130617 ΜΑΥΡΙΔΕΡΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Έρεβος!

Ξαφνικά, πραγματικά ξαφνικά όμως, οι οθόνες των τηλεοράσεών μας γέμισαν βαθύ σκοτάδι. Τα ραδιόφωνα σίγησαν.

Λένε πως πρέπει να χάσεις κάτι για να αναγνωρίσεις την αξία του. Και το σίγουρο είναι ότι όλοι εμείς, οι φίλοι της ΕΡΤ, ξαφνικά μείναμε χωρίς στέγη.

Δεν μιλάω για τους χιλιάδες «οπαδούς» που ξεφύτρωσαν μόλις ακούστηκε ότι η ΕΡΤ κλείνει.

Σκεφτόμουν ότι όλοι αυτοί, αν παρακολουθούσαν προγράμματα της ΕΡΤ μισή ώρα τη μέρα, η ΕΡΤ θα ήταν πρώτη σε θεαματικότητα και ακροαματικότητα.

Όπως και όλοι εκείνοι που μέχρι χθες κατηγορούσαν τα κρατικά κανάλια και τους σταθμούς ότι ήταν φερέφωνα της κυβέρνησης. Τώρα κλαίνε και θρηνούν που θα τους λείψει η κατευθυνόμενη και φιλοκυβερνητική ενημέρωση. Ποιους κοροϊδεύουν;

Θα μιλήσω, λοιπόν, για εμάς τους υπόλοιπους. Που είχαμε κολλημένη τη βελόνα του ραδιοφώνου στα κρατικά προγράμματα.

Που παρακολουθούσαμε με φανατισμό τις εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης. Για να καταλάβετε ποιους εννοώ, θα σας δώσω μερικά παραδείγματα.

Ένας φίλος είχε το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου μονίμως στο 91,2, στο δεύτερο πρόγραμμα. Αυτός ταξίδευε τακτικά. Μόλις περνούσε την Ασπροβάλτα, πατούσε ένα κουμπάκι και ο δείκτης έδειχνε 92,0, δηλαδή το δεύτερο πρόγραμμα από τους αναμεταδότες της Θεσσαλονίκης. Μετά τα Τέμπη, πατούσε πάλι το κουμπάκι και ο δείκτης πήγαινε στο 94,8, ώστε να πιάνει το δεύτερο πρόγραμμα από το Πήλιο. Τέλος, κοντά στη Λαμία, έπιανε το γνωστό 103,8 και έτσι άκουγε σε όλο το δρόμο το αγαπημένο του πρόγραμμα.

Στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου είχε έναν μικρό χάρτη της Ελλάδος, στον οποίο αναγραφόταν σε ποιες συχνότητες ακούγονται οι κρατικοί σταθμοί σε κάθε περιοχή.

Έτσι, και στις διακοπές του ακόμη δεν έχανε ποτέ τις εκπομπές που παρακολουθούσε επί χρόνια.

Κάποτε του εξήγησα πως το ραδιόφωνο έχει μια εφαρμογή, το RDS, που ψάχνει και βρίσκει σε άλλη συχνότητα το σταθμό που ήδη ακούς, μόλις αυτός κάνει παράσιτα. Δεν το εμπιστεύτηκε ποτέ. Διότι συχνά το RDS έψαχνε χωρίς να βρίσκει εναλλακτική συχνότητα, με αποτέλεσμα να χάνει επαφή για κάποια κλάσματα του δευτερολέπτου. Ε, αυτός προτιμούσε το δικό του χειροκίνητο σύστημα.

Το άλλο πουλάκι:

Ακούστε περίπτωση.

Μία φίλη αγόραζε από… κτίσεως Ρώμης, κάθε Πέμπτη, τη Ραδιοτηλεόραση. Την αγόρασε ακόμη και την περασμένη Πέμπτη, που η ΕΡΤ ήταν κλειστή! Περιττό να σας πω ότι έχει διπλά και τριπλά όλα τα θέατρα αλλά και τις τόσες άλλες ιστορικές σειρές που έδινε το περιοδικό τα τελευταία χρόνια.

Αυτή, λοιπόν, έπαιρνε και έναν μαρκαδόρο και σημείωνε όλες τις εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης και του ραδιοφώνου που την ενδιέφεραν. Όσες δεν προλάβαινε να παρακολουθήσει τις έγραφε κι έτσι έχει στο αρχείο τις χιλιάδες ώρες τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών εκπομπών.

Δεν χρειάζεται να αναφέρω ότι το βράδυ της Τρίτης έπεσε να πεθάνει. Προσπάθησα να την παρηγορήσω λέγοντάς της πως μόνο τις εκπομπές που έχει στο αρχείο της να ακούσει, της φτάνουν για καμιά πενηνταριά χρόνια.

Γι’ αυτούς, τους «παθιασμένους» ανθρώπους, είχε νόημα ύπαρξης η ΕΡΤ. Με τα όποια προβλήματα, οικονομικά ή λειτουργικά, όπως τα επισημάναμε και σε δυο πρόσφατες και ολίγον προφητικές κουβέντες μας. Γι αυτούς αλλά κα όλους εκείνους που βρισκόταν είτε στο εξωτερικό, είτε στις εσχατιές της χώρας και τώρα υποχρεώνονται να ακούν μόνο ξένους σταθμούς.

Όλοι οι άλλοι χύνουν κροκοδείλια δάκρυα και να είστε βέβαιοι ότι δεν πρόκειται να τους λείψει καμιά ΕΡΤ, ούτε φυσικά τους έπιασε ο πόνος για τους εργαζόμενους εκεί, το πολύ πολύ να σημαίνουν γι’ αυτούς ό,τι και οι τόσοι άλλοι, χιλιάδες εργαζόμενοι που βρέθηκαν στο δρόμο, εξαιτίας της κρίσης ή του μνημονίου ή οποιουδήποτε άλλου (δεν) αγαπάτε.

Προλαβαίνω το επιχείρημα. Αν είναι το κρατάμε μια τόσο δαπανηρή ραδιοτηλεόραση για κάποια «ψώνια» που δεν έχουν μάθει να παρακολουθούν τίποτε άλλο, τότε χίλιες φορές να κλείσει.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ναι, αλλά όχι έτσι.

Τι υπόσχεσαι, κύριε; Ότι θα κάνεις έναν άλλο κρατικό ραδιοτηλεπτικό φορέα, υγιή και οικονομικό. Καν’ τον και φερ’ τον να τον δούμε. Σχεδίασε το οργανόγραμμα, στήσε το μαγαζί, ξεκίνα και τις πρώτες δοκιμαστικές εκπομπές και μετά κλείσε όσες ΕΡΤ γουστάρεις.

Ποιος ο λόγος να γίνει τόσο βεβιασμένα και να υπάρξει αυτή η σιωπή στα ραδιόφωνά μας και η μαυρίλα στις οθόνες μας;

Δείξε μας πρώτα, ποιο είναι αυτό το θαυμαστό νέο ραδιοτηλεοπτικό προϊόν που οραματίζεσαι και μετά κάνε την αλλαγή.

Διότι, καλώς ή κακώς, εμείς με κρατικό ραδιόφωνο και κρατική τηλεόραση μεγαλώσαμε. Ούτε τους περίφημους «πειρατές» ακούσαμε ποτέ, ούτε, φυσικά τα ονομαστά ιδιωτικά κανάλια.

Μείναμε στο κενό. Και για να σας δώσω το μέγεθος της καταστροφής θα σας πω τούτο. Τετάρτη πρωί, όπως κάθε πρωί, μπαίνω να κάνω το μπάνιο μου και ανοίγω το ραδιοφωνάκι που ήταν κολλημένο στο δεύτερο πρόγραμμα.

Σιωπή. Κουνάω τη βελόνα και, αφού προσπερνάω διάφορες αηδίες, στέκομαι σε έναν άγνωστό μου σταθμό που εξέπεμπε ελληνικά τραγούδια, από τα λεγόμενα έντεχνα.

Ε, δεν πειράζει, σκέφτηκα. Παραλίγο να πως «ουδείς αναντικατάστατος». Διότι όταν ήρθε η ώρα να ακουστεί το σήμα του σταθμού, μια λιγωμένη γυναικεία φωνή ακούστηκε να λέει: «Τι ωραίο που είναι; Να το πιάσω; Πόσο είναι;»

Για να απαντήσει ο άντρας λέγοντας «Ενενήντα τόσο κόμμα τόσο»!

Θα μπορούσα να σας μιλάω μέρες για την ΕΡΤ. Απογοήτευση και οργή!

Μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά!

130613 ΑΝΟΙΚΤΟ

Το ένα πουλάκι:

Ανοικτή επιστολή.

Είχα ανέκαθεν (από ανέκαθεν, όπως είναι το πιο σωστό) μια επιφύλαξη απέναντι στα κείμενα που συντάσσονται και κυκλοφορούν για διάφορους λόγους, συνήθως για συμπαράσταση ή καταγγελία, και υπογράφονται από πολίτες.

Ας γίνω πιο συγκεκριμένος για να μη μιλάω αόριστα και δεν με καταλαβαίνετε. Τις τελευταίες μέρες δόθηκε στη δημοσιότητα μια «Ανοικτή Επιστολή Προς Τους Νέους Για Τον Ρατσισμό».

Την επιστολή υπογράφουν καμιά τριανταπενταριά άνθρωποι του πνεύματος, της τέχνης και του πολιτισμού.

Όπως σας είπα, σε τέτοιου είδους ενέργειες υπάρχουν πολλά προβλήματα. Πριν συζητήσουμε για το κείμενο, ας δούμε λίγο την πρωτοβουλία.

Πουθενά δεν αναφέρεται τίνος ιδέα ήταν κι έτσι, συμπεραίνει κανείς ότι τριάντα πέντε άνθρωποι, αυθορμήτως, συνέταξαν μια επιστολή και την υπέγραψαν.

Προφανώς δεν έγινε έτσι.

Και, φυσικά, δεν ενδιαφέρει τόσο το ποιανού ιδέα ήταν αυτή, αλλά το γεγονός πως την υπογράφουν οι συγκεκριμένοι, μόνο οι συγκεκριμένοι και όχι (και) κάποιοι άλλοι.

Δηλαδή τι; Αυτός που είχε την πρωτοβουλία γνώριζε μόνο τους συγκεκριμένους; Απευθύνθηκε και σε άλλους, αλλά δεν βρήκε ανταπόκριση;

Αμέσως μπορεί να συμπεραίνει ένας κακοπροαίρετος ότι, αν με το κείμενο συμφωνούν καμιά τριανταπενταριά, μπορεί να υπάρχουν εκατοντάδες που δεν συμφωνούν.

Βλέπετε γιατί δεν είναι τόσο προσεκτικές κάτι τέτοιες ενέργειες;

Ας έρθουμε όμως και στα ονόματα, τα οποία, όπως είπαμε, είναι από το χώρο του πολιτισμού, των γραμμάτων και της τέχνης.

Κυρίως! Διότι, ανάμεσά τους φιγουράρουν και τα ονόματα δύο (2) δημοσιογράφων.

Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;

Ο ένας μάλιστα εκ των δύο, ο Γιάννης Πρετεντέρης, (ο άλλος είναι ο Παντελής Καψής) δεν θα λέγαμε ότι είναι και το πλέον αποδεκτό πρόσωπο από τη σημερινή κοινωνία. Από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς.

Με ποιο κριτήριο, λοιπόν, επιλέχτηκαν οι δύο δημοσιογράφοι; Γιατί (μόνο) αυτοί κι όχι (και) κάποιοι άλλοι.

Ήταν τόσο σημαντικό για τους ίδιους να συνυπογράψουν μια ανοικτή επιστολή, τη στιγμή που η δουλειά τους είναι ακριβώς αυτή. Να υπογράφουν κείμενα με την προσωπική τους άποψη στα έντυπα ή τα ηλεκτρονικά μέσα όπου εργάζονται.

Το άλλο πουλάκι:

Κάτι δεν μου κάθεται καλά.

Διακρίνω μια ματαιοδοξία, μια σπουδή να καταγραφεί το όνομά τους μεταξύ άλλων σημαντικών και κοινώς αποδεκτών (τρόπος του λέγειν) Ελλήνων. Κι επειδή η ανοικτή επιστολή απευθύνεται στους νέους, καλό θα ήταν ο εμπνευστής της ιδέας να μπορούσε να μας πει πώς το σκέφτηκε.

Πόσοι νέοι, φαντάζεται, θα συγκινηθούν, επειδή ένα κείμενο υπογράφεται από τον Εμμανουήλ Κριαρά, τον Τίτο Πατρίκιο, τον Παναγιώτη Τέτση ή τον Άγγελο Δεληβοριά;

Και, ας μου επιτραπεί η γνώμη, οι νέοι που γνωρίζουν και εκτιμούν τους παραπάνω ανθρώπους, μάλλον δεν χρειάζεται να διαβάσουν καμιά επιστολή (τους) κατά του ρατσισμού.

Ακόμη και τα πιο «τρανταχτά» ονόματα, όπως, ας πούμε, ο Γιώργος Νταλάρας (ναι, συμμετέχει και ο Γιώργος Νταλάρας), πόσο πολύ μπορούν να «μιλήσουν» στους σημερινούς νέους;

Αν θα ήθελε ο εμπνευστής του εγχειρήματος να τύχει κάποιας προσοχής η επιστολή, τότε θα έπρεπε να αναζητήσει τις υπογραφές ανθρώπων που, καλώς ή κακώς, έχουν κάποια «πέραση» στους νέους.

Τραγουδιστές θα είναι; Ηθοποιοί; Αθλητές; Ποδοσφαιριστές; Αυτοί μπορούν να μιλήσουν στα παιδιά και να ακουστούν από αυτά.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, μια τέτοια προσπάθεια έχει τα χαρακτηριστικά της διαφήμισης. Με τέτοιους όρους, λοιπόν, επικοινωνιακούς, θα πρέπει να το χειριστεί κανείς, αν θέλει πράγματι να έχει αποτέλεσμα και όχι απλώς να μείνει στην ιστορία.

Διαφορετικά θα μας μείνει η συγκινητική (για τους μεγαλύτερους και μάλιστα όχι για όλους) προσπάθεια κάποιων πνευματικών ανθρώπων και ίσως μια απάντηση σε όλους εκείνους που κατά καιρούς τους κατηγορούν γενικώς ότι δε παίρνουν θέση δημοσίως σε σοβαρά επίκαιρα θέματα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ας έρθουμε και στο κείμενο.

Το οποίο ξεκινά με Καβάφη και το δικαίωμα του πολίτη στων ιδεών την πόλη, για να καταλήξει με Αντιγόνη του Σοφοκλή, η οποία γεννήθηκε για ν’ αγαπά κι όχι για να μισεί.

Ας δούμε όμως τι λέει στους νέους και τι ζητάει από αυτούς η επιστολή, διαβάζοντας ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:

«Κόμματα και κινήματα με ιδεώδη και συνθήματα μισαλλοδοξίας και ξενοφοβίας, με κίνητρα σκοτεινά και ιδιοτελή, τρομοκρατούν βίαια τους πολίτες, εγκληματούν κατά των ξένων ατιμωρητί, και βιαιοπραγούν κατά των νομίμων εκπροσώπων της πολιτείας, ακόμη και της δημοκρατικής τάξεως […]

Είναι καθήκον όλων μας όχι μόνο να καταδικάσουμε και να πάρουμε τις πρέπουσες αποστάσεις από τις ομάδες αυτές, αλλά κυρίως να επιστήσουμε την προσοχή κάθε αρχής στον κίνδυνο που ελλοχεύει με την αποδοχή, ή την απλή έστω ανοχή της δράσεως των νεοναζιστών».

Εσείς τι νομίζετε ότι θα καταλάβει όπως πρέπει να κάνει ο νέος ο οποίος θα μπει στον κόπο να διαβάσει την επιστολή;

Θα πάει να βρει τις αρχές και θα τους επιστήσει την προσοχή στον κίνδυνο που ελλοχεύει;

Ή, όπως τον προτρέπει στο τέλος η επιστολή, θα καταγγείλει και θα καταδικάσει… «κάθε απόκλιση από τα δημοκρατικά θέσμια που μας κληροδότησε η μακραίωνη ιστορία μας»;

Κι έχει και φιλολόγους η ομάδα!

Σοφές κουβέντες!

130612 ΔυΝηΤικό

Το ένα πουλάκι:

Κάτι δεν έπιασα καλά.

Διαβάζω τόσες μέρες τις διάφορες αντιδράσεις που προκάλεσε το έγγραφο-απολογισμός ή ομολογία του ΔΝΤ και ομολογουμένως, δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Όσο περισσότερα διαβάζω, τόσο μπερδεύομαι αντί να ξεκαθαρίζω τα πράγματα.

Ακόμη και μέσα στην ίδια την εφημερίδα, βλέπεις, σε δυο διπλανές στήλες, δυο διαφορετικές αναλύσεις.

Ο ένας υποστηρίζει πως το ΔΝΤ στην ουσία «δικαιώνει» τους αντιμνημονιακούς, ενώ ο άλλος βεβαιώνει πως το έγγραφο παραδέχεται ότι όλα όσα συνέβησαν στην Ελλάδα ήταν περίπου μονόδρομος.

Για να σας μπερδέψω κι εσάς λιγουλάκι, επιτρέψτε μου να σας διαβάσω μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά αποσπάσματα, όσων μου έκαναν εντύπωση. Θα το κάνω όμως με δυο προϋποθέσεις. Η πρώτη είναι ότι δεν θα σας πω τίνος, ούτε από ποιο έντυπο είναι το απόσπασμα.

Αυτό το κάνω επειδή σας ξέρω καλά, μετά από τόσα χρόνια. Συνεχίζετε ακόμη να βγάζετε συμπεράσματα όχι από τα όσα λέγονται αλλά από το ποιος τα λέει.

Γι αυτό σας καλώ να κρίνουμε ιδέες κι όχι πρόσωπα, τα οποία πολύ εύκολα επιδέχονται ταμπέλες κι έτσι αδικούνται κατάφορα.

Η δεύτερη προϋπόθεση είναι ότι δη δική μου γνώμη θα σας την πω στο τέλος, αν δεν θα την έχετε ήδη διαγνώσει από τα αποσπάσματα που θα σας διαβάσω.

Ξεκινώ λοιπόν:

1.     η αποτίμηση [του ΔΝΤ] είναι γενικά θετική. Επισημαίνονται συγκεκριμένα λάθη, αλλά πουθενά δεν αναφέρεται ότι η εφαρμοσθείσα πολιτική ήταν λανθασμένη. Αντιθέτως, οι ελεγκτές καταγράφουν διεξοδικά, τις βασικές επιτυχίες. Η Ελλάδα έμεινε στο ευρώ, που ήταν ο κύριος πολιτικός στόχος. Η δημοσιονομική πολιτική ήταν τεράστια και το ασφαλιστικό σύστημα διεσώθη κα έγινε βιώσιμο.

2.     Κανείς δεν μπορεί να αγνοεί πως και η έκθεση αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει όλα τα επιχειρήματα και την κριτική του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ αναφορικά με τα αλλεπάλληλα μνημονιακά προγράμματα (π.χ. πειραματόζωο η Ελλάδα). Παράλληλα πώς μπορεί κάποιος να ισχυρίζεται ακόμα πως οι εναλλακτικές προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ είναι «ανύπαρκτες» ή «μη ρεαλιστικές» ή οτιδήποτε άλλο; Νομιμοποιούνται ακόμη να ισχυρίζονται οι μνημονιακές δυνάμεις πως είναι μονόδρομος αυτές οι πολιτικές;

3.     Εκ του αποτελέσματος φάνηκε ότι η συνταγή ήταν προβληματική. Μόνο που οποιαδήποτε άλλη συνταγή απαιτούσε περισσότερα χρήματα, τα οποία κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να δώσει. Γιατί, είτε το κούρεμα γινόταν από την αρχή, είτε μας δινόταν μεγαλύτερος χρόνος προσαρμογής, κάποιοι έπρεπε να βάλουν το χέρι στην τσέπη.

4.     Το ΔΝΤ δεν έκανε λάθος. Έπραξε το σωστό. Συναίνεσε στην επιβολή ενός εν γνώσει του λανθασμένου προγράμματος, προκειμένου να αποσοβηθεί ο κίνδυνος αποσταθεροποίησης της υπόλοιπης ευρωζώνης και για να αποφευχθεί η κατάρρευση του κοινού νομίσματος. […] Η Ελλάδα θυσιάστηκε για να δώσει χρόνο σε μια κάκιστα σχεδιασμένη ευρωζώνη και ταυτόχρονα αποδέχθηκε τον εξευτελισμό της από ξένους, ο οποίος ήταν απαραίτητος προκειμένου να διαμορφωθεί το ηθικό περιτύλιγμα μιας κατά τα άλλα άθλιας αντιμετώπισης.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν τελειώσαμε!

5.     Η πορεία των πραγμάτων έδειξε ότι το μισητό, ως το 2010, το ΔΝΤ, στην περίπτωση της Ελλάδας ήταν πιο ήπιο από την Ευρωζώνη. Άλλωστε η Ευρωζώνη, χωρίς να έχει εμπειρία από διαχείριση τέτοιων κρίσεων, κάλεσε τους τεχνοκράτες του ΔΝΤ να κάνουν κουμάντο μαζί με τους δικούς της. Σήμερα, το «καλό» ΔΝΤ συγκρούεται με την «κακή» Ευρώπη.

6.     Το ΔΝΤ εκθέτει τα εγχώρια όργανα των μνημονιακών πολιτικών. Παραδέχεται ότι δεν ήταν μονόδρομος το Μνημόνιο, αλλά επιλογή, προκειμένου να εφαρμοστούν στην Ευρώπη πολιτικές λιτότητας. Δηλαδή η Ελλάδα επελέγη ως πειραματόζωο.

7.     Είναι καλοδεχούμενη και χρησιμότατη –σε επίσημη μορφή- αυτοκριτική του Ταμείου για τα λάθη, τα οποία πάντως τα χρεώνει σε άλλους, στους Ευρωπαίους. Αλλά καλό θα ήταν κάποιος να συντάξει και μια πειστική αυτοκριτική έκθεση για το δικό μας, το εθνικό μερτικό στη συμφορά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Διαβάσατε την έκθεση;

Όχι, ε; λοιπόν ένας αναλυτής έκανε το εξής έξυπνο. Μας έδωσε μεταφρασμένα μερικά επίμαχα σημεία. Διαβάζω σε εισαγωγικά τι λέει το ΔΝΤ.

8.    «Σε κάθε περίπτωση η βαθιά ύφεση ήταν αναπόφευκτη. Η Ελλάδα έχασε την πρόσβαση στις αγορές με δημοσιονομικό έλλειμμα τόσο μεγάλο και ταμειακές υποχρεώσεις τόσο βαριές που είναι πολύ δύσκολο να δούμε πώς θα μπορούσε να αποφευχθεί μια σοβαρή ύφεση. Πραγματικά, αν η Ελλάδα χρεοκοπούσε, η απουσία χρηματοδότησης του ελλείμματός της θα απαιτούσε ισοσκέλιση του από το δεύτερο, εξάμηνο του 2010. Αυτό θα απαιτούσε μια απότομη δημοσιονομική συστολή και θα εξανέμιζε την εμπιστοσύνη, θα οδηγούσε σε τεράστιες εξαγωγές καταθέσεων και το πιο πιθανό θα ήταν μια ακόμη μεγαλύτερη ύφεση».

Αυτά λένε οι αναλυτές και το ίδιο το ΔΝΤ. Τι λέμε εμείς; Ότι για μια ακόμη φορά κάνουμε το ίδιο λάθος. Προσπαθούμε να αποδώσουμε τις δικές μας ευθύνες στους κακούς ξένους, οι οποίοι -το έχουμε επισημάνει επανειλημμένως- δεν έχουν κανέναν απολύτως λόγο να είναι καλοί μαζί μας, εκτός αν αυτό συμφέρει και τους ίδιους.

Το θέμα λοιπόν είναι τι κάνουμε εμείς, πώς διαχειριζόμαστε τα πράγματα που μας αφορούν, πόσο έτοιμοι είμαστε να παραδεχτούμε σφάλματα του παρελθόντος και να κάνουμε τις αλλαγές που χρειάζονται, πόσο δίκαια μπορούμε να κατανείμουμε τα βάρη, πόση προθυμία έχουμε για δουλειά, αξιοκρατία, απόδοση δικαιοσύνης, περιορισμό των «δικαιωμάτων» μας και αναγνώριση των υποχρεώσεών μας.

Διαφορετικά, πάντα θα μας περιμένει στη γωνιά κάποιο ΔΝΤ.

Τι να καταλάβουμε οι φτωχοί!

130611 ΕΙΣ-ΑΓΓΕΛΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Τρεις εγκύκλιοι!

Έτσι να γιορτάζεις την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, μάλιστα. Λέει. Διότι, το να βγάζεις μόνο διακηρύξεις, άντε και να κάνεις έναν συμβολικό καθαρισμό κάποιου πάρκου μάλλον με κοροϊδία μοιάζει.

Ενώ με τρεις εγκυκλίους…

Μιλώ για τις εγκυκλίους που απέστειλε στους συναδέλφους του όλης της χώρας ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, κύριος Δασούλας (έχει κάτι το περιβαλλοντικό και το επίθετο του) και με τις οποίες τους εφιστά την προσοχή σε ζητήματα γύρω από την προστασία του περιβάλλοντος.

Ας τις δούμε αναλυτικότερα:

Στην πρώτη εγκύκλιο επισημαίνει πως το πρόβλημα του περιβαλλοντικού εγκλήματος συνεχώς επιδεινώνεται, με ιδιαίτερα δυσμενείς επιπτώσεις τόσο για τη ζωή όσο και για την οικονομία.

Τονίζει μάλιστα ότι το πιο ισχυρό όπλο στην προσπάθεια της κοινωνίας να καταπολεμήσει την καταστροφή του περιβάλλοντος είναι οι ποινικές κυρώσεις.

Φαίνεται ο άνθρωπος είδε κι απόειδε και κατέληξε στο συμπέρασμα που θα έπρεπε να καταλήξουμε όλοι μας: Πως, καλές οι προτροπές, καλή η περιβαλλοντική εκπαίδευση, καλές οι ενημερωτικές εκπομπές και οι φιλότιμες προσπάθειες των οικολογικών κινήσεων, όμως, άμα δεν πέσει «καμπάνα» δεν συμμορφωνόμαστε.

Τι λέει, λοιπόν, ο κύριος Δασούλας, με την πρώτη εγκύκλιό του;

«Θα πρέπει, εφόσον πρόκειται περί αυτοφώρου εγκλήματος, οι παραβάτες αυτών να συλλαμβάνονται και να οδηγούνται στους εισαγγελείς πλημμελειοδικών για τα περαιτέρω και σε κάθε άλλη περίπτωση οι σχετικές υποθέσεις να εκδικάζονται κατ’ απόλυτη προτεραιότητα».

Ποια όμως είναι τα περιβαλλοντικά εγκλήματα τα οποία, λόγω και των θερινών συνθηκών, αυξάνονται και πρέπει να αντιμετωπίζονται με αυστηρότητα; Έχουμε εμείς τέτοια στην περιοχή μας;

Μάλλον όχι, διότι τα προβλήματα αυτά, διαχείρισης αποβλήτων, λημμάτων και απορριμμάτων, αυξάνονται εκεί που αυξάνεται και ο πληθυσμός λόγω τουρισμού.

Και εμείς από τουρισμό…

Το άλλο πουλάκι:

Ας έρθουμε στη δεύτερη εγκύκλιο.

Η οποία μας αφορά περισσότερο, αφού μιλάει κυρίως για δασικές αλλά και αγροτικές περιοχές, και από αυτές έχουμε, μπόλικες.

Πρέπει, λέει, τα όργανα της πυροσβεστικής να εντείνουν τους ελέγχους, ώστε να αποφεύγονται οι δασικές πυρκαγιές.

Καλά, δεν νομίζω ότι η πυροσβεστική χρειάζεται εισαγγελική «παραγγελία» για να το κάνει αυτό, οι άνθρωποι με τα μέσα που έχουν, προσπαθούν όσο μπορούν.

Τώρα το καλοκαίρι, τους βοηθούν και ομάδες εθελοντών που σε πολλές περιπτώσεις αποδεικνύονται θαυματουργές, αφού, περιπολώντας στα δάση, προλαβαίνουν κάποιες φωτιές στο ξεκίνημά τους.

Σε άλλο σημείο της εγκυκλίου βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, το ενδιαφέρον.

Οι δασικές υπηρεσίες, λέει, όταν διαπιστώνουν παραβάσεις όπως κτίσματα εντός του δάσους, περιφράξεις, υλοτόμηση, εκχέρσωση κ.λπ., πρέπει να συλλαμβάνουν τους υπαίτιους, διαφορετικά –εδώ προσέξτε- οι ίδιοι οι υπάλληλοι θα αντιμετωπίζουν ποινικές ευθύνες.

Ωραίο δεν είναι αυτό σαν σκεπτικό; Θα μπορούσε να επεκταθεί και σε κάθε είδους παραβάσεις, από παράνομο παρκάρισμα, μέχρι αυθαίρετα κτήρια.

Ποιο όργανο, φορέας ή άτομο, ήταν υπεύθυνο να ελέγξει την παράβαση και να επιβάλλει την ποινή;

Το έκανε; Γιατί όχι; Να αντιμετωπίσει τις… ποινικές ευθύνες!

Διότι, αν έρθουμε και το εξετάσουμε καλύτερα, αυτό μοιάζει με το «έγκλημα» του άλλου, (το θυμόσαστε, τελικά τον ξηλώσανε) που έσβηνε ή μείωνε τα πρόστιμα από μόνος του. Δεν μπορεί, επειδή εσύ έχεις γνωστούς, ή επειδή θέλεις να μαζέψεις ψήφους, ή επειδή τα παίρνεις, να ζημιώνει ολόκληρη η κοινωνία.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ας έρθουμε και στα «δικά μας».

Δείτε τι επισημαίνει η τρίτη εγκύκλιος του κυρίου Δασούλα και σκεφτείτε το καλοκαίρι που μας περιμένει, αν εφαρμοστεί.

Μιλάει για την ηχορύπανση, η οποία, όπως επισημαίνει, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, έρχεται δεύτερη στην κατάταξη των περιβαλλοντικών κινδύνων.

Για την ηχορύπανση υπάρχει υγειονομική διάταξη, η οποία προβλέπει για τους παραβάτες αυτόφωρη διαδικασία, με προβλεπόμενες ποινές φυλάκισης ως ένα έτος και πρόστιμο που ξεκινάει από 5.000 ευρώ. Τονίζει λοιπόν ο αντιεισαγγελέας ότι πρέπει να συλλαμβάνονται άμεσα τα φυσικά πρόσωπα που εκμεταλλεύονται το κατάστημα που ηχορυπαίνει. Να συλλαμβάνονται οι κύριοι του καταστήματος και όχι άλλοι που «χρησιμοποιούνται» για τέτοιες περιπτώσεις.

Επιπλέον να εξετάζεται αν συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις προσωρινής αφαίρεσης αδειών λειτουργίας του καταστήματος που ηχορυπαίνει.

Θα ήθελα να το δούμε λίγο αυτό σε σχέση με όσα λέγαμε προηγουμένως για τις ποινικές ευθύνες των υπαλλήλων που είναι υπεύθυνοι να διενεργούν τους ελέγχους.

Διότι εδώ, προφανώς, κάποιοι μας κοροϊδεύουν, αφού ξέρουμε ότι, ακόμη και μετά από καταγγελίες πολιτών, τα θορυβώδη καταστήματα εξακολουθούν το βιολί τους.

(Συνήθως βέβαια δεν είναι βιολί, είναι από κεμεντζέδες μέχρι μπουζούκια στην πρίζα και με τέρμα τους ενισχυτές.)

Αφήστε, που, αυτό με την ηχορύπανση, είναι ένα γενικότερο φαινόμενο που έχει να κάνει με τον πολιτισμό και δεν αφορά μόνο κέντρα διασκέδασης αλλά από μηχανάκια και πλανόδιους πωλητές, μέχρι γιορτές σε σπίτια και γάμους (νέο έθιμο αυτό) σε δημόσιους δρόμους.

Είπαμε. Καλός ο «πολιτισμός», καλύτεροι όμως οι έλεγχοι και οι ποινές σε όσους δεν συμμορφωνόμαστε.

Γεια σου, κύριε αντιεισαγγελέα!

130610 ΦΙΛΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Διαβάζετε;

Σας αρέσει το διάβασμα, είστε από εκείνους που περνάνε αρκετές ώρες τις μέρας με ένα βιβλίο στο χέρι ή πίσω από κάποια εφημερίδα;

Βλέπετε; Διαχωρίζω το διάβασμα των εντύπωση από αυτό που πολλοί κάνουν στην οθόνη του υπολογιστή τους, νομίζοντας ότι διαβάζουν.

Με συγχωρείτε, αλλά στον υπολογιστή δεν διαβάζουμε. Μπορεί να χαζεύουμε, μπορεί να «βόσκουμε» δεξιά κι αριστερά, μπορεί να τσιμπολογούμε διάφορα πολυτροπικά, όπως τα λένε, κείμενα, διαφημίσεις, βίντεο, εικόνες, όμως αυτό το πράγμα δεν μπορεί να συγκριθεί με την απόλαυση τού να είσαι εσύ και το χαρτί μπροστά σου.

Να, για παράδειγμα, θα μπορούσε κανείς να διαβάσει στον υπολογιστή τα κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ για το 1^ο τους Συνέδριο;

Πήρα την ΑΥΓΗ την περασμένη Κυριακή, εξαιτίας ενός αφιερώματος στον Καβάφη, και έπεσα πάνω σε ένα ένθετο με τις «θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής», με «Κείμενα Συμβολής», αλλά και με το «καταστατικό» που θα συζητηθούν στο συνέδριο.

Ποιοι τα διαβάζουν όλα αυτά;

Εξήντα τέσσερις (64) σελίδες! Σελίδες εφημερίδας, πυκνογραμμένες, με δύσκολα κείμενα τα οποία πρέπει όχι μόνο να διαβάσεις, αλλά και να καταλάβεις, διότι το παιχνίδι παίζεται στις λεπτομέρειες.

Βλέπεις, ας πούμε, πως για ένα θέμα υπάρχουν τρεις και τέσσερις διαφορετικές προτάσεις, προσθήκες, εναλλακτικές διατυπώσεις και εσύ, ο σύνεδρος, το μέλος ή ο φίλος του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποφασίσεις τι απ’ όλα είναι πιο σωστό και λειτουργικό για το κόμμα, αν μιλάμε για το καταστατικό, αλλά και για τη χώρα, αν μιλάμε για τις πολιτικές θέσεις.

Μετά σου λένε πως οι πιο σκληρά εργαζόμενοι Έλληνες είναι οι μαθητές! Παίρνω ανάσα και σας διαβάζω:

Απέναντι σ’ αυτή τη «θεωρία» [των δύο άκρων] και τις πρακτικές  που την εφαρμόζουν, οφείλουμε να αντιτάξουμε όχι μόνον τις αξίες μας, την ιστορία της χώρας και όσα έχει κάνει, αλλά και υποστεί, η Αριστερά για να υπερασπιστεί τη δημοκρατία με κάθε κόστος, αλλά και την ίδια την εμπειρία όλων μας: η διαμόρφωση μιας ξενοφοβικής ρητορείας που ανάγει τη «λαθρομετανάστευση» σε πρόβλημα μεγαλύτερο από την ίδια την κρίση, που αποδίδει την αύξηση της εγκληματικότητας και τελικά όλα τα δεινά αποκλειστικά στους μετανάστες και στους πρόσφυγες, που χρησιμοποιεί ανενδοίαστα τη φασίζουσα ορολογία της «υγειονομικής βόμβας», που στοχοποιεί ειδικές κατηγορίες πληθυσμού, ποινικοποιώντας έτσι την ίδια τη φτώχεια, που εντείνει την καταστολή απέναντι στους μετανάστες και τους πρόσφυγες, επιτείνοντάς την ταυτόχρονα, προς κάθε κατεύθυνση, συνιστούν μια μελετημένη πολιτική που αποσκοπεί στη διαίρεση των αδυνάτων μέσω της ανάδειξης του αποδιοπομπαίου τράγου, στο πάγωμα κάθε κοινωνικής αντίστασης και την περιστολή της δημοκρατίας σε όσα μπορεί να ανεχθεί η πολιτική ιδιοτέλεια των κυβερνώντων.

Ουφ! Ανάσα. Θυμίζω, αν το ξεχάσατε, πως όλα τα παραπάνω ήταν για τη θεωρία των δύο άκρων.

Το άλλο πουλάκι:

Εγώ, παιδιά, δεν τα διάβασα όλα.

Εμένα μ’ ενδιαφέρουν οι θέσεις της Κομμουνιστικής Τάσης του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία τάση «κατέβασε» σε ένα εναλλακτικό κείμενο τη δική της «πλατφόρμα» για το ιδρυτικό Συνέδριο.

Μη φανταστείτε κανένα κειμενάκι. Μιλάμε για πραγματική «πλατφόρμα», δέκα σελίδες από τις εξήντα τέσσερις, τις οποίες υπογράφουν εκατόν είκοσι μέλη του ΣΥΡΙΖΑ από διάφορες τοπικές οργανώσεις, δυστυχώς κανείς από της Δράμας.

Οι θέσεις λοιπόν αυτής της κομμουνιστικής τάσης έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αν και, όπως θα δείτε, χρειάζονται μια παραπέρα (ας μιλήσω κι εγώ λίγο κομμουνιστικά) επεξεργασία.

Για να μη σας κουράζω, θα διαβάσω μερικές από τις θέσεις τους για το «Πώς θα εξασφαλιστεί μια θέση εργασίας για κάθε άνεργο», θέσεις που αποδεικνύουν ότι, κάποιες φορές, η λύση είναι τόσο απλή και τόσο μπροστά στα μάτια μας, που δεν τη βλέπουμε!

Διαβάζω:

Η συντριπτική πλειοψηφία των εξαθλιωμένων ανέργων στρέφεται στην εκλογική υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ και περιμένει από την κυβέρνηση που θα σχηματιστεί ένα μόνο πράγμα: την εξασφάλιση μιας θέσης εργασίας, την εξασφάλιση μιας θέσης στην ίδια τη ζωή.

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν γίνει πράξη το ιστορικό αίτημα του εργατικού κινήματος για την κινητή κλίμακα ωρών εργασίας, δηλαδή [προσέξτε] τη μείωση του εργάσιμου χρόνου, όσο απαιτείται για να βρουν δουλειά όλοι οι άνεργοι!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ας έρθουμε στο πρόβλημα.

Διαβάζω κι εγώ:

Οι ώρες εργασίας θα πρέπει να μειωθούν ενιαία, όσο απαιτείται για να μη μείνει κανείς χωρίς μια θέση εργασίας. [Φυσικά…] Ανεξάρτητα από το μέγεθος της μείωσης των ωρών εργασίας, οι μισθοί θα πρέπει να μείνουν σταθεροί.

Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στα λεφτά –αυτά, φαίνεται, υπάρχουν- αλλά σ’ αυτό το «ενιαία». Μπορούμε, ας πούμε, να γνωρίζουμε πόσοι είναι οι άνεργοι καθηγητές και να τους βάλουμε να εργάζονται από πέντε ή από τρεις ώρες την εβδομάδα, ώστε να μην είναι κανείς στην ανεργία.

Τι γίνεται όμως με τους υπόλοιπους ανέργους; Δεν υπάρχει ο κίνδυνος οι περισσότεροι Έλληνες να δηλώνουν άνεργοι στους τομείς που υπάρχει η μεγαλύτερη… ανεργία, ώστε, όταν θα πιάσουν δουλειά, να δουλεύουν όσο το δυνατόν λιγότερες ώρες;

Φοβάμαι δηλαδή μήπως και αυξηθεί η ζήτηση κάποιων θέσεων ανεργίας, όπου και η μελλοντική δουλειά θα είναι εύκολη και, επειδή τα ποσά είναι αντιστρόφως ανάλογα, πολύ λίγη.

Γι’ αυτό είπα το… «παραπέρα επεξεργασία».

Το διάβασμα κάνει καλό στην πολιτική!