160414 ΠΑΡΑΓΙΝΩΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Είμαστε αδιόρθωτοι!

Όχι εμείς, τα πουλάκια (μόνο). Ως κοινωνία, λέω, είμαστε αδιόρθωτοι. Εδώ ο κόσμος καίγεται και τρωγόμαστε μεταξύ μας για… το αβγό της «Λαίδης». Άλλο πρόβλημα δεν έχουμε, παρά να διασταυρώνουμε τα επιχειρήματά μας για το πόσο πολιτικά ορθή είναι μια διαφήμιση.

Θα το πω εξαρχής. Αυτό με την… «πολιτική ορθότητα» (τι ανόητη μεταφορά ενός ανόητου όρου!) έχει αρχίσει να μου τη δίνει στα νεύρα. Φτάσαμε στο σημείο να μην μπορούμε να μιλήσουμε, να μην μπορούμε να κάνουμε ένα αστείο, να μην μπορούμε να πειράξουμε κάποιον φίλο μας, όπως συνηθίζαμε παλιά.

Οτιδήποτε κι αν κάνεις, οτιδήποτε κι αν πεις θα πρέπει πρώτα να σκεφτείς μήπως αυτό μπορεί να εκληφθεί ως σεξιστικό, ως ρατσιστικό, ως ομοφοβικό, ως ξενοφοβικό, ως… οτιδήποτε μπορεί να θίξει κάποιον.

Περισσότερο όμως πρέπει να φοβάσαι μήπως θιγεί όχι εκείνος που θα είχε ίσως λόγο να το κάνει, αλλά κάποιος από τους επαγγελματίες τού είδους, κάποιος από εκείνους που έχουν αναλάβει εργολαβικά να θίγονται για λογαριασμό τρίτων.

Αν, για παράδειγμα, ακουστεί ένα ανέκδοτο με ξανθιές ή με μαύρους, δηλαδή έγχρωμους, (για ομοφυλόφιλους ούτε που να το διανοηθεί κανείς) πιθανότατα δεν θα θιγεί η ξανθιά ή ο μαύρος, δηλαδή ο έγχρωμος, της παρέας, άλλωστε πού να βρεθεί, ειδικά ο δεύτερος.

Σίγουρα όμως θα παρεξηγηθεί ο «ευαίσθητος», εκείνος που είναι έτοιμος να υπερασπιστεί το… πολιτικά ορθό. Θα σπεύσει να τους βάλει όλους στη θέση τους, υποστηρίζοντας ότι δεν είναι σωστό να αναπαράγονται τα κοινωνικά στερεότυπα και πως «τα σχετικά ανέκδοτα είναι μια μορφή… μπούλινγκ».

Αν τολμήσει κανείς από την παρέα να διατυπώσει κάποια ένσταση, το πιο πιθανό είναι να δεχτεί έναν σχετικό χαρακτηρισμό από αυτούς που είπαμε πριν και να υποχρεωθεί να… καθίσει στα αβγά του, αφήνοντας τον «ευαίσθητο» κυρίαρχο του παιχνιδιού.

Εκτός αν θελήσει να απαντήσει σε ανάλογο, προσωπικό ύφος, οπότε η παρέα θα διαλυθεί και θα έχει εκείνος όλη την ευθύνη. Αποτέλεσμα; Μια υποβόσκουσα τρομοκρατία τού πολιτικά ορθού, που δεν αφήνει να ακουστεί κάτι διαφορετικό.

Το άλλο πουλάκι:

Ας έρθουμε όμως στη διαφήμιση.

Καταλάβατε ποια εννοώ. Η συγκεκριμένη εταιρεία μάς έχει συνηθίσει εδώ και χρόνια σε ένα είδος διαφημίσεων που επενδύει στο κακόγουστο ή, κατ’ άλλους, στον (αυτό)σαρκασμό του κακόγουστου, του κιτς.

Με όρους αγοράς, οι διαφημίσεις αυτές πρέπει να θεωρούνται πολύ πετυχημένες, αφού καταφέρνουν να κάνουν αυτό ακριβώς για το οποίο σχεδιάζεται κάθε διαφήμιση. Να εντυπώνονται στο κοινό, να συζητιούνται, να προκαλούν την κοινή γνώμη και, τελικά, να μεταφέρουν παντού το μήνυμά τους.

Φέτος είχαν την τύχη (αν θεωρήσουμε ότι ήταν τυχαίο) να χρησιμοποιήσουν την επίμαχη φράση «χτύπα σαν άντρας» κι έγινε το… έλα να δεις.

Έπεσαν να τους φάνε όλοι οι «ευαίσθητοι», διότι με φράσεις όπως αυτή -το είπαμε και πριν- αναπαράγονται τα κοινωνικά πρότυπα.

Δηλαδή, σε όλα τα αγοράκια που θα δουν τη συγκεκριμένη διαφήμιση θα εντυπωθεί στο υποσυνείδητό τους πως, αν θέλουν να είναι πραγματικοί άντρες, θα πρέπει και… να χτυπούν ως τέτοιοι.

Κατά έναν παράξενο τρόπο μάλιστα, θα συνδέσουν αυτό το «χτύπημα» όχι με τα αβγά, όπως δείχνει η διαφήμιση, αλλά με τις γυναίκες. Διότι, το αβγό πώς να το χτυπήσεις «σαν άντρας»;

Ενώ τη γυναίκα, μια χαρά μπορείς.

Από τούδε και στο εξής μάλιστα, για κάθε γυναίκα που θα πέφτει θύμα της αντρικής βίας να είστε σίγουροι πως ένα μικρό μέρος της ευθύνης θα έχει και η συγκεκριμένη διαφήμιση. Όπως τεράστια ευθύνη για τη μέχρι τώρα κακοποίηση των γυναικών φέρει ο γνωστός στίχος «[θέλω] και τη σφαλιάρα μου, από τον άνθρωπο που αγαπώ»!

Πέρα όμως από το «χτύπα», πολλοί, πολύ πιο ευαίσθητοι, στάθηκαν και στο «σαν άντρας». Σκέτο. Τέτοιου είδους εκφράσεις πιστεύουν ότι πρέπει να αποφεύγονται, διότι υπονοούν διαχωρισμούς ανάλογα με το φύλο, που είναι ανεπίτρεπτοι σε μια… πολιτικά ορθή κοινωνία.

Να βγάλουμε, δηλαδή, το «σαν άντρας» ως σεξιστικό, να βγάλουμε και το «χτύπα» επειδή ωθεί στη βία και να αφήσουμε μόνο το κόκκινο αβγό. Μήπως όμως και αυτό είναι ενοχλητικό για συνανθρώπους μας που δεν ασπάζονται την ορθόδοξη παράδοση;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ε, τότε ας το βγάλουμε κι αυτό!

Τις λαμπάδες να τις αφήσουμε; Ή μήπως με την καύση τους… συμβάλλουμε στην αύξηση του φαινομένου του θερμοκηπίου; Ας βγάλουμε και τις λαμπάδες. Ας βγάλουμε, χωρίς δεύτερη συζήτηση, και το αρνί, διότι πιθανόν να ενοχλούνται οι φίλοι μας οι χορτοφάγοι!

Νομίζετε ότι το παρατραβάω; Θέλω απλώς να σας πω πως, άμα είμαι «ευαίσθητος» μπορώ να προβάλλω την ευαισθησία μου χωρίς όρια. Οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας έχει κι ένα αρνητικό «στίγμα», αρκεί να θέλεις να το εντοπίσεις και να σταθείς σ’ αυτό.

Όποια διαφήμιση και να πιάσεις θα δεις ότι υπάρχουν σ’ αυτήν φανερά και κρυφά μηνύματα που είναι προς παρεξήγηση. Να, προχθές σας έλεγα κι εγώ για τις μοντέρνες και καλαίσθητες διαφημίσεις που όμως προβάλλουν μια ονειρική Ελλάδα κι έναν Έλληνα που όμοιός του σε αρετές δεν υπάρχει στον κόσμο.

Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη την μεγάλη ευαισθησία, ας χαλαρώσουμε κι ας απολαύσουμε το χιούμορ, αφού ο περιορισμός ή η απουσία του θα μας οδηγήσουν σε πολύ χειρότερο κόσμο από τον «μη πολιτικά ορθό» που προσπαθούμε να αλλάξουμε.

 Ευαίσθητοι στην «ευαισθησία»!

160313 ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΝ-3

Το ένα πουλάκι:

Επειδή μας αρέσει ο διάλογος...

Είχαμε πει ότι θα το κλείσουμε το θέμα με τις διαγραφές των δημοσιογράφων από την ΕΣΗΕΑ, καθώς και για τις άλλες ποινές που επιβλήθηκαν, αλλά μας προέκυψε μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση που θα ήταν άδικο να μην την παρουσιάσουμε.

Όπως σας έχουμε πει πολλές φορές, εμείς, τα πουλάκια, τρεφόμαστε από τον διάλογο και τον επιδιώκουμε όσο τίποτε άλλο. Ο διάλογος σου επιτρέπει όχι μόνο να δεις απόψεις που είναι διαφορετικές από τις δικές σου, αλλά και να ξανασκεφτείς τις δικές σου θέσεις.

Ακούγοντας, λοιπόν, ένας καλός φίλος της στήλης, του οποίου την άποψη εκτιμούμε ιδιαίτερα, τα όσα λέγαμε, θέλησε να επισημάνει ένα στοιχείο το οποίο μπορεί να μοιάζει λεπτομέρεια, είναι όμως ουσιαστικό:

Οι ποινές δεν επιβλήθηκαν από το Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ στους δημοσιογράφους επειδή εξέφρασαν, έστω μονομερώς, την άποψή τους και πήραν θέση υπέρ τού ΝΑΙ. Τους επιβλήθηκαν επειδή είπαν ψέματα, παραπλάνησαν δηλαδή εσκεμμένα το κοινό τους.

Για να μην τα μεταφέρω όμως κι εγώ λανθασμένα, ακούστε τι είπε ο φίλος μας (αφού κάναμε μερικές μικρές προσαρμογές που δεν αλλοιώνουν τη σκέψη του):

«Θα ήθελα να επισημάνω ότι οι δημοσιογράφοι δεν καταδικάστηκαν για την άποψή τους υπέρ του "Ναι" αλλά για τα ψέματα που έλεγαν. Και τα ψέματα είναι ξεκάθαρο ζήτημα δημοσιογραφικής δεοντολογίας για οποίο η ΕΣΗΕΑ οφείλει να παίρνει θέση.

Σας υπενθυμίζω μόνο μερικές ατάκες του Πορτοσάλτε που διαγράφηκε για ένα έτος από την Ένωση: "Καλημέρα από τη Βόρειο Κορέα" και "καλημέρα, η χρεοκοπία έρχεται".

Η δε Μαρία Σαράφογλο που τιμωρήθηκε με επίπληξη ανέφερε: "μα, όλες οι κοινωνικές ομάδες είναι με το ΝΑΙ κύριε Γρηγοριάδη",όταν ρωτήθηκε γιατί δεν βγάζουν κανέναν που να είναι υπέρ του όχι στα δελτία ειδήσεων.

Η Όλγα Τρέμη, που  τιμωρήθηκε με επίπληξη: "Σας ορκίζομαι κύριε Δρίτσα, δεν βρίσκουμε κανέναν που να θέλει να ψηφίσει ΟΧΙ".

Επίσης Οικονόμου και Πρετεντέρης αθωώθηκαν από τις κατηγορίες τους.

Οι, κατά τα λοιπά, έγκριτοι συνάδελφοι έλεγαν εν γνώση τους ψέματα για να επηρεάσουν την κοινή γνώμη, αυτός είναι ο λόγος που τιμωρήθηκαν. Όχι για  την άποψη τους υπέρ του "ναι"».

Το άλλο πουλάκι:

Ας πούμε ότι είναι έτσι.

Και λέω ας πούμε διότι, μέχρι τη στιγμή που λέγονται αυτές οι κουβέντες, το Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ δεν έχει ανακοινώσει ακόμη επίσημα τους λόγους για τους οποίους επιβλήθηκαν οι ποινές. Ας πούμε όμως, για την οικονομία της συζήτησης, ότι τιμωρήθηκαν για τα ψέματα που είπαν, αν και δεν βλέπω για ποιο λόγο είναι ψέμα και όχι εκτίμηση το… «η χρεοκοπία έρχεται» (εννοείται αν επικρατήσει το «όχι»).

Εκτίμηση η οποία επιβεβαιώθηκε όχι από τον οποιοδήποτε, αλλά από τον ίδιο τον πρωθυπουργό που έκανε τη γνωστή μεταστροφή και αποδέχτηκε το «ναι», μόνο και μόνο για να αποφύγουμε αυτή τη χρεοκοπία.

Ας δεχτούμε όμως πως πράγματι οι ποινές (θα) είναι επαρκώς αιτιολογημένες, πως οι τιμωρημένοι δηλαδή δημοσιογράφοι κινήθηκαν έξω από τα όρια της δημοσιογραφικής δεοντολογίας. (Προσωπικά άλλωστε δεν τους έχω σε καμιά ιδιαίτερη εκτίμηση, όμως αυτό δεν είναι το θέμα της συζήτησής μας.)

Πότε έχει νόημα η εφαρμογή του νόμου και η επιβολή των ποινών; Νομίζω ότι πρέπει να υπάρχουν δύο προϋποθέσεις. Η πρώτη είναι να ισχύουν τα ίδια για όλους και να μην γίνονται επιλεκτικές τιμωρίες.

Συνέβη κάτι τέτοιο στην περίπτωσή μας; Όλοι θυμόμαστε πως, τις άγριες εκείνες μέρες που προηγήθηκαν του δημοψηφίσματος, πολλοί, και από τις δύο πλευρές, το είχανε τραβήξει στα άκρα, στέλνοντας τη δημοσιογραφική δεοντολογία στον αγύριστο.

Το να τιμωρείς κάποιους, επιλεκτικά, μόνο από τη μία πλευρά είναι σαν να διαπράττεις κι εσύ -το ξαναείπαμε κάπου- εκείνο το παράπτωμα που θέλεις να πατάξεις. Τη μη τήρηση ίσων αποστάσεων.

Ας δεχτούμε όμως, και πάλι για την οικονομία της συζήτησης, ότι από την πλευρά του «ναι» δεν υπήρχαν τόσο εξόφθαλμες καταστρατηγήσεις της δεοντολογίας ή δεν υπέπεσαν στην αντίληψη του Πειθαρχικού. Θα ήταν και πάλι αποδεκτή η επιβολή ποινών στους συγκεκριμένους παραβάτες;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Όχι, γιατί δεν ισχύει ούτε η δεύτερη προϋπόθεση!

Ποια είναι αυτή; Το να υπάρχει μια στοιχειώδης… «έννομος τάξις», η οποία διασαλεύτηκε από αυτούς και μόνο. Ισχύει κάτι τέτοιο στον χώρο της δημοσιογραφίας; Προφανέστατα όχι.

Μάλλον ισχύει, εδώ και πολλά χρόνια, ακριβώς το αντίθετο.

Έχουμε ένα άναρχο τοπίο, με συμπεριφορές Μέσων και δημοσιογράφων εντελώς απαράδεκτες, όπου η τήρηση κάποιων ηθικών κανόνων και, φυσικά, της δεοντολογίας αποτελούν μεμονωμένες φωτεινές εξαιρέσεις.

Έχει γι’ αυτό το κατάντημα ευθύνη η ΕΣΗΕΑ και το Πειθαρχικό της Συμβούλιο; Τεράστια. Και τώρα, ξαφνικά, τι κάνει;

Για να το καταλάβετε, φανταστείτε τον διοικητή ενός στρατοπέδου, στο οποίο δεν λειτουργεί τίποτα, έχουν ξεχαρβαλωθεί τα πάντα, δεν υπάρχει στοιχειώδης πειθαρχία, οι αξιωματικοί είναι απαράδεκτοι και οι φαντάροι έχουν καταντήσει ρεμάλια.

Ένα ωραίο πρωί, μπαίνει αυτός ξαφνικά στο στρατόπεδο και ρίχνει φυλακές σε κάτι δόκιμους, επειδή, «εν ώρα υπηρεσίας», έπαιζαν τάβλι. Ναι, ήταν παραβάτες. Εντελώς συμπτωματικά όμως, οι παραβάτες αυτοί είχαν διαφωνήσει το προηγούμενο βράδυ στη λέσχη μαζί του για το ποδόσφαιρο! Υποστήριζαν πως η ομάδα τους, που τελικά κέρδισε, ήταν καλύτερη από τη δική του!

Πώς να του δώσεις δίκιο; Και πώς να δεχτείς ότι επέβαλε τις τιμωρίες αυτές επειδή απλώς… «έτσι ορίζει ο κανονισμός»;

Γι’ αυτό σας λέω…

Α λα καρτ!

160412 ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΝ-2

Το ένα πουλάκι:

Η συνέχεια (αλλά όχι το τέλος) των αντιδράσεων:

«Η ΕΣΗΕΑ αδιαφορεί για ξυλοδαρμούς δημοσιογράφων, δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να σταματήσει απολύσεις, δεν ανησυχεί για την κιτρινίλα που πνίγει το διαδίκτυο, ανέχεται να διατηρεί στις τάξεις της πολλούς που πληρώνονται για να παραμορφώνουν την πραγματικότητα με non paper. Και υποκριτικά ασχολείται με ποσοστώσεις, μεροληπτικά σχόλια και τηλε-καβγάδες, ενώ για την κατάντια του επαγγέλματος έχει και η ίδια ευθύνη. Η καταδίκη και οι διαγραφές είναι ευκολότερα από την αυτοκριτική.

Προφανώς η χειρότερη μορφή μεροληπτικής δημοσιογραφίας είναι το να λες ό,τι θέλει το αφεντικό, όμως αυτό είναι κυρίως πρόβλημα συνείδησης του δημοσιογράφου – ίσως να παίζει ρόλο και το συκώτι του. Αλλά η δημοσιογραφία δεν βασίζεται σε συνταγές: θέλει και γνώμη και άποψη. Η ποινικοποίηση της γνώμης έχει γίνει στην Ελλάδα εύκολη υπόθεση. Δεν υπάρχει δημοσιογράφος με κύρος, που δεν έχει χάσει μέρες στα δικαστήρια αντιμέτωπος με λαμόγια που προσπαθούν να του κλείσουν το στόμα. Η ΕΣΗΕΑ, διαγράφοντας και τιμωρώντας, συντάσσεται με τα λαμόγια: δεν κάνει τίποτα διαφορετικό καθώς επιδιώκει την αυτολογοκρισία των μελών της. Θερμά συγχαρητήρια».

«Ήταν μια απαράδεκτη αθλιότητα, αλλά ήταν και ένα μεγάλο λάθος. Για πρώτη φορά έδειξε στις πραγματικές της διαστάσεις αυτή την αριστερή, δήθεν προοδευτική ιδεολογία και πού οδηγεί: στην άρνηση της ελευθερίας του λόγου και στη λήψη πειθαρχικών μέτρων κατά δημοσιογράφων γιατί παραβίασαν την αντικειμενικότητα. Ούτε στη χούντα δεν είχαμε ανάλογα φαινόμενα. Η υποκρισία δεν διέφυγε κανενός. Η ΕΣΗΕΑ δεν έχει πει κουβέντα για την ύπαρξη κομματικών τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών ενώ κατ’ επανάληψη διυλίζει τον κώνωπα έχοντας καταπιεί την κάμηλο. Δεν διέφυγε ούτε η ειρωνεία. Όσοι υποστήριζαν το ΝΑΙ και προειδοποιούσαν για τους κινδύνους του ΟΧΙ δικαιώθηκαν από τις εξελίξεις».

«Τη λογοκρισία επέβαλλαν όλα τα δικτατορικά καθεστώτα και φυσικά η δική μας φασιστική χούντα που μας φυλάκιζε και μόνο αν φωνάζαμε τη λέξη δημοκρατία.

Υπάρχει βέβαια και η έμμεση λογοκρισία που προωθείται με παράπλευρες παρεμβάσεις της εξουσίας, όπως οι ραδιοτηλεοπτικές άδειες που θέλει να μοιράσει η κυβέρνηση σε αυτούς που την υμνούν και να σφραγίσει όσους την αντιπολιτεύονται.

Η παρέμβαση της ΕΣΗΕΑ εντάσσεται σε αυτή τη μέθοδο. Αφού επί δεκαετίες άφησε ασύδοτο το τοπίο της ενημέρωσης, όπου είδαμε απίστευτες χυδαιότητες, επιβάλλει εκ των υστέρων ποινές για ένα καθαρά πολιτικό ζήτημα όπως η τοποθέτηση δημοσιογράφων υπέρ του ΝΑΙ στο διαβόητο δημοψήφισμα του Ιουλίου που οργανώθηκε σε μια εβδομάδα για να ανατραπεί ευθύς αμέσως το αποτέλεσμά του από ΟΧΙ σε ΝΑΙ». 

«Εκείνο για το οποίο είμαι σίγουρος είναι ότι οι καταδίκες των δημοσιογράφων για τις απόψεις τους από το λεγόμενο Πειθαρχικό του σωματείου τους, στην ουσία, είναι το αποτέλεσμα των διεργασιών δεκαετιών στην ελληνική κοινωνία. Η υποτίμηση των θεσμών, η μετριοκρατία, ο φθόνος της επιτυχίας, η συνδικαλιστική αναδιάταξη των κοινωνικών διαστρωματώσεων, η καταβαράθρωση της γνώσης είναι η μεγάλη αρρώστια του ελληνικού κράτους».

«Η ΕΣΗΕΑ και το περίφημο πειθαρχικό της αποτελούν ένα χαρακτηριστικό δείγμα της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής χρεοκοπίας της Ελλάδας. Οι δημοσιογράφοι στην Ελλάδα επιτρέπεται το πρωί να είναι υπάλληλοι υπουργείων, πολιτικών γραφείων, τραπεζών, επιχειρήσεων και το βράδυ ως δημοσιογράφοι να επιδίδονται στο έργο της «αντικειμενικής» ενημέρωσης. Η πρακτική αυτή που είναι συνήθης και ευτελίζει την εικόνα της δημοσιογραφίας, δεν έχει απασχολήσει τους “φρουρούς” της δημοσιογραφικής δεοντολογίας.

Αντιθέτως κατά καιρούς το πειθαρχικό διαγράφει δημοσιογράφους γιατί εκφράζουν απόψεις που δεν είναι αρεστές από το συνάφι ή τα αφεντικά του συναφιού, δηλ. κάποια ισχυρή μερίδα της πολιτικής ή οικονομικής εξουσίας». 

«Όλα άρχισαν από την περίοδο κατά την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση όταν στοχοποιήθηκαν συγκεκριμένα πρόσωπα και ΜΜΕ και συνεχίζουν βεβαίως – καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται να συμμετέχει σε εκπομπές τους. Γενικός κανόνας: “Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός μας”. Μάλιστα υπήρξαν περιπτώσεις όπου απαιτήθηκε συγκεκριμένη σύνθεση ομιλητών των άλλων κομμάτων!»

Το άλλο πουλάκι:

Ακούστε κι έναν παραλληλισμό:

«Στις 23 Ιουνίου, η Μεγάλη Βρετανία καλείται να αποφασίσει με δημοψήφισμα αν θα μείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ήδη από τον Φεβρουάριο, ο “Economist” έχει πάρει ανοιχτά και επισήμως θέση υπέρ της παραμονής με άρθρο υπό τον τίτλο “Οι κίνδυνοι του Brexit”. Έκτοτε διατηρεί μια στήλη, η οποία κάθε εβδομάδα αναλύει αυτούς τους κινδύνους και αντικρούει τα επιχειρήματα όσων υποστηρίζουν την έξοδο από την Ένωση.

Περιέργως κανείς δεν κατηγόρησε το ηλικίας 173 ετών περιοδικό για “κινδυνολογία”, ούτε για “χειραγώγηση”. Εξ όσων γνωρίζω ουδείς συντάκτης του εκλήθη να απολογηθεί στο Πειθαρχικό της ΕΣΗΕ Αγγλίας για «προπαγάνδα».

Ακόμη χειρότερα. Κανείς δεν διανοήθηκε να συσχετίσει την πολιτική στάση του περιοδικού με το γεγονός πως από πέρυσι το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών ανήκει στην οικογένεια Ανιέλι».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Θα κλείσουμε με κάποιον που τους απευθύνεται προσωπικά:

«Κυρίες και κύριοι του πειθαρχικού της ΕΣΗΕΑ, πραγματικά με προβληματίζει η περίπτωσή σας και θέλω να σας κάνω κάποιες ερωτήσεις. Ας πούμε: Τι βιβλία διαβάζετε; Τι ταινίες βλέπετε; Ή, μάλλον, διαβάζετε βιβλία; Βλέπετε ταινίες; Έχετε πάει ποτέ στο εξωτερικό; Ξέρετε κάποια ξένη γλώσσα; Έχετε σπουδάσει τίποτε; Έχετε πάει στο πανεπιστήμιο; Στο σχολείο; Έχετε παιδιά, ανίψια, εγγόνια; Μιλάτε σε άλλες γενιές εκτός από τη δική σας; Στο δρόμο κυκλοφορείτε άνετα; Έχετε φίλους; Σας βλέπει ο ήλιος; Αερίζονται τα δωμάτιά σας επαρκώς; Τρώτε κανονικά;

Δεν ξέρω, ειλικρινά το σκέφτομαι το τι απαντήσεις μπορεί να δώσετε στα ερωτήματα αυτά. Γιατί ειλικρινά ψάχνω να σας βρω κάποια εξήγηση, κάτι που να μου δίνει τη δυνατότητα να ερμηνεύσω την απόφασή σας να καταδικάσετε συναδέλφους σας για την ελεύθερη έκφραση της γνώμης τους, χωρίς να προσφύγω στις πρόσφορες εξηγήσεις που έρχονται στο νου των περισσότερων που σας συζητούν αυτές τις μέρες. Θέλω να σας δικαιολογήσω, καταλαβαίνετε, να βρω κάποιο λόγο βιολογικό, κοινωνικό, κάποιο κουσούρι, κάποια αδικία που σας έλαχε τέλος πάντων, ίσως στα παιδικά σας χρόνια, κάτι που να εξηγεί το πώς αποφασίσατε να προφασιστείτε τη “μη-αντικειμενικότητα” (πού το βρήκατε αυτό πάλι;) προσπαθώντας να φιμώσετε κάποιους συναδέλφους σας που έχουν άλλη πολιτική άποψη από τη δική σας».

Ελπίζουμε να μη χρειαστεί να το ξανασυζητήσουμε.

160411 ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΝ-1

Το ένα πουλάκι:

Πιο σοβαρό απ’ ό,τι φανταζόμαστε.

Φαίνεται τελικά ότι οι διαγραφές των δημοσιογράφων από το πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ έκαναν μεγαλύτερη αίσθηση από όσο κάποιοι περίμεναν. Επειδή κι εμείς θεωρούμε το θέμα πολύ σοβαρό, κάναμε μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο και ιδού τα αποτελέσματα.

Σας παρουσιάζουμε μερικές από τις απόψεις που κυκλοφορούν, έτσι, χωρίς σειρά, χωρίς καν να σας πούμε ποιοι τις διατύπωσαν. Γιατί, τελικά, δεν έχει και μεγάλη σημασία, αφού οι αντιδράσεις είναι τόσες πολλές και με το ίδιο περίπου σκεπτικό.

Το άλλο πουλάκι:

Ακούστε, λοιπόν:

«Όταν διάβασα, ότι το πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ διέγραψε δημοσιογράφους επειδή πήραν θέση υπέρ του ΝΑΙ στα ΜΜΕ όπου εργάζονται, στην αρχή δεν το πίστεψα. Όταν διαπίστωσα ότι είναι αλήθεια, σκέφτηκα αυθόρμητα ότι δεν πρέπει το θέμα να σταματήσει εκεί. Πρέπει να συγκροτηθούν άμεσα πειθαρχικά παντού και να διαγραφούν όλοι οι πολίτες που ψήφισαν ΝΑΙ από παντού. Από τον αθλητικό σύλλογο της γειτονιάς τους, από τη φιλοζωική εταιρεία της περιοχής τους, από το συνδικαλιστικό τους σωματείο, από τα μητρώα της εφορίας, από τα αρχεία του κράτους, από τον σύλλογο γονέων και κηδεμόνων, από την ενορία τους, από τον ΟΓΑ, από το ΙΚΑ, από παντού. Και φυσικά από τους εκλογικούς καταλόγους».

«Η απόφαση του πειθαρχικού της ΕΣΗΕΑ θυμίζει κράτος ολοκληρωτισμού με τη δικαιολογία ενός δήθεν “ηθικού πλεονεκτήματος”. Ξέχασαν τους δημοσιογράφους που, στο βωμό της τηλεθέασης και της ακροαματικότητας, συντάχθηκαν άνευ όρων με τον αντιμνημονιακό αγώνα των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ενισχύοντάς τον ακούραστα, νυχθημερόν. Είναι οι ίδιοι που με πάθος, δίχως ίχνος ντροπής, υπερασπίστηκαν το “ΟΧΙ του λαού” και αγκάλιασαν το ΝΑΙ του κ. Τσίπρα! Αναρωτιέμαι αν αυτοί καθοδηγούσαν τους κ. Τσίπρα - Καμμένο ή οι κ. Τσίπρας - Καμμένος αυτούς».

«Οι ποινές που επέβαλε το «Πειθαρχικό Συμβούλιο» της ΕΣΗΕΑ δείχνουν την εξουσιαστική μανία κάποιων να επιβάλουν πειθαρχία σε όσους δημοσιογράφους δεν έχουν την ίδια άποψη με αυτούς. Όμως η γελοία απόφαση αναδεικνύει το μεγάλο πρόβλημα: ότι η ίδια η ΕΣΗΕΑ (όπως και το επικουρικό ταμείο των δημοσιογράφων, ο ΕΔΟΕΑΠ) είναι κατάλοιπα της συντεχνιακής εποχής – της εποχής που οι δημοσιογράφοι των μεγάλων αθηναϊκών εφημερίδων ήθελαν να περιορίσουν την είσοδο νέων στο επάγγελμα για να μη μοιραστούν μαζί τους τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά προνόμιά που τους είχαν μοιράσει διάφορες κυβερνήσεις. Για να το πετύχουν αυτό έπρεπε να επιβάλουν πειθαρχία και ποινές στα μέλη τους ή σε όσους ήθελαν να γίνουν».

«Στο προκείμενο μπορούμε να πούμε ότι υπερβολές υπήρξαν εκατέρωθεν· και από όσους τάχθηκαν υπέρ του «ναι» και από τα (κρατικά κυρίως) ΜΜΕ που τάχθηκαν υπέρ του “όχι”. Το Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ αποφάσισε να ασχοληθεί μόνο με τους πρώτους, διαγράφοντας μάλιστα κάποιους από αυτούς, παρά το γεγονός ότι ήταν η πρώτη φορά που οι υπερβολές δικαιώθηκαν από την ιστορία. Οι ίδιοι που χρησιμοποιούσαν την κρατική ενημέρωση για να προπαγανδίσουν το “Όχι” έσπευσαν ασμένως να υιοθετήσουν το “Ναι”. Ο κ. Άγγελος Ιωαννίδης το είπε πολύ γλαφυρά στο Τwitter: “Η ΕΣΗΕΑ διέγραψε δημοσιογράφους γιατί μια βδομάδα πριν το δημοψήφισμα έλεγαν αυτό που είπε ο πρωθυπουργός μια βδομάδα μετά το δημοψήφισμα”».

«Όσοι υποστήριξαν το ναι στο δημοψήφισμα είναι “σκυλιά και γερμανοτσολιάδες”, όπως είχε πει στο STAR πασίγνωστος δημοσιογράφος. Αυτοί οι χαρακτηρισμοί, όπως φαίνεται συνάδουν με το δημοσιογραφικό κώδικα δεοντολογίας. Όταν η «Αυγή», τον Απρίλιο του 2013, αποκαλούσε τον Γιάννη Πρετεντέρη «βεζυροπούλα», «χυδαίο και χαμερπή δημοσιογράφο» και τον στοχοποιούσε με το πρωτοσέλιδο: “Πρετεντέρη, Πρετεντέρη, άσ’ το καμουτσίκι απ’ το χέρι” και σχόλιο: “επιτέλους! Καιρός ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, να γυρίσει την πλάτη σε αυτό το φασιστοειδές που ονομάζεται Γιάννης Πρετεντέρης”, ήταν σύμφωνο με τα πλαίσια του κώδικα δημοσιογραφικής δεοντολογίας;»

«Η διαγραφή δημοσιογράφων για τη στάση που είχαν στο δημοψήφισμα είναι σε απόλυτη αρμονία με το γενικότερο κλίμα. Αλλά ας μείνω στα “δικά μας”: Όταν στην ΕΡΤ ανήμερα του debate των πολιτικών αρχηγών προσκαλείται για να σχολιάσει ο εκδότης της “εφημερίδας” Ακρόπολη, όταν στο Μέγαρο Μαξίμου προσλαμβάνεται ο εκδότης της “εφημερίδας” Χωνί και όταν υπεύθυνος επικοινωνίας στο υπουργείο Άμυνας πηγαίνει ο διαχειριστής του site Olympia.gr, τότε είναι φυσικό επακόλουθο το Πειθαρχικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ να διαγράφει τους σοβαρούς δημοσιογράφους, που λειτούργησαν πρωτίστως με στάση ευθύνης για τη χώρα, την περίοδο του Ιουλίου». 

«Το «Πειθαρχικό Συμβούλιο» επέβαλε τις ποινές όχι για να σταματήσει τους δημοσιογράφους που τιμωρήθηκαν να κάνουν κριτική, αλλά για να φοβίσει τα μικρότερα ονόματα να ακολουθήσουν το δρόμο τους. Τη στιγμή που ο πιο πιτσιρικάς ετοιμάζεται να γράψει κάτι κριτικό για τον Τσίπρα, τον Κατρούγκαλο, τον Καμμένο ή κάποιον από τους άλλους γίγαντες της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να σκεφτεί “Από το να τραβιέμαι δεν βρίσκω κάτι άλλο να γράψω;”. Αφήνοντας την πολιτική στην “Αυγή”, το “Χωνί” και τα άλλα Μέσα από τα οποία στελεχώθηκε η κυβέρνηση».

«Θα είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπίσει τις πολλαπλές παθογένειες του δημοσιογραφικού, υποτίθεται, λειτουργήματος κατά το καταστατικό της ΕΣΗΕΑ. Η κομματοκρατία, ο αγοραίος λαϊκισμός, η εξάρτηση από την εξουσία αποτελούν ενδημικά φαινόμενα. Αλλά με τους Τράγκες, τους Κουρήδες και τους κάθε λογής ομοίους τους, οι ταγοί της δημοσιογραφικής δεοντολογίας δεν θεώρησαν σκόπιμο να ασχοληθούν ποτέ επί της ουσίας.

Η όψιμη ενασχόληση τους είναι απόρροια της γενικότερης θεσμικής κατάπτωσης που βιώνουμε, αλλά και του βαθύτατα διχαστικού κλίματος που κυριαρχεί στην ελληνική κοινωνία. Είναι συνέπεια των αντιδημοκρατικών αντιλήψεων που έχουν επικρατήσει, αλλά και μια σαφής ένδειξη πολιτιστικής υποκουλτούρας που ενδημεί και στο δημοσιογραφικό σώμα. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί δημοσιογράφοι στοχοποιούν όσους συναδέλφους τους θεωρούν ότι δεν συμπλέουν με τις απόψεις τους, που συνήθως βέβαια ταυτίζονται με τα συμφέροντα της εξουσίας. Πολλοί δε από αυτούς δικαιολογούν και επιχαίρουν για τις διαγραφές…

Μου κάνει εντύπωση, που στην “Εφημερίδα των Συντακτών”, που δημιουργήθηκε για να προασπίσει την ανεξαρτησία των δημοσιογράφων, δεν βρέθηκε ένας να εκφράσει την παραμικρή αντίρρηση για το σκοταδισμό του πειθαρχικού».

«Ένα ερώτημα στην ΕΣΗΕΑ. Η δημοσιογράφος κυρία Σοφία Αδαμίδου, που απείλησε έμμεσα αυτούς που υπέγραψαν υπέρ του ΝΑΙ λέγοντας “να μην ξεχάσουμε αυτά τα ονόματα”, υπέπεσε σε κάποιο παράπτωμα;»

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν τελειώσαμε! Αύριο η συνέχεια.

Υγιείς αντιδράσεις!

160408 ΠΕΙΘΑΡΧΗΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τι θέλει να μας πει η ΕΣΗΕΑ;

Πιο συγκεκριμένα, τι θέλει να μας πει το πειθαρχικό της συμβούλιο; Τι μήνυμα επιθυμεί να εκπέμψει στα μέλη της αλλά και στην κοινωνία γενικότερα, με την κλήση σε απολογία και τις ποινές που επέβαλε;

Διότι το πράγμα, πέρα από το καθαρά διαδικαστικό και τυπικό του μέρος, έχει και μια προφανή σημειολογία, έναν συμβολισμό. Τι είναι εκείνο που κατάλαβαν οι ίδιοι οι τιμωρημένοι, οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι, αλλά κι εμείς που παρακολουθούμε όλο αυτό το… καραγκιοζιλίκι;

Ας το πάρουμε από την αρχή. Υποτίθεται ότι η ΕΣΗΕΑ, μέσω των πειθαρχικών πεινών, επιθυμεί να στηλιτεύσει μια αντιδεοντολογική συμπεριφορά. Θέλει να τιμωρήσει (και τιμώρησε) κάποιους δημοσιογράφους, επειδή δεν τήρησαν την πρέπουσα δεοντολογική στάση.

Που είναι… ποια;

Δεν κράτησαν ίσες αποστάσεις στο δίλημμα του δημοψηφίσματος και τάχθηκαν ανοιχτά υπέρ της μιας πλευράς; Αν το θέσουμε όμως έτσι όπως (επίτηδες) το έθεσα εγώ, τότε το πράγμα όχι απλώς μπερδεύεται, αλλά φανερώνει και προκατάληψη των μελών του ίδιου του πειθαρχικού συμβουλίου.

Δηλαδή, με την απόφασή τους, διαπράττουν το ίδιο ατόπημα το οποίο πάνε να τιμωρήσουν. Γιατί; Μα, το είπα πριν, τιμωρούν εκείνους που τάχθηκαν υπέρ της μιας πλευράς. Μόνο! Ενώ για τους άλλους, εκείνους που τάχθηκαν υπέρ της άλλης, ούτε που σκέφθηκαν πως ίσως φέρθηκαν με ανάλογο τρόπο.

Αυτό κι αν είναι μεροληπτική στάση «υπέρ της μιας πλευράς». Αν ήθελαν να δείξουν πώς εννοούν την αντικειμενική στάση τα μέλη του πειθαρχικού θα έπρεπε ή να καλέσουν σε απολογία και να τιμωρήσουν και τους υποστηρικτές του «όχι», ή… να τιμωρήσουν και τους εαυτούς τους.

Δεν το έκαναν, δείχνοντας έτσι πως… πάσχουν ακριβώς από τη νόσο που πολεμούν να θεραπεύσουν. Δείχνοντας, επί πλέον, ότι δεν ξέρουν ποια ακριβώς είναι αυτή η νόσος και ότι, τελικά, στόχος τους δεν είναι η θεραπεία, αλλά απλώς η τιμωρία της συγκεκριμένης άποψης.

Το άλλο πουλάκι:

Τι άλλο φανερώνει αυτή η στάση;

Φανερώνει πως η ΕΣΗΕΑ έρχεται να καταστείλει εκείνο ακριβώς το οποίο υποτίθεται ότι προασπίζεται. Το δικαίωμα των μελών της στην έκφραση προσωπικής άποψης. Μάλιστα, κάνοντας τον διαχωρισμό που είπαμε πριν, πάει το πράγμα ακόμη πιο μακριά.

Δεν την ενοχλεί η έκφραση προσωπικής άποψης αυτή καθαυτή, αλλά η έκφραση άποψης που είναι διαφορετική από τη δική της. Αν αυτό δεν λέγεται ολοκληρωτισμός, τότε πώς λέγεται;

Ας έρθουμε όμως και στην ουσία του θέματος, την οποία έχουμε συζητήσει και με άλλες αφορμές. Ποια ακριβώς είναι η δουλειά του δημοσιογράφου; Το να μεταφέρει απλώς γεγονότα; Το να κοινοποιεί μόνον απόψεις άλλων; Το να κρύβει επιμελώς τη δική του θέση, στο όνομα κάποιας ανύπαρκτης αντικειμενικότητας;

Μάλιστα, ανύπαρκτης.

Διότι, ακόμη και ένα τροχαίο να παρουσιάσεις, ο τρόπος που θα το κάνεις υποδηλώνει και τη δική σου άποψη. Αν θα δώσεις βαρύτητα στις ευθύνες των οδηγών, αν θα μιλήσεις για την κακή τους εκπαίδευση, αν θα αναφερθείς στην κατάσταση των δρόμων ή στην κρίση που δεν αφήνει να ανανεωθεί ο στόλος των οχημάτων, αν θα επιρρίψεις ευθύνες στους δανειστές που ζητούν αύξηση των ασφαλίστρων…

Βλέπετε πόσο μακριά μπορεί να φτάσει το πράγμα; Σκεφθείτε τώρα να πρέπει να μιλήσεις για τις… ουρές έξω από τα ΑΤΜ!

Θυμίζω ότι ο τρόπος με τον οποίον παρουσιάζονταν αυτές πριν από το δημοψήφισμα ήταν ενδεικτικός και της στάσης που κρατούσε ο δημοσιογράφος ή το Μέσο.

«Επίτηδες τις δείχνουν από το πρωί μέχρι το βράδυ», έλεγαν οι υποστηρικτές του ΟΧΙ, «για να κάνουν τον κόσμο να πάει με το ΝΑΙ. Τόσα χρόνια όμως δεν μας έδειχναν τις ουρές στα ταμεία ανεργίας»!

Δεν υπάρχει, λοιπόν, αντικειμενικότητα κι ας μη βαυκαλιζόμαστε. Το ζητούμενο είναι μια δημοσιογραφία που, τουλάχιστον, δεν εξαπατά συνειδητά το κοινό της. Μια δημοσιογραφία που έχει ξεκάθαρη και σταθερή θέση είναι μια έντιμη δημοσιογραφία.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Κι ας μην μας αρέσει η θέση της αυτή.

Αντιθέτως, μια δημοσιογραφία που είναι σήμερα εδώ και αύριο αλλού, που χάνει την ψυχραιμία της και καταφέρεται με ύβρεις και απειλές εναντίον της διαφορετικής άποψης, που ορκίζεται στο όνομα της αντικειμενικότητας, ενώ προωθεί προσωπικές ή κομματικές θέσεις… είναι μια επικίνδυνη δημοσιογραφία.

Το πειθαρχικό συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ πώς θέλει τη δημοσιογραφία και τους δημοσιογράφους μέλη του;

Αν κρίνουμε από τις αποφάσεις του, φοβάμαι ότι θα στενοχωρηθούμε πολύ.

Καλύτερα όμως να σας πούμε τι θέλουμε εμείς.

Δεν μας πειράζει καθόλου να παρακολουθούμε δημοσιογράφους που λένε και την προσωπική τους άποψη. Ίσα ίσα που το βρίσκουμε πολύ ενδιαφέρον.

Αυτό άλλωστε προτιμά και ο περισσότερος κόσμος. Δεν είναι τυχαίο που τα φύλλα με τις περισσότερες πωλήσεις είναι εκείνα που περιέχουν κυρίως απόψεις και σχόλια και όχι ειδήσεις. Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι το διαδίκτυο ζει και βασιλεύει, επειδή ακριβώς μπορεί και περιέχει σχόλια επί των απόψεων των δημοσιογράφων.

Αυτό δεν το έχουν καταλάβει στην ΕΣΗΕΑ; Νομίζω πως οι περισσότεροι εκεί ξέρουν και πολύ καλά μάλιστα τι σημαίνει… στρατευμένη δημοσιογραφία και ίσως αυτό να είναι το πρόβλημά τους.

Θεωρούν ότι δεν πειράζει καθόλου να στρατεύεσαι, αρκεί να βρίσκεσαι από τη σωστή πλευρά.

Η οποία, φυσικά, είναι η δική τους.

Είπε ο γάιδαρος…!