ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Γεια σας.
Για τους καινούριους φίλους μας, θυμίζουμε ότι τα 3πουλάκια φιλοξενούνται καθημερινά, από τις 13 Σεπτεμβρίου 1999, στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ.
Εδώ, στη νέα μας φωλιά, θα μας συναντάτε κάθε απόγευμα, αφού προηγουμένως έχετε μελετήσει την εφημερίδα και έχετε ενημερωθεί για ό,τι συμβαίνει στον τόπο.


Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

170919 ΛΙΠΑΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Αυτή κι αν είναι είδηση!

Σας έχω πει πολλές φορές να διαβάζετε τα ΧΡΟΝΙΚΑ για να ενημερώνεστε σωστά. Κι όταν λέω να τα διαβάζετε, εννοώ να τα… ξεκοκαλίζετε, όπως έλεγαν οι παλαιότεροι, που ήταν και λάτρεις την έντυπης ενημέρωσης.

Την περασμένη εβδομάδα, για παράδειγμα, πήρε το μάτι μου μια είδηση που, κανονικά, θα έπρεπε να είναι πρωτοσέλιδο. Τι να κάνουμε όμως, η αρχισυνταξία είχε διαφορετική άποψη κι έτσι στην πρώτη σελίδα διαβάζαμε για τον πόλεμο στην τοπική Νέα Δημοκρατία.

Σιγά την είδηση. Από τότε που θυμάμαι εγώ τον (πολιτικό) εαυτό μου, πόλεμος μαίνεται σε όλες τις τοπικές οργανώσεις όλων των κομμάτων. Απλώς δεν βγαίνει κάθε φορά στην επιφάνια, για ευνόητους λόγους.

Κατά μια παράξενη σύμπτωση, αυτοί οι πόλεμοι φουντώνουν κάθε φορά που κάποιο κόμμα πλησιάζει στην κατάκτηση της εξουσίας. Τότε βγαίνουν στον αφρό οι προσωπικές διαμάχες που κάθε άλλο από πολιτική αντιπαράθεση θυμίζουν.

Σιγά μην διαφωνούν για την ιδεολογία του κόμματος ή την κατεύθυνση που αυτό θα ακολουθήσει μέσα στον πολιτικό χάρτη του τόπου. Για τις καρέκλες μαλώνουν συνήθως και για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στην τοπική κομματική εξουσία.

Τι νόημα έχει, λοιπόν, να το συζητάμε εμείς οι απέξω, ή να το κάνουμε είδηση και μάλιστα πρωτοσέλιδη; Ενώ αυτό για το οποίο θα σας μιλήσω σήμερα αξίζει να το μάθει ο καθένας και να προσαρμόσει μάλιστα τη ζωή του ανάλογα.

Διαβάζω, λοιπόν, από την προτελευταία σελίδα των ΧΡΟΝΙΚΩΝ: «Μελέτη αθωώνει τα λιπαρά και δείχνει ότι συνδέονται με την μακροζωία»!!! Τρία θαυμαστικά. Δικά μου. Και θα αιτιολογήσω αμέσως αυτό το χουβαρνταλίκι.

Το πρώτο διότι μιλάμε για μια μεγάλη μελέτη που πραγματοποιήθηκε με όλα τα εχέγγυα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, επομένως δύσκολα μπορεί κανείς να αμφισβητήσει τα πορίσματά της.

Το δεύτερο επειδή τώρα μπορούμε χωρίς ενοχές να απολαμβάνουμε όλα εκείνα τα καταπληκτικά εδέσματα που θεωρούνταν απαγορευμένα, επειδή (τάχα) συνδέονταν με κινδύνους για την υγεία μας.

Το τρίτο επειδή επιτέλους αισθανόμαστε δικαιωμένοι. Διότι εμείς το λέγαμε πάντα. Μην ακούτε τις ανεύθυνες θεωρίες των δήθεν υγιεινιστών, που θέλουν να μας στρέψουν στη χορτοφαγία.  

Το άλλο πουλάκι:
Ελάτε να τα δούμε ένα προς ένα.

Η έρευνα έγινε, όπως όλες αυτές οι έρευνες, σε χαριτωμένα ποντικάκια, τα οποία μπήκαν σε ειδικά προγράμματα διατροφής, ανάλογα με την ομάδα στην οποία εντάχθηκαν. Για να μην σας κουράσω, περνάω κατευθείαν στα βασικά συμπεράσματα.

Ξεκινώ με την μεγάλη αύξηση, «13%, στο μέσο προσδόκιμο ζωής στα ποντίκια που ακολουθούσαν διατροφή πλούσια σε λιπαρά σε σύγκριση με εκείνα που ακολουθούσαν διατροφή με πολλούς υδατάνθρακες.

Στους ανθρώπους, αυτό θα μεταφραζόταν σε επτά ως δέκα χρόνια περισσότερης ζωής. Εξίσου σημαντικό είναι όμως το γεγονός ότι τα ποντίκια αυτά είχαν ποιότητα ζωής για μεγάλο διάστημα».

Αυτό το τελευταίο είναι και το πιο ενθαρρυντικό. Διότι άλλο να ζεις απλώς περισσότερα χρόνια και άλλο να έχεις ένα επίπεδο ζωής πολύ καλύτερο και με πιο ισχυρά θωρακισμένη υγεία.

«Όπως φάνηκε», λένε οι ερευνητές, «η κετογονική δίαιτα αύξησε σημαντικά το μέσο προσδόκιμο ζωής των ποντικιών ενώ παράλληλα βελτίωσε τη μνήμη τους και τις κινητικές λειτουργίες τους (δύναμη και συντονισμός κινήσεων) και απέτρεψε την αύξηση των επιπέδων δεικτών φλεγμονής που συνδέονται με την ηλικία».

Τι σας θυμίζουν όλα αυτά; Εμένα κάτι καταπληκτικούς γέροντες που, ακόμη και σε μεγάλη ηλικία, απολαμβάνουν χωρίς καμιά ενοχή τα αλλαντικά, τα κοψίδια και τα κοκορέτσια και τους βλέπεις να χαίρουν άκρας υγείας.

Άνθρωποι με όρεξη για ζωή, που αγαπούν το καλό κρασί και τη διασκέδαση και το μυαλό τους δουλεύει καλύτερα από των νέων. Σε αντίθεση με άλλους που το έχουν ρίξει από μικροί στα υγιεινά.

Και τους βλέπεις να είναι κινούμενες μιζέριες. Όλες οι συζητήσεις τους στρέφονται γύρω από το τι «πειράζει» στην υγεία και δεν βλέπουν πως ο μεγαλύτερος εχθρός της είναι να αγχώνεσαι συνέχεια για το… πώς θα ζήσεις υγιεινά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Εμείς το υποστηρίζαμε πάντα.

Δεν ήμασταν από εκείνους που έλεγαν «α, ρε Θεέ, πήγες κι έβαλες όλες τις βιταμίνες και τα θρεπτικά συστατικά στα φρούτα και στα χόρτα κι όχι στα σουβλάκια και τα παγωτά»!

Εμείς ακολουθούσαμε τη «μυστική συνταγή» ενός σοφού γέροντα που έλεγε να τρως ό,τι σου κάνει κέφι και ό,τι έτρωγαν οι γονείς σου. Εννοείται με μέτρο -κι εδώ βρίσκεται όλο το μυστικό της «συνταγής».

Κατηγορούσε όλους εκείνους που κάθονταν στο τραπέζι λες και βρίσκονταν μπροστά σε ράφι φαρμακείου και πίσω από κάθε τροφή έβλεπαν τι κάνει καλό και τι βλάπτει στη υγεία. Ανάλογα, φυσικά, και με τη μόδα κάθε εποχής.

Διότι, αυτοί που τα παρακολουθούσαν έβλεπαν πως, κάθε λίγα χρόνια, άλλαζαν τα «επιστημονικά δεδομένα». Μόδες έρχονταν και παρέρχονταν οδηγώντας τους υγιεινιστές κάθε φορά στο να κυνηγούν κάποιες και να εξορκίζουν άλλες τροφές.

Εδώ πάει αυτό με τους γονείς (σου). Δεν είναι δυνατόν να πέρασαν όλη τη ζωή τους τρώγοντας ελαιόλαδο και ζωικές τροφές πλούσιες σε λιπαρά και εσύ να θέλεις να τραφείς υγιεινά με λάδι σόγιας και γιαούρτι 0%.

Τώρα ήρθε η επιστήμη με το μέρος μας. Όμως να είστε βέβαιοι πως οι καχύποπτοι και οι κολλημένοι πάλι δεν θα πειστούν· κακό του κεφαλιού τους.
Εμείς ας το γιορτάσουμε όπως αξίζει.
 Στη σούβλα! 

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

170918 ΑΝΕΥΘΥΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Αυτή είναι η Ελλάδα!

Το είδα σε σχόλιο στο φέισμπουκ, από κάποιον χρήστη ο οποίος μάλιστα θύμιζε στους φίλους του ότι δεν τρέφει ιδιαίτερη εκτίμηση στον Κώστα Σημίτη. Για να μην σαν παιδεύω όμως, διαβάζω κατευθείαν το σχόλιο:

«Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά, ξέρουν ότι δεν τρέφω ιδιαίτερη εκτίμηση στον Κώστα Σημίτη. Όμως, μια κουβέντα που είπε στη συζήτηση στη Βουλή για το τότε ναυάγιο στις Πόρτες της Πάρου, με σημάδεψε και τη θυμάμαι συχνά.

Είπε: Αυτή είναι η Ελλάδα. Το θυμήθηκα ξανά, τώρα με την Αγία Ζώνη ΙΙ. Ξιφούλκησαν άπαντες κατά της κυβέρνησης για την ολιγωρία και τη σημαντική καθυστέρηση ανταπόκρισης του κρατικού μηχανισμού.

Δικαίως. Αν όμως υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι με κάποια άλλη, διαφορετική κυβέρνηση, θα γινόταν κάτι ουσιαστικά πιο έγκαιρο και αποτελεσματικό, να το πει! Εδώ και τώρα!»

Κανείς δεν βρέθηκε να το πει. Φαίνεται πως κανείς δεν το πιστεύει. Τι θέλει να πει όμως στην ουσία το συγκεκριμένο σχόλιο; Ότι… «όλοι ίδιοι είναι»; Αυτό φαίνεται όμως να μην το παραδέχεται ούτε ο ίδιος ο σχολιαστής.

Δεν αντιληφθήκατε την αντίφαση; Αφού είναι όλοι ίδιοι, τότε γιατί μόνο ένας Κώστας Σημίτης βρέθηκε να πει την συγκεκριμένη φράση που «σημάδεψε» τον σχολιαστή; Άλλοι, σε αντίστοιχες περιπτώσεις, άλλα είπαν. Και άλλα λένε!

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, φίλοι μου. Ατυχήματα συνέβαιναν και θα συμβαίνουν πάντα. Το ζητούμενο βρίσκεται άλλού. Στο κατά πόσο μπορούμε να τα προβλέψουμε και να πάρουμε μέτρα πρόληψης.

Περισσότερο όμως, για να μην πέφτω κι εγώ σε αντιφάσεις, πόσο καλά προετοιμασμένοι είμαστε, ώστε να περιορίσουμε τις επιπτώσεις, όταν αυτά θα συμβούν. Γιατί θα συμβούν, το είπαμε.

Εδώ, όσο φιλικά προσκείμενος σε μια κυβέρνηση και να είναι κάποιος, δεν μπορεί να χρησιμοποιεί το… επιχείρημα, «τι να κάνουμε, έτσι είναι η ζωή». Πόσο μάλλον εκείνο που λέει «ξέρετε κανέναν που θα τα κατάφερνε καλύτερα;»
Διότι, ακόμα και το κακό έχει… διαβαθμίσεις. Αν τα πράγματα γίνονται κάθε φορά όσο κακά μπορούν να γίνουν, τότε ποιος ο λόγος να κάνουμε εκλογές και να αλλάζουμε κυβερνήσεις;

Τότε θα έπρεπε οι πολιτικοί να πηγαίνουν στην Έκθεση της Θεσσαλονίκης, για να είμαστε κει στο κλίμα των ημερών, και να λένε απλώς, «ψηφίστε εμάς, γιατί είμαστε πιο ωραίοι από τους άλλους».

Το άλλο πουλάκι:
Όχι πιο ικανοί!

Ούτε πιο αποτελεσματικοί. Ούτε επειδή έχουμε καλύτερο σχέδιο για την διακυβέρνηση της χώρας. Όλοι το ίδιο είμαστε (σε τούτον τον κοσμάκη). Επομένως, τα στοιχεία που θα μπορούσαν να μας διαφοροποιήσουν είναι άλλα.

Η ομορφιά, για παράδειγμα. Ή η… μαγκιά! Ή ότι εμείς τα λέμε πιο ωραία. Ότι έχουμε αίσθηση του χιούμορ και μπορούμε να κάνουμε λογοπαίγνια. Ότι είμαστε πιο λαϊκά παιδιά, ή, στην χειρότερη περίπτωση, ότι διαθέτουμε κάποιο ηθικό πλεονέκτημα!

Καταλάβατε, φίλοι μου, πού πάει η κουβέντα, με επιχειρήματα τού είδους «αν υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι με κάποια άλλη, διαφορετική κυβέρνηση, θα γινόταν κάτι ουσιαστικά πιο έγκαιρο και αποτελεσματικό, να το πει»;

Διότι, εκτός από την περίφημη στείρα αντιπολίτευση, η οποία είναι πολύ κακό πράγμα και, ως γνωτόν, δεν προσφέρονται όλα τα θέματα γι’ αυτήν, υπάρχει και η στείρα… συμπολίτευση.

Εκείνη κατά την οποία προσπαθείς να βρεις χίλιες δυο δικαιολογίες, όταν η κυβέρνηση που υποστηρίζεις κάνει κάτι λάθος. Πιστέψτε με όμως, δεν υπάρχει χειρότερος τρόπος να στηρίξεις μια κυβέρνηση από το να μην είσαι απαιτητικός από αυτήν.

Και πάρα πολύ αυστηρός μαζί της. Αν, για παράδειγμα, η αντιπολίτευση ζητάει την παραίτηση ενός υπουργού που δεν ανταποκρίθηκε σωστά στις ευθύνες του, εσύ να στέκεσαι στο πλάι της. Και να φωνάζεις περισσότερο.

Διότι, δεν μπορείς να ζητάς ευθύνες από τον προπονητή της ομάδας σου και να απαιτείς την άμεση απομάκρυνσή του, σε περίπτωση που δεν έφερε το αναμενόμενο αποτέλεσμα, ενώ για έναν υπουργό να λες «δεν πειράζει».

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Ευθύνες υπάρχουν πάντοτε!

Το έχουμε πει και άλλη φορά. Όλοι όσοι παίρνουν από το δημόσιο κάτι που λέγεται επίδομα θέσης, έχουν ευθύνες. Διότι το… «θέσης» προσδιορίζει ακριβώς το… «ευθύνης». Τι σημαίνει όμως κάτι τέτοιο στην πράξη;

Σημαίνει ότι η ευθύνη πέφτει σ’ αυτούς ακόμη και όταν, φαινομενικά, το ατύχημα είναι μια «κακιά στιγμή» και μοιάζει να μην φταίει κανείς γι’ αυτό. Ειδικά τότε, «φταίει» ο επικεφαλής, αυτός, ντε, που παίρνει το επίδομα.

Σημαίνει ακόμη ότι, αν κάτι πάει στραβά στα ζητήματα τα οποία χειρίζονται, (ατυχήματα συνέβαιναν και θα συμβαίνουν πάντα) πρέπει να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και να παραιτούνται. Στα σοβαρά, εννοώ.

Αν θέλετε τη γνώμη μου, θα μπορούσαν και να μην παραιτηθούν τη στιγμή που τα γεγονότα τρέχουν και κάποιος άλλος στη θέση τους, αναλαμβάνοντας μια τέτοια στιγμή, θα ήταν πολύ ανέτοιμος να χειριστεί την κατάσταση. 

Ας επωμιστούν και το έργο τού χειρισμού των ενεργειών για την αντιμετώπιση της κρίσης που προκλήθηκε και μετά, όταν μπει το νερό στο αυλάκι, ας υποβάλουν με την ησυχία τους την παραίτησή τους.

Σε κάθε περίπτωση, εκείνο που δεν δικαιολογούνται να κάνουν την ώρα της κρίσης είναι βγαίνουν στα κανάλια προσπαθώντας να υποβαθμίσουν το γεγονός, να παραπλανούν με δηλώσεις τους τους πολίτες και να ρίχνουν τις ευθύνες σε άλλους.

Έτσι καταλαβαίνω εγώ τη θέση του υπευθύνου. Σε άλλες χώρες το κάνουν κατά κόρον. Κάποιοι το έκαναν και εδώ· λίγοι αλλά υπαρκτοί. Ακόμη κι αυτό το μικρό στοιχείο δείχνει ότι «δεν είναι όλοι ίδιοι».
Ευτυχώς!
-Θυμάρι θέλεις, κούκλα, μου ή μήπως παραλία;
-Άσε, παντού μαυρίλα!

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

170915 ΑΝΩΡΙΜΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Έγκλημα και τιμωρία!

Θα θέλαμε να σας μιλήσουμε κυρίως για την τιμωρία, όμως δεν είναι σωστό να ξεκινάμε ανάποδα. Γι’ αυτό θα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και θα μιλήσουμε για το έγκλημα, ένα έγκλημα ιδιαίτερο.

Επιτρέψτε μου όμως να σας πάω λίγο πίσω, στη Βικτωριανή Αγγλία, όταν υπήρχε η «επιστημονική» άποψη πως οι εγκληματίες προέρχονται αποκλειστικά από τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα και είναι άνθρωποι μειωμένης αντίληψης, δηλαδή βλάκες.

Αυτό πίστευαν οι εγκληματολόγοι, αυτό πίστευε η Σκότλαν Γιάρντ και γι’ αυτό και όλες οι έρευνες στρέφονταν αμέσως σε ανθρώπους του περιθωρίου. Θεωρούνταν αδιανόητο κάποιος «τζέντλεμαν» να σκεφτεί και να διαπράξει έγκλημα.

Την άποψη αυτή ήρθε να ανατρέψει ένας πανέξυπνος, γοητευτικός και ακαταμάχητος με τις γυναίκες κύριος του καλού κόσμου, ο Έντουαρντ Πιρς, εγκέφαλος της Μεγάλης Ληστείας του Τρένου, που πραγματοποιήθηκε το 1854.

Από τότε, στην ουσία, συνειδητοποίησε ο κόσμος ότι υπάρχουν και εγκληματίες με… λευκά κολάρα, δηλαδή ότι ο καθένας μπορεί κάποια στιγμή της ζωής του να παραβεί τον νόμο και να εγκληματήσει.

Αυτά μας τα λέει ο Μάικλ Κράιτον, αμερικανός πανεπιστημιακός, σκηνοθέτης και συγγραφέας, που μας έδωσε ένα καταπληκτικό βιβλίο για την μεγάλη ληστεία του τρένου, με τον ομώνυμο τίτλο, στη χώρα μας από τις εκδόσεις Κέδρος.

Γιατί σας τα λέω εγώ; Διότι πολλοί, μόλις μιλήσουμε για το «έγκλημα» που θα μας απασχολήσει σήμερα, θα αναρωτηθούν: «Μα, καλά, παιδιά του πανεπιστημίου!»
Και κάποιοι άλλοι θα συμπληρώσουν: «Και να φερθούν τόσο ηλίθια!»

Πήγαν και αντέγραψαν όλοι μαζί την ίδια εργασία! Για να σας πω την αλήθεια δεν κατάλαβα ακριβώς αν τη βρήκαν έτοιμη στο διαδίκτυο ή αν την «ανέθεσαν» σε κάποιον επαγγελματία του είδους και εκείνος έδωσε σε όλους την ίδια.

Είτε το ένα συμβαίνει είτε το άλλο (μπορεί και κάτι τρίτο) τα… «παιδιά» θα έπρεπε να τιμωρηθούν για τα «εγκλήματα» της τεμπελιάς, της αντιγραφής, αλλά και της βλακείας. Το ποια θα ήταν αυτή η τιμωρία είμαστε έτοιμοι να το συζητήσουμε.

Το άλλο πουλάκι:
Να κάνουμε ένα συνέδριο!

Όχι για να βρούμε την τιμωρία, το ίδιο το συνέδριο θα είναι η τιμωρία. Σας κάνει εντύπωση η πρόταση; Τη βρίσκετε αφελή; Θεωρείτε ότι κάνουμε πλάκα; Ε, λοιπόν, βιαστήκατε να μας κατακρίνετε.

Διότι η πρόταση δεν είναι δική μας. Εμείς απλώς την παρουσιάζουμε, όπως μας αρέσει να κάνουμε με διάφορες καινοτόμες και ρηξικέλευθες προτάσεις. Ανήκει -δεν θα το πιστέψετε- στον υπουργό Παιδείας.

Σας μεταφέρουμε επακριβώς τα λόγια του: «Το πρόβλημα είναι υπαρκτό. Τους τσάκωσαν. Αν εγώ ήμουν Νέα Δημοκρατία δεν θα έκανα αυτά τα διοικητικά μέτρα, θα τους ανάγκαζα να κάνουν μία ημερίδα, να συζητήσουν το θέμα αντιγραφής.

Μια ανοιχτή συζήτηση, να μπουν καθηγητές, να μπουν φοιτητές, να δούμε τι γίνεται, τι σημαίνει το θέμα αντιγραφή. Διότι, δεν είναι καινούργιο αυτό».
Αν δεν καταλάβατε τα περί Νέας Δημοκρατίας, δεν πειράζει.

Σας λέμε μόνο ότι το Πανεπιστήμιο αποφάσισε να τιμωρήσει τους «αντιγραφείς», στερώντας του το δικαίωμα να δώσουν μαθήματα στην εξεταστική του φθινοπώρου. Η φοιτητική παράταξη ΔΑΠ (της Νέας Δημοκρατίας) θεώρησε αυστηρή την ποινή.

Ζήτησε ουσιαστικά να μην τιμωρηθούν οι παραβάτες, για την ακρίβεια να χάσουν μόνο το μάθημα στο οποίο έδωσαν την έτοιμη εργασία –πράγμα αστείο. Το πιο αστείο είναι ότι επικαλέστηκαν την… κρίση!

Δεν είναι σωστό να χαθεί η εξεταστική, δηλαδή ένα εξάμηνο, και «να επωμιστούν ο φοιτητές τα σκληρά, στις μέρες μας, έξοδα διαβίωσής τους». Δηλαδή, αν ήμασταν σε καλούς καιρός, κάτι γινόταν, τώρα όμως, με την κρίση…

Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζήτησε την παραίτηση του υπευθύνου της ΔΑΠ της συγκεκριμένης σχολής. Δεν περίμενε να ακούσει τη συμβουλή του κυρίου Γαβρόγλου για… εξαναγκασμό («θα τους ανάγκαζα») των υπευθύνων σε ημερίδα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Τα καημένα τα «παιδιά»!

Ποιος ξέρει πώς έμπλεξαν, ποιος ξέρει πώς παρασύρθηκαν και έφτασαν στο σημείο να αντιγράψουν όλα μαζί; Τι ήταν αυτό, πέρα από την οικονομική ανάγκη και τα μνημόνια, που τους οδήγησε σε αυτή τη λύση απελπισίας;

(Να σας πω την αλήθεια, εγώ φαντάζομαι την εικόνα σαν σκηνή από ταινία που αναφέρεται στον Μεσαίωνα. Σε μια μεγάλη και κρύα αίθουσα, κάθονται μπροστά στα δρύινα γραφεία τους οι εκατόν έξι αντιγραφείς και κάποιος τούς διαβάζει μεγαλόφωνα το κείμενο που πρέπει να αντιγράψουν.)

Εσείς τι τιμωρία θα τους βάζατε; Ρωτάω, διότι δεν μπορώ να φανταστώ ότι συμμερίζεστε τη σκληρότητα του υπουργού Παιδείας, ο οποίος σκέφτηκε να τα υποβάλει στο μαρτύριο της… ημερίδας.

Ξέρετε τι βασανιστικό είναι για ένα «παιδί» να υποχρεωθεί να παρακολουθήσει μια ολόκληρη ημερίδα με θέμα, για παράδειγμα, «Αντιγραφή, ένα παμπάλαιο φαινόμενο: λόγοι που οδηγούν σ’ αυτήν – μέτρα και τρόποι αντιμετώπισής της»;

Διότι, σε μια ημερίδα που θα έπαιρναν μέρος οι συγκεκριμένοι φοιτητές, δεν θα ήταν καθόλου απίθανο να ακουστούν καμιά πενηνταριά ολόιδιες εισηγήσεις. Για να μην πω περισσότερες. Φαντάζεστε ταλαιπωρία για το κοινό;

Που θα αποτελούνταν από τους ίδιους; Πολύ αυστηρή, λοιπόν, απάνθρωπη θα έλεγα η «τιμωρία» που σκαρφίστηκε ο κύριος υπουργός για τους ενόχους. Λοιπόν; Τι τιμωρία σκέφτεστε;

«Είπαμε, βρε αδελφέ, παιδιά είναι», που θα έλεγε και ο κύριος γυμνασιάρχης, «τι θέλετε δηλαδή να κάνουμε, να τα σκοτώσουμε;».
Μια καλή, γι’ αυτά, τιμωρία θα ήταν… να φέρουν αντιγεγραμμένους εκατό στίχους από το Ζ της Ιλιάδος.

Ή, καλύτερα, να γράψουν εκατό φορές «άλλη φορά δεν θα αντιγράφω τα ίδια με τους άλλους».
Για να τους γίνει μάθημα!

Για εσχάτη… ηλιθιότητα!



Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

170914 ΠΛΗΘΩΡΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Η είδηση με χαροποίησε.

Η ΕΡΤ, λέει, τα πάει πολύ καλά και έχει ανεβάσει την τηλεθέασή της! Με χαροποίησε γιατί, όπως σας έχω πει πολλές φορές, θεωρώ τον εαυτό μου έναν από τους πιο φανατικούς τής κρατικής ραδιοτηλεόρασης.

Οι μνήμες στα ραδιόφωνα του σπιτιού και του αυτοκινήτου είναι μονίμως στους κρατικούς σταθμούς. Μάλιστα είναι καταχωρισμένες με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην χάνω τις αγαπημένες εκπομπές όταν ταξιδεύω.

Μετά την Ασπροβάλτα, με ένα πάτημα του κουμπιού μπαίνουν οι αντίστοιχοι σταθμοί της Θεσσαλονίκης από τον Χορτιάτη και όταν χαθούν κι εκείνοι, κάπου στα Τέμπη, συντονίζομαι με τους αναμεταδότες του Πηλίου.

(Ξέρω ότι υπάρχει λειτουργία του ραδιοφώνου για αυτόματη αναζήτηση του σταθμού που ακούς, όταν αδυνατίσει το σήμα, όμως δεν κάνει για τα κρατικά κανάλια, επειδή το σήμα τους είναι συνήθως αδύνατο, κι έτσι το ραδιόφωνο ψάχνει μονίμως εναλλακτικές συχνότητες.)

Κάτι ανάλογο γίνεται και με τα ραδιόφωνα του σπιτιού. Εκεί, το πρόβλημα με το αδύνατο σήμα των σταθμών το λύνει το διαδίκτυο ή η ψηφιακή τηλεόραση, όμως, ακόμη και στο μπάνιο παίζει, αναρτημένο κάπου ψηλά για να πιάνει, ένα τρανζίστορ.

Το ίδιο φανατικά παρακολουθούμε και τους τηλεοπτικούς σταθμούς της ΕΡΤ. Υπάρχουν εξαιρετικές εκπομπές, κυρίως εκείνες οι σειρές με τις ιστορίες μυστηρίου της Άγκαθα Κρίστι και τους μεγάλους ντέντεκτιβ.

Ακόμη και σε πολλοστή επανάληψη τις απολαμβάνουμε, όπως και όλες τις άλλες αξιόλογες σειρές εποχής που μόνο η κρατική τηλεόραση εξασφαλίζει για το κοινό της. Αφήστε πάλι τις αθλητικές (δεν εννοώ ποδοσφαιρικές) μεταδόσεις…

Μια όμως και τις ανέφερα, να σας πω ότι η χαρά μου για την είδηση της αυξημένης τηλεθέασης έσβησε μόλις διάβασα το σχόλιο του φίλου Γιώργου: «Ας τελειώσει το μπάσκετ και τότε να δούμε την ΕΡΤ».

Πραγματικά, είναι λυπηρό που τα προγράμματά της δεν έχουν την αναμενόμενη ανταπόκριση. Φταίνε πολλά, μεγάλες όμως ευθύνες έχει και η ίδια η ΕΡΤ. Για να είμαι ακριβής, οι εκάστοτε κυβερνήσεις που διαχειρίζονται τις τύχες της.

Επίσης, εκείνο που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι, δυστυχώς, πρέπει πάντοτε να παίρνουμε υπόψη μας και τη σχέση κόστους παρεχόμενης ποιότητας. Που στην ΕΡΤ είναι για κλάματα.

Το άλλο πουλάκι:
Ήρθαμε, λοιπόν και στο θέμα…

Καλή και άγια η κρατική ραδιοτηλεόραση, μήπως όμως το παρακάνει με την… πολυφωνία; Μήπως θα έπρεπε να κάνει ένα συμμάζεμα των σταθμών και των προγραμμάτων της; Μήπως αν κρατούσε ό,τι αξιόλογο περιλαμβάνει ο κάθε σταθμός θα είχε μια πολύ πιο ελκυστική εικόνα;

Τι γίνεται, ας πούμε, με τους περιφερειακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς και το προσωπικό που αυτοί απασχολούν; Πόσοι και ποιοι τους παρακολουθούν; Αξίζει να παραμένουν ανοικτοί μόνο και μόνο για να μεταδίδουν κάποιες «ειδήσεις από την περιφέρεια»;

Ξέρω ότι θίγω ένα λεπτό θέμα, αφού μια τέτοιου είδους προσέγγιση μπορεί να σημαίνει απολύσεις, λύση, αλλά και λέξη απαγορευμένη για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Μήπως όμως υπάρχει απάντηση και σ’ αυτό το ζήτημα; Όταν μιλάμε για το δημόσιο, έτσι;

Θα σας πω αμέσως τι εννοώ, διότι διάβασα και μια ακόμη είδηση αυτές τις μέρες που με προβλημάτισε πολύ: η ΕΡΤ προχωράει σε προσλήψεις προσωπικού! Τη στιγμή που, αν δεν κάνω λάθος, απασχολεί περί τα 2.300 άτομα!

Θα μου πείτε πως το προσωπικό που χρειάζεται μπορεί να είναι εξειδικευμένο στις νέες τεχνολογίες και τις απαιτήσεις που έχει η σύγχρονη παραγωγή ψηφιακών προγραμμάτων. Δεν αντιλέγω.

Όμως και πάλι… Αν υπάρχει η δυνατότητα να προσληφθούν νέοι υπάλληλοι στο δημόσιο, δεν είναι πολυτέλεια να τους πάρει η ΕΡΤ; Τη στιγμή, ας πούμε, που όλοι παραδέχονται πως το σύστημα υγείας πάσχει από έλλειψη προσωπικού.

Όχι, δεν είναι λαϊκισμός αυτό που κάνω και ξέρω πολύ καλά τι σας λέω, διότι έχω αντιληφθεί πώς δουλεύουν τα πράγματα στην κρατική ραδιοτηλεόραση. Ναι, εγώ ένα απλός ακροατής ραδιοφώνου.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Με χιλιάδες υπαλλήλους!

Και ξυπνάς το πρωί, πριν από τις 8 η ώρα και ακούς «τα τραγούδια επιλέγει η/ο…»! Δεν υπάρχει παραγωγός στο στούντιο στις 7 η ώρα το πρωί! Το φαντάζεστε; Οι άνθρωποι πιάνουν δουλειά μετά τις 8!

Και δεν μιλώ για την καλοκαιρινή περίοδο, όταν τα «κενά» και οι επαναλήψεις δίνουν και παίρνουν και δεν υπάρχει εργαζόμενος στα στούντιο ούτε για δείγμα, παρά μόνο κάποιες ώρες αιχμής. Μιλώ για την κανονική σαιζόν.

Δεν είναι προκλητικό να ακούς από ραδιοφωνικό παραγωγό να λέει από το μικρόφωνο «σας παρακαλούμε να τηλεφωνείτε την ώρα που παίζει το τραγούδι, γιατί δεν υπάρχει κανείς στο τηλεφωνικό μας κέντρο και σας απαντώ απευθείας εγώ»;

Σε έναν οργανισμό χιλιάδων υπαλλήλων, δεν υπάρχει κάποιος να σηκώνει τα τηλέφωνα! Ένας, οποιοσδήποτε, γιατί δεν νομίζω να απαιτούνται και ειδικές γνώσεις για να απαντήσεις σε τηλεφώνημα ακροατή. Και όμως…

Γι’ αυτό σας είπα. Ειδήσεις για να χαίρεσαι και ειδήσεις για να εξοργίζεσαι. Θα μου πείτε, τόσοι και τόσοι διευθυντάδες, (έξι Γενικές Διευθύνσεις έχει η ΕΡΤ και καμιά τριανταριά Διευθύνσεις σκέτες), δεν ξέρουν και ξέρει εσύ;

Ασφαλώς όχι. Είμαι βέβαιος όμως ότι παρακολουθώ τα προγράμματά της πολύ πιο τακτικά από μεγάλο μέρος αυτών των διευθυντών –δεν μιλώ για τους απλούς υπαλλήλους. Το έχω διασταυρώσει και σας το λέω.

Ως εκ τούτου, μπορεί να μην ξέρω όσα αυτοί, έχω όμως δικαίωμα να λέω τη γνώμη μου. Κι εγώ και όλοι όσοι -μας αρέσει δεν μας αρέσει- πληρώνουμε την ΕΡΤ από το υστέρημά μας.
Αυτά!
 Είπαμε κι εμείς να χαρούμε…

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

170913 ΣΧΟΛ(Ι)ΑΣΤΙΚΟΝ-2

Το ένα πουλάκι:
Φυσικά και δεν ισχύει μόνο για τη μία πλευρά.

Επίτηδες δεν θέλησα να προλάβω τις αντιδράσεις σας. Τις άφησα να εκδηλωθούν, ευτυχώς το έκαναν με κόσμιο τρόπο. Όχι να κατακρίνουμε τους άλλους και να κάνουμε εμείς τα ίδια!

Αυτοί οι άνθρωποι, λοιπόν, που εκφράζονται με χυδαίο τρόπο, που βρίζουν και «επιτίθενται» όχι στην άποψη και τις θέσεις κάποιου, αλλά στον ίδιο τον συντάκτη ενός κειμένου, υπάρχουν παντού, σε κάθε ομάδα πολιτών.

Το ότι αναφέρθηκα χθες σε εκείνους τής μιας πλευράς, που τοποθετούν δηλαδή τον εαυτό τους στην Αριστερά, έγινε για δυο λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με το λεγόμενο «ηθικό πλεονέκτημα», για το οποίο θα σας μιλήσουμε σήμερα.

Ο άλλος έχει να κάνει με τη συνέπεια των θέσεων τις οποίες υποτίθεται ότι υπερασπίζεσαι. Και γι’ αυτό θα μιλήσουμε επίσης. Και μάλιστα από αυτό θα ξεκινήσουμε. Προσέξτε τι εννοώ, όταν μιλάω για συνέπεια.

Δεν μπορεί να (υποτίθεται ότι) ανήκεις στο οικολογικό κίνημα, να (υποτίθεται ότι) αγωνίζεσαι για τις αρχές και τις αξίες του και να… χτίζεις αυθαίρετο μέσα στο δάσος. Προσέξτε, μιλάμε για βασική παράβαση των αρχών, έτσι;

Όταν (δηλώνεις ότι) είσαι πιστός και άνθρωπος της Εκκλησίας, είναι λογικό να υποπίπτεις σε σφάλματα όπως όλος ο κόσμος, νομίζω όμως ότι δεν ταιριάζει να πλακώνεσαι (συστηματικά) στα σουβλάκια Μεγάλη Παρασκευή.

Λέω, λοιπόν, πως όταν τοποθετείς τον εαυτό σου σε κάποιον «χώρο» που δίνει μάχες για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, δεν μπορείς να επιτίθεσαι σε αρθρογράφο ειρωνευόμενος τις σεξουαλικές του προτιμήσεις. Και μάλιστα με χυδαίο τρόπο!

Βεβαίως και έχετε δίκιο όταν μου λέτε «γιατί, οι άλλοι καλύτεροι είναι;» είπαμε, το φαινόμενο το συναντάμε σε όλους τους «χώρους». Όμως, μιλώντας γι’ αυτό το θέμα, θα πρέπει να κάνουμε ορισμένες παραδοχές.

Πρώτα πρώτα να πούμε ότι η «άλλη πλευρά» δεν υπερηφανεύτηκε ποτέ ότι διακατέχεται από κάποιες «υψηλές αρχές» και ότι αγωνίζεται για τίποτα «ανθρωπιστικά ιδεώδη». Κακώς! Μάλιστα κατηγορήθηκε ότι η μόνη «αξία» την οποία αναγνωρίζει είναι το… κέρδος!

Ούτε το «φιλελεύθερος», ούτε το «φιλοευρωπαϊστής» μοιάζει να λέει κάτι συγκεκριμένο, να έχει κάποιο χειροπιαστό σημείο αναφοράς στην κλίμακα των αξιών, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί τον 20ό αιώνα.

Απεναντίας, χάρη στην ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς στη χώρα μας, οι έννοιες αυτές έχουν σημανθεί με αρνητικό πρόσημο, έτσι που ακόμη και σήμερα μπορούν να αποδοθούν σε κάποιον σαν μομφή.

Το άλλο πουλάκι:
Πώς να ζητήσεις συνέπεια λόγων και έργων;

Όταν αποδίδεις στον άλλο μια αρνητική ιδιότητα, μια ιδεολογία φορτισμένη αρνητικά, υποτίθεται ότι δεν περιμένεις από αυτόν τίποτε το καλό. Αν μάλιστα φανεί ασυνεπής με αυτά που πιστεύει, τότε μάλλον είναι σε… καλό δρόμο

Καταλάβατε την αντίφαση; Με αυτό το σκεπτικό, αν κάποιος της πλευράς τής… απέναντι από την Αριστερά κάνει σεξιστικά ή ρατσιστικά σχόλια, αν φέρεται με χυδαίο τρόπο, ακόμη κι αν είναι αγράμματος, θεωρείται περίπου αναμενόμενο!

Αντιλαμβάνεστε πού φτάσαμε, σε τι στρεβλή θεώρηση όχι μόνο της πολιτικής και οικονομικής θέασης του κόσμου, αλλά και αυτών των ανθρωπίνων σχέσεων και κανόνων συμπεριφοράς;

Υπάρχουν, λοιπόν, απρεπείς και ανόητοι σχολιαστές και από την «άλλη πλευρά». Οι οποίοι δεν σέβονται ούτε καν τους κανόνες της λεγόμενης «αστικής ευγένειας», που υποτίθεται ότι θεσπίστηκαν από τον δικό τους, τον «καλό κόσμο».

Θα αναφερθώ επίσης στον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισαν ένα πολύ ενδιαφέρον και αποκαλυπτικό σχόλιο, ενός επίσης πολύ καλού δημοσιογράφου. Ίσως παρακολουθήσατε αυτές τις μέρες την υπόθεση της συζύγου του κυρίου Μπαλτά, της κυρίας Ευαγγελίας Π.

Η οποία βολεύτηκε ποικιλοτρόπως στο δημόσιο: Από υπάλληλος σε δημοτική επιχείρηση στα Χανιά, δανεική στην ΔΕΠΑΝΟΜ και από εκεί, μετά την κατάργησή της, παρ’ ολίγον απολυμένη, αλλά τελικά στην ΚΤΥΠ, η οποία δεν επεδίωξε την απόλυσή της.

Απεναντίας, την αντάμειψε τοποθετώντας την προϊσταμένη της Διεύθυνσης Ακίνητης Περιουσίας στις Κτιριακές Υποδομές, από όπου μάλιστα διεκδίκησε και πήρε αναδρομικά ένα επίδομα που δικαιούνταν.

Το δικαιούνταν λόγω του μεταπτυχιακού που κατείχε στην «Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών και της Τεχνολογίας». Βεβαίως κάποιοι υποστήριξαν ότι το εν λόγω μεταπτυχιακό είναι άσχετο με τη θέση που κατέχει η κ. Ευαγγελία Π.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Δεν αποφασίζουν όμως αυτοί.

Αποφασίζουν άλλοι και εκείνοι βρήκαν συνάφεια αντικειμένου εργασίας και μεταπτυχιακού τίτλου, ο οποίος όμως -κι εδώ βρίσκεται το ζουμί όλης της ιστορίας- απονεμήθηκε από τον… σύζυγο της κ. Ευαγγελίας Π., αφού ο πρώην υπουργός διδάσκει αυτό το μεταπτυχιακό στο ΕΜΠ.

Καταλάβατε τι έγινε! Όχι με το επαγγελματικό σλάλομ και τις συνεχείς επιτυχίες της κυρίας Ευαγγελίας, αλλά με τους σχολιαστές που έσπευσαν να πουν τη γνώμη τους για την τόσο ενδιαφέρουσα ιστορία της.

Βρισιές και κατάρες, κρίσεις και σχόλια που ντρέπεσαι να τα διαβάσεις -όχι να τα πεις- και που δείχνουν ακριβώς αυτό που είπαμε πριν. Ότι οι άνθρωποι που έχουν χάσει το μέτρο βρίσκονται παντού γύρω μας.

Δεν μπορώ να φανταστώ αν αυτή τη συμπεριφορά την έχει μόνο ο… ψηφιακός τους εαυτός, ή αν έτσι είναι και στις καθημερινές τους συναναστροφές, αν έτσι φέρονται μπροστά στα παιδιά τους ή τους γονείς τους.

Αν βρίζουν και καταριούνται όποιον έχει διαφορετική άποψη, ή όποιον βλέπουν να διαπράττει κάτι κακό ή παράνομο. Φυσικά, θα είχε ενδιαφέρον να ξέρουμε αν το ίδιο… αυστηροί είναι και με τους δικούς τους ανθρώπους ή και με τον εαυτό τους.

Υπάρχει περίπτωση;
 Πλεονέκτημα να είναι κι ό,τι θέλει ας είναι!

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

170912 ΣΧΟΛ(Ι)ΑΣΤΙΚΟΝ-1

Το ένα πουλάκι:
Είμαστε ό,τι… σχολιάζουμε;

Συζητούσαμε χθες πως έχουν περάσει ανεπιστρεπτί τα χρόνια που εμείς, οι απλοί άνθρωποι, ήμασταν καταναλωτές και μόνο καταναλωτές των ειδήσεων και των σχολίων που μας «σέρβιραν» τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Μετά την ανάπτυξη του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, λέγαμε, «το κοινό (που έχει και γνώμη, αυτή που λέμε “κοινή”) δεν είναι απαθής δέκτης ενός τηλεοπτικού, ας πούμε, προϊόντος που έχει παραχθεί από άλλους. Σήμερα ο καθένας είναι όχι απλώς καταναλωτής, αλλά και παραγωγός ειδήσεων και σχολίων.

Έπαψε πλέον να υπάρχει η δικαιολογία που ήθελε να “καταναλώνουμε ό,τι μας σερβίρουν”. Τώρα σερβίρουμε κι εμείς σε άλλους εκείνα που μας ενδιαφέρουν και το σερβίρισμα αυτό είναι δηλωτικό τής κρίσης και του γούστου μας».

Είμαστε, λοιπόν, ό,τι σχολιάζουμε;
Ασφαλώς, αλλά όχι μόνον. Είμαστε και… ο τρόπος με τον οποίο επιλέγουμε να σχολιάσουμε. Αυτό είμαστε, τουλάχιστον στη… μιντιακή ζωή μας. Ίσως και στην πραγματική!

Ας πάρουμε για παράδειγμα το θέμα για το οποίο συζητούσαμε χθες. Τη στάση και τη συμπεριφορά που (πρέπει να) έχουν οι λεγόμενες «πρώτες κυρίες», όταν συνοδεύουν τους συζύγους τους σε κάποια επίσημη επίσκεψη.

Ένας καλός -ναι, καλός- δημοσιογράφος σχολίασε με πολύ διακριτικό τρόπο το γεγονός ότι οι «πρώτες κυρίες», (αλλά και οι «πρώτοι κύριοι», όταν οι αρχηγοί κρατών είναι γυναίκες) βρίσκονται σε… διατεταγμένη υπηρεσία.

Είναι υποχρεωμένες (και υποχρεωμένοι) να παίξουν έναν ρόλο τον οποίο ούτε επέλεξαν, ούτε επεδίωξαν· άλλα ήταν τα δικά τους ενδιαφέροντα, άλλος ο χώρος στον οποίο δραστηριοποιούνται και, πιθανότατα, διακρίνονται.

Στο πλαίσιο, λοιπόν, αυτής της «αγγαρείας» που καλούνται να κάνουν, δεν είναι απίθανο να δείχνουν ότι βαριούνται, ότι είναι έξω από τα νερά τους. Κάτι τέτοιο διέκρινε ο καλός -ναι, καλός- δημοσιογράφος και στη στάση της κυρίας Μπαζιάνα και το επεσήμανε.

Για να είμαι ακριβής, το κατέκρινε, σημειώνοντας πως ακόμη και αυτή η «αγγαρεία» είναι, καλώς ή κακώς, μια εργασία για την εικόνα της χώρας και πρέπει να γίνεται με όσο το δυνατόν συνεπέστερο τρόπο. Πράγμα που δεν συνέβη στην περίπτωση της δικής μας «πρώτης κυρίας».

Να σημειώσουμε ότι το όλο σχόλιο ήταν πολύ προσεκτικό, αρκούντως διακριτικό και με εμφανές το πραγματικό ενδιαφέρον για την εικόνα της χώρας μας. Φαίνεται όμως πως δεν το είδαν όλοι έτσι.

Το άλλο πουλάκι:
Δεν είμαστε ό,τι σχολιάζουμε;

Το κείμενο για το οποίο σας μιλάμε, όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, αναπαράχθηκε στο διαδίκτυο από πολλές ιστοσελίδες και σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως από χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Το πρώτο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι προκάλεσε το… ενδιαφέρον πολλών τέτοιων χρηστών. Πράγμα που από μόνο του δεν λέει τίποτα, αφού είναι τόσο πολλά και τόσο διαφορετικά μεταξύ τους όσα (παρ)ακολουθούν και σχολιάζουν οι διάφοροι χρήστες.

Το δεύτερο και πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι η αντιμετώπιση που είχε το κείμενο, αλλά και ο αρθρογράφος, ο καλός -ναι, καλός- δημοσιογράφος από μια μεγάλη ομάδα σχολιαστών. Η οποία επιβεβαιώνει αυτό που είπαμε προηγουμένως: Είμαστε ό,τι σχολιάζουμε, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο το κάνουμε.

Ελάτε όμως να δούμε το προκείμενο. Το κείμενο για το οποίο μιλάμε θεωρήθηκε από πολλούς σχολιαστές ως επικριτικό προς την «πρώτη κυρία», άρα προς τον πρωθυπουργό, άρα προς το κόμμα τού οποίου αυτός είναι αρχηγός.

Ξεκίνησε, λοιπόν, μια επίθεση προς τον καλό (το είπαμε, μην επαναλαμβανόμαστε) δημοσιογράφο. Προσέξτε, όχι κριτική σ’ αυτά που λέει, αλλά κανονική επίθεση και μάλιστα στον ίδιο, αλλά και σε άλλα, ανυποψίαστα πρόσωπα που… απλώς αναφέρονταν στο κείμενο.

Θα μπορούσα να σας δώσω παραδείγματα, όμως μου είναι αδύνατον να επαναλάβω κάποια από αυτά που ακούστηκαν. Σκεφθείτε πως τα πιο ήπια ήταν όσα μιλούσαν για σεξουαλικό προσανατολισμό του αρθογράφου. Άσχετο.

Υβριστικά και με χυδαία σεξουαλικά υπονοούμενα σχολίασαν κάποιοι άλλοι τις… συζύγους πρώην πρωθυπουργών, λες και έφταιξαν σε τίποτα οι… περασμένες και ξεχασμένες πια «πρώτες κυρίες» άλλων εποχών.

Αυτά, όμως, είναι λίγο πολύ αναμενόμενα και κάπως έτσι συμβαίνει στο διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ποιο είναι το αξιοπρόσεκτο στο οποίο θέλουμε να σταθούμε εμείς σήμερα;

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Είμαστε ό,τι σχολιάζουμε.

Και ο τρόπος με τον οποίο το κάνουμε. Διότι όλοι αυτοί οι χυδαίοι, άξεστοι και αγράμματοι υβριστές (το αγράμματοι φαίνεται από την ορθογραφία και τη σύνταξη των σχολίων τους), τοποθετούν τον εαυτό τους στην… Αριστερά.

Μια Αριστερά μάλιστα, η οποία έδωσε αγώνες για το δικαίωμα έκφρασης, για την ελευθερία της γνώμης, ακόμη για τον σεβασμό του σεξουαλικού προσανατολισμού και, κυρίως, για την ισότητα των δύο φύλων και την αναγνώριση της γυναικείας αξιοπρέπειας.

Αυτοί οι χυδαίοι, άξεστοι και αγράμματοι υβριστές νομίζουν ότι υπερασπίζονται το κόμμα και την ιδεολογία τους σχολιάζοντας με τον τρόπο που σχολιάζουν. Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι βρίσκονται σε λάθος «χώρο».

Διότι, αγαπητοί μου, δεν είμαστε… ό,τι δηλώσουμε. Ο Τσαρούχης ήθελε να σχολιάσει ακριβώς την ευκολία με την οποία υποδυόμαστε κάτι, χωρίς πραγματικά να έχουμε τα εφόδια αλλά και τα χαρακτηριστικά που απαιτούνται γι’ αυτό.

Στην πραγματικότητα, είμαστε οι επιλογές μας και ο τρόπος με τον οποίο τις υλοποιούμε. Είμαστε οι πράξεις και τα λόγια μας, το ήθος που αυτά αποπνέουν, και όχι ό,τι νομίζουμε ή θα μας κολάκευε να θεωρούμαστε από τους άλλους.

Το ζήτημα βεβαίως είναι τι κάνουν οι επικεφαλής ή οι υπεύθυνοι ενός… «χώρου» με όλους αυτούς που τον εκθέτουν.
Κάνουν κάτι;
Λένε ότι κάποιοι είναι και… επαγγελματίες.
Λέτε;



Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

170911 ΠΡΩΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Μεγάλο πρόβλημα!

Το έχουν αντιμετωπίσει πολύ πριν από εμάς σημαντικοί φιλόσοφοι, άνθρωποι του πνεύματος και της επιστήμης. (Το πιάσατε, φαντάζομαι, το υπονοούμενο.) Έχουμε μιλήσει και άλλη φορά, δοθείσης ευκαιρίας:

Πώς γίνεται να (ΜΗ) σχολιάσεις κάτι, χωρίς να αναφερθείς σ’ αυτό; Το να το αγνοήσεις απλώς δεν είναι λύση, διότι δημιουργεί άλλου είδους παρανοήσεις. Πώς λύνεται ένα τέτοιο πρόβλημα;

Επειδή βλέπω κάποιους να με κοιτούν με απορία, θα προσπαθήσω να πιάσω το θέμα από την αρχή. Τι είναι αυτό που επιλέγουμε να σχολιάσουμε στις συντροφιές μας, από τον τεράστιο όγκο των γεγονότων της επικαιρότητας;

Ποια είναι τα κριτήρια που μας κάνουν να στεκόμαστε σε κάποια περισσότερο, σε άλλα λιγότερο, ενώ να αγνοούμε, να μη συμπεριλαμβάνουμε στην κουβέντα μας ένα σωρό θέματα που μπορεί απασχόλησαν την επικαιρότητα εντονότατα;

Οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα μπορούν να δοθούν από τον κάθε συνομιλητή και την κάθε συντρόφια που συζητάει ξεχωριστά. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα, αυτό της αυτοαναφορικότητας, που πάει πέρα από όλα αυτά.

Τι κάνεις όταν θέλεις να δηλώσεις πως… δεν αξίζει να ασχολούμαστε με ένα θέμα και κακώς το κάνουν άλλα Μέσα και άλλοι σχολιαστές; Αν δεν αναφερθείς καθόλου σε αυτό, η πρόθεσή σου δεν θα γίνει εμφανής. Το θέμα θα συμπεριληφθεί με τα υπόλοιπα που απλώς δεν σου τράβηξαν την προσοχή.

Δεν είναι όμως έτσι. Εσύ άλλο πράγμα θέλεις να εκφράσεις. Αν όμως αρχίσεις να συζητάς γι’ αυτό και να λες ότι… δεν αξίζει να συζητάμε γι’ αυτό, τότε κάνεις αυτό για το οποίο κατηγορείς τους άλλους: μιλάς για το θέμα!

Καταλάβατε την παγίδα της αυτοαναφορικότητας; Το θέμα, παρά την αρχική σου πρόθεση, κινδυνεύει να πάρει ακόμη μεγαλύτερη έκταση. Όπως όταν φωτογραφίζει κανείς το εαυτό του μέσα στον καθρέφτη, που φωτογραφίζει τον εαυτό του μέσα στον καθρέφτη, που φωτογραφίζει…

Γιατί σας τα λέω τώρα όλα αυτά; Βασικά, για να με συμπονέσετε. Έπειτα, για τον λόγο που γίνονται οι περισσότερες συζητήσεις. Για να περνά η ώρα. Υπάρχει όμως ένας επιπλέον λόγος.

Για να συνειδητοποιήσετε για πώς γίνεται και ο κόσμος των μίντια ασχολείται κυρίως με τον εαυτό του και οι σχολιαστές δεν σχολιάζουν γεγονότα αλλά άλλους σχολιαστές. Είναι η αυτοαναφορικότητα, ανόητε!

Το άλλο πουλάκι:
Τι (δεν) θα έπρεπε να σχολιάζουμε;

Δεν εννοώ γενικώς και αορίστως, αλλά, για να πάρουμε ένα από τα θέματα των ημερών, σε μια επίσκεψη αρχηγού κράτους. Τι είναι αυτό που (θα έπρεπε να) μας ενδιαφέρει; Είναι, ας πούμε, θέμα για συζήτηση το τι έφαγαν οι αρχηγοί, ή τι τσάντες κρατούσαν οι πρώτες κυρίες;

Ποιος θα το ορίσει αυτό; Μη μου πείτε «το τι ενδιαφέρει τη κοινή γνώμη», διότι θα σας απαντήσω πως η περίφημη αυτή κυρία έμαθε ότι υπάρχει κι ένα ψάρι που λέγεται σφυρίδα χάρη στα ρεπορτάζ από επισκέψεις αρχηγών άλλων κρατών στη χώρα μας.

Την κοινή γνώμη την ενδιαφέρουν κυρίως αυτά που άλλοι αποφασίζουν ότι την ενδιαφέρουν. Έτσι τουλάχιστον λένε οι θεωρητικοί των ΜΜΕ. Μόνο που οι θεωρητικοί αυτοί έγραψαν τις θεωρίες τους πολύ πριν μπουν στη ζωή μας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Διότι τώρα, το κοινό (που έχει και γνώμη, αυτή που λέμε «κοινή») δεν είναι απαθής δέκτης ενός τηλεοπτικού, ας πούμε, προϊόντος που έχει παραχθεί από άλλους. Σήμερα ο καθένας είναι όχι απλώς καταναλωτής, αλλά και παραγωγός ειδήσεων και σχολίων.

Έπαψε πλέον να υπάρχει η δικαιολογία που ήθελε να «καταναλώνουμε ό,τι μας σερβίρουν». Τώρα σερβίρουμε κι εμείς σε άλλους εκείνα που μας ενδιαφέρουν και το σερβίρισμα αυτό είναι δηλωτικό τής κρίσης και του γούστου μας.

Φάνηκε, λοιπόν, από τις δικές μας αντιδράσεις, πως τα φορέματα, τα παπούτσια, τα χτενίσματα ακόμη και κάποιες τυπικές δηλώσεις που έκαναν οι «πρώτες κύριες» μάς ενδιέφεραν πολύ περισσότερο από την ουσία της επίσκεψης και τα αποτελέσματα των διμερών επαφών.

Παρένθεση, διά το τυπικόν του πράγματος: Για τη χώρα μας, ως «πρώτη κυρία» λογίζεται η σύζυγος του Προέδρου της Δημοκρατίας, ή εκείνη του Πρωθυπουργού; Αν δεν κάνω λάθος, «πρώτος πολίτης της χώρας» είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Για τις συζύγους τι αλλάζει;

Κλείνουμε την παρένθεση και ξαναγυρνάμε στην κουβέντα μας. Είναι η συμπεριφορά μας αυτή ενταγμένη μέσα στον γενικότερο κανόνα που θέλει να νοιαζόμαστε περισσότερο για την εικόνα και λιγότερο για την ουσία;

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Πιθανότατα!

Η εικόνα είναι (συνήθως) εύκολη και εύπεπτη. Δείτε, ας πούμε, πόσοι «αντιδρούν» σε μια μακροσκελή ανάλυση στο φέισμπουκ, πόσοι τη σχολιάζουν, και πόσοι κάνουν το ίδιο σε μια φωτογραφία ή σε ένα βιντεάκι με έναν σκύλο που κάνει κάτι χαριτωμένο.

Καλώς ή κακώς, έχει καθιερωθεί τέτοια «εικόνα», όχι μόνο για τους συζύγους τους, αλλά και για τη χώρα τους ολόκληρη, να αποτελούν και οι εκάστοτε «πρώτες κυρίες». Τους δίνεται ένας ρόλος που πιθανότατα ούτε τον διεκδίκησαν, ούτε θα ήθελαν ποτέ να παίξουν.

Μπορούν να κάνουν κάτι διαφορετικό; Αυτές, πιθανότατα, όχι. Μπορούμε όμως εμείς. Μπορούμε να τις αφήσουμε στην ησυχία τους, δίνοντας στην παρουσία τους τη βαρύτητα που πραγματικά έχει.

Οι κυρίες, στις συγκεκριμένες επισκέψεις, απλώς συνοδεύουν τους άντρες τους. Εκμεταλλεύονται, αν θέλετε, και τη θέση τους για ένα πολυτελές ταξίδι και μια επίσημη ξενάγηση στα σημαντικότερα αξιοθέατα μιας άλλης χώρας. Δεν είναι κακό.

Ας τις αφήσουμε να τα απολαύσουν, χωρίς να τις υποχρεώνουμε να σκέφτονται με τις ώρες τι θα φορέσουν, πώς θα σταθούν και τι θα δηλώσουν.
 Υπάρχουν και «πρώτοι κύριοι», έτσι;

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

170908 ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Μας πήρε σχεδόν μια εβδομάδα…

Όμως το θέμα δεν εξαντλείται εύκολα, γι’ αυτό και απασχόλησε τόσο πολύ την κοινή γνώμη στο διάστημα που απουσιάζαμε σε «διακοπές». Μαζί με το άλλο, εκείνο που έχει να κάνει με τα εγκλήματα των κομμουνιστικών καθεστώτων.

«Τα ποια;»
Να η πρώτη αντιμετώπιση στο θέμα. Αντιμετώπιση που προέρχεται από την πλευρά τής Αριστεράς, και μάλιστα, όπως με έκπληξη διαπιστώσαμε, της κάθε είδους Αριστεράς, παραδοσιακής και… ανανεωτικής.

Των οποίων μια ουσιαστική διαφορά ήταν πάντοτε ακριβώς η στάση και η κριτική απέναντι στα εγκλήματα του κομμουνισμού, και βέβαια όχι μόνο της σταλινικής περιόδου. Οι μεν θεωρούσαν ότι το καθεστώς «είχε ξεφύγει» και οι δε ότι απλώς… αμύνεται.

(Αυτό το δεύτερο μόνο σε περιπτώσεις που αναγκάζονταν να παραδεχτούν ότι έγιναν και κάποια… παρατράγουδα, ότι υπήρχαν και ορισμένοι, ελάχιστοι, που διώχθηκαν από το καθεστώς, παραδοχή που γινόταν με χίλια ζόρια.)

Αυτή η θεωρία της «άμυνας» είναι μια πολύ βολική προσέγγιση. Διότι, είναι άλλο να απολογείσαι για εν ψυχρώ δολοφονία και κάτι εντελώς διαφορετικό, για φόνο -λέμε, τώρα- ευρισκόμενος εν αμύνη!

(Θυμίζω ότι υπάρχει και η δολοφονία από… αγάπη, από πραγματικό ενδιαφέρον του θύτη προς το θύμα του, πράγμα που σκέφτηκε πρώτη και εφάρμοσε η Ιερά Εξέταση· και την ακολούθησαν πάρα πολλοί!)

Το συμπέρασμα που θα μπορούσε κανείς να βγάλει από την όλη συζήτηση είναι πως… δεν πρέπει να συζητάς τέτοια πράγματα, διότι το μόνο που καταφέρνεις είναι να αποκαλύπτεις τον κρυφό… φιλονζιστικό εαυτό σου.

Έτσι μας είπαν, έτσι σας λέμε κι εμείς. Διότι ως τέτοιοι, ως φιλοναζιστές, κατηγορήθηκαν όσοι εξέφρασαν δημοσίως την άποψη πως τα κομμουνιστικά καθεστώτα δεν ήταν ένας «όμορφος κόσμος ηθικός, αγγελικά πλασμένος».

Τουλάχιστον δεν ήταν μόνον αυτό! Βλέπετε, στη δημόσια συζήτησε επικράτησε η αρχή τής «εξίσωσης» των δύο καθεστώτων, η οποία έφτασε και μέχρι του σημείου της εξίσωσης των θεωριών που υπήρχαν από πίσω τους, του ναζισμού με τον κομμουνισμό.

Το άλλο πουλάκι:
Πράγμα εντελώς παραπλανητικό.

Για να το καταλάβουμε, θα πρέπει να σκεφτούμε μια θεμελιώδη αρχή των Μαθηματικών και της Λογικής, η οποία απλώς ΔΕΝ ισχύει σε αυτή την περίπτωση. Θυμόσαστε τι μας έλεγαν στα μαθητικά μας χρόνια;

«Το μπουζούκι είναι όργανο. Ο αστυνομικός είναι όργανο. Άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι». Εδώ βέβαια έχουμε να κάνουμε όχι με παιχνίδι της λογικής, αλλά με λογοπαίγνιο, με ένα παιχνίδι της Γλώσσας, αφού την πρώτη φορά μιλάμε για μουσικό όργανο, ενώ τη δεύτερη για όργανο της τάξης.

Για να είμαστε πιο κοντά στο θέμα μας, ας κάνουμε έναν διαφορετικό παραλληλισμό. Το παράδειγμα δεν είναι τυχαίο, αλλά επιλεγμένο έτσι που να απαντά στην προσέγγιση εκείνης της πλευράς που χρησιμοποίησε το άλλοθι του παραλληλισμού και της «εξίσωσης»:

Αν πεις ότι η Μαφία είναι μια εγκληματική οργάνωση και ότι και η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση επίσης, τότε «εξισώνεις» την πρώτη με τη δεύτερη; Είναι κανείς Αριστερός (ή μη) που θα υποστήριζε σοβαρά κάτι τέτοιο;

Δεν τίθεται, λοιπόν, θέμα εξίσωσης. Γι’ αυτό κι εμείς δεν θα θέλαμε να μιλήσουμε καθόλου για «την άλλη πλευρά», αφού και μόνον έτσι να το θέσεις, είναι σαν να παραδέχεσαι κάποιο είδος συσχετισμού. Μακριά από εμάς.

Διότι, ακόμη κι αν (θέλεις να) πεις πως δυο πράγματα είναι διαφορετικά, ακόμη κι αν εστιάσεις μόνο σε εκείνα που διακρίνουν το ένα από το άλλο, έχεις ήδη μπει σε μια διαδικασία σύγκρισης.

Το θέμα όμως δεν πρέπει να τεθεί έτσι. Κανείς δεν μας κάλεσε να πούμε ποιο από τα δυο καθεστώτα ήταν… λογιότερο κακό, ποιο δημιούργησε και «μια σειρά από επιτεύγματα», ποιο «είχε στο κέντρο του ενδιαφέροντός του τον άνθρωπο»…

Διότι, αυτή η στάση είναι που διακρίνει τώρα τελευταία τις δυο όψεις της Αριστεράς, την παραδοσιακή, που τη λένε και δογματική, από την ανανεωτική, που κάποιοι την λένε και κρυφοδογματική.

Σας διαβάζω ένα απόσπασμα που δείχνει πώς κινείται αυτός ο διάλογος: «[Συχνά] δεν ακούγεται η άλλη άποψη. Δεν προβάλλονται και τα επιτεύγματα αυτών των χωρών σε μια σειρά τομέων.

Πολύ περισσότερο η αναθεώρηση δεν διεξάγεται πάνω από το πτώμα των δύο “ολοκληρωτισμών”. Αλλά στο φόντο της καλπάζουσας ανόδου και αναβίωσης της Ακροδεξιάς».
Δημήτρης Μανιάτης από τα «Νέα».

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Ας αφήσουμε το φόντο στη ησυχία του.

Κάποια στιγμή θα πρέπει (και στη χώρα μας) να σταθούμε σοβαρά απέναντι στην Ιστορία και να μιλήσουμε χωρίς προκαταλήψεις και παρωπίδες. Και να πούμε τα σύκα σύκα και τα εγκλήματα εγκλήματα.

Που θα έλεγε και ο σύντροφος Ρίτσος. Χωρίς «ναι μεν, αλλά…» Δεν είναι κακό, ούτε φυσικά καλό. Είναι απλώς κάτι που το χρωστάμε στα παιδιά μας, αλλά και στους εαυτούς μας, ειδικά όσοι δεν τολμούσαμε να πούμε δημοσίως τι ακριβώς σκεφτόμασταν για τα καθεστώτα εκείνα.

Ακόμη κι αν τα διαβάζαμε στα βιβλία, ακόμη κι αν τα βλέπαμε στον κινηματογράφο, ακόμη κι αν τα ακούγαμε από ανθρώπους που κάποτε γύρισαν και μας τα αφηγήθηκαν, εμείς περισσότερο τα συζητούσαμε χαμηλόφωνα στον στενό κύκλο μας.

Λες και φοβόμασταν μη τυχόν και δώσουμε επιχειρήματα στο «εχθρό». Ήταν βέβαια κι αυτό. Περισσότερο όμως φοβόμασταν την αντιμετώπιση της «δικής μας» πλευράς, όταν θα λέγαμε πως ο βασιλιάς είναι γυμνός.

Κι έτσι, φοβούμενοι ο ένας τον άλλο, πληγώναμε την Αλήθεια.
Θα συνεχίσουμε να το κάνουμε;
 «Για ένα πουκάμισο αδειανό…»