130524 ΑΣΤΕΙΟ

Το ένα πουλάκι:

Για ποιο λόγο πεθαίνουμε;

Δεν καταλάβατε το πνεύμα μου. Δεν αναρωτιέμαι γιατί υπάρχει ο θάνατος στη… ζωή μας. Αυτός υπάρχει, και τώρα, επί σαράντα μέρες, όλοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί διακηρύττουμε καθημερινά πως «πατήθηκε» και πως το κράτος του δεν ισχύει πια

Το ερώτημα είναι πιο φιλοσοφικό. Το έχουν αντιμετωπίσει (φαντάζομαι, επειδή δεν μου το έχουν πει) όλοι εκείνοι που στάθηκαν μπροστά σε ένα απόσπασμα ή που καταδικάστηκαν να πεθάνουν με φρικτά βασανιστήρια.

Για τις ιδέες τους, για την πίστη τους, για την καταγωγή τους, για το χρώμα τους…

Πιθανότατα κάποιοι να θεώρησαν ότι αξίζει να πεθάνουν, ότι ο θάνατός τους θα τους κατατάξει στη χορεία των ηρώων και των μαρτύρων και πως αυτός θα γίνει η αιτία και άλλοι άνθρωποι να ακολουθήσουν τις ιδέες τους, την πίστη τους, τον τρόπο ζωής τους…

Άλλοι ίσως να πίστεψαν πως ο θάνατός τους θα λάβει άξια ανταμοιβή κάπου αλλού, στον μετά θάνατον κόσμο, όπου τους περιμένουν ηθικά ή και υλικά έπαθλα, αντάξια της ζωής τους, κυρίως όμως του τέλους της.

Είμαι όμως απολύτως βέβαιος ότι πολλοί, πάρα πολλοί αντίκρισαν με αληθινό τρόμο το θάνατο, θεωρώντας άδικο και παράλογο να πεθάνουν για τις ιδέες τους, την πίστη τους, την καταγωγή τους, το χρώμα τους ή έτσι, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά με αφορμή τον σάλο που ξεσηκώθηκε στα ΜΜΕ και το διαδίκτυο, εξαιτίας ενός «αστείου», μιας χαριτωμενιάς που ειπώθηκε από τον Σλάβοϊ Ζίζεκ και το γέλιο και το χειροκρότημα που απέσπασε από τον Αλέξη Τσίπρα.

Τι ακριβώς είπε; Το επαναλαμβάνω επειδή ίσως κάποιοι να μην το «έπιασαν» στο βίντεο. Αρχικά θέλησε να πλέξει το εγκώμιο του ΣΥΡΙΖΑ και δήλωσε πως «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας από τους λίγους φωτεινούς φάρους στην σημερινή Ευρώπη». Στη συνέχεια προσπάθησε να κάνει χιούμορ συμπληρώνοντας τα εξής: «Το τεστ που πρέπει να γίνεται στους ανθρώπους δεν είναι να τους ρωτάς τι πιστεύουν για την Ευρώπη, είναι να τους ρωτάς τι πιστεύουν για τον ΣΥΡΙΖΑ».

Για να δώσει το τελειωτικό χτύπημα σ’ αυτό που ονομάζουμε αίσθηση του χιούμορ αλλά και πολιτικά ορθή συμπεριφορά:

«Αν δεν υποστηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, τότε, με το δικό μου όραμα του δημοκρατικού μέλλοντος, όλοι αυτοί θα πάρουν από εμένα ένα εισιτήριο πρώτης θέσης, χωρίς επιστροφή, για το γκούλαγκ στη Σιβηρία».

Το άλλο πουλάκι:

Ο Αλέξης γέλασε να χειροκρότησε.

Δεν μπορώ να ξέρω τι κατάλαβε ή δεν κατάλαβε (η ομιλία ήταν στα αγγλικά) από το αστείο του ομιλητή, πάντως η αντίδρασή του αυτή είναι που προκάλεσε τον σάλο που σας είπαμε στην αρχή. Βασικά αντέδρασε η Νέα Δημοκρατία, προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί πολιτικά το συμβάν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ απάντησε με μια λακωνική έκφραση: «Η βλακεία και η γελοιότητα δεν έχουν όρια, στην περίπτωση της Νέας Δημοκρατίας». Πάντως το βίντεο με το περιστατικό αποσύρθηκε από την ιστοσελίδα τους left.gr, προφανώς για να μην (πώς το λένε οι δεσποτάδες) «σκανδαλίζει» το πλήρωμα του λαού.

Εμείς, όπως είδατε, το θεωρήσαμε ένα χαζό αστείο. Προφανώς δεν είναι στις προθέσεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης η εξόντωση όσων δεν το βλέπουν με καλό μάτι. Και μάλιστα με εξόντωση τύπου «γκούλαγκ».

Προσέξτε όμως μια απάντηση από την ΑΥΓΗ:

«Μα υπάρχουν άνθρωποι που δεν κατάλαβαν ότι πρόκειται περί αστείου; Που πιστεύουν ότι ο Τσίπρας θα πάρει την εξουσία με εκλογές και μετά θα μετατρέψει την Ελλάδα σε σοβιετική δημοκρατία; Ότι θα στείλει τους αντιφρονούντες να σαπίσουνε στα Γκούλαγκ; Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να πιστέψουν τα πάντα για την Αριστερά.

Είναι η κρίσιμη μάζα που επιδιώκει να προσεταιριστεί η ΝΔ, ώστε να κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Αυτό το 3%-4% που πάει προς τη Χρυσή Αυγή και που την τελευταία στιγμή μπορεί να πει “μωρέ, προκειμένου να βγει ο Τσίπρας και να μας στείλει στα Γκούλαγκ καλύτερα να βγει ο Σαμαράς και να στείλει τους Τσίπρες στα ξερονήσια”. Να έχουμε το νου μας γιατί όσοι υποτίμησαν τον Γκεμπελισμό το πλήρωσαν πολύ ακριβά».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτά από την ΑΥΓΗ!

Φανταστείτε όμως την αντίδραση του αρθρογράφου, αν κάποιος άλλος ομιλητής, ας πούμε ο Ντ. Έρβιγκ, παρουσία κάποιου άλλου αρχηγού, ας πούμε του Ν. Μιχαλολιάκου, έλεγε ένα αστείο του τύπου «όσοι έχουν κακή εικόνα για τη Χρυσή Αυγή, εγώ θα τους έστελνα ευχαρίστως στο Νταχάου».

Αλλιώς όμως ξεκινήσαμε την σημερινή μας κουβέντα. Γιατί πεθαίνουν οι άνθρωποι; Ή, μάλλον, γιατί σκοτώνουν τους ανθρώπους; Έχει μεγάλη διαφορά ο λόγος, το σκεπτικό και η πρόθεση αυτού που εξολοθρεύει χιλιάδες αθώα θύματα;

Το έχετε σκεφτεί ποτέ;

Αν η εξολόθρευση γίνεται στο όνομα ενός «ανώτερου σκοπού», αν, για παράδειγμα έχουν στο «κέντρο της σκέψης τους τον άνθρωπο» αυτό τους δικαιώνει στα μάτια σας;

Μήπως παίζει ρόλο για σας και ο τρόπος που γίνεται αυτή η μαζική εξόντωση; Είναι άλλο, ας πούμε, τα Νταχάου και τα Άουσιβτς και άλλο τα Γκούλαγκ; Στη Σιβηρία ή στην Κίνα υπήρχαν πιο ανθρώπινες συνθήκες εξόντωσης των αντιφρονούντων;

Η ΑΥΓΗ υποστηρίζει πως ο Ζίζεκ «διά του αστείου ξεκαθάρισε ότι τα αμαρτήματα του παρελθόντος που η αριστερά τα φέρει ως βάρος στη συνείδησή της δεν πρόκειται να επαναληφθούν στο μέλλον. Το αστείο του Ζίζεκ ως εξορκισμός του κακού και το γέλιο του Τσίπρα ως αποδοχή του εξορισμού».

Μη φύγετε (έτσι λένε στην τηλεόραση). Τη Δευτέρα θα σας έχουμε μια έκπληξη για την… αποδοχή!

Χα, χα, χα!

130523 ΕΓΩΠΑΘΗΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Νταν… νταν… νταν…

Δεν ακούτε; Είναι οι καμπάνες που χτυπούν πένθιμα στη μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιάλειας.

Όχι, μη στενοχωριέστε, δεν πέθανε κανείς. Πρόκειται για ένδειξη διαμαρτυρίας της μητρόπολης στο προς συζήτηση νομοσχέδιο για την ξενοφοβία και τον ρατσισμό.

Έχουν δίκιο να διαμαρτύρονται ο επίσκοπος κ. Αμβρόσιος και οι κληρικοί της μητρόπολής του; Τι είναι αυτό που τους ενοχλεί στο εν λόγω νομοσχέδιο και αποφάσισαν να στείλουν στη βουλή επιτροπή πολλών κληρικών για να επιδώσουν ψήφισμα διαμαρτυρίας;

Ας δούμε πρώτα τι λέει το ψήφισμά τους:

«Οι Πολιτικοί μας Ταγοί, χωρίς αιδώ, μας φοράνε χειροπέδες και φίμωτρα, βάζουν στο γύψο τα πανανθρώπινα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως είναι το δικαίωμα της ελευθερίας εκφράσεως της Γνώμης μας και ουδείς φαίνεται να το αντιλαμβάνεται».

Δεν μπορεί, κατά πώς τα λένε δίκιο θα έχουν, σκέφτηκα, όπως ο Λογοθετίδης για τη Λολίτα την… «Πρεσβείος», στη Σάντα Τσικίτα.

Μετά έψαξα και βρήκα στο διαδίκτυο, στον ιστότοπο με τον εύγλωττο και αποκαλυπτικό τίτλο «Ρομφαία», ένα κείμενο του μητροπολίτη κ. Αμβρόσιου για το θέμα και το διάβασα με προσοχή. Ορισμένα αποσπάσματα είναι πολύ ενδιαφέροντα. Σας διαβάζω:

«Έχουμε την γνώμη ότι απ’ εδώ και πέρα ό,τι στραβό κι’ αν συμβαίνει ολόγυρά μας, θα είναι υπό την προστασία του Νόμου, αφού δηλ. εμείς δεν θα μπορούμε να εκφράσουμε την γνώμη μας δημοσίως».

Στη συνέχεια ο Ιεράρχης γίνεται πιο συγκεκριμένος μιλώντας επακριβώς για τα δεινά που θα επιφέρει ο νόμος:

Ο Γυμνισμός θα είναι ελεύθερος!

Η Ομοφυλοφιλία, η πορνεία και κάθε είδους διαστροφή θα κυριαρχήσουν ολόγυρά μας ανεμποδίστως, παρασύροντας τους νέους μας στην ηθική πτώση και την εξαθλίωση!

Οι έμποροι ναρκωτικών και τα «βαποράκια» τους θα κινούνται ελεύθερα!

Κανείς μα κανείς δεν θα μπορεί να αρθρώσει ένα λόγο εναντίον τους, μόνο και μόνο επειδή θα χαρακτηρίζεται «ρατσιστής!»

Συμπέρασμα πρώτο: Όλα τα παραπάνω δεινά είναι σήμερα περιορισμένα ή υπό εξαφάνιση, επειδή μπορούμε να μιλούμε και να γράφουμε (εμείς, αλλά κυρίως οι κληρικοί μας) εναντίον τους.

Μόλις όμως τεθεί σε ισχύ ο νέος νόμος και μας φιμώσει, τότε γυμνιστές, ομοφυλόφιλοι, πόρνες και βαποράκια θα κάνουν πάρτι!

Το άλλο πουλάκι:

Πώς θα γίνει αυτό, ακριβώς;

Ας δούμε τι λέει αυτός ο περίφημος νόμος:

«Όποιος από πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή διά του τύπου ή μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, προκαλεί ή διεγείρει, σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά ομάδας ή προσώπου, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, τον γενετήσιο προσανατολισμό ή κατά πραγμάτων που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη τιμωρείται με…»

Ξαναγυρίζουμε στο κείμενο του μητροπολίτη κ. Αμβρόσιου:

«Το μέτρο αυτό θα έχει σοβαρές επιπτώσεις για την Εκκλησία! Μεταξύ άλλων θα φιμώνουν και τον ιερό άμβωνα! Μια πιο προσεκτική ανάγνωση μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι

Απαγορεύεται στον Επίσκοπο να διδάσκει τους πιστούς του!

Απαγορεύεται στον ιεροκήρυκα να αναπτύσσει τον Ευαγγελικό Νόμο!

Απαγορεύεται στον Εφημέριο να ενημερώνει τους ενορίτες που για τα διάφορα ιδεολογικά ρεύματα της εποχής, για τις αιρέσεις κλπ. και να εφιστά την προσοχή τους. Εάν π.χ. τολμήσει να κηρύξει κατά των Χιλιαστών θα συλλαμβάνεται!»

Συμπέρασμα δεύτερο: (αν προσπεράσουμε το γεγονός ότι ο επίσκοπος βάζει στο τέλος κάθε φράσης του θαυμαστικό):

Η διδασκαλία εντός του ναού, από τον Επίσκοπο, τον ιεροκήρυκα ή τον εφημέριο παροτρύνει ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή μίσος, άρα, σύμφωνα με τον νέο νόμο θα οδηγεί στη σύλληψη των ομιλητών.

Εγώ αυτό κατάλαβα. Εσείς καταλάβατε κάτι διαφορετικό;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ας αφήσουμε τον επίσκοπο.

Αντιστεκόμαστε στο πειρασμό να του απαντήσουμε («παρακαλούμε όποιον γνωρίζει λίγα ελληνικά να μας εξηγήσει […] τι ακριβώς σημαίνει ο όρος εθνοτική και σε τι διαφέρει από την εθνική καταγωγή ενός προσώπου»), αυτό μπορεί να το κάνει μόνος του ανοίγοντας ένα λεξικό.

Θέλουμε να σταθούμε σε μια άλλη λέξη στο νομικό κείμενο. Τη λέξη «εχθροπάθεια» (την οποία ο επίσκοπος στη μεταγραφή του κειμένου μετέφερε ως «μίσος»), που δεν τη βρήκαμε σε κάποιο από τα γνωστά λεξικά, δηλαδή του Μπαμπινιώτη.

Προκαλώ ή διεγείρω σε βιαιοπραγίες (αυτό το καταλαβαίνουμε) ή εχθροπάθεια. Δηλαδή;

Το λεξικό Τριανταφυλλίδη λέει ότι η λέξη είναι σπάνια και σημαίνει το πάθος εναντίον του εχθρού. Όμως και πάλι δεν βγαίνει νόημα στο κείμενο.

Σε προηγούμενο νομοσχέδιο, του Καστανίδη, αντιγραφή του οποίου αποτελεί το σημερινό του Ρουπακιώτη, διευκρινίζεται ο όρος ως εξής:

«ο όρος εχθροπάθεια θα πρέπει να νοηθεί ως αναφερόμενος τόσο στην καλλιέργεια όσο και την εξωτερίκευση αισθημάτων μίσους και αντιπαλότητας».

Τι τα θέλουν όλα αυτά τα νομοσχέδια που μας μπερδεύουν με τους νεολογισμούς τους; Και, εν πάσει περιπτώσει, αφού το φέρνουν που το φέρνουν, γιατί δεν λένε απλώς «απαγορεύουμε στα μέλη και τους φίλους της Χρυσής Αυγής να γράφουν ή να μιλούν δημοσίως» και να τελειώνουμε, παρά μας μπερδεύουν με ένα σωρό φιοριτούρες και συγχύζουν και τους ιεράρχες μας;

Μη βιαιοπραγείτε!

130522 ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Οι Μανωλάδες!

Στον πληθυντικό κι όχι στον ενικό, επειδή το φαινόμενο της εργασίας σε συνθήκες απαράδεκτες, χωρίς αμοιβή και σε απόλυτη εξάρτηση από τον εργοδότη δεν είναι μεμονωμένο, αλλά το συναντάμε ολοένα πιο συχνά κα μάλιστα εκεί που δεν θα το περιμέναμε(;)

Ένα εκατομμύριο μεροκάματα χρειάζονται για να πραγματοποιηθεί η συγκομιδή μιας χρονιάς της φράουλας.

Καταλάβατε τώρα πόσο μεγάλη διαφορά είναι αν το μεροκάματο έχει 23 ή 15 ή 8 ευρώ;

«Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη»!

Έτσι, έρχονται οι εργάτες από το Μπαγκλαντές, οι οποίοι φαίνεται ότι έχουν αποκτήσει κάποιου είδους εξειδίκευση και μαζεύουν τη φράουλα με μεροκάματα πείνας. (Όχι εξειδίκευση στα μεροκάματα πείνας, που και αυτό θα μπορούσες να το πεις, αλλά στο μάζεμα.)

Το λέω αυτό για την εξειδίκευση, επειδή διάβασα ότι κάποιοι Βούλγροι ή Ρουμάνοι που τους αντικατέστησαν μάζευαν μισή ποσότητα ημερησίως, 15 τελάρα, αντί για 30-35 που μαζεύουν οι Μπαγκλαντεσιανοί. Όσο για τα μεροκάματα…

Πιθανότατα οι εργοδότες να θεωρούν ότι τους καλοπληρώνουν κιόλας, αν σκεφτεί κανείς ότι το μεροκάματο στο Μπαγκλαντές δεν ξεπερνάει το 1 ευρώ. Σου λέει εγώ σε δέκα μέρες σου δίνω τα λεφτά που θα έβγαζαν στη χώρα τους σε ένα χρόνο. Γι’ αυτό, ας κόψω τα μισά, θα πάρουν σε είκοσι μέρες αυτά που παίρνει ένας εργάτης στο Μπαγκλαντές ολόκληρη τη χρονιά.

Έτσι, άλλα συμφωνούν, άλλα τους δίνουν στο τέλος, τους έχουν και να «κατοικούν» σε θερμοκήπια, κυριολεκτικά σαν τα ποντίκια, και μάλιστα τους κρατούν και ενοίκιο για τη «στέγη» που τους παρέχουν.

Με το παραμικρό τους απειλούν ότι θα τους καταδώσουν και θα απελαθούν και, άμα δουν τα ζόρια, τους πυροβολούν «για εκφοβισμό», στέλνοντάς τους στο νοσοκομείο σοβαρά τραυματισμένους.

Αυτά σε μια χώρα που θέλει να λέγεται σοβαρή, ευρωπαϊκή και πολιτισμένη, στην οποία υπάρχουν εργατικά κέντρα, συνδικαλισμός, εργατική νομοθεσία και μηχανισμοί ελέγχου.

Μόνο ντροπή δεν υπάρχει.

Σε άλλες χώρες, όπου έχουν κι εκεί περιόδους συγκομιδής που απαιτούν πολλά χέρια, υπογράφουν μια σύμβαση με κάποια αφρικανική ή ασιατική χώρα, έρχονται οι εργαζόμενοι με άδεια και με χαρτιά που τους επιτρέπουν να δουλέψουν για συγκεκριμένο χρόνο και σε συγκεκριμένη παραγωγή, πληρώνονται και, όταν τελειώσει η συγκομιδή επιστρέφουν στη χώρα τους.

Όλα νόμιμα, όλα υπό τον έλεγχο του κράτους.

Το άλλο πουλάκι:

Εδώ είμαστε ξέφραγο αμπέλι.

Συζητώντας προχθές για τους καθηγητές και το ωράριό τους, κάποιος φίλος ανέφερε ότι το παιδί του εργάζεται σε φροντιστήριο στη Θεσσαλονίκη και μας ρώτησε αν μπορούμε να φανταστούμε πόσες ώρες την εβδομάδα διδάσκει.

Ε, όταν ο άλλος σου θέτει έτσι το ερώτημα, εσύ πονηρεύεσαι και βάζεις κάτι παραπάνω για να τον «πιάσεις». Είπαμε, λοιπόν, άλλος σαράντα, άλλος πενήντα ώρες και τον παρακολουθούσαμε να μας κοιτά με χαμόγελο.

«Εκατό ώρες»!

Εκατό ώρες διδασκαλίας σε μια εβδομάδα, εν όψει και των εξετάσεων, όχι ότι παλαιότερα έπεφτε ποτέ κάτω από τις ογδόντα.

Μάλιστα όχι στο ίδιο κτήριο, αλλά σε διάφορα «παραρτήματα» που έχει το φροντιστήριο στις συνοικίες της Θεσσαλονίκης.

«Ξέρετε πόσο πληρώνεται;» μας ρώτησε μετά ο φίλος.

«Αφήστε, μην παιδεύεστε. Δεν πληρώνεται, διότι ο φροντιστής λέει πως δεν έχει να πληρώσει τους καθηγητές, αφού και ο ίδιος δεν παίρνει λεφτά από τους γονείς».

Μας είπε μάλιστα ότι το παιδί του, όπως και άλλοι καθηγητές, του πήγαν τους λογαριασμούς του νερού, του ηλεκτρικού, του τηλεφώνου και τα κοινόχρηστα, ώστε να τα πληρώσει τουλάχιστον αυτά και να μη μείνουν χωρίς νερό και τηλέφωνο.

Καθηγητές είναι κι αυτοί, σχολίασε κάποιος, μάλιστα οι περισσότεροι όχι με ένα «ξερό» πτυχίο, αλλά με πολύ περισσότερα προσόντα απ’ ό,τι εμείς που δουλεύουμε στα σχολεία.

Δεν συνέχισε την κουβέντα, γιατί άρχισαν οι εκπαιδευτικοί της παρέας να τον κοιτάζουν περίεργα σαν να τον ρωτάνε πού το πάει.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εκεί που πάει μόνο του.

Διότι, κάποιος άλλος της παρέας σχολίασε μια ακόμη περίπτωση «μαύρης εργασίας», εννοώντας εργασία που μοιάζει με εκείνη που έκαναν οι σκλάβοι.

Μας είπε ότι ένα γνωστό του «παιδί», αριστούχος της νομικής, έκανε την άσκησή του σε γνωστό ποινικολόγο της Αθήνας.

Επί δύο χρόνια του έβγαζε όλη τη δουλειά, εργαζόμενος από το πρωί μέχρι το βράδυ, χωρίς αργίες και δίχως διακοπές.

«Ξέρετε πόσα χρήματα του έδωσε ο ποινικολόγος, όλο αυτό το διάστημα», μας ρώτησε.

Καταλάβαμε ότι δεν είχε νόημα να προσπαθήσουμε να μαντέψουμε.

«Τίποτα, μηδέν, ούτε ένα ευρώ», απάντησε μόνος του. «Ούτε πενήντα ευρώ στη γιορτή του να κεράσει ένα ποτό τους φίλους του. Δύο χρόνια σκληρής εργασίας. Για να μη μιλήσουμε για την κλασική περίπτωση μεταπτυχιακών φοιτητών που κάνουν όλη τη δουλειά καθηγητάδων, για να κερδίζουν εκείνοι τα λεφτά και τη δόξα…»

Έτσι είναι φίλοι μου. Γι’ αυτό σας είπα για «Μανωλάδες», στον πληθυντικό. Άνθρωποι των γραμμάτων, που μάλιστα –θα το πω το παράπονό μου- τοποθετούν τον εαυτό τους στον… «προοδευτκό χώρο», εκμεταλλεύονται με απαράδεκτο τρόπο την εργασία…συναδέλφων τους.

Ειδικά αυτό με τους δικηγόρους και την «άσκηση» είναι μια θαυμάσια εφεύρεση που απορώ πώς δεν την σκέφτηκαν και άλλοι κλάδοι, μηχανικοί, τοπογράφοι κλπ.

Κάτι άκουσα πως με νόμο του Γιωργάκη υποχρεούνται να πληρώνουν τους ασκούμενους, αλλά οι νόμοι, απ’ ό,τι φαίνεται, σταθμίζονται και μάλλον κυριαρχεί αυτός της προσφοράς και ζήτησης.

Σαν δεν ντρέπονται!

Μαυρίλα!

130521 ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Τι περίεργο!

Στην παιδαγωγική και τη διδακτική των φυσικών επιστημών υπάρχει κάτι που λέγεται προεπιστημονικός τρόπος σκέψης.

Χαρακτηριστικό του είναι η σύγχυση (σε σημείο αντικατάστασης) των αιτιών με τα αποτελέσματα.

Έτσι σκέφτονται διάφορες πρωτόγονες κοινωνίες και, φυσικά, τα παιδιά, μέχρι την ηλικία των έντεκα, δώδεκα ετών, οπότε αρχίζουν σιγά σιγά να αναπτύσσουν τον επιστημονικό τρόπο σκέψης. Δεν είναι τυχαίο πως το αναλυτικό πρόγραμμα βάζει στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού το μάθημα της Φυσικής.

Ας αναφέρουμε ορισμένα παραδείγματα.

Η παρατήρηση του φαινομένου ότι, όποτε βρέχει υπάρχουν σύννεφα στον ουρανό, μπορεί να οδηγήσει τα παιδιά στο συμπέρασμα ότι τα σύννεφα σχηματίζονται από τη βροχή!

Αντίστοιχη απάντηση μπορούμε να πάρουμε από τα μικρά παιδιά στο ερώτημα γιατί φυσά ο αέρας:

«Επειδή τον σπρώχνουν τα κλαδιά των δέντρων», είναι το πρώτο που σκέφτονται και μας λένε.

Σε μεγαλύτερη ηλικία μπορούν να σου πουν πως «στην Σαχάρα δεν βρέχει ποτέ επειδή είναι έρημος» ή πως «πρωτεύουσα μιας χώρας (την Αθήνα στην Ελλάδα) λέμε την πόλη που έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό».

Για να μην πούμε τα συνηθισμένα πως η θερμοκρασία πέφτει ή ανεβαίνει, επειδή το νερό παγώνει ή βράζει αντίστοιχα.

Αυτό το πράγμα όμως, αντί να μειώνεται μέχρι εξαφανίσεως όταν μεγαλώνουμε, το βλέπουμε να λειτουργεί, μάλιστα όχι μόνο σε επιστημονικά ζητήματα, αλλά και στον τρόπο που σκεφτόμαστε και λειτουργούμε καθημερινά.

Επειδή, πολύ συχνά, άνθρωποι που έχουν μεγάλες περιουσίες, επιχειρήσεις κλπ. εργάζονται σκληρά, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως, αν εργαστείς σκληρά πλουτίζεις (πως αρκεί, δηλαδή, να εργαστείς σκληρά για να γίνεις πλούσιος). Το προχωράμε μάλιστα περισσότερο λέγοντας «φτωχός ίσον τεμπέλης».

«Χώρισαν γιατί τον απατούσε», σχολιάζουμε συνήθως, χωρίς να σκεφτούμε ότι πιθανότατα τον απατούσε επειδή ήταν ήδη χωρισμένοι.

Το πράγμα βεβαίως γίνεται ακόμη πιο περίπλοκο, αν προσπαθήσουμε να σκεφτούμε ζητήματα όπως το αν η ξενοφοβία οδηγεί στον ρατσισμό, αν είναι δηλαδή ένα από τα αίτια που τον γεννούν, ή αν φοβόμαστε τους ξένους επειδή υπάρχουν μέσα μας, στον τρόπο που σκεπτόμαστε, ρατσιστικά στερεότυπα περί ανώτερης φυλής, περί εγκληματικών λαών, περί επικίνδυνων μαύρων και καλών λευκών…

Το άλλο πουλάκι:

Τι περίεργο!

Έκανα αυτές τις σκέψεις, διαβάζοντας το θέμα που έπεσε στην «Έκθεση» των πανελληνίων εξετάσεων και στον τρόπο με τον οποίο είδα να το πραγματεύονται διάφορα φροντιστήρια, δίνοντας τις «λύσεις» τους.

Τα παιδιά έπρεπε να αναπτύξουν σε μια παράγραφο 100 ως 120 λέξεως το περιεχόμενο από ένα απόσπασμα του κειμένου που τους δόθηκε.

Παρεμπιπτόντως το κείμενο ήταν από το βιβλίο του Γιώργου Γραμματικάκη «Ένας αστρολάβος στα μάτια του βορρά», βιβλίο που παρουσιάστηκε από τον συγγραφέα στον Νικηφόρο, στις 9 Μαρτίου, σε μια εκδήλωση οργανωμένη από το Σύλλογο Ερασιτεχνικής Αστρονομίας Δράμας «ο Πήγασος».

Έτσι, για να μην παινεύονται μόνο τα διάφορα φροντιστήρια όταν «πιάνουν» κάποιο θέμα των εξετάσεων.

Ας γυρίσουμε όμως στο απόσπασμα: «…όσο η επικοινωνία πυκνώνει με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, το διαδίκτυο και τα κινητά τηλέφωνα, τόσο η μοναξιά μας, η ανθρώπινη, μεγαλώνει και η αποξένωση κυριαρχεί».

Πώς το ανέπτυξαν το θέμα τα φροντιστήρια; Με τον προεπιστημονικό τρόπο σκέψης που είπαμε στην αρχή. Σε μια κοινωνία που οι άνθρωποι είναι αποξενωμένοι, η χρήση της τεχνολογίας για την επικοινωνία συνεχώς αυξάνεται. Άρα, για την αποξένωση φταίει η χρήση της τεχνολογίας(!)

Είναι όμως έτσι; Επειδή έχουμε τα κινητά τηλέφωνα και το διαδίκτυο, δεν επικοινωνούμε πια με τους φίλους μας, ή μήπως επειδή ακριβώς είχαμε αποξενωθεί, χρησιμοποιούμε την τεχνολογία και γι’ αυτό το λόγο, μπας και αποκαταστήσουμε κάποιο είδος επαφής, διαφορετικό μεν από τη διά ζώσης επαφή, ωστόσο καλύτερο από το τίποτα;

Θυμίζω ότι, πριν από τριάντα χρόνια, είχε πέσει θέμα στις αντίστοιχες εξετάσεις «όσο οι σκεπές των σπιτιών πλησιάζουν, τόσο οι ζωές των ανθρώπων απομακρύνονται» ή κάτι τέτοιο. Τότε δεν υπήρχαν ούτε κινητά ούτε διαδίκτυο για να φταίνε!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι περίεργο!

Θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ότι, χάρη στην τεχνολογία, οι άνθρωποι «βρίσκονται» περισσότερο και πιο εύκολα.

Με τη βοήθεια των κινητών τηλεφώνων δίνουν ραντεβού και συναντιούνται σε πόλεις που διαφορετικά αυτό θα συνέβαινε μόνο κατά πολύ μεγάλη τύχη.

Μέσα από τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης ξαναβρίσκονται παλιοί φίλοι, παλιοί συμμαθητές ακόμη και παλιοί εραστές που είχαν χαθεί πριν από πολλά χρόνια. Επικοινωνούν, συναντιούνται, πιθανότατα αναθερμαίνουν τις σχέσεις που είχαν κάποτε.

Θα μου πείτε, όλα αυτά είναι ουσιαστικές επαφές που διώχνουν τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου; Πιθανότατα όχι, όμως γι’ αυτό δεν φταίει η τεχνολογία, η οποία κάνει ό,τι μπορεί για να μας φέρει πιο κοντά.

Τα άλλα είναι στο χέρι μας ή στον τρόπο ζωής που έχουμε επιλέξει.

Και, καλά. Αυτός ο αντιεπιστημονικός τρόπος σκέψης μπορεί να οδήγησε τους φιλολόγους σε λάθος αναλύσεις. Ο ίδιος ο Γραμματικάκης όμως; Ένα σημαντικός θετικός επιστήμονας, πώς έπεσε σε τέτοια παγίδα;

Μη βιάζεστε. Το απόσπασμα που έδωσαν στα παιδιά αρχίζει, όπως είδατε, με αποσιωπητικά. Στο κείμενο του συγγραφέα προηγούνται οι λέξεις «Το περίεργο είναι ότι…» που κόπηκαν.

Δεν θεωρεί δηλαδή ο Γιώργος Γραμματικάκης την μοναξιά και την απομόνωση αποτελέσματα της τεχνολογίας, αφού, για έναν επιστήμονα, το αποτέλεσμα σε μια σχέση αιτίου αιτιατού είναι κάτι αναμενόμενο κι όχι «περίεργο».

Όταν κόβεις όμως…

Το… απομόνωσαν!

130520 ΔΙΔΑΚΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Παράλληλες ιστορίες.

Ελάτε να σας διηγηθώ  μια ιστορία ή μάλλον δυο ιστορίες που έχουν πολλά κοινά μεταξύ τους.

Η παράλληλη αφήγηση θα μας βοηθήσει να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα για τον τρόπο λειτουργίας των κομμάτων, για τον λόγο που πρέπει να έχουν οι κοινωνίες και οι κάτοικοι σε θέματα που τους αφορούν, και για τη δημοκρατία (μας) γενικότερα.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε χώρα μακρινή που την έδερνε η οικονομική κρίση και οι κάτοικοι της υπέφεραν από την ανεργία, βρέθηκαν δυο επενδυτές που σκέφτηκαν να βάλουν κάποια χρήματα, φυσικά για να κερδίσουν πολλά περισσότερα.

Ο ένας κατευθύνθηκε στον βορρά και ο άλλος στον νότο. Εξέθεσαν τα επενδυτικά τους σχέδια με τα οποία όμως δεν συμφωνούσαν όλοι κι έτσι άρχισαν οι πρώτες αντιδράσεις.

Έχει ενδιαφέρον όμως να δούμε το θέμα πιο αναλυτικά, διότι οι αντιδράσεις δεν ήταν ακριβώς οι ίδιες.

Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι αντίθετη και με τις δύο επενδύσεις ήταν (το βρήκατε!) η αντιπολίτευση της χώρας. Έχει, βλέπετε, μπροστά αυτό το αντί και οφείλει να το τιμά.

Το επιχείρημά της ήταν πως οι επενδύσεις θα βλάψουν το περιβάλλον της περιοχής όπου θα αναπτυχθούν και θα καταστρέψουν τον τόπο, προκαλώντας μεγαλύτερο κακό από το (πιθανό) καλό που θα φέρουν.

Απόψεις σεβαστές καθ’ όλα, οι οποίες μάλιστα μπορούσαν να βοηθήσουν τον τόπο είτε με το να παρθούν περισσότερα και σοβαρότερα μέτρα προστασίας, είτε και με το να μην γίνουν καθόλου οι επενδύσεις, αν έτσι αποφασίσουν…

Ποιοι;

Ποιοι είναι αυτοί που πρέπει να αποφασίσουν αν, τελικά, οι επενδύσεις θα πραγματοποιηθούν ή όχι;

Να ένα σοβαρό θέμα προς προβληματισμό και συζήτηση. Ασφαλώς, όπως και να το δούμε, βαρύνουσα σημασία πρέπει να έχει η γνώμη των τοπικών κοινωνιών, αφού οι άνθρωποι της περιοχής θα υποστούν πρώτοι της όποιες αρνητικές επιπτώσεις κάθε επένδυσης.

Το άλλο πουλάκι:

Ας ξαναγυρίσουμε στην ιστορία μας.

Στην οποία συνέβη το εξής περίεργο. Στην περίπτωση του βορρά, οι κάτοικοι της περιοχής (όχι όλοι πάντως πολλοί) συμφωνούσαν με την αντιπολίτευση και ήταν αντίθετοι στην επένδυση.

Έτσι, εκεί, τα τοπικά της στελέχη είχαν τον πρώτο λόγο. Συμμετείχαν σε συζητήσεις, σε διαδηλώσεις, έβγαιναν στα κανάλια, έκαναν δηλώσεις στο τύπο και κυριολεκτικά αλώνιζαν στο διαδίκτυο.

Όπως είναι φυσικό, υπήρχαν στην περιοχή και πολλοί που υποστήριζαν την επένδυση. Αυτοί, κατά γενική ομολογία, τα βρήκαν κάπως σκούρα, αφού ήταν δύσκολο να σταθούν απέναντι, όχι στα επιχειρήματα, αλλά στις ένθερμες αντιδράσεις των αντιπάλων της επένδυσης.

Ο σημαντικότερος λόγος ήταν ότι τους θεωρούσαν… συμφεροντολόγους, είτε επειδή ήταν εργαζόμενοι στην επιχείρηση, είτε επειδή θεωρείτο ότι απέβλεπαν σε κάποιου είδους οικονομικά οφέλη από αυτήν.

Αυτό, βέβαια, δεν δικαιολογούσε σε καμιά περίπτωση της βίαιες αντιδράσεις εναντίον τους, πόσο μάλλον εναντίον των παιδιών τους, που τα βρήκαν επίσης σκούρα από συμμαθητές ή και μεγαλύτερους.

Ας μεταφερθούμε στο νότο.

Εκεί τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά, αφού η τοπική κοινωνία, τουλάχιστον το πιο θερμοκέφαλο τμήμα της, ήταν υπέρ της επένδυσης.

Όταν, λοιπόν, τα στελέχη της αντιπολίτευσης προσπάθησαν να συνομιλήσουν με τους κατοίκους και να αναπτύξουν τις απόψεις τους για το κακό που θα έφερνε η επένδυση στον τόπο, δέχτηκαν επίθεση.

Επίθεση, όχι με επιχειρήματα, αλλά με βρισιές, με προπηλακισμούς, ακόμη και με γιαούρτια.

Απαράδεκτο!

Αν μετά τα όσα έχουμε τραβήξει από διάφορες χούντες και αν μετά από σαράντα χρόνια μεταπολίτευσης δεν έχουμε μάθει ακόμη να ανεχόμαστε και να ακούμε εκείνον που έχει διαφορετική άποψη από τη δική μας, τότε κρίμα τις… γιορτές Πολυτεχνείου και την Αγωγή του Πολίτη που κάναμε στα μαθητικά μας χρόνια.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πώς τελειώνει η ιστορία μας;

Δεν τελείωσε ακόμη. Το γεγονός είναι πως η αντιπολίτευση εκείνης της μακρινής χώρας βρέθηκε σε πραγματικά δύσκολη θέση.

Όχι μόνο γιατί δεν ήξερε τι να υποστηρίξει στις δυο περιπτώσεις των επενδύσεων βορρά και νότου. Στη μία είπε ξεκάθαρα πως το θέμα δεν είναι τοπικό, άρα λόγο δεν έχουν μόνο οι τοπικές κοινωνίες αλλά όλοι.

Στην άλλη δεν είπε τίποτε τέτοιο!

Βρέθηκε σε δύσκολη θέση κυρίως γιατί η ίδια έχει υποθάλψει και σε πολλές περιπτώσεις έχει καλλιεργήσει μια πρακτική παρόμοια με αυτήν της οποίας έπεσαν θύματα τα στελέχη της στο νότο.

Δεν είναι λίγες οι φορές που υποστηρικτικές, μέλη αλλά και στελέχη της αντιπολίτευσης «κάλυψαν», δικαιολόγησαν ή προέβησαν τα ίδια σε παρόμοιες ενέργειες, ύβρεις, προπηλακισμούς και γιαουρτώματα, πολιτικών τους αντιπάλων.

Δυστυχώς όμως, στην πολιτική, όπως και στη ζωή, θερίζεις ό,τι σπέρνεις.

Γι αυτό εμείς φωνάζουμε, χρόνια τώρα, από εδώ πως πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί και καθόλου ελαστικοί με θέματα λειτουργίας της δημοκρατίας και σεβασμού των κατοίκων της.

Ιδιαίτερα όσοι, όπως τα πολιτικά κόμματα και τα στελέχη τους, λόγω της θέσης τους, ασκούν και κάποια παιδαγωγική στους υπόλοιπους πολίτες.

Διότι, αν εφαρμόζουμε νόμους και κανόνες α λα καρτ, τότε θα βρεθούν κάποιοι πολύ πιο επιτήδειοι από εμάς και θα το κάνουν οργανωμένα και συστηματικά.

Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό.

Διδακτικές ιστορίες!