ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Γεια σας.
Για τους καινούριους φίλους μας, θυμίζουμε ότι τα 3πουλάκια φιλοξενούνται καθημερινά, από τις 13 Σεπτεμβρίου 1999, στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ.
Εδώ, στη νέα μας φωλιά, θα μας συναντάτε κάθε απόγευμα, αφού προηγουμένως έχετε μελετήσει την εφημερίδα και έχετε ενημερωθεί για ό,τι συμβαίνει στον τόπο.


Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

171017 ΜΥΡΩΔΑΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Όλα για το χρήμα!

Θυμήθηκα μια διαφημιστική καμπάνια  που έκανε θραύση. Πριν από χρόνια. Πόσα; Πού να θυμάμαι; Από ένα σημείο και μετά ο χρόνος δεν μπορεί να αναλυθεί σε επιμέρους τμήματα, όλα συνυπάρχουν σχεδόν ταυτόχρονα.

Δεν ξέρω τι λέει η θεωρία της Σχετικότητας επ’ αυτού, όμως εγώ το βιώνω όλο και πιο συχνά, όσο περνούν τα χρόνια. Το ίδιο και κάποιοι φίλοι που βρίσκονται πάνω κάτω στη ίδια ηλικία. Υπάρχουν φορές που προσπαθούμε να τοποθετήσουμε χρονικά ορισμένα γεγονότα, αλλά μάταια.

Μόνο εκείνα που έχουν συνδεθεί με πολύ χαρακτηριστικά περιστατικά του βίου μας μπορούν να τοποθετηθούν -πάντα κατά προσέγγιση- στον χρόνο: «Ήταν τότε που ήμασταν φοιτητές». «Συνέβη λίγο πριν από τη γέννηση του παιδιού».

Μπορείτε εσείς να μου πείτε πότε περίπου ακούγαμε, σε καθημερινή βάση, το… «φύτεψε κι εσύ ένα δέντρο˙ μπορείς»; Το γεγονός ότι επρόκειτο για πετυχημένη διαφημιστική καμπάνια αποδεικνύεται από το ότι θυμόμαστε ακόμη το σλόγκαν.

Βεβαίως, θα ήταν προτιμότερο να είχαμε άλλου είδους αποδείξεις, ας πούμε τα αποτελέσματα εκτενών δενδροφυτεύσεων, μεγάλες εκτάσεις πρασίνου που προέκυψε από πρωτοβουλίες πολιτών που άκουσαν τη διαφήμιση.

Όμως, ο στόχος μιας διαφήμισης δεν είναι πάντοτε το προφανές. Υπάρχουν, όπως και στη λογοτεχνία πολλαπλές αναγνώσεις. Δεν είδατε τι έγινε (για άλλη μια φορά) με τη διαφήμιση γνωστής αλυσίδας παιχνιδιών;

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θα σας πουν ότι δεν προμοτάρει τα καταστήματα ή τα προϊόντα της, αλλά την… ομοφυλοφιλία. Αυτή την ανάγνωση έκαναν, αυτό τους βόλεψε να καταλάβουν από την όλη καμπάνια.

Έπειτα, δεν είναι τυχαίο ότι όλο και περισσότερες διαφημίσεις μοιάζουν τόσο μεταξύ τους που είναι προφανές ότι δεν διαφημίζουν κάποιο προϊόν, αλλά την διαφημιστική εταιρεία στους υποψήφιους πελάτες της.

Βάζετε μια δόση από την όμορφη και μοναδική χώρα μας, προσθέτετε κάποιο σχόλιο για τους ανεπανάληπτους ανθρώπους της, ρίχνετε μπόλικη νοσταλγία για τα περασμένα που οι σχέσεις ήταν πιο ζεστές και έχετε τον «κορμό».

Από εκεί και πέρα δεν μένει παρά να τον στολίσετε με ένα έξυπνο σλόγκαν και… έτοιμη η διαφήμισή σας. Που μπορεί να μιλάει για μακαρόνια, ή για κινητή τηλεφωνία, ή για καφέδες, ακόμα και για τυχερά παιχνίδια. Αδιάφορο!

Το άλλο πουλάκι:
Φύτεψε κι εσύ ένα δέντρο.

Ας είναι και μικρό˙ ένα δενδρύλλιο, ας πούμε. Όχι για την ομορφιά του πρασίνου, όχι για το περιβάλλον, όχι για να βρίσκουν καταφύγιο κάποια πουλιά… Κάν’ το για την εθνική οικονομία. Άντε, και για προσωπική χρήση.

Θα καταλάβατε, φαντάζομαι πως μιλάμε για την υπέροχη -πρόταση να την πω;- ιδέα του κυρίου Γιάννη Τσιρώνη ο οποίος σκέφτηκε να συνδυάσει το τερπνό μετά του ωφελίμου. Πράγμα που αποτελεί ζητούμενο από καταβολής κόσμου.

Σου λέει ότι είναι εφικτό να επιτύχουμε και την αποποινικοποίηση της καλλιέργειας κάνναβης και την αύξηση των εσόδων του κράτους. Πώς; Βάζοντας απλώς ένα παράβολο στους καλλιεργητές. 

Εννοείται ότι μιλάμε για καλλιέργεια που προορίζεται για προσωπική χρήση. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό μπορεί να ρυθμιστεί, φαντάζομαι, με κάποια υπουργική απόφαση. Και το ανάλογο, φυσικά, σε ύψος παράβολο.

Διότι και το πακέτο τα τσιγάρα ο άλλος τα αγοράζει για προσωπική χρήση, μόνο που υπάρχουν «χρήστες» που καπνίζουν ένα τσιγαράκι με τον καφέ κι ένα μετά το φαγητό και άλλοι που ντουμανιάζουν τέσσερα πακέτα την ημέρα.

Οι τελευταίοι συνεισφέρουν πολύ περισσότερο στην εθνική οικονομία από τους πρώτους. Κάτι ανάλογο μπορεί να γίνει και με τους χρήστες κάνναβης, που, ανάλογα με τα βάσανα ή τα μεράκια τους, θα πληρώνουν -ίσως σε πέντε άτοκες δόσεις- το παράβολο καλλιέργειας.

Πάντως εσείς να είστε έτοιμοι, διότι είναι το επόμενο θέμα για το οποίο θα σκοτωθούμε, αφού πρώτα χωριστούμε σε στρατόπεδα. Στους χασισολάτρες και τους χασισομάχους. Με την Εκκλησία (δηλαδή την ιεραρχία της), εννοείται, να έχει τον πρώτο λόγο.

Το κακό είναι ότι στο τέλος θα χαθεί και ό,τι θετικό θα μπορούσε να προκύψει από μια τέτοια συζήτηση, όπως η καλλιέργεια για φαρμακευτικούς λόγους που ισχύει σε πάρα πολλές χώρε του πολιτισμένου κόσμου.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Πάντως η πρόταση είναι παλιά.

Θυμάμαι ότι την είχε κάνει κάποιος, όταν η τοπική κοινωνία συζητούσε την πιθανότητα εξόρυξης των λιγνιτών του κάμπου της Δράμας και την «αξιοποίησή» τους σε θερμοηλεκτρικά εργοστάσια που θα στήνονταν εδώ.

Ένα από τα επιχειρήματα υπέρ της εκμετάλλευσης των λιγνιτών ήταν και ο πλούτος που αύτη θα έφερνε στην περιοχή. Ο πλούτος που θα αντιστάθμιζε, ως επιχείρημα τουλάχιστον, ακόμη και αυτούς τους υπαρκτούς κινδύνους για την υγεία των κατοίκων.

Τότε έπεσε το επιχείρημα του φίλου που σας είπα. «Αν στόχος μας είναι μόνο το κέρδος, γιατί να μην πουλάμε χασίσια; Πρόκειται και για πιο επικερδή επιχείρηση και, υπό προϋποθέσεις, για πιο υγιεινή»!

Η πρόταση -δεν ξέρω πόσοι την θυμόσαστε- έκανε μεγάλη εντύπωση και μάλιστα είχε ξεφύγει από τα στενά όρια μιας παρέας, αφού επαναλήφθηκε από επίσημα χείλη σε ενημερωτική συζήτηση σε τοπικό κανάλι. 

Πρωτοπόροι, λοιπόν, οι Δραμινοί και σε αυτόν τον τομέα, όπως και σε κάθε τι που έχει σχέση με την κάνναβη και την καλλιέργειά της. Νομίζω ότι στον διάλογο που έχει ανοίξει ήδη οφείλουμε να καταθέσουμε κάθε εμπειρία και τεχνογνωσία γύρω από το θέμα.

Για το καλό της εθνικής οικονομίας πρόκειται, διάολε!
 «Βάλτε και δυο κανναβουριές…»

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

171016 ΣΥΜΜΟΡΙΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Τα βλέπαμε στις ταινίες.

Και δεν μιλάω για ταινίες με θέμα τις διάφορες συμμορίες των πόλεων και τις μεταξύ τους διαμάχες. Μιλάω για εκείνες όπως το αριστουργηματικό Gran Torino του Κλιντ Ίστγουντ, με την περίφημη σκηνή όπου σώζει την ασιάτισσα γειτόνισσά του από μια παρέα μαύρων νεαρών.

Είναι αδύνατον να διασχίσεις την περιοχή που «ελέγχεται» από μια αλητοπαρέα, ιδιαίτερα αν είσαι… διαφορετικός από εκείνους. Διαφορετικός στο χρώμα, στο ντύσιμο, στην συμπεριφορά, στη μουσική που ακούς…

Μιλάμε για πολύ σκληρές καταστάσεις. Τις οποίες βέβαια προσπαθούν να μιμηθούν και κάτι τσουτσέκια των δικών μας πόλεων και γράφουν στους τοίχους «our city our roules», για να τρομάξουν τους χούλιγκαν της αντίπαλης ομάδας.

Το φαινόμενο μελετήθηκε από κοινωνιολόγους και ερμηνεύτηκε με διάφορους τρόπους. Κυρίως αποδόθηκε σε οικονομικά και κοινωνικά αίτια που οδηγούν στην περιθωριοποίηση των ομάδων αυτών.

Οι οποίες, προσπαθώντας, υποτίθεται, να αμυνθούν στην κοινωνία που τους θέτει στο περιθώριο, δημιουργούν γκέτο, στα οποία -εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον- φέρονται πολύ χειρότερα στους άλλους, απ’ ό,τι η κοινωνία σ’ αυτούς.

Τι λέγαμε προχθές; Αν δεν σου αρέσει ένα «παράδειγμα», ο τρόπος δηλαδή που υπάρχει και λειτουργεί κάτι, δώσε το δικό σου. Δείξε εσύ πώς θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά, εννοείται καλύτερα, για… όλους.

Αν πιστεύεις ότι η κοινωνία σε θέτει στο περιθώριο, κάνε αυτό το «περιθώριο» καλύτερο από την κοινωνία (την άτιμη). Κάνε να λειτουργούν πιο δίκαιοι κανόνες, να υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες για όλους, να μην αποκλείεται κανείς…

Εσύ τι κάνεις όμως; Δημιουργείς μια μικρή και κλειστή «κοινωνία» πολύ χειρότερη από αυτήν που σε απέκλεισε. Από την οποία αποκλείεις άλλους, όποιους κρίνεις εσύ «διαφορετικούς», χρησιμοποιώντας χειρότερες μορφές ωμής βίας.

Και στην οποία βασιλεύουν ο τρόμος, η ανομία, η διακίνηση ναρκωτικών, η σωματεμπορία, η εκμετάλλευση και η κακοποίηση ανηλίκων… Καταλάβατε, φίλοι μου; Και το ερώτημα είναι θα περνούσατε ποτέ, ή θα αφήνατε το παιδί σας να περάσει, από μια τέτοια γειτονιά;

Το άλλο πουλάκι:
Και όμως το αφήνετε!

Το στέλνετε, μάλιστα έπειτα από πολλούς κόπους και θυσίες, στο… Πανεπιστήμιο. Θα μου πείτε, σιγά, ρε πουλάκι μου, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Είπαμε ότι τα Πανεπιστήμια είναι χώροι όπου ο νόμος και η τάξη δεν ισχύουν όπως τους ξέρουμε, όμως δεν μιλάμε πια και για γκετοποιημένες γειτονιές!

Στο Πανεπιστήμιο οι φοιτητές κινούνται ελεύθερα, όλες τις ώρες της μέρας, μπορούν να κάνουν ανενόχλητοι τα μαθήματά τους, να χρησιμοποιήσουν όσους χώρους προβλέπεται για αίθουσες διδασκαλίας ή για εργαστήρια…

Το ξέρω, κάπως έτσι είναι. Εκτός αν…
Εκτός αν κάτι από όλα αυτά δεν αρέσει σε κάποια από τις συμμορίες που θεωρούν το Πανεπιστήμιο δικό τους γκέτο.

Πώς είπατε; Το ξέρω ότι δεν λέγονται συμμορίες. Χρησιμοποιούν τον όρο «συλλογικότητες», ή φοιτητικές παρατάξει,ς ή νεολαίες, ή όπως αλλιώς είναι της μόδας κάθε φορά. Εδώ όμως δεν μιλάμε για το όνομα, αλλά για τον τρόπο δράσης.

Θέλετε να αναζητήσουμε μαζί κάποια κοινά χαρακτηριστικά με τις συμμορίες των γκέτο, όπως τις ξέρουμε από τον κινηματογράφο; Θα διαπιστώσετε ότι δεν είναι λίγα, πράγμα που δικαιολογεί τον χαρακτηρισμό που δώσαμε πριν.

Ας ξεκινήσουμε από την αίσθηση ιδιοκτησίας του χώρου. Οι ομάδες αυτές θεωρούν ότι το Πανεπιστήμιο είναι τσιφλίκι τους και πως οποιοσδήποτε επιθυμεί να χρησιμοποιήσει τους χώρους του πρέπει να έχει τη δική τους έγκριση.

Έτσι εξηγείται το γεγονός πως μπορούν και διακόπτουν μαθήματα κατά το δοκούν, να απαγορεύουν την πραγματοποίηση εκδηλώσεων με τις οποίες δεν συμφωνούν, ακόμη και την είσοδο ανθρώπων που δεν είναι του γούστου τους.

Το επόμενο κοινό χαρακτηριστικό είναι η χρήση απρόκλητης και απροκάλυπτης βίας. Που ξεκινά από καταστροφές εξοπλισμού και φτάνει μέχρι ξυλοδαρμούς ανθρώπων, ακόμη και ΑμεΑ, όπως το πρόσφατο γεγονός με αφορμή το οποίο (ξανα)μιλάμε γι’ αυτό το θέμα.

Έπειτα έχουμε την ανοχή, αν όχι την υπόθαλψη εγκληματικότητας, μέσα στους χώρους που ελέγχονται από τις ομάδες αυτές. Και καταλαβαίνετε ότι δεν μιλάμε (μόνο) για τα προϊόντα που κρύβουν εκεί κάποιοι μετανάστες μικροπωλητές.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Θέλετε και άλλα κοινά χαρακτηριστικά; 

Υπάρχουν πάρα πολλά. Από τον δήθεν δημοκρατικό, στην πραγματικότητα όμως αυστηρότατα ιεραρχικό, τρόπο με τον οποίο είναι οργανωμένες αυτές οι ομάδες, μέχρι τις σχέσεις μίσους (αλλά και «αγάπης) που έχουν με τη αστυνομία.

Για να μην πούμε για την κεντρική εξουσία που δεν τολμά ή δεν θέλει να τα βάλει μαζί τους για να αποκαταστήσει την νομιμότητα και να κάνει αισθητή την παρουσία του κράτους στην περιοχή.

Ένα χαρακτηριστικό όμως -και φέρτε στον νου σας πολλές αντίστοιχες ταινίες- είναι ο δήθεν φιλικός και συχνά εξυπηρετικός τρόπος με τον οποίο φέρονται στους απλούς και ανυποψίαστους πολίτες, συγγνώμη, στους άλλους φοιτητές ήθελα να πω.

Μέχρι να έρθει η στιγμή που αυτοί θα δείξουν, ή θα αφήσουν να εννοηθεί, ότι δεν καλοβλέπουν τις πρακτικές και τις μεθόδους τους, ούτε συμφωνούν με την ύπαρξη τέτοιων ομάδων. Ότι θα προτιμούσαν την κανονικότητα και τη νομιμότητα που ισχύει παντού.

Τότε αλλάζουν… στάση. Και αυτή η συγκαλυμμένη και υποβόσκουσα τρομοκρατία είναι νομίζω ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά στοιχεία που συνηγορούν στην ομοιότητα των δικών μας «συλλογικοτήτων» με τις συμμορίες των γκέτο στις γειτονιές των μεγαλουπόλεων.

Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει; Θα περνούσατε ποτέ, ή θα αφήνατε το παιδί σας να περάσει, από μια τέτοια γειτονιά;
 Οι συμμορίες της Νέας… Σμύρνης!

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

171013 ΑΠΑΤΗΛΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Απάτη!

Οι απάτες έχουν πολλές μορφές. Μπορεί να ξεκινούν από τις πιο αθώες και να φτάνουν μέχρι τις πλέον δόλιες. Μην ξεχνάτε ότι η απάτη γιορτάζεται και επισήμως την Πρωταπριλιά, με ανάλογες… εκδηλώσεις.

Επίσης να θυμηθούμε ότι, στην αρχαία μυθολογία, είχε και τον θεό της, τον Ερμή, που, σε κάποιες περιπτώσεις, τον τιμούσαν περισσότερο ακόμη κι απ’ τον Δία. Η απάτη, λοιπόν, έχει μεγάλη ιστορία και είναι συνυφασμένη με τον βίο του ανθρώπου.

Είναι κακό πράγμα η απάτη; Όχι, βέβαια! Όχι πάντα. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που τα ίδια τα… θύματά της την επιζητούν και δεν μιλάω φυσικά μόνο για τις παραστάσεις με ταχυδακτυλουργούς, όπου το κοινό πληρώνει για να εξαπατηθεί!

Αν θεωρήσουμε περιπτώσεις που η απάτη, το «ψεύτικο» δηλαδή, λειτουργεί ως παραμυθία, τότε θα πρέπει να εντάξουμε σ’ αυτήν και διάφορες μορφές τέχνης, από τη λογοτεχνία μέχρι τον κινηματογράφο.

Ενδιαφέρον έχει η απάτη στον ερωτικό τομέα και γι’ αυτό θα μιλήσουμε στη συνέχεια. Αφού σας πω τον λόγο για τον οποίο ξεκίνησα σήμερα αυτή την κουβέντα. Διάβασα ότι στη Γαλλία ψηφίστηκε ένας νόμος που επιβάλλει την αποκάλυψη ενός είδους… απάτης.

Υποχρεώνει, με την απειλή πολύ αυστηρών προστίμων, οι φωτογραφίες των διαφημίσεων που είναι αποτέλεσμα επεξεργασίας, να σημαίνονται ως τέτοιες. Σας μπέρδεψα; Θα το πω πιο απλά για να το καταλάβετε καλύτερα.

Βλέπεις σε κάποια διαφήμισε μια «κορμάρα» να διατηρεί τη σιλουέτα της τέτοια επειδή χρησιμοποιεί το τάδε προϊόν, ή επειδή τρώει μια συγκεκριμένη τροφή; Αν η φωτογραφία δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, πρέπει να το λέει.

Να γράφει δηλαδή από κάτω ότι έχει υποστεί ψηφιακή επεξεργασία, είναι δηλαδή, όπως συχνά λέμε,  αποτέλεσμα… «φώτοσοπ». Ο νόμος έχει λόγο ύπαρξης και υποτίθεται ότι προφυλάσσει κυρίως τους νέους.

Από τι τους προφυλάσσει; Από το να μην… τρώνε παραμύθι. Να μην έχουν την εντύπωση ότι όλα αυτά τα υπέροχα πλάσματα που βλέπουμε στις διαφημίσεις είναι όντα που ζουν και κινούνται ανάμεσά μας.

Το άλλο πουλάκι:
Δεν είναι;

Κρίμα! Διότι εγώ ανήκω στην κατηγορία εκείνων που… δεν θέλουν να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα. Ας υπάρχουν κι ας τα χαίρονται άλλοι, κάποιοι… μερακλήδες, όπως έλεγε κι ένας φίλος. Τελικά όμως «όλα είναι ένα ψέμα»;

Φαίνεται πως ναι! Προκειμένου, λοιπόν, να μην παρασύρονται τα παιδιά και προσπαθούν να μοιάσουν στα «πλάσματα» των διαφημίσεων, κυρίως όμως να μην τα αναζητούν στην πραγματική ζωή και απογοητεύονται, ψηφίστηκε αυτός ο νόμος.

Φαντάζεστε να έρθει και στη χώρα μας; Διότι θα έρθει, δεν μπορεί. Ό,τι εφαρμόζεται στη Ευρώπη, κυρίως όταν έχει να κάνει με δικαιώματα και προστασίες (με την καλή έννοια), αργά η όχι αργά έρχεται και στην Ελλάδα.

Θα σκοτωθούμε για κανένα μήνα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα χωριστούμε σε στρατόπεδα και παρατάξεις, θα βρουν την ευκαιρία κόμματα και πολιτευτές να κάνουν το κομμάτι τους, θα πάρει θέσει η ιεραρχία της Εκκλησίας και τελικά θα ψηφιστεί.

Φαντάζεστε; Διότι διαφήμιση δεν είναι μόνο εκείνη που προσπαθεί να πουλήσει ένα προϊόν. Διαφήμιση είναι και η γιγαντοαφίσα που μας ενημερώνει για την παράσταση ή τη συναυλία κάποιου τραγουδιστή.

Που τώρα τελευταία τους βλέπουμε και δεν τους γνωρίζουμε, αν δεν μας ενημερώσει το όνομα από κάτω. Θα πρέπει λοιπόν να μας λέει ότι αυτό το (αγνώριστο) πρόσωπο που βλέπετε δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αλλά είναι αποτέλεσμα ψηφιακής επεξεργασίας.

Θα γίνει χαμός! Έρχομαι όμως να ρωτήσω: Γιατί μόνο στις διαφημίσεις; Γιατί όχι σε κάθε φωτογραφία που δημοσιεύεται ή αναρτάται κάπου που τη βλέπει πολύς κόσμος; Είναι απλό: Να υπάρχει κάποιο σημαδάκι που να μας ενημερώνει ότι δεν βλέπουμε αυτό που είδε και ο φωτογράφος μέσα από τον φακό του.

Δύσκολο, ε; Διότι μετά ξεκινάει μια ολόκληρη ιστορία που θα μας κάνει να χάσουμε αυτό που είπαμε στην αρχή∙ τη μαγεία της… απάτης, δηλαδή της τέχνης. Αφήστε που θα σπάσει μια παράδοση αιώνων.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Διότι εκεί βασίζεται ο έρωτας!

Και αν σήμερα επεμβαίνουμε σε μια φωτογραφία μας που θα αναρτήσουμε στο «προφίλ» μας, μην ξεχνάμε ότι κάποτε υπήρχε περίπτωση να δεις άλλη κοπέλα στο προξενιό και άλλη να σου φέρουν στη εκκλησία για τον γάμο.

Έπειτα, από τα χρόνια ακόμη της «Παριζιάνας», της γνωστής τοιχογραφίας στην Κνωσό, ξέρουμε ότι υπήρχαν ένα σωρό παρεμβάσεις που αλλοίωναν την αρχική εικόνα και μας παρουσίαζαν το αποτέλεσμα κάποιας… επεξεργασίας.

Τι θα πρέπει, δηλαδή; Να υπάρχει και σήμανση που να λέει… αυτό που βλέπετε είναι αποτέλεσμα «αισθητικής παρέμβασης», προκειμένου να προφυλάξουμε τον θεατή από την επιχειρούμενη εξαπάτησή του;

Στο κάτω κάτω, αν ο άλλος είναι τόσο χαϊβάνι και δεν μπορεί να διακρίνει πότε ένα μαλλί είναι βαμμένο, πότε ένα πρόσωπο στοκαρισμένο και πότε ένα στήθος σιλικονούχο, ε, ας τον αφήσουμε να ζει τον μύθο του.

Βλέπετε όμως, φίλοι μου, πού οδηγούμαστε όταν πάμε να τραβήξουμε αυτά τα ζητήματα με τα δικαιώματα και τα πολιτική ορθότητα στα άκρα; Διότι και σήμερα όλοι κανονικά θα έπρεπε να καταλαβαίνουμε πότε ένα εικονιζόμενο πρόσωπο ανταποκρίνεται σε έναν «πραγματικό άνθρωπο» και πότε όχι.

Οι Γάλλοι όμως αποφάσισαν πως αυτό πρέπει να γίνεται υπό την αιγίδα του κράτους με την πρόβλεψη κάποιου σχετικού νόμου.
Τι να κάνουμε; Γάλλοι είναι αυτοί!
 Οπτασία!

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

171012 ΕΥΜΟΡΦΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Μπράβο και πάλι μπράβο!

Δεν ξέρετε πόσες φορές, φίλοι μου, θέλω να σας μιλήσω για ενδιαφέροντα πράγματα που διάβασα από άλλους, άξιους σχολιαστές, όμως διστάζω, μην τυχόν και κατηγορηθώ ότι… τεμπελιάζω.

Ότι δεν ψάχνω, δηλαδή, κάτι πρωτότυπο, δικό μου να σας πω, παρά παίρνω έτοιμα κείμενα άλλων και σας τα μεταφέρω, χωρίς να κουραστώ καθόλου. Ότι, δηλαδή, αντιγράφω, όπως πολλοί φοιτητές, και επομένως δεν αξίζω να… περάσω το μάθημα.

Κι όμως, το σκεπτικό αυτό είναι λάθος. Πρώτον, διότι, ουσιαστικά, στον κόσμο των σχολίων, δεν υπάρχει πρωτότυπη σκέψη. Ο καθένας σχολιάζει κάποιον άλλο. Πόσω μάλλον που εμείς δεν είμαστε καν σχολιαστές, μια καθημερινή κουβέντα κάνουμε, να περνά η ώρα.

Έπειτα, διότι και η αντιγραφή είναι μια τέχνη˙ η κλοπή, λένε, ακόμη μεγαλύτερη. Το τι θα πάρεις, από πού, και πώς θα το παρουσιάσεις δεν είναι καθόλου απλό πράγμα. Χρειάζεται κοφτερό αισθητήριο και κριτήρια υψηλών προδιαγραφών.

Σήμερα, λοιπόν, δεν θα αντισταθώ στον πειρασμό και… ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Θα σας μιλήσω, μεταφέροντας και εκτενή αποσπάσματα, για το κείμενο του Χρήστου Χωμενίδη στα ΝΕΑ, με τίτλο «Η ομορφιά σώζει».

Πριν ξεκινήσω, θα σας θέσω ένα ερώτημα που το έχω συζητήσει πολλές φορές με φίλους, πάντοτε όμως σε μικρές συντροφιές και ποτέ δημόσια˙ διά τον φόβο των αυτόκλητων φυλάκων τού πολιτικώς ορθού:

Αν μπείτε σε ένα λεωφορείο και έχει δυο άδειες θέσεις, η μια δίπλα σε έναν νέο και ευπαρουσίαστο άνθρωπο (προσέξτε πώς το θέτω!) και η άλλη δίπλα σε έναν ατημέλητο και… όχι και τόσο ευπαρουσίαστο, πού θα πάτε να καθίσετε;

Σκεφθείτε τι θα απαντήσετε, διότι το «πείραμα» έχει πραγματοποιηθεί κατ’ επανάληψη, όχι μόνο με το συγκεκριμένο ζευγάρι επιλογών που σας έδωσα εγώ, αλλά και με άλλα που διέφεραν σε κάθε είδους χαρακτηριστικά.

Το αποτέλεσμα ήταν πάντοτε το ίδιο. Ο άνθρωπος έλκεται από το όμορφο -ό,τι θεωρεί ο καθένας όμορφο- και αποφεύγει το άσχημο -ό,τι θεωρεί ο καθένας άσχημο- επίσης το ξένο και το διαφορετικό. Γιατί; Γιατί έτσι!

Ήρθε όμως η ώρα να σας διαβάσω ένα απόσπασμα από το κείμενο για το οποίο σας μίλησα στην αρχή.

Το άλλο πουλάκι:
Άσε, θα το διαβάσω εγώ.

Που έχω και καλύτερη φωνή. Διότι, εκτός από το όμορφο, υπάρχουν ένα σωρό άλλα χαρίσματα που μας έλκουν σε άλλους ανθρώπους και μας κάνουν να τους προτιμούμε ή να τους επιλέγουμε. Κι αυτό δεν είναι έγκλημα.

Γράφει, λοιπόν ο Χρήστος Χωμενίδης και, για να μη σας μπερδέψω, λέω ότι τα εισαγωγικά είναι όλα δικά του, σε έναν φανταστικό διάλογο που έχει στήσει ο ίδιος:

«Θα επέλεγες από μια λίστα διαθέσιμων οδηγών ταξί τον πιο καλοφτιαγμένο;». «Θα τον επέλεγα. Γιατί; Δεν ξέρω... Ενστικτωδώς ο άνθρωπος θέλγεται από ένα ευχάριστο παρουσιαστικό. Και ας μην έχει την παραμικρή πρόθεση να φλερτάρει, πόσω δε μάλλον να ψωνιστεί».

«Εάν ήσουν εργοδότης, θα προσελάμβανες ανάμεσα σε δυο επίδοξες υπαλλήλους, με τα ίδια κατά τα λοιπά προσόντα, την πιο ελκυστική;». «Ναι, έστω και ασυναίσθητα. Εκτός άμα φοβόμουν μην ενδώσω σε πειρασμούς κι έχω κακά ξεμπερδέματα...».

«Πιστεύεις πως στις παρελάσεις πρέπει να προηγούνται οι πιο ευσταλείς, οι πιο λεβέντες, οι κοπέλες-λαμπάδες;». «Παρέλαση εξ ορισμού σημαίνει θέαμα, θέαμα που εμπνέει, εθνικώς διεγερτικό.

Οι γλύπτες όταν φιλοτεχνούσαν αγάλματα θεών δεν χρησιμοποιούσαν για μοντέλα τους ανθρώπους μέτριας εμφάνισης. Καλούσαν στα εργαστήρια - και τα μοσχοπλήρωναν - κορίτσια και αγόρια εξαιρετικής καλλονής».

Τώρα που το ξαναβλέπω καταλαβαίνω ότι το αδικώ το κείμενο. Θα έπρεπε να το μελετήσει -επίτηδες διαλέγω το ρήμα- κανείς όλο, ωστόσο φαντάζομαι πως δεν σας είναι δύσκολο να το αναζητήσετε και να το βρείτε.

Αφορμή για τη συγγραφή του έδωσε ένα επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε από την πλευρά εκείνη που τάχθηκε κατά της ύπαρξης του taxibeat, για το οποίο μιλήσαμε κι εμείς την περασμένη εβδομάδα.

Έτσι ξεκινά ο προβληματισμός του συγγραφέα. Τα εισαγωγικά και πάλι δικά του:
«Δεν μπορεί να απεικονίζεται η φωτογραφία του οδηγού... αν είναι όμορφος ή άσχημος, για να αξιολογηθεί ή να επιλεγεί από τον πελάτη...».

Το εξωφρενικό δεν είναι ότι το παραπάνω επιχείρημα εκστομίσθηκε για να αιτιολογηθεί η επίθεση εναντίον του taxibeat. Το εξωφρενικό είναι ότι -υπό το πρόσχημα της πολιτικής ορθότητας- η ομορφιά η ίδια πλέον κατακεραυνώνεται, δαιμονοποιείται, θεωρείται αθέμιτος ανταγωνισμός.

Και όχι από έναν καιροσκόπο υπουργό. Ή από έναν εν πολλαίς αμαρτίαις γηράσαντα ταριφοπατέρα. Αλλά από πολλούς και διάφορους συμπολίτες μας, οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται ειλικρινώς και ανιδιοτελώς σαν «προοδευτικοί».


Και ένα τρίτο πουλάκι:
Πώς αντιδρούμε στο όμορφο;

Κυρίως όμως, πώς ομολογούμε (ακόμη και στον ίδιο μας τον εαυτό) ότι συμπεριφερόμαστε απέναντί του; Προσέξτε! Ασφαλώς και υπάρχει ένας χυδαίος τρόπος, που τον συναντάμε πολύ συχνά γύρω μας. Δεν μιλάμε γι’ αυτόν.

Υπάρχει λόγος όμως, προκειμένου να διαχωρίσουμε τη θέση μας από τέτοιου είδους συμπεριφορές, να ντρεπόμαστε επειδή μας αρέσει το όμορφο, επειδή μας έλκει, ή επειδή θα το προτιμούσαμε ως παρουσία γύρω και δίπλα μας;  

Με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό που θα θέλαμε στη συντροφιά μας έναν καλλίφωνο όταν τραγουδάμε, έναν «Φρεντ Ασταίρ» όταν θα χορέψουμε, έναν πνευματώδη όταν αστειευόμαστε, ή έναν τεχνίτη της μαγειρικής όταν μας καλούν σε τραπέζι.

Οι άνθρωποι μπορεί να (θέλουμε να) είμαστε ίσοι, δεν είμαστε όμως ίδιοι. Και το «τάλαντο» που έχει πάρει ο καθένας από τον Θεό ή από την φύση τον… συστήνει στους υπόλοιπους από διαφορετική θέση.

Τι να κάνουμε; Αυτά είναι που κάνουν τον κόσμο… κόσμημα. Να τα πετάξουμε στα σκουπίδια για το χατίρι των πολιτικώς ορθών αστυφυλάκων; Κρίμα δεν είναι;

«Ομορφάντρα μου»!

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

171011 ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Είδαν κι απόειδαν…

Παίρνουν τα ματάκια τους και φεύγουν. Ματάκια νεανικά, αθώα ακόμη, γεμάτα όρεξη για ζωή και όνειρα για ένα καλύτερο μέλλον -όχι με την μορφή που το ονειρευόμασταν εμείς, η μεγαλύτερη γενιά.

Διότι, κάποτε, το μέλλον αφορούσε μεν τον καθένα ατομικά, περιελάμβανε όμως και τους υπόλοιπους, «την κοινωνία», που φανταζόμασταν ότι θα αλλάξει και θα διαμορφωθεί σύμφωνα με τα εφηβικά μας όνειρα. Είδαμε τι έγινε, όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Το μέλλον εκείνο ήρθε και… πέρασε. Ήταν πολύ καλύτερο, για τον καθένα ατομικά, απ’ ό,τι μπορούσαμε να φανταστούμε. Κανείς έφηβος της γενιάς μας, γεννημένος στη φτώχια του ’50 και του ’60, δεν είχε ονειρευτεί ένα επίπεδο ζωής σαν αυτό που απολαύσαμε στα καλά χρόνια, πριν από την κρίση.

Και του οποίου τα… απόνερα είναι αυτά που συντηρούν ακόμη πολλές οικογένειες και εξασφαλίζουν μια στοιχειωδώς ικανοποιητική ζωή για τα παιδιά τους, μέχρι να μπορέσουν να αποκατασταθούν τα ίδια.

Δηλαδή το δικό τους το μέλλον, το οποίο εμείς το πήραμε (και το φάγαμε –«μαζί») σαν προκαταβολή, θα μπορεί να στηρίζεται -για πόσο ακόμη;- σε ό,τι δεν φαγώθηκε, ή σε ό,τι μπορεί να εξασφαλίσει κάποιο επιπλέον εισόδημα για «τα παιδιά».

Διότι, πώς αλλιώς θα μπορούσαν τα νεανικά μάτια για τα οποία ξεκίνησα να σας μιλώ να αντικρύσουν τις πόλεις της βόρειας Ευρώπης, ανά τις οποίες, τους τελευταίους μήνες, αναζητούν εργασία ανάλογη των προσόντων που διαθέτουν;

Οι γονείς, που από τη μια πονούν για τον ξενιτεμό των παιδιών τους, από την άλλη ανοίγουν το κομπόδεμα -όσοι μπορούν, έτσι;- για να τους εξασφαλίσουν εισιτήρια και διαμονή μηνών, μέχρι να μπορέσουν αυτά να «αποκατασταθούν».

Και θα μπορέσουν, είναι σίγουρο. Διότι ένα μεγάλο μέρος από εκείνα που φαγώθηκαν επενδύθηκε (ευτυχώς) σε σπουδές των παιδιών και τα εφοδίασε με ένα σωρό προσόντα, με ξένες γλώσσες, με πτυχία και μεταπτυχιακά, τα οποία έξω «μετράνε».

Κι έτσι, τα νεανικά όνειρα περιλαμβάνουν πλέον, σχεδόν αποκλειστικά,  μια καριέρα στο εξωτερικό, μακριά από αγαπημένα πρόσωπα και τόπους, μακριά από μια χώρα που δεν μπόρεσε να κρατήσει και να αξιοποιήσει το πιο εκλεκτό κομμάτι της νεολαίας της.

Εν τω μεταξύ, εδώ, κάποιοι μετρούν την ανεργία, η οποία -λέει- μειώθηκε θεαματικά τη χρονιά που διανύουμε και έτσι μπορούμε να αισιοδοξούμε. Αυτό το λέει η μία ανάγνωση. Διότι υπάρχει και δεύτερη.

Το άλλο πουλάκι:
Ας ξεκινήσουμε από τα στοιχεία.

«Στο πρώτο 9μηνο του έτους (Ιανουάριος – Σεπτέμβριος) δημιουργήθηκαν 265.871 νέες θέσεις εργασίας αποτελώντας την υψηλότερη επίδοση πρώτου εννιαμήνου έτους από το 2001 μέχρι σήμερα. 

Από τη σύγκριση των στοιχείων των δύο μηνών, Σεπτέμβριος 2017 και Σεπτέμβριος 2016, προκύπτει αυξημένη επίδοση κατά 9.340  περισσότερων θέσεων εργασίας για τον Σεπτέμβριο 2017 (θετικό ισοζύγιο 17.128  θέσεων εργασίας) έναντι θετικού ισοζυγίου (7.788) τον Σεπτέμβριο του 2016.

Αθροιστικά για την περίοδο Ιανουάριος – Σεπτέμβριος 2017, οι αναγγελίες προσλήψεων ανήλθαν στις 1.849.872 θέσεις εργασίας και οι αποχωρήσεις έφτασαν τις 1.584.001, εκ των οποίων οι 814.256 ήταν αποτέλεσμα καταγγελιών συμβάσεων αορίστου χρόνου ή λήξεων συμβάσεων ορισμένου χρόνου και οι 769.745 οικειοθελείς αποχωρήσεις».

Αυτά τα στοιχεία μάς τα δίνει η ΕΡΓΑΝΗ, το σύστημα που καταγράφει τι γίνεται με την (επίσημη, έτσι;) αγορά εργασίας στη χώρα μας. Τα στοιχεία όμως, όπως ξέρετε πολύ καλά, έχουν πολλές αναγνώσεις. Άσε που πρέπει να βλέπεις και… πίσω από αυτά.

Διαβάζοντάς τα, λοιπόν, η ΑΥΓΗ, πανηγυρίζει στο πρωτοσέλιδό της, το Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου: «Με πτώση της ανεργίας περί το 20% ή έναν στους πέντε ανέργους ισοδυναμεί το θετικό ισοζύγιο (προσλήψεις μείον απολύσεις) απασχόλησης που κατέγραψε η Εργάνη για το πρώτο εννεάμηνο του τρέχοντος έτους.

Το γεγονός ότι η θετική τάση εμφανίζεται ισχυρή και τον Σεπτέμβριο επιτρέπει την αισιοδοξία για σημαντικό περιορισμό της ανεργίας και επαναφορά της σε ευρωπαϊκά επίπεδα τα επόμενα ένα - δύο χρόνια».
Βέβαια, κρατάει και μια πισινή, διότι εργασία από εργασία έχει διαφορά: «Μελανό σημείο της γενικής τάσης η διατήρηση και πιθανώς η ενίσχυση των ελαστικών μορφών εργασίας σε νέες θέσεις εργασίας, αλλά και η αντικατάσταση θέσεων πλήρους απασχόλησης».

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Πάμε όμως και στην άλλη ανάγνωση.

Η οποία γίνεται από τον κ. Βρούτση, τομεάρχη εργασίας της ΝΔ: «Οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης, το Σεπτέμβριο του 2017, εκτινάχθηκαν στο 60,33%, με την πλήρη απασχόληση να συρρικνώνεται μόλις στο 39,67%.

Πρόκειται για μια εξαιρετικά αρνητική επίδοση, που επηρεάζει τόσο το σύνολο της αγοράς εργασίας, όσο και τη διαμόρφωσή της. Την ίδια στιγμή, το εννιάμηνο του 2017 παρουσιάζει τη χειρότερη επίδοση όλων των ετών, καθώς οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης “σκαρφάλωσαν” στο 53,50%, όταν στο αντίστοιχο εννιάμηνο του 2013 οι ευέλικτες μορφές ήταν μόνο 43,48%. 

Το ισοζύγιο του Σεπτεμβρίου εμφανίζεται θετικό, αλλά αυτό οφείλεται κατεξοχήν στη δυναμική επέκταση της τουριστικής περιόδου -και το μήνα Σεπτέμβριο- ενώ παρατηρείται εναλλαγή θέσεων πλήρους απασχόλησης με θέσεις μερικής απασχόλησης.

Αποδεικνύεται, έτσι, ότι η αποκλιμάκωση της ανεργίας αφενός καθυστερεί και αφετέρου συντελείται με λάθος τρόπο. Δηλαδή, μέσα από την μείωση των μισθών και την αντικατάσταση θέσεων πλήρους απασχόλησης, με θέσεις μερικής απασχόλησης».

Είπαμε όμως πως θα διαβάσουμε και πίσω από τις γραμμές. Με μια ερώτηση. Τα ματάκια για τα οποία σας μιλήσαμε στην αρχή, πού ακριβώς καταγράφονται; Διότι εγώ προσωπικά γνωρίζω πάρα πολλά «παιδιά» που αυτό το διάστημα αναζήτησαν την τύχη τους έξω.

Είναι άνεργα για τη χώρα μας; Δεν νομίζω, γιατί, απ’ όσο ξέρω, δεν μπήκαν καν στον κόπο να αναζητήσουν εργασία εδώ.
Αυτά ποιο «ισοζύγιο» θα τα συμπεριλάβει;
 «Τώρα φεύγω»!