ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Γεια σας.
Για τους καινούριους φίλους μας, θυμίζουμε ότι τα 3πουλάκια φιλοξενούνται καθημερινά, από τις 13 Σεπτεμβρίου 1999, στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ.
Εδώ, στη νέα μας φωλιά, θα μας συναντάτε κάθε απόγευμα, αφού προηγουμένως έχετε μελετήσει την εφημερίδα και έχετε ενημερωθεί για ό,τι συμβαίνει στον τόπο.


Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

180521 ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟΝ


Το ένα πουλάκι:
Έτσι και έγινε!

Μιλώντας την Παρασκευή για την κατάσταση στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, λέγαμε «το φαινόμενο θα έπρεπε να προβληματίσει πρωτίστως τον εκπαιδευτικό κόσμο». Είχαμε, λοιπόν, την πρώτη αντίδραση.

Δεχτήκαμε τηλεφώνημα από κάποιον καθηγητή, ο οποίος ήταν έξω φρενών μαζί μας, επειδή (μεταφέρω όπως τα θυμάμαι) συκοφαντούμε τον εκπαιδευτικό κόσμο, χωρίς να μας πει πού ακριβώς έγκειται η συκοφαντία.

Επίσης, επειδή λέμε ανακρίβειες, και πάλι όμως χωρίς να μας επισημάνει κάποια. Εμείς μάλιστα του τονίσαμε πως, αν έχει διαφορετική άποψη, η εφημερίδα μας θα τη δημοσιεύσει πολύ ευχαρίστως. Είπε ότι θα τη στείλει με δικηγόρο!

Εκείνο όμως που φαίνεται να τον πείραξε περισσότερο, είναι το γεγονός ότι «κρύβεσαι πίσω από ψευδώνυμο», όπως είπε, και «θα έπρεπε να έχεις το θάρρος να πεις αυτά που λες, βάζοντας την υπογραφή σου».

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πρώτα για το ψευδώνυμο. Θα περιμέναμε από έναν καθηγητή να γνωρίζει ότι η χρήση ψευδώνυμου δεν είναι καθόλου ασυνήθιστη στην ελληνική πραγματικότητα και, οπωσδήποτε, δεν είναι κάτι ντροπιαστικό.

Ο Κυριάκος Ντελόπουλος, στο βιβλίο του «Ψευδώνυμα» (εκδ. «Εστία») απαριθμεί 4.117 τέτοια, που αντιστοιχούν σε 2.261 πρόσωπα, συγγραφείς, λογοτέχνες, φιλολόγους, δοκιμιογράφους, χρονογράφους, δημοσιογράφους κ.λπ.

Το σημαντικό όμως είναι ότι εμείς ζούμε σε μια μικρή κοινωνία και γνωριζόμαστε πολύ καλά μεταξύ μας. Απόδειξη ότι ο κύριος καθηγητής δεν δυσκολεύτηκε να βρει, μέσα σε λίγη ώρα, το τηλέφωνο και μάλιστα της εργασίας μας.

Αν συνέχιζε την έρευνά του -μπορεί και να το έκανε- θα μάθαινε ότι αυτά τα πράγματα, και άλλα πολλά, τα έχουμε πει επανειλημμένα και δημοσίως, και από μικροφώνου, σε κάθε λογής συναντήσεις, ημερίδες και συνέδρια. Επομένως, δεν κρυβόμαστε καθόλου!

Αν πάλι τον ενδιαφέρει το θέμα της νομικής ευθύνης, θα έπρεπε επίσης να γνωρίζει ότι ο νομοθέτης το έχει προβλέψει μια χαρά. Ας αφήσουμε, λοιπόν, το ποιος μιλάει και ας πιάσουμε την ουσία του πράγματος.

Το άλλο πουλάκι:
Τελικά, έχει χαθεί η μπάλα;

Αυτό ήταν το θέμα μας. Προσπαθήσαμε, αναφέροντας μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα, να δούμε τη μεγάλη εικόνα. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν σταθήκαμε καθόλου σε… ονόματα και διευθύνσεις· δεν μας αφορούν!

Ελάτε, λοιπόν, αγαπητέ κύριε καθηγητά, και εσείς οι υπόλοιποι φίλοι εκπαιδευτικοί, να αναρωτηθούμε μαζί: μας ικανοποιεί η κατάσταση που επικρατεί στα Σχολεία μας; Αν ναι, έχει καλώς. Αν όμως όχι, δεν πρέπει να κάνουμε κάτι;

Από πού να ξεκινήσουμε; Εμείς λέμε από την επισήμανση κάποιων κακώς κειμένων. Και αυτό προσπαθήσαμε να κάνουμε. Όσοι μάλιστα παρακολουθούν την σχεδόν εικοσαετή καθημερινή μας κουβέντα θα ξέρουν ότι έχουμε μιλήσει για θέματα εκπαίδευσης εκατοντάδες φορές.

Έχουμε μιλήσει για τη διάρκεια του διδακτικού έτους, για τα μαθήματα που χάνονται, για τις μαθητικές κινητοποιήσεις, για τον συνδικαλισμό των εκπαιδευτικών, για τον εκφοβισμό, για τις σχέσεις του Σχολείου με γονείς, για τις εξετάσεις…

Για την αξιολόγηση μαθητών και δασκάλων, για τις κρίσεις στελεχών, για τη διδακτική διάφορων αντικειμένων, για τις επιτυχίες των μαθητών μας στις διάφορες ολυμπιάδες, για φωτεινά παραδείγματα εκπαιδευτικών και Σχολείων, για… τα πάντα.

Αν συγκεντρώναμε τα κείμενα αυτά σε ένα τόμο, θα είναι ογκωδέστατος. Αυτό τι δείχνει; Ότι μας ενδιαφέρει «πώς να συκοφαντήσουμε τον κόσμο της εκπαίδευσης», ή μήπως φανερώνει ένα τεράστιο ενδιαφέρον, δικό μας και της εφημερίδας μας, γι’ αυτήν;  

Ας δούμε, λοιπόν, αγαπητοί φίλοι, και πάλι το θέμα μας και ας αναρωτηθούμε. Είναι γεγονός ή όχι ότι οι εκδρομές, στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, έχουν ΛΙΓΕΣ ΦΟΡΕΣ κάποιον παιδαγωγικό στόχο και έχουν καταντήσει… χάσιμο μαθήματος;

Αν ναι, τι κάνουν γι’ αυτό οι εκπαιδευτικοί; Περιμένουν να αλλάξει το νομικό πλαίσιο; Πώς το διεκδικούν αυτό; Και, μέχρι να αλλάξει, τι γίνεται; Υπάρχουν παραδείγματα Σχολείων που το έχουν λύσει εκ των ενόντων. Γιατί δεν βρίσκουν μιμητές;

Είναι γεγονός ή όχι ότι ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ αφήνονται δωδεκάχρονα και δεκατριάχρονα παιδιά μόνα τους, σε άγνωστο περιβάλλον, χωρίς κάποια επίβλεψη από εκπαιδευτικό; Αυτό δεν μπορεί να λυθεί με κάποιον τρόπο;

Είναι γεγονός ή όχι ότι ΠΟΛΛΕΣ εκδρομές καταλήγουν σε, ή έχουν προορισμό, διάφορα εμπορικά κέντρα, όπου οι μαθητές αφήνονται ελεύθεροι να χαζέψουν βιτρίνες και να καταναλώσουν κατά το δοκούν; (Δεν μιλώ για όσες καταλήγουν στα… μπουζούκια!)

Είναι γεγονός ή όχι ότι ΑΡΚΕΤΕΣ ΗΜΕΡΕΣ το χρόνο τα παιδιά, για διάφορους λόγους, «σχολάνε» νωρίτερα και φεύγουν από το Σχολείο, περιφερόμενα ασκόπως στην πόλη, χωρίς να έχουν ενημερωθεί γι’ αυτό οι γονείς τους; 

Είναι γεγονός ή όχι ότι με το θέμα των απουσιών γίνεται ένας χαμός (τι θα πει «αδικαιολόγητες απουσίες»;) και υπάρχουν ή δεν υπάρχουν Σχολεία, όπου, στο τέλος κυρίως του διδακτικού έτους, παύει ο καθημερινός έλεγχος και η καταγραφή τους;

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Δεν ξέρω τι λέτε εσείς…

Πάντως -το είπαμε και προχθές- οι καθηγητές με τους οποίους συνομιλούμε εμείς συμφωνούν ότι κάπως έτσι (με τάση πάντοτε προς το χειρότερο) είναι τα πράγματα. Είναι, λοιπόν, κακό ή συκοφαντία το να τα επισημαίνουμε;

Διότι, όπως βλέπετε, ούτε γενικεύσεις κάνουμε, ούτε θέλουμε να αδικήσουμε τα Σχολεία εκείνα και τους καθηγητές που προσπαθούν (όπως με τις εκδρομές στο πλαίσιο προγραμμάτων) σε μια πολύ δυσμενή περιρρέουσα ατμόσφαιρα να προβάλουν αντιστάσεις.

Δυστυχώς, η κοινωνία, η οποία διάγει την πιο απαξιωτική για τη μάθηση και τις σπουδές περίοδο της ιστορίας, περιμένει από το Σχολείο να διορθώσει την κατάσταση. Ευθύνη τεράστια, την οποία όμως οφείλει αυτό να αναλάβει.

Πώς; Θέλει συζήτηση. Σίγουρα όμως όχι κλείνοντας τα μάτια ή/και περιμένοντας τις αλλαγές από τα πάνω. Οι Σύλλογοι Εκπαιδευτικών έχουν δύναμη που πρέπει να αξιοποιήσουν.

Πριν χαθεί, ΤΕΛΕΙΩΣ, η μπάλα.
Να τα (ξανα)πούμε;

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

180518 ΕΚΔΡΟΜΙΚΟΝ


Το ένα πουλάκι:
Πηγαίνετε εκδρομές;

Να πηγαίνετε! Με τις εκδρομές γνωρίζεις και τόπους, όπως μονολογούσε και στον Αστερίξ ένας πικραμένος λεγεωνάριος. Οι εκδρομές ανοίγουν τους ορίζοντές μας, μας φέρνουν πρόσωπο με πρόσωπο με διάφορα αξιοθέατα…

Εκτός αν είναι σχολικές! Και, για να μην παρεξηγηθώ, λέω από την αρχή ότι θα μιλήσω για τις εκδρομές που πηγαίνουν τα Σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, τα Γυμνάσια και τα Λύκεια.

Διότι, στα Δημοτικά, δεν υπάρχουν εκδρομές, έτσι τουλάχιστον όπως τις ξέραμε οι μεγαλύτεροι. «Ωραία μέρα έχει σήμερα, δεν πάμε μια εκδρομή;» Αυτό το πράγμα έχει καταργηθεί εδώ και πολλά χρόνια.

Όλες οι εκδρομές, που τώρα λέγονται «διδακτικές επισκέψεις», έχουν έναν παιδαγωγικό στόχο και είναι ενταγμένες σε κάποιο γνωστικό πλαίσιο. Πρέπει δε να προγραμματίζονται σε τριμηνιαία βάση.

Αυτό δεν αποκλείει την περίπτωση, μετά το πέρας της επίσκεψης, να πάνε τα παιδιά κάπου για να παίξουν και λίγο και να ξεδώσουν. Ποτέ όμως δεν ξεκινούν μια εκδρομή απρογραμμάτιστα και χωρίς συγκεκριμένο στόχο.

Αυτά μέχρι την ηλικία των δώδεκα ετών, όταν το παιδί φοιτά στην ΣΤ΄ τάξη του Δημοτικού. Λίγους μήνες αργότερα, μόλις πάει στην Α΄ Γυμνασίου, αλλάζουν τα πάντα. Φαίνεται ότι η μετάβαση αυτή το ωριμάζει απότομα.

Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός ότι, από εκεί που οι δάσκαλοί του το είχαν από το χέρι και πρόσεχαν κάθε του κίνηση, οι καθηγητές το αφήνουν εντελώς ελεύθερο, χωρίς την παραμικρή επίβλεψη, να κάνει ό,τι το φωτίσει ο Θεός.

Και μάλιστα σε ένα περιβάλλον εντελώς ξένο ή πρωτόγνωρο για το παιδί, όπως, ας πούμε, μια άγνωστη πόλη. Εκεί οι καθηγητές εγκαταλείπουν τους μαθητές τους και τους λένε μόνο τι ώρα θα ανταμώσουν και πού.

Έχω μια απορία. Υπάρχει καθηγητής που θα άφηνε το δικό του παιδί, μόνο, σε μια ξένη πόλη, να γυρίζει όπου θέλει για δυο τρεις ώρες και θα είχε το κεφάλι του ήσυχο∙ θα έπινε αμέριμνος τον καφέ του;

Το άλλο πουλάκι:
Θα σας αναφέρω ένα παράδειγμα.

Ένα Γυμνάσιο (όνομα και μη χωριό) πήγε εκδρομή σε γειτονική πόλη. Εδώ μια παρένθεση. Αν κάτι δεν έγινε όπως μας το μετέφεραν άνθρωποι που το έζησαν, ζητάμε προκαταβολικά συγγνώμη.

Το ενδιαφέρον όμως είναι πως, ακόμη κι αν υπάρχουν κάποιες μικροδιαφορές, η ιστορία θα μπορούσε να είχε συμβεί ακριβώς έτσι, γι’ αυτό και κανείς από τους φίλους καθηγητές στους οποίους την αναφέραμε δεν έδειξε έκπληκτος.

Κλείνουμε την παρένθεση και συνεχίζουμε. Εκεί είχαν «κανονίσει» να επισκεφτούν έναν χώρο αθλητικών εγκαταστάσεων. Επειδή όμως δεν τα… κανόνισαν καλά, ο χώρος δεν ήταν επισκέψιμος και έτσι επέστρεψαν στο κέντρο της πόλης.

Εκεί άφησαν τα παιδιά «ελεύθερα» -μεγάλα παιδιά είναι- να πάνε όπου θέλουν και να κάνουν ό,τι τραβάει η ψυχή τους, με την υποχρέωση να επιστρέψουν στο σημείο συνάντησης μια καθορισμένη ώρα.

Τι έκαναν τα παιδιά; Κανείς δεν ξέρει, διότι κανείς δεν ήταν δίπλα τους να τα ελέγχει. Κάποιοι γονείς που είχαν τηλεφωνική επικοινωνία μαζί τους έμαθαν, ας πούμε, ότι πήγαν να περάσουν την ώρα τους σε καταστήματα ηλεκτρονικών.

Άλλοι δεν έμαθαν απολύτως τίποτε και έμειναν με την εντύπωση ότι τα παιδιά τους βρισκόταν σε ένα περιφραγμένο και ελεγχόμενο αθλητικό κέντρο. Φαντάζομαι, αν ήξεραν τι συμβαίνει, μπορεί και να ανησυχούσαν. Κάποιοι.

Το ωραίο είναι στη συνέχεια. Γύρω στο μεσημεράκι, αφού συγκεντρώθηκαν όλοι στο προκαθορισμένο μέρος, μπήκαν στα λεωφορεία της επιστροφής. Επειδή όμως ήταν ακόμη νωρίς, ή δεν ξέρω για ποιον άλλο λόγο, αποφάσισαν να κάνουν μια στάση.

Πού; Σε κάποιο αξιοθέατο; Όχι βέβαια! Σε ένα σημείο κατάλληλό για παιχνίδι; Ούτε. Η στάση έγινε σε πολυκατάστημα παιχνιδιών, γνωστό για τις εκκεντρικές, κιτς διαφημίσεις του, όπου τα παιδιά αφέθηκαν να…

Να ψωνίσουν; Να χαζέψουν; Να γνωρίσουν τις νέες καλοκαιριές κολεξιόν; Ποιος ξέρει; Πάντως ήταν εκεί μέσα κοντά δυο ώρες. Κι έτσι και σε ασφαλές περιβάλλον βρέθηκαν και εκπαιδευτικό χαρακτήρα απέκτησε η εκδρομή.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Έχει χαθεί η μπάλα!

Έμαθα ότι σε εκδρομή άλλου Σχολείου στη Θάσο, από καμιά πενηνταριά καθηγητές που υπηρετούν σ’ αυτό, συνόδεψαν τα παιδιά λιγότεροι από δέκα. Για τους υπόλοιπους η σχολική εκδρομή ήταν απλώς… αργία.

Ακούω επίσης ότι σε άλλο Σχολείο έπαψαν εντελώς να βάζουν απουσίες! Πιθανότατα να συμβαίνει και σε περισσότερα, πάντως οι καλές γλώσσες λένε ότι κάτι τέτοιο έδωσε ως οδηγία στους καθηγητές και κάποιος Λυκειάρχης.

Σας είπαμε και πριν. Τα ακούς, δεν θέλεις να τα πιστέψεις, όταν όμως τα λες σε καθηγητές δεν δείχνουν την παραμικρή έκπληξη∙ κανείς δεν λέει «αυτά είναι υπερβολές». Μάλιστα πολλοί έχουν να σου αναφέρουν κάτι ανάλογο από τη δική τους πείρα.

Μετά αναρωτιόμαστε. Γιατί τα Σχολειά μας δεν λειτουργούν σωστά; Γιατί οι μαθητές δεν τα καταφέρνουν στους διαγωνισμούς; Γιατί καταφεύγουν όλοι στα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα, αν θέλουν να πετύχουν κάπου;

Νομίζω ότι το φαινόμενο θα έπρεπε να προβληματίσει πρωτίστως τον εκπαιδευτικό κόσμο. Καλές οι «μέρες εκπαίδευσης» και η παρουσίαση εργασιών που γίνονται στα Σχολεία, όμως δεν αρκούν για να αντιστρέψουν την αρνητική εικόνα που έχει η κοινωνία.

Να το πω απλά: Σε ποιο άλλο μέρος του κόσμου στέλνει ο γονιός το παιδί του στο Σχολείο και δεν γνωρίζει ούτε πού θα πάει, ούτε τι θα κάνει, ούτε τι ώρα θα σχολάσει και θα επιστρέψει στο σπίτι;

Κρίμα, γιατί υπάρχουν και σπουδαίες εξαιρέσεις, που όμως χάνονται στο πλήθος.
 Αυτοαπαξίωση!

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

180517 ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑΤΩΔΕΣ


Το ένα πουλάκι:
«Πάμε για ένα τσίπουρο;»

Είναι μια ερώτηση που την ακούμε συχνά στην πατρίδα μας, όπως ακούμε και την αντίστοιχη πρόσκληση για ένα «ουζάκι». Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτά τα δυο τα… πίνουμε αδιακρίτως˙ και θα εξηγήσω τι εννοώ.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, μπορεί να είναι και τακτικοί πότες, οι οποίοι δεν γνωρίζουν ποια ακριβώς είναι η διαφορά του τσίπουρου από το ούζο. Μπορεί να λένε το ένα και να εννοούν το άλλο.

Υπάρχουν άλλοι που δεν μπορούν να τα ξεχωρίσουν ούτε όταν τα πιουν˙ αφήστε που δεν έχουν και ιδιαίτερη προτίμηση. Μπορούν να παραγγείλουν ούζο, να τους φέρουν τσίπουρο και να μην  τους ενοχλήσει καθόλου.

Αν το καταλάβουν! Υπάρχουν όμως και οι «μερακλήδες», κυρίως εκείνοι που θεωρούν τον εαυτό τους τέτοιο και του έχουν απονείμει τον τίτλο χωρίς να ρωτήσουν κανένα. Αυτοί προτιμούν τσίπουρο, γιατί… ξέρουν!

Ξέρουν ότι είναι «καθαρό», ότι είναι «γνήσιο», πιθανότατα γνωρίζουν και τον παραγωγό που τον εμπιστεύονται τυφλά, αφήστε που μπορεί να τους έχει καλέσει και στο «καζάνι», οπότε αισθάνονται λίγο παραγωγοί και οι ίδιοι.

Καθαρό και γνήσιο σε αντίθεση με το ούζο, που το θεωρούν «χημικό», άρα ύποπτο και πιθανώς επικίνδυνο για την υγεία ποτό. Περιττό να πω ότι, σε κάθε περίπτωση, θεωρούν αμφότερα τα ελληνικά ποτά ανώτερα των ξένων.

Επιτρέψτε μου να πω ότι… ξέρουν την τύφλα τους. Ένα τσίπουρο μπορεί να είναι εξαιρετικό όπως και απαράδεκτο˙ το ίδιο και το ούζο. Το καθένα, όπως θα έλεγε και ο Μπαμπατζιμόπουλος, έχει τη χάρη του.

Έχει την ώρα ή την ατμόσφαιρά του, απαιτεί τους αντίστοιχους μεζέδες και, φυσικά, καλή παρέα. Από εκεί και πέρα είναι θέμα γούστου ή προτίμησης. Για τα οποία όμως απαιτείται και κάποια γνώση.

Νομίζω ότι εδώ, στη Δράμα, ελάχιστη γνώση έχουμε γύρω από αυτά τα πράγματα. Δεν είναι τυχαίο ότι, όσες φορές προσπάθησε κάποιος να ανοίξει ένα πραγματικό ουζερί, πολύ γρήγορα το… χάλασε.

Το άλλο πουλάκι:
Ουζερί ή τσιπουράδικο;

Δεν ξέρω ποιο είναι πιο σωστό. Πληροφοριακά σας λέω ότι στον Βόλο, την πατρίδα των… τσιπουράδικων, όλα τα παλιά και αυθεντικά τέτοια λέγονται ουζερί. Τον ίδιο όρο χρησιμοποιούν και οι παλιοί Βολιώτες.

Πηγαίνουν στα ουζερί και παραγγέλνουν τσίπουρα, χωρίς τίποτε άλλο. Ο καταστηματάρχης ξέρει με τι μεζέδες θα τα συνοδέψει, διαφορετικούς με κάθε νέα παραγγελία, έτσι που να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον των πελατών.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στη Δράμα, όπου οι «μερακλήδες» που λέγαμε πριν πηγαίνουν για τσίπουρο και παραγγέλνουν μαζί παντσέτες, τηγανητές πατάτες και χωριάτικη. Γι’ αυτό κανένα ουζερί δεν… αντέχει να μείνει τέτοιο.

Κοιτάξτε τώρα κάτι παράξενο. Αυτή την άγνοια πολλών πατριωτών μας, την αδυναμία τους να διακρίνουν το ούζο από το τσίπουρο, πάμε να την… πουλήσουμε και στους Ευρωπαίους που μας καλούν σε απολογία.

Διότι θέλουμε κάτι που καταφέραμε με το ούζο, ένα φορολογικό ευεργέτημα, να το επεκτείνουμε και στο τσίπουρο, αφού, όπως είπαμε, για τους περισσότερους Έλληνες είναι το ίδιο και παραγγέλνουν το ένα αντί του άλλου.

Οι Ευρωπαίοι όμως γνωρίζουν. Γνωρίζουν από κανονισμούς και νομοθετήματα, οπότε έρχονται και σου λένε: Τι είπαμε για το ούζο; «Σύμμειξη αλκοολών που έχουν αρωματιστεί με απόσταξη ή διαβροχή…

Έχουν αρωματιστεί με σπόρους άνισου και ενδεχόμενα μάραθου, μαστίχα και άλλους αρωματικούς σπόρους φυτά και καρπούς». Αυτό το προϊόν καταφέραμε να δικαιούται, κατ’ εξαίρεση, μειωμένο ΕΦΚ.

Δηλαδή Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης. Τον οποίο όμως εμείς επεκτείναμε αυθαίρετα και στο τσίπουρο, αφού «τι Γιάννης, τι Γιαννάκης». Δεν είναι όμως καθόλου το ίδιο. Το τσίπουρο προέρχεται από «απόσταγμα στέμφυλων σταφυλής».

Αυτό, για τους αυστηρούς με τέτοια πράγματα Ευρωπαίους σημαίνει ότι πρέπει να φορολογείται όπως όλα τα άλλα αποστάγματα που παράγονται ανά την Ευρώπη. Πράγμα που πρακτικά σημαίνει μεγάλο ΕΦΚ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Εδώ εμπλέκεται και το κρασί.

Το οποίο φορολογήθηκε, προσωρινά, όπως λένε στην κυβέρνηση, με υψηλό φόρο, μέτρο που απέφερε ελάχιστα ή καθόλου έσοδα, αφού πολλοί παραγωγοί άρχισαν να το διακινούν στην μαύρη αγορά.

Τώρα λέει η κυβέρνηση ότι θα μειώσει τον φόρο, αλλά θα τον αυξήσει στο τσίπουρο, μέσα στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών κανόνων που λέγαμε πριν. Το θέμα εδώ είναι τι θα γίνει και με τους… διήμερους.

Δηλαδή τους μικρούς παραγωγούς που παράγουν τσίπουρο για τον εαυτό τους (υποτίθεται) το διακινούν από χέρι σε χέρι και πληρώνουν σήμερα φόρο μόνο 57 λεπτά, αντί των 12,5 ευρώ (ανά άνυδρο λίτρο) που δίνουν οι επαγγελματίες.

Τώρα, αν όλα αυτά εξισωθούν με τα αντίστοιχα ποτά, το ουίσκι, τη βότκα, το τζιν, ο φόρος αυτός πρέπει να πάει στα 25 ευρώ. Η υπόθεση βρίσκεται στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια και μαντέψτε ποιο είναι το επιχείρημα της δικής μας πλευράς.

Το ότι οι Έλληνες μερακλήδες καταναλώνουμε το ούζο και το τσίπουρο με τον ίδιο ακριβώς τρόπο˙ μπορούμε να παραγγείλουμε το ένα και να μας φέρουν το άλλο, χωρίς να υπάρχει πρόβλημα.

Νομίζω πως στη φαρέτρα των ελλήνων δικηγόρων του υπουργείου πρέπει να μπει και το επιχείρημα που σας είπα πριν, ότι τα καλά και πιο παλιά τσιπουράδικα στον Βόλο λέγονται ουζερί.

Τότε ίσως τους πείσουμε.
 Χύμα τέλος!

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

180516 ΑΝΑΠΛΑΣΘΕΝ


Το ένα πουλάκι:
Και άλλη παραγγελία!

Είδατε; Άμα κάνεις μια φορά την αρχή, ανοίγει ο δρόμος και έρχονται οι «πελάτες» ο ένας πίσω από τον άλλο. Αστειεύομαι! Και το σημερινό θέμα είναι κάτι που μας ζήτησε να το σχολιάσουμε ένας καλός φίλος της στήλης.

Τον έχει προβληματίσει και έχει ασχοληθεί ο ίδιος με το ζήτημα, όμως, επειδή δεν βρήκε άκρη, σκέφτηκε μήπως μια αναφορά δική μας θα είχε καλύτερη τύχη. Μάλλον τρέφει υπερβολική εμπιστοσύνη στις… δυνάμεις μας.

Είναι γεγονός ότι παρακινήθηκε περισσότερο από την κουβέντα που είχαμε κάνει για το θέμα των 32 πλατάνων μπροστά και δίπλα από το Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης. Το θέμα εκείνο πήγε καλά.

Φαντάζομαι οι περισσότεροι το έχετε μάθει, επειδή όμως είναι και κάποιοι που δεν λαμβάνουν εγκαίρως τις «ενημερώσεις», ας το πούμε και εδώ. Τα πλατάνια φαίνεται να σώθηκαν και αυτό μας τιμά όλους.

Ήδη έχει παρέλθει η ημερομηνία που όριζε το χρονικό περιθώριο για την κοπή τους και οι υπηρεσίες του Δήμου εργάζονται πλέον στην κατεύθυνση υλοποίησης λύσεων που θα περιλαμβάνουν και τα πλατάνια.

Αυτό, ξαναλέω, μας τιμά όλους. Και τους πολίτες που ενδιαφέρθηκαν για το θέμα, και την Οικολογική Κίνηση που το «σήκωσε» και συνέβαλε με πολύ συγκεκριμένες προτάσεις στην εξεύρεση λύσεων…

Και τον Δήμο, που, προς τιμήν του, δεν… μουλάρωσε και έδειξε να αντιλαμβάνεται πόσο βιαστική και λάθος ήταν η αρχική του απόφαση και να είναι έτοιμος να διορθώσει την κατάσταση και να αναζητήσει άλλες λύσεις. 

Είχαμε κι εμείς από εδώ μια μικρή συμβολή, προσπαθήσαμε να πούμε τη γνώμη μας και να προβάλουμε ό,τι ενδιαφέρον έπιασε το αφτί μας στις κουβέντες που πραγματοποιήθηκαν εκείνες τις μέρες.

Φαίνεται πως αυτό παρακίνησε και τον φίλο της στήλης να ζητήσει να θίξουμε και ένα παρεμφερές ζήτημα που απασχόλησε τον ίδιο και άλλους συμπολίτες, ενδιαφέρει όμως πάρα πολύ κόσμο∙ όλη την πόλη.

Το άλλο πουλάκι:
Πες και ένα ευχαριστώ!

Διότι, στην επιστολή που μας απηύθυνε, έλεγε ένα σωρό καλά λόγια για τη στήλη μας, αυτό όμως έχει να κάνει περισσότερο με τη δική του ευγένεια, παρά με τη δική μας αξιοσύνη. Περνάμε, χωρίς άλλη καθυστέρηση, στο θέμα.

Τι γίνεται εκεί στην περιοχή της «ανάπλασης»; Ξέρετε για πού μιλάω. Για τον άξονα που πήγε να δημιουργηθεί από το Ωδείο μέχρι το αθλητικό κέντρο Κραχτίδη, και ο οποίος προσπαθεί να μας πει κάτι.

Ότι δεν είμαστε άξιοι να κάνουμε μια σωστή δουλειά! Ακόμη κι αν κάτι πάει να γίνει αξιοπρεπές, θα βρούμε τον τρόπο να το υποβαθμίσουμε, να το παρατήσουμε στη τύχη του και να το… καταντήσουμε (μεταβατικό) σαν τα μούτρα μας.

Από πού να αρχίσει και πού να τελειώσει κανείς. Δείτε, για παράδειγμα τι γίνεται με το παρκάρισμα των αυτοκινήτων και συγκεκριμένα των βαρέων οχημάτων όχι μόνο στην οδό Χελμού, αλλά και στους κάθετους δρόμους.

Υποτίθεται ότι σε κάποιο σημείο έχει δημιουργηθεί ειδικός χώρος, ακριβώς για να σταθμεύουν αυτά τα οχήματα. Και όμως, κάποιοι ιδιοκτήτες τους προτιμούν να τα αφήνουν οπουδήποτε αλλού, εκτός από εκεί.

Κάποια στιγμή η δικαιολογία από πλευράς το Δήμου είναι ότι «περιμένουμε τις απαγορευτικές πινακίδες που θα τοποθετηθούν, ώστε να μπορεί να γίνεται και έλεγχος». Ισχύει ακόμη αυτό;

Πάμε όμως να δούμε και την κατάσταση που επικρατεί στα δενδρύλλια που τοποθετήθηκαν στην περιοχή. Η οποία κατάσταση απλώς δεν υφίσταται, αφού τα δενδρύλλια έχουν εξαφανιστεί αφήνοντας μόνους τους τους υποστηρικτικούς πασσάλους.

Όπου δεν έχουν «χαθεί» και αυτοί. Δεν ξέρω τι φταίει, όμως η εικόνα είναι απαράδεκτη. Υποτίθεται ότι τα δέντρα αυτά, όταν θα μεγάλωναν, θα έκαναν σκιά και στον (ο Θεός να το κάνει) ποδηλατοδρόμο.

Γι’ αυτό και τοποθετήθηκαν στην διαχωριστική νησίδα. Όμως, αντί να κάνουν σκιά, έγιναν τα ίδια καπνός. Και τώρα, τι περιμένουμε να γίνει; Κανείς δεν ξέρει και κανείς δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται πραγματικά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Φταίμε όμως κι εμείς!

Πολλές φορές εμείς οι πολίτες πολύ κακώς διαμαρτυρόμαστε και τα περιμένουμε όλα από τις υπηρεσίες και τους αρμόδιους υπαλλήλους. Θα μπορούσαμε ίσως να φροντίζουμε οι ίδιοι τα μέρη όπου δραστηριοποιούμαστε.

Και την «ανάπλαση» την… χρησιμοποιούν (την απολαμβάνουν θα έπρεπε να πούμε, αλλά…) πολλοί συμπολίτες μας. Και αυτό είναι πολύ ευχάριστο. Όμως, μέσα στους πολλούς, υπάρχουν… πολλοί που είναι απολίτιστοι.

Ξέρω, θα μου πείτε κι εσείς πως είναι θέμα εκπαίδευσης ή γενικότερης παιδείας. Κι εγώ θα σας πω για άλλη μια φορά ότι στη χώρα μας ξεχνάμε κάτι πολύ βασικό. Πως ένα αποτελεσματικότατο παιδαγωγικό μέσο είναι και οι ποινές.

Κανείς ποτέ δεν τιμωρείται, ακόμη κι αν συλληφθεί επ’ αυτοφώρω να ρημάζει τις εγκαταστάσεις, να καταστρέφει το πράσινο, ακόμη και να… παίρνει για το σπίτι του άνθη και φυτά που τοποθετήθηκαν σε κοινόχρηστους κήπους.

Κάντε μια βόλτα από την «ανάπλαση». Πεζοί βαδίζουν στον ποδηλατόδρομο. Ποδηλάτες κόβουν βόλτες στους δρόμους. Τα αυτοκίνητα παρκάρουν στα πεζοδρόμια. Οι νέοι κάνουν σκέιτ πάνω στο άγαλμα…

Οι σκύλοι συντροφιάς, δηλαδή τα αφεντικά τους, θεωρούν ότι όλος ο χώρος είναι δικός τους και δεν περιορίζονται στον προκαθορισμένο. Τα βαρέα οχήματα… αυτό το είπαμε πριν. Πινακίδες τοποθετούνται αυθαίρετα…

Όλα αυτά, και πολλά ακόμη, δίνουν την ειδυλλιακή εικόνα ενός ξέφραγου αμπελιού.
Κανείς δεν είναι (ο) νοικοκύρης; 
 Η ανάπλαση της ανάπλασης!

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

180515 ΠΑΡΑΔΡΟΜΟΝ


Το ένα πουλάκι:
Κατόπιν παραγγελίας…

Όπως γνωρίζετε πολύ καλά, στον χώρο της τέχνης, στον οποίο κινούμαστε και εμείς τα τρία πουλάκια (ΧΑ!) δεν είναι καθόλου σπάνιο να δημιουργούνται έργα κατόπιν παραγγελίας. Ίσα ίσα που θεωρείται πολύ συχνό φαινόμενο.

Σας θυμίζω ότι τόσο οι μεγάλοι ζωγράφοι, όσο και οι πολύ σπουδαίοι συνθέτες παρουσίασαν και άφησαν ως παγκόσμια κληρονομιά μερικά από τα διασημότερα έργα τους, επειδή αυτά παραγγέλθηκαν από πελάτες. 

Εντελώς πρόχειρα, θυμάμαι το αριστούργημα του Ελ Γκρέκο «η κηδεία του κόμη Οργκάθ», παραγγελία του εφημέριου της εκκλησίας του Σάντο Τομέ, για να κοσμήσει το παρεκκλήσιο της Παρθένου.

Η περίφημη Μόνα Λίζα, ήταν παραγγελία του συζύγου της, Φραντζέσκο ντε Τζοκόντο, ασχέτως αν ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι δεν παρέδωσε ποτέ τον πίνακα στον παραγγελιοδότη. Το γεγονός παραμένει.

Να θυμίσω ότι και ο δικός μας Γιάννης Τσαρούχης μάς άφησε ένα από τα πολλά έργα του που παριστάνουν ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού, το πορτραίτο του διάσημου γκολτζή Υβ Τριαντάφυλλου, κατόπιν παραγγελίας από τον ίδιο τον Γουλανδρή.

Να μην σας κουράσω άλλο. Θέλω να πω ότι δεν είναι καθόλου υποτιμητικό να δημιουργεί κάποιος όχι μόνο τη στιγμή που η έμπνευση τού χτυπάει την πόρτα, αλλά αφού την προσκαλέσει ο ίδιος ή του τη… στείλει κάποιος άλλος.

Παρ’ όλα αυτά, εμείς δεν συνηθίζουμε να «εργαζόμαστε» μ’ αυτό τον τρόπο. Όχι απλώς επειδή αυτό που κάνουμε δεν είναι εργασία. Κυρίως επειδή, έτσι κι αλλιώς, πηγή έμπνευσης της κουβέντας μας είναι η παρέα.

Αν έχουμε συζητήσει κάτι, αν μας απασχόλησε και πήρε χώρο στις καθημερινές μας συναναστροφές, μπορεί να μεταφερθεί και εδώ, στη δική μας κουβέντα, για να το ακούσουν περισσότεροι.

Ως εκ τούτου, το να μας λέει κάποιος φίλος «πες κάτι και για το τάδε θέμα», δεν έχει νόημα, ούτε αξία, αφού το καλύτερο θα ήταν να το συζητήσουμε πρώτα μαζί και να δούμε αν έχει ενδιαφέρον να πάει και παραπέρα.

Το άλλο πουλάκι:
Δεν έχουμε αυταπάτες…

Υπάρχουν κάποιοι φίλοι που πιστεύουν ότι, αν πούμε κάτι δημοσίως, αν δηλαδή κάνουμε μια παρατήρηση ή μια υπόδειξη και την ακούσουν οι αρμόδιοι, θα σπεύσουν να την ακολουθήσουν. Δεν είναι έτσι.

Μακάρι να ήταν! Μακάρι να περνούσε η γνώμη μας και να υπήρχαν υπεύθυνοι ή αρμόδιοι για τα αντίστοιχα θέματα που θα λάβαιναν σοβαρά υπόψη τους τα λόγια μας. Δεν έχουμε τέτοιες ψευδαισθήσεις.

Αφήστε που θα ήταν τεράστια και η ευθύνη μας, πράγμα που δεν θα το θέλαμε με τίποτα. Γι’ αυτό εμείς μια απλή κουβέντα κάνουμε, μόνο και μόνο επειδή πιστεύουμε ότι αυτό είναι μια πολιτική πράξη.

Μεγάλη εισαγωγή και δεν θα μας μείνει χρόνος για να αναφερθούμε στο θέμα μας. Έρχεται, λοιπόν, ένας καλός φίλος και μας ρωτάει. Γιατί δεν λέτε κάτι γι’ αυτό το χάλι, τον δρόμο προς την Αμφίπολη;

Καταλαβαίνετε, τώρα, πού πάει όλη η εισαγωγή με τα προηγούμενα; Τέλος πάντων, του υποσχεθήκαμε ότι στην πρώτη ευκαιρία κάτι θα πούμε, πράγμα τελείως περιττό, αφού την κατάσταση τη ζουν όλοι.

Εξάλλου, σύμφωνα με τα δεδομένα που είχαμε μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα, το θέμα είχε δρομολογηθεί. Οι αποφάσεις είχαν παρθεί και δεν είχε κανένα νόημα να προσθέσει κανείς κάτι περισσότερο.

Την προηγούμενη εβδομάδα κάτι άλλαξε. Το θέμα το ανακίνησε ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας του νομού μας, κύριος Κυριαζίδης, από την προσωπική σελίδα τού οποίου διαβάζουμε τα παρακάτω ενδιαφέροντα:

«Σας ευχαριστώ για την επιστολή σας σχετικά με την ολοκλήρωση του οδικού άξονα EOI2 (Ε61) Σερρών - Δράμας - Καβάλας. Ο εν λόγω οδικός άξονας ανήκει στο εκτεταμένο δίκτυο του Διευρωπαϊκού Δικτύου Μεταφορών (ΔΕΔ-Μ).

Το εκτεταμένο δίκτυο πρέπει να ολοκληρωθεί έως το 2050 σε αντίθεση με το κεντρικό δίκτυο, το οποίο πρέπει να ολοκληρωθεί έως το 2030 […]

Όσον αφορά τα Ευρωπαϊκά Διαρθρωτικά και Επενδυτικά Ταμεία, κατά την τρέχουσα περίοδο προγραμματισμού (2014-2020) δεν προβλέπεται κανένα έργο μεταξύ Σερρών και Δράμας/Καβάλας ούτε στο εθνικό ούτε στα περιφερειακά επιχειρησιακά προγράμματα.

Αυτό αντικατοπτρίζει επίσης τις επιλογές που έγιναν από τις ελληνικές αρχές. Εάν πιστεύετε ότι αυτό χρήζει περαιτέρω εξέτασης, θα σας συνιστούσα να έλθετε σε επαφή με τις ελληνικές αρχές για να συζητήσετε περαιτέρω το θέμα».

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Ποιος τα λέει αυτά;

Τα λέει η κυρία Βιολέτα Μπουλκ, Ευρωπαία Επίτροπος Μεταφορών, απαντώντας σε επιστολή του βουλευτή. Και εμείς τα βλέπουμε και αναρωτιόμαστε για άλλη μια φορά ποιος μας δουλεύει περισσότερο.

Πάντως αυτό είναι μια καλή ευκαιρία να σας πούμε και την ταπεινή μας γνώμη: Δεν πιστεύουμε ότι ο δρόμος προς την Αμφίπολη πρέπει να είναι κανένας σπουδαίος αυτοκινητόδρομος.

Αν ο υπάρχων είχε έναν κατάλληλο τάπητα και τις απαραίτητες διαγραμμίσεις, μια χαρά αρκούσε για την κίνηση που έχει. Η κυκλοφορία δεν είναι μεγάλη, απλώς ο δρόμος είναι σε άθλια και πολύ επικίνδυνη κατάσταση.

Όπως και εκείνος προς τις Σέρρες. Εμείς όμως τι κάνουμε; Περιμένοντας τις εντάξεις τις μελέτες και τις χρηματοδοτήσεις (που δεν έρχονται ποτέ) αφήνουμε τους δρόμους αυτούς να ρημάζουν και να σκοτώνουν κόσμο.

Μήπως τώρα, που, όπως φαίνεται, προς το παρόν φάγαμε πόρτα, να το ξανασκεφτούμε το θέμα και να σχεδιάσουμε κάτι πιο εύκολο, πιο οικονομικό, όμως απείρως καλύτερο από το χάλι που έχουμε σήμερα;
 Έχουμε δρόμο…