140218 ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Τι κακό έχει ο σταυρός;

Για τον σταυρό προτίμησης μιλάμε, έτσι;

Μην μας παρεξηγήσουν τίποτα σκληροπυρηνικοί χριστιανοί και βρούμε κανέναν μπελά, χωρίς να φταίμε.

Ο άλλος ο σταυρός, ας πως Σταυρός για να τον ξεχωρίζουμε, δεν έχει τίποτε το κακό, αρκεί να βρεθεί κάποιος να τον σηκώσει για σένα ή να σταυρωθεί πάνω του. Μάλλον, ούτε αυτό αρκεί. Δεν φτάνει να βρεθεί αυτός ο άλλος, θα πρέπει κι εσύ να πιστέψεις ότι το κάνει για σένα. Δύσκολα πράγματα, γι’ αυτό ας τα αφήσουμε κι ας το φέρουμε το θέμα εκεί όπου περπατάμε ασφαλέστερα.

Τι κακό έχει, λοιπόν, ο σταυρός προτίμησης στις εκλογές;

Υπάρχουν δυο απόψεις και μια ενδιάμεση. Η πρώτη λέει πως «ο σταυρός προτίμησης ενισχύει την πελατοκρατεία και τα δεινά του τόπου».

Την εξέφρασε και πρόσφατα ο Θεόδωρος Πάγκαλος, με αφορμή τη συζήτηση που γίνεται αυτές τις μέρες «Αν δεν καταργηθεί ο σταυρός προτίμησης, δεν θα σταματήσει ποτέ να υπάρχει το πελατειακό σύστημα και η φαυλοκρατία στην Ελλάδα, όπως και η αγορά ψήφων με ρουσφέτια, την οποία επιδιώκουν οι πολίτες και στην οποία ανταποκρίνονται οι πολιτευόμενοι».

Παρατήρηση: Μάλλον το ανάποδο συμβαίνει, η αγορά ρουσφετιών με ψήφους, όμως συγχωρείται ο κύριος Πάγκαλος διότι τα είπε σε ραδιοφωνικό σταθμό και στον προφορικό λόγο συμβαίνουν πολλά τέτοια -ρωτήστε κι εμάς που σας τα λέμε κάθε μέρα και κάνουμε του κόσμου τα λάθη.

Ενώ αν τα γράφαμε…

Πάμε στην άλλη άκρη, που υποστηρίζει πως η σταυροδοδοσία είναι η υπέρτατη έκφραση της λαϊκής βούλησης.

Κανείς αρχηγός και κανένα κομματικό επιτελείο δεν αποφασίζει ποιοι θα εκπροσωπήσουν τους ψηφοφόρους, παρά το κάνουν οι ίδιοι επιλέγοντας μέσω του σταυρού προτίμησης.

Είναι όμως έτσι;

Διότι, μη ξεχνάμε πως το ψηφοδέλτιο, δηλαδή τη λίστα μέσα από την οποία επιλέγουν οι πολίτες την αποφασίζουν και πάλι οι αρχηγοί τα κομματικά επιτελεία.

Πάνω σ’ αυτό θα έχουμε να πούμε πολλά περισσότερα, όταν θα ξέρουμε ποιοι θα είναι οι υποψήφιοι από κάθε κόμμα.

Όπως και να το κάνουμε όμως, είναι άλλο να επιλέγεις, έστω από μια λίστα σαράντα δύο υποψηφίων κι άλλο να ρίχνεις ένα ψηφοδέλτιο γνωρίζοντας ότι θα εκλεγούν οι συγκεκριμένοι που βρίσκονται στην κορυφή της λίστας.

Το άλλο πουλάκι:

Ας μιλήσουμε για τις ευρωεκλογές.

Διότι, στις εθνικές εκλογές το ζούμε το μέτρο, καθώς και τα αποτελέσματα του. Βλέπουμε ας πούμε, ποιους έστειλε ο λαός στη Βουλή, όταν αποφάσισε να «καθαρίσει» το πολιτικό σύστημα και να ζητήσει να τον εκπροσωπήσουν νέα και άφθαρτα πρόσωπα.

Κατά γενική ομολογία πρόκειται για τη χειρότερη Βουλή της μεταπολίτευσης.

Στις ευρωεκλογές όμως αλλάζει λίγο το πράγμα.

Για να ξεκινήσουμε από μια παραδοχή, ας πούμε πως οι περισσότεροι πολίτες δεν γνωρίζουμε ούτε ως ονόματα όλους εκείνους που προτείνουν τα κόμματα για ευρωβουλευτές.

Πάμε και ψηφίζουμε… κόμμα, έχοντας, υποτίθεται τυφλή εμπιστοσύνη στην επιλογή του αρχηγού (που έκανε ο αρχηγός), απαξιώνοντας έτσι θεσμό και πρόσωπα.

Από την άλλη, ποιοι από μας γνώριζαν τη σημασία που έχει η παρουσία του Δημήτρη Τσάτσου σ’ ένα ευρωκοινοβούλιο όπου θα συζητιόταν το υπό διαμόρφωση Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, ώστε να τον ψηφίσουμε και να εκλεγεί με τους σταυρούς προτίμησής μας;

Ή μήπως θα περιμέναμε να τον ακούσουμε στις τηλεοράσεις και να τον προτιμήσουμε από άλλους υποψηφίους, πιθανότατα ηθοποιούς, τραγουδιστές ή αθλητές που θα μας παρουσίαζαν τα κόμματα, στην προσπάθειά τους να μαζέψουν ψήφους;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Η ενδιάμεση άποψη για την οποία σας μιλήσουμε.

Ωραίο και δημοκρατικό είναι το κυνήγι των ψήφων, μένει όμως να δούμε ποιους θα ρίξουν τα κόμματα στο κυνήγι αυτό.

Αν κρίνουμε από τη μέχρι τώρα τακτική τους, μη παραξενευτείτε αν, μεταξύ των υποψηφίων, εμφανιστούν «τρανταχτά ονόματα» της σόουμπιζ ή της δημοσιότητας.

Επιπλέον, επειδή μιλάμε για μια εκλογική περιφέρεια για το σύνολο της επικράτειας, είναι πολύ σημαντικό, καθοριστικός θα λέγαμε, ο ρόλος που θα παίζει η προβολή των υποψηφίων από τα ΜΜΕ, κυρίως από την τηλεόραση, οπότε αυξάνεται ακόμη περισσότερο η επιρροή κάποιων οικονομικών κύκλων στην πολιτική ζωή του τόπου.

Μην παραξενευτείτε, λοιπόν, αν στα πρόσωπα των υποψηφίων δούμε και ανθρώπους με έντονες πολιτικές βλέψεις, αφού, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε μέχρι σήμερα, οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές αναμένεται να αποκτήσουν αίγλη και προβολή πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που διαθέτουν οι συνάδελφοι τους του εθνικού κοινοβουλίου.

Χρειάζεται, επομένως δικλείδα ασφαλείας. Τόσο το όριο στις δαπάνες ενός υποψηφίου, όσο και ο περιορισμός στον τηλεοπτικό χρόνο προβολής τους θα βοηθούσε πολύ. Όπως επίσης και ο χωρισμός της επικράτειας σε επιμέρους εκλογικές περιφέρειες, ώστε να περιοριστεί η «ισχύς» και το «βεληνεκές» των υποψηφίων.

Σε κάθε περίπτωση, εκείνοι που θα καθορίσουν το πρόσημο του μέτρου είμαστε εμείς με την ψήφο και τις επιλογές μας.

Το πώς θα συμπεριφερθούμε θα δείξει το μέγεθος της πολιτικής μας ωριμότητας και, οπωσδήποτε, θα μας καταστήσει υπεύθυνους των επιλογών μας.

Καιρός να ενηλικιωθούμε!

140217 ΑΣΤΑΥΡΩΤΟ

Το ένα πουλάκι:

Με σταυρό ή χωρίς;

Εσείς πώς προτιμάτε το ευρωψηφοδέλτιό σας; Σκέτο; Ή με σταυρό προτίμησης;

Μην ντρέπεστε, πείτε ό,τι σας αρέσει. Έτσι κι αλλιώς, στο τέλος θα φάτε ό,τι σας σερβίρει ο σεφ.

Το παν είναι να πιστεύει ο πελάτης ότι έχει λόγο. Το πιο… παν είναι να ξέρει πώς να χρησιμοποιεί τον λόγο που έχει κι όχι να τον πετάει στα χαμένα, χωρίς να σκέφτεται.

Επειδή σας μπέρδεψα λίγο, θα πάρω το πράγμα από την αρχή και θα πω πως οι εκλογές είναι μια δημοκρατική διαδικασία, κατά την οποία ο καθένας από τους συμμετέχοντες χρησιμοποιεί ό,τι νομίζει καταλληλότερο, προκειμένου να βγει κερδισμένος.

Ίσως είναι ένα πεδίο δράσης όπου μπορεί να ισχύει και η ιστορική φράση «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό», αφού στις εκλογές, όπως άλλωστε και στον έρωτα και στον πόλεμο όλα (τα νόμιμα μέσα) επιτρέπονται.

Επομένως, δεν μπορείς να κατηγορείς τον άλλο ότι φέρνει έναν νόμο για την εκλογική διαδικασία, επειδή τον διευκολύνει στο να πετύχει κάποιο καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα.

Πολύ δε μάλλον, δεν μπορείς να τον κατηγορείς, όταν αυτό τον νόμο τον ζητούν σχεδόν όλοι, εδώ και χρόνια, και επιτίθενται στις κυβερνήσεις που δεν τον ψηφίζουν.

Καταλάβετε τι εννοώ;

Ασφαλώς τα κόμματα της συγκυβέρνησης, δηλαδή Σαμαράς και Βενιζέλος, έβαλαν τα πράγματα κάτω και υπολόγισαν πως, αν η εκλογή ευρωβουλευτών γίνει με σταυρό προτίμησης, έχουν περισσότερες πιθανότητες να πάνε καλύτερα.

Αυτό το «καλύτερα» δεν ξέρουμε πώς ακριβώς το εννοεί ο καθένας, αφού δεν έχουν τεθεί ξεκάθαρα οι στόχοι του κάθε κόμματος, ακόμη και κείνων της αντιπολίτευσης.

Δηλαδή, με τι ποσοστό θα είναι ευχαριστημένα (τα κόμματα), ποια είναι η διαφορά από τους αντιπάλους που θα θεωρηθεί επιτυχία και ποια αποτυχία, με τι θα συγκρίνουν το αποτέλεσμα, ώστε να μιλούν για νίκη ή για ήττα το βράδυ των εκλογών.

Το άλλο πουλάκι:

Αυτά δεν λέγονται.

Για ευνόητους λόγους. Όταν δεν έχεις ανακοινώσει που στοχεύεις, κανείς δεν μπορεί να σε κατηγορήσει ότι δεν πέτυχες το στόχο. Μπορείς, ανάλογα με το αποτέλεσμα, να υποστηρίξεις ότι «ήσουν μέσα τους στόχους σου», αφού κανείς δεν ξέρει εκ των προτέρων ποιοι ακριβώς είναι αυτοί.

Δεν είναι τυχαίο ότι, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, το βράδυ των εκλογών όλοι μιλούν για νίκη. Των εθνικών εκλογών! Πόσο μάλλον των ευρωεκλογών που δεν παίζεται και το ποιος θα κάνει κυβέρνηση την άλλη μέρα.

Ας επανέλθουμε όμως στη σταυροδοσία, για να σας πω τι θα έκανα εγώ, αν ήμουν κόμμα της αντιπολίτευσης.

Με το που ανακοινώθηκε η πρόθεση Σαμαρά Βενιζέλου, θα έβγαινα να πανηγυρίσω.

Θα θύμιζα αμέσως από πότε το κόμμα μου ζητούσε τη δημοκρατική αυτή εξέλιξη, η οποία περιορίζει κάπως το ρόλο των αρχηγών και δίνει την ευκαιρία στους πολίτες να εκλέξουν ανθρώπους που πιστεύουν ότι θα τους εκπροσωπήσουν, χωρίς να μεταφέρουν απλώς εντολές.

Θα εξέφραζα την ικανοποίησή μου που η κυβέρνηση επιτέλους, κάτω από την πίεση των κομμάτων της αντιπολίτευσης και τη λαϊκή απαίτηση, υποχρεώθηκε να ικανοποιήσει ένα χρόνιο αίτημα.

Θα τόνιζα επίσης πως έχω εμπιστοσύνη στη λαϊκή κρίση και πως το κόμμα μου θα παρουσιάσει ένα ψηφοδέλτιο με το οποίο οι ψηφοφόροι θα έρθουν σε πολύ δύσκολη θέση, αφού δεν θα ξέρουν ποιον να πρωτοσταυρώσουν.

Έτσι θα έκανα εγώ. Τι έκανα τα κόμματα της αντιπολίτευσης; Το είδατε όλοι. Άρχισαν τις γκρίνιες και τις καταγγελίες. Από τη στιγμή που δεν μπορούσαν να βγουν και να πουν ανοιχτά ότι διαφωνούν με το μέτρο της σταυροδοσίας, έψαξαν να βρουν τι τους φταίει, αφού κάτι πρέπει να φταίει πάντα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Φταίνε πολλά!

Ο χρόνος, ας πούμε, που επέλεξε να φέρει η συγκυβέρνηση την ρύθμιση αυτή. Δηλαδή; Είπαμε να γίνονται οι εκλογές με σταυρό προτίμησης, όχι όμως τώρα! Ας γινόταν αργότερα.

Το ότι το κάνει προκειμένου να συσπειρώσει την κομματική της βάση. Το κάθε ένα από τα δύο κόμματα τη δική του, έτσι; Μην παρεξηγηθούμε. Αφού στις εκλογές (ακόμη) κατεβαίνουν ξεχωριστά.

Φταίει ακόμα ότι το κάνει προκειμένου να «βολέψει» όλους τους υποψήφιους που δεν θα ήταν ικανοποιημένοι αν η θέση τους στο ψηφοδέλτιο δεν οδηγούσε με βεβαιότητα στην ευρωβουλή.

Φταίει ακόμη το ότι οι υποψήφιοι θα ριχτούν στη μάχη προκειμένου να μαζέψουν ψήφους, οι οποίες όμως αθροίζονται και υπολογίζονται ως ψήφοι του κόμματος, παρ’ όλο που μπορεί να μην είναι ακριβώς τέτοιες.

Πολύ σωστά όλα αυτά!

Ισχύουν και κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι Σαμαράς και Βενιζέλος τα λογάριασαν πριν προχωρήσουν στην αλλαγή.

Μόνο που… τα ίδια ακριβώς ισχύουν για όλα, χωρίς εξαίρεση, τα κόμματα.

Εκτός εάν υπάρχουν κάποια που θα δυσκολευτούν να βρουν προσωπικότητες τέτοιες που θα μπορούσαν να φέρουν ψήφους.

Θα το δούμε.

Σταυρωμένο!

140214 ΠΑΡΑΞΕΝΙΑΡΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Κάτι συμβαίνει.

Ή εγώ είμαι (έχω γίνει) πολύ περίεργος ή αρχίζω να γερνάω, πάντως κάτι δεν πάει καλά. Ασφαλώς το ένα δεν αποκλείει το άλλο, μπορεί κάλλιστα να ισχύουν και τα δυο, και από εκεί να πηγάζει ο τρόπος με τον οποίο βλέπω κάποια πράγματα που μ’ ενοχλούν, ενώ άλλους τους αφήνουν παγερά αδιάφορους.

Ευτυχώς, κάθε τόσο, βρίσκεται κάποιος και μου λέει «έχεις δίκιο, καλά να λες» και κάπως πάω να παρηγορηθώ. Μετά βλέπω όμως πως κι αυτός ή είναι μεγαλύτερος από εμένα ή έχει κάποια παραξενιά, από αυτές που ονομάζουμε γλυκές ιδιομορφίες και λέω «δεν πάμε καλά».

Προσέξτε! Δεν μιλάω για πολιτικές αντιλήψεις ή για σκέψεις πάνω στην οικονομία, την κρίση, τους λόγους που μας οδήγησαν εδώ και τους τρόπους για να αλλάξει κάτι.

Σ’ αυτά είναι λογικό να υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, αφού ξεκινούμε από διαφορετικές αφετηρίες και, πιθανότατα, έχουμε διαφορετικά συμφέροντα.

Σας μιλώ για απλά πράγματα, της καθημερινής ζωής, για όλα αυτά που οι περισσότεροι λένε «έλα, μωρέ, τι έγινε, αυτό σε πείραξε;» Και αν κάνεις το λάθος να ανοίξεις κουβέντα, σου τραβάν και μια ανάλυση περί κρίσης, περί πολιτικών που κλέβουν, περί ξένων που απεργάζονται την καταστροφή της χώρας, προκειμένου να σου… εξηγήσουν για ποιο λόγο πάρκαραν πάνω στη διάβασα των ΑΜΕΑ!

Κατά τη λογική αυτών των ανθρώπων, αφού οι άλλοι, οι μεγάλοι, οι ξένοι, καταπατούν τα δικαιώματά μας, καταστρατηγούν το Σύνταγμα, δεν σέβονται την Ιστορία μας ή περιφρονούν την περίφημη ιδιαιτερότητά μας, έχουμε κι εμείς κάθε δικαίωμα να οδηγούμε όπως θέλουμε, να πετάμε σκουπίδια οπουδήποτε, να καπνίζουμε μπροστά στα μούτρα του άλλου…

Περιορίζομαι, όπως σας είπα, στα απλά και καθημερινά, και δεν πάω στο να μην πληρώνουμε φόρους, να χτίζουμε αυθαίρετα, να απασχολούμε ανασφάλιστους, να λαδώνουμε, να παρακάμπτουμε τους νόμους…

Τελευταία παρατήρησα τη μόδα, που η κρίση την έκανε ίσως πιο έντονη, να παίρνουμε τον καφέ μας σε πλαστικό ποτήρι και να τον κουβαλάμε οπουδήποτε.

Βεβαίως, δεν καταλαβαίνω το γιατί κάποιος που έχει οικονομικά προβλήματα δεν πίνει τον καφέ στο σπίτι του και τον αγοράζει, έστω και σε χαμηλή τιμή, αυτό όμως είναι ένα ακόμη από τα παράδοξα της ελληνικής ιδιαιτερότητας.

Το άλλο πουλάκι:

Πού πάει κανείς με το καφέ στο χέρι;

Οπουδήποτε. Από το να οδηγεί το αυτοκίνητό του, μέχρι να παρακολουθεί διάφορες εκδηλώσεις. Πηγαίνει επίσης στη δουλειά, στο γραφείο, σε δημόσιες υπηρεσίες σε τράπεζες.

Μόνο σε εκκλησία δεν έχω δει ακόμη, ίσως όμως να φταίει το ότι δεν είμαι και τόσο τακτικός στους εκκλησιασμούς.

Προχθές παρακολούθησα μια εκδήλωση και από το τόσο πλήθος των παρευρισκομένων, ένας και… μοναχικός, με τον καφέ στο χέρι, ήρθε και κάθισε δίπλα μου. Συγκεκριμένα όχι δίπλα, παραδίπλα, αφού στην ενδιάμεση καρέκλα θρόνιασε την φραπεδιά του.

Επειδή ο κόσμος ερχόταν ακόμη και οι θέσεις μας ήταν σε «πέρασμα», γυρίζω και του λέω όσο πιο ευγενικά μπορώ: «Σας παρακαλώ, μην αφήνετε τον καφέ στην καρέκλα. Αγχώνομαι, φοβάμαι μην τον χύσω κατά λάθος».

Απάντηση: «Κρατάω τη θέση, γιατί περιμένω κάποιον φίλο»!

Τι να πεις; Ο φίλος, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν εμφανίστηκε και, αφού ο μερακλής απόλαυσε το καφεδάκι του, ακούμπησε το πλαστικό κυπελάκι σε ένα περβάζι πάνω από τα κεφάλια μας.

Φυσικά, σηκώθηκε κι έφυγε χωρίς να το πάρει. Όταν τον συνάντησα στην έξοδο, δεν κρατήθηκα: «Ξεχάσατε κάτι μέσα», του είπα.

Και, επειδή κοίταξε με απορία, του το εξήγησα: «Αφήσατε το κυπελάκι του καφέ πάνω στο περβάζι»

«Σ’ ευχαριστώ πολύ, συνάδελφε για την υπενθύμιση», μου είπε δήθεν ειρωνικά, έχω όμως την υποψία ότι πήγε να το πάρει.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είναι αυτό παραξενιά;

Διάβαζα προχθές μια συνέντευξη του Κορνήλιου Καστοριάδη και στάθηκα σε δυο σημεία που θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας, επειδή είναι τόσο επίκαιρα.

Μιλώντας για τις ευθύνες των πολιτών και την επιλογή τους να θέλουν, ας πούμε, έναν βασιλιά για ανώτατο άρχοντα, τόνισε:

«Σύμφωνα με την παραδοσιακή “αριστερή” άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό, ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μια τέτοια περίπτωση, αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα. Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός –όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα».

Επίκαιρο, αλλά άσχετο με το θέμα μας, θα έλεγε κάποιος. Παρακάτω όμως βρίσκεται ακριβώς η ουσία του πράγματος για το οποίο μιλάμε:

«…Η ευθύνη για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;

-Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι».

Χρειάζεται, λοιπόν, η παραξενιά, φίλοι μου, με αυτή την έννοια. Διότι το πρώτο βήμα για να διορθώσεις κάτι είναι να σε ενοχλήσει, είναι να μην πεις «έλα, μωρέ, και τι έγινε».

Αρκεί αυτό που σε ενοχλεί στους άλλους να σ’ ενοχλεί και στον εαυτό σου. Διαφορετικά, δεν οδηγούμαστε πουθενά και μας μένει η παραξενιά και η γκρίνια!

Παράξενοι όλου του κόσμου, ενωθείτε!

140213 ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Η κολοκυθιά!

Ας ξεκαθαρίσω από την αρχή τη θέση μου. Συμφωνώ απολύτως πως ο αγωγός φυσικού αερίου ΤΑΡ δεν πρέπει να περάσει από όπου βολεύει την εταιρεία, αλλά από όπου είναι το πιο σωστό.

Ένα το κρατούμενο.

Τώρα, το ποιο είναι το σωστό δεν το ξέρουμε εγώ κι εσείς, αλλά κάποιοι πιο ειδικοί, όπως είναι τα αρμόδια τεχνικά επιμελητήρια.

Επομένως, εμείς, οι πολίτες δεν έχουμε παρά να υποστηρίζουμε τη θέση τους.

Δεύτερο κρατούμενο.

Γιατί όμως εμένα κάτι μου λέει πως κι από εκεί που προτείνουν οι ειδικοί να γινόταν ο σχεδιασμός, πάλι θα υπήρχαν αντιδράσεις;

Τι θέλω να πω. Θέλω να πω πως είναι παρατηρημένο στη χώρα μας ότι οποιαδήποτε παρέμβαση ή επένδυση πάει να πραγματοποιηθεί θα βρει απέναντι της μια ομάδα πολιτών.

Οι οποίοι μπορεί να «φωνάζουν» για διάφορους λόγους. Είτε επειδή θίγονται τα συμφέροντά τους, είτε επειδή είναι υπερευαισθητοποιημένοι, είτε επειδή δεν ξέρουν τι τους γίνεται, είτε επειδή… πρέπει να φωνάζουν.

Αυτό το βλέπουμε να συμβαίνει όχι μόνο στις περιπτώσεις που οι «επενδύσεις» είναι κραυγαλέα καταστροφικές ή επικίνδυνες, αλλά ακόμη και όταν μιλάμε για παρεμβάσεις της λεγόμενης ήπιας ή εναλλακτικής μορφής, όπως τα υδροηλεκτρικά φράγματα, τις ανεμογεννήτριες, τα φωτοβολταϊκά…

Θαυμάζουμε τις χώρες που έχουν εδώ και χρόνια αναπτύξει τέτοιες μορφές παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και καλά κάνουμε.

Αρνούμαστε και αντιστεκόμαστε στη δημιουργία πυρηνικών ή θερμοηλεκτρικών εργοστασίων και πράττουμε άριστα.

Όταν όμως πάει να δημιουργηθεί ένα υδροηλεκτρικό φράγμα, βρίσκουμε χίλιες δυο δικαιολογίες για να αντιδράσουμε.

Όταν στήνεται ένα αιολικό πάρκο ανακαλύπτουμε πως τα φτερά των ανεμογεννητριών παράγουν θόρυβο και ενοχλούνται τα ζώα ή πως κάποια πουλιά μπορεί να χτυπήσουν πάνω τους και να θανατωθούν.

Συνήθως όλα αυτά δεν μας ενοχλούν όταν γίνονται «παραπέρα», ας παράγουν κάποιοι άλλοι, κάπου αλλού το ηλεκτρικό ρεύμα, ας περνάει από κάπου αλλού το φυσικό αέριο, σ’ εμάς ας φτάνει μόνο το τελικό «καθαρό» προϊόν.

Το άλλο πουλάκι:

Υπάρχει ένα κόστος, παιδιά.

Και καλά είναι το κόστος αυτό, από τον λεγόμενο σύγχρονο τρόπο ζωής, να το μοιραζόμαστε όλοι, αν είναι δυνατόν ανάλογα με την κατανάλωση που κάνει ο καθένας.

Γιατί το Κέντρο Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών, υλικών που κατά 90% «παράγονται» από τους κατοίκους μιας πόλης, να στήνεται δίπλα σε ένα μικρό χωριό που «παράγει» ελάχιστα σκουπίδια;

Γιατί στην Πτολεμαΐδα να πεθαίνουν από καρκίνους του πνεύμονος κι εγώ να μη θέλω στη γειτονιά μου ούτε ανεμογεννήτρια, επειδή τα πτερύγιά της κάνουν θόρυβο;

Δέχομαι να μειώσω την κατανάλωση ρεύματος στο ποσοστό που ένα υδροηλεκτρικό φράγμα, το οποίο απαιτώ να μη στηθεί, συμμετέχει στην εθνική παραγωγή;

Τι εναλλακτικές λύσεις προτείνω, όταν αρνούμαι μια επένδυση; Δέχομαι να επωμιστώ το οικονομικό ή περιβαλλοντικό κόστος από τη μη πραγματοποίησή της;

Συνήθως όχι. Συνήθως ισχύει η λογική του «παραπέρα» ή της κολοκυθιάς. Θέλω ο Δήμος να έχει παντού κάδους απορριμάτων, όχι όμως μπροστά στην πόρτα μου. Θέλω να υπάρχουν κέντρα στήριξης εξαρτημένων ατόμων, όχι όμως στη γειτονιά μου. Θέλω να πιάνει παντού το κινητό μου, όμως δεν θέλω τις κεραίες. Θέλω την ανακύκλωση, όχι όμως το ΚΔΑΥ. Θέλω παιδικές χαρές για τα παιδιά μου, όχι όμως και μπροστά στο σπίτι μου…

Όλα αυτά καλό είναι να υπάρχουν κάπου όμως που να μην ενοχλούν εμένα. Ας ενοχλούν κάποιους άλλους, δεν πειράζει, εμένα όμως να με αφήσουν ήσυχο.

Έτσι, πανηγυρίζω που ο ΤΑΡ θα διέλθει από τη χώρα μου, θα το θεωρούσα εθνική ήττα αν περνούσε από κάπου αλλού, όχι όμως και από τον κάμπο, διότι καταστρέφονται καλλιεργήσιμες εκτάσεις.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Άξιον και δίκαιον.

Το είπαμε και στην αρχή. Αφού υπάρχει η δυνατότητα να περάσει από κάπου αλλού, ας γίνει έτσι. Αρκεί και από εκεί να μην ξεσηκωθούν κάποιοι που πιστεύουν ότι η διέλευση είναι καταστροφική για τις περιουσίες τους, το περιβάλλον, τη φύση, το τοπίο, τη βλάστηση, τα ζώα και τα πουλιά.

Παρακολούθησα τους ομιλητές στην τηλεόραση να τονίζουν πόσο σοβαρό για την οικονομία της χώρας είναι να πηγαίνουν χαμένες εκτάσεις που μπορούν να καλλιεργηθούν και να δώσουν παραγωγή.

Συμφωνώ απολύτως. Έχουν καθίσει όμως ποτέ να μετρήσουν πόσες χιλιάδες στρέμματα καλλιεργήσιμης γης έχουν γίνει οικόπεδα, προκειμένου να χτίσουν κάποιοι τα σπίτια τους εκτός σχεδίου μέσα σε εκτάσεις τεσσάρων ή και παραπάνω στρεμμάτων;

Δεν χρειάζεται να βγείτε από το σπίτι σας. Ανοίξτε το Google Earth και δείτε πώς οι πόλεις και τα χωριά μας επεκτείνονται εις βάρος των χωραφιών, όχι επειδή υπάρχει πραγματική ανάγκη, αύξηση, ας πούμε, του πληθυσμού, αλλά επειδή ο καθένας θέλει να έχει την ησυχία του και να ζει απομονωμένος, χωρίς να τον ενοχλούν γείτονες.

Είδατε εσείς κανέναν αγροτικό συνεταιρισμό να διαμαρτύρεται γι’ αυτό; Βεβαίως σ’ αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει κάποια κακιά εταιρεία, εναντίον της οποίας μπορείς να σηκώσεις μαύρες (ή και γαλανόλευκες, που έγιναν της μόδας) σημαίες.

Ούτε μπορείς να κάνεις συλλαλητήριο εναντίον των… ψηφοφόρων, σε προεκλογική μάλιστα περίοδο.

Ενώ, εναντίον του ΤΑΡ, στέκεσαι αλληλέγγυος και… ό,τι μάσεις!

Πώς το λέει η διαφήμιση;
Τα θέλω όλα!

140212 ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ-3

Το ένα πουλάκι:

Ποιοι θα επανδρώσουν τα ψηφοδέλτια;

Χρησιμοποιώ επίτηδες το ρήμα επανδρώσουν και όχι στελεχώσουν, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να σχολιάσω την πραγματικότητα.

Η οποία, μετά από τόσους φεμινισμούς, μετά από τόσες ποσοστώσεις, εξακολουθεί να θέλει τις γυναίκες στο περιθώριο της πολιτικής ζωής.

Δεν αντέχω όμως να μην κάνω και το σεξιστικό μου σχόλιο. Πολλές από τις κυρίες που είδαμε στην κεντρική πολιτική σκηνή, ιδίως στην παρούσα βουλή, δεν μας άφησαν με τις καλύτερες εντυπώσεις.

Όχι πως οι άντρες είναι καλύτεροι, όμως η γυναικεία παρουσία δεν έδωσε αυτόν τον άλλο αέρα που περιμέναμε, αυτή την διαφορετική προσέγγιση στα πράγματα, τη θηλυκή ματιά…

Και, αν το έκανε, σίγουρα δεν ήταν προς την κατεύθυνση που φανταζόμασταν ή ελπίζαμε.

Ίσως πάλι να φταίει και το σύστημα ενημέρωσης, το οποίο αποκλείει τις ψύχραιμες και σοβαρές φωνές και προβάλλει τις κραυγές και την όξυνση των πραγμάτων.

Είναι βέβαιο πως υπάρχουν και γυναίκες που λειτουργούν αθόρυβα, σοβαρά και παράγουν αξιόλογο έργο, το οποίο, δυστυχώς, δεν προβάλλεται από τα μέσα επικοινωνίας.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στο ερώτημά μας. Ποιοι θα επανδρώσουν τα ψηφοδέλτια των αυτοδιοικητικών εκλογών;

Είπαμε χθες πως το οικονομικό όχι μόνο δεν είναι κίνητρο, απεναντίας αποθαρρύνει και κάποιους ανθρώπους να ασχοληθούν, εκτός αν είναι άνεργοι ή δεν αποβλέπουν μόνο στα έσοδα από τους μισθούς τους.

Αυτό το λέω χωρίς να έχω άλλα στοιχεία πέραν των ανακοινώσεων που κατά καιρούς κάνουν οι Ανεξάρτητες Αρχές και μας πληροφορούν ότι στην τοπική αυτοδιοίκηση παίζεται το κύπελλο πρωταθλητριών της διαφθοράς. Καθόλου απίθανο, λοιπόν, κάποιοι να ζηλεύουν τη δόξα των πρωταθλητών και να επιθυμούν να είναι μέσα στο παιχνίδι, όσο πιο μέσα, τόσο το καλύτερο, αλλά και από τον πάγκο δεν είναι τα πράγματα τόσο άσχημα.

Αυτή όμως είναι μόνο μια μερίδα, πολλές φορές γνωστή στους ψηφοφόρους και με ονοματεπώνυμα, ασχέτως αν, για ευνόητους λόγους, τους χαρακτηρίζουν όλους «λαμόγια» και… τους ψηφίζουν.

Το άλλο πουλάκι:

Ποιους άλλους έχουμε;

Α, ναι, τους κομματικούς υποψήφιους. Αυτοί, θέλουν δεν θέλουν, κατεβαίνουν στην εκλογική μάχη και συχνά τα ακούν από φίλους και συγγενείς. Μου έλεγε μία σύζυγος υποψηφίου προχθές πως έχει βαρεθεί να ψηφίζει τον άντρα της και πως αυτή τη φορά δεν θα το κάνει.

«Κάθε φορά, προκειμένου να συμπληρωθεί το ψηφοδέλτιο, τον βάζουν κι αυτόν υποψήφιο και εγώ είμαι υποχρεωμένη να τον ψηφίζω. Ε, το έκανα μια, το έκανα δυο, κάποια στιγμή θέλω κι εγώ να ψηφίσω εκείνη την παράταξη που νομίζω ότι θα διοικήσει καλύτερα το Δήμο.

Εξάλλου, αν ήμουν εγώ υποψήφια με άλλη παράταξη, ούτε εκείνος θα με ψήφιζε».

Οι κομματικοί υποψήφιοι, λοιπόν, είναι μια άλλη μεγάλη ομάδα και πολλούς τους βλέπουμε επί χρόνια στα ίδια ψηφοδέλτια καθαρά από κομματική πειθαρχία, μόνο και μόνο επειδή η γραμμή του κόμματος είναι να κατεβαίνει κάθε φορά στις εκλογές για να μετράει τις δυνάμεις του, αλλά και επειδή θεωρεί την προεκλογική περίοδο μια καλή ευκαιρία να επικοινωνήσει με τους ψηφοφόρους και να κοινοποιήσει τις θέσεις του.

Όχι για το τι χρειάζεται ο Δήμος, αλλά για το πώς θα αλλάξει η πολιτική κατάσταση στη χώρα.

Ίσως, από αυτά που σας είπαν, να πήγε ο νους σας μόνο στα μικρότερα κόμματα, όμως κομματικοί υποψήφιοι υπάρχουν παντού και κατεβαίνουν με άνωθεν εντολή ακόμη και ως υποψήφιοι με… υπερκομματικά ψηφοδέλτια.

Γνωστά αυτά, μην τα ξαναλέμε.

Αν αφήσουμε όμως το «κέρδος», αν αφήσουμε και την κομματική πειθαρχία, τότε τι μένει;

Φυσικά, το πάθος της πολιτικής. Ή το «ψώνιο» της πολιτικής. Η επιθυμία για προσφορά στον τόπο ή η πίστη πως ο τόπος είναι περίπου υποχρεωμένος να δεχτεί την προσφορά, μαζί και τον προσφέροντα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πόσοι τέτοιοι υπάρχουν;

Κάποιοι από την πρώτη περίπτωση, πάρα πολλοί από τη δεύτερη. Άνθρωποι που ξεκινούν από τη διάθεση να κάνουν κάτι για το τόπο τους, να παίξουν έναν ενεργό ρόλο και άλλοι που τους αρέσει να ανακατεύονται με αυτό που οι ίδιοι θεωρούν πολιτική, δηλαδή την παρουσία στα Μέσα, τις δημόσιες σχέσεις, τον παραγοντισμό, την ψευδαίσθηση ότι κινούν κι αυτοί νήματα, ότι τους λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους οι άλλοι.

Πώς θα διακρίνουμε τους πρώτους από τους δεύτερους; Δεν είναι και πολύ εύκολο, εκτός αν μιλάμε για μικρές κοινωνίες που γνωριζόμαστε μεταξύ μας και δεν περιμένουμε τις εκλογές για να δούμε ποιος είναι ποιος.

Οι πρώτοι έχουν ένα «ελάττωμα». Κουράζονται και απογοητεύονται εύκολα. Δεν είναι συνηθισμένοι, συνήθως δεν τους σηκώνει το κλίμα, αφήστε που δέχονται επίθεση από όλους τους άλλους που είπαμε πριν.

«Ποιοι είναι τώρα αυτοί; Τι θέλουν στην πολιτική σκηνή; Για ποιο λόγο δεν συμμορφώνονται με τους κανόνες; Γιατί αδιαφορούν για την εικόνα τους και ενδιαφέρονται για τις θέσεις και τις απόψεις τους;»

Αποτέλεσμα να φεύγουν συνήθως όπως ήρθαν, αφήνοντας ελεύθερο το γήπεδο για τα λαμόγια, τους κομματικούς και τα ψώνια.

Ωστόσο υπάρχουν. Καθήκον δικό μας, των ψηφοφόρων, είναι να τους εντοπίσουμε και να τους στηρίξουμε.

Ας τους σφίξουμε το χέρι, ας τους χτυπήσουμε στην πλάτη, ας τους δείξουμε πως επικροτούμε την απόφασή τους να «εκτεθούν» και, επιτέλους, ας τους ψηφίσουμε.

Διαφορετικά, ας πάψουμε να γκρινιάζουμε.

Ψάξε, ψάξε, θα τους βρεις!