170207 ΖΗΛΙΑΡΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Θέλουμε να αρέσουμε!

Το ξέρω ότι αυτό το ξαναείπαμε την προηγούμενη εβδομάδα, πουλάκια είμαστε και τα πουλάκια παθαίνουν ένα σωρό πράγματα, αλλά όχι Αλτσχάιμερ -τουλάχιστον όχι ακόμη. Πώς είναι κάποιες ασθένειες που παλιά δεν ξέραμε ότι μπορείς να τις πάθεις; Κάπως έτσι.

Την προηγούμενη φορά αναφερόμασταν στον πραγματικό κόσμο. Σήμερα, μετά από κάποια νέα δεδομένα που έπεσαν στην αντίληψή μας, θα αναφερθούμε στον ψηφιακό. Θα μου πείτε ο ψηφιακός κόσμος δεν είναι πραγματικός;

Είναι και παραείναι! Συνηθίσαμε όμως να τον διαχωρίζουμε, επειδή έχει (;) δικούς του κώδικες, δικούς του κανόνες συμπεριφοράς και δικούς του «νόμους». Σ’ αυτόν, λοιπόν, τον κόσμο, θέλουμε να αρέσουμε και, όταν κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, τα βάφουμε μαύρα.

Στον ψηφιακό κόσμο είναι πολύ πιο εύκολο να διαπιστώσεις αν αρέσεις ή όχι. Ή τουλάχιστον αυτή την ψευδαίσθηση έχουν πολλοί από εκείνους που περνούν μεγάλο μέρος της ζωής τους σ’ αυτόν.

Κάθονται και μετρούν «Like»! Δηλαδή δεν τα μετρούν οι ίδιοι ένα ένα, υπάρχει γι’ αυτή τη δουλειά αυτόματος μετρητής. Όμως κάποιοι από τους παροικούντες στα Μέσα Μαζικής Δικτύωσης δίνουν τόση σημασία σ’ αυτή την επιδοκιμασία, που καταντά ψυχαναγκασμός.

Αυτό τουλάχιστον έδειξε έρευνα του Kaspersky Lab που πραγματοποιήθηκε σε 16.750 ανθρώπους (χρήστες τους λέει, όμως άνθρωποι είναι και αυτοί) από όλο τον κόσμο. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που μετρούν και ξαναμετρούν τα «Like», αναζητώντας μέσα σ’ αυτά την ευτυχία.

Μπορεί να ακούγεται βαρύ, όμως κάπως έτσι είναι, από τη στιγμή που δηλώνουν δυστυχισμένοι, όταν μια ανάρτησή τους δεν συγκεντρώνει τον απαιτούμενο (δηλαδή τον αναμενόμενο από αυτούς) αριθμό επιδοκιμασιών.

Δυστυχισμένοι! Αυτό όμως έρχεται τελικά σε αντίθεση και ακυρώνει τον λόγο για τον οποίο επισκέπτονται τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης αυτοί οι χρήστες. Διότι υποτίθεται πως το κάνουν προκειμένου να νιώσουν ευχάριστα.

Όπως δήλωσαν οι ίδιοι (60%), επισκέπτονται αυτές τις σελίδες προκειμένου να διαβάσουν ευχάριστες και αστείες αναρτήσεις και περνούν μεγάλο μέρος της ζωής τους εκεί προκειμένου να αναρτήσουν, αλλά και να δουν πράγματα που θα κάνουν τη ζωή τους πιο ευχάριστη.

Το άλλο πουλάκι:

Λογαριάζουν όμως χωρίς τα «Like»!

Διότι αυτά έρχονται (ή μάλλον δεν έρχονται) και αμαυρώνουν την ευχάριστη διάθεση που υποτίθεται ότι θα τους δημιουργούσε η περιδιάβαση στον ψηφιακό κόσμο. Ο οποίος ΚΑΙ μ’ αυτό τον τρόπο αποδεικνύει περίτρανα ότι είναι… πραγματικότατος!

Κάθονται, λοιπόν, και μετρούν τα «Like» τους και τα συγκρίνουν με εκείνα άλλων, μπαίνοντας έτσι σε ένα ανταγωνιστικό «λούκι», που τους κάνει τη ζωή -όχι την ψηφιακή, την άλλη- μαύρη.

Διαβάζω από τα αποτελέσματα της έρευνας: «Πολλοί είναι οι άνθρωποι που στενοχωριούνται ή νιώθουν αναστατωμένοι όταν δεν καταφέρουν να συγκεντρώσουν αρκετά “Like” σε κάποια ανάρτησή τους, αλλά και νιώθουν φθόνο όταν η ανάρτηση κάποιου γνωστού τυγχάνει μεγαλύτερης επιδοκιμασίας».

Όπως καταλαβαίνετε, αυτά τα συναισθήματα οδηγούν πολλούς χρήστες (βαρύ ακούγεται όμως αυτός είναι ο τρέχον όρος) στην αναζήτηση αναρτήσεων που θα τους κάνουν περισσότερο δημοφιλείς. Αναρτήσεις όμως που δεν έχουν σχέση με τον πραγματικά δικό τους κόσμο.

Το πρόβλημα, δηλαδή, δεν είναι μόνο αυτό του ανταγωνισμού στη συγκέντρωση επιδοκιμαστικών σχολίων. Διαβάζω και πάλι από την έρευνα: «Πολλοί χρήστες καταβάλλονται από ζήλια όταν βλέπουν τις ευτυχισμένες και απαστράπτουσες ζωές των “φίλων” τους να ξετυλίγονται μέσα από τις αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης».

Η πληθώρα αναρτήσεων από ευτυχισμένες στιγμές άλλων μπορεί να προκαλέσει αισθήματα λύπης, καθώς και την αίσθηση ότι οι ίδιοι δεν απολαμβάνουν τη ζωή στον βαθμό που το κάνουν κάποιοι «φίλοι» ή «φίλοι φίλων» τους.

Σχεδόν οι μισοί δήλωσαν ότι αισθάνονται άσχημα όταν βλέπουν τους άλλους να διασκεδάζουν ενώ οι ίδιοι δεν το κάνουν, να πηγαίνουν διακοπές σε μέρη που εκείνοι δεν μπορούν, ή να ζουν μια ζωή καλύτερη από τη δική τους.

Λέτε να είναι αυτός ο λόγος που οδηγεί τόσους πολλούς χρήστες να αναρτούν συχνά ψεύτικες, «ρετουσαρισμένες» ή παραπλανητικές εικόνες της δικής τους ζωής; Και τότε, γιατί αυτή η πρακτική δεν τους οδηγεί στο συμπέρασμα ότι και οι ζωές των άλλων μπορεί να είναι… φτιαχτές;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Κάποιοι σκέφτονται την «αυτοκτονία»!

Μη τρομάζετε, για… ψηφιακή αυτοκτονία μιλάω, εξ ου και τα εισαγωγικά. Σε σχετική έρευνα, το 78% των ερωτηθέντων είχαν, κάποια στιγμή, σκεφτεί να εγκαταλείψουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εξαιτίας αυτών των αρνητικών συναισθημάτων.

Δεν το έκαναν όμως! Ξέρετε γιατί; Αυτό που τους συγκρατεί είναι «ο φόβος ότι θα χάσουν τα ίχνη της ψηφιακής τους ύπαρξης, όπως φωτογραφίες αλλά και επαφές με φίλους».

Το φαντάζεστε; Οι άνθρωποι σε όλες τις εποχές, σε όλους τους τόπους έχουν επινοήσει μια μετά θάνατον ζωή και πιστεύουν σ’ αυτήν, επειδή δεν μπορούν να δεχθούν ότι θα χαθούν για πάντα.

Αυτός είναι και ο λόγος που προσπαθούν να αφήσουν σ’ αυτόν τον κόσμο «αθάνατα» έργα, κάτι δηλαδή που θα θυμίζει στους επόμενους το πέρασμά τους από εδώ, τα… ίχνη της ύπαρξής τους. Να που τώρα ανησυχούν και για την ψηφιακή μετά θάνατον ζωή!

Φαίνεται πως τελικά δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτό που πραγματικά είμαστε, είτε κινούμαστε στον πραγματικό είτε στον ψηφιακό κόσμο. Λέτε το πρόβλημα να οφείλεται στο γεγονός ότι προσπαθούμε να βρούμε νόημα στην ποσότητα και όχι στην ποιότητα;

Ή μήπως κάνουμε συνεχώς το (βιβλικό) σφάλμα να επιθυμούμε… πάντα όσα τω πλησίω ημών εστί;

 Ψηφιακές αμαρτίες!

170206 ΕΠΗΡΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή.

Εμείς δεν έχουμε τίποτε με τους μικρούς. Πώς θα μπορούσαμε άλλωστε, όντας πουλάκια, δηλαδή μικροσκοπικά… «το δέμας», και τα ίδια; Δεν ξεχνάμε ότι ένα από τα αγαπημένα μας συνθήματα, στον καιρό της νεότητας, ήταν εκείνο που έλεγε πως «το μικρό είναι όμορφο».

Επίσης, μπορούμε να συμφωνήσουμε -κατά περίπτωση- και με την άποψη ότι «το μέγεθος δεν μετράει», όταν μιλάμε για συγκεκριμένα αντικείμενα. Είναι προφανές όμως ότι, μιλώντας για μικρά μεγέθη, δεν αναφερόμαστε μόνο σε υλικά σώματα.

Μπορεί, για παράδειγμα, να μιλάμε για ομάδες -αθλητικές, πολιτικές, κοινωνικές ή άλλες-, ακόμη και για ιδέες, τις μικρές εκείνες ιδέες που κάνουν τη ζωή μας καλύτερη, χωρίς να διεκδικούν δάφνες σπουδαίων θεωρητικών κατασκευασμάτων.

Είμαστε φίλοι του «μικρού». Άλλωστε, μ’ αυτό μεγαλώσαμε. Από τον «μικρό ήρωα» και τον «μικρό σερίφη», μέχρι τη «μικρή πικρή μου αγάπη» και «το μικρό σπίτι στο λιβάδι», αυτές ήταν οι παραστάσεις που δεχόμασταν τότε.

Για να μην πω για τους «μικρούς εξερευνητές» τής Ντίσνεϊ, από τους οποίους τόσα χρήσιμα και χρηστικά πράγματα μαθαίναμε στα παιδικά μας χρόνια, ή την «Μικρή Ολλανδέζα» που βλέπαμε στις διαφημίσεις της εποχής.

Αφήστε πάλι του μικρούς δίσκους των 45 στροφών που επιλέγαμε μπροστά στα τζουκ μποξ, ή που χωρούσαν στα φορητά πικάπ και μας κρατούσαν συντροφιά στις νεανικές διασκεδάσεις.

Κάπως έτσι καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως το μικρό, εκτός από όμορφο, μπορεί να είναι και σημαντικό. Ας μην ξεχνάμε ότι η Μικρή Άρκτος είναι αυτή που έχει τον Πολικό Αστέρα!

Αυτό ισχύει, βέβαια, με κάποιες προϋποθέσεις. Ας πούμε, όταν το «μικρό» έχει επίγνωση του μεγέθους και των δυνατοτήτων του. Όταν καταλαβαίνει μέχρι πού μπορεί να φτάσει και τι ρόλο μπορεί να διαδραματίσει.

Έτσι, για παράδειγμα, υπάρχουν μικρές ομάδες πολιτών που δρουν και παράγουν σημαντικό έργο, χωρίς θόρυβο, χωρίς τυμπανοκρουσίες, και άλλες που… μεγαλοπιάνονται και προσπαθούν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους μόνο με μεγάλα λόγια.

Το άλλο πουλάκι:

Γιατί τα λέμε όλα αυτά;

Διότι έπεσε στη αντίληψή μας μια πρόσκληση σε πολιτική εκδήλωση. Χωρίς άλλη κουβέντα, σας διαβάζουμε το κείμενο, όχι όμως με τη σειρά που είναι γραμμένο. Υπάρχει λόγος γι’ αυτό και θα τον καταλάβετε:

«Τη Δευτέρα 6 Φλεβάρη συναντιόμαστε στη “Σφίγγα”. Στην πρώτη μας ανοιχτή συνάντηση για το 2017. Τα μέτρα δεν θα είναι ποτέ τα τελευταία. Δεν θα τελειώσουν ποτέ, αν δεν τα τελειώσουμε εμείς.

Στις 6 Φλεβάρη παίρνουμε θέση μάχης. Απέναντι.
Απέναντι σε Ευρωπαϊκή Ένωση, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Χωρίς Μνημόνια, χωρίς Χρέος, χωρίς Ευρώ, χωρίς άλλους εκβιασμούς και τελεσίγραφα.

Επιμένουμε ανοιχτά. Επιμένουμε δημοκρατικά. Επιμένουμε και ενημερώνουμε για τα επόμενα βήματα. Επιμένουμε έξω. Και συναντιόμαστε παντού».

Μέχρι εδώ, κανένα πρόβλημα και τίποτα το μεμπτό. Η «Πλεύση Ελευθερίας», γιατί από αυτήν προέρχεται η πρόσκληση, καλεί τους πολίτες σε εκδήλωση και, μέσω της πρόσκλησης, κοινοποιεί και κάποιες από τις βασικές της θέσεις.

Οι οποίες συμπυκνώνονται στη λέξη «απέναντι». Ούτε κι αυτό όμως είναι πρόβλημα. Δεν είναι λίγα τα κόμματα που ετεροπροσδιορίζονται, ιδίως αν θεωρούν πως οι θέσεις τους διαφέρουν ριζικά από οτιδήποτε άλλο κυκλοφορεί στην πιάτσα.

Εκείνο όμως που είναι άξιο σχολιασμού, είναι η μεγάλη ιδέα που έχουν οι συντάκτες της πρόσκλησης για τις δυνατότητες του κόμματός τους. Δεν λένε πως θέλουν να καταγράψουν τις δυνάμεις τους στην κοινωνία.

Δεν λένε πως στόχος τους είναι να μπουν στη Βουλή, ώστε να έχουν ένα βήμα που θα τους δίνει μεγαλύτερη δυνατότητα δημοσιοποίησης των θέσεών τους και επικοινωνίας με τους πολίτες.

Αυτοί, ούτε λίγο ούτε πολύ, λένε πως θα αλλάξουν άρδην το πολιτικό τοπίο: «Ξεκινάμε να τους ρίξουμε. Και δεν θα σταματήσουμε μέχρι να πέσουν»!

Σοβαρά; Πόσοι; Από πού; Από μια καφετέρια στη «Συμβολή Ακαδημίας και Ζωοδόχου Πηγής, στην Αθήνα»; Ακόμα κι αν γεμίσει ασφυκτικά, πόση δυναμική μπορεί να έχει, αυτή τουλάχιστον τη στιγμή;

Θα μου πείτε δεν είναι λίγες οι μεγάλες αλλαγές που ξεκίνησαν από ένα καφέ, όμως εκείνοι που τις ξεκινούσαν δεν έλεγαν, εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή, ότι πάνε να αλλάξουν τον κόσμο. Οι αλλαγές προέκυψαν στην πορεία.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είναι ένα θέμα αυτό.

Μια από τις (πολλές) παιδικές αρρώστιες της Αριστεράς. Θυμάμαι παλιά στελέχη να δηλώνουν προεκλογικά πως θα πάρουν ποσοστά πολλαπλάσια εκείνων που τελικά πετύχαιναν. Κι αν τολμούσες να τους πεις να είναι πιο μετριοπαθείς στις προβλέψεις τους, αλίμονό σου.

Σήμερα, ένας λόγος παραπάνω. Έχουν βλέπετε το παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ, που ξεκίνησε ένα μικρό κόμμα διαμαρτυρίας και, σε μικρό διάστημα, έφτασε να κυβερνά τη χώρα. Ή, τουλάχιστον να προσπαθεί να (συν) κυβερνήσει, μαζί με τον κύριο Καμμένο.

Σου λένε, αφού εκείνοι, γιατί όχι κι εμείς; Σκεπτικό που έχει μια λογική βάση, παραβλέπει όμως κάποιες σημαντικές παραμέτρους. Αυτοί ήταν επίσης στον ΣΥΡΙΖΑ, μια μειοψηφούσα τάση, και (συν) κυβέρνησαν για αρκετούς μήνες.

Ήταν εκεί όταν διεξάγονταν η περήφανη διαπραγμάτευση, όταν επιβάλλονταν ο έλεγχος των τραπεζών, όταν γινόταν το δημοψήφισμα… Κάποια στιγμή διαχώρισαν τη θέση τους, όταν κατάλαβαν ότι η κυρίαρχη τάση «απέτυχε» να τελειώσει με τα μνημόνια.

Και τώρα θα τους τελειώσουν αυτοί. Θα τους ρίξουν, δεν θα σταματήσουν αν δεν το κάνουν. Για να έρθουν προφανώς οι ίδιοι. Διότι, αν είναι να έρθουν κάποιοι άλλοι, πράγμα πολύ πιθανόν, τότε τι να λέει η επανάσταση.

Χαρά στο κουράγιο τους. Όμως εμείς πώς να τους πάρουμε στα σοβαρά;

 Μεγάλες προσδοκίες!

170203 ΕΠΑΝΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Γιατί να μην κάνουμε κι εμείς το ίδιο;

Όπως οι αγρότες επαναλαμβάνουν με την ακρίβεια αγγλικών σιδηροδρόμων το ραντεβού τους στα μπλόκα, γιατί δεν μπορούμε κι εμείς να ξαναλέμε τα ίδια και τα ίδια, μέχρι να γίνουμε (εξίσου) κουραστικοί ή ενοχλητικοί;

Πριν από τέσσερα, λοιπόν, χρόνια, τον Φαβρουάριο του 1013, με αφορμή τις (α)κινητοποιήσεις των αγροτών στους δρόμους, λέγαμε (και επαναλαμβάνουμε σήμερα) τα εξής:

Ποιον τιμωρούν;

Το ρώτησε «αφελέστατα» μια φίλη, παιδί αγροτών η ίδια, για τους αγρότες που… κλιμακώνουν τις κινητοποιήσεις τους κι έχουν ήδη αρχίσει να κλείνουν τους δρόμους.

«Δηλαδή, αν καθυστερήσω εγώ να πάω στη δουλειά μου, αυτοί τι θα κερδίσουν;»

Δεν απάντησα. Το θέμα είναι πολύ σοβαρό κι έχει να κάνει με το «ιερό και αναφαίρετο» δικαίωμα της απεργίας.

Εξάλλου, αυτά τα έχουμε ξαναπεί και μάλιστα σε καιρούς που όλοι ήμασταν πιο ψύχραιμοι, όχι τώρα που αγρίεψαν τα πράγματα.

Πόσο ιερό και αναφαίρετο είναι το δικαίωμά σου να πιέζεις τους πολίτες, προκειμένου να πιεστεί η κυβέρνηση;

Δεν εξετάζω το δίκιο ή το άδικο των αιτημάτων, γιατί εκεί κάπου κρύβεται μια παγίδα, στην οποία πέφτουμε χρόνια τώρα.

Αν δεχτούμε ότι ένα δίκαιο αίτημα δικαιολογεί το κλείσιμο των δρόμων, ενώ ένα άδικο όχι, τότε θα μαλώσουμε για τα αιτήματα, χάνοντας την ουσία.

Ποιος θα το κρίνει; Ποιος θα λύσει τη διαφορά, όταν εγώ υποστηρίζω ότι παίρνω λίγα χρήματα, ενώ η κυβέρνηση ισχυρίζεται πως δεν έχει να μου δώσει περισσότερα;

Γι’ αυτό ας αφήσουμε τα αιτήματα κι ας πιάσουμε την ιστορία από την αρχή.

Το ιερό και αναφαίρετο δικαίωμα της απεργίας εμφανίστηκε ως ύστατη μορφή αγώνα των εργαζομένων εναντίον του εργοδότη.

Για να είμαστε ακριβείς, των εργατών εναντίον των αφεντικών!

Υπάρχει διαφορά; Βεβαίως και είναι μεγάλη.

Οι εργάτες πιέζουν με την απεργία τους τα αφεντικά, τα οποία χάνουν παραγγελίες, χάνουν μερίδιο στην αγορά, χάνουν κέρδη και έτσι υποχρεώνονται να τα βάλουν κάτω, να τα ζυγιάσουν και να ικανοποιήσουν όλα ή μέρος των αιτημάτων των εργατών.

Από την άλλη, οι εργάτες δεν απεργούν χωρίς κόστος.

Χάνουν τα μεροκάματά τους, κινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους, αφήστε που συχνά αντιμετωπίζουν τη βία που καταστέλλει, ακόμα και με θανάτους, τις απεργίες.

Το άλλο πουλάκι:

Αυτά τις βιομηχανικές κοινωνίες.

Στην χώρα μας, όλο το σκηνικό μεταφέρθηκε στα δικά μας δεδομένα, όπου, στη μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων, οι εργαζόμενοι είναι δημόσιοι υπάλληλοι και εργοδότης το κράτος. Με τη στενή ή την ευρύτερη έννοια.

Το πράγμα αρχίζει να μπερδεύεται λίγο. Διότι το κράτος εκπροσωπείται από την εκάστοτε κυβέρνηση, η οποία είναι εκλεγμένη με κάποιο κόμμα. Που πάει να πει ότι εγώ μπορεί να μην έχω απέναντί μου έναν ταξικό εχθρό, το αφεντικό, έχω όμως ένα κόμμα το οποίο, πιθανότατα, υπερασπίζεται άλλα συμφέροντα και όχι τα δικά μου.

Υπάρχει, λοιπόν, σοβαρή πιθανότητα εγώ να ασκώ το «ιερό και αναφαίρετο» δικαίωμά μου όχι μόνο διεκδικώντας κάτι καλύτερο, αλλά συχνά -πολύ συχνά- θέλοντας να προκαλέσω φθορά στην κυβέρνηση και το κόμμα που βρίσκεται από πίσω.

Το πράγμα γίνεται ακόμη πιο περίπλοκο, αν σκεφτούμε ότι με τη δική μου απεργία μπορεί ο εργοδότης (το κράτος, η κυβέρνηση) να μη χάνει λεφτά, ή να μην τον ενδιαφέρει, επειδή δεν χάνονται από την τσέπη του, όπως θα ενδιέφερε το αφεντικό ενός εργοστασίου.

Επομένως, για να τον «πονέσει» η απεργία μου, θα πρέπει να χάσει κάτι άλλο, εξίσου πολύτιμο, αν όχι περισσότερο. Να χάσει ψήφους!

Κάπου εδώ αρχίζει και χαλάει το πράγμα.

Διότι εγώ, προκειμένου να πιέσω τον εργοδότη, τον φέρνω αντιμέτωπο με τους ψηφοφόρους. Τους ταλαιπωρώ, προσπαθώντας συγχρόνως να καταδείξω ότι για την ταλαιπωρία τους υπεύθυνος είναι αυτός, δηλαδή η κυβέρνηση, και να προκαλέσω έτσι «κυβερνητική φθορά».

Σκεφθείτε τώρα, λέω εγώ, την (καθόλου) απίθανη περίπτωση εμένα να μην μ’ ενδιαφέρει τόσο η ικανοποίηση των αιτημάτων μου, όσο η κυβερνητική φθορά!

Τι θα κάνω; Θα προβάλλω συνεχώς νέα αιτήματα και θα «κλιμακώνω» τις κινητοποιήσεις μου, μέχρι την τελική νίκη που είναι… η πτώση της κυβέρνησης.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τώρα μπήκα στο νόημα!

Γι’ αυτό όλα τα κόμματα ενδιαφέρονται να ελέγχουν τα συνδικάτα, άρα το πότε και με τι αιτήματα θα γίνονται απεργίες!

Και γι’ αυτό αμείβουν συχνά τους αρχισυνδικαλιστές, τοποθετώντας τους σε υπουργικά αξιώματα. Διά την ευδόκιμον υπηρεσίαν στο κόμμα!

Δηλαδή κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο εκατό άνθρωποι να αποκλείουν την Αθήνα, αντί, ας πούμε, να αποκλείουν το σπίτι του υπουργού!

Γι’ αυτό, κάθε φορά, έχουμε «συγκέντρωση και πορεία» κι όχι σκέτη συγκέντρωση, σε μια πλατεία, που δεν θα εμπόδιζε την ομαλή ζωή στην πόλη.

(Το Υπουργείο Παιδείας πήγε στο Μαρούσι, οι εκπαιδευτικοί όμως εξακολουθούν να κάνουν πορείες στο κέντρο της Αθήνας, όπως όταν ήταν στο Σύνταγμα.)

Τώρα βλέπω ότι, μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, οι αγρότες πιέζουν την κυβέρνηση… πιέζοντας τους απλούς πολίτες. Κλείνουν τις εθνικές οδούς κι όχι το δρόμο που μένει ο υπουργός ή ο πρωθυπουργός.

Διότι, σου λέει, ο άλλος δεν πείθεται ούτε με το δίκιο των αιτημάτων μας, ούτε με την όποια ζημιά -λέμε, τώρα- έχει το κράτος από την απεργία. Ο μόνος τρόπος να πειστεί είναι να δει ότι χάνει ψήφους!

Έλα όμως που τα πράγματα έχουν αλλάξει και τώρα, που έχουν στο χέρι τους και το εργαλείο των δημοσκοπήσεων, πιθανότατα να βλέπουν ότι περισσότερες ψήφοι χάνονται, όταν ενδίδουν στα αιτήματα των απεργών!

Κι έτσι το σχήμα μας έγινε το φίδι που τρώει την ουρά του!

 Περί αγώνων και θυσιών!

170202 ΑΝΑΛΗΘΕΣ

Το ένα πουλάκι:

Πόση αλήθεια αντέχουμε;

Σκεφτόμουν το παραπάνω ερώτημα με αφορμή μια νέα έρευνα που είδε το φως της δημοσιότητας. Ανάμεσα σε άλλα πολύ ενδιαφέροντα ευρήματα, υπήρχε και η απάντηση σε ένα περίεργο ερώτημα.

«Ποιο από τα παρακάτω συναισθήματα θα θέλατε κατά κύριο λόγο να εκφράσει ένας πολιτικός για να μπορείτε να τον εμπιστευθείτε;» Στις απαντήσεις υπήρχαν η αλλαγή, οι μεταρρυθμίσεις, η ισότητα, η ελευθερία, η ελπίδα…

Εκείνη όμως που συγκέντρωσε το μεγαλύτερο ποσοστό (60%), σε τεράστια απόσταση από τις άλλες (9,5% η δεύτερη) ήταν -δεν το φαντάζεστε- η αλήθεια. Μου έκανε τέτοια εντύπωση που σκέφτηκα να το συζητήσουμε λίγο.

Κατ’ αρχάς να αναρωτηθούμε: είναι η αλήθεια… συναίσθημα; Πώς γίνεται να προτείνεται ως απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα και στη συνέχεια να εμφανίζεται ως η προτιμότερη με τέτοια διαφορά από τις άλλες;  

Αν γκουγκλάρουμε (το ακούω συχνά, είπα να το χρησιμοποιήσω κι εγώ) τη λέξη, θα πάρουμε «περίπου 10.900.000 αποτελέσματα (σε περίπου 0,65 δευτερόλεπτα)». Φαίνεται πως τόσες περίπου είναι και οι αλήθειες που υπάρχουν στον κόσμο.

Επομένως είναι ένα τεράστιο ερώτημα το τι εννοεί ο καθένας, όταν απαντά πως το συναίσθημα που θέλει να εκφράζει κυρίως ένας πολιτικός είναι… η αλήθεια. Σύμφωνα με τους ερευνητές, φανερώνει οπωσδήποτε την κρίση αξιοπιστίας του πολιτικού προσωπικού της χώρας.

Το ερώτημα είναι άλλο. Αφού δηλώνουμε ότι έχει για μας τόσο μεγάλη σημασία η αλήθεια, πώς είναι δυνατόν να προσπαθούμε να την αποφύγουμε όπως ο διάολος το λιβάνι; Γιατί της γυρίζουμε την πλάτη και κλείνουμε τα αφτιά και τα μάτια, όποτε τη συναντάμε;

Ξέρω τι θα μου απαντήσετε. «Και ποιος σου είπε ότι η αλήθεια είναι αυτή που εσύ αναγνωρίζεις ως τέτοια; Μόνος σου το είπες ότι υπάρχουν εκατομμύρια αλήθειες. Γιατί να παραδεχτούμε όλοι εκείνη που θέλεις εσύ;»

Δεν έχετε άδικο. Δεν θέλω όμως να μιλήσουμε για αλήθειες… αμφιβόλου εγκυρότητος, πάνω στις οποίες μπορούμε να διαφωνήσουμε. Θέλω να μιλήσουμε για αλήθειες που τις βλέπουμε οι περισσότεροι, έστω και αν πολλοί το κάνουν κάπως αργά.

Το άλλο πουλάκι:

Ας πούμε, την αλήθεια για την κρίση που ζούμε.

Ενώ ξέραμε όλοι πώς φτάσαμε σ’ αυτήν, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που -στην αρχή τουλάχιστον- προτίμησαν ένα βολικό ψέμα και πίστεψαν (;) πως για την κρίση φταίνε τα μνημόνια και επομένως όσοι μας οδήγησαν σ’ αυτά.

Η αλήθεια ήταν εκεί μπροστά μας. Τη βλέπαμε καθημερινά. Ήταν ο τρόπος που είχαμε επιλέξει να ζούμε ως άτομα και ως χώρα, έναν βίο πάνω από τις δυνατότητές μας, βασισμένο στα δανεικά που τότε νομίζαμε ότι ήταν και αγύριστα.

Όταν ήρθε ο λογαριασμός, προτιμήσαμε ένα ευχάριστο ψέμα. Είδαμε πως και άλλες χώρες έχουν χρέη, άρα (θα έπρεπε να) υπήρχε κάποιος λόγος που, ειδικά σ’ εμάς, επέβαλαν ένα πρόγραμμα περιορισμού των εξόδων και αύξησης των εσόδων, προκειμένου να συνεχίσουν να μας δανείζουν.

Αυτό το ψέμα, προκειμένου να γίνει πιστευτό, επενδύθηκε με ένα σωρό θεωρίες. Από τους ξένους που μας μισούν επειδή είμαστε οι καλύτεροι ή επειδή θέλουν να πάρουν τον πλούτο μας μπιρ παρά, μέχρι ότι θα ήταν προτιμότερο να επιστρέψουμε στη δραχμή.

Το κακό είναι ότι όσοι υποστήριζαν αυτές τις απίστευτες ιδέες ήταν πατριώτες, ενώ όσοι έλεγαν την αλήθεια και έβλεπαν πως κάτι έπρεπε να αλλάξει στη στρεβλή ανάπτυξη της χώρας ήταν προδότες.

Αυτός ήταν και ο λόγος που σχεδόν καμιά μεταρρύθμιση δεν προχώρησε και που έπρεπε να μπούμε στην περιπέτεια των κλειστών τραπεζών και να φεσωθούμε δεκάδες δισεκατομμύρια επιπλέον, πριν δεχτούμε, οι περισσότεροι τουλάχιστον, ότι όλα εκείνα ήταν «αυταπάτες».

Και πάλι όμως ψάχνουμε να βρούμε νέα παραμύθια για να ακολουθήσουμε. Πιστεύουμε πως οι μαγικές λύσεις δεν τελείωσαν, πως θα βρεθεί κάποιος τρόπος να πληρωθούν τα χρέη μας και να επιστρέψουμε ανώδυνα (λες και γίνεται, έστω και επώδυνα) στην εποχή που… σέρναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα.

Και ενώ το κάνουμε αυτό, βγαίνουμε και λέμε στις έρευνες πως εκείνο (το συναίσθημα!) που θα θέλαμε να εκφράσει ένας πολιτικός για να τον εμπιστευτούμε είναι η αλήθεια. Ποια αλήθεια; Εξ ου και το αρχικό ερώτημα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πόση αλήθεια αντέχουμε;

Και τι είμαστε πρόθυμοι να πληρώσουμε για να την αποκτήσουμε; Αν ακούσουμε τον λόγο του ποιητή πως «η αλήθεια μόνον έναντι θανάτου δίδεται», θα πρέπει να θυσιάσουμε κάτι πολύ ακριβό για να την κάνουμε δική μας.

Ας πούμε, τη βεβαιότητα πως ο κόσμος όλος στρέφεται γύρω από εμάς. Ή την αφέλεια πως αρκεί να θελήσουμε κάτι (αληθινά!) και αυτό θα μας προσφερθεί εύκολα και χωρίς κόπο. Ή την επικίνδυνη ανοησία πως όσοι έχουν διαφορετική γνώμη, διαφορετική οπτική στα πράγματα, είναι εχθροί…

Τέτοιου είδους θυσίες απαιτούνται στον βωμό της αλήθειας, προκειμένου αυτή να λάμψει και να μας αποκαλυφθεί. Και μην ελπίζουμε καθόλου πως, την τελευταία στιγμή, θα τη γλιτώσουμε και κάτι άλλο θα βρεθεί να θυσιαστεί στη θέση τους.

Δεν αρκεί, λοιπόν, να απαιτούμε την αλήθεια από τους πολιτικούς, προκειμένου να τους εμπιστευτούμε και να τους στηρίξουμε. Πρέπει να είμαστε και έτοιμοι, όταν αυτή μας δοθεί, να την αναγνωρίσουμε και να την αποδεχτούμε. Όχι να της γυρίσουμε την πλάτη, αναζητώντας βολικά ψέματα.

Τουλάχιστον να έχουμε την παρηγοριά ότι υποφέρουμε γι’ αυτήν!

 Νιώθω μια… αλήθεια!

170201 ΕΥΜΟΡΦΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Θέλουμε να αρέσουμε!

Δεν μιλάω για εμάς, τα πουλάκια, αλλά συνολικά για το ανθρώπινο είδος. Θέλουμε να αρέσουμε… γενικώς, κυρίως όμως εμφανισιακά. Τι σημαίνει εμφανισιακά; Σημαίνει «ως προς την εμφάνιση, όπως φαίνεται εξωτερικά» (αντιγραφή από το Βικιλεξικό).

Μοιάζει να μην μας ενδιαφέρει και τόσο το εσωτερικό, το περιεχόμενο, και αν έχουμε να επιλέξουμε τι από τα δυο θα βελτιώσουμε, μάλλον προτιμάμε την εξωτερική εμφάνιση.

Θα μου πείτε πως, ίσως, ο λόγος να είναι το γεγονός ότι αυτή μπορεί να βελτιώνεται πιο εύκολα. Ή, τουλάχιστον, έτσι νομίζουμε. Πάντως η εμφάνιση, η πρώτη εικόνα που, όπως λένε, μετράει πολύ, μας απασχολεί εντονότατα.

Θέλουμε να αρέσουμε, πρωτίστως στον εαυτό μας. Πράγμα που μοιάζει να είναι πολύ δύσκολο, αν κρίνουμε από τα ποσοστά των ανθρώπων που δηλώνουν λίγο ή καθόλου ευχαριστημένοι από την εμφάνισή τους.

Ας ξεκαθαρίσω κάτι από τώρα, πριν προχωρήσω περισσότερο στη συζήτηση. Δεν είναι καθόλου κακό ή κατακριτέο το να θέλουμε να έχουμε μια εμφάνιση που μας ικανοποιεί. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το επεδίωκαν οι άνθρωποι σε όλες τις εποχές, σε κάθε τόπο.

Έχουμε στοιχεία που δείχνουν ότι από την εποχή ακόμη των σπηλαίων, άντρες και γυναίκες πρόσεχαν την εμφάνισή τους και προσπαθούσαν να τη βελτιώσουν με διάφορες μεθόδους. Τονίζοντας κάποια χαρακτηριστικά, καλύπτοντας κάποια άλλα, αλλάζοντας ό,τι ήταν δυνατόν να αλλάξει…

Η προσπάθεια μάλιστα αυτή έχει ταυτιστεί και με την όρεξη για ζωή. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα από τα χαρακτηριστικά της ψυχικής διαταραχής ή της κατάθλιψης είναι και η τάση των πασχόντων να εγκαταλείπουν την εικόνα του εαυτού τους στη τύχη της.

Ούτε είναι τυχαίο το γεγονός ότι τείνουμε να κρίνουμε αρνητικά, με την πρώτη ματιά, άντρες και γυναίκες που έχουν παρατήσει τον εαυτό τους, που δεν ενδιαφέρονται για την εικόνα τους, που δεν προσέχουν τη σιλουέτα αλλά και το ντύσιμό τους.

Πέρα όμως από αυτές τις γενικές παρατηρήσεις, φαίνεται πως, στις μέρες μας, το φαινόμενο έχει πάρει άλλου είδους διαστάσεις. Διότι είναι ένα ζήτημα η προσοχή στην εμφάνιση και ένα άλλο, διαφορετικής τάξεως, η καταφυγή στα… χειρουργεία.

Το άλλο πουλάκι:

Συχνά μάλιστα χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Σχεδόν είκοσι δύο εκατομμύρια αισθητικές επεμβάσεις πραγματοποιήθηκαν στον κόσμο το 2015, περισσότερες κατά ένα εκατομμύριο από την προηγούμενη χρονιά. Τόσοι άνθρωποι καταφεύγουν στο νυστέρι, απλώς για να φαίνονται «ομορφότεροι».

Έβαλα τη λέξη σε εισαγωγικά, όχι μόνο επειδή η ομορφιά είναι κάτι υποκειμενικό, αλλά κυρίως επειδή δεν έχει νόημα να προσπαθείς να χαρακτηρίσεις όμορφο ή όχι κάτι που είναι… ψεύτικο. 

Πόσο όμορφο, ας πούμε, μπορεί να είναι ένα στήθος μετά από μία αυξητική επέμβαση, πρακτική στην οποία κατέφυγαν περισσότερες από ενάμισι εκατομμύριο γυναίκες, μέσα σε μια χρονιά;

Για να το πω… συγκριτικά, πόσο πιο όμορφο από το «μικρό» αλλά φυσικό μπορεί να είναι το μεγαλύτερο μεν παραγεμισμένο με σιλικόνη όμως στήθος μιας γυναίκας; Εδώ υπάρχει μια τελείως παραπλανητική απάντηση. Την ακούω συχνά σε τέτοιες κουβέντες και λέει «αν η ίδια αισθάνεται καλύτερα έτσι…»

Είναι παραπλανητική διότι η ίδια «αισθάνεται καλύτερα» (ή χειρότερα) όχι ανεξάρτητα από τα πρότυπα που επιβάλλει η εκάστοτε μόδα. Δύο είναι οι λόγοι που την οδηγούν στο χειρουργικό τραπέζι.

Η εικόνα για την ομορφιά όπως έχει διαμορφωθεί από τα τρέχοντα πρότυπα και η δυνατότητά της να πραγματοποιήσει μια τέτοια επέμβαση. Όταν λέω δυνατότητα εννοώ και την επιστημονική – ιατρική πρόοδο, αλλά και την οικονομική άνεση της ίδιας.

Διότι τα νούμερα και οι στατιστικές που μιλάνε για τέτοιου είδους επεμβάσεις δεν μας δίνουν την πραγματική εικόνα που επικρατεί στην υφήλιο. Δεν ρωτούν, ας πούμε πόσοι είναι εκείνοι που θα ήθελαν να κάνουν τέτοιου είδους επεμβάσεις αλλά δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα.

Ή πόσοι άλλοι θα πήγαιναν στους ειδικούς για να βελτιώσουν κάτι που σήμερα (ακόμη) είναι επιστημονικά ανέφικτο, όπως, ας πούμε, η αύξηση του ύψους. Δεν βλέπετε τι γίνεται στο διαδίκτυο, τα τελευταία χρόνια, με τις διαφημίσεις για τη δυνατότητα επιμήκυνσης του… ανδρισμού;

Κανείς δεν ξέρει, λοιπόν, ακριβώς μέχρι που είναι ικανός να φτάσει ο καθένας και η καθεμιά (85,6% των επεμβάσεων είναι σε γυναίκες), όταν του δοθεί η επιστημονική και οικονομική δυνατότητα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Γιατί πρέπει να είναι έτσι;

Γιατί δεν μπορούμε να είμαστε ευχαριστημένοι με αυτό που έχουμε, με αυτό που μας έδωσε η φύση, και ψάχνουμε να αλλάξουμε, ακόμη και βιάζοντάς την; Και γιατί άραγε δεν έχουμε την αντίστοιχη επιθυμία να βελτιωθούμε εκεί που πραγματικά μπορούμε και είναι πιο εύκολο;

Εύκολο είπα; Ας πούμε ανώδυνο. Εννοώ, για παράδειγμα, να βελτιώσουμε στοιχεία του χαρακτήρα μας ή να «αυξήσουμε» τη μόρφωσή μας. Γιατί δεν μας ενδιαφέρει μια τέτοιου είδους αλλαγή του εαυτού μας, παρά (μόνο) η εξωτερική εμφάνιση;

Ίσως γιατί δεν ξέρουμε ότι αυτού του είδους οι αλλαγές έχουν τεράστια επίδραση και στην ομορφιά μας. Θυμάμαι έναν παλιό δάσκαλο που έλεγε στους μαθητές του ότι δεν υπάρχει άσχημο παιδάκι, επειδή η ομορφιά, στην πραγματικότητα, είναι η εικόνα της ψυχής και του χαρακτήρα μας.

«Τα παιδάκια δεν έχουν κακία μέσα τους –μόνο αγάπη-, γι’ αυτό και είναι όλα όμορφα», τους έλεγε. Μάλιστα έφερνε και παράδειγμα τη σχέση κάθε παιδιού με τη μητέρα του ή τη γιαγιά του, που δεν μπορεί ποτέ να τις δει άσχημες, επειδή το αγαπούν και τις αγαπά αληθινά.

Λέτε να είχε δίκιο και να ισχύει κάτι τέτοιο και για εμάς τους μεγαλύτερους;

 Γιατί να έχουμε τόσο ανάγκη 

την ψεύτικη «ομορφιά»;