140915 ΦΕΣΤΙΒΑΛΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Όπως η αγάπη!

Θυμόσαστε τον στίχο του συγχωρεμένου του Μανώλη Ρασούλη; «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, μα η αγάπη μένει».

Παρένθεση. Τώρα θυμήθηκα και τον ομώνυμο δίσκο, ως αντικείμενο εννοώ, κι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να τον ανακαλέσουμε στη μνήμη μας, αφού μας έρχεται από το μακρινό 1981.

Μια φωτογραφία, λοξά τοποθετημένη στο «κάδρο», που δείχνει το κτήριο της Βουλής και μπροστά τους δημιουργούς του δίσκου να συνομιλούν κρατώντας θήκες με μουσικά όργανα, τον Χρήστο Νικολόπουλο, τον Μανώλη Ρασούλη και τον Δημήτρη Κοντογιάννη.

Κάτω από τον τίτλο του δίσκου «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει» γράφει: με τον Δημήτρη Κοντογιάνη / και τη Γλυκερία σ’ ένα τραγούδι / συμμετέχει φιλικά ο Γιώργος Νταλάρας.

Έτσι όπως είναι χωρισμένη η φράση σε μπερδεύει λίγο και δεν ξέρεις αν η Γλυκερία είναι σε ένα τραγούδι ή απλώς συνοδεύει τον Δημήτρη Κοντογιάννη και ο Γιώργος Νταλάρας συμμετέχει φιλικά σε ένα τραγούδι!

Ποια είναι η ουσία;

Το τραγούδι αυτό «του Νταλάρα» είναι ο τίτλος του δίσκου και το μόνο που έγινε πραγματικά μεγάλη επιτυχία. Τα υπόλοιπα παρέμειναν στην αφάνεια, εκτός ίσως από το «Άιντε μάτια μου γλυκά» που το έκανε αργότερα γνωστό η Γλυκερία από τις ζωντανές (λάιβ) εκτελέσεις της.

Ποιο είναι το (ηθικό) δίδαγμα αυτής της ιστορίας;

Ότι κάποιοι κάνουν τη δουλειά και κάποιοι άλλοι εκμεταλλεύονται τις καταστάσεις κάνοντας σωστές επιλογές ή απλώς ευρισκόμενοι την κατάλληλη στιγμή στην κατάλληλη θέση.

Άσχετο; Καθόλου, αν σας πω από πού ξεκίνησε η σημερινή μας κουβέντα. Ήθελα να σχολιάσω (και να πανηγυρίσω) την έναρξη του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους.

Το Φεστιβάλ (μας) λοιπόν, είναι όπως η αγάπη. Οι (τοπικές) κυβερνήσεις πέφτουνε, οι δήμαρχοι έρχονται και παρέρχονται όμως εκείνο μένει.

Και αυτό αν θέλετε είναι ένα από τα κριτήρια μέτρησης της αξίας ενός θεσμού… Όταν καταφέρνει να καθιερωθεί και συνεχίζει την πορεία του, χωρίς να επηρεάζεται από τις αλλαγές των «υπευθύνων» - η λέξη σε εισαγωγικά.

Το άλλο πουλάκι:

Θυμόσαστε;

Τον Νοέμβριο του 1978, όταν πραγματοποιήθηκε το 1^ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας, δήμαρχος της πόλης ήταν ο Αναστάσιος Μακρής, ο οποίος μόλις είχε εκλεγεί για δεύτερη θητεία νικώντας στην επαναληπτική αναμέτρηση τον αντίπαλό του Γιάννη Περβανίδη.

Έκτοτε, οι πιστοί φίλοι και οι τακτικοί επισκέπτες του φεστιβάλ γνώρισαν αρκετούς δημάρχους. Τον Σωκράτη (έτσι, χωρίς επίθετο), τον Τζίμα, τον Μαργαρίτη (όχι τον προηγούμενο αυτός, είναι άλλος, μην τους συγχέετε), τον Χαρακίδη και τώρα τον Μαμσάκο.

Κοντά σ’ αυτούς ένα σωρό άλλοι, αντιδήμαρχοι, σύμβουλοι, ειδικοί συνεργάτες που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ήρθαν σε επαφή με το φεστιβάλ, άφησαν κι αυτοί ένα «ίχνος», μικρότερο ή μεγαλύτερο, στην ιστορία του θεσμού.

Οι περισσότεροι το έκαναν από καθήκον κι από ανάγκη, περισσότερο ίσως από την  ανάγκη να προβληθούν, παρά από καθήκον.

Πόσοι από αυτούς αγάπησαν πραγματικά τον κινηματογράφο και το φεστιβάλ; Πόσοι το παρακολούθησαν με ενδιαφέρον, στάθηκαν κοντά του πριν εκλεγούν και μετά τη λήξη της θητείας τους;

Αν κρατάτε αρχείο, πάρτε να διαβάσετε τα μηνύματα των δημάρχων που, χρόνια τώρα, λένε -λίγο πολύ- τα ίδια. Για την αξία του θεσμού, για τη σημασία του για τη πόλη η οποία τον έχει αγκαλιάσει κ.λπ., κ.λπ.

Τα ίδια όμως λέμε κι εμείς, χρόνια τώρα. Πως το φεστιβάλ χρειάζεται κατάλληλους χώρους για την πραγματοποίησή του, πως, παρόλο τον εμπλουτισμό του με προφεστιβαλικές και παράλληλες εκδηλώσεις, δεν κατόρθωσε ποτέ να γίνει η γιορτή της πόλης, το κέντρο ενδιαφέροντος των Δραμινών.

Πως το φεστιβάλ εξακολουθεί -δυστυχώς- να παραμένει μια «εισαγόμενη» γιορτή, που αφορά κυρίως (αν δεν φοβόμουν μη γίνω ακραίος, θα έλεγα αποκλειστικά) τους επισκέπτες και τους καλεσμένους του.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτό ενέχει έναν κίνδυνο.

Όταν μια πόλη δεν αποτελεί παρά τον χώρο φιλοξενίας ενός θεσμού, τότε είναι πολύ εύκολο αυτός ο χώρος να αντικατασταθεί από κάποιον άλλο, ο οποίος μάλιστα θα έχει καλύτερες προδιαγραφές και θα προσφέρει καλύτερες λύσεις σε θέματα μετακίνησης, διαμονής, λειτουργίας κ.λπ.

Ένα αποκεντρωμένο φεστιβάλ δεν μπορεί να αποτελεί αυταξία απλώς ως τέτοιο. Υπάρχουν (και να είστε βέβαιοι πως, όταν έρθει η ώρα, θα βρεθούν) πολλοί προσφερόμενοι… χώροι αποκέντρωσης, εξάλλου η αποκέντρωση έχει νόημα όταν πληροί δύο σημαντικές προϋποθέσεις.

Πρώτα πρώτα πρέπει να παρέχει στον θεσμό πράγματα που δεν τα βρίσκει στο «κέντρο», έστω κι αν αυτά είναι οι τα μικρά μεγέθη, το φυσικό περιβάλλον, οι διαφορετικοί ρυθμοί, οι πιο φιλόξενοι και ζεστοί άνθρωποι...

Προσοχή, όλα αυτά, που η πόλη μας τα διαθέτει πλουσιοπάροχα, όπως τουλάχιστον δηλώνουν οι επισκέπτες τού φεστιβάλ, μπορούν μόνο ως ένα σημείο να καλύψουν την απουσία των απαραίτητων υποδομών, σε καμιά περίπτωση να τις αντικαταστήσουν.

Θα πρέπει όμως επιπλέον, ο τόπος που το φιλοξενεί να αποκτήσει ισχυρότατους θεσμούς μ’ αυτό, πέρα από εκείνον της παράδοσης, δηλαδή του γεγονότος ότι εκεί ξεκίνησε και εκεί λαμβάνει χώρα, χρόνια τώρα.

Όπως λένε και οι αθλητικογράφοι «οι παραδόσεις είναι για να σπάνε» και μπορεί πολύ εύκολα να συμβεί αυτό, αν βρεθεί κάποιος καλύτερος, δηλαδή πιο καταφερτζής και μάλιστα σε… καλύτερη μέρα.

Εκείνοι που δεν σπάζουν εύκολα είναι οι ουσιαστικοί δεσμοί.

Μπορούμε να δημιουργήσουμε τέτοιους;

Καλή αρχή!

140912 ΣΧΟΛΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Καλή χρονιά!

Δεν το λέμε σ’ εσάς, ρε μαντράχαλοι, στα παιδάκια το λέμε που σήμερα αρχίζουν τα σχολεία τους, τα μαθήματα δηλαδή, αφού χθες τελέστηκε ο Αγιασμός και πήραν τα βιβλία, που θα τα μελετούν όλο το φετινό «διδακτικό έτος».

Από σήμερα τα κεφάλια μέσα. Τους περιμένει ένας δύσκολος χειμώνας, όπως είναι όλοι οι χειμώνες των μαθητών, που, ομολογουμένως, είναι οι σκληρότερα εργαζόμενοι Έλληνες.

Από τους πιο μικρούς, τα πρωτάκια του δημοτικού, μέχρι τους τελειόφοιτους του Λυκείου.

Διότι, δεν είναι μόνο τα μαθήματα του Σχολείου -ας πούμε ότι αυτά παλεύονται. Είναι από πάνω και όλες οι άλλες οι «δραστηριότητες», που μπορεί να έχουν ή να μοιάζουν ότι έχουν τη μορφή παιχνιδιού –όχι πάντα- σίγουρα όμως δεν είναι το ξένοιαστο καλοκαιρινό παιχνίδι.

Υπάρχει ο καθορισμένος χρόνος, το βλέμμα του προπονητή, κυρίως όμως ο γονιός στην κερκίδα που αδημονεί να δει το βλαστάρι του πρωταθλητή. Αυτή την πίεση την αισθάνονται εντονότατη τα παιδιά κι ας κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν.

Φανταστείτε, ας πούμε, ένα εξάχρονο, επτάχρονο παιδί, που πηγαινοέρχεται στην πισίνα βλέποντας μόνο τα πλακάκια του πατώματος και ακούει τη φωνή του προπονητή να του υπενθυμίζει πώς να εκτελεί σωστά το στυλ στο οποίο προπονείται.

Όταν βγάλει το κεφάλι και στρέψει το βλέμμα στην κερκίδα συναντά τον πατέρα ή τη μητέρα του να του κάνει νοήματα να προσπαθήσει πιο πολύ γιατί οι άλλοι θα το περάσουν. Πόσο ευχάριστη, πόσο διασκεδαστική μπορεί να είναι μια τέτοια «δραστηριότητα», και πώς μπορεί να συγκριθεί με τις βουτιές από τα βράχια με όλη την τσακαλοπαρέα των διακοπών;

Ας αφήσουμε όμως τα αθλήματα κι ας γυρίσουμε στον ύψιστο αγώνα, εκείνον που δίνει το παιδί μέσα στο σχολείο.

Ένα Σχολείο που υποτίθεται ότι είναι εκεί για να του μάθει να συνεργάζεται, να βοηθά τους συμμαθητές του, να λειτουργεί ομαδικά και να αποδέχεται όλους τους άλλους.

Ένα σχολείο που θα το ενθαρρύνει να δοκιμάζει νέα πράγματα κι ας κάνει λάθος, που θα καλλιεργήσει όλα τα χαρίσματά του, που θα του μάθει να σκέφτεται διαφορετικά, να αναζητά εναλλακτικές λύσεις, να χαράζει νέους δρόμους, δικές του διαδρομές…

Το άλλο πουλάκι:

Εμένα μου λες;

Το Σχολείο, δυστυχώς, έχει καταντήσει ένας χώρος σκληρού ανταγωνισμού, έντονης προσπάθειας για διάκριση, ανελέητου ατομισμού.

Ο καθένας, το κάθε παιδάκι είναι μόνο του απέναντι στα άλλα, φοβισμένο μη τυχόν και κάνει κάποιο λάθος, αγωνιώντας μήπως κάνει κάτι που δεν πρέπει.

Προσέξτε! Όχι επειδή θα τιμωρηθεί, τα παιδιά πολύ γρήγορα συνειδητοποιούν πως στο Σχολείο κανείς δεν τιμωρείται για τίποτε.

Η αγωνία του, που δυστυχώς δεν φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού, είναι μήπως απογοητεύσει όλους εκείνους που έχουν «ποντάρει» στην επιτυχία του.

Κι εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση.

Το παιδί προσπαθεί να επιτύχει σ’ ένα σύστημα όπου όμως η επιτυχία δεν επιβραβεύεται όπως θα της άξιζε.

Το σύστημα είναι (γίνεται) συγχρόνως και ανταγωνιστικό και χαλαρό. Και αναζητά τους «νικητές» και επιβραβεύει τους «χαβαλέδες».

Απαιτεί σκληρή δουλειά, όμως στο τέλος βάζει εργατικούς και αδιάφορους στο ίδιο τσουβάλι. Πιέζει για αποτελέσματα, αλλά χαρίζεται σε όσους αγνοούν την πίεση και είναι «χαλαροί». Απαιτεί πειθαρχία, έχει αυστηρούς κανόνες, όμως δεν τιμωρεί τους απείθαρχους και, συχνά, επιβραβεύει τους παραβάτες.

Πώς τα καταφέρνει. Πώς μπορεί να ισορροπεί ανάμεσα σε τόσο μεγάλες αντιφάσεις;

Φυσικά δεν φταίει το Σχολείο, το σχολείο είμαστε εμείς, όλοι οι λεγόμενοι «εμπλεκόμενοι φορείς», από το Υπουργείο Παιδείας και τους δασκάλους μέχρι την τοπική κοινωνία και τους γονείς.

Επειδή όλοι, με τον ένα ή άλλο τρόπο έχουμε σχέση με το Σχολείο, έχουμε και άποψη, η οποία απαιτούμε να έχει την ίδια ισχύ με εκείνη των πλέον ειδημόνων.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Κάναμε τον μύλο του Χότζα!

Καταλήξαμε να έχουμε ένα Σχολείο που δεν έχει στόχο δεν μπορεί να βάλει κάπου τον πήχη, ώστε οι προσπάθειες όλων, αλλά κυρίως των παιδιών, να έχουν νόημα.

Το έχουμε ξαναπεί. Φτιάξαμε ένα σχολείο που παίρνει το παιδάκι στην ηλικία των τεσσάρων ετών και το παραδίδει στην κοινωνία μετά από δεκατέσσερα χρόνια, χωρίς να ξέρουμε τι ακριβώς θέλει να το κάνει.

Ποιος είναι ο στόχος; Προς τι όλα αυτά; Ποιο είναι το πρότυπο στο οποίο προσπαθώ να μοιάσω; Τι είδους άνθρωπος θέλω να είναι αυτός που θα περάσει μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα και θα βγει από το Σχολείο.

Πολύ σωστά επεσήμανε κάποιος «ειδικός» πως, αν παρατηρήσει ένας εξωγήινος το εκπαιδευτικό σύστημα θα διαπιστώσει πως αυτό λειτουργεί με στόχο να βγάζει… καθηγητές πανεπιστημίου, αυτό θεωρείται το ανώτερο είδος, το καλύτερο «προϊόν» που μπορεί να παραχθεί από το Σχολείο.

Γιατί; Ποιος το όρισε αυτό; Ποιος έβαλε την ακαδημαϊκή γνώση στην κορυφή, στο ύψιστο σκαλί του βάθρου;

Το ίδιο το σύστημα που σχεδιάστηκε από ακαδημαϊκούς; Οι απαιτήσεις της κοινωνίας που τους θεωρεί ό,τι καλύτερο διαθέτει;

Πολλά τα προβλήματα, περισσότερα τα ερωτήματα, ανύπαρκτες οι απαντήσεις.

Δυστυχώς!

Καλή αρχή, παιδάκια!

140911 ΑΝΑΠΟΔΕΙΚΤΟ

Το ένα πουλάκι:

«Εδώ ήρθαμε»!

Ξέρετε τι σημαίνει η φράση. Σημαίνει ότι από εδώ και πέρα, το έργο το έχουμε ξαναδεί. Φαντάζομαι ότι έχει καθιερωθεί από την αλησμόνητη εκείνη εποχή που πηγαίναμε στον κινηματογράφο και μπαίναμε στην αίθουσα προβολής όποτε μας κάπνιζε.

Δεν παρακολουθούσαμε την ταινία από την αρχή, αλλά από όπου τύχαινε. Αυτό γινόταν για πολλούς λόγους. Ας πούμε, αν προσπαθούσες να πας στην αρχή της προβολής, μπορεί να συναντούσες στο ταμείο μια ουρά που «έκανε στροφή στη γωνία του τετραγώνου».

Μέχρι να κόψουν όλοι αυτοί εισιτήριο, η προβολή ξεκινούσε και οι τελευταίοι έμπαιναν μετά τα «επίκαιρα», μετά και τα «προσεχώς», όταν το έργο είχε αρχίσει ήδη.

Αφήστε που δεν έβρισκαν θέση και περίμεναν όρθιοι μέχρι να βρεθούν κάποιοι από τους προηγούμενους να πουν «εδώ ήρθαμε, πάμε να φύγουμε» και να καθίσουν.

Αν καθυστερούσε να συμβεί αυτό, τότε, πιθανότατα, κάποιος από τους ορθίους να φώναζε την επίσης γνωστή φράση «έλα, οι πρωινοί να φεύγουν», καλώντας εκείνους που έβλεπαν την ταινία για δεύτερη ή και τρίτη φορά να τους αδειάσουν καμιά θέση.

Την οποία και εκείνοι άδειαζαν αφού έβλεπαν αρκετές σκηνές ή το μεγαλύτερο μέρος του έργου για δεύτερη φορά.

Εδώ ήρθαμε, λοιπόν. Πού εδώ; Επειδή η ιστορία έχει ενδιαφέρον, ας το πιάσουμε από την αρχή, από τους τίτλους, που λένε, αφού, μέχρι τώρα είπαμε τα προσεχώς ή τα επίκαιρα.

Η σκηνή σε μικρό παραθαλάσσιο οικισμό, κάπου στην κεντρική Ελλάδα.

Η παραλία πανέμορφη και, εκεί που τελειώνει η αμμουδιά, ένας πέτρινος τοίχος υψώνεται και σχηματίζει μια «πλατεία», όπου ένα μαγαζί βγάζει τραπεζοκαθίσματα κάτω από τη σκιά μεγάλων πλατάνων.

Κάνεις το μπάνιο σου, κάνεις κι ένα παγωμένο ντους με νερό που φτάνει άφθονο από το βουνό που ξεκινά ακριβώς από την παραλία, αλλάζεις και κάθεσαι στο μαγαζί –κάτι μεταξύ καφενείου και ταβέρνας- να απολαύσεις ένα τσίπουρο.

Παραγγέλνεις (μετά από δυο τρεις φορές δεν χρειάζεται να το κάνεις, ο Γρηγόρης το φέρνει μόνος του) και περιμένεις.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν περιμένεις και πολύ.

Σε λίγο καταφθάνει ο Γρηγόρης φέρνοντας ένα χάρτινο τραπεζομάντιλο που το στρώνει πάνω από τα υφασμάτινα των τραπεζιών, όπου όμως έχουν πέσει κάτι φυλλαράκια από τα πλατάνια.

Από έναν δίσκο που ακούμπησε δίπλα, τοποθετεί στο τραπέζι μια καράφα με παγωμένο νερό, μια ψωμιέρα με τέσσερις πέντε φετούλες ψωμί (αν είναι χθεσινό το έχει ψήσει) παγάκια και το εικοσπενταράκι με ένα ποτήρι.

Ακουμπά επίσης το αλατοπίπερο με τις χαρτοπετσέτες, τις οδοντογλυφίδες, ένα μαχαιροπίρουνο και δυο πιατάκια. Το ένα με πατατοσαλάτα και το άλλο με φιλεταρισμένο ξιδάτο γαύρο.

Πηγαίνει μέσα και ξαναγυρνά φέρνοντας άλλο ένα πιατάκι που περιέχει δυο φρεσκότατα ψαράκια, μελανουράκια ή γοπίτσες, τηγανισμένα εκείνη την ώρα.

Ρωτάς τι χρωστάς (την πρώτη φορά, μετά το μαθαίνεις παρ’ όλο που ξαναρωτάς γιατί πάντοτε πιστεύεις ότι μπορεί να κάνει λάθος) και σου έρχεται το ξαφνικό: Τρία ευρώ!

-Τρία ευρώ;

-Ναι, τρία ευρώ.

Σκέφτεσαι ότι κάποιος άλλος, κάπου αλλού βάζει σ’ ένα ποτήρι μια κουταλιά καφέ και λίγο νερό, το χτυπάει στο μηχάνημα, βάζει κι ένα καλαμάκι και ζητάει την ίδια τιμή.

Αν θέλεις και νερό τότε θα δώσεις μισό ευρώ παραπάνω.

Τι είπα; Κάποιος άλλος κάπου αλλού;

Πολλοί, πάρα πολλοί άλλοι, σε ολόκληρη τη χώρα και μάλιστα σε μέρη που καμιά σχέση δεν έχουν με την ομορφιά που χαρίζει το συγκεκριμένο περιβάλλον.

Σκέφτεσαι επίσης ότι αυτός, πέραν όλων όσων «ξεφορτώνει» από τον δίσκο, έχει μετά να καθαρίσει το τραπέζι, να πλύνει μαχαιροπήρουνα, πιάτα, τηγάνια και όλα αυτά για τρία (3) ευρώ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

«Ναι, αλλά χωρίς απόδειξη».

Ο κακός της παρέας έρχεται να σε προσγειώσει στην οικονομική πραγματικότητα της χώρας.

Πραγματικά, τα τρία ευρώ τα παίρνει ο Γρηγόρης, χωρίς να σου φέρει απόδειξη (όπως άλλωστε και ο άλλος με το σκέτο φραπεδάκι).

Την ώρα που μιλάμε, βρίσκεται φίλος στη Σκιάθο και στέλνει από εκεί τα χαιρετίσματά του. Πήγε τέτοια εποχή, προχωρημένος Σεπτέμβριος, για περισσότερη ησυχία, αλλά… ατύχησε.

Δεν βρίσκει να νοικιάσει αυτοκίνητο ή μηχανάκι – «το νησί βουλιάζει» από επισκέπτες.

«Κανείς, πουθενά δεν κόβει απόδειξη», είναι η παρατήρησή του, η οποία μας έκανε κι εμάς να ανοίξουμε τη σημερινή μας κουβέντα με τη φράση «εδώ ήρθαμε».

Τα νησιά βουλιάζουν από τουρίστες, οι ξενοδόχοι δεν έχουν άλλα δωμάτια να δώσουν κι όμως, αφήνουν απλήρωτους επί μήνες τους υπαλλήλους τους. Το ίδιο και τα μαγαζιά εστίασης, τα κέντρα διασκέδασης, οι ξαπλώστρες στις παραλίες, τα πάντα.

Η απόδειξη εξακολουθεί να είναι γι’ αυτούς άγνωστη λέξη, εκτός αν την απαιτήσεις, οπότε, ομολογουμένως, δείχνουν μια μεγάλη προθυμία να σου την φέρουν.

Στην Ελλάδα, μετά από πέντε χρόνια κρίσης!

Κάπου το έχουμε ξαναδεί!

140910 ΑΠΡΟΠΟΝΗΤΟ

Το ένα πουλάκι:

Παράταση, σε τι!

«Ενημερωνόμαστε» τις τελευταίες μέρες πως οι αθλητικές εγκαταστάσεις στην Π. Ε. Δράμας θα παραμείνουν κλειστές μέχρι «να γίνουν οι ενέργειες και οι εργασίες που απαιτούνται για την τήρηση των προδιαγραφών».

Μπορεί όμως να γίνουν και… εν πτήσει.

Δηλαδή να λειτουργούν οι εγκαταστάσεις, ενώ συγχρόνως όλα όσα πρέπει να γίνουν θα εκτελούνται, χωρίς να εμποδίζονται οι αθλητικές δραστηριότητες, οι προπονήσεις και οι αγώνες. Αυτό είναι κάτι που εύχονται, ή μάλλον προσπαθούν, όλοι οι εμπλεκόμενοι, παιδιά, γονείς, υπεύθυνοι των αθλητικών συλλόγων, τοπικοί και άλλοι άρχοντες…

«Ενημερωνόμαστε» είπα!

Η λέξη σε εισαγωγικά διότι αυτό που συμβαίνει μόνο ενημέρωση δε μπορεί να ειπωθεί.

Ο καθένας αντλεί πληροφορίες απ’ όπου μπορεί και τις μεταφέρει σε άλλους με τόση άνεση, ώστε όλοι γνωρίζουμε τα πάντα και κανείς τίποτε.

Οι γονείς ρωτούν τους προπονητές, οι προπονητές τους υπευθύνους των συλλόγων, εκείνοι τους αρμόδιους αντιδημάρχους και πάει λέγοντας.

Ας πούμε, πόσοι από σας γνωρίζετε τον πραγματικό λόγο που δεν λειτουργεί το στάδιο ή το κολυμβητήριο όπου γυμνάζεται το παιδί σας;

Προσέξτε! Τους πραγματικούς λόγους!

Πώς είπατε; Υπάρχει επίσημη ενημέρωση;

Και τι λέει αυτή; Ότι δεν τηρούνται κάποιες προδιαγραφές. Ωραία!

Ακόμη κι εμείς όμως, που δεν είμαστε δημοσιογράφοι, μπορούμε να καταλάβουμε… με γυμνό μάτι ότι αυτή δεν είναι η είδηση.

Όσοι το έψαξαν λίγο περισσότερο, είπαν ότι κάτι αντίστοιχο συμβαίνει σε όλους σχεδόν τους νομούς της χώρας. Ελάχιστοι είναι οι χώροι άθλησης που έχουν άδεια να λειτουργούν.

Όμως ούτε αυτό είναι είδηση ή, τουλάχιστον, Η είδηση.

Εκείνο που πρέπει να απαντηθεί είναι ο λόγος. Ο συγκεκριμένος λόγος για κάθε μια ξεχωριστά αθλητική εγκατάσταση. Τι δεν έχει, για ποιον ακριβώς λόγο δεν της επιτρέπεται να λειτουργήσει;

Ζητάω ξεκάθαρη απάντηση, διότι ακούσαμε να λέγεται και, ελαφρά τη καρδία, πως «είναι απλώς ένα τυπικό θέμα».

Ποιο είναι τυπικό θέμα. Και τι λογής θέμα είναι; Θέμα ασφάλειας; Θέμα υγιεινής;

Το άλλο πουλάκι:

Η παράταση της παράτασης.

Μέχρι στιγμής επικρατεί στο θέμα μια ελληνοπρεπέστατη λογική: «άσε και βλέπουμε». Παράταση στην παράταση μέχρι…

Μέχρι να γίνει τι; Εν τω μεταξύ πηγαίνουν (και ζητάμε να εξακολουθήσουν να πηγαίνουν) εκατοντάδες παιδιά να γυμνάζονται (αλλά και γονείς να παρακολουθούν) σε χώρους για τους οποίους δεν υπάρχει «μελέτη στατικής επάρκειας»;

Και είναι τόσο απλό αυτό; Αν –χτύπα ξύλο- συμβεί κάτι, ποιος θα είναι υπεύθυνος; Εκείνος που ζήτησε την παράταση, υποστηρίζοντας πως «το ζήτημα είναι καθαρά τυπικό» ή εκείνος που την έδωσε;

Να είστε βέβαιοι ότι ο πρώτος θα σφυρίξει αδιάφορα.

Και οι υπεύθυνοι των ομάδων που αθλούνται στις συγκεκριμένες εγκαταστάσεις;

Αυτοί πώς το αντιμετωπίζουν το θέμα; Απλώς ζητώντας παρατάσεις για την εφαρμογή του νόμου, κρύβοντας την ευθύνη κάτω από το χαλί, ευχόμενοι να μη συμβεί καμιά «στραβή»;

Και πώς είναι τόσο σίγουροι ότι οι παρατάσεις θα δοθούν; Κι αν δεν δοθούν, όπως φαίνεται να συμβαίνει;

Ξέρετε γιατί ρωτάω;

Διότι διακρίνω ένα στοιχείο πονηριάς πίσω από τις κινήσεις κάποιων συλλόγων. Οι οποίοι έσπευσαν να πάρουν νωρίς νωρίς τις εγγραφές και τις συνδρομές (τα χρήματα για τις εγγραφές και τις συνδρομές, που δεν είναι καθόλου λίγα) από τους γονείς των παιδιών που γυμνάζονται, ξέροντας ότι υπάρχει περίπτωση και να ανασταλούν οι προπονήσεις, εξαιτίας ακριβώς της παράτασης που δεν… παρατείνεται.

Αν όντως συμβαίνει αυτό, αυτό που συμβαίνει τώρα δηλαδή, υπάρχει ένα θέμα ακόμη που πρέπει να ξακαθαρίσουν οι δημοσιογράφοι μας.

Πρώτα να ρωτήσουν κατά πόσον οι σύλλογοι γνώριζαν ότι υπάρχει σοβαρή περίπτωση να μην ξεκινήσει η σαιζόν και, παρ’ όλα αυτά, πήραν από τους γονείς τις συνδρομές.

Έπειτα να ρωτήσουν τι θα γίνει σε περίπτωση που δεν υπάρξει άλλη παράταση και οι προπονήσεις δεν ξεκινήσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Τα χρήματα θα δοθούν πίσω ή θα ισχύσουν για επιπλέον χρόνο, τόσο όσο θα είναι αυτός που «χάνεται» τώρα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Με εισιτήριο!

Γνωρίζω περιπτώσεις σε άλλους νομούς όπου οι σύλλογοι δεν παίρνουν προκαταβολικά ετήσια συνδρομή (όπως κατά κανόνα συμβαίνει εδώ) ούτε καν μηνιαία, αλλά λειτουργούν με… εισιτήριο.

Όποιο παιδί πηγαίνει στην προπόνηση πληρώνει εισιτήριο που ισχύει για τη συγκεκριμένη φορά.

Αυτό βέβαια δεν έγινε μόνο εξαιτίας του κινδύνου να κλείσουν οι αθλητικές εγκαταστάσεις ανά πάσα στιγμή, αλλά και λόγω της κρίσης.

Ειδικά σε προγράμματα με μικρά παιδιά, ο γονιός το σκεφτόταν πολύ να δώσει ετήσια συνδρομή, όταν υπάρχει και η πιθανότητα το παιδάκι να κάνει αρκετές «απουσίες» λόγω ασθένειας ή λόγω καιρικών συνθηκών. Αφήστε που πολλοί το άφηναν για το τέλος της σαιζόν και οι σύλλογοι έμεναν όταν τελείωνε η προπονητική περίοδος να έχουν να λαβαίνουν ένα σωρό συνδρομές που δεν έπαιρναν ποτέ. Την άλλη χρονιά το παιδάκι γραφόταν (χωρίς να πληρώσει προκαταβολικά) σε άλλο σύλλογο ή σε άλλο άθλημα και άντε να το βρεις.

Γι’ αυτό επινόησαν το «εισιτήριο» προπονήσεων. Πας, πληρώνεις, δεν πας, δεν δίνεις τίποτε. Όχι ότι αυτό λύνει το οικονομικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν όλα τα αθλητικά σωματεία, όμως αποτελεί μια ενδιάμεση λύση που έρχεται να δέσει και με το καθεστώς των κλειστών εγκαταστάσεων και των αλλεπάλληλων παρατάσεων.

Που δεν δίνονται!

Θα πάμε και στα πέναλτι;

140909 ΜΑΓΕΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Μαγικές λύσεις!

Πόσες φορές έχουμε ακούσει τη φράση «δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις»; Κι όμως, πολλοί από εμάς εξακολουθούμε να τις αναζητούμε σε πολλά προβλήματα της ζωής μας.

Φαίνεται πως, μετά από τόσους αιώνες ανάπτυξης της επιστήμης και (υποτιθέμενης) κυριάρχησης του ορθού λόγου, οι άνθρωποι εξακολουθούν να είναι θύματα δεισιδαιμονιών, προκαταλήψεων και στερεοτύπων.

Έτσι καταφεύγουν σε διάφορους επιτήδειους που τους πιάνουν κορόιδο και τους εκμεταλλεύονται, αποκομίζοντας οφέλη, συνήθως χρήμα, αλλά όχι μόνον.

Καμιά φορά και… ψήφους.

Διότι, τις μαγικές λύσεις δεν τις προσφέρουν αποκλειστικά διάφοροι τσαρλατάνοι (θα πούμε στη συνέχεια ποιοι  συγκαταλέγονται σ’ αυτούς), αλλά ακόμη και πολιτικοί, απευθυνόμενοι σε ψηφοφόρους που περιμένουν να δουν λύσεις στα ατομικά, οικογενειακά και εθνικά τους προβλήματα. Λύσεις «μαγικές».

Πράγμα που, συνήθως, πάει να πει χωρίς κόστος για τους ίδιους.

Γιατί η μαγεία το έχει αυτό το χάρισμα. Σου προσφέρει κάτι φαινομενικά αδύνατο «τζαστ λάικ δατ» που λένε και οι αμερικάνοι, με το χτύπημα ενός ραβδιού, την απαγγελία μιας φράσης, το άγγιγμα με την άκρη των δαχτύλων…

Εκεί βρίσκεται και όλη η γοητεία.

Άμα είναι να κοπιάσεις, άμα είναι να ταλαιπωρηθείς προκειμένου να κερδίσεις κάτι μαγικό, υπερφυσικό, τότε τι να το κάνεις.

Σκοπός είναι το αποτέλεσμα να έρθει χωρίς να ιδρώσεις τη φανέλα. Εκεί βρίσκεται η μαγκιά.

Σας θυμίζω ότι κάποιος είπε πως και αυτό το απίστευτο είναι δυνατό και μπορείς να το καταφέρεις, πρέπει όμως «να έχεις πίστη».

Κάποιος άλλος θεώρησε απαραίτητη προϋπόθεση το «να το θέλεις πολύ».

Αν έχεις πίστη ή αν το θέλεις πραγματικά, λένε, θα συμβεί από μόνο του.

Επιτρέψτε μου να έχω τις αμφιβολίες μου. «Επιστημονικής» φύσεως ή μάλλον αντιεπιστημονικής.

Κυρίως επειδή το αποτέλεσμα κρίνει την προϋπόθεση, ενώ αυτή δεν μπορεί να μετρηθεί από μόνη της, σε περίπτωση που το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα δεν έρθει.

Δεν έγινε αυτό που περίμενες; Άρα δεν είχες πραγματική πίστη ή δεν το επιθυμούσες αρκετά.

Το άλλο πουλάκι:

Υπάρχουν «εργολάβοι» όμως!

Αυτοί φαίνεται πως είτε έχουν πίστη για όλους μας, είτε μπορούν να εκφράσουν τις δικές μας επιθυμίες τόσο έντονα, ώστε να επιφέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα για χάρη μας.

Συνήθως το κάνουν με μια «συμβολική αμοιβή», έτσι για τα έξοδά τους.

Άλλοτε πάλι είναι εκείνοι που καταφεύγουν στις υπηρεσίες τους οι οποίοι από μόνοι τους, χωρίς να τους το ζητήσει κανείς, προσφέρουν ό,τι έχουν ευχαρίστηση.

Συνήθως έχουν… πολλά.

Υπάρχει βλέπεται διάχυτη και η αντίληψη πως, αν δεν δώσεις κάτι, δεν πιάνει το κόλπο.

Όπου κόλπο, είπαμε. Να συμβεί αυτό το οποίο επιθυμείς, (αλλά δεν το επιθυμείς όσο έντονα χρειάζεται) ή πιστεύεις πως μπορεί να γίνει (όμως με μια πίστη κάπως κλονισμένη).

Υπάρχει πρόβλημα;

Κανονικά δεν θα έπρεπε. Όταν ενήλικες άνθρωποι συναλλάσσονται με ελεύθερη βούληση, τότε με γεια τους με χαρά τους. Σε κανέναν άλλο δεν θα έπρεπε να πέφτει λόγος. Είναι δικαίωμα τους να ορίσουν τους όρους της συναλλαγής, τι θα δώσει και τι θα πάρει ο καθένας, και, αφού συμφωνήσουν, θα είναι και οι δυο ευχαριστημένοι.

Έλα όμως που δεν γίνεται έτσι. Φαίνεται πως κάποιοι έχουν αντιρρήσεις.

Διαβάσαμε, λοιπόν, προχθές πως συνελήφθη στα Τρίκαλα μια 44χρονη, ημεδαπή παρακαλώ, με την κατηγορία ότι εξαπατούσε διάφορα άτομα, ακόμη και παιδιά, «πουλώντας» τους εξορκισμούς και θεραπείες ασθενειών.

Για τα παιδιά, είπαμε, υπάρχει μια ένσταση. Είμαι βέβαιος όμως ότι δεν κατέφυγαν στις υπηρεσίες της 44χρονης ημεδαπής από μόνα τους, όλο και κάποιος μεγαλύτερος που τα κηδεμονεύει θα τα οδήγησε στα μαγικά της κόλπα (το κόλπο, ουδέτερο).

Τους τελευταίους επτά μήνες, η κατηγορούμενη για απάτη κατ’ επάγγελμα κέρδισε από το επάγγελμά της 23.500 ευρώ, ποσό που θεωρείται ασήμαντο.

Από ποιον θεωρείται ασήμαντο; Από εμάς.

Να θεραπεύεις ασθένειες (προφανώς ανίατες από γιατρούς), να λύνεις μάγια και να πραγματοποιείς εξορκισμούς για 130 ευρώ την ημέρα είναι σκέτη κοροϊδία. Ούτε τα έξοδα σου δεν βγάζεις.

Διότι, όσο να πεις, όλα αυτά έχουν και κάποιο κόστος. Είπαμε «τζαστ λάικ δατ», όμως όλο και κάποιο μαγικό φίλτρο θα πρέπει παρασκευάσεις, όλο  κάποιο βότανο θα πρέπει να πας να μαζέψεις, κάποιο ξόρκι θα χρειαστεί να κατεβάσεις από το διαδίκτυο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν μας πιστεύετε, έτσι;

Τότε πιστέψτε την αστυνομία, η οποία, κατά την έφοδο στην οικία της (της 44χρονης), κατάσχεσε το χρηματικό ποσό των 100 ευρώ, προερχόμενο από την παράνομη εργασία της (της 44χρονης, επίσης), χειρόγραφα έγγραφα, πλήθος αντικειμένων όπως κέρινα ομοιώματα ανθρώπων, τράπουλες μαντείας-αστρολογίας, βαζάκια με διάφορα φίλτρα και… τιμολόγια.

Άρα, κατά τη γνώμη μας πάντα, δεν υπάρχει τίποτε το μεμπτό. Αφού η κυρία πλήρωνε και την εφορία της, με γεια της με χαρά της.

Κι όμως, η αστυνομία τη συνέλαβε και τώρα κατηγορείται για κακούργημα (όχι η αστυνομία, η 44χρονη).

Τι να κάνουμε; Ο νόμος είπαν νόμος. Σκληρός, αλλά νόμος!

Γι’ αυτό κι εσείς, φίλοι μου, όπου ακούτε ότι θεραπεύουν αρρώστιες, χωρίς να είναι γιατροί, ότι λύνουν μάγια ή κάνουν εξορκισμούς, μακριά.

Μακριά μη βρεθείτε μπλεγμένοι με αστυνομίες και δικαστήρια.

Πώς είπατε;

Δεν τους πιάνει όλους ο νόμος;

Καλά, τι σόι νόμος είναι αυτός, άλλους να πιάνει και σ’ άλλους να κάνει τα στραβά μάτια; Και σκληρός και τυφλός;

Μαγικές στιγμές!