140310 ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ

 Το ένα πουλάκι:

Περί δικαιωμάτων…

Ας ξεκινήσουμε από ένα ρητορικό ερώτημα:

Έχουμε όλοι τα ίδια και ίσα δικαιώματα; Ας σημειώσουμε πως είναι άλλο πράγμα τα ίδια και άλλο ίσα δικαιώματα. Αυτό όμως θα το συζητήσουμε κάποια στιγμή με την ησυχία μας.

Για την ώρα, ας απαντήσουμε στο ρητορικό ερώτημα, προσπερνώντας αυτό το θέμα.

Σε μια δημοκρατία, υποτίθεται ναι!

Βλέπετε, λέω υποτίθεται και όχι σκέτο «ναι», διότι η άσκηση των δικαιωμάτων είναι ένα στοίχημα που παίζεται διαρκώς, ακόμη και στις δημοκρατίες, όπου τίποτε δεν είναι δεδομένο και κατοχυρωμένο, άμα τη εμφανίσει.

Υποτίθεται, λοιπόν, πως οι πολίτες σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα απολαμβάνουν όλοι τα ίδια δικαιώματα, εκτός…

Βεβαίως και υπάρχουν εξαιρέσεις. Είναι αυτές που το ίδιο το πολίτευμα θέτει, προκειμένου να υπερασπιστεί τον εαυτό του και τους πολίτες.

Μέσα από το Σύνταγμα, μέσα από νόμους αλλά και δικαστικές αποφάσεις, προβλέπονται περιπτώσεις κατά τις οποίες κάποιοι πολίτες χάνουν προσωρινά ή για πάντα ορισμένα δικαιώματα τους και γι’ αυτό είναι υπεύθυνοι οι ίδιοι με τις πράξεις τους.

Ας πούμε, το δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης το χάνει όποιος τιμωρηθεί, για πράξεις ή παραλήψεις του, με ποινή φυλάκισης.

Μπορεί για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, μπορεί και για όλη του τη ζωή.

Σε άλλες περιπτώσεις υπάρχουν πολίτες που, με απόφαση των δικαστηρίων, στερούνται τα πολιτικά τους δικαιώματα.

Δεν μπορούν ούτε να θέσουν υποψηφιότητα σε εκλογές, ούτε καν να ψηφίσουν άλλους υποψήφιους.

Γιατί τα λέω όλα αυτά σήμερα, Δευτεριάτικα;

Διότι, τις προηγούμενες μέρες, έγινε πολύς λόγος για το δικαίωμα κάθε πολίτη να δημοσιοποιεί τις απόψεις του και το δικαίωμα κάθε εκδότη να τις εκδίδει σε βιβλίο.

Μιλώ φυσικά για την έκδοση του βιβλίου που έγραψε ο Δημήτρης Κουφοντίνας και που αναφέρεται στην «ιδεολογία» και τη «δράση» της οργάνωσης «17 Νοέμβρη».

Το άλλο πουλάκι:

Τις ποιες;

Δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα.

Αν θέλουμε να ακριβολογούμε, θα έπρεπε, αντί για ιδεολογία, να μιλάμε για ένα σύμφυρμα από ασυναρτησίες, πασπαλισμένες με αριστερές, αναρχικές και επαναστατικές αερολογίες, που καμία σχέση δεν έχουν ούτε με αριστερά, ούτε με αναρχία, ούτε με επανάσταση.

Όσο για τη δράση, αυτή, όπως αποδείχθηκε και στα δικαστήρια, δεν ήταν παρά μια σειρά από δολοφονίες ανυποψίαστων ανθρώπων, τους οποίους η «οργάνωση» είχε «καταδικάσει», με μια δική της λογική, σε θάνατο.

Όλα αυτά στο όνομα κάποιου λαού, κάποιων αδικημένων, κάποιων αρχών και κάποιων ιδεών, που μόνο στο κεφάλι των εκτελεστών δολοφόνων υπήρχαν και καθόλου στην πραγματικότητα.

Το ερώτημα, λοιπόν, τίθεται ως εξής:

Έχει, σε μια δημοκρατία, κάποιος το δικαίωμα να εκδίδει ένα βιβλίο, με το οποίο προπαγανδίζονται όχι μόνο ιδέες, αλλά και πράξεις βίας, που στόχο έχουν τη ζωή πολιτών, αλλά και την ίδια τη δημοκρατία;

Θα απαντήσω ευθέως: έχει.

Και το έχει, από τη στιγμή που δεν υπάρχει νόμος να το απαγορεύει.

Εδώ όμως, για άλλη μια φορά, θα συναντήσουμε μπροστά μας το γνωστό ερώτημα. Ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό;

Διότι, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε ούτε καν με την ελεύθερη διακίνηση ιδεών –στο βαθμό που ιδέες είναι και οι επικίνδυνες ασυναρτησίες- ούτε, φυσικά, με τον προπαγανδισμό και την αιτιολόγηση πράξεων βίας, δολοφονιών.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εδώ υπάρχει χρήμα!

Σήμερα είναι πολύ εύκολο να διακινήσει κανείς τις ιδέες του, εντελώς δωρεάν, μέσω του διαδικτύου.

Όταν μάλιστα αυτός, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, απευθύνεται κυρίως σε ανθρώπους του λαού, που τα φέρνουν δύσκολα βόλτα, αν δεν πένονται εντελώς, τότε το διαδίκτυο είναι ο πλέον ενδεδειγμένος τρόπος.

Διότι, όταν ο άλλος, για τον οποίο υποτίθεται ότι εσύ αγωνίστηκες και τώρα βρίσκεσαι αδίκως κλεισμένος στη φυλακή, δεν έχει να φάει, εσύ πώς του ζητάς να πάει να αγοράσει το βιβλίο σου, προκειμένου να μάθει όλα αυτά που θέλεις να του πεις;

Γιατί δεν του προσφέρεις δωρεάν τη δυνατότητα να επικοινωνήσει με τις ιδέες σου, να γνωρίσει τη δράση σου, να κατανοήσει τις δολοφονίες που διέπραξες για χάρη του…

Κακά τα ψέματα, φίλοι μου. Εδώ κάποιοι πρόκειται να βγάλουν λεφτά. Και αυτοί οι κάποιοι έχουν όνομα και διεύθυνση, είναι ο συγγραφέας και ο εκδότης.

Πρόκειται, ή μάλλον επιχειρούν να βγάλουν λεφτά προπαγανδίζοντας ιδέες και δράση που έχουν καταδικαστεί από τη δικαιοσύνη, αλλά και από τη μεγάλη πλειονότητα της κοινής γνώμης.

Έχουν δικαίωμα να το κάνουν; Βεβαίως.

Όπως έχουμε κι εμείς κάθε δικαίωμα να τους κρίνουμε και να σκεφτούμε αν υπάρχει κανένας λόγος να «τσιμπήσουμε» και να πάμε να αγοράσουμε το βιβλίο.

Αυτό θα φανεί από τη στάση μας. Πάντως θα έχει ενδιαφέρον να την δούμε, ιδιαιτέρα ύστερα και από τόση «διαφήμιση» που έπεσε!

Δίδαξόν με τα δικαιώματά σου!

140307 ΠΑΙΔΟΚΕΝΤΡΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Αυτοί τι παιδιά θα μεγαλώσουν;

Διάβασα με τεράστιο ενδιαφέρον και, είναι αλήθεια, με μια βαθιά ικανοποίηση, ένα δημοσίευμα για το πού οδηγείται η παιδική ηλικία στην μακρινή μας Σουηδία.

Μιλούσε για το βιβλίο κάποιου σουηδού ψυχίατρου, του Ντέιβιντ Έμπερχαρντ, με τον εύγλωττο τίτλο «Πώς τα παιδιά πήραν την εξουσία».

Το βιβλίο αυτό, που σόκαρε τη σουηδική κοινή γνώμη, μιλάει για το που έφτασε η πιο φιλελεύθερη και «φιλική» προς τα παιδιά χώρα του κόσμου, όπου η νομοθεσία αλλά και η καθημερινή πρακτική διαπαιδαγωγεί την νέα γενιά με πλήρη ελευθερία.

Όπως διαφαίνεται και από τον τίτλο του βιβλίου το τραγικό, κατά τον συγγραφέα, αποτέλεσμα είναι η χώρα, στην καθημερινότητα της να διοικείται από πιτσιρικάδες, οι οποίοι αποφασίζουν όχι μόνο για όσα του αφορούν τους ίδιους, αλλά και για όσα αφορούν τον περίγυρό τους, την οικογένειά και το σχολείο.

Ποιο θα είναι το φαγητό της ημέρας, πώς θα περάσουν το Σαββατοκύριακο, μέχρι ποια ώρα θα βλέπουν τηλεόραση και ποιο ακριβώς πρόγραμμα, πού θα πάνε διακοπές το καλοκαίρι, ποιους και πότε θα δεχτούνε στο σπίτι, ακόμη και τι αυτοκίνητο θα αγοράσουν αποφασίζεται από τα βλαστάρια κάθε οικογένειας.

Κανείς δεν τολμά να τους φέρει αντίρρηση, διότι αυτή είναι η «πολίτικαλι κορέκτ» συμπεριφορά.

Κανείς δεν τολμά να τους υψώσει τη φωνή, διότι κινδυνεύει να μπλεχτεί με την Πρόνοια, «καρφωμένος» από… πολίτικαλι κορέκτ γείτονες.

Τα ίδια και τα χειρότερα είναι τα πράγματα στο σχολείο.

Όπως αναφέρει ο συγγραφέας, έτσι και τολμήσει ο δάσκαλος να «κατασχέσει» το κινητό κάποιου μαθητή, ο οποίος στέλνει μηνύματα την ώρα του μαθήματος, είναι βέβαιο ότι θα βρεθεί αντιμέτωπος με τους γονείς του.

Όχι τους δικούς του (μπορεί κι αυτό πάντως), αλλά του μαθητή.

Θα έρθουν στο σχολείο και θα του κουνήσουν απειλητικά το δάχτυλο, υπενθυμίζοντάς του τα δικαιώματα του παιδιού (τους).

Αυτό στην καλύτερη περίπτωση. Διότι, έτσι και κάνει ο δάσκαλος το έγκλημα να υψώσει την φωνή του ή να χτυπήσει το χέρι στην έδρα, τότε σίγουρα θα βρεθεί μπλεγμένος για τα καλά.

Το άλλο πουλάκι:

Το πράγμα ξεχείλισε.

Ακόμη και το Υπουργείο Παιδείας έχει αντιληφθεί πλέον πως απαιτούνται αυστηρότεροι κανόνες σχολικής πειθαρχίας, όχι όμως επειδή λυπάται τους εκπαιδευτικούς, αλλά επειδή τα συμπτώματα της χαλάρωσης έχουν αρχίσει να φαίνονται και στις σχολικές επιδόσεις των μαθητών και αυτό είναι που τους ανησυχεί.

Το ερώτημα όμως που θέσαμε στην αρχή φαίνεται να τους απασχολεί επίσης, αφού, όπως γράφει ο συγγραφέας στο βιβλίο του, οι επιπτώσεις της ανεξέλεγκτης διαπαιδαγώγησης και της καθολικής κατάργησης των ορίων, είναι ο θηριώδης εγωκεντρισμός (σήμερα), η κατάθλιψη και οι αγχώδεις διαταραχές (αύριο).

Δηλαδή, μπορεί σήμερα, τα παιδιά να φαίνεται ότι καλοπερνούν, έχοντας καλλιεργήσει απλώς ένα υπερτροφικό εγώ, όμως αύριο θα έρθει ο λογαριασμός πολύ φορτωμένος.

Αύριο. Όταν θα πρέπει και τα ίδια να γίνουν γονείς.

Αυτό, σε συνδυασμό με την παρατήρηση ότι η «δικτατορία του παιδιού» μοιάζει με επιδημική ασθένεια που εξαπλώνεται γρήγορα σε ολόκληρη την Ευρώπη, θα πρέπει να μας απασχολήσουν έντονα.

Διότι η μόδα φτάνει με γρήγορα βήματα και στα σπίτια μας, αν δεν έχει εγκατασταθεί ήδη για τα καλά στα πιο «προχωρημένα» από αυτά.

Εντάξει, εδώ είμαστε ακόμη στο στάδιο που μπορείς να ακούσεις και κάποιον γονιό να υψώνει τη φωνή που, ίσως να δίνει και καμιά στο πισινό του παιδιού, αυτό όμως όταν το παιδί ξεπερνάει κάθε όριο, όταν του «σπάει τα νεύρα», όταν «δεν το αντέχει άλλο», όταν δεν έχει κανέναν άλλο τρόπο να αντισταθεί στην εξουσία που αυτό ασκεί στο σπίτι.

Ανάλογη είναι και η κατάσταση στα σχολεία, όπου, ακόμα και στη σπάνια περίπτωση που θα τιμωρηθεί κάποιος μαθητής, πάντοτε με «παιδαγωγικό τρόπο», οι γονείς θα καταφτάσουν στο σχολείο όχι για να ενημερωθούν για τη συμπεριφορά του, αλλά για να ζητήσουν εξηγήσεις από τους εκπαιδευτικούς.

Το αρχικό μας ερώτημα αποκτά λοιπόν εξαιρετικό ενδιαφέρον, αν αναλογιστούμε ότι οι σημερινοί γονείς δεν μεγάλωσαν έτσι, ότι οι ίδιοι είχαν αυστηρούς γονείς, έτρωγαν και λίγο (ή περισσότερο) ξύλο, δεν περνούσε το δικό τους, πήγαιναν σε σχολεία όπου οι τιμωρίες ήταν αυστηρές και οι βαθμολογίες σοβαρές.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πού θα πάμε στο μέλλον;

Με ποιο τρόπο, με ποιες αρχές, κάτω από ποιους κανόνες θα μεγαλώσουν τα δικά τους παιδιά οι σημερινοί πιτσιρικάδες;

Το πράγμα γίνεται ανησυχητικό, αν παρατηρήσεις ότι οι πιο «φιλελεύθεροι» (μπορείς να τους πεις και Σουηδούς) γονείς είναι οι νεότεροι, εκείνοι δηλαδή που μεγάλωσαν στη δεκαετία του ’80 και αργότερα.

Όταν οι ιδέες περί αντιαυταρχικής αγωγής έφτασαν εντελώς αφιλτράριστες στη χώρα μας, μαζί με όλες τις χύμα ιδέες περί σοσιαλισμού, φεμινισμού, δικαιωμάτων των εργαζομένων, δικαιωμάτων γενικώς…

Ήταν μια εποχή που οποιοσδήποτε κανόνας, οποιαδήποτε απαγόρευση παρέπεμπαν στην πρόσφατη χούντα και έπρεπε να πάψουν να στέκονται εμπόδιο στην ελεύθερη πορεία της κοινωνίας προς την αυτοπραγμάτωσή της.

Σπουδαία λόγια!

Τώρα είμαστε εδώ.

Τώρα ακούμε φωνές που τονίζουν πως η συνειδητοποίηση των ορίων είναι μια διαδικασία ωρίμανσης των ατόμων αλλά και των κοινωνιών. Μαθαίνουμε πως ένα αυστηρό και με σαφείς κανόνες περιβάλλον ευνοεί την ανάπτυξη του παιδιού αλλά και κάθε συνόλου.

Τα ακούμε, τα βλέπουμε…

Δεν είναι ώρα να κάνουμε και κάτι;

ΣΑΛΜΑ!

140306 ΤΥΧΕΡΟΥΛΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

«Ρε, τι τυχεροί που είμαστε!»

Αυτή τη φράση συνηθίζει να επαναλαμβάνει μια φίλη, όποτε η συζήτηση πηγαίνει στα γεγονότα που συμβαίνουν σε άλλες περιοχές του πλανήτη ή στον δικό μας τόπο, αλλά σε περασμένα χρόνια.

Έχει απόλυτο δίκιο.

Θα μπορούσαμε να είχαμε γεννηθεί κάποια χρόνια πριν, στην εποχή που πόλεμοι, προσφυγιές, εμφύλιοι σπαραγμοί ρήμαζαν τη χώρα.

Θα μπορούσαμε επίσης να είχαμε γεννηθεί κάποιους μεσημβρινούς ανατολικότερα ή κάποιους παράλληλους νοτιότερα.

Όμως γεννηθήκαμε αυτή την εποχή, σ’ αυτή τη χώρα, όπου η ζωή, παρά τις τεράστιες δυσκολίες των τελευταίων ετών, είναι ασύγκριτα καλύτερη.

Των τελευταίων ετών…

Διότι περάσαμε και καλά χρόνια, δεν είναι τόσο μακρινά ώστε να τα ξεχνάμε, που οι τηλεοράσεις έκαναν ρεπορτάζ για το «πόσο ακριβά θα κοστίσει το σαρακοστιανό τραπέζι» ή μας έδειχναν συνταξιούχους στο παζάρι που δυσκολεύτηκαν να γεμίσουν το καρότσι τους.

Αυτά, στα χρόνια που… σέρναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα. Δανεικά λουκάνικα βέβαια, πάντως λουκάνικα.

Ακόμη και σήμερα, στον καιρό της βαθύτατης ύφεσης, ακούμε στις ειδήσεις πως τα ξενοδοχεία στην Πάτρα και σε άλλες «καρναβαλικές» περιοχές είχαν πληρότητα 100%.

Αν έκανες μια βόλτα στην πόλη την Τσικνοπέμπτη, θα έβλεπες σε κάθε δρόμο στημένα ένα σωρό μαγκάλια. Από τα κρεοπωλεία εξαντλήθηκαν τα σουβλάκια και οι παντσέτες.

Έτσι κι έβγαζε εκείνη τη μέρα μια δορυφορική φωτογραφία της χώρας το google earth, θα νόμιζαν όσοι την έβλεπαν ότι η Ελλάδα καίγεται. Δεν θα ήταν όμως καπνοί, η τσίκνα θα ήταν από τα ψητά στα μαγκάλια.

Γιατί τα λέω όλα αυτά. Τα λέω για δυο λόγους. Ο πρώτος είναι για να έχουμε συναίσθηση του τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα.

Η κρίση ήταν μεγάλη, είναι μεγάλη. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έπεσαν από τα σύννεφα, πλήρωσαν βαρύτατο τίμημα, καταστράφηκαν οικονομικά…

Η χώρα όμως, στο σύνολό της, άντεξε και αντέχει.

Σε άλλες περιοχές, σε αντίστοιχες κρίσεις, οι άνθρωποι έκαναν εφόδους στα σούπερ μάρκετ, για να αρπάξουν τα λιγοστά προϊόντα που υπήρχαν στα ράφια.

Άλλοι έψαχναν στα σκουπίδια για λεμονόκουπες, όπως εδώ στην κατοχή. Ξέσπασαν κινήματα βίαιων συγκρούσεων, χύθηκε αίμα, χάθηκαν ζωές…

Το άλλο πουλάκι:

Εδώ δεν πεινάει κανείς.

Η κοινωνία είτε μέσα από κρατικούς θεσμούς, είτε μέσα από ανθρωπιστικές οργανώσεις, δεν αφήνει κανέναν νηστικό, ξέρουμε ότι στα συσσίτια σιτίζονται περισσότεροι από όσους το έχουν πραγματικά ανάγκη.

Προσωπική μου άποψη, την έχω ξαναπεί, όμως θα την επαναλάβω. Τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα για τους οικονομικά ασθενέστερους και τους κοινωνικά ανίσχυρους, αν υπήρχε μια διαφορετική πολιτική από την Αριστερά, μια ουσιαστική συμβολή στον τρόπο κατανομής των βαριών, αντί για μια στείρα άρνηση κάθε μέτρου.

Τι γίνεται όμως αλλού και μάλιστα σε χώρες που ίσως τις θεωρούσαμε πρότυπα;

Ξέρετε τι σημαίνει πρακτικά πληθωρισμός κοντά στο 60%; Σημαίνει ότι κάτι που σήμερα το αγοράζεις με 1 ευρώ, ένα γάλα ας πούμε, ένα ψωμί ή το εισιτήριο για να πας στη δουλειά σου, αυξάνεται πέντε λεπτά κάθε μήνα. Του χρόνου τέτοια εποχή θα έχει 1,5 ευρώ και τον επόμενο γύρω στα 2,3 ευρώ!

Θα σας θέσω ακόμη ένα ερώτημα, ένα δίλημμα, παρακαλώ όμως να το πάρετε σοβαρά, δεν είναι καθόλου αστείο, ούτε καν ειρωνικό.

Τι είναι χειρότερο για σας. Να μην υπάρχει στα σούπερ μάρκετ χαρτί υγείας ή να μην υπάρχει στη χώρα χαρτί για να τυπωθούν εφημερίδες;

Αυτά συμβαίνουν στη μακρινή Βενεζουέλα, όπου συγχρόνως υπάρχει και ένα τέραστιο κύμα εγκληματικότητας (122 δολοφονίες ανά 100.000 κατοίκους το χρόνο στο Καράκας, 79 σε όλη τη χώρα, ενώ στην Ελλάδα είναι 1,5) για να μην πούμε για τους νεκρούς διαδηλωτές στους δρόμους, πυροβολημένους και από παραστρατιωτικούς υποστηρικτές της κυβέρνησης.

Βεβαίως, τα πράγματα μπορεί να μην είναι ακριβώς έτσι. Μπορεί για τις ελλείψεις σε βούτυρο, καφέ, λάδι, αλεύρι και ρύζι να φταίει πράγματι ο ιδιωτικός τομέας, τον οποίο κατηγορεί ο πρόεδρος Μαδούρο για τεχνητή έλλειψη με σκοπό την κερδοσκοπία.

Η ουσία όμως δεν αλλάζει. Εδώ είμαστε καλύτερα.

Διότι και η κρίση, και η ύφεση, είναι όπως η ανάπτυξη. Έχει τεράστια σημασία το σημείο από το οποίο ξεκινάς.

Μπορεί μια χώρα να έχει δεκαπλάσιους ρυθμούς ανάπτυξης από μια άλλη, να εξακολουθεί όμως να είναι πολύ πιο φτωχή από αυτήν.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δείτε το σαν αυτοκίνητο.

Όταν είναι σταματημένο, ή όταν κινείται αργά, μπορεί πολύ πιο εύκολα να αναπτύξει ταχύτητα, να επιταχύνει, απ’ ότι αν τρέχει με μεγάλη ταχύτητα. Το αντίστροφο συμβαίνει στο φρενάρισμα. Ένα αυτοκίνητο που κινείται ταχύτατα μπορεί να φρενάρει, να μειώσει ταχύτητα, θα είναι όμως και πάλι πιο γρήγορο από κάποιο που τώρα ξεκινάει.

Όταν ξέσπασε η κρίση η χώρα μας συγκαταλέγονταν στις πιο πλούσιες χώρες του κόσμου, με το μεγαλύτερο ποσοστό σε ιδιοκατοίκηση και ένα αξιοζήλευτο βιοτικό επίπεδο.

Ξαναθυμίζω ότι και τότε γκρινιάζαμε. Μετά «πέσαμε στα φρένα». Κάποιοι χτύπησαν το κεφάλι τους στο παρπρίζ. Άλλους απλώς τους «έκοψε» η ζώνη.

Το ευτύχημα είναι ότι εξακολουθούμε να κινούμαστε. Και, το κυριότερο, δεν φαγωθήκαμε μεταξύ μας.

Βεβαίως, δεν μονιάσαμε κιόλας, δεν καθίσαμε κάτω να τα βρούμε. Όμως ας μην είμαστε και πλεονέκτες.

Ας μας αρκεί το ότι είμαστε… τυχεροί.

Μέσα στην ατυχία μας!

140305 ΑΝΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΟ

Το ένα πουλάκι!

«Τι θέ’τε, τελοσπάντων;»

Έχω πει πολλές φορές πως αυτή η αγανακτισμένη ερώτηση του Μπρίλη – Γκιωνάκη, στα «κίτρινα γάντια», εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο το γεγονός ότι, πολύ συχνά, κάτι θέλουμε (να αλλάξει) όμως δεν ξέρουμε τι.

Θυμίζω τη σκηνή, αν και την ξέρουν όλοι απ’ έξω:

Αφού μπερδεύει τον Ορέστη - Σταυρίδη και μπερδεύεται από αυτόν, στο τέλος ξεσπά δικαιολογημένα.

«… μια μου λέτε λεμονάδα, μια μου λέτε πορτοκαλάδα, τι θέ’τε, τελοσπάντων;»

Ο λόγος για να τα σκεφτώ και πάλι όλα αυτά είναι οι πρόσφατες εξελίξεις στο χώρο της πολιτικής, τόσο πανελλαδικά, όσο και σε τοπικό επίπεδο.

Ας τα δούμε όσο πιο ψύχραιμα γίνεται.

Πόσες φορές δεν ακούσαμε πως ο τόπος έχει ανάγκη από νέους ανθρώπους που θα αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα;

Πόσες φορές δεν ακούσαμε για το γερασμένο πολιτικό σύστημα, για αραχνιασμένες ιδέες, για ανθρώπους που δεν έχουν να δώσουν τίποτε άλλο στη χώρα (αν υποθέσουμε πως έχουν δώσει κάτι χρήσιμο);

Απαντώ μόνος μου: πολλές φορές!

Ειδικά μετά την κρίση, η απαίτηση για μια ανανέωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας ήταν τεράστια.

Θυμίζω το «κίνημα» των αγανακτισμένων στις πλατείες, όπου, ανάμεσα σε πολλές αφέλειες και άλλες τόσες ασυναρτησίες, ακουγόταν και σωστά πράγματα, όπως η ανάγκη να μπουν νέα πρόσωπα στην πολιτική.

Τι παρατηρούμε όμως;

Κάθε φορά που πάνε να εμφανιστούν κάποια νέα πρόσωπα είναι τέτοια η επίθεση που δέχονται που τρομάζουν όχι μόνοι οι ίδιοι, αλλά και όποιος άλλος θα τολμούσε να προβεί σε παρόμοιο «ατόπημα».

Θα μπορούσαμε βεβαίως να πούμε πως η επίθεση από μέρους ενός τμήματος του πολιτικού κόσμου είναι αναμενόμενη και δικαιολογημένη.

(Προς αποφυγή παρεξήγησης, δικαιολογημένη σημαίνει κατανοητή, όχι… δίκαιη.)

«Η σύμβασή τους διαισθάνθηκε σ’ αυτόν μιαν άλλη απειλή», τραγούδησε πολύ σοφά ο Νιόνιος, στο «μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο».

Το άλλο πουλάκι:

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι.

Πήρε την απόφαση ο γνωστός δημοσιογράφος Σταύρος Θεοδωράκης να κάνει ένα κόμμα, «το ποτάμι».

Με γεια του με χαρά του, και θα έπρεπε να χειροκροτηθεί από όλους, ασχέτως αν θα τον υποστηρίξουν ή θα τον ψηφίσουν.

Ο άνθρωπος δεν είναι κάποια από τις τόσες αστείες περιπτώσεις που κυκλοφορούν στο χώρο. Είτε σου αρέσει η δουλειά του είτε όχι, είτε τον παρακολουθείς με ενδιαφέρον είτε τον αγνοείς, δεν μπορείς να αρνηθείς πως έχει ένα σοβαρό και αξιοπρεπές έργο.

Τι πειράζει, ποιον θα βλάψει η κάθοδός του στην πολιτική; Στο κάτω κάτω, αν η συμβολή του θα είναι θετική ή αρνητική μένει να το δούμε και να το εκτιμήσουμε. Για ποιο λόγο η εκ προοιμίου επίθεση.

Μάλιστα επίθεση από πολιτικούς και στελέχη κομμάτων που –δεν αντέχω, θα το πω- έχουν προέλθει από κομματικούς σωλήνες και… δεν έχουν κάνει ούτε ένα μεροκάματο στη ζωή τους, κατά το κοινώς λεγόμενο.

Εξηγούμαι ότι τον διορισμό στο δημόσιο ή την πανεπιστημιακή έδρα δεν τα θεωρώ επαγγέλματα του «μεροκάματου».

Εντάξει, όμως. Είπαμε αναμενόμενο!

Ειδικά από τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ έχουμε δει τα τελευταία χρόνια τρομερές επιθέσεις εναντίον όποιου πιστεύουν ότι μπορεί να τους ανακόψει την πορεία προς την εξουσία.

Εδώ μια κριτική τους κάνεις και ακούς τα εξ αμάξης, όχι να κάνεις κόμμα που απευθύνεται μάλιστα και σε μέρος του κοινού που θεωρούν δικό τους.

Ο απλός κόσμος όμως, οι πολίτες που δεν ανήκουν οργανωμένα σε κάποιο κόμμα, που δεν έχουν λόγο να «φοβούνται» από την παρουσία νέων προσώπων στον πολιτικό στίβο, γιατί και αυτοί βγάζουν νύχια και δείχνουν δόντια σε κάθε νέο;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το βλέπουμε και στην πόλη μας.

Ξεκίνησε μια πρωτοβουλία από νέους ανθρώπους, μιλώ για το «Project 2020», που θέλουν να παίξουν κάποιο ρόλο στα τεκταινόμενα του δήμου, και, γιατί όχι, να διεκδικήσουν την ψήφο των πολιτών στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές.

Ε, πριν ακόμη τους δούμε, άρχισε η αρνητική κριτική, τα σχόλια που, στην καλύτερη περίπτωση, είναι ειρωνικά και στην χειρότερη κακεντρεχή.

Αφήστε τους ανθρώπους να εκφράσουν τις θέσεις τους, να μας παρουσιάσουν τις προτάσεις τους, να μας δείξουν τον τρόπο λειτουργίας του και μετά τους κρίνουμε.

Με κριτήρια πολιτικά, παρακαλώ.

Διότι, κάθε άλλου είδους κριτήρια μπάζουν πολλά νερά, για να μην πω ότι είναι ύποπτα.

Τι να κάνουμε; Το ξέρω ότι πολλά πράγματα, στις μικρές ειδικά κοινωνίες είναι και θέμα προσώπων.

Αυτό όμως εναπόκεινται και στην κρίση των ψηφοφόρων. Ένας πολυσυλλεκτικός χώρος, όπως είναι ένα κόμμα ή μια δημοτική παράταξη, δεν μπορεί να αποτελείται αποκλειστικά από… αρίστους.

Άλλωστε ποιοι και με τι κριτήρια θα το κρίνουν αυτό.

Εμάς μας αρκεί οι πολιτικοί φορείς να έχουν θεσμούς «αυτοκάθαρσης», για χοντρές περιπτώσεις ανθρώπων που παρεισφρέουν με ιδιοτελείς σκοπούς ή έχουν αλλότριες αρχές, και για τα άλλα υπεύθυνο είναι το πολιτικό κριτήριο των ψηφοφόρων.

Επιτέλους, ας αφήσουμε όλα τα λουλούδια να ανθήσουν.

Επίθεση στα… τυφλά!

140304 ΣΑΡΑΚΟΣΤΙΑΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Καλή Σαρακοστή, αδέλφια.

Για πολλά χρόνια είχαμε ξεχάσει, ως χώρα, τι σημαίνει σαρακοστή, τι σημαίνει εγκράτεια, περισυλλογή, προετοιμασία για το θαύμα, τον θάνατο και την ανάσταση…

Είχαμε πάψει να είμαστε πλούσιοι, δηλαδή «εν τα ολίγα αναπαυόμενοι», και γίναμε νεόπλουτοι, που σημαίνει ανίκανοι να διαχειριστούμε τις απαιτήσεις μας.

Πιστέψαμε πως η ζωή μάς χρωστάει τα πάντα και οφείλει να μας τα δώσει χωρίς να κουραστούμε, χωρίς να στερηθούμε, χωρίς να πονέσουμε. (Δεν είναι τυχαίο, ας πούμε, που η χώρα μας είχε το μικρότερο ποσοστό φυσιολογικών τοκετών στη Ευρώπη.)

Το χειρότερο είναι πως μεγαλώσαμε έτσι και τα παιδιά μας, τα μάθαμε να μην ανοίγονται στο πέλαγος της προσπάθειας, παρά να κολυμπούν στα ρηχά, όπου το συνεχώς άγρυπνο βλέμμα μας προσπαθούσε να προλάβει τον παραμικρό κίνδυνο.

Από φόβο μήπως χαθούν σε κάποια τρικυμία, τα «πνίξαμε» στη σιγουριά και την ασφάλεια της οικογένειας, των παροχών, του προστατευτισμού, του δημοσίου…

Οχ, έμπλεξα τα πράγματα. Ή μήπως είναι έτσι μπλεγμένα από τη φύση τους;

Ώσπου ήρθε η προσγείωση σε μια οδυνηρή για όλους πραγματικότητα.

Θα μπορούσε να είναι λιγότερο σκληρή; Ασφαλώς.

Θα μπορούσε να έχει λιγότερα θύματα; Οπωσδήποτε.

Θα μπορούσε να υπάρξει δικαιότερη κατανομή των βαρών, μεγαλύτερη προστασία των κοινωνικά αδυνάτων, περισσότερη δημοκρατία στη λήψη αποφάσεων;

Βεβαιότατα.

Όλα αυτά όμως προϋπέθεταν μια κατ’ αρχήν συμφωνία όλων μας που θα βασιζόταν στην αποδοχή της πραγματικότητας, τη συνειδητοποίηση της κατάστασης, την αυτοκριτική…

Εμείς, αντί γι’ αυτά, αντιδράσαμε όπως ακριβώς είχαμε εκπαιδευτεί.

Πρώτα πρώτα αρνηθήκαμε να δούμε την πραγματικότητα. Μια τεράστια κρίση που έπληξε τις οικονομίες πολλών ισχυρών κρατών, πιστεύαμε ότι θα αφήσει απ’ έξω τη χώρα μας.

Όταν μας χτύπησε την πόρτα, κλείσαμε τα μάτια, κάναμε το σταυρό μας και ελπίζαμε πως είναι κάτι παροδικό που θα περάσει χωρίς να μας ακουμπήσει.

Το άλλο πουλάκι:

Φταίνε οι άλλοι!

Ένα άλλο στοιχείο με το οποίο έχουμε εκπαιδευτεί να ζούμε.

Δεν είναι τυχαίο πως η διδασκαλία της Ιστορίας στα σχολεία μας είναι μια αλυσίδα τραγωδιών για τις οποίες φταίνε πάντοτε κάποιοι άλλοι ή, στην καλύτερη περίπτωση, κάποιοι μεμονωμένοι δικοί μας «προδότες».

Ποτέ δεν μιλήσαμε για τις δικές μας αδυναμίες και τα δικά μας λάθη. Πώς να διδαχτούμε από αυτά;

Πιο εύκολο και πιο βολικό για τη συλλογική μας ψυχανάλυση είναι να ρίχνουμε το φταίξιμο στους άλλους, οι οποίοι μας φθονούν, μας ζηλεύουν, μας επιβουλεύονται…

Το χειρότερο είναι ότι τέτοιες απόψεις εγκαταβιούν και στο χώρο της λεγόμενης Αριστεράς, αναδεικνύοντας μια τεράστια αντίφαση και ασυνέπεια.

Δεν μπορεί από τη μια να θεωρείς τον λαό μοχλό της Ιστορίας (για ό,τι κρίνεις ή θεωρείς καλό) και από την άλλη να τον υπολογίζεις για άβουλη μάζα που άγεται και φέρεται, έρμαιο συμφερόντων «ντόπιων και ξένων».

Ας μην απλωθούμε όμως άλλο σ’ αυτή την συζήτηση κι ας δούμε πώς αλλιώς αντιδράσαμε, σύμφωνα με την εκπαίδευση που είχαμε δεχτεί.

Αφού, αρχικώς, αρνηθήκαμε να δούμε την πραγματικότητα, αφού, στη συνέχεια, ρίξαμε το φταίξιμο στους άλλους, πιστέψαμε πως θα περάσουν όλα, χωρίς να αλλάξει τίποτε από όσα οδήγησαν στον γκρεμό.

Για να είμαστε δίκαιοι, εδώ υπήρχαν κάποιες διαφορετικές απόψεις. Κάποιοι υποστήριξαν πως αρκεί να αλλάξει το πολιτικό προσωπικό, αφού, έχοντας το τιμόνι της χώρας στα χέρια, θεωρήθηκε ως μόνο υπεύθυνο για την καταστροφή.

Άλλο πολιτικό προσωπικό, με περισσότερες ηθικές αντοχές, θα μπορούσε να βγάλει τη χώρα από την κρίση, χωρίς να… ανοίξει ρουθούνι, χωρίς να χαλάσουμε τη ζαχαρένια μας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Έτσι χάσαμε χρόνο και δυνάμεις.

Ακόμη και όταν οι περισσότεροι συμφωνήσαμε πως χρειάζονται κάποιες αλλαγές, συνεχίσαμε να αντιδρούμε σύμφωνα με την εκπαίδευσή μας.

Απαιτούσαμε οι αλλαγές αυτές να αφορούν άλλους –ποιους, δεν έχει σημασία- αρκεί να μην αγγίξουν εμάς.

Ας φορολογηθούν άλλοι, ας περικοπούν οι μισθοί άλλων, ας απολυθούν άλλοι, ας απελευθερωθούν άλλα επαγγέλματα, ας χαθούν «κεκτημένα» άλλων, όχι όμως δικά μας, όχι όμως εμείς.

Να ένα άλλο σημείο όπου χάθηκε η ευκαιρία της λεγόμενης Αριστεράς να παίξει το ρόλο της.

Πρώτα πρώτα θα μπορούσε να κάνει κάποιες μίνιμουμ συμφωνίες, ώστε να είναι στο παιχνίδι και να προσπαθεί για μια δικαιότερη κατανομή των βαρών, προς όφελος των πλέον αδυνάτων.

Έπειτα θα μπορούσε να δείξει την αρμόζουσα υπευθυνότητα (για να μην πω σοβαρότητα) και να πάψει να υποστηρίζει ακόμη και το πιο ακραίο συντεχνιακό αίτημα, τη διατήρηση του πιο παράλογου «κεκτημένου», μόνο και μόνο για να προκαλέσει φθορά στην κυβέρνηση.

Είδατε πού φτάσαμε; Ξεκινήσαμε να μιλούμε για τη Σαρακοστή, την περίοδο που πέφτουν οι μάσκες, που τελειώνουν τα πάρτι και αρχίζει η εγκράτεια και η περισυλλογή, και φτάσαμε να μιλάμε για την κρίση, το μνημόνιο και τη στάση των κομμάτων.

Δεν πειράζει.

Όλα σχετικά είναι, αρκεί να έχεις τα μάτια ανοιχτά, ώστε να βλέπεις τους μυστικούς συσχετισμούς τους.

Καλή Σαρακοστή!

Όλα είναι θέμα εκπαίδευσης!