180321 ΑΝΤ-ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Άμα έχεις φίλους…

Σας λέγαμε χθες τα όσα μας μετέφερε κάποιος φίλος που έχει πολλά χρόνια μέσα στα Σχολεία. Ε, λοιπόν, «τσίμπησε» και κάποιος άλλος. Ο οποίος μας έστειλε τις απόψεις του να τις συζητήσουμε. Αν θέλουμε.

Βεβαίως και θέλουμε. Πρώτον διότι είναι πάντοτε καλό να ακούς τους επαΐοντες, ανθρώπους που ζουν από μέσα ένα ζήτημα, και δεύτερον διότι δεν μιλάμε για τυχαίες απόψεις, αλλά, όπως θα δείτε, αρκετά ενδιαφέρουσες:

Στα Σχολειά μας δεν υπάρχει αξιολόγηση. Υπάρχει ένα σύστημα βαθμολόγησης των μαθητών, με βάση το οποίο όλοι παίρνουν πολύ μεγαλύτερους βαθμούς από ό,τι πραγματικά αξίζουν.

Επιπλέον, υπάρχει η τάση να συμμετέχουν όλα τα παιδιά σε κάθε τι που κάνει το Σχολείο, είτε μπορούν να τα καταφέρουν, είτε όχι. Έτσι έχουμε θεατρικές παραστάσεις και σχολικές γιορτές στις οποίες συμμετέχουν όλοι.

Υποχρεωτικά! Η υποχρεωτικότητα είναι και για τους εκπαιδευτικούς, που οφείλουν να «αξιοποιήσουν» όλα τα παιδιά, αλλά και για τους μαθητές, ασχέτως αν υπάρχουν κάποιοι που δεν ενδιαφέρονται.

Αυτό, το ότι δεν ενδιαφέρονται, αποδεικνύεται με πολλούς τρόπους, κυρίως όμως με το ότι δεν κάνουν τον κόπο να μάθουν σωστά τις πέντε αράδες που τους ανατίθενται. Προσοχή! Δεν μιλάμε για παιδιά με δυσκολίες μάθησης.

Υπάρχουν περιπτώσεις όπου τα παιδιά διαβάζουν από μέσα τα λόγια που έχουν να πουν. Λοιπόν, κάποια δεν κάνουν τον κόπο να παιδευτούν λίγο, ώστε να μάθουν να τα διαβάζουν, ξαναλέω να τα διαβάζουν, σωστά.

Και κανείς δάσκαλος δεν τολμά να πάρει την πρωτοβουλία να τους… απαλλάξει από τη συμμετοχή τους στη γιορτή. Ή να τους πει «την επόμενη φορά θα πάρουν μέρος μόνο όσοι σταθούν αξιοπρεπώς».

Δεν θα έπρεπε όμως; Να γίνεται ένας μίνι διαγωνισμός, μια μικρή «οντισιόν» και οι ρόλοι, τα ποιήματα καθώς και τα κείμενα να δίνονται σε εκείνους που μπορούν να τα εκφέρουν όπως απαιτεί η περίσταση.

Το άλλο πουλάκι:

Ξέρετε τι θα γίνει τότε;

Ο κάθε γονιός παιδιού που θα αποκλείεται, θα ξεσηκώνει τον κόσμο και θα προσπαθεί να «αποδείξει» ότι έγινε αδικία. Ότι το δικό του παιδί τα έλεγε καλύτερα, αλλά οι δάσκαλοι το απέκλεισαν για άλλους λόγους.

Ό,τι περίπου γίνεται με τις βαθμολογίες, δηλαδή. Όπως, επομένως, οι δάσκαλοι βάζουν σε όλους άριστα, για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο, έτσι τους δίνουν και ρόλους στις γιορτές και ό,τι θέλει ας γίνει.

Στο κάτω κάτω, αν ο γονιός είναι ευχαριστημένος με τον τρόπο που τα λέει το παιδί του, αν δεν ντρέπεται για λογαριασμό του να μην μπορεί να διαβάσει σωστά πέντε αράδες, ε, ας εκτεθεί ο ίδιος.

Αυτή όμως είναι μια πέρα για πέρα λανθασμένη αντιμετώπιση. Όχι μόνο επειδή πολλοί γονείς ενθουσιάζονται από το γεγονός και μόνο ότι το παιδί τους στάθηκε στη σκηνή. (Εξάλλου, στη φωτογραφία στο ίντσαγκραμ δεν θα φαίνεται τι είπε!)

Είναι λανθασμένη διότι δίνει στα παιδιά λάθος μηνύματα. Πως δεν χρειάζεται να προσπαθούν να γίνουν καλύτερα, πως σοβαροί και «χαβαλέδες» αντιμετωπίζονται το ίδιο -αφήστε που οι δεύτεροι μπορεί να αποσπάσουν περισσότερα χειροκροτήματα.

Η ζωή, όμως, λέει άλλα. Και μάλιστα το λέει καθημερινά, ακόμη και μέσα από τα πολύ χαμηλού επιπέδου τηλεοπτικά παιχνίδια, τα οποία παρακολουθούν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα παιδιά της σχολικής ηλικίας.

Εκεί δεν έχει χατίρια! Εκεί δεν έχει «μπράβο» σε όλους! Κάποιοι προχωρούν και κάποιοι αποκλείονται. Εκεί οι κριτικές επιτροπές είναι αυστηρές και αμείλικτες. Αν δεν κάνεις σωστά αυτό που σου έχει ανατεθεί…

Θα μου πείτε εκεί υπάρχει ένας υπέρμετρος και συχνά απάνθρωπος ανταγωνισμός. Τέτοιο Σχολείο θέλουμε; Ασφαλώς όχι. Πώς θα σας φαινόταν όμως ένα Σχολείο που θα έκανε στο τέλος της χρονιάς μια διαφορετική γιορτή;

Μια γιορτή όπου τα παιδιά θα διαγωνίζονταν, ανάλογα με την ηλικία τους, στην ανάγνωση, στην ορθογραφία, στην Ιστορία, τη Γεωγραφία ή τη λύση προβλημάτων; Κάποιες μάλιστα συμμετοχές θα μπορούσαν να είναι ομαδικές.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Σαν ένα παιχνίδι!

Οι μαθητές, ατομικά ή κατά ομάδες, θα διαγωνίζονταν στο… σταυρόλεξο. Σε ερωτήσεις Φυσικής, ή στην εκτέλεση πειραμάτων. Στο ποιος θα διαβάσει καλύτερα ένα κείμενο «πρίμα βίστα», ή κατόπιν προετοιμασίας.

Μιλάμε για ερωτήσεις ή για δοκιμασίες που έχουν να κάνουν με όσα διδάχτηκαν τα παιδιά στη διάρκεια της χρονιάς που τελειώνει. (Οι καλύτεροι θα μπορούσαν να πάρουν μέρος στην επόμενη σχολική παράσταση, ή να εκπροσωπήσουν το Σχολείο σε έναν πιθανό μεγαλύτερο διαγωνισμό.)

Αυτό, μάλιστα! Θα ήταν μια αληθινή σχολική γιορτή, την οποία θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν και γονείς, καθώς και όποιος άλλος από την τοπική κοινωνία το επιθυμεί. Τι λέτε; Θα έκανε το Σχολείο ανταγωνιστικό;

Την απάντηση την έδωσε ο φίλος, ο οποίος μας μίλησε για όλα αυτά: «Όποιος υποστηρίζει κάτι τέτοιο δεν έχει δει με τι χαρά συμμετέχουν τα παιδιά στα ανταγωνιστικά παιχνίδια που κάνουν στο τέλος κάθε χρονιάς.

Γιατί μόνο στη Φυσική Αγωγή και όχι και στα άλλα τα μαθήματα; Στο κάτω κάτω, ας δοκιμαστεί και, αν δούμε ότι δεν περπατάει όπως το έχουμε στον νου μας, το καταργούμε. Τόσες και τόσες “μεταρρυθμίσεις” έχουμε φάει.

Αφήστε που η προετοιμασία μιας τέτοιας γιορτής θα γεμίσει και τον χρόνο των δασκάλων, όταν θα κάθονται τριάντα ώρες στο Σχολείο, χωρίς να ξέρουν τι να κάνουν».

Σαν πολλά δεν γνωρίζει αυτός;

Είπαμε να του δώσουμε τον λόγο…

 Η γνώση (πρέπει να) είναι παιχνίδι!

180321 ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΜΕΝΟΝ-2

Το ένα πουλάκι:

Είναι θέμα εμπιστοσύνης…

Η οποία ασφαλώς και δεν μπορεί να είναι τυφλή, αλλά είναι αδύνατο, ανυπόφορο, να μην υπάρχει καθόλου. Ακόμη όμως κι έτσι να είναι, θα πρέπει να κάνεις πέτρα την καρδιά σου και να προσποιηθείς.

Θα σας εξηγήσω τι εννοώ. Λέγαμε χθες για τον τρόπο που αντιδρούμε, στην εποχή των σόσιαλ μίντια, σε κάτι που δεν μας αρέσει. Και είδαμε τον δρόμο χωρίς επιστροφή που πήρε η ανάρτηση μιας μητέρας.

Η οποία, για να μιλήσουμε επί του συγκεκριμένου παραδείγματος, είχε μια διαφωνία (επειδή προφανώς δεν κατάλαβε) με τη δασκάλα, μια ένσταση επάνω στο ποίημα που εκείνη έδωσε στο παιδάκι της.

Τι έπρεπε να κάνει; Το πιο φυσιολογικό και ανθρώπινο: Αντί να αναρτήσει το ποίημα και την άποψή της σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, να πάει στη δασκάλα και να μιλήσει μαζί της για το θέμα.

Θα έβλεπε ότι το ποίημα, συνολικά, κάθε άλλο παρά αντεθνικό είναι και η παρεξήγηση θα λύνονταν στο λεπτό. Επιπλέον, μπορεί η δασκάλα να έστελνε το πλήρες κείμενο και στις υπόλοιπες μητέρες, μήπως υπάρχει και άλλη που δεν κατάλαβε.

Τόσο απλά!

Δυστυχώς όμως, υπάρχει αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης προς το Σχολείο. Η οποία, αν συνδυαστεί με τη τρομερή έφεση να «επικοινωνούμε» μέσω διαδικτύου και να κοινοποιούμε ό,τι μας συμβαίνει…

Δεν είναι όμως κάτι πέρα από κάθε λογική; Δεν εμπιστεύεσαι τον δάσκαλο του παιδιού σου, στου οποίου τα χέρια το αφήνεις τόσες ώρες κάθε μέρα, και εμπιστεύεσαι τον κάθε «φίλο» που έχεις στο φέιμπουκ!

Τον οποίο πιθανότατα να μην γνωρίζεις ούτε εξ όψεως. Και ο οποίος έχει άλλους «φίλους» και εκείνοι άλλους, έτσι που το δικό σου θέμα μπορεί να πάρει διαστάσεις ανεξέλεγκτες. Αλλά μήπως αυτό δεν είναι που σε εξιτάρει;

Να όμως που το συγκεκριμένο θέμα, (μια παρεξήγηση πάνω σε) ένα ποιηματάκι σε νηπιαγωγείο, έφτασε στη γνωστή και μη εξαιρετέα εφημερίδα «στόχος», την τόσο ευαίσθητη στα εθνικά θέματα, που υμνεί καθημερινά εκείνους που «πούλησαν» τη μισή Κύπρο στους Τούρκους.

Το άλλο πουλάκι:

Τόσο καλά!

Με αφορμή όμως αυτό, τι θα λέγατε να μιλήσουμε και για την ουσία του θέματος. Που είναι η στάση και η συμπεριφορά κάποιων γονέων που (θέλουν να πιστεύουν ότι) είναι ευαίσθητοι σε θέματα πίστης και πατρίδας.

Πολύ πιο ευαίσθητοι από το Σχολείο! Το οποίο κατηγορούν, ως θεσμό, αλλά στην πραγματικότητα τα πρόσωπα, από τον υπουργό Παιδείας μέχρι τον τελευταίο δάσκαλο, για αντεθνική και αντιεκκλησιαστική στάση.

Θέλετε όμως να πούμε μερικές αλήθειες που ίσως πονέσουν; Μας τις φανέρωσε άνθρωπος που βρίσκεται στα Σχολεία περισσότερα από τριάντα χρόνια. Ακούστε, λοιπόν, και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

Στα Σχολεία μας γίνεται κάθε πρωί προσευχή. Ε, λοιπόν, υπάρχουν μαθητές που, μετά από χρόνια, όχι μόνο το «Πάτερ ημών» δεν γνωρίζουν, αλλά ούτε τον σταυρό τους μπορούν να κάνουν σωστά.

Ποιος φταίει γι’ αυτό; Τίνος δουλειά είναι να μάθει στο παιδάκι να προσεύχεται, να κάνει το σταυρό του και να στέκεται με τον στοιχειώδη σεβασμό, όταν παρακολουθεί μια ιερή ακολουθία, όπως ο Αγιασμός;

Τα Σχολεία μας (δηλαδή οι δάσκαλοι, οι μαθητές, οι γονείς και όλοι όσοι εμπλέκονται στη διαδικασία της εκπαίδευσης) γιορτάζουν τους Τρεις Ιεράρχες. Την ημέρα εκείνη πραγματοποιείται επίσημος εκκλησιασμός του Σχολείου.

Ε, λοιπόν, οι φουκαράδες οι δάσκαλοι τρομάζουν να πείσουν τους μαθητές να προσέλθουν στον εκκλησιασμό. Δεν μιλώ για τους γονείς… Οι περισσότεροι θεωρούν τη γιορτή απλώς ως μια «αργία», μια καλή ευκαιρία να κάνουν κάτι άλλο με τα παιδιά τους.

Να είστε βέβαιοι ότι είναι οι ίδιοι που θα βγουν ανά τας ρύμας και τας οδούς του διαδικτύου, αν ποτέ ξεκινήσει καμιά συζήτηση για την κατάργηση του (καταργημένου από τους ίδιους) εορτασμού των Τριών Ιεραρχών.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Να μιλήσουμε και για πατρίδα;

Ξέρετε όλοι, φαντάζομαι, το άγριο κυνηγητό που πέφτει, όχι τόσο από δασκάλους όσο από καθηγητές, για να πάρουν μέρος οι μαθητές στην παρέλαση. Πού είναι τότε οι υπερευαίσθητοι περί τα εθνικά γονείς τους;

Και στις σχολικές εορτές; Βάζουν ο δάσκαλος και οι δασκάλα πέντε αράδες σε κάθε παιδί (διότι πρέπει, λέει, να συμμετέχουν όλα) και τα περισσότερα δεν μπαίνουν στον κόπο να μάθουν… να τις διαβάζουν από μέσα.

Τι κάνουν οι γονείς στο σπίτι; Μπορούν οι δάσκαλοι να διδάξουν στο κάθε παιδί χωριστά τα λίγα λόγια που πρέπει να πει σωστά; Αν δώσουν ποιήματα ή ρόλους μόνο σε όσους τα καταφέρνουν, θα ακούσουν τα εξ αμάξης.

Πηγαίνουν, λοιπόν, οι υπερευαίσθητοι περί τα εθνικά γονείς στη σχολική γιορτή και καμαρώνουν το βλαστάρι τους που στέκεται μπροστά στο μικρόφωνο αμίλητο, ή λέει άλλα ‘ντ’ άλλων, αφού κανείς δεν το ζόρισε να μάθει σωστά τα λογάκια του.

Η αλήθεια πονάει, φίλοι μου. Ρωτήστε έναν υπερήλικα. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην θυμάται κάποιο ποίημα που έμαθε στο σχολείο, όταν ήταν μικρό παιδάκι. Ρωτήστε και όποιον μαθητή θέλετε να σας πει κάτι αντίστοιχο.

Μετά από χρόνια συμμετοχών σε σχολικές γιορτές και παρελάσεις, υπάρχουν παιδιά που δεν γνωρίζουν όχι δυο στίχους, όχι τα ονόματα πέντε ηρώων, αλλά… τι γιορτάζουμε την κάθε εθνική επέτειο. 

Φταίει, λέτε, το Σχολείο και οι δάσκαλοι; Τότε, άλλα παιδιά πώς γίνεται και ξέρουν τόσα πολλά; Μήπως κάποιοι ασχολήθηκαν στο σπίτι κάπως περισσότερο;

Βλέπετε τι δύσκολες που είναι κάποιες απαντήσεις;

 Ξέρουμε κι εμείς να κατηγορούμε!

180319 ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΜΕΝΟΝ-1

Το ένα πουλάκι:

«Με γνωρίζεις, κυρά μου;»

Η φράση από μόνη της δείχνει, και προφανώς είναι, αγενής.

Παρένθεση: Δεν υπάρχουν αγενείς ή ευγενείς φράσεις, αλλά άνθρωποι που τις εκφέρουν· όμως αυτό είναι άλλο θέμα και θα το συζητήσουμε σε πιο κατάλληλη ευκαιρία. Κλείνει η παρένθεση.

Αγενής, ναι. Αλλά ο Νίτσε έλεγε ότι «με τους καμπούρηδες πρέπει να μιλάς καμπούρικα». Να τον αγνοήσουμε; Το έχουμε κάνει πολλές φορές. Κάνουμε το κορόιδο, κάνουμε πως δεν τρέχει τίποτε, δίνουμε τόπο στην οργή…

Βλέπετε όμως ότι κάποιοι δεν καταλαβαίνουν από ευγένειες και άλλα τέτοια καθωσπρέπει. Όχι μόνον συνεχίζουν, αλλά αποθρασύνονται περισσότερο (για να κάνουμε κι έναν πλεονασμό της προκοπής). 

Βλέπετε, υπάρχει πλέον η καταραμένη «δημοσιότητα», που δίνει στον καθένα την αίσθηση ότι έχει γίνει οπίνιον λίντερ, για να το πω όπως το λέμε στο χωριό μας. Δηλαδή καθοδηγητής της κοινής γνώμης!

Επειδή μπορεί και «ανεβάζει» την κάθε… παπαριά του σε ένα φέισμπουκ και βρίσκονται κάποιοι να πατήσουν ένα «λάικ», πίστεψε πως μπορεί όχι απλώς να διαμορφώνει την κοινή γνώμη, αλλά να επιβάλλει και τη δική του θέληση.

Σε πιάνει, λοιπόν, στο στόμα του, στο στόμα της εν προκειμένω, μια και μιλάμε για «κυρά», και αρχίζει και σου σούρνει ένα σωρό. Και, άντε, να ασχοληθεί με τη δουλειά σου, πάει κι έρχεται, αλλά με σένα τον ίδιο!

«Με γνωρίζεις, κυρά μου;»

Κάθεσαι και δημιουργείς ολόκληρο θέμα, κυριολεκτικά εκ του μηδενός, και ζητάς να με βάλουν στη θέση μου, να τιμωρηθώ, να χάσω τη δουλειά μου ή δεν ξέρω τι άλλο να μου κάνουν, για να ευχαριστηθείς;

Με ποιο δικαίωμα; Επειδή δεν σου άρεσε ή δεν συμφωνείς με κάτι που είπα ή έκανα; Και πώς είναι δυνατόν από κάτι τόσο μικρό να κρίνεις ολόκληρη την καριέρα μου και να ζητάς να τιμωρηθώ από τους ανωτέρους μου;

Θα καταλάβατε, βέβαια, ότι μιλώ για την ανάρτηση μιας μητέρας εναντίον της νηπιαγωγού του παιδιού της. Είναι μητέρα; Διότι άλλοι υποστηρίζουν ότι πρόκειται για κάποια εντελώς άσχετη.

Εν τέλει όμως δεν έχει και μεγάλη σημασία. Μιλάμε για κάποιον που θέλησε να κρίνει και να κατακρίνει τη δουλειά μιας επαγγελματία, βλέποντας κάτι που ήταν εντελώς αποσπασματικό.

Το άλλο πουλάκι:

Και τι ζήτησε;

Κάτι «αυτονόητο». Αυτό που ζητούν πάρα πολλοί άνθρωποι, όταν δουν κάτι που δεν ταιριάζει με τη λογική, την αισθητική ή τη νοοτροπία τους. Να τιμωρηθεί παραδειγματικά ο υπεύθυνος. Διαβάζω:

«Ο Διευθυντής πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης πρέπει να επέμβει και να επαναφέρει στην τάξη την νηπιαγωγό που ή κατάλαβε τι έκανε και το έκανε σκόπιμα ή δεν κατάλαβε θεωρώντας ότι δρα αντιρατσιστικά».

Βεβαίως, το συμπέρασμα έρχεται στο τέλος: «…προδίδοντας το φτωχό νοητικό της επίπεδο και την έλλειψη Εθνικής συνείδησης πράγμα απαράδεκτο για εκπαιδευτικό. Δεν ξέρω ποιο απ’ τα δυο με λυπεί περισσότερο».

Προσοχή, φίλοι μου!

Διότι είναι πολύ εύκολο να πέσουμε… στο ίδιο επίπεδο, να κάνουμε δηλαδή αυτό το οποίο σχολιάζουμε ως αρνητικό.

Επομένως, ας είμαστε ξεκάθαροι. Δεν κρίνουμε τη συγκεκριμένη μητέρα, αν είναι μητέρα, αλλά μας ενδιαφέρει η συμπεριφορά, της οποίας σχολιάζουμε ένα μόνο δείγμα· υπάρχουν πολλά, καθημερινά, γύρω μας.

Γι’ αυτό, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πήγε το παιδάκι στο σπίτι, με ένα «ποίημα», το οποίο θα έλεγε στη γιορτή της 25^ης Μαρτίου στο νηπιαγωγείο του. Το «ποίημα» ήταν προφανέστατα απόσπασμα από μεγαλύτερο «έργο».

Η μητέρα διαφώνησε με το περιεχόμενο. Ας δεχτούμε την καλύτερη εκδοχή, ότι δεν κατάλαβα περί τίνος πρόκειται. Τι έπρεπε να κάνει; Πώς έπρεπε να αντιδράσει; Σε ποιον να εκφράσει τη διαφωνία της;

Πολύ σωστά απαντήσατε. Δεν ξέρουμε τι ακριβώς έκανε, όμως σε λίγες ώρες «βούιζε» το διαδίκτυο από σχόλια εναντίον της νηπιαγωγού, κάτω από το απόσπασμα που δόθηκε στο νήπιο, ως ποίημα.

Για να καταλάβετε, αν ψάξετε για το θέμα στο διαδίκτυο, οι δύο πρώτες σελίδες που θα βρείτε να το «σηκώνουν» είναι ενός αγνώστου ιερέα από τη Θεσσαλονίκη (ο οποίος βρίσκεται, για άλλον λόγο, σε μεγάλη αντιπαλότητα με τον μητροπολίτη του) και του γνωστού… «στόχου».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Θέλετε δείγματα γραφής;

«Ἄν προστεθεῖ στό νοσηρό περιβάλλον τοῦ σχολείου καί ἡ ἀλόγιστη, ἑωσφορική καί νεοταξική προπαγάνδα ὑπέρ τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἔχουμε ἕνα ἐκρηκτικό μίγμα.

Στίς χρωματικές ἀποχρώσεις τῶν gay pride πού ἐμπνέονται ἀπό τό παρδαλό δαιμόνιο τῆς βρωμερῆς ἁμαρτίας, παραπέμπει ἀκόμα καί αὐτό τό ἀπίστευτο περιστατικό σέ νηπιαγωγεῖο», λέει ο ιερέας. Και οι… στόχοι:

«Η Βρωμερή αυτή ανθελληνίδα που θέλει την σημαία μας Άσπρη κόκκινη πράσινη και κοραλί, σαν ουράνιο τόξο, ΚΑΜΙΑ ΛΕΣΒΙΑ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΑ θα είναι και ΖΗΤΑΜΕ από ΟΛΟΥΣ τους Ελληνόψυχους να ΔΙΑΔΩΣΟΥΜΕ και να την ΒΡΟΥΜΕ για να την ξεμπροστιάσουμε».

Εννοείται ότι κρατάμε ορθογραφία και σύνταξη. Συνεχίζουν οι απειλές:

«Και να την οδηγήσουμε ΜΠΡΟΣΤΑ στον Εισαγγελέα για αυτήν την ΠΡΟΣΒΟΛΗ στον Εθνικό μας Σύμβολο και την ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ που κάνει στα ΠΑΙΔΑΚΙΑ.

Κι αν δεν ιδρώσει το ΑΥΤΙ του Εισαγγελέας ΘΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΆΤΣΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ να ξέρουν οι Έλληνες Γονείς από ποιον να προστατέψουν τα παιδιά τους!»

Είμαι απολύτως βέβαιος ότι η… διαμαρτυρόμενη μητέρα δεν ήθελε μια τέτοια εξέλιξη. Χάρη όμως στον τρόπο που επέλεξε να αντιδράσει, τα πράγματα πήραν έναν τέτοιο δρόμο. Είναι ευχαριστημένη;

Θα συνεχίσουμε όμως αύριο, επί της ουσίας.

Πώς μπορείς να γίνεις «στόχος»!

180316 ΜΠΟΪΚΟΤΑΡΙΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πώς μπορείς να περάσεις στην αθανασία!

Υπάρχουν πολλοί τρόποι. Ο πιο συνηθισμένος είναι να κάνεις κάτι σπουδαίο και να μείνει το όνομά σου συνδεδεμένο με αυτό. Μπορεί, βεβαίως, να κάνεις και κάποιο μεγάλο κακό. Η ιστορική μνήμη θα σου το αναγνωρίσει εξίσου.

Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε παραδείγματα, αρκεί να σκεφτεί κανείς κάποιους από τους μεγαλύτερους δρόμους της πόλης του, και θα δει ότι τα ονόματά τους είναι εκείνα σημαντικών ανδρών.

Λέω ανδρών, διότι, δυστυχώς, αυτό συμβαίνει. Ελάχιστες οι σημαντικές γυναίκες το έργο των οποίων αναγνωρίστηκε από την Ιστορία, και γι’ αυτό και ελάχιστες οδοί έχουν γυναικεία ονόματα.

Μερικές φορές τυχαίνει να μείνει το όνομα κάποιου στην ιστορική μνήμη, χωρίς να… μείνει ο ίδιος. Τουλάχιστον στο μυαλό των πολλών ανθρώπων, οι οποίοι δεν παίζουμε και την Ιστορία στα δάχτυλα.

Αυτό συμβαίνει επειδή έτυχε κι έδωσαν το όνομά τους σε κάτι, κάτι το οποίο χρησιμοποιούμε ή αναφέρουμε συχνά, χωρίς όμως να το έχουμε συνδέσει με τον συγκεκριμένο… δωρητή.

Πόσοι, για παράδειγμα, ξέρουμε από πού προήλθε η λέξη «μποϊκοτάζ», την οποία ακούμε συχνά και χρησιμοποιούμε και οι ίδιοι; Να, προσφάτως την άκουσα πάλι με αφορμή την αιχμαλωσία των στρατιωτικών στον Έβρο.

Διαμαρτυρήθηκαν, λέει, οι έμποροι της Αδριανούπολης, επειδή, εξαιτίας των γεγονότων και του κακού κλίματος, οι Έλληνες δεν επισκέφτηκαν τις αγορές και τα παζάρια τους. Έκαναν, δηλαδή, μποϊκοτάζ.

Ας δούμε όμως τον ορισμό της λέξης. Διαβάζω: «είναι ένας διεθνής όρος που συνήθως αποδίδεται ως εμπορική απομόνωση, άρνηση εμπορικής σχέσης και αντίστοιχων οικονομικών επαφών».

Ό,τι έκαναν, δηλαδή, οι Έλληνες στους εμπόρους των τουρκικών καταστημάτων, τις προηγούμενες μέρες. Μάλιστα, το πράγμα προχώρησε, διότι στο παιχνίδι του μποϊκοτάζ μπήκαν και τα τουριστικά πρακτορεία που διοργανώνουν εκδρομές στην Τουρκία.

Η αλήθεια είναι ότι δεν γνωρίζουμε αν οι τουριστικοί πράκτορες πήραν την πρωτοβουλία από μόνοι τους, ή αν έκαναν την ανάγκη φιλοτιμία, αφού δεν υπήρχαν ταξιδιώτες που ήθελαν να επισκεφτούν τους προκλητικούς γείτονες.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν έχει σημασία.

Το αποτέλεσμα είναι που μετράει∙ και το αποτέλεσμα λέει ότι το μποϊκοτάζ έπιασε. Μένει να δούμε πόσο θα κρατήσει. Για να είμαι όμως ειλικρινής, έπιασε μόνο σε ένα μέρος του. Αλλά γι’ αυτό θα μιλήσουμε στη συνέχεια.

Για την ώρα, ελάτε να συνεχίσουμε την κουβέντα που αφήσαμε στη μέση. Ξέρετε από πού πήρε το όνομά του το μποϊκοτάζ; Θα σας το πω αμέσως. Το πήρε από τον Μπόικοτ, έναν κτηματομεσίτη που έζησε από το 1832 μέχρι το 1897.

Ο Μπόικοτ γεννήθηκε στο Νόρφολκ της Αγγλίας. Αφού υπηρέτησε στον βρετανικό στρατό, πήγε στην Ιρλανδία για να εργαστεί ως πράκτορας γης για τον Λόρδο Erne, έναν τοπικό γαιοκτήμονα της Lough Mask.

Το 1880, η Irish Land League (ιρλανδική πολιτική οργάνωση για την προστασία των κτηματιών) υπό τον Μάικλ Ντάβιτ αρνήθηκε να πραγματοποιήσει την εργασία που ήταν αναγκαία για να σωθεί η συγκομιδή στο κτήμα του Λόρδου Erne.

Ήταν μια ενέργεια στο πλαίσιο της εκστρατείας για τα τρία "F" (fair rent, fixity of tenure and free sale = λογικό ενοίκιο, σταθερότητα στη διάρκειας εκμίσθωσης και ελεύθερη πώληση) για την προστασία των ενοικιαστών γης από την εκμετάλλευση.

Όταν ο Μπόικοτ προσπάθησε να υπονομεύσει την εκστρατεία, η οργάνωση ξεκίνησε νέα εναντίον του, με σκοπό την απομόνωσή του στην τοπική κοινότητα. Οι γείτονες έπαψαν να του μιλούν.

Τα καταστήματα δεν τον εξυπηρετούσαν. Οι τοπικοί εργάτες αρνούνταν να φροντίζουν το σπίτι του και ο ταχυδρόμος να παραδίδει την αλληλογραφία του.

Η εκστρατεία κατά του Μπόικοτ προκάλεσε συναγερμό στον βρετανικό Τύπο, με τις εφημερίδες να στέλνουν ανταποκριτές επιτόπου και να υπερτονίζουν αυτό που θεωρούσαν ως θυματοποίηση και εξαπάτηση του υπαλλήλου ενός λόρδου, από Ιρλανδούς εθνικιστές.

Πενήντα «Orangemen» (Ιρλανδοί προτεστάντες του Όλστερ) από την Κομητεία Κάβαν ταξίδεψαν στο κτήμα του λόρδου Erne για να σώσουν τη συγκομιδή. Παράλληλα, ένα σύνταγμα και πάνω από χίλιοι άνδρες της ιρλανδικής στρατιωτικής αστυνομίας επιστρατεύτηκαν για να προστατέψουν τις μηχανές συγκομιδής.

Η όλη επιχείρηση εκτιμάται πως κόστισε στη Βρετανική κυβέρνηση πάνω από 10.000 λίρες, «για να μαζευτεί σοδειά πατάτας αξίας περίπου 350 λιρών», σύμφωνα με εκτίμηση του ίδιου του Μπόικοτ για την αξία της συγκομιδής.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είδατε την προέλευση.

Ο άνθρωπος, χωρίς καθόλου να το επιδιώξει, έμεινε στην Ιστορία. Αφήστε που έγινε και ταινία! Για να μιλάμε εμείς σήμερα για το μποϊκοτάζ απέναντι στους Τούρκους. Αλήθεια, ποιο μποϊκοτάζ, ρε παιδιά;

Διότι μπορεί αυτή η πρωτοβουλία κάποιων να μην επισκεφτούν τις αγορές και τα παζάρια της γειτονικής χώρας να χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από το κοινό των σόσιαλ μίντια, όμως αυτή είναι μια υποκριτική στάση.

Διότι, το ίδιο κοινό στήνεται κάθε βράδυ στις τηλεοράσεις του, προκειμένου να παρακολουθήσει τα τούρκικα σίριαλ, που έγιναν για άλλη μια φορά της μόδας και γεμίζουν το πρόγραμμα των καναλιών.

Εκεί τι γίνεται; Δεν έχουμε μποϊκοτάζ; Τόσα άλλα πράγματα έχει να δεις η τηλεόραση. Είναι ανάγκη να πέσεις στα τούρκικα σίριαλ; Το πρωί «εχθρός» και το βράδυ πιστός τηλεθεατής;

Κάτι δεν μου κάνει καλά, πατριώτες.

Γιατί, είμαστε πατριώτες, δεν το αμφισβητεί κανείς αυτό!

 Μποϊκοτάζ, α λα καρτ!

130315 ΑΣΥΝΑΡΤΗΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τείνει στο άπειρο…

Ποτέ δεν μπορούσα να καταλάβω τι ακριβώς σήμαινε αυτή η έκφραση που χρησιμοποιούσαμε στα μαθηματικά, όταν παιδευόμασταν μ’ αυτά στα σχολικά μας χρόνια. Βλέπετε με τις συναρτήσεις… δεν!

Προσπαθώ να την καταλάβω στην καθημερινή πρακτική. Τείνει στο άπειρο σημαίνει ότι μπορεί να αυξάνεται συνεχώς, χωρίς όριο. Εδώ και το «όριο» χρησιμοποιείται όχι με την μαθηματική του έννοια.

Αν θέλαμε να δώσουμε ένα παράδειγμα από την ζωή πέρα από τα μαθηματικά, νομίζω ότι δεν θα μπορούσαμε να βρούμε καταλληλότερο από τις διεκδικήσεις του συνδικαλιστικού κινήματος.

Αυτές περιλαμβάνουν πράγματι αιτήματα που τείνουν στο άπειρο, δηλαδή που δεν έχουν κανένα όριο. Θα μπορούσαν να αυξάνονται συνεχώς και σε πλήθος, αλλά και σε μέγεθος, μέχρι… το άπειρο.

Θυμάμαι πολύ έντονα την «τοποθέτηση» ενός παλιού συνδικαλιστή, ο οποίος είχε την κακιά συνήθεια να λέει κάποια πράγματα κάπως διαφορετικά από το πλήθος των υπολοίπων, δηλαδή με το όνομά τους:

«Καταλαβαίνω ότι ο ρόλος του συνδικαλιστικού κινήματος είναι να ζητά ολοένα και καλύτερες συνθήκες εργασίας, καθώς και περισσότερες απολαβές για τους εργαζομένους. Αυτό όμως είναι κάτι που δεν έχει όριο;

Δηλαδή, πότε κρίνουμε εμείς ότι (θα) είναι αρκετά τα χρήματα που (θα) παίρνουμε; Δεν μπορούμε να βάλουμε ένα ανώτατο ποσό; Πόσα είναι τα χρόνια που πρέπει να δουλεύουμε πριν βγούμε στη σύνταξη;

Αν μας έλεγαν να αποφασίσουμε εμείς, στα πόσα θα δηλώναμε ικανοποιημένοι; Φτάσαμε να δουλεύουμε δεκαέξι ώρες την εβδομάδα, στις πόσες θα σταματούσαμε να έχουμε το αίτημα της μείωσης του διδακτικού ωραρίου στη λίστα;»

Όπως καταλαβαίνετε, ο παράξενος αυτός συνδικαλιστής ανήκε στον χώρο των εκπαιδευτικών, όμως και σε άλλους εργασιακούς χώρους -μιλάμε κυρίως για το δημόσιο- η λογική ήταν περίπου αυτή που περιέγραψε.

Ζητάμε και διεκδικούμε, χωρίς ποτέ να θέτουμε ένα όριο στα αιτήματά μας. Να πούμε φτάνει ως εδώ, ας σταματήσουμε για ένα διάστημα κι ας εργαστούμε χωρίς κινητοποιήσεις και απεργίες για νέες διεκδικήσεις.

Το άλλο πουλάκι:

Είναι στη φύση του ανθρώπου…

Αυτή είναι η πρώτη απάντηση που σου έρχεται στον νου. Ο άνθρωπος ποτέ δεν εφησυχάζει με αυτά που έχει. Πάντοτε αναζητά κάτι καλύτερο και κάτι περισσότερο και κάπως έτσι έρχεται και η πρόοδος στην ζωή μας.

Εξάλλου, και οι δύο μεγάλες θεωρίες που προσπάθησαν να πείσουν τους «πιστούς» τους ότι τα (πολλά) υλικά αγαθά δεν φέρνουν την ευτυχία, απέτυχαν. Η μία υποστήριξε πως αυτό είναι μια παγίδα του καπιταλισμού.

Πως εκείνος ο τρισκατάρατος είναι που σου δημιουργεί συνεχώς ψεύτικες ανάγκες και σε βάζει στο κυνήγι της ικανοποίησής τους. Ενώ η (κομμουνιστική) ευτυχία βρίσκεται στο να ζεις με τα απαραίτητα.

Η άλλη προσπάθησε, χωρίς επιτυχία, να μας διδάξει ότι πλούσιος είναι «ο εν τα ολίγα αναπαυόμενος». Και πως το κυνήγι του πλούτου είναι κάτι στο οποίο μας οδηγεί ο «πειρασμός», τον οποίο μας καλεί να πολεμήσουμε.

Δυστυχώς, και στις δύο θεωρίες αποδείχτηκε πως οι διδασκαλίες είναι μόνο για τους απλούς πιστούς και όχι για τα… στελέχη, τα οποία δεν έχουν κανέναν πρόβλημα να ενδώσουν στους πειρασμούς και να δοκιμάσουν τα αποκηρυγμένα υλικά αγαθά.

Θα λέγαμε, λοιπόν, ότι είναι στη φύση του ανθρώπου -άνθρωποι είναι ακόμη και εκείνοι που βρίσκονται στα υψηλότερα κλιμάκια της ιεραρχίας- αν δεν ερχόταν μια είδηση να ταράξει αυτή την πεποίθησή μας.

Όχι για τα κλιμάκια, για την ανθρώπινη φύση. Η είδηση έφτασε από τον μακρινό Καναδά και, όπως ήταν φυσικό, πέρασε στα ψιλά. Είμαστε όμως εμείς εδώ για να τη συζητήσουμε μαζί σας:

Κάποιοι γιατροί στο Κεμπέκ, υπογράφουν αίτημα με το οποίο ζητούν να μην τους δοθούν οι αυξήσεις στους μισθούς τους, οι οποίες εγκρίθηκαν πρόσφατα. Παίρνουμε ήδη αρκετά χρήματα, λένε, δεν χρειαζόμαστε περισσότερα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το πιστεύετε;

Δικαιολογημένα, διότι έρχεται να ανατρέψει όλα όσα συζητήσαμε παραπάνω. Βεβαίως δεν μιλάμε για συνδικαλιστές γιατρούς, αλλά για απλούς εργαζόμενους στο σύστημα υγείας της χώρας τους.

Οι συνδικαλιστές διεκδίκησαν και πέτυχαν τις αυξήσεις, αλλά οι συγκεκριμένοι γιατροί διαφωνούν και λένε «δώστε τα χρήματα εκεί που υπάρχει πραγματική ανάγκη». Καλύτερα όμως να διαβάσουμε το κείμενό τους:

«Εμείς οι γιατροί στο Κεμπέκ που πιστεύουμε σε ένα ισχυρό δημόσιο σύστημα, είμαστε αντίθετοι στις πρόσφατες αυξήσεις μισθών τις οποίες διαπραγματεύτηκαν οι ιατρικές ομοσπονδίες.

Πρόκειται για αυξήσεις που σοκάρουν ακόμη περισσότερο, γιατί οι νοσηλευτές, οι υπάλληλοι και οι άλλοι επαγγελματίες αντιμετωπίζουν πολύ δύσκολες συνθήκες εργασίας, ενώ οι ασθενείς ζουν με ελλείψεις στις απαιτούμενες υπηρεσίες, λόγω των δραστικών περικοπών τα τελευταία χρόνια».

Η επιστολή τους, που έχει συγκεντρώσει πάνω από 700 υπογραφές, κάνει τον γύρο του κόσμου, χωρίς να της δίνεται η δέουσα προσοχή, αν κρίνουμε από την αντιμετώπιση που είχε από τα ελληνικά ΜΜΕ.

Ξέρω τον αντίλογο. Διάβασα ότι οι μέσες ετήσιες ακαθάριστες αποδοχές των γιατρών του Καναδά φτάνουν τις 170.000 ευρώ, ποσό που δεν γνωρίζω να σας πω σε ποια θέση βρίσκεται με βάση τις αμοιβές στη χώρα.

Όμως ακόμη κι έτσι, δεν είναι ένα παράδειγμα που αξίζει να βρει μιμητές; Κάποιοι, κάπου, έβαλαν ένα όριο.

Επιτέλους, τα αιτήματα δεν… τείνουν στο άπειρο!

 Συναρτήσεις και… ασυναρτησίες!