130521 ΕΞΕΤΑΖΟΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Τι περίεργο!

Στην παιδαγωγική και τη διδακτική των φυσικών επιστημών υπάρχει κάτι που λέγεται προεπιστημονικός τρόπος σκέψης.

Χαρακτηριστικό του είναι η σύγχυση (σε σημείο αντικατάστασης) των αιτιών με τα αποτελέσματα.

Έτσι σκέφτονται διάφορες πρωτόγονες κοινωνίες και, φυσικά, τα παιδιά, μέχρι την ηλικία των έντεκα, δώδεκα ετών, οπότε αρχίζουν σιγά σιγά να αναπτύσσουν τον επιστημονικό τρόπο σκέψης. Δεν είναι τυχαίο πως το αναλυτικό πρόγραμμα βάζει στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού το μάθημα της Φυσικής.

Ας αναφέρουμε ορισμένα παραδείγματα.

Η παρατήρηση του φαινομένου ότι, όποτε βρέχει υπάρχουν σύννεφα στον ουρανό, μπορεί να οδηγήσει τα παιδιά στο συμπέρασμα ότι τα σύννεφα σχηματίζονται από τη βροχή!

Αντίστοιχη απάντηση μπορούμε να πάρουμε από τα μικρά παιδιά στο ερώτημα γιατί φυσά ο αέρας:

«Επειδή τον σπρώχνουν τα κλαδιά των δέντρων», είναι το πρώτο που σκέφτονται και μας λένε.

Σε μεγαλύτερη ηλικία μπορούν να σου πουν πως «στην Σαχάρα δεν βρέχει ποτέ επειδή είναι έρημος» ή πως «πρωτεύουσα μιας χώρας (την Αθήνα στην Ελλάδα) λέμε την πόλη που έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό».

Για να μην πούμε τα συνηθισμένα πως η θερμοκρασία πέφτει ή ανεβαίνει, επειδή το νερό παγώνει ή βράζει αντίστοιχα.

Αυτό το πράγμα όμως, αντί να μειώνεται μέχρι εξαφανίσεως όταν μεγαλώνουμε, το βλέπουμε να λειτουργεί, μάλιστα όχι μόνο σε επιστημονικά ζητήματα, αλλά και στον τρόπο που σκεφτόμαστε και λειτουργούμε καθημερινά.

Επειδή, πολύ συχνά, άνθρωποι που έχουν μεγάλες περιουσίες, επιχειρήσεις κλπ. εργάζονται σκληρά, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως, αν εργαστείς σκληρά πλουτίζεις (πως αρκεί, δηλαδή, να εργαστείς σκληρά για να γίνεις πλούσιος). Το προχωράμε μάλιστα περισσότερο λέγοντας «φτωχός ίσον τεμπέλης».

«Χώρισαν γιατί τον απατούσε», σχολιάζουμε συνήθως, χωρίς να σκεφτούμε ότι πιθανότατα τον απατούσε επειδή ήταν ήδη χωρισμένοι.

Το πράγμα βεβαίως γίνεται ακόμη πιο περίπλοκο, αν προσπαθήσουμε να σκεφτούμε ζητήματα όπως το αν η ξενοφοβία οδηγεί στον ρατσισμό, αν είναι δηλαδή ένα από τα αίτια που τον γεννούν, ή αν φοβόμαστε τους ξένους επειδή υπάρχουν μέσα μας, στον τρόπο που σκεπτόμαστε, ρατσιστικά στερεότυπα περί ανώτερης φυλής, περί εγκληματικών λαών, περί επικίνδυνων μαύρων και καλών λευκών…

Το άλλο πουλάκι:

Τι περίεργο!

Έκανα αυτές τις σκέψεις, διαβάζοντας το θέμα που έπεσε στην «Έκθεση» των πανελληνίων εξετάσεων και στον τρόπο με τον οποίο είδα να το πραγματεύονται διάφορα φροντιστήρια, δίνοντας τις «λύσεις» τους.

Τα παιδιά έπρεπε να αναπτύξουν σε μια παράγραφο 100 ως 120 λέξεως το περιεχόμενο από ένα απόσπασμα του κειμένου που τους δόθηκε.

Παρεμπιπτόντως το κείμενο ήταν από το βιβλίο του Γιώργου Γραμματικάκη «Ένας αστρολάβος στα μάτια του βορρά», βιβλίο που παρουσιάστηκε από τον συγγραφέα στον Νικηφόρο, στις 9 Μαρτίου, σε μια εκδήλωση οργανωμένη από το Σύλλογο Ερασιτεχνικής Αστρονομίας Δράμας «ο Πήγασος».

Έτσι, για να μην παινεύονται μόνο τα διάφορα φροντιστήρια όταν «πιάνουν» κάποιο θέμα των εξετάσεων.

Ας γυρίσουμε όμως στο απόσπασμα: «…όσο η επικοινωνία πυκνώνει με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, το διαδίκτυο και τα κινητά τηλέφωνα, τόσο η μοναξιά μας, η ανθρώπινη, μεγαλώνει και η αποξένωση κυριαρχεί».

Πώς το ανέπτυξαν το θέμα τα φροντιστήρια; Με τον προεπιστημονικό τρόπο σκέψης που είπαμε στην αρχή. Σε μια κοινωνία που οι άνθρωποι είναι αποξενωμένοι, η χρήση της τεχνολογίας για την επικοινωνία συνεχώς αυξάνεται. Άρα, για την αποξένωση φταίει η χρήση της τεχνολογίας(!)

Είναι όμως έτσι; Επειδή έχουμε τα κινητά τηλέφωνα και το διαδίκτυο, δεν επικοινωνούμε πια με τους φίλους μας, ή μήπως επειδή ακριβώς είχαμε αποξενωθεί, χρησιμοποιούμε την τεχνολογία και γι’ αυτό το λόγο, μπας και αποκαταστήσουμε κάποιο είδος επαφής, διαφορετικό μεν από τη διά ζώσης επαφή, ωστόσο καλύτερο από το τίποτα;

Θυμίζω ότι, πριν από τριάντα χρόνια, είχε πέσει θέμα στις αντίστοιχες εξετάσεις «όσο οι σκεπές των σπιτιών πλησιάζουν, τόσο οι ζωές των ανθρώπων απομακρύνονται» ή κάτι τέτοιο. Τότε δεν υπήρχαν ούτε κινητά ούτε διαδίκτυο για να φταίνε!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι περίεργο!

Θα μπορούσε να παρατηρήσει κανείς ότι, χάρη στην τεχνολογία, οι άνθρωποι «βρίσκονται» περισσότερο και πιο εύκολα.

Με τη βοήθεια των κινητών τηλεφώνων δίνουν ραντεβού και συναντιούνται σε πόλεις που διαφορετικά αυτό θα συνέβαινε μόνο κατά πολύ μεγάλη τύχη.

Μέσα από τις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης ξαναβρίσκονται παλιοί φίλοι, παλιοί συμμαθητές ακόμη και παλιοί εραστές που είχαν χαθεί πριν από πολλά χρόνια. Επικοινωνούν, συναντιούνται, πιθανότατα αναθερμαίνουν τις σχέσεις που είχαν κάποτε.

Θα μου πείτε, όλα αυτά είναι ουσιαστικές επαφές που διώχνουν τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου; Πιθανότατα όχι, όμως γι’ αυτό δεν φταίει η τεχνολογία, η οποία κάνει ό,τι μπορεί για να μας φέρει πιο κοντά.

Τα άλλα είναι στο χέρι μας ή στον τρόπο ζωής που έχουμε επιλέξει.

Και, καλά. Αυτός ο αντιεπιστημονικός τρόπος σκέψης μπορεί να οδήγησε τους φιλολόγους σε λάθος αναλύσεις. Ο ίδιος ο Γραμματικάκης όμως; Ένα σημαντικός θετικός επιστήμονας, πώς έπεσε σε τέτοια παγίδα;

Μη βιάζεστε. Το απόσπασμα που έδωσαν στα παιδιά αρχίζει, όπως είδατε, με αποσιωπητικά. Στο κείμενο του συγγραφέα προηγούνται οι λέξεις «Το περίεργο είναι ότι…» που κόπηκαν.

Δεν θεωρεί δηλαδή ο Γιώργος Γραμματικάκης την μοναξιά και την απομόνωση αποτελέσματα της τεχνολογίας, αφού, για έναν επιστήμονα, το αποτέλεσμα σε μια σχέση αιτίου αιτιατού είναι κάτι αναμενόμενο κι όχι «περίεργο».

Όταν κόβεις όμως…

Το… απομόνωσαν!

130520 ΔΙΔΑΚΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Παράλληλες ιστορίες.

Ελάτε να σας διηγηθώ  μια ιστορία ή μάλλον δυο ιστορίες που έχουν πολλά κοινά μεταξύ τους.

Η παράλληλη αφήγηση θα μας βοηθήσει να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα για τον τρόπο λειτουργίας των κομμάτων, για τον λόγο που πρέπει να έχουν οι κοινωνίες και οι κάτοικοι σε θέματα που τους αφορούν, και για τη δημοκρατία (μας) γενικότερα.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε χώρα μακρινή που την έδερνε η οικονομική κρίση και οι κάτοικοι της υπέφεραν από την ανεργία, βρέθηκαν δυο επενδυτές που σκέφτηκαν να βάλουν κάποια χρήματα, φυσικά για να κερδίσουν πολλά περισσότερα.

Ο ένας κατευθύνθηκε στον βορρά και ο άλλος στον νότο. Εξέθεσαν τα επενδυτικά τους σχέδια με τα οποία όμως δεν συμφωνούσαν όλοι κι έτσι άρχισαν οι πρώτες αντιδράσεις.

Έχει ενδιαφέρον όμως να δούμε το θέμα πιο αναλυτικά, διότι οι αντιδράσεις δεν ήταν ακριβώς οι ίδιες.

Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι αντίθετη και με τις δύο επενδύσεις ήταν (το βρήκατε!) η αντιπολίτευση της χώρας. Έχει, βλέπετε, μπροστά αυτό το αντί και οφείλει να το τιμά.

Το επιχείρημά της ήταν πως οι επενδύσεις θα βλάψουν το περιβάλλον της περιοχής όπου θα αναπτυχθούν και θα καταστρέψουν τον τόπο, προκαλώντας μεγαλύτερο κακό από το (πιθανό) καλό που θα φέρουν.

Απόψεις σεβαστές καθ’ όλα, οι οποίες μάλιστα μπορούσαν να βοηθήσουν τον τόπο είτε με το να παρθούν περισσότερα και σοβαρότερα μέτρα προστασίας, είτε και με το να μην γίνουν καθόλου οι επενδύσεις, αν έτσι αποφασίσουν…

Ποιοι;

Ποιοι είναι αυτοί που πρέπει να αποφασίσουν αν, τελικά, οι επενδύσεις θα πραγματοποιηθούν ή όχι;

Να ένα σοβαρό θέμα προς προβληματισμό και συζήτηση. Ασφαλώς, όπως και να το δούμε, βαρύνουσα σημασία πρέπει να έχει η γνώμη των τοπικών κοινωνιών, αφού οι άνθρωποι της περιοχής θα υποστούν πρώτοι της όποιες αρνητικές επιπτώσεις κάθε επένδυσης.

Το άλλο πουλάκι:

Ας ξαναγυρίσουμε στην ιστορία μας.

Στην οποία συνέβη το εξής περίεργο. Στην περίπτωση του βορρά, οι κάτοικοι της περιοχής (όχι όλοι πάντως πολλοί) συμφωνούσαν με την αντιπολίτευση και ήταν αντίθετοι στην επένδυση.

Έτσι, εκεί, τα τοπικά της στελέχη είχαν τον πρώτο λόγο. Συμμετείχαν σε συζητήσεις, σε διαδηλώσεις, έβγαιναν στα κανάλια, έκαναν δηλώσεις στο τύπο και κυριολεκτικά αλώνιζαν στο διαδίκτυο.

Όπως είναι φυσικό, υπήρχαν στην περιοχή και πολλοί που υποστήριζαν την επένδυση. Αυτοί, κατά γενική ομολογία, τα βρήκαν κάπως σκούρα, αφού ήταν δύσκολο να σταθούν απέναντι, όχι στα επιχειρήματα, αλλά στις ένθερμες αντιδράσεις των αντιπάλων της επένδυσης.

Ο σημαντικότερος λόγος ήταν ότι τους θεωρούσαν… συμφεροντολόγους, είτε επειδή ήταν εργαζόμενοι στην επιχείρηση, είτε επειδή θεωρείτο ότι απέβλεπαν σε κάποιου είδους οικονομικά οφέλη από αυτήν.

Αυτό, βέβαια, δεν δικαιολογούσε σε καμιά περίπτωση της βίαιες αντιδράσεις εναντίον τους, πόσο μάλλον εναντίον των παιδιών τους, που τα βρήκαν επίσης σκούρα από συμμαθητές ή και μεγαλύτερους.

Ας μεταφερθούμε στο νότο.

Εκεί τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά, αφού η τοπική κοινωνία, τουλάχιστον το πιο θερμοκέφαλο τμήμα της, ήταν υπέρ της επένδυσης.

Όταν, λοιπόν, τα στελέχη της αντιπολίτευσης προσπάθησαν να συνομιλήσουν με τους κατοίκους και να αναπτύξουν τις απόψεις τους για το κακό που θα έφερνε η επένδυση στον τόπο, δέχτηκαν επίθεση.

Επίθεση, όχι με επιχειρήματα, αλλά με βρισιές, με προπηλακισμούς, ακόμη και με γιαούρτια.

Απαράδεκτο!

Αν μετά τα όσα έχουμε τραβήξει από διάφορες χούντες και αν μετά από σαράντα χρόνια μεταπολίτευσης δεν έχουμε μάθει ακόμη να ανεχόμαστε και να ακούμε εκείνον που έχει διαφορετική άποψη από τη δική μας, τότε κρίμα τις… γιορτές Πολυτεχνείου και την Αγωγή του Πολίτη που κάναμε στα μαθητικά μας χρόνια.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πώς τελειώνει η ιστορία μας;

Δεν τελείωσε ακόμη. Το γεγονός είναι πως η αντιπολίτευση εκείνης της μακρινής χώρας βρέθηκε σε πραγματικά δύσκολη θέση.

Όχι μόνο γιατί δεν ήξερε τι να υποστηρίξει στις δυο περιπτώσεις των επενδύσεων βορρά και νότου. Στη μία είπε ξεκάθαρα πως το θέμα δεν είναι τοπικό, άρα λόγο δεν έχουν μόνο οι τοπικές κοινωνίες αλλά όλοι.

Στην άλλη δεν είπε τίποτε τέτοιο!

Βρέθηκε σε δύσκολη θέση κυρίως γιατί η ίδια έχει υποθάλψει και σε πολλές περιπτώσεις έχει καλλιεργήσει μια πρακτική παρόμοια με αυτήν της οποίας έπεσαν θύματα τα στελέχη της στο νότο.

Δεν είναι λίγες οι φορές που υποστηρικτικές, μέλη αλλά και στελέχη της αντιπολίτευσης «κάλυψαν», δικαιολόγησαν ή προέβησαν τα ίδια σε παρόμοιες ενέργειες, ύβρεις, προπηλακισμούς και γιαουρτώματα, πολιτικών τους αντιπάλων.

Δυστυχώς όμως, στην πολιτική, όπως και στη ζωή, θερίζεις ό,τι σπέρνεις.

Γι αυτό εμείς φωνάζουμε, χρόνια τώρα, από εδώ πως πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί και καθόλου ελαστικοί με θέματα λειτουργίας της δημοκρατίας και σεβασμού των κατοίκων της.

Ιδιαίτερα όσοι, όπως τα πολιτικά κόμματα και τα στελέχη τους, λόγω της θέσης τους, ασκούν και κάποια παιδαγωγική στους υπόλοιπους πολίτες.

Διότι, αν εφαρμόζουμε νόμους και κανόνες α λα καρτ, τότε θα βρεθούν κάποιοι πολύ πιο επιτήδειοι από εμάς και θα το κάνουν οργανωμένα και συστηματικά.

Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό.

Διδακτικές ιστορίες!

130517 ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟ-5

Το ένα πουλάκι:

Ας ανακεφαλαιώσουμε, για να το κλείσουμε.

Η κυβέρνηση φέρνει το προεδρικό διάταγμα για την αύξηση των ωρών και τις συνεπαγόμενες μετακινήσεις καθηγητών μια εβδομάδα πριν τις εξετάσεις.

Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Το (κυβερνητικό) συνδικάτο, Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, προτείνει στα μέλη του να αποφασίσουν απεργία μέσα στις εξετάσεις, προκαλώντας αντιδράσεις της κοινής γνώμης και έντονο «κοινωνικό αυτοματισμό».

Το κάνουν από αφέλεια ή έχοντας κάτι στο πίσω μέρος του μυαλό τους;

Η κυβέρνηση, καταπατώντας κάθε έννοια δικαιώματος στην απεργία, τους επιστρατεύει πριν καν αποφασίσουν να απεργήσουν.

Έτσι όμως δίνει την εικόνα, στους περίφημους «νοικοκύρηδες» αλλά και στους συνομιλητές της εκτός συνόρων, μιας κυβέρνησης με πυγμή, που τολμά να τα βάζει με κατεστημένες αντιλήψεις και «μικροσυμφέροντα», όταν πρόκειται να υπερασπιστεί το κοινό καλό. ΧΑ!

Το συνδικάτο (κυβερνητικό, το είπαμε;) συσπειρώνει τον κόσμο του. Πρωτοφανής συμμετοχή στις συνελεύσεις που άλλοτε συγκέντρωναν μονοψήφιο αριθμό καθηγητών.

Σε λίγο έχουν εκλογές, δεν το ξεχνάμε, και η καταβαραθρωμένη κυβερνητική παράταξη θα εμφανιστεί με αγωνιστικό προφίλ. ΧΑ! ΧΑ!

Δήλωση του προέδρου της ΟΛΜΕ που (δεν) πέρασε απαρατήρητη:

«Προκηρύσσουμε απεργία στις εξετάσεις. Η κυβέρνηση θα μας επιστρατεύσει και θα μπορέσουμε να γυρίσουμε στα σχολεία (εννοεί στους συναδέλφους, εν όψει εκλογών) με το κεφάλι ψηλά».

Οι περισσότερες ΕΛΜΕ ψηφίζουν υπέρ της απεργίας που δεν πρόκειται να γίνει λόγω επιστράτευσης. Δέχονται έτσι για άλλη μια φορά βολές από μέρος της κοινής γνώμης ότι αποφάσισαν εκ του ασφαλούς, μόνο και μόνο για να δείξουν την αντίθεσή τους στην κυβέρνηση και να συμπαραταχθούν με την ηγεσία του συνδικάτου τους.

Ερώτηση: Γιατί είναι κακό αυτό;

Το άλλο (κυβερνητικό επίσης) συνδικάτο, η ΑΔΕΔΥ, προκηρύσσει απεργία συμπαράστασης στην ΟΛΜΕ και τους καθηγητές, όχι την ημέρα των εξετάσεων, όπως το ζητά αυτή, αλλά τέσσερις μέρες πιο μπροστά.

Οι μόνοι που φαίνονται να αντιλαμβάνονται το όλο σκηνικό είναι τα έμπειρα συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΑΜΕ (ΚΚΕ) που, έχοντας όμως χάσει εδώ και χρόνια την έξωθεν καλή μαρτυρία, δεν τα ακολουθεί κανείς.

Το άλλο πουλάκι:

Εν τω μεταξύ…

Η αντιπολίτευση έχει χάσει τη μπάλα, μη μπορώντας να παρακολουθήσει το παιχνίδι που παίζεται, αφού δεν θέλει να πάρει θέση ανοιχτά ούτε υπέρ μιας απεργίας που έχει απέναντί της μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, ούτε, φυσικά, υπέρ των κυβερνητικών εκλογών.

Έτσι χτυπάει μόνο το «μέτρο» της επιστράτευσης με το οποίο, φυσικά, διαφωνούν οι περισσότεροι.

Με μια τροποποίηση στο προεδρικό διάταγμα αποφασίζεται πως δεν θα μετακινούνται από τη θέση τους όσοι καθηγητές έχουν τουλάχιστον 12 ώρες, ή έχουν πάνω από 12 χρόνια υπηρεσίας, ή έχουν παιδιά, η έχουν κάποια άλλα κοινωνικά κριτήρια.

Ποιοι θα μετακινούνται;

Απ’ ό,τι φαίνεται κάποιοι νέοι συγκεκριμένοι ειδικοτήτων που εργάζονται κυρίως στην τεχνολογική εκπαίδευση, όπου το παιχνίδι είναι χαμένο εδώ και χρόνια, παρά τις επανειλημμένες «μεταρρυθμίσεις» που επιχειρήθηκαν από τις εκάστοτε κυβερνήσεις.

Ιδού όμως και πεδίο δόξης λαμπρό για τους εκπροσώπους των καθηγητών. Αν τελικά είναι να μετακινηθούν κάποιοι, ας προσπαθήσουν να εγγυηθούν πως αυτοί δεν είναι τα συνήθη θύματα, αλλά ορισμένοι από εκείνους που επί χρόνια περνούσαν «μπέικα».

Τουλάχιστον τώρα ας υπάρξει μιας μορφής δικαιοσύνη.

Δυστυχώς όμως οι «πελατειακές σχέσεις» σχηματίζουν ένα πλούσιο δίκτυο διαπλοκής, μέρος του οποίου είναι και πολλοί συνδικαλιστές, οι οποίοι έχουν αντιληφθεί το ρόλο τους ως εκείνων που εκλέγονται για να εξυπηρετούν μικροσυμφέροντα και να ικανοποιούν αιτήματα ημετέρων.

Μου έλεγε εκλεγμένος στην Ομοσπονδία ότι, ειδικά σε περιόδους μετακινήσεων, δεν μπορούν να συνεδριάσουν, επειδή όλοι μιλούν συνεχώς στα κινητά τους τηλέφωνα με συναδέλφους που έχουν αιτήματα. ΧΑ! ΧΑ! ΧΑ!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εν τω μεταξύ…

Τα μαθήματα στα Γυμνάσια και τα Λύκεια έχουν τελειώσει. Για το υπόλοιπο του «διδακτικού έτους», οι μαθητές θα πηγαίνουν στο σχολείο δύο φορές την εβδομάδα, επί ένα μισάωρο περίπου, για να δίνουν «εξετάσεις».

Η εξεταστές «ύλη» είναι κουτσουρεμένη, κάποιοι πιο φιλόστοργοι καθηγητές τούς δίνουν μόνο ορισμένες ερωτήσεις, τα θέματα είναι τα ίδια επί χρόνια, οι διαβασμένοι (και προετοιμασμένοι από τα φροντιστήρια) απαντούν αμέσως και φεύγουν και οι αδιάβαστοι φεύγουν αμέσως πριν απαντήσουν.

Στο τέλος όλοι περνούν την τάξη και… είμαστε μια χαρούμενη ατμόσφαιρα.

Ρωτάω ευθέως: Λέγεται Σχολείο αυτό; Σε ποιο άλλο μέρος του κόσμου συμβαίνει τα μαθήματα να τελειώνουν από τον Απρίλιο (είχαμε και το Πάσχα αργά φέτος); Δεν θα μπορούσαν όλο αυτό το διάστημα να γίνονται επαναλήψεις και να γράφονται απλώς κάποια τεστ, να ανατίθενται συλλογικές εργασίες, να πραγματοποιούνται εκπαιδευτικές επισκέψεις, να διοργανώνονται αγώνες (όχι απαραίτητα ή μόνο αθλητικοί, αλλά και γνώσεων) να λειτουργεί τέλος πάντων το σχολείο πιο χαλαρά, πιο ευχάριστα, αλλά και πιο εποικοδομητικά για τους μαθητές, απ’ ό,τι τώρα με τις «εξετάσεις»;

Δυστυχώς αυτό το λυπηρό φαινόμενο, που όμως βολεύει πολλούς, διαιωνίζεται. Και μετά μαλώνουμε για «χαμένες ώρες» ή για «αύξηση ωραρίου», (δεν είναι τυχαίο που η αναγωγή στο πόσες ώρες κάνουν μάθημα οι καθηγητές γίνεται στην εβδομάδα και όχι στο έτος), για βιβλία που δεν έρχονται στην ώρα τους και για ένα σωρό άλλα θέματα που συνιστούν τη «βιτρίνα» κι όχι την ουσία του Σχολείου.

Γι’ αυτήν πόσοι ενδιαφέρονται;

-Αλτ, τις ει;

-Εγώ είμαι, ρε μπαμπά, μήπως είδες τη μαμά;

-Είναι στα μαγειρεία.

130516 ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟ-4

Το ένα πουλάκι:

Ας έρθουμε στην ουσία.

Και ποια είναι η ουσία; Είναι πως όλος ο καβγάς γίνεται για πράγματα ξένα προς αυτό που ονομάζεται σωστή μόρφωση των παιδιών μας.

Στην πραγματικότητα κανείς ούτε οι κυβερνήσεις και οι εκάστοτε υπουργοί Παιδείας, αλλά, αλίμονο, ούτε οι ΟΛΜΕδες ενδιαφέρονται πραγματικά για το σχολείο στο οποίο μορφώνουμε τη νέα γενιά.

Γιατί το λέω αυτό;

Θα μπορούσα να αναφέρω εκατοντάδες παραδείγματα που δείχνουν ακριβώς ότι το μόνο που ενδιαφέρει τους μεν, ας αρχίσουμε από αυτούς, είναι η επιφάνεια, η ικανοποίηση ψηφοθηρικών «αιτημάτων» και η εισήγηση αντίστοιχων «μεταρρυθμίσεων».

Αποκορύφωμα αυτό για το οποίο κόπτεται και η παρούσα κυβέρνηση και μάλιστα φτάνει στο σημείο να επιστρατεύσει «προληπτικά» υπαλλήλους που υπάρχει περίπτωση (;!) να απεργήσουν.

Τις πανελλαδικές εξετάσεις.

Με τίνος ευθύνη έφτασε αυτός ο θεσμός να είναι ισότιμος με φυσική καταστροφή μεγάλης έκτασης ή με πόλεμο;

«Έρως, θέρος, πόλεμος», έλεγαν οι παλαιότεροι για τις τρεις αυτές καταστάσεις που συγκλονίζουν τον «άνθρωπο», τον κινητοποιούν ψυχή τε και σώματι και απαιτούν όλες του τις δυνάμεις.

Σήμερα θα προσθέταμε και πανελλαδικές εξετάσεις. Μόνον εμείς όμως, οι Έλληνες. Δεν υπάρχει κανένα άλλο μέρος του κόσμου που η προσπάθεια των μαθητών για την είσοδό τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση να αποτελεί κοσμοϊστορικό γεγονός που επηρεάζει τη λειτουργία ολόκληρης της κοινωνίας.

Άκουγα προχθές μια συζήτηση κι ένας της κυβερνητικής τρόικας ισχυρίστηκε πως με την επιστράτευση η κυβέρνηση προσπαθεί να διαφυλάξει το δημόσιο συμφέρον. Όταν τον ρώτησαν ποιο είναι το δημόσιο συμφέρον απάντησε πως οι φορολογούμενοι πολίτες δεν πρέπει να πληρώνουν καθηγητές που δεν κάνουν μάθημα ή δεν συμπληρώνουν το ωράριό τους.

Προσέξτε υποκρισία!

Πώς ξέρει αυτός ο κύριος τι θέλουν και τι δεν θέλουν να πληρώνουν οι φορολογούμενοι με τα χρήματά τους;

Μήπως γνωρίζει επίσης πόσοι και με τι προθυμία πληρώνουν τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα μαθήματα, προκειμένου να συμπληρώσουν ελλείψεις του σχολείου που συντηρούν με τους φόρους τους;

Το άλλο πουλάκι:

Θα είχε ενδιαφέρον!

Φαντάζεστε να μας ρωτούσαν; Θέλετε με τους φόρους σας να πληρώνουμε περισσότερους εκπαιδευτικούς, ώστε να μειωθεί, ας πούμε, ο αριθμός των μαθητών στην τάξη ή να αγοράζουμε εξοπλισμούς, να χρηματοδοτούμε το ποδόσφαιρο, να συντηρούμε τις προβληματικές ΔΕΚΟ, να «ενισχύουμε» τα κόμματα…

Δεν το κάνουν! Να μια ωραία έρευνα, τα αποτελέσματα της οποίας θα βοηθούσαν τις κυβερνήσεις στο να καταστρώνουν προϋπολογισμούς σύμφωνα με τις ανάγκες και τις επιθυμίες των πολιτών.

Σε κάποιες χώρες, λέει, δηλώνεις αν είσαι πιστός και αν επιθυμείς να φορολογείσαι για να χρηματοδοτείται η τοπική εκκλησία.

Ε, γιατί δεν μας ρωτάν κι εδώ αν θέλουμε από τους φόρους μας να χρηματοδοτούνται οι ποδοσφαιρικές ομάδες ή τα κόμματα και όχι τα σχολεία και τα νοσοκομεία;

Υποκρισία, λοιπόν. Η κυβέρνηση θέλει να κάνει ότι ενδιαφέρεται για τη μόρφωση των μαθητών και τις οικογένειές τους, επενδύοντας πολιτικά ακριβώς σ’ αυτό που τους πονάει περισσότερο. Όχι να μάθουν γράμματα, όχι να φοιτούν σε ένα καλό και αποτελεσματικό σχολείο, αλλά να περάσουν… κάπου.

Θέλετε και μια άλλη ενδιαφέρουσα αντίφαση, τώρα που είπα «κάπου»;

Τα κανάλια ρωτούν τους μαθητές αν είναι σωστό να γίνεται απεργία τις ημέρες των εξετάσεων. Φυσικά, όλοι απαντούν αρνητικά. (Αυτό δεν θέλουν και τα κανάλια;)

Του χρόνου κάποιοι από αυτούς θα κάνουν καταλήψεις στις σχολές τους, με αποτέλεσμα να χάνονται εξεταστικές, πολλοί φοιτητές να ταλαιπωρούνται και κάποιοι γονείς να γονατίζουν από τα έξοδα σπουδών που δεν είχαν προϋπολογίσει.

Τότε όμως, οι δικές τους καταλήψεις, θα είναι για ιερό σκοπό, ο οποίος, ως είθισται στη χώρα μας, αγιάζει τα μέσα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Οι δε, οι καθηγητές ντε, τι κάνουν;

Ούτε αυτοί ενδιαφέρονται για την παιδεία και τη μόρφωση που παρέχουμε στα παιδιά μας. Οι πιο ευσυνείδητοι (και είναι πολλοί, πάρα πολλοί) προσπαθούν να κάνουν καλά το μάθημά τους, -όπως τουλάχιστον οι ίδιοι πιστεύουν ότι είναι το «καλά»- και να γυρίσουν στα σπίτια τους.

Αυτό και τίποτε περισσότερο. Έχουν πειστεί πως, μέσα στις συνθήκες που καλούνται να εργαστούν δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτε προς το καλύτερο, άρα το μόνο που τους μένει είναι να παίξουν σωστά το διδακτικό τους ρόλο.

Φαντάζεστε έναν ευσυνείδητο καθηγητή της Γ΄ Λυκείου να κάνει επί έναν μήνα πριν από τις εξετάσεις μάθημα μόνο με τους «ντενεκέδες», που είχαν την αφέλεια να εξαντλήσουν τις απουσίες τους από τον Οκτώβριο; Οι υπόλοιποι μαθητές, αυτοί για τους οποίους θα άξιζε να προετοιμαστεί και να δώσει ό,τι καλύτερο έχει, είναι στο φροντιστήριο το οποίο λειτουργεί –αν έχετε το Θεό σας- με πρωινά μαθήματα.

Μιλήσαμε για τις καλές περιπτώσεις, έτσι;

Στις άλλες ας μην αναφερθούμε καλύτερα καθόλου. Δυστυχώς όμως, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στους επίσημους εκπροσώπους των καθηγητών, οι οποίο ανέχονται και καλύπτουν πάρα πολλές περιπτώσεις, (αδιαφορία, κοπάνες, αργομισθίες, ιδιαίτερα μαθήματα, προβληματικές συμπεριφορές, επιστημονική ανεπάρκεια…) τις οποίες έπρεπε πρώτοι αυτοί να καταγγείλουν και να απομονώσουν, αν θέλουν να λένε ότι ενδιαφέρονται για τον κλάδο που εκπροσωπούν, αλλά και την εκπαίδευση που παρέχεται στα παιδιά.

Κι όμως, όχι μόνο τέτοια φαινόμενα δεν αντιμετωπίστηκαν, αλλά και ένα σωρό άλλες στραβές ρυθμίσεις και διατάξεις πέρασαν με την ανοχή, αν όχι τη συγκατάθεση των συνδικαλιστών.

Πώς να δεχτούμε μετά ότι καλούν σε αγώνα γιατί ενδιαφέρονται για την εκπαίδευση;

Καημένη εκπαίδευση!

130515 ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟ-3

Το ένα πουλάκι:

Γιατί τώρα;

Υπάρχει ένα εύλογο ερώτημα που απασχολεί τους πολίτες που παρακολουθούν τη δημοσιότητα, εννοώ την πολιτική.

Διότι υπάρχει και η άλλη, ας πούμε η αθλητική. Αλήθεια, τι Σαββατοκύριακο κι αυτό!

Δυο διαφορετικές ομάδες και οι δύο με το όνομα Ολυμπιακός.

Τη μία, αυτή του μπάσκετ, πώς να μην την υποστηρίξεις; Άσχετα από το γεγονός ότι κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης, είναι ο τρόπος που το έκανε.

Αντιμετώπισε με πείσμα, με σκληρή προσπάθεια, χωρίς κόμπλεξ, με άρτια τεχνική και φυσική κατάσταση, με άψογη συνεργασία όλων των συντελεστών, ομάδες (θεωρητικά) ανώτερες και τις υποχρέωσε σε ταπεινωτικές ήττες.

Ακόμη όμως και μετά από αυτό προπονητής, παίκτες και παράγοντες διατηρούν ένα αξιοπρεπέστατο χαμηλό προφίλ, που εξηγεί τις επιτυχίες τους και μας βεβαιώνει ότι δεν ήρθαν τυχαία.

Από την άλλη η αντίστοιχη ομάδα του ποδοσφαίρου, για την οποία θα έπρεπε να ντρέπεται ακόμη και ο πιο φανατικός υποστηρικτής της. Ένα θέαμα για γέλια, ποδόσφαιρο κατώτερο του ερασιτεχνικού, παίκτες που τραυματίζονται από μόνοι τους και, φυσικά, η κατάκτηση του κυπέλλου.

Που, αν είχαν λίγη τσίπα, έπρεπε να το πάρουν και να το δώσουν αμέσως στον Αστέρα Τρίπολης, αναγνωρίζοντας, τουλάχιστον έτσι, ότι δεν τους άξιζε η νίκη.

Συγχρόνως να ζητήσουν συγγνώμη από όλους τους Έλληνες φιλάθλους για το θέαμα που παρουσίασαν και να γυρίσουν στα σπίτια τους με σκυμμένα τα κεφάλια, για να σκεφτούν τι σημαίνει γυμνάζομαι, παίζω ποδόσφαιρο, αγωνίζομαι, νικώ...

Ας τα αφήσουμε όμως αυτά κι ας ξαναγυρίσουμε στο ερώτημά μας:

Γιατί τώρα;

Για ποιο λόγο επέλεξε η κυβέρνηση να φέρει αυτή τη στιγμή το νόμο για τις αλλαγές στο ωράριο και τις μετακινήσεις των καθηγητών, ενώ μπορούσε να το κάνει αμέσως μετά τις πανελλαδικές εξετάσεις, ώστε να μη προκύψουν τα προβλήματα με απεργίες και επιστρατεύσεις που έχουμε τώρα;

Δεν ήξερε τις αντιδράσεις; Δεν μπορούσε να φανταστεί την αναστάτωση που θα προκληθεί;

Το άλλο πουλάκι:

Ο «σερίφης»!

Σύμφωνα με μια παλιά ρήση, η κυβέρνηση ήθελε να δείξει σε όλους «ποιος είναι ο σερίφης στην πόλη».

Ούτε αφελείς είναι, ούτε (τόσο) άσχετοι, ώστε ένα προκαλέσουν χωρίς λόγο τέτοια κοινωνική αναταραχή.

Και, αφού δεν συμβαίνει αυτό, η μόνη απάντηση στο ερώτημά μας είναι πως η επιλογή του χρόνου δεν έγινε καθόλου τυχαία.

Ας το αναλύσουμε λίγο περισσότερο.

Ήταν συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης να προκαλέσει αυτή την… προεξεταστική κόντρα με τους καθηγητές, στοχεύοντας σε πολλούς στόχους ταυτοχρόνως. Το πρώτο που ήθελε να πετύχει είναι το «σκληρό και αδιαπραγμάτευτο προφίλ, όταν πρόκειται για το κοινό καλό».

Όπως έγραψαν και κάποιες εφημερίδες, ο Σαμαράς θέλει να κάνει τη Νέα Δημοκρατία «κόμμα νοικοκύρηδων».

Κακά τα ψέματα. Οι καθηγητές, στην προκειμένη περίπτωση, δεν μπορούσαν να έχουν μαζί τους την κοινή γνώμη και, για να γίνει αυτό, δεν χρειαζόταν καν η αμέριστη υποστήριξη που βρήκε η κυβέρνηση από όλα τα ΜΜΕ.

Πώς να υποστηρίξεις ότι είναι άδικο να σου προσθέτουν δύο ώρες εργασίας την εβδομάδα (στις δεκαέξι ή στις είκοσι μία, έτσι;) όταν άλλοι, αν βρουν δουλειά, υποχρεώνονται να δουλεύουν όσο τραβάει η ψυχή… του εργοδότη και μάλιστα με πολύ λιγότερες αποδοχές;

Ή πώς να πείσεις ότι είναι κακό να μετατίθεσαι μακριά από τον τόπο σου, αν και εφόσον «περισσεύεις», τη στιγμή που άλλοι, κάτω από παρόμοιες συνθήκες, χάνουν απλώς τη δουλειά τους και αναγκάζονται ακόμη και να ξενιτευτούν προκειμένου να βρουν νέα θέση για να εργαστούν;

Έτσι κι αλλιώς τα κανάλια δεν προσφέρονται για μακροσκελείς αναλύσεις. Όμως δεν είναι ψέματα πως οι καθηγητές (χάρη σε μια μερίδα συναδέλφων τους, άρα με δική τους συλλογική ευθύνη) έχουν χάσει και τη λεγόμενη έξωθεν καλή μαρτυρία, που θα έκανε τους γονείς και πολίτες να τους δουν, τουλάχιστον με συμπάθεια.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Στόχος δεύτερος η αντιπολίτευση.

Με την κίνησή της αυτή η κυβέρνηση έφερε σε τρομερά δύσκολη θέση και την αντιπολίτευση, η οποία εξ ορισμού, οφείλει να υποστηρίζει πάντοτε όσους αγωνίζονται ενάντια σε κυβερνητικά μέτρα.

Στην προκειμένη όμως περίπτωση οι αγωνιζόμενοι καθηγητές φαίνονται να έρχονται σε αντίθεση και με μια μεγάλη ομάδα του πληθυσμού, εξαιτίας της διαφαινόμενης «ταλαιπωρίας» των παιδιών που θα δώσουν εξετάσεις.

Τι να κάνει η αντιπολίτευση; Να πάει μαζί τους «ενάντια» στους μαθητές; Να πάει εναντίον τους με την κυβέρνηση;

Όλα αυτά δείτε τα παράλληλα με όσα λέγαμε χθες και προχθές και να ξανασκεφτείτε το γεγονός ότι απεργία μέσα στις εξετάσεις πρότειναν πρώτοι απ’ όλους οι συνδικαλιστές παρατάξεων που υποστηρίζουν (και υποστηρίζονται από) την κυβέρνηση.

Δείτε επίσης την απεργία –υποτίθεται συμπαράστασης και κατά της επιστράτευσης- που η, επίσης κυβερνητική, ΑΔΕΔΥ προκήρυξε όχι στις εξετάσεις, όπως ζητούσαν οι καθηγητές, αλλά την Τρίτη, κυριολεκτικά αδειάζοντάς τους!

Τι θα λέγατε τώρα αν σα πω πως κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ «αποκαλύπτει» σε βιβλίο του ότι, σε όλες τις «μεταρρυθμιστικές προσπάθειες» που πρότεινε η κυβέρνηση, οι απεργιακές αντιδράσεις ήταν κατευθυνόμενες από την ίδια;

Έτσι ενισχύεις τις συνδικαλιστικές σου παρατάξεις (το είπαμε), συσπειρώνεις το εκλογικό σου κοινό (το είπαμε κι αυτό), απομονώνεις την αντιπολίτευση (το είπαμε επίσης) και, το κυριότερο, παρουσιάζεις την όποια νομοθετική ρύθμιση σαν μεγάλη προσπάθεια αλλαγής του κατεστημένου (ε, αυτό το λέμε τώρα).

Το πιάσατε;

Κι εμείς μαλώνουμε στα παράθυρα!