170425 ΦΩΤΕΙΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Σαράντα μέρες κρατάει το Πάσχα!

Επομένως, μπορούμε μέχρι τότε να μιλάμε για ζητήματα που μας απασχόλησαν είτε κατά την Μεγάλη Εβδομάδα, είτε μετά την Ανάσταση. Μην τρομάζετε, δεν θα το κάνουμε.

Απλώς τώρα, τις πρώτες μέρες μετά την επιστροφή μας, δεν μπορούμε να αντισταθούμε στον πειρασμό να σχολιάσουμε κάποια από τα ευτράπελα που είδαμε και ακούσαμε όλο αυτό το διάστημα.

Ας ξεκινήσουμε με την γελοιότητα (καβαφικός ο όρος) των αυτοαποκαλούμενων άθεων, οι οποίοι κάλεσαν τους... πιστούς τους να γλεντήσουν την Μεγάλη Παρασκευή με δημόσια κρεοφαγία.

Οι άνθρωποι είναι άθεοι, με γεια τους με χαρά τους. Κανείς δεν τους ενοχλεί και κανείς δεν τους εμποδίζει να είναι αυτό που είναι. Φαίνεται όμως πως οι ίδιοι ενοχλούνται (από μόνοι τους) με την πίστη κάποιων άλλων.

Ενοχλούνται από το γεγονός ότι οι χριστιανοί, κάποιοι χριστιανοί, νηστεύουν την Μεγάλη Παρασκευή και τρώνε... πανηγυρικά την Κυριακή του Πάσχα. Αποφάσισαν λοιπόν να τους τη σπάσουν, κατά το κοινώς λεγόμενον.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η ένσταση η δική μας. Θέλεις, κύριε, να φας τη μέρα της νηστείας; Με γεια σου με χαρά σου. Όταν όμως το κάνεις για να προκαλέσεις την πίστη των άλλων, τότε γίνεσαι... προκλητικός!

Το χειρότερο; Γίνεσαι γελοίος. Διότι κάνεις εκείνο ακριβώς για το οποίο εγκαλείς τους άλλους. Δημιουργείς θρησκεία και πιστούς, με τελετουργικά και παραδόσεις, σε λίγο και με ιερατείο.

Μάλιστα μια θρησκεία χειρίστης μορφής, αφού είναι ετεροπροσδιορισμένη. Δεν κάθεσαι δηλαδή καν να σκεφτείς κάτι δικό σου, αλλά απλώς αντιδράς σε κάτι που κάνουν οι άλλοι, τους οποίους μάλιστα κοροϊδεύεις. Υποτίθεται.

Την τύφλα σου κοροϊδεύεις. Αφήστε το άλλο. Αν σου πουν να πας στην δουλειά εκείνη τη μέρα -ακόμη χειρότερα, τη μέρα του Πάσχα- η αντίδρασή σου θα είναι «χρονιάρα μέρα, ποιος δουλεύει;»

Το άλλο πουλάκι:

Είχαμε και την έλευση του Αγίου Φωτός.

Η οποία φέτος έλαβε και κάποιο τοπικό ενδιαφέρον, αφού ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ του νομού μας έκανε κάποια σχετικά σχόλια, σε τηλεοπτική του συνέντευξη.

Θα πω από την αρχή ότι εμείς, τα πουλάκια, συμφωνούμε μαζί του, πως δεν είναι σωστό να γίνεται υποδοχή του Αγίου Φωτός με τιμές αρχηγού κράτους. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν είναι αρχηγός κανενός κράτους.

Είτε πιστεύεις, είτε όχι -πολύ περισσότερο, θα έλεγα, για όσους πιστεύουν- το Άγιο Φως δεν (πρέπει να) είναι «του κόσμου τούτου». Έτσι, αν θα θέλαμε να του αποδώσουμε κάποιες τιμές θα έπρεπε οπωσδήποτε να είχαν διαφορετικό χαρακτήρα.

Ούτε σαν αρχηγό κράτους, ούτε σαν ολυμπιονίκη, ούτε σαν ποπ είδωλο...

Δυστυχώς όμως, μετά από τόσους αιώνες «συνύπαρξης» της Εκκλησίας με το κοσμικό κράτος και τους θεσμούς του, φαίνεται πως δεν ξέρουμε άλλον τρόπο να τιμήσουμε κάτι.

Έναν τρόπο πιο... πνευματικό –«με τις τιμές που του αξίζει», είπε και ο κύριος Καραγιαννίδης-, όπως θα ταίριαζε στο Άγιο Φως, στα ιερά λείψανα των Αγίων, σε μια ιστορική και θαυματουργή εικόνα...

Ξαναλέω, εκείνοι που θα έπρεπε πριν από όλους να φροντίζουν και να επιμένουν σ’ αυτό είναι οι ίδιοι οι πιστοί και οι άνθρωποι της Εκκλησίας. (Συγχωρήστε με που τους ξεχωρίζω, έχω λόγο που το κάνω -δεν είναι της ώρας να το αναλύσουμε.)

Δυστυχώς, αυτοί είναι που επιμένουν περισσότερο στον κοσμικό τρόπο εορτασμού, στα τιμητικά στρατιωτικά αγήματα, στη συμμετοχή υπουργών, στα κόκκινα χαλιά, στις δημοτικές μπάντες, στις έκτακτες τηλεοπτικές καλύψεις...

Ας το αφήσουμε όμως εδώ, διότι θα συνεχίσουμε με το ίδιο θέμα από άλλη σκοπιά. Ο βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ του νομού μας αναφέρθηκε σ’ αυτό και στην πρόσφατη συνέντευξή του «εφ' όλης της ύλης», όπως συνηθίζουμε να λέμε.

Τι είπε. Πρώτα το γνωστόν ότι οι δηλώσεις στελεχών του κόμματός του, «στα ΜΜΕ των Αθηνών, δεν βγαίνουν ποτέ ως ειπώθηκαν πραγματικά». (Το λέω επί λέξει, για να μην τους μοιάσω.) Και συνεχίζω.

«Από τους ελάχιστους που βρήκανε ευκαιρία να με βρίσουν, να με απειλήσουν, στα μέσα μαζικής δικτύωσης ή σε κουβέντες, κανένας δεν παρακολούθησε τι είπα». Στη συνέχεια προειδοποίησε αυτούς τους ελάχιστους ότι «τα ονόματά τους έχουν δοθεί στην αστυνομία».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Καλώς ήλθατε στο κλαμπ!

Στον κύριο Καραγιαννίδη το λέω, και χαίρομαι ειλικρινά που συμφωνούμε ότι «διάλογος» δεν πρέπει να γίνεται με ύβρεις και απειλές από τα μέσα μαζικής δικτύωσης.

Βεβαίως και η απειλή, ή έστω... ανταπειλή, «έχω δώσει τα ονόματά σας στην αστυνομία», δεν με βρίσκει σύμφωνο, αλλά ο καθένας αντιδρά όπως νομίζει καλύτερα.

Πάντως συμφωνώ απολύτως και προσυπογράφω ότι «η διαφωνία, η συζήτηση και ο πολιτικός διάλογος γίνεται με όρους -ούτε κανιβαλισμός, ούτε ανθρωποφαγία», εξ ου και το καλωσόρισμα στο κλαμπ. Το σταματώ όμως κι αυτό εδώ.

Διότι υπάρχει και κάτι ακόμη στη συνέχεια, για όσους του «κάνουν κριτική», που μου προξένησε μεγάλη εντύπωση. Σας το μεταφέρω αυτολεξεί: «Πολλοί δε εξ αυτών που γράφουν αυτά τα πράγματα περνάνε από την εκκλησία ως τουρίστες, για να δικαιολογήσουνε τη θρησκευτική τους πίστη».

Οπ! Τι έχουμε εδώ; Πώς ξέρει ο κύριος Καραγιαννίδης ποιοι, πότε και με ποιο σκοπό «περνάνε από την εκκλησία»; Εκτός αν είναι γνωστός του ο... απουσιολόγος και τον ενημερώνει.

Αστειεύομαι, αλλά το θέμα είναι σοβαρό και χρειάζεται προσοχή. Βλέπετε, δεν αρκεί να επικαλούμαστε τον πολιτισμένο διάλογο και «το πώς μπορούμε να πάμε μπροστά την κοινωνία».

Ας πούμε όμως ότι φταίει ο προφορικός λόγος.

Πάσχα είναι, όλα συγχωρούνται!

 Αλλήλους περιπτυξώμεθα!

170424 ΠΕΝΗΝΤΑΡΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Χριστός Ανέστη, πατριώτες!

Παλαιότερα λέγαμε «αδέλφια», που ακούγεται και καλύτερα, όμως αποφασίσαμε να το αλλάξουμε -ποτέ δεν ξέρεις μ’ αυτά τα σύμφωνα συμβίωσης που έγιναν της μόδας τι μπορεί να σου προσάψουν.

Εξάλλου, το «πατριώτες» πρέπει να το χρησιμοποιούμε κι αυτό και να μην το χαρίζουμε σε άλλους χώρους, οι οποίοι μονοπωλούν τον πατριωτισμό και τον έχουν δυσφημήσει όσο δεν φαντάζεστε.

Ναι, πατριώτες είμαστε, μάλιστα και με τις δυο έννοιες. Και εκείνη της… εντοπιότητας, έχουμε δηλαδή την ίδια πατρίδα, και εκείνη που δηλώνει την αγάπη για τη χώρα μας.

Πατριώτες, γιατί όχι; Ούτε σηκωθήκαμε να φύγουμε στο εξωτερικό, ούτε τα λεφτά μας διώξαμε σε ξένες τράπεζες. Μείναμε εδώ και παλεύουμε να κάνουμε ό,τι είναι καλύτερο για τον τόπο.

Από το να στηρίζουμε την ευρωπαϊκή του προοπτική, μέχρι να φωνάζουμε για την ορθολογική αντιμετώπιση της κρίσης και να αντιστεκόμαστε στον λαϊκισμό. Αυτά δεν είναι στοιχεία ενδεικτικά πατριωτισμού;

Τέλος πάντων, αρκετά με τον αναστάσιμο χαιρετισμό και τα σημαινόμενά του.

Λείψαμε αρκετές μέρες και συνέβησαν πολλά, δεν αξίζει όμως να ασχοληθούμε με όλα, κάποια πράγματα, όταν τα αφήσεις στο ψυγείο του χρόνου, κρυώνουν και δεν τρώγονται.

Αντίθετα με το ψητό πασχαλινό αρνί, που τρώγεται μια χαρά και κρύο, ακόμη και σαν παγωτό μπορώ να σας πω. Αλήθεια, εσείς θυμηθήκατε σήμερα το πρωί να γυρίσετε τις ζυγαριές τέσσερα κιλά πίσω;

Βοήθησε βέβαια και ο καιρός που με τα χειμωνιάτικα ρούχα και τα μπουφάν δεν άφησε να αποκαλυφθούν σε όλο τους το μεγαλείο τα αποτελέσματα της πασχαλινής κραιπάλης. Έρχονται όμως ζέστες και θα μας… ξεσκεπάσουν.

Τουλάχιστον εμείς φάγαμε το Πάσχα και όχι Μεγάλη Παρασκευή, όπως κάποιοι άλλοι που έσπευσαν να δείξουν για άλλη μια φορά πως η βλακεία είναι πέρα από θρησκευτικά πιστεύω και δεν αποτελεί αποκλειστικότητα κανενός.

Το άλλο πουλάκι:

Γι’ αυτά θα πούμε αύριο.

Εκείνο που θα ήθελα εγώ να σχολιάσουμε είναι ο… εορτασμός τής «Μαύρης Επετείου», όπως λέγεται συνήθως η 21^η Απριλίου 1967, από την οποία συμπληρώθηκαν φέτος πενήντα ολόκληρα χρόνια.

Όχι από την συγκεκριμένη ημέρα, οι καημένες οι ημέρες δεν φταίνε σε τίποτε, εμείς τις φορτίζουμε με τα καμώματά μας. Από τη χούντα των Συνταγματαρχών συμπληρώθηκαν πενήντα χρόνια.

Το φαντάζεστε όμως, ρε παιδιά; Σκέφτομαι καμιά φορά πόσο μακρινά μας φαινόταν, όταν ήμασταν μαθητές στο Σχολείο, ο πόλεμος του ’40 και ο Εμφύλιος.  Και είχαν περάσει μόνο είκοσι πέντε με τριάντα χρόνια.

Για τα σημερινά παιδιά, η χούντα και το Πολυτεχνείο θα πρέπει να φαίνονται όσο μακρινά έμοιαζαν σ’ εμάς… η μικρασιατική καταστροφή και οι ιστορίες των προσφύγων που ακούγαμε από τους παππούδες!

Μήπως θα πρέπει να δούμε τους εορτασμούς και τις ημέρες μνήμης και μέσα από ένα τέτοιο πρίσμα; Απεναντίας, εμείς επιμένουμε να σκαλίζουμε τις μνήμες, δήθεν για να μην ξεχάσουμε.

Δεν είναι αυτός ο στόχος. Στην πραγματικότητα θέλουμε να διατηρούμε ζωντανά όσα μας χωρίζουν και να παίρνουμε αποστάσεις ασφαλείας που προστατεύουν την καθαρότητά μας. Σε όποια πλευρά κι αν ανήκουμε.

Δεν σας έκανε φέτος εντύπωση το πόσοι σχολιαστές (τι πόσοι; όλοι!) έσπευσαν να τονίσουν ότι η «καθολική αντίσταση του λαού στη χούντα» είναι ένας μύθος που καλλιεργήθηκε τα χρόνια της μεταπολίτευσης;

Τι κερδίζουμε όμως, όταν επιμένουμε να θυμόμαστε την μαύρη επέτειο στεκόμενοι σ’ αυτό το γεγονός; Και, γιατί να το κάνουμε ειδικά τώρα;

Θα σας πω αμέσως. Πρώτα πρώτα, και μόνο που λέμε (που… καταγγέλλουμε;) ότι «η μεγάλη πλειονότητα όχι μόνο δεν αντιστάθηκε, αλλά επιδοκίμασε τους χουντικούς και τις φιέστες τους», τοποθετούμε μια διαχωριστική γραμμή.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Και τον εαυτό μας στην «καλή» πλευρά!

Ακόμη κι αν εμείς δεν ζούσαμε τότε, ακόμη κι αν ήμασταν μικρά παιδιά, το γεγονός ότι καταγγέλλουμε («δείχνουμε» είναι η πιο σωστή έκφραση) όσους δεν αντιστάθηκαν, μας τοποθετεί αυτομάτως στον χορό των αντιστασιακών!

Κούνια που μας κούναγε!

Ποιος ξέρει ποια θα ήταν η δική μας συμπεριφορά, αν χρειαζόταν να δείξουμε τον απαραίτητο ηρωισμό, ή έστω να τηρήσουμε μια αξιοπρεπή στάση;

Ποιος μπορεί να μας πει αν κι εμείς δεν θα «κοιτούσαμε τη δουλειά μας», αν δεν θα συμβουλεύαμε τα παιδιά μας «να ενδιαφέρονται μόνο για τα μαθήματά τους και να μην ανακατεύονται σ’ αυτά»;

Πάντοτε εκτιμούσα την ειλικρίνεια ενός φίλου, ο οποίος έλεγε με παρρησία πως το ηρωικό δεν το έχει καθόλου και πως, με την πρώτη σφαλιάρα, θα ομολογούσε τα πάντα, γι’ αυτό και θαύμαζε απεριόριστα όσους αντιστάθηκαν στη χούντα.

Να ποια θα ήταν επομένως μια έντιμη στάση. Θαυμάζουμε όσους αντιστάθηκαν και το πλήρωσαν με βασανιστήρια και εξορίες, απλώς επειδή εμείς δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε.

Δεν χρειάζεται να προσπαθούμε να ταυτιστούμε μαζί τους, καταγγέλλοντας όσους δεν τους μιμήθηκαν. Τώρα βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, υπάρχει και το γεγονός ότι πολλοί, μετά, το έπαιξαν αντιστασιακοί. 

Τι να κάνουμε; Συμβαίνουν και αυτά. Εδώ κοτζάμ Πέτρος και, όταν είδε τα σκούρα, σφύριξε αδιάφορα, όχι μια αλλά τρεις φορές! Δεν μας λέει τίποτα το παράδειγμά του;

Εξάλλου κάτι ανάλογο δεν βλέπουμε στις μέρες μας; Ευτυχώς τώρα υπάρχουν τόσοι πολλοί τρόποι καταγραφής της πραγματικότητας κι έχουμε να θυμόμαστε τι έλεγε ο καθένας.

Ποιος ήταν με ποιους…

Μισός αιώνας!

040419 ΧΑΡΜΟΣΥΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Χριστός Ανέστη, αδέλφια.

Αυτό να το λέμε, είτε γιατί το πιστεύουμε, είτε γιατί το επιβάλλει η παράδοσή μας, είτε γιατί έτσι το βρήκαμε από τους γονείς μας.

Να το λέμε όμως. Όχι να το μασάμε.

«Καλημέρα, χρόνια πολλά και… Χριστός Ανέστη».

Και κάτι για να λύσουμε ένα ζήτημα μια και καλή.

Το «Χριστός Ανέστη» ΔΕΝ είναι ευχή.

Δεν έχει νόημα, δηλαδή, να λέμε -το είδα γραμμένο και στην εφημερίδα μας- «σας ευχόμαστε Χριστός Ανέστη και Χρόνια Πολλά».

Το «Χριστός Ανέστη» είναι ένα επιφώνημα (!) υπέρτατης χαράς, ένα μήνυμα θριάμβου, μια «είδηση» -για να μιλήσουμε με αγοραίους όρους- ότι, πολύ απλά, …νικήθηκε ο θάνατος.

Θα χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά, που το ακούσαμε κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην πόλη μας.

Εκείνος βέβαια το χρησιμοποίησε για να μας δώσει την έννοια της «γιορτής».

Φανταστείτε ότι ανακαλύπτεται ένα φάρμακο που θεραπεύει κάθε μορφή καρκίνου.

Ή ότι διατίθεται πλέον στην αγορά ένα χάπι, το οποίο παίρνοντάς το τη στιγμή ενός καρδιακού ή εγκεφαλικού επεισοδίου γίνεσαι αμέσως καλά.

Φανταστείτε τώρα αυτή την είδηση να κάνει το γύρω του κόσμου από στόμα σε στόμα.

Με πόση χαρά, με τι αγαλλίαση, με ποιο αίσθημα θριάμβου θα δεχόταν ο καθένας το μήνυμα και θα έσπευδε αμέσως να το μεταφέρει σε όλους τους γνωστούς του.

Το άλλο πουλάκι:

Φανταστείτε, τώρα…

Πώς θα έπρεπε να μεταδίδεται το νέο, η «είδηση» τής άπαξ και δια παντός νίκης της Ζωής επί του Θανάτου.

«Κι αν δεν πιστεύεις;»

Να το, το ερώτημα.

Η απάντηση νομίζω ότι μπορεί να δοθεί πάλι μέσα από το προηγούμενο παράδειγμα.

Ας υποθέσουμε ότι ούτε εσύ ούτε κανένας δικός σου πάσχει από καρκίνο κι ότι είσαι της άποψης πως -έτσι ή αλλιώς- κάποια μέρα θα πεθάνουμε όλοι.

Και πάλι όμως, σ’ αυτή την περίπτωση, η χαρά σου θα έπρεπε να είναι μεγάλη, μόνο και μόνο εξαιτίας της χαράς όλων εκείνων που βρήκαν λύση στο πρόβλημά τους.

Εδώ, όπως καταλαβαίνετε, υπεισέρχεται το θέμα της Κοινωνίας και της λειτουργίας της.

Κάτι, δηλαδή, που αφορά τη σωτηρία ενός και μόνο μέλους της, μας αφορά όλους.

Η χαρά ή η λύπη γίνονται αισθήματα που διατρέχουν όλους όσοι συμμετέχουν σ’ αυτή την Κοινωνία των Προσώπων (κι όχι των Ατόμων).

Είδατε; Κουβέντα στην κουβέντα, πάμε να μπούμε και σε άλλα σοβαρά ζητήματα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν είναι τυχαίο.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας υποστηρίζουν πως μέσα στο «Χριστός Ανέστη» συγκεφαλαιώνεται όλη η Πίστη μας.

Παρένθεση.

Μη φανταστεί κανείς ότι έχουμε μελετήσει την πατερική διδασκαλία και ότι παίζουμε στα δάχτυλα τέτοιου είδους ζητήματα. Προς Θεού…

Σκέψεις αραδιάζουμε -με πολύ μεγάλο δισταγμό κι αυτές- που ξεπήδησαν είτε μέσα από συζητήσεις είτε μέσα από τσαλαβουτήματα σε σκόρπια κείμενα και δημοσιεύματα.

Κλείνει η παρένθεση.

Αυτό, λοιπόν, ας κρατήσουμε.

Το μήνυμα της χαράς το οποίο μεταφέρουμε κάθε φορά που λέμε κι εμείς «Χριστός Ανέστη».

Και, το κυριότερο.

Αν δεν μπορούμε να χαρούμε άμεσα, ας μην πάψουμε τουλάχιστον να χαιρόμαστε «εξ’ αντανακλάσεως», με τη χαρά των άλλων.

Τότε ίσως καταλάβουμε πως τα δυο είδη χαράς δεν έχουν και μεγάλη διαφορά.

Για να μην πω ότι το να χαίρεσαι με τη χαρά των άλλων έχει και μεγαλύτερη αξία.

Χαίρετε!

 Χριστός Ανέστη, αδέλφια

090427 ΣΥΜΒΟΛΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Χριστός Ανέστη, αδέλφια!

Μια χαρά σας βρίσκω.

Τού δώσατε και κατάλαβε αυτές τις μέρες: Πάσχα Κυρίου, Πάσχα και… να τα δυο, τρία κιλά παραπάνω.

Κι εμείς κι εμείς.

Έτσι το απαιτεί η περίστασις.

Φέτος προσπαθήσαμε για άλλη μια φορά να… «αναβιώσουμε» το πανάρχαιο έθιμο της σούβλας.

Ξέρετε, αυτό που κρατάει από τα χρόνια του Ομήρου.

Ένα έθιμο που στον καιρό της Τουρκοκρατίας έλαβε ιδιαίτερο συμβολισμό.

Όπως ένα σωρό άλλα έθιμα άλλωστε, με τα οποία οι σκλαβωμένοι Έλληνες έριχναν στάχτη στα μάτια των Τούρκων και, ενώ εκείνοι κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου, οι δικοί μας έβρισκαν την ευκαιρία να κάνουν ό,τι γουστάρουν.

Δεν το πιστεύετε;

Σε κάποιο χωριό της Ελλάδος, υπάρχει το έθιμο να πυροβολούν βάζοντας στο σημάδι τα κόκκινα αβγά.

Αυτό, λένε, γινόταν στα χρόνια της σκλαβιάς και οι Έλληνες, προφασιζόμενοι μια τέτοιου είδους «γιορτή», έβρισκαν τον τρόπο να εξασκηθούν στο σημάδι, ώστε να είναι έτοιμοι, όταν θα έρθει η ώρα του ξεσηκωμού.

Σε έναν άλλο τόπο, μια Ελληνοπούλα, κυνηγημένη από έναν Τούρκο με άγριες ερωτικές διαθέσεις, έφτασε στο χείλος ενός γκρεμού, αποφασισμένη να δώσει τέρμα στη ζωή της, παρά να ατιμαστεί.

Τι έκανε λοιπόν εκεί, στο χείλος του γκρεμού, μια στιγμή πριν πέσει να πεθάνει;

Σκέφτηκε ότι τελειώνει τη ζωή της πριν προλάβει να γευτεί το πασχαλινό αβγό και ζήτησε από τους χωριανούς της να πηγαίνουν κάθε χρόνο στο σημείο εκείνο και να ρίχνουν κόκκινα αβγά.

Τώρα, ποιοι την άκουσαν, πού βρισκόταν τη στιγμή εκείνη και πώς το μετέδωσαν ώστε να φτάσει μέχρι τις μέρες μας, μόνο η λαογραφική επιστήμη το γνωρίζει.

Το άλλο πουλάκι:

Έτσι κι εμείς.

«Αναβιώσαμε» το σούβλισμα του αρνιού το οποίο συνήθιζαν οι ομηρικοί ήρωες κατά τη διάρκεια της δεκαετούς πολιορκίας της Τροίας.

Ως γνωστόν, από αυτούς πήρε την ιδέα ο άγγελος και έδωσε εντολή στους σκλαβωμένους Εβραίους να σφάξουν αρνιά και να βάψουν με το αίμα τους τις πόρτες των σπιτιών, ώστε να ξέρει η τιμωρία του Θεού ποια σπίτια να μην πειράξει.

Διαφορετικά, άντε να ξεχωρίσει ο Θεός τους Αιγύπτιους από τους Εβραίους.

Μέσα στο σκοτάδι!

Το πανάρχαιο λοιπόν αυτό ελληνικό έθιμο έφτασε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας να λάβει ιδιαίτερους συμβολισμούς.

Το σούβλισμα του αρνιού και το αργό ψήσιμό του στα κάρβουνα θύμιζε τα πάθη του γένους.

Δηλαδή, μ’ αυτό τον τρόπο, όσοι είχαν να ψήσουν και να φάνε αρνί θυμόταν τι τραβάει το υπόλοιπο γένος που δεν είχε όχι αρνί αλλά ούτε ψωμί να ψήσει και να το κάνει φρυγανιά!

Στη Θράκη και σε άλλες περιοχές, όπου οι κλιματολογικές συνθήκες δεν επέτρεπαν το ψήσιμο στην ύπαιθρο, συνηθίζεται το ελληνικότατο φαγητό «τζιεροσαρμάς», που, όπως το λέει και το όνομά του, είναι ένας «σαρμάς» από «τζιέρια».

Αυτό δεν είναι τόσο παλιό να κρατάει από τους ομηρικούς χρόνους. Έχει τις ρίζες του στα πρώτα βυζαντινά χρόνια και στον καιρό της τουρκοκρατίας συμβόλιζε το ρωμέικο γένος που ζούσε ασφαλές τυλιγμένο -προστατευμένο- από τη Μητέρα Εκκλησία.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Όλα κάτι συμβολίζουν.

Άμα το ψάξεις, όπως έλεγε κι ένας παλιός μελετητής, κάτι θα ανακαλύψεις.

Είναι γεγονός πως στις αγροτικές, κυρίως, κοινωνίες υπήρχε έντονο το στοιχείο τού συμβολισμού.

Από το σημείο αυτό όμως μέχρι το να βρίσκουμε συμβολισμούς και -μάλιστα πάντοτε κατά των προαιώνιων εχθρών μας- κι εκεί που δεν υπάρχουν, ...υπάρχει μια απόσταση.

Δεν είναι ανάγκη να τα «αναβιώνουμε» όλα.

Υπάρχουν ωραιότατα πράγματα (ανάμεσά τους τα φαγητά έχουν εξέχουσα θέση) που μας παραδόθηκαν κι αποτελούν ζωντανή συνέχεια του πολιτισμού μας, που, όπως όλοι οι πολιτισμοί, έδωσε και πήρε πάρα πολλά από άλλους με τους οποίους ήρθε σε επαφή.

Δεν έχει κανένα νόημα να τα εκθέτουμε σε άτυπους διαγωνισμούς προσπαθώντας να τους δώσουμε αξία με βάση την αρχαιότητα ή τους συμβολισμούς και, οπωσδήποτε, τη γνήσια ελληνικότητά τους.

Αρκεί να ξέρουμε να τα χαρούμε!

 Η χαζομάρα… αναβιώνει παντού!

170410 ΑΣΥΜΦΩΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Έχουμε, λοιπόν, Συμφωνία.

Με κεφαλαίο το Σ, επειδή μας παίδεψε πάρα πολύ. Αν την υπογράφαμε από την αρχή, τότε θα βολευόμασταν με ένα μικρό σ και θα ήμασταν και ευχαριστημένοι. Τώρα δεν είμαστε, εννοώ με την Συμφωνία.

Ας δούμε τα δεδομένα από την αρχή, διότι, εδώ που  έφτασε το πράγμα, έχουμε σοβαρά παράπονα και από την κυβέρνηση και από την αντιπολίτευση. Ας ξεκινήσουμε από αυτή την τελευταία.

Ποιο ήταν το αίτημα; Να υπογραφεί η συμφωνία μια ώρα αρχύτερα, και ας είναι και μια κακή συμφωνία. (Στο εξής θα χρησιμοποιούμε μόνο το μικρό σ, επειδή το μεγάλο, το κεφαλαίο δηλαδή, κοστίζει κάπως περισσότερο σε ενέργεια.)

Εκείνο δηλαδή για το οποίο κατηγορούσαν την κυβέρνηση ήταν ότι καθυστερεί χωρίς λόγο. «Υπογράψτε τώρα», έλεγαν κάθε φορά, «και μην κάνετε τους δύσκολους. Μια ψυχή που είναι να βγει, ας βγει μια ώρα αρχύτερα, αφού η καθυστέρηση κοστίζει».

Μάλιστα κάθισαν και υπολόγισαν πόσο ακριβώς κοστίζει αυτή η καθυστέρηση (για 12 δισ. ευρώ έκαναν λόγο μόλις προχθές) χώρια το αρνητικό κλίμα και η αβεβαιότητα που δημιουργείται στη ελληνική κοινωνία.

Το «τώρα» ήρθε. Η κυβέρνηση κατέληξε σε μια συμφωνία, όμως ΤΩΡΑ αυτή δεν αρέσει στην αντιπολίτευση, η οποία ασκεί κριτική και υποστηρίζει ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και καλύτερα.

Επιπλέον, υπάρχει το θέμα τής ψήφισης των μέτρων. Αν θέλει να είναι σοβαρή, κανονικά θα έπρεπε να τα ψηφίσει όλα, ή τουλάχιστον τα περισσότερα. Γιατί; Διότι σοβαρή πολιτική με… πείσματα δεν γίνεται!

Αν διαφωνούσε με τα μέτρα, τότε να το δεχόμουν. Να έλεγε «δεν τα ψηφίζω, διότι θεωρώ πως… ένας άλλος τρόπος είναι εφικτός». Από τη στιγμή όμως που δεν έχει αντίρρηση (για το «τώρα» είπαμε πριν) γιατί να μην τα ψηφίσει;

Διότι η ψήφος αυτή είναι -ή θα θεωρηθεί- ψήφος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση; Από ποιους; Διότι την προηγούμενη φορά στήριξε τον κ. Τσίπρα και αυτός στη συνέχεια την άδειασε; Και λοιπόν; Είναι σοβαρή πολιτική θέση το «ό,τι μου κάνεις θα σου κάνω»;

Ή μήπως ελπίζει πως, χωρίς τις ψήφους της αντιπολίτευσης, η κυβέρνηση θα δυσκολευτεί να περάσει τα μέτρα και υπάρχει ελπίδα να συμβεί κανένα «ατύχημα», να φύγουν κάποιοι ακολουθώντας τη συνείδησή τους, και να έχουμε εκλογές;

Το άλλο πουλάκι:

Ούτε στον ύπνο τους!

Αν ήταν κάποιοι να φύγουν θα το είχαν κάνει ήδη. Από τη στιγμή που το «μασάζ» είχε αποτέλεσμα και όλοι (μα όλοι) βγήκαν να δηλώσουν ότι μια συμφωνία είναι απαραίτητη, θα κάνουν λέτε τους δύσκολους στην ψήφιση των μέτρων;

Δάκρυα μπορεί να δούμε. Δηλώσεις πως το κάνουν για τελευταία φορά επίσης. Εκείνο που αποκλείεται να δούμε είναι κάποιον να ΜΗΝ ψηφίζει τα όποια μέτρα έρθουν στη βουλή.

Για να κλείσουμε, λοιπόν, με την αντιπολίτευση και να πάμε στην κυβέρνηση, εμείς περιμέναμε μεγαλύτερη σοβαρότητα.

Και υπευθυνότητα. Διότι, παρά την τεράστια στροφή της κυβέρνησης, υπάρχει ακόμη ένα τμήμα της κοινωνίας που πιστεύει ότι κακώς υπογράφουμε, κακώς συνομιλούμε με τους Ευρωπαίους, κακώς καθόμαστε στο ευρώ και την ΕΕ.

Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και οι ΑΝΕΛ έκαναν το καθήκον τους και με την θεαματική τους κωλοτούμπα βοήθησαν τουλάχιστον να τελειώνουν κάποιοι με τις ψευδαισθήσεις. Ας μην κάνει τα ίδια η αντιπολίτευση.

Ας έρθουμε όμως και στη συμφωνία που μας έφερε η κυβέρνηση. Εσείς τη βλέπετε ως προϊόν σοβαρών διαπραγματεύσεων; Ότι δηλαδή καθυστερούσαμε τόσον καιρό, επειδή στην αρχή ήταν πολύ χειρότερη;

Και κατάφεραν ο Τσίπρας, ο Τσακαλώτος και τ’ άλλα παιδιά να την φέρουν σ’ αυτό το ικανοποιητικό επίπεδο, ώστε να υπογράψουν με όσο το δυνατόν πιο ελαφριά τη συνείδησή τους;

Πιστεύετε ότι πρόκειται για μια συμφωνία «μηδενικού δημοσιονομικού κόστους»; Και, τότε, αφού δεν μας κοστίζει τίποτε, ρε παιδιά, γιατί την αφήνουμε για το 2019 και δεν την εφαρμόζουμε από αύριο;

Μήπως επειδή αυτό το «μηδενικό» κάποιοι θα το καταλάβουν στην τσέπη τους μαζί όμως με πολλά άλλα ψηφία, ακέραιους αριθμούς, πιο μπροστά;

Και, γιατί, παρακαλώ να υπογράφεις μια συμφωνία που όλα δείχνουν ότι θα την υλοποιήσει άλλος;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Στο κράτος υπάρχει συνέχεια!

Ασφαλώς, και εμείς είμαστε από εκείνους που δεν το αμφισβήτησαν αυτό ποτέ. Σε κάθε σοβαρό κράτος πρέπει να υπάρχει συνέχεια και ό,τι υπογράφει μια κυβέρνηση οφείλουν να το σέβονται οι επόμενες.

Όμως η κυβέρνηση δεν ήταν καθόλου υποχρεωμένη να δεχτεί μια συμφωνία που ξεκινά μετά τις επόμενες εκλογές και το όποιο αποτέλεσμά τους. Θα μπορούσε να ξεκινά από τώρα και μάλιστα ίσως έτσι ήταν και πιο ευνοϊκή για μας.

Αντί, δηλαδή, να έχει «μηδενικό δημοσιονομικό κόστος», να κερδίζαμε και κάτι, τα αντίμετρα να ήταν πολύ υψηλότερα από τα μέτρα που θα κληθούμε να πάρουμε. Γιατί, πόσο έντιμο είναι να υπογράφεις κάτι που θα το πάρει ο άλλος στα χέρια του σαν καυτή πατάτα;

Είπα την μαγική λέξη, έτσι; Έντιμο!

Κάποιος έχασε την εντιμότητά του και την βρήκαν εκεί στην κυβέρνηση και τώρα έχουν και τους περισσεύει!

Είναι φανερό εκ του αποτελέσματος πως η καθυστέρηση είχε σκοπό να πείσει το εσωκομματικό ακροατήριο ότι «παλέψαμε σκληρά», αλλά και να καταφέρει να πασάρει τη σκυτάλη τής εφαρμογής των μέτρων στους επόμενους.

Ως εκ τούτου, μπορούμε να την πούμε και πετυχημένη!

Συμφωνία σε… ΘΑ μινόρε!