκεκριμένης εταιρείας με αξία περίπου 450 ευρώ για μηνιαία θεραπεία ανά ασφαλισμένο».

«Φαρμακοποιός είχε υποβάλει τιμολόγια στον ΕΟΠΥΥ που δεν ανταποκρίνονταν στην αξία των συνταγών που είχε καταθέσει και είχε αποζημιωθεί γι’ αυτά ζημιώνοντας τον ΕΟΠΥΥ με 148.000 ευρώ…»

Καθόλα άξια, λοιπόν, η ΥΠΕΔΥΦΚΑ, καθόλα άξια και η επικεφαλής τη κυρία Γεωργιάδου, η οποία μάλιστα λειτουργούσε έχοντας στο πλάι της, εκτός από τους μειωμένους ελεγκτές, ελάχιστο διοικητικό προσωπικό και κανέναν νομικό βοηθό.

Πώς είπατε; Για ποιο λόγο χρησιμοποιούμε παρελθόντα χρόνο, «λειτουργούσε»; Διότι πληροφορηθήκαμε πως οι κύριοι Πολάκης και Ξανθός την απάλλαξαν από τα καθήκοντά της, προφανώς έχοντας κατά νου να την αντικαταστήσουν με κάποιον ικανότερο.

Και, κυρίως, δικό τους παιδί.
Άλλωστε, η μέχρι σήμερα εμπειρία, ΚΑΙ από αυτή την κυβέρνηση, μας έδειξε ότι, αν είναι πολύ δικό μας το παιδί, δεν χρειάζεται και να είναι ικανότερος από τους άλλους.

Γι’ αυτό σας είπαμε.
Τζάμπα βιαστήκαμε να χαρούμε…
 Μην δούμε κάτι να λειτουργεί σωστά…

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

170524 ΟΚΤΑΜΗΝΙΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Ακούω πολλά παράπονα.

Πριν σας τα μεταφέρω για να μου πείτε κι εσείς τη γνώμη σας, θα ήθελα να σας περιγράψω μια σκηνή που διαδραματίστηκε πριν από μερικά χρόνια στην Ουγγαρία. Κατά τη διάρκεια μιας ξενάγησης, οι επισκέπτες εντυπωσιάστηκαν από τον μεγάλο αριθμό εργατών που καθάριζαν μια κεντρική πλατεία.

Περιττό να πούμε ότι η πλατεία έλαμπε από «πάστρα». Ρώτησαν τον, ελληνικής καταγωγής, ξεναγό και πήραν την απάντηση ότι πρόκειται για… ανέργους. Δηλαδή για ανθρώπους που ωφελούνται από το επίδομα ανεργίας.

«Κάθε ωφελούμενος έχει την υποχρέωση να προσφέρει στην πολιτεία κάποιου είδους κοινωνικό έργο. Οι συγκεκριμένοι, λοιπόν, εργάζονται στην καθαριότητα, όχι βέβαια τις ώρες και τις μέρες που το κάνει ένας κανονικός εργαζόμενος, πάντως δεν κάθονται».

Η απάντηση του ξεναγού έκανε ιδιαίτερη εντύπωση στους ταξιδιώτες, οι οποίοι αναλογίστηκαν τι συμβαίνει στην πατρίδα μας, όχι μόνο με τους δικαιούχους του επιδόματος ανεργίας, αλλά και με όσους απολαμβάνουν τα οφέλη κάποιας κοινωνικής «δομής».

Σας έχουμε ξαναμιλήσει για το θέμα και είπαμε ότι ακόμη και οι άποροι (όσοι τουλάχιστον δεν είναι ανήμποροι) θα μπορούσαν να συμμετέχουν με κάποιο τρόπο, είτε στην προετοιμασία του συσσιτίου (τους), είτε σε κάποια άλλη υπηρεσία.

Κάτι τέτοιο θα έδινε και στους ίδιους την ικανοποίηση ότι ανταποδίδουν μια κοινωνική ευεργεσία και δεν είναι παντελώς ανενεργοί. Αφήστε που σε κάποιες περιπτώσεις θα διαχώριζε την ήρα από το σιτάρι -αν με εννοείτε.

Δυστυχώς όμως, στην πατρίδα μας, υπάρχει φαίνεται η εντύπωση πως η κοινωνία ή η πολιτεία οφείλουν να φροντίζουν -στοιχειωδώς, έτσι;- για κάποιους πολίτες, χωρίς εκείνοι να έχουν την παραμικρή υποχρέωση.

Το… δικαιούνται και πρέπει να το έχουν!
Αυτή η νοοτροπία μάς έχει διαποτίσει τόσο πολύ που φτάνουμε και στο άλλο άκρο. Να περιμένουμε την αμοιβή μας χωρίς να παράγουμε κανένα έργο, ακόμη κι όταν είμαστε κανονικά εργαζόμενοι.

Έστω απασχολούμενοι. Μιλάω, έχοντας κατά νου κάτι πολύ πρόσφατο, τις περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν προσληφθεί με τα περίφημα «οκτάμηνα», για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε συγκεκριμένους τομείς.

Ξεκαθαρίζω κάτι για να μην παρεξηγηθώ: Υπάρχουν ανάμεσά τους πολλοί ευσυνείδητοι, που βγάζουν και με το παραπάνω τα χρήματα που τους δίνει το πρόγραμμα. Δυστυχώς όμως υπάρχουν και κάποιοι που αμαυρώνουν την εικόνα.

Το άλλο πουλάκι:
Δεν κάνουν τίποτε απολύτως!

Η δικαιολογία είναι ότι δεν ξέρουν, ή δεν μπορούν, ή δεν είναι μέσα στα καθήκοντά τους, ή… Εν πάση περιπτώσει, πάντα υπάρχει μια δικαιολογία, όταν πιστεύεις ότι η κοινωνία σού χρωστά κάτι και πρέπει να σου το δίνει, χωρίς εσύ να κάνεις τίποτε.

Φαίνεται όμως ότι υπάρχει και μια σιωπηρή συμφωνία, διότι ακούω για περιπτώσεις με κοινή συμπεριφορά. Δεν μπορούν να πηγαίνουν στην εργασία τους πολύ πρωί, θέλουν να φεύγουν πιο νωρίς, ζητούν άδειες με το παραμικρό…

Από τη μια λες ότι κάτι τέτοιο είναι φυσικό, όταν δεν έχεις κάποιο συγκεκριμένο αντικείμενο και περιμένεις απλώς να περάσει το οκτάωρο για να σηκωθείς να φύγεις από τη «δουλειά». Για ποιο λόγο να… μην κάνεις κάτι επί οκτώ ώρες και όχι λιγότερο;

Από την άλλη, ίσως να φταίει και το συγκεκριμένο πλαίσιο. Όταν, ας πούμε, είναι ο άλλος εργαζόμενος «γενικών καθηκόντων», πολύ πιθανόν να μετατραπεί σε κάποιον μηδενικών καθηκόντων, αφού ακόμη και στη γλώσσα μας το «όλα» συχνά το χωρίζουν ελάχιστα από το… «τίποτα»!

«Γενικών καθηκόντων», λοιπόν, μπορεί να σημαίνει εξυπηρετώ ένα σωρό ανάγκες στον χώρο τον οποίο τοποθετήθηκα, μπορεί όμως να σημαίνει και πως περνάω τη μέρα μου με έναν καφέ και ένα κινητό στα χέρια.

Από τι εξαρτάται αυτό; Σας το είπαμε πριν. Πρωτίστως από την αντίληψη και τη νοοτροπία του ίδιου του εργαζόμενου. Δευτερευόντως από τις αντοχές και τη διάθεση να συγκρουστεί εκείνου που επιβλέπει την εργασία του.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον διευθυντή ενός σχολείου. Στην καλύτερη περίπτωση πρέπει να βρίσκει καθημερινά ένα αντικείμενο για τον εργαζόμενο «οκταμηνίτη» που του έστειλαν να απασχολεί και στη χειρότερη πρέπει να τον κυνηγά ή να συγκρούεται μαζί του για να τον βάλει να κάνει μια δουλειά.

Για την οποία πιθανόν να μην είναι ειδικός, να μην έχει τα κατάλληλα εργαλεία, να μην έχει τις γνώσεις που απαιτούνται, να μην είναι στις αρμοδιότητές του, να μην «μπορεί» -γενικώς και αορίστως-, οπότε άντε ο άλλος να αφήνει τη δική του δουλειά και να κυνηγάει έναν… τεμπέλη.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Το είπες δεν άντεξες!

Είναι κρίμα όμως κάποιοι να αμαυρώνουν την εικόνα και του προγράμματος και των υπολοίπων, που και ευσυνείδητοι και εργατικοί είναι.

Ποιος φταίει όμως; Διότι, αν περιοριστούμε στο παράδειγμά μας, ο διευθυντής του σχολείου δεν είναι εκείνος που προσλαμβάνει και πληρώνει (και πιθανώς απολύει;) τον εργαζόμενο. Κάποιοι άλλοι το κάνουν.

Αυτοί οι άλλοι, λοιπόν, θα πρέπει, αντί να κάνουν ΜΟΝΟ δημόσιες σχέσεις μέσω τέτοιων προγραμμάτων, να φροντίζουν να ενημερώνουν με κάθε επισημότητα τους δικαιούχους για το ποια ακριβώς είναι τα καθήκοντά τους και τι συνεπάγεται η πλημμελής εκτέλεσή τους.

Διότι, όταν μια τέτοια κατάσταση διαιωνίζεται, το μόνο σίγουρο είναι ότι «χαλάει η πιάτσα» και το σύστημα διολισθαίνει σε μια λογική ήσσονος προσπάθειας, λούφας και παραλλαγής.

Κάτι τέτοιο «συκοφαντεί» το συγκεκριμένο και αντίστοιχα προγράμματα, αλλά και αφήνει έκθετους στη γενίκευση ενός κανόνα όλους εκείνους που συμμετέχουν επάξια και προσφέρουν έργο.

Κυρίως όμως σκανδαλίζει μια ολόκληρη κοινωνία που υποφέρει από την ανεργία ή την υποαπασχόληση -με προκλητικά χαμηλές αμοιβές- ανθρώπων με πολλά προσόντα και όρεξη για δουλειά.

Είναι σωστό και δίκαιο;
 Κάνουν ότι δουλεύουν 
και κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε!

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

170523 ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Δυο (τρεις) απόψεις…

Τις τελευταίες μέρες είχαμε ένα γεγονός που απασχόλησε πολύ τα Μέσα και προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Είναι η άφιξη στη χώρα μας του σκηνώματος της Αγίας Ελένης και η έκθεσή του σε προσκύνημα για χιλιάδες πιστούς.

Έχει πάντα ενδιαφέρον όμως να βλέπει κανείς με ποιο τρόπο προσεγγίζουν ένα θέμα άνθρωποι που προέρχονται από διαφορετικές «σχολές», δηλαδή που το βλέπουν με εντελώς διαφορετική ματιά.

Επομένως, αυτό για το οποίο θα σας μιλήσουμε σήμερα δεν είναι αυτό καθαυτό το φαινόμενο της άφιξης στη χώρα μας ιερών λειψάνων, αλλά ο διαφορετικός τρόπος με τον οποίο το βλέπουν δυο… ειδικοί επί του θέματος.

Ο πρώτος είναι ο άνθρωπος στον οποίο ανήκει η πρωτοβουλία τής άφιξης των ιερών κειμηλίων, ο γενικός διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, επίσκοπος Φαναρίου Αγαθάγγελος.

Ο δεύτερος είναι ο καθηγητής Κοινωνιολογίας και Κοινωνιολογίας της Θρησκείας του Παντείου Πανεπιστημίου, Αντώνης Παπαρίζος. Ο «διάλογός τους» που σας παρουσιάζουμε σήμερα έγινε μέσα από το περιοδικό Lifo.

Πιστεύουμε μάλιστα πως δεν έχει νόημα να σας αναφέρουμε ποιος είπε τι, η ανακάλυψή του μπορεί να γίνει ένα ευχάριστο και σχετικά εύκολο παιχνίδι. Σας παρουσιάζουμε, λοιπόν τις αντικρουόμενες απόψεις με έναν σύντομο σχολιασμό:

«Η Ιερά Σύνοδος θα έπρεπε, με δική της πρωτοβουλία, να σταματήσει αυτήν τη χυδαία εμπορευματοποίηση και εκμετάλλευση του συναισθήματος του ανθρώπου και να μη δέχεται την άφιξη των σκηνωμάτων με τιμές αρχηγού κράτους, αποδίδοντας, πολύ απλά, θρησκευτικές τιμές.

Με αυτό τον τρόπο ευνοεί την πολιτικοποίηση των αγίων, με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε είτε σε εκλογική είτε σε πολιτική εκμετάλλευσή τους.

Αναμφίβολα, λοιπόν, αναπτύσσεται μια σχέση αμοιβαίας εκμετάλλευσης, γι’ αυτό ο διαχωρισμός κράτους-Εκκλησίας θα πρέπει να γίνει άμεσα, σε μια περίοδο που τα πολιτικά ήθη έχουν αλλάξει μορφή, αφού πολιτικοί ταγοί που δήλωναν άθεοι επισκέπτονται το Άγιο Όρος για να πάρουν ένα άτυπο χρίσμα.

Επομένως, όταν εξυπηρετείς συγκεκριμένες πολιτικές σκοπιμότητες, κρατάς την κοινωνία στο παρελθόν και δεν την αφήνεις να ανασάνει».

«Θα ήθελα να σας πω ότι ο όρος “τιμές αρχηγού κράτους” αφορά μόνο την υποδοχή κοσμικών προσώπων και ποτέ δεν τον χρησιμοποίησε η Εκκλησία. Χρησιμοποιείται μόνο στο πρωτόκολλο της εθιμοτυπίας της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας και αφορά την υποδοχή των ηγετών.

Επαναλαμβάνω ότι εμείς δεν υιοθετούμε τον όρο αυτόν. Υποδεχτήκαμε με ιεροπρέπεια και μεγαλοπρέπεια τα ιερά λείψανα και τον Τίμιο Σταυρό. Από κει και πέρα, τιμά την ελληνική πολιτεία το ότι τα ιερά κειμήλια έγιναν δεκτά παρουσία κορυφαίων πολιτικών προσωπικοτήτων».

Το άλλο πουλάκι:
Το πιάσατε αυτό;

Κάποιοι άλλοι και όχι η Εκκλησία χρησιμοποιούν τον όρο «τιμές αρχηγού κράτους». Και κάποιοι σπεύδουν να τα υποδεχτούν με τέτοιες τιμές. Τότε γιατί μας αφήνουν και μαλώνουμε και εκτιθέμεθα για κάτι που στην ουσία δεν υφίσταται;

Και, αν ισχύει κάτι τέτοιο, ποια άλλα αντίστοιχα ζητήματα τριβής υπάρχουν που μπορούν να ξεπεραστούν με μια απλή διευκρίνιση; Ας δούμε όμως τη συνέχεια του ενδιαφέροντος αυτού διαλόγου:

«Η ψυχή του ανθρώπου έχει βαθύτερες ανάγκες που δεν αντιμετωπίζονται με την καλλιέργεια παραδοσιακών μορφών θρησκευτικότητας που δεσμεύουν τον άνθρωπο, τον καθηλώνουν και δεν επιτρέπουν τη χειραφέτησή του, αλλά με τη συνάντηση των ανθρώπων με άλλους ανθρώπους.

Οποιαδήποτε θρησκεία θέλει να έρθει σε επαφή με τα συναισθήματα των ανθρώπων μπορεί να το κάνει μέσω του διαλόγου, αλλά αυτό είναι κοπιαστικό και απαιτεί βαθύτατη καλλιέργεια.

Αυτή την οδό την αρνούνται τα ιερατεία γιατί είναι δύσκολη, αντίθετα προτιμούν τη συγκίνηση που προκαλεί η λατρεία των λειψάνων και επιτυγχάνεται πιο εύκολα».

«Όποιος θέλει, μπορεί να ακολουθήσει. Είναι μια ελεύθερη επιλογή του καθενός και μια ανοιχτή πρόσκληση στους ανθρώπους που επιλέγουν να προσκυνήσουν.

Σ’ εκείνους που είναι αρνητικοί ή εκφράζουν επιφυλάξεις λέω ότι εμείς δεν εκμεταλλευόμαστε κανέναν. Ελεύθερα έρχεται όποιος επιθυμεί. Πρόκειται για ένα εκκλησιαστικό και πολιτιστικό γεγονός με χαρακτήρα ιστορικής μνήμης.

Κατανοώ ότι κάποιοι δεν μπορούν να αντιληφθούν αυτή την πραγματικότητα, ωστόσο ιστορικά είναι μια αλήθεια».

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Εδώ σταματάμε με τον διάλογο.

Δεν πιστεύουμε να μπερδεύτηκε κανένας με τις απαντήσεις και το πρόσωπο από το οποίο προέρχονται. Στη συνέχεια θα δούμε μία επιπλέον παράμετρο που σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως:

Η δημιουργία ειδικού site με live streaming μεταδόσεις, χορηγούς επικοινωνίας και γραφείο Τύπου, γεγονός που αύξησε την καχυποψία ορισμένων περί εμπορικής εκμετάλλευσης των λειψάνων.

«Εμείς δεν ζητήσαμε κανέναν χορηγό. Πρόκειται για χορηγούς που δεν έδωσαν χρήματα αλλά παραχώρησαν την τεχνογνωσία τους. Τα ΕΛΤΑ κυκλοφόρησαν μια σειρά γραμματοσήμων, ο ΟΤΕ μας βοήθησε στο οπτικοακουστικό υλικό και η αερογραμμές της οικογένειας Μουζενίδη διέθεσε το αεροσκάφος για τη μεταφορά και την επιστροφή των ιερών κειμηλίων.

Επίσης, η ηλεκτρονική χρήση βοήθησε προκειμένου να ευχαριστήσουμε τους ανθρώπους που συνέβαλαν στο συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός.

Δεν έπρεπε να πούμε ένα “ευχαριστώ” σε αυτούς τους ανθρώπους; Κάποιος διέθεσε αεροπλάνο για να έρθει το σκήνωμα στην Ελλάδα και πρέπει να το πούμε.

Επίσης, το site δημιουργήθηκε για ενημερωτικούς λόγους. Ξέρετε πόσα ξένα πρακτορεία, είτε ειδήσεων είτε ταξιδιωτικά, αντλούν πληροφορίες από κει; Υπάρχει τεράστιο ενδιαφέρον για το γεγονός της άφιξης των ιερών κειμηλίων. Όλα είναι θέμα καλής διάθεσης και στοιχειώδους εξυπνάδας».

Εμείς τι να προσθέσουμε; Έχουμε καλή διάθεση, αλλά με αυτό το «στοιχειώδους εξυπνάδας» ο γενικός διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος μάς αποστόμωσε.

Πολλές φορές δείγμα στοιχειώδους εξυπνάδας είναι να μην λες τίποτα!
 Προσκυνώ!

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

170522 ΥΓΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Γεροί να είμαστε και θα με θυμηθείτε.

Ποια ήταν η μεγαλύτερη συζήτηση που προέκυψε, κατά την ψήφιση του 4ου μνημονίου; Μη βιαστείτε να απαντήσετε, διότι δεν ήταν τα αντίμετρα. Παρ’ όλο που αυτά υπήρξαν το μόνο αντικείμενο στο οποίο αναφέρθηκαν οι κυβερνητικοί ομιλητές.

Σχεδόν κανείς δεν μίλησε -και πολύ περισσότερο δεν βγήκε να τα υπερασπιστεί- για όλα εκείνα τα μέτρα που θα κάνουν τη ζωή των πολιτών ακόμη πιο δύσκολη, μετά από τρία μνημόνια και τόσα χρόνια λιτότητας και ύφεσης.

Ακούσαμε όμως από όλους πόσο πολύ θα ωφεληθούμε από τα περίφημα αντίμετρα, όταν και εφόσον αυτά υλοποιηθούν. Σας είπα όμως και δεν με προσέξατε. Μιλώ για την συζήτηση που αφορά στην… ψήφιση των μέτρων.

Όχι δηλαδή για όσα λέχθηκαν μέσα στη Βουλή, αλλά απ’ έξω, καθώς όλοι σχολίαζαν το γεγονός τής μηδενικής διαρροής από το κυβερνητικό στρατόπεδο. «Ναι σε όλα» από όλους! Ακόμη και από τη θρυλική πλέον μορφή του αντιμνημονιακού στρατοπέδου.

Μιλώ ασφαλώς για την κυρία Τζάκρη, την μοναδική βουλευτή που έκανε αντιμνημονιακή πολιτική καριέρα ψηφίζοντας και τα τέσσερα μνημόνια. Πιστεύω ότι ο «χώρος» τής οφείλει μια μεγάλη αναγνώριση.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το μεγαλοπρεπές άγαλμα που θα στηθεί κάποτε στην πλατεία Συντάγματος με την επιγραφή «τω αγνώστω αντιμνημονιακώ» θα απεικονίζει τη μορφή της κυρίας Τζάκρη.

Μηδενική διαρροή, λοιπόν! Αυτό προβλημάτισε πολλούς πολιτικούς αναλυτές και σχολιαστές, δηλαδή εκείνους που ξημεροβραδιάζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μα, ούτε ένας, έτσι για την τιμή των όπλων;

Οι περισσότεροι θυμόταν ότι, κατά την ψήφιση των προηγούμενων μνημονίων από το ΠαΣοΚ και τη Νέα Δημοκρατία, οι απώλειες βουλευτών ήταν μαζικές. Είχαμε καμιά εξηνταριά διαγραφές –τόσοι περίπου είχαν αρνηθεί να ψηφίσουν τα δικά τους μνημόνια.

Προσπάθησαν, λοιπόν, οι παραπάνω αναλυτές να ερμηνεύσουν τη στάση αυτή των κυβερνητικών βουλευτών και ακούσαμε διάφορες θεωρίες. Η κυρίαρχη ήταν εκείνη που μιλούσε για την λατρεία τής… καρέκλας.

Εκφράσεις όπως «πολιτικός αμοραλισμός», «απίστευτη ηθική και ιδεολογική κατάπτωση», «κυνηγοί της βουλευτικής αποζημίωσης» έδωσαν και πήραν. Παρεμπιπτόντως, σε μια συζήτηση γύρω από αυτό το θέμα άκουσα και μια ενδιαφέρουσα πρόταση.

Η ετήσια βουλευτική αποζημίωση, λέει, να μην είναι ενιαία, αλλά να ισούται με το εισόδημα που είχε ο κάθε βουλευτής την χρονιά πριν από την εκλογή του. Έτσι, ούτε θα «χαρεί» εκλεγόμενος, ούτε θα «λυπηθεί» όταν αποχωρήσει από τη Βουλή.

Το άλλο πουλάκι:
Τι συνέβη όμως στην πραγματικότητα;

Παρατήρησα ότι οι αναλυτές των μέσων κοινωνικής δικτύωσης δεν έλαβαν υπόψη τους ένα γεγονός: Και το αντιμνημονιακό στρατόπεδο είχε διαρροές, όταν αποχώρησαν από αυτό οι διάφοροι «λαφαζάνηδες».

Απλώς δεν ήρθαν έτσι τα πράγματα, ώστε να αποχωρήσουν κατά τη διάρκεια μιας ψηφοφορίας και να γίνει πιο αισθητή η διαγραφή τους από το κόμμα. Αυτοί, λοιπόν, που παρέμειναν τότε, ήταν οι… αποφασισμένοι.

Αποφασισμένοι να ακολουθήσουν τον Αλέξη Τσίπρα μέχρι τέλους και να παίρνουν, όπως πολύ χαρακτηριστικά ειπώθηκε από τον Ευάγγελο Βενιζέλο, το σχήμα του δοχείου μέσα στο οποίο αυτός κάθε φορά θα τους τοποθετεί.

Μια άλλη ανάλυση, εξίσου σοβαρή κι αυτή, λέει πως είναι άλλο πράγμα να αποχωρεί κάποιος από ένα δεξιό ή ένα κεντροαριστερό στρατόπεδο και εντελώς διαφορετικό να παρατάει ένα στρατόπεδο αριστερό.

Οι αριστεροί γνωρίζουν πολύ καλά τι σημαίνει για κάποιο στέλεχος ή απλό μέλος η ρετσινιά τού «προδότη». Θυμούνται, γιατί οι μνήμες δεν σβήνουν εύκολα, πως κάτι τέτοιο δεν σημαίνει μόνο πολιτικό θάνατο για τον φέροντα το… στίγμα.

Σημαίνει και πλήρη «συντροφική», που πάει να πει κοινωνική, απομόνωση. Σημαίνει μια νέα ζωή μακριά από όλους και από όλα όσα έδιναν νόημα στη μέχρι τότε ζωή του. Ποιος μπορεί να αντέξει κάτι τέτοιο;

Τέλος, υπήρξε και μια τρίτη προσέγγιση του φαινομένου της μηδενικής διαρροής, που την άκουσα τυχαία στον δρόμο και μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα. Σας τη μεταφέρω αυτολεξεί και οι κρίσεις δικές σας:

«Αυτοί, ρε, στον Εμφύλιο, πήραν τα όπλα και αιματοκύλισαν την Ελλάδα, προκειμένου να κατακτήσουν την εξουσία. Και, τώρα που την έχουν, να την παραδώσουν έτσι, στα καλά καθούμενα;»

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Γιατί όμως είπαμε «γεροί να είμαστε»;

Διότι, μέσα σ’ όλα τα άλλα, ακούστηκε και η άποψη πως, με την ψήφιση του 4ου μνημονίου από τον ΣΥΡΙΖΑ, μάλιστα «χωρίς να ανοίξει μύτη», η χώρα μπήκε σε μια νέα φάση, κατά την οποία τελείωσαν οριστικά τα αντιμνημονιακά παραμύθια.

Είναι πολύ δύσκολο πλέον, λένε, να βρεθεί απέναντι στην παρούσα ή σε επόμενες κυβερνήσεις μια αντιπολίτευση τύπου Σαμαρά των Ζαππείων, ή τύπου Τσίπρα των πλατειών και των αγανακτισμένων.

Κούνια που τους κούναγε!
Εδώ, τη στιγμή που όλα τα Μέσα έπαιζαν τις δεκάδες δηλώσεις τους ότι δεν πρόκειται να ανεχθούν περεταίρω μειώσεις και μέτρα ύφεσης, δεν ντράπηκαν να πουν «ναι σε όλα».

Και θα ντραπούν να βγουν στου δρόμους και να φωνάζουν κατά οποιασδήποτε κυβέρνησης και των μέτρων που εκείνη πιθανώς θα παίρνει, όταν βρεθούν στην αντιπολίτευση;

Θα μου πείτε, το θέμα είναι να μην παρθούν άλλα τέτοια μέτρα, ούτε από την παρούσα, ούτε από καμιά επόμενη κυβέρνηση. Όμως, όπως και να έχει το πράγμα, τι είδους αντιπολίτευση περιμένετε εσείς από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τότε θα θυμηθούν και τους τρισκατάρατους νεοφιλελευθερισμούς και τις οξαποδώ παγκοσμιοποιήσεις και ό,τι άλλο χρειαστεί από τις παλιές καλές μέρες τού «όχι σε όλα» και των «κινημάτων».

Το ζήτημα είναι τι θα κάνουν οι πολίτες που -«πρώτη φορά»- τους πίστεψαν.
 Έχει ο καιρός γυρίσματα…