140922 ΠΛΑΣΤΟ

Το ένα πουλάκι:

Τι μας λέει η είδηση;

Σας έχουμε πει πολλές φορές πως θέλει ιδιαίτερη προσοχή ο τρόπος με τον οποίο «διαβάζουμε» μια είδηση.

Θα μου πείτε, ε, αυτός ακριβώς είναι ο ρόλος κάποιου σχολιαστή. Να «διαβάζει» τις ειδήσεις έτσι όπως ίσως δεν μπορούν κάποιοι άλλοι.

Θα συμφωνούσα, αλλά θα συμπλήρωνα «και όχι μόνο». Για τον απλούστατο λόγο ότι ένας σχολιαστής δεν προλαβαίνει να ασχολείται με όλη την επικαιρότητα, δεν μπορεί να σχολιάζει τα πάντα.

Τι μπορεί όμως να κάνει;

Μπορεί να ασκεί και έναν «παιδαγωγικό» ρόλο. Να δείχνει δηλαδή στους φίλους που τον παρακολουθούν πώς μπορούν από μόνοι τους να βλέπουν τις ειδήσεις με μάτι διερευνητικό. Να ανακαλύπτουν, όπως λέμε, την είδηση, πίσω από την είδηση.

Έτσι που, σιγά σιγά να… χειραφετηθούν και να διαβάζουν ή να ακούν τα σχόλια των άλλων μόνο ως διαφορετικές απόψεις, αφού θα έχουν μάθει να διαμορφώνουν τη δική τους άποψη για τα πράγματα, χωρίς τη βοήθεια κανενός.

Προσέξτε!

Μη φανταστεί κανείς ότι καβαλήσαμε κανένα καλάμι και μιλάμε για τη δική μας στήλη και τα σχόλια που κάνουμε από αυτήν. Προς Θεού!

Εμείς εδώ, το έχουμε πει πολλές φορές, απλώς συζητάμε μαζί σας την επικαιρότητα. Προσπαθούμε να το κάνουμε ψύχραιμα, χωρίς οξύτητες, με σεβασμό στη διαφορετική άποψη και, αν είναι δυνατόν, με μια δόση χιούμορ.

Αυτό έχουμε μάθει από τους δασκάλους μας (μικρούς μα και μεγάλους μας –που λέει και ο Νιόνιος) και, αν θέλετε, αυτό είναι ένα αντίδωρο στην προσφορά τους, αλλά και ένας τρόπος σεβασμού της μνήμης εκείνων που δεν βρίσκονται πια μαζί μας.

Είπαμε όμως για είδηση, είπαμε για δασκάλους, ας έρθουμε, επιτέλους, στο θέμα μας:

«Εντοπίστηκε “μαϊμού” δάσκαλος με πλαστό πτυχίο», γράφουν οι εφημερίδες και τα διάφορα σάιτ.

Το πρώτο στοιχείο στο οποίο πρέπει να σταθούμε είναι το «εντοπίστηκε». Θα μπορούσε και να μην είχε εντοπιστεί, αφού είχε προσληφθεί ως (σαν) δάσκαλος εδώ και εννιά χρόνια και κανείς δεν τον πήρε είδηση.

Υποτίθεται ότι τα πτυχία, ειδικά όσων έδωσαν ΑΣΕΠ, ελέγχονται, ώστε να μη συμβαίνουν τέτοια… μαϊμουτζιλίκια, όμως εδώ είναι Ελλάδα.

Το άλλο πουλάκι:

Πλαστό πτυχίο!

Πόσο εύκολο είναι να κάνει κάποιος ένα πλαστό πτυχίο;

Προσέξτε, τα πτυχία δεν είναι όπως οι ταυτότητες και τα διαβατήρια, τα οποία βρίσκεις ό,τι ώρα θέλεις, αφού  υπάρχουν κυκλώματα παραγωγής σχετικών εγγράφων.

Πτυχίο μπορεί να «φτιάξεις» και μόνος σου, στον υπολογιστή σου, αρκεί όμως ένα μέιλ από τους ενδιαφερόμενους προς το πανεπιστήμιο από το οποίο το «πήρες» και θα γίνει αμέσως γνωστό, αν ήσουν πράγματι απόφοιτος ή όχι.

Το ζήτημα είναι να γίνει αυτή η διασταύρωση, να βρεθεί κάποιος να κάνει αυτή την απλή διαδικασία.

Να μια δουλειά, ας πούμε, για τόσους και τόσους υπαλλήλους οι οποίοι είναι χωρίς αντικείμενο, πηγαίνουν στο γραφείο και, αν τους πεις να γράφουν σε κάποιο ημερολόγιο τι ακριβώς έκαναν κάθε μέρα, στο τέλος του έτους θα σου παραδώσουν λευκό χαρτί.

Δεν το λέω εγώ, το λένε ακόμα και οι αντιπολιτεύσεις, ακόμα και τα συνδικαλιστικά όργανα που υποστηρίζουν ότι χρειάζονται αναδιαρθρώσεις και μετατάξεις στο δημόσιο –όχι πάντως απολύσεις- προκειμένου να γίνει πιο αποδοτικό.

Ας επανέλθουμε όμως στον «μαϊμού δάσκαλο» και ας αναρωτηθούμε. Πόσο καλά έκανε τη δουλειά του;

Εδώ σίγουρα χρειάζεται κάποιο ρεπορτάζ, να μιλήσουν οι μαθητές του και οι γονείς τους, οι προϊστάμενοι και οι σχολικοί σύμβουλοι, ακόμη και οι συνάδελφοί του, προκειμένου να μας δώσουν την εικόνα ενός δασκάλου χωρίς πτυχίο.

Απ’ ό,τι φαίνεται όμως, για να ασκεί τόσα χρόνια τα καθήκοντά του, μάλλον δεν ήταν περίπτωση που «βγάζει μάτι», πιθανότατα να ήταν και ένας «καλός δάσκαλος» -είπαμε αυτό θα το έδειχνε ένα σωστό ρεπορτάζ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Επομένως;

Είναι λογικό να αναρωτηθεί κάποιος «τι χρειάζονται τα πτυχία;»

Όταν κάποιος μπορεί να (θα χρησιμοποιήσω μια μετριοπαθή έκφραση) να στέκεται μέσα στην τάξη, χωρίς πτυχίο δασκάλου, ενώ από την άλλη υπάρχουν πτυχιούχοι που δεν το καταφέρνουν, μήπως υπάρχει κάποιο σφάλμα στο όλο σύστημα;

Νομίζω όμως ότι πρέπει να σταθούμε και σε ένα άλλο αξιοσημείωτο, με αφορμή την είδηση. Ξέρετε πόσοι διδάσκουν σήμερα στα σχολεία, χωρίς… πτυχίο δασκάλου; Εννοώ χωρίς να έχουν παρακολουθήσει μαθήματα παιδαγωγικής, ψυχολογίας, διδακτικών μοντέλων, ειδικής διδακτικής και ό,τι άλλο κρίνεται απαραίτητο για να κάνεις μάθημα σε παιδάκια.

Μουσικοί, θεατρολόγοι, πληροφορικάριοι, ακόμη και καθηγητές ξένων γλωσσών, αγγλικής, γαλλικής ή γερμανικής φιλολογίας, διδάσκουν χωρίς –όπως συχνά ομολογούν και οι ίδιοι- να έχουν όλα τα απαραίτητα εφόδια παιδαγωγικής και διδακτικής, για να το κάνουν σωστά.

Τι αποδεικνύουν όλα αυτά;

Μήπως το γεγονός ότι η διδασκαλία είναι μια εύκολη «δουλειά» που μπορεί να την κάνει οποιοσδήποτε, αρκεί να μπει μέσα σε μια αίθουσα και… θα μάθει μπάνιο κολυμπώντας στα βαθιά;

Ή μήπως ότι οι απαιτήσεις που έχουμε –ως κοινωνία και ως πολιτεία- αλλά και ο έλεγχος που ασκείται είναι σε τέτοιο επίπεδο, που να μας επιτρέπουν να κάνουμε απαράδεκτες υποθέσεις όπως η προηγούμενη;

Είδατε τι μας κάνει να σκεφτόμαστε μια «μαϊμού»;

Μπάτε… μαϊμούδες!

140919 ΚΟΠΑΝΙΣΤΟ

Το ένα πουλάκι:

Πανελλήνιο ρεκόρ!

Μέχρι στιγμής, έτσι;

Διότι τα ρεκόρ υπάρχουν για να καταρρίπτονται και να είστε σίγουροι πως το ίδιο θα συμβεί και με το συγκεκριμένο πανελλήνιο ρεκόρ, που δεν αποκλείεται να αποτελεί και παγκόσμιο.

Υπάρχουν κάποιες ιδιαιτερότητες που αξίζει να τις επισημάνουμε.

Η πρώτη είναι πως, ενώ τα ρεκόρ καταρρίπτονται στο μέλλον, αυτό μπορεί να καταρριφθεί από επίδοση που σημειώθηκε στο παρελθόν!

Η άλλη ιδιαιτερότητα, αυτή με τον παγκόσμιο χαρακτήρα της επίδοσης, σκοντάφτει στο γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε ποιες άλλες περιπτώσεις θα αποκαλυφθούν στο μέλλον, οπότε δεν μπορούμε να μιλάμε παρά για «προσωρινό παγκόσμιο ρεκόρ».

Πώς είπατε; Δεν ανέφερα ακόμη το άθλημα για το οποίο μιλάμε;

Παράληψις! Μιλάμε για το ελληνικότατο άθλημα της απουσίας από την εργασία -εννοείται χωρίς άδεια.

Άθλημα στο οποίο έχουν σημειωθεί αξιοζήλευτες επιδόσεις και ένα απίστευτο, όπως είπαμε, ρεκόρ.

Εδώ θα κάνω μια παρένθεση.

Κάποτε συζητούσαμε για μια συγκριτική στατιστική έρευνα, η οποία υποστήριζε ότι οι Έλληνες υπάλληλοι δεν απουσιάζουν από την εργασία του περισσότερο από συναδέλφους τους άλλων χωρών. Ίσως μάλιστα να απουσιάζουν και λιγότερο.

Σχολιάζοντας αυτή την έρευνα, είπαμε ότι, όπως όλες οι επίσημες έρευνες, στηρίζονται στα στοιχεία που δίνουν οι ίδιες οι υπηρεσίες. Αυτές όμως καταγράφουν μόνο τις επίσημες άδειες.

Σε άλλες χώρες είναι αδιανόητο να λείψει υπάλληλος έστω και ένα τέταρτο, χωρίς να πάρει έγγραφη άδεια από τον προϊστάμενό του.

Θέλετε από ευσυνειδησία, θέλετε από ευθυνοφοβία, κανείς προϊστάμενος δεν δίνει προφορική άδεια στον υπάλληλο να «πεταχτεί για μια δουλίτσα του». Πόσω μάλλον να φύγει ο υπάλληλος χωρίς καν να ενημερώσει!

Εδώ όμως αυτό είναι μια πάγια τακτική που εφαρμόζεται κατά κόρον, ως κανόνας. Πώς να συγκρίνεις επομένως τις άδειες που παίρνουν οι έλληνες υπάλληλοι με εκείνες των ευρωπαίων συναδέλφων τους.

Το άλλο πουλάκι:

Ακούσαμε τα εξ αμάξης!

Κάποιοι φίλοι της στήλης θεώρησαν ότι θίγουμε το κύρος και την υπόληψη των δημοσίων υπαλλήλων και μας επιτέθηκαν με βρισιές –όπως συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια σ’ αυτές τις περιπτώσεις.

Δεν πειράζει. Έρχονται τώρα τα γεγονότα και οι επιδόσεις των πρωταθλητών τού είδους, για να μας δικαιώσουν.

Σημειώστε: 558 ημέρες, 703 ημέρες, 944 και, παρακαλώ χειροκρότημα, 1005 ημέρες!

Υπήρχε λοιπόν υπάλληλος ο οποίος δεν πήγε στην εργασία του, αδικαιολόγητα (για τους άλλους, ο ίδιος είχε ωραιότατη δικαιολογία), 558 ημέρες, κατά τα έτη 2012 και 2013, επειδή μετακόμισε στο εξωτερικό!

Αξιοσημείωτη είναι η περίπτωση εκείνου με το ασημένιο μετάλλιο, ο οποίος βελτίωνε συνεχώς τις επιδόσεις του: 101 ημέρες το 2006, 252 ημέρες το 2007, 565 ημέρες από το 2008 ως το 2011, συνολικά 944 ημέρες.

Βλέπετε, αν ο αθλητής γυμνάζεται συστηματικά…

Το ρεκόρ όμως, όπως είπαμε είναι 1005 ημέρες και το σημείωσε υπάλληλος κατά τα έτη 2010 έως 2013, εν μέσω κρίσης, μνημονίων και τρόικας, αν με εννοείτε.

Τώρα τι λέτε, φίλοι μου; Ήταν αυτά τα ρεκόρ μέσα στη στατιστική που έδειχνε πόσες άδειες παίρνουν οι έλληνες υπάλληλοι;

Σκεφθείτε, αν κάποιοι άνθρωποι μπορούν να απουσιάζουν από την εργασία τους τόσες πολλές ημέρες χωρίς άδεια, τι γίνεται με άλλους που απλώς «τυχαίνει» να λείψουν κάποιες μέρες το χρόνο, λόγω «σοβαρής προσωπικής ή οικογενειακής υπόθεσής τους».

Κάτι που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη έρευνα για να το διαπιστώσει οποιοσδήποτε πολίτης έχει επαφή με υπηρεσίες του δημοσίου.

Αφήστε που το δείχνουν και κάποιες άτυπες έρευνες, που μας λένε, ας πούμε, πόσα αυτοκίνητα φεύγουν για το Πάσχα τη Μεγάλη Εβδομάδα και πόσα επιστρέφουν πίσω πριν του Θωμά!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ας επανέλθουμε στους ρέρκορμεν.

Τώρα, λέει, τους διώχνουν από την υπηρεσία, μαζί με άλλους που καταχράστηκαν τεράστια ποσά ή προσεληφθήσαν με πτυχία που πήραν από… τον εαυτό τους.

Το ερώτημα είναι, γιατί τώρα;

Όπως είδατε από τα παραδείγματα, κάποιοι απουσίαζαν αδικαιολόγητα επί χρόνια και έπρεπε να φτάσει το 2014 για να τιμωρηθούν, φαντάζομαι, κάτω από τις ασφυκτικές πιέσεις των δανειστών μας για απολύσεις στο δημόσιο.

Όλα αυτά τα χρόνια τι γινόταν; Ποιος τους κάλυπτε; Από πού έβρισκαν το θράσος να την κοπανάνε, χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες;

Θυμήθηκα τώρα την ιστορία που είχε πει κάποτε ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, όταν ήταν υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Τζαννετάκη:

Είχε δεχτεί, είπε, αφόρητες πιέσεις να προσλάβει στο υπουργείο του μια κυρία, «ατυχήσασα». Με τα πολλά και μετά από αρκετό καιρό, ενέδωσε και υπέγραψε την πρόσληψή της.

Σε λίγο καιρό όμως πήγε ο τμηματάρχης και του παραπονέθηκε ότι η «ατυχήσασα» δεν εμφανίζεται καθόλου στη θέση της, απουσιάζει συνεχώς.

Ο υπουργός την κάλεσε και της ζήτησε το λόγο για τον οποίο δεν πηγαίνει στη δουλειά της.

Ξέρετε τι του απάντησε;

«Κύριε Κωνσταντόπουλε, εμείς έναν διορισμό ζητήσαμε. Αν θέλαμε εργασία, βρίσκαμε και αλλού με πολύ καλύτερες μάλιστα αποδοχές».

Ευτυχώς, δεν είχε περάσει το διάστημα για τη μονιμοποίησή της και απολύθηκε, συμπλήρωνε την ιστορία ο υπουργός.

Και, αν θέλουμε, τον πιστεύουμε.

Καμιά άδεια δεν είναι ντροπή!

140918 ΒΛΑΜΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Προσοχή στο σκεπτικό!

Ξέρουμε όλοι πολύ καλά πως, συνήθως, δεν έχει τόση σημασία μια απόφαση που θα πάρεις, όσο το σκεπτικό που σε οδήγησε σ αυτήν.

Όχι τι έκανες, αλλά γιατί το έκανες. Αυτό, χωρίς να θέλουμε να ισχυριστούμε πως «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Δεν μιλάμε για την πρόθεση αλλά για την… αιτιολόγηση μιας πράξης.

Ας έρθουμε στο θέμα μας με ένα ερώτημα.

Είστε υπέρ τού να ανοίγουν τα καταστήματα τις Κυριακές ή κατά; Τη δική μας γνώμη την ξέρετε γιατί το έχουμε συζητήσει και άλλη φορά το θέμα. Τώρα όμως θα πρέπει να πούμε και το σκεπτικό μας. Για ποιο λόγο είμαστε αντίθετοι με την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας;

Πρώτα να σας πω μια ιστορία. Πριν από πολλά πολλά χρόνια, στα μέσα τις δεκαετίας του ‘80 έτυχε να επισκεφθώ την Σουηδία, η οποία, από τότε, αποτελούσε ένα πρότυπο για χώρες όπως η δική μας.

Ήταν πολλά τα πράγματα που με έκαναν να απομυθοποιήσω εκείνο το πρότυπο. Ένα από τα σημαντικότερα ήταν ο τρόπος με τον οποίο περνούσαν οι Σουηδοί τις Κυριακές τους.

Πήγαιναν σε κάποιο πολυκατάστημα «πάρκαραν» τα παιδιά τους στον παιδότοπο που υπήρχε εκεί, και περνούσαν τη μέρα τους… ψωνίζοντας.

Ή και χαζεύοντας απλώς. Η ουσία είναι ότι εκεί, μέσα στο πολυκατάστημα, θα έτρωγαν, θα έπιναν τον καφέ τους, θα έβλεπαν μια κινηματογραφική ταινία, όλα αυτά ως παράλληλες δραστηριότητες της κύριας, που ήταν η κατανάλωση.

Ο λόγος αυτός είναι που μας έκανε από τότε αντίθετους με την ιδέα να είναι ανοιχτή η αγορά και τις Κυριακές.

Προσέξετε, όχι τόσο για να «προστατευτούν» οι καταστηματάρχες και οι υπάλληλοι, όσο για να προστατευτούμε εμείς, οι πολίτες, και να μην… μετατραπούμε (ακόμη περισσότερο) σε καταναλωτές.

Γι’ αυτό και η «λογική» μας δεν μπορεί να έχει γενικευμένη χρήση, αφού, στις τουριστικές, ας πούμε, περιοχές, τα ανοικτά καταστήματα, επτά μέρες την εβδομάδα, δεκαέξι ώρες τη μέρα, απευθύνονται στους τουρίστες και όχι στον ντόπιο πληθυσμό.

Το άλλο πουλάκι:

Όταν ισχύει το ανάποδο;

Όταν δηλαδή χρησιμοποιείς ένα σκεπτικό προκειμένου να «προστατέψεις» τους καταστηματάρχες και τους υπαλλήλους, τότε τι γίνεται;

Τότε πέφτεις σε μια τεράστια αντίφαση και τρως την καζούρα, όπως την έπαθε το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Το οποίο αποφάσισε την αναστολή της υπουργικής απόφασης που ήθελε την πιλοτική εφαρμογή της «κυριακάτικης αγοράς».

Όχι, είπε το ΣτΕ, δεν πρέπει να ανοίγουν τα καταστήματα Κυριακές, γιατί…

Εδώ έρχεται το σκεπτικό που λέγαμε. Το οποίο τινάζει στον αέρα όλη την απόφαση και προκαλεί γέλιο και ειρωνικά σχόλια. Ακούστε το:

Οι εργαζόμενοι τις Κυριακές θα υποστούν «δυσεπανόρθωτη ηθική βλάβη», επειδή θα «απολέσουν το δικαίωμα στην άσκηση της θρησκευτικής λατρείας». (!)

Αυτό είναι το ένα. Πρέπει, για να είμαστε ακριβείς και δίκαιοι, (όπως τα μέλη του ΣτΕ) να πούμε και τη συνέχεια.

«Δυσεπανόρθωτη ηθική βλάβη» θα υποστούν επίσης οι εργαζόμενοι τις Κυριακές από «την απώλεια της απολαύσεως τού από κοινού με την οικογένειά τους ελεύθερου χρόνου κατά την κοινή αργία της Κυριακής».

Δηλαδή οι υπάλληλοι και οι καταστηματάρχες από τη μια δεν θα μπορούν να πάνε κυριακάτικα στην εκκλησία και από την άλλη δεν θα μπορούν να πάρουν τα παιδιά τους να απολαύσουν από κοινού μια κυριακάτικη βόλτα σε κάποιο… πολυκατάστημα.

Αφού θα είναι κλειστά!

Κοιτάξτε τώρα τι παθαίνεις, όταν βάζεις ένα τέτοιο σκεπτικό.

Πρώτα πρώτα αφήνεις απ’ έξω μια μεγάλη κατηγορία εργαζομένων, οι οποίοι, λόγω της φύσης της δουλειάς τους δουλεύουν τις Κυριακές και τις εορτές. Οι ανθοπώλες, οι ζαχαροπλάστες, οι περιπτεράδες…

Φανταστείτε τι ηθική βλάβη έχουν υποστεί όλοι αυτοί που χάνουν τον κυριακάτικο εκκλησιασμό και που στερούνται της απολαύσεως τού από κοινού με την οικογένειά τους ελεύθερου χρόνου όλων των αργιών του έτους.

Πόσο… ανήθικοι άνθρωποι θα πρέπει να είναι όλοι αυτοί;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Γιατί, οι παπάδες;

Αυτοί βέβαια δεν στερούνται τον εκκλησιασμό, αφού  για την τέλεση της λειτουργίας  είναι απαραίτητη η παρουσία τους, όμως δεν μπορούν να πάρουν την οικογένειά τους και να πάνε κάπου να απολαύσουν την κυριακάτικη αργία αφού, συνήθως, οι αργίες τους είναι κλεισμένες από μνημόσυνα, γάμους, βαφτίσεις κλπ.

«Δυσεπανόρθωτη ηθική βλάβη», λοιπόν, και οι ιερείς μας, σύμφωνα πάντοτε με το σκεπτικό της Ολομέλειας του ΣτΕ.

Βλέπετε πού οδηγεί το λάθος σκεπτικό; Τι να πει το ανώτατο δικαστήριο σε όλους αυτούς τους ανθρώπους; Πώς να τους εξαιρέσει από τον κανόνα που θέτει με την απόφασή του, ώστε να μην θεωρούνται… βλαμμένοι ηθικά;

Γι’ αυτό σας είπαμε, φίλοι μου. Την αργία της Κυριακής, καλώς ή κακώς, την κρίνουμε με οικονομικά κριτήρια (κριτήρια όχι φτηνά, αλλά της οικονομίας).

Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι η κατάργησή της θα φέρει κάποια οφέλη στην οικονομία της χώρας, θα δημιουργήσει κάποιες θέσεις εργασίας, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι.

Τα θέλουμε; Αντισταθμίζουν αυτά τα οφέλη το βάρος της μετατροπής μας (ακόμη περισσότερο) σε καταναλωτές.

Είναι αυτό που φανταζόμαστε για τον ελεύθερο χρόνο μας;

Όσοι έχουμε κι όσο έχουμε;

Σκεπ(φ)τικό!

140917 ΑΔΙΑΒΑΣΤΟ

Το ένα πουλάκι:

Ποιος ευθύνεται για τους νόμους;

Μου φαίνεται πως υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση. Ίσως πάλι να μην είναι αυτό. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι στην παρούσα βουλή υπάρχουν βουλευτές οι οποίοι στο μάθημα της Αγωγής του Πολίτη έκαναν κοπάνα.

Θυμόσαστε παλαιότερα που υπήρχε «φροντιστήριο» για τους νέους βουλευτές –τους νεοεκλεγέντες, έτσι;- όπου τους μάθαιναν κάποια βασικά πράγματα για τον τρόπο λειτουργίας της βουλής, για τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις τους; (Πόσα λεφτά παίρνουν, τι αποζημιώσεις δικαιούνται σε κάθε επιτροπή, τέτοια πράγματα κυρίως.)

Δεν ξέρω αν λειτουργεί ακόμη, φαίνεται πάντως πως κάποιοι βουλευτές είναι τελείως αδιάβαστοι. Ή είναι τόσο «στουρνάρια» που δεν έχουν μάθει ακόμη το «άλφα» των καθηκόντων τους, τον βασικό λόγο για τον οποίο τους έχει εκλέξει ο λαός (και τους αμείβει τόσο πλουσιοπάροχα, ας μην το ξεχνάμε) και τους έχει στείλει στη βουλή.

Δεν εξηγείται διαφορετικά.

Είδαμε βουλευτές να ανεβαίνουν στο βήμα και να μιλούν γεμάτοι οργή για νόμους που ψήφισαν οι ίδιοι.

Άλλοι πάλι να στρέφουν τα βέλη τους εναντίων των υπουργών που έφεραν τα νομοσχέδια προς ψήφιση και στο τέλος να τα ψηφίζουν μια χαρά.

Το χειρότερο;

Κάποιες «αδέσποτες» έπιασαν όχι τους υπουργούς αλλά τους υπηρεσιακούς παράγοντες των υπουργείων, τους υπαλλήλους δηλαδή, λες και εκείνοι είναι υπεύθυνοι για τα νομοσχέδια και τους νόμους και όχι οι βουλευτές που τα ψηφίζουν.

Βεβαίως αυτό το ξέρουμε από χίλιες δύο περιπτώσεις.

Εμείς οι Έλληνες είμαστε παγκόσμιοι πρωταθλητές στο άθλημα της μετακύλισης των ευθυνών, δεν μας πιάνει κανείς.

Δεν είναι τυχαία και η διαφήμιση με τον «πρόεδρο» που σπάζει το τζάμι με τη μπάλα και αμέσως δικαιολογείται «Εγώ; Ο Πίου το έκανε».

Πάντοτε φταίει κάποιος άλλος, ακόμη και σε περιπτώσεις που η αποκλειστική ευθύνη είναι δική μας, που αυτό το οποίο αποποιούμαστε είναι το αποτέλεσμα της δικής μας αποκλειστικά εργασίας.

Όπως οι νόμοι που ψηφίζονται από τους βουλευτές.

Το άλλο πουλάκι:

Γιατί τους ψηφίζουν;

Αυτό είναι ένα τεράστιο ζήτημα που έχει να κάνει με τον τρόπο με τον οποίο είναι δομημένο και λειτουργεί το πολιτικό μας σύστημα.

Εντός του οποίου, οι βουλευτές είναι «απλά πιόνια στη σκακιέρα της ζωής», όπως έλεγε για τον εαυτό του και ο καθυστερημένος «Μόγκο» στην αξέχαστη ταινία «Μπότες, σπιρούνια και καυτές σέλες».

Για το οποίο σύστημα όμως, αντί να ξεσηκωθούν και να φωνάξουν προκειμένου να αλλάξει –έστω κάτι- κάνουν το κορόιδο, αφού, στην πραγματικότητα, τους βολεύει μια χαρά.

Όλοι ξέρουμε ότι τα πιόνια ελάχιστες ευθύνες έχουν, ελάχιστα περιθώρια να κινηθούν, επομένως έχουν το κεφαλάκι τους ήσυχο.

Το γεγονός αυτό, το ότι οι βουλευτές μας δέχτηκαν ή αφέθηκαν να έχουν τον ρόλο, τις αρμοδιότητες αλλά και τις ευθύνες ενός απλού πιονιού, έδωσε σε κάποιους από αυτούς την εντύπωση ότι δεν έχουν καμιά απολύτως ευθύνη.

Ότι μπορούν να ψηφίζουν οτιδήποτε και μετά να ρίχνουν το φταίξιμο στον υπουργό που έφερε αυτό το οτιδήποτε στην βουλή, ή στους υπηρεσιακούς παράγοντες που το συνέταξαν.

Ξεχνούν ότι τα πιόνια, ανάλογα με την εξέλιξη της παρτίδας και τη θέση που προκύπτει στη σκακιέρα, έχουν κάποτε τεράστια δύναμη, καθορίζουν όλες τις εξελίξεις.

Για να μην αναφέρουμε και τη δυνατότητα να προαχθούν ακόμη και σε βασίλισσες, αν κατορθώσουν να φτάσουν στην τελευταία γραμμή.

Ίσως όμως κάποιοι αυτό ακριβώς να έχουν στο μυαλό τους. Ίσως να σκέφτονται μοναχά πώς να επιβιώσουν για να φτάσουν σώοι στην τελευταία γραμμή και να «προαχθούν».

Για να γίνει αυτό όμως πρέπει να εξακολουθήσουν να βρίσκονται στη σκακιέρα και αυτό το αποφασίζει μόνο ο λαός με την ψήφο του. Αλλά και ο πρωθυπουργός που θα τους κατεβάσει υποψήφιους!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Έτσι εξηγείται η τραγικότητα της κατάστασής τους!

«Κανένας μας δεν θα επανεκλεγεί. Μας καταστρέφετε». Είναι τα λόγια μιας βουλευτού προς τον υπουργό κ. Γκίκα Χαρδούβελη, λόγια που εκφράζουν ακριβώς αυτή την τραγικότητα.

Ψηφίζουν τον ΕΝΦΙΑ, διότι δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά, αν δεν θέλουν να βρεθούν έξω από το μαντρί.

Καταριούνται τον ΕΝΦΙΑ και βρίζουν τους συντάκτες του, αν δεν θέλουν να «μαυριστούν» στις επόμενες εκλογές.

Προσπαθώντας όμως να κρατήσουν αυτές τις ισορροπίες το μόνο που καταφέρνουν είναι να γίνονται αστείοι και αποδεικνύονται άβουλα ανθρωπάκια.

Δεν είναι κακό. Άλλοι κάνουν πολύ πιο δυσάρεστα πράγματα για το μεροκάματο. Η διαφορά βέβαια είναι πως οι βουλευτές δεν βρίσκονται εκεί για το μεροκάματο –ή μήπως όχι;- αλλά για να υπηρετήσουν τον τόπο. Έτσι τουλάχιστον λένε όλοι, μηδενός εξαιρουμένου στα προεκλογικά τους φυλλάδια.

Έλα όμως που τον τόπο δεν τον υπηρετείς κάνοντας κι αυτό κι εκείνο, πατώντας σε δύο βάρκες, ψηφίζοντας κάτι και βρίζοντάς το, αλλά τον υπηρετείς όταν κάνεις εκείνο που θεωρείς σωστό. Κι ας υποστείς τις όποιες συνέπειες. Άλλωστε, τι είσαι εσύ, ένα απλό πιόνι, μπροστά στο συμφέρον του συνόλου.

Βλέπετε όμως πολλούς βουλευτές να φέρονται αναλόγως;

Πώς είπατε; Α, ναι το ξέχασα! Υπάρχει και η περίπτωση το συμφέρον, της χώρας να ταυτίζεται με την παραμονή τους στη βουλή. Με όποιο κόστος!

Θέατρο. Κακό θέατρο!

140916 ΘΕΣΜΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Κι εμείς εδώ είμαστε.

Όχι τίποτε, απλώς δίνουμε το παρών, τώρα που συζητιέται τόσο έντονα το θέμα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Δεν ξέρεις καμιά φορά…

Εδώ γίνεται λόγος για τον πρώτο τυχόντα. Όποιον θυμηθεί ο καθένας τον προτείνει και έχει ο Θεός.

Κάποιοι έχουν ξεκαθαρίσει τη θέση τους. Δεν ενδιαφέρονται να… υπηρετήσουν το θεσμό. Δεν τους ταιριάζει ή δεν ταιριάζουν αυτοί σ’ εκείνον.

Άλλοι τον καλοβλέπουν. Σου λέει «γιατί όχι;». Εδώ τόσοι και τόσοι πέρασαν και αποδείχθηκαν και καλοί. Γιατί όχι κι εμείς.

Μη ξεχνάτε πως ένας από τους πιο πετυχημένους Προέδρους, ο Κωστής Στεφανόπουλος, όταν κλήθηκε να αναλάβει τη θέση ήταν ίσως λίγο πιο γνωστός και δημοφιλής από εμάς. Ελάχιστα όμως.

Εξάλλου, έτσι όπως προβλέπονται οι διαδικασίες για την εκλογή Προέδρου, δεν χρειάζεται και να σε θέλουν όλοι, αρκεί να σε ψηφίσει το πρώτο κόμμα που θα προκύψει από τις εθνικές εκλογές, μετά την αποτυχία συγκέντρωσης 180 ψήφων από την παρούσα βουλή, στο πρόσωπο κάποιου υποψηφίου.

Αξίζει όμως να δούμε πώς υπηρετούν τον θεσμό του Προέδρου όλα αυτά τα σενάρια ή κατά πόσο εξυπηρετούν χρησιμοποιώντας το θεσμό άλλα μικροκομματικά συμφέροντα, ενώ συγχρόνως όλοι κόπτονται για το κύρος του.

Θα μου πείτε είναι μικροκομματικό συμφέρον το να προκληθούν εκλογές όσο πιο σύντομα γίνεται, έστω και χρησιμοποιώντας την εκλογή (μη εκλογή) Προέδρου;

Όχι, αν υποθέσουμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει πραγματικά ότι η χώρα βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση και πως «η κάθε μέρα (που αργεί να έρθει το κόμμα στην εξουσία) μετράει».

Είναι όμως έτσι;

Μόλις προχθές διαβάσαμε σοβαρή έρευνα η οποία δείχνει ότι οι Έλληνες είμαστε σήμερα πολύ πιο αισιόδοξοι για τα οικονομικά και το μέλλον του τόπου απ’ ό,τι πριν από ένα χρόνο.

Αν αυτό το κλίμα συνεχιστεί (σου λέει ο ΣΥΡΙΖΑ) πού θα φτάσουμε μέχρι να έρθει η ώρα των εκλογών; Θα μας γυρίσουν την πλάτη όχι μόνο τα «κινήματα» -τα οποία πού πήγαν;- αλλά και οι πρόσκαιροι ψηφοφόροι.

Το άλλο πουλάκι:

Εδώ στηρίζεται και ο Σαμαράς!

Τον οποίο μη φανταστείτε ότι τον έχει πιάσει καμιά μεγάλη ευαισθησία για τον θεσμό του Προέδρου. Το πώς θα επανεκλεγεί το κόμμα του και ο ίδιος τον ενδιαφέρει και απλώς χρησιμοποιεί την προεδρική εκλογή για να απομακρύνει το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών.

Έχει κι έναν γερό «σύμμαχο», τον οποίο υπονοεί στις κατά καιρούς δηλώσεις του. Είναι ο φόβος πολλών βουλευτών ότι δεν θα επανεκλεγούν, επομένως, όσο περισσότερο παραμείνει η παρούσα κυβέρνηση, τόσο το καλύτερο γι’ αυτούς.

Είναι η λογική τού κρατάμε τα σίγουρα και μετά βλέπουμε. Έτσι κι αλλιώς, αν είναι να επανεκλεγούμε, αυτό μπορεί να συμβεί και το 2016, οπότε θα έχουμε και άλλα τέσσερα χρόνια μπροστά μας να… προσφέρουμε στον τόπο.

Ξέρω τι θα μου πείτε. Καλά, και το συμφέρον της χώρας, το οποίο, ως γνωστόν, ταυτίζεται με το συμφέρον της παράταξης;

Ε, εδώ έρχονται κάτι δημοσκοπήσεις όπως αυτή που αναφέραμε πριν, οι οποίες βοηθούν τις συνειδήσεις κάτι τέτοιων βουλευτών να διώχνουν τις τύψεις που ίσως τους ενοχλούν, από το γεγονός ότι σκέφτονται πρωταρχικά την τσέπη τους.

Αφού και ο λαός δεν θέλει εκλογές κι αφού τα πράγματα πηγαίνουν προς το καλύτερο…

Στο σημείο αυτό όμως ας αφήσουμε τους βουλευτές κι ας ασχοληθούμε με τις ηγεσίες των κομμάτων, προκειμένου να εντοπίσουμε μια ενδιαφέρουσα αντίφαση στις κατηγορίες που εκτοξεύουν ο ένας στον άλλο.

Ποιες κατηγορίες; Ότι δεν ενδιαφέρονται για τον ύψιστο θεσμό του ανώτατου αξιώματος της χώρας.

Ο ένας διακήρυξε πως δεν πρόκειται να ψηφίσει κανέναν, ακόμη κι αν οι αντίπαλοι προτείνουν μέλος του κόμματός του, «ακόμα και τον Θεό τον ίδιο», όπως δήλωσε κάποιο στέλεχος.

Αυτές οι δηλώσεις και η πολιτική συμπεριφορά που τις ακολουθεί, υποτίθεται ότι υπονομεύουν τον θεσμό.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι κάνει όμως η άλλη πλευρά;

Προσπαθεί να βρει και να προτείνει για το αξίωμα κάποιον, οποιονδήποτε, που να μπορεί να συγκεντρώσει 180 ψήφους και να εκλεγεί. Προσοχή, το μυστικό δεν βρίσκεται στο «κάποιον», αλλά στον «οποιονδήποτε».

Αν δηλαδή μιλούσαμε για μια προσωπικότητα αναγνωρισμένη και καταξιωμένη, τέτοια πού να την ήθελαν πολλοί για Πρόεδρο, τότε απλώς θα γινόταν αυτό που λέει και το πνεύμα του Συντάγματος. Ο Πρόεδρος να εκφράζει μια μεγάλη πλειοψηφία.

Εδώ όμως ψάχνουν όχι για κάποιον που να θέλουν και οι υπόλοιποι (κάποιοι από τους υπόλοιπους) βουλευτές να τον ψηφίσουν, αλλά για κάποιον που να μην μπορούν να αρνηθούν να τον ψηφίσουν.

Έχει διαφορά; Τεράστια.

Η πλειοψηφία δηλαδή είναι πιθανόν να προτείνει κάποιον που, υπό κανονικές συνθήκες, δεν θα τον ψήφιζε ούτε η ίδια, τώρα όμως τον χρησιμοποιεί προκειμένου να μαζέψει και να αθροίσει τις ψήφους άλλων κομμάτων, έτσι ώστε να συμπληρωθεί το μαγικό 180.

Αυτό κι αν είναι υπονόμευση του θεσμού.

Έτσι, λοιπόν, το σκεφτήκαμε κι εμείς από εδώ, το σκεφτήκαμε από εκεί και είπαμε να… κάνουμε αισθητή την παρουσία μας –ποτέ δεν ξέρεις.

Εξάλλου, καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή!

Γιατί αυτοί και όχι εμείς;