150915 ΕΞΑΙΡΕΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Με αφορμή ένα επεισόδιο…

Το περιστατικό θεωρείται ασήμαντο, για δύο λόγους. Ο ένας είναι ότι αφορά πολύ λίγους και, αν δεν το «σήκωναν» κάποια σάιτ, θα περνούσε εντελώς απαρατήρητο.

Ο δεύτερος είναι πως τέτοια περιστατικά θεωρούνται τόσο συνηθισμένα στην ελληνική πραγματικότητα, που, αληθινά, καταντούν ασήμαντα.

Τότε, γιατί ασχολούμαστε μαζί του;

Ασχολούμαστε επειδή εμείς το κρίνουμε ως πάρα πολύ σοβαρό, όχι αυτό καθαυτό, αλλά ως παράδειγμα συμπεριφοράς που έχει γίνει κυρίαρχη στην ελληνική κοινωνία και, επιτρέψτε μου να πω, στο τμήμα της εκείνο που αυτοχαρακτηρίζεται Αριστερά.

Η συμπεριφορά αυτή έχει δυο όψεις.

Η πρώτη, η πιο «λαϊκή», μπορεί να περιγραφεί με τη γνωστή φράση «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;» Η δεύτερη, η πιο «πολιτική», περιγράφεται με μια παράφραση: «νόμος είναι το δίκιο εκείνων που φωνάζουν»!

Και στις δυο περιπτώσεις συναντάμε την ίδια ακριβώς επιδίωξη. Την εξαίρεση από το νόμο.

Γιατί;

Γιατί, έτσι! Δεν το είπαμε προηγουμένως; Είτε γιατί εμείς είμαστε ξεχωριστή περίπτωση και πρέπει να εξαιρεθούμε, είτε γιατί πιστεύουμε ότι ο νόμος, όταν στέκεται εμπόδιο στα σχέδιά μας, είναι απλώς… παράνομος και δεν πρέπει να ισχύει.

Ας έρθουμε όμως στο περιστατικό που έγινε αφορμή για τη σημερινή μας κουβέντα και μετά συνεχίζουμε τις γενικόλογες παρατηρήσεις.

Στη Θεσσαλονίκη, η διακομματική επιτροπή του Δήμου, πήρε απόφαση (νομίζω ομόφωνη, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα) να μην δίνονται για συγκεντρώσεις κάποιοι συγκεκριμένοι χώροι. Ο πεζόδρομος της Αγίας Σοφίας, η πλατεία Αριστοτέλους και ο χώρος μπροστά από τον Λευκό Πύργο.

Η λαϊκή Ενότητα, γνωρίζοντας την απόφαση, ζήτησε να πραγματοποιήσει τη συγκέντρωσή της… «στον Πύργο τον Λευκό» και φυσικά εισέπραξαν άρνηση. Τους ζητήθηκε να σεβαστούν την απόφαση και να πάνε λίγα μέτρα παρακάτω, στο Βασιλικό Θέατρο ή στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όμως αυτοί δεν ήθελαν να ακούσουν κουβέντα για αλλαγή της θέσης και ζήτησαν και τα ρέστα.

Αποτέλεσμα; Ο δήμαρχος, αφού τους εξήγησε πως δεν μπορεί να παρανομήσει και να δώσει τη συγκεκριμένη άδεια, αφού τους υπέδειξε διπλανούς χώρους για τη συγκέντρωσή τους, αφού τους τόνισε πως η παραπέρα συζήτηση δεν έχει νόημα και πως άδικα σπαταλούν το χρόνο του, αφού τους ζήτησε πολλές φορές να αποχωρήσουν, στο τέλος τους είπε «πάρτε δρόμο».

Το άλλο πουλάκι:

Δεύτερο αποτέλεσμα;

«Σε καταγγελία εναντίον του δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη προέβη η υποψήφια βουλευτής της Λαϊκής Ενότητας Δέσποινα Χαραλαμπίδου, επειδή ο δήμαρχος αρνείται να παραχωρήσει την πλατεία του Λευκού Πύργου για την πραγματοποίηση της κεντρικής προεκλογικής συγκέντρωσης του κόμματος με ομιλητή τον Παναγιώτη Λαφαζάνη».

«Ήρθαμε να κάνουμε διάβημα διαμαρτυρίας στον δήμαρχο κ. Μπουτάρη. Πέρα από την απαγόρευση, θέλουμε να καταγγείλουμε την πολύ άσχημη συμπεριφορά του κυρίου δημάρχου απέναντι στα μέλη και τα στελέχη της Λαϊκής Ενότητας, μια συμπεριφορά που φεύγει από τα όρια της προσβολής και πάει πολύ παραπέρα. Θεωρούμε απαράδεκτο το γεγονός», δήλωσε στους δημοσιογράφους η κ. Χαραλαμπίδου.

Εκεί που μας χρωστούσαν, μας πήραν και το βόδι!

Είναι η περίπτωση που σας είπαμε πριν. Ο νόμος, οι διατάξεις, οι αποφάσεις πρέπει να ισχύουν για όλους τους άλλους, εκτός από εμάς. Εμείς έχουμε δικό μας νόμο, εκείνο που νομίζουμε εμείς σωστό και μάλιστα έχουμε έναν εντελώς ιδιαίτερο τρόπο να το διεκδικούμε: Τον τσαμπουκά και τις καταγγελίες. Αν δεν περάσει ο πρώτος, συνεχίζουμε με τις δεύτερες.

Για να καταλάβετε πόσο δίκιο έχουν οι καταγγέλλοντες, σκεφθείτε λίγο το εξής σενάριο: Υποθέστε ότι πήγε η Χρυσή Αυγή και ζήτησε τον ίδιο χώρο για συγκέντρωση και ο δήμαρχος τον παραχώρησε. Φαντάζεστε τι θα άκουγε για την «αυθαίρετη και παράνομη» απόφασή του, τι θα του έσουρναν για τα «κρυφοφασιστικά» του αισθήματα και πόσες καταγγελίες θα έπεφταν για την «μοναρχική συμπεριφορά» του να αγνοεί τα συλλογικά όργανα;

Βλέπετε; Το πρώτο που ρωτάτε κι εσείς είναι «καλά, βάζεις Χρυσή Αυγή και Λαϊκή Ενότητα στο ίδιο τσουβάλι;»

Δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι αν οι νόμοι πρέπει να ισχύουν για όλους και χωρίς διακρίσεις, ή αν ο καθένας που θεωρεί ότι αδικείται μπορεί να ζητά να εφαρμόζονται κατά περίπτωση, με τη δική του περίπτωση πάντοτε να αποτελεί προκλητική εξαίρεση.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είναι η ίδια ιστορία…

Από την παράκαμψη στην ουρά και την αποφυγή της θητείας, μέχρι το σβήσιμο της κλήσης και την αποφυγή του υποβιβασμού της ομάδας, ο καθένας ως άτομο ή η κάθε «συλλογικότητα» ζητά να αποτελέσει ξεχωριστή περίπτωση, να εξαιρεθεί, να διαφύγει, να μην ισχύσει γι’ αυτόν ό,τι ισχύει για όλους τους άλλους…

Πολλές φορές η νοοτροπία αυτή ντύνεται με ιδεολογικό μανδύα, ζητάμε την εξαίρεση από το νόμο στο όνομα ενός ανώτερου δίκιου, ή κάποιων υψηλών ιδεών που δεν πρέπει να συγχέονται με άλλες ταπεινές και δεν πρέπει να περιορίζονται από κανενός είδους φραγμούς -άρα και νόμους.

Παραβλέπω και αφήνω ασχολίαστο το γεγονός ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, η απαίτηση για εξαίρεση είναι εσκεμμένη, προκειμένου να δημιουργηθεί σχετικός ντόρος ή/και να προκληθούν επεισόδια. (Να, ας πούμε, εμείς συζητάμε τώρα για την συγκέντρωση της Λαϊκής Ενότητας.) Στο αυτονόητο ερώτημα του Μπουτάρη γιατί δεν κάνουν τη συγκέντρωσή τους κάπου αλλού, η απάντηση ήταν «θέλουμε να έχουμε φόντο τον Λευκό Πύργο»!

 

Γιατί έτσι θέλουμε! 

150914 ΠΑΙΔΟΚΕΝΤΡΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ποιος ενοχλείται;

Στη μεταπολιτευτική κοινωνία πολλά πράγματα άλλαξαν. Είδαμε θεσμούς να καταρρέουν, αξίες να χάνονται, συνθήματα να αλλάζουν, πρόσωπα να ανεβαίνουν ψηλά για να κατακρημνιστούν απότομα….

Μία «αξία» παρέμεινε σταθερή και πάνω από οτιδήποτε άλλο: το παιδί!

Όχι το παιδί γενικώς, η παιδική ηλικία δηλαδή, αλλά, πολύ συγκεκριμένα, το παιδί το δικό μας, το καμάρι μας, το μονάκριβό μας (έστω κι αν έχει άλλα πέντε αδέλφια), αυτό με το οποίο επιδιώκουμε την εκπλήρωση των πιο κρυφών απωθημένων μας.

Όλα για το παιδί! Τα πάντα επιτρέπονται, τίποτε δεν είναι κακό ούτε ντροπή, όταν πρόκειται για το παιδί μας. Θα μου πείτε αυτό δεν είναι κάτι καινούριο. Από την εποχή ακόμη του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου βλέπαμε ταινίες τού τύπου «έμεινα παρθένα για το παιδί μου», όμως τότε το παιδί, παραπεταμένο και περιφρονημένο γενικώς, αποτελούσε άλλοθι μόνο για κάποιες απελπισμένες μητέρες.

Εκεί εξάλλου βρισκόταν και το «δράμα» τής υπόθεσης. Στο δίλημμα, την «απορία» της πρωταγωνίστριας (και, μέσω αυτής, του θεατή), αν το παιδί αξίζει οποιαδήποτε θυσία ή μπορεί να δικαιολογήσει (να γίνει άλλοθι για) οποιαδήποτε συμπεριφορά. Σήμερα, τέτοιου είδους υποθέσεις φαίνονται αστείες, αφού, όπως είπαμε, τίποτε δεν μπορεί να συγκριθεί με την υπέρτατη αξία, το παιδί.

Αιτία του φαινομένου η διαστρεβλωμένες παιδαγωγικές αλήθειες που άρχισαν να καταφθάνουν στη χώρα μας με την μεταπολίτευση, καθώς και μια οικονομική άνθηση, η οποία έφερε και μεγάλη κοινωνική κινητικότητα, με αποτέλεσμα το παιδί μας να μπορεί, μέσω των δικών μας χρημάτων, να γίνει αυτό που δεν μπορέσαμε εμείς.

Ας τα δούμε καλύτερα.

Η παρεξηγημένη παιδαγωγική ελευθερία (μην πληγωθεί το παιδί και του δημιουργηθούν τραύματα) οδήγησε στη… «δικτατορία των ανηλίκων», οι οποίοι κατέστησαν υποχείριά τους όχι μόνο τους γονείς τους, αλλά και κάθε ενήλικα που ερχόταν σε επαφή μαζί τους. Από παππούδες και γιαγιάδες, μέχρι δασκάλους και καθηγητές, η συμπεριφορά όλων καθορίζονταν από την παράφραση του παλιού εμπορικού θέσφατου: το παιδί έχει πάντα δίκιο.

Γιατί όμως χρησιμοποιώ παρελθοντικό χρόνο; Αυτό ισχύει μέχρι σήμερα.

Συγχρόνως, το παιδί προορίζεται να γίνει ό,τι πιο σημαντικό για τη ζωή ημών των γονέων: αυτό που δεν μπορέσαμε να γίνουμε εμείς! Με οποιοδήποτε κόστος, όχι μόνον οικονομικό. Για να το κατορθώσουμε αυτό ξεκινάμε από τον υπερπροστατευτισμό και καταλήγουμε στη χειραγώγηση και κάπου εδώ αρχίζουν οι μεγάλες δυσκολίες.

Το δράμα των γονιών έχει πολύ εξελιγμένο σενάριο: Πώς να χειραγωγήσεις ένα πλάσμα που το έχεις εκπαιδεύσει να σε καταδυναστεύει, κάνοντας πάντοτε το δικό του; Η απάντηση είναι εύκολη, μόνο όμως στη θεωρία: τον πείθεις ότι αυτό που θέλεις εσύ είναι για το καλό του, ή φροντίζεις να ταυτιστούν οι δικές του επιλογές με τις δικές σου.

Το άλλο πουλάκι:

Γιατί τα λέμε όλα αυτά;

Σας θυμίζω πως, εκτός από προεκλογική περίοδος, είναι και περίοδος που αρχίζουν τα σχολεία. Μάλιστα, ειδικά φέτος, κατά ένα παράξενο τρόπο, αυτά τα δυο μοιάζουν να έχουν κάποια συνάφεια. Ο λόγος; Το παιδί του πρώην πρωθυπουργού και αρχηγού του πρώτου (δημοσκοπικά) κόμματος πάει στο σχολείο. Σε ένα ιδιωτικό σχολείο!

Το γεγονός θα ήταν χωρίς σημασία και θα περνούσε απαρατήρητο, αν ο περί ου ο λόγος αρχηγός δεν προέρχονταν από τον χώρο της Αριστεράς (όπως την εννοεί ο καθένας) και δεν είχε υπάρξει ο ίδιος ένας μαθητής – καταληψίας που αγωνίστηκε να αλλάξει το δημόσιο σχολείο. «Πού ήσουν νιότη που ‘λεγες πως θα γινόμουν άλλος», θα μου πείτε, όμως αυτό ισχύει για όλη την πολιτική σταδιοδρομία του κυρίου Τσίπρα, γιατί να σχολιαστεί ειδικά αυτό;

Και όμως, όχι μόνο σχολιάστηκε, αλλά έγινε και σπουδαίο θέμα, απασχόλησε πολλούς και ανάγκασε κι εμάς να το φέρουμε στη σημερινή μας κουβέντα. Όπως συνηθίζουμε όμως από μια κάπως διαφορετική οπτική.

Είναι δικαιολογημένες οι αντιδράσεις στη επιλογή αυτή της οικογένειας Τσίπρα για το παιδί τους; (Ας με συγχωρέσει η κυρία Περιστέρα Μπαζιάνα γι’ αυτό το «οικογένεια Τσίπρα», όμως είμαι κάπως παλαιών αρχών σ’ αυτή τα ζητήματα.)

Ένα παλιό πολιτικό ανέκδοτο έλεγε πως, όταν κάποτε συνάντησαν τον Λένιν να ταξιδεύει πρώτη θέση με το τρένο και το σχολίασαν αρνητικά, αυτός απάντησε πως «ο στόχος της επανάστασης δεν είναι να καταργηθεί η πρώτη θέση, αλλά να γίνουν όλες οι θέσεις σαν την πρώτη»! Φαντάζομαι όμως πως το όραμα και το πρόγραμμα του κυρίου Τσίπρα δεν είναι να γίνουν όλα τα σχολεία ιδιωτικά, αλλά εξίσου καλά με εκείνα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μέχρι τότε…

Μέχρι τότε οι γονείς του μικρού Ορφέα-Ερνέστο (φαντάζομαι δεν κλίνεται) έχουν κάθε δικαίωμα να κάνουν ό,τι θα έκαναν όλοι εκείνοι που τους κατακρίνουν: Αυτό που θεωρούν καλύτερη επιλογή για το παιδί τους. Όποιος νομίζει ότι θα έκανε κάτι διαφορετικό, ότι θα επέλεγε κάτι «δεύτερο», κατώτερο των δυνατοτήτων του, για το δικό του παιδί, ας βγει να μιλήσει. Πόσοι όμως θα το έκαναν αυτό.

Είμαι σίγουρος ότι ο Αλέξης Τσίπρας μπήκε στον πειρασμό. Οπωσδήποτε θα είπε στην Περιστέρα «μήπως να το γράψουμε καλύτερα στο δημόσιο σχολείο της γειτονιάς, για να μην μας κράξουν –είναι και προεκλογική περίοδος».

Είμαι όμως εξίσου σίγουρος ότι εκείνη του απάντησε «το κράξιμο να το σκεφτόσουν, όταν υπέγραφες το μνημόνιο, όχι τώρα που πρόκειται για το μέλλον του παιδιού».

Και, όπως ήταν φυσικό, εκείνος υποχώρησε.

150911 ΝΙΚΗΦΟΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Νενικήκαμεν!

Φαίνεται πως το έχει η μοίρα μας να μη συμφωνούμε σε αυτό το θέμα. Βλέπετε, ακόμη δεν έχουμε καταλήξει οριστικά ούτε στο ποιος ήταν ο μαραθωνοδρόμος αγγελιοφόρος που μετέφερε το μήνυμα της νίκης. Ήταν ο Φειδιππίδης ή ο Ευκλής;

Άσε που δεν γνωρίζουμε και ποια ακριβώς ήταν η τελευταία του φράση. Νενικήκαμεν, ή χαίρετε νικώμεν;

Δεν είναι τυχαίο πως από τα αρχαία χρόνια μας κυνηγά αυτή η κατάρα, να μην μπορούμε να συμφωνήσουμε σε τίποτε. Ο καθένας έχει την άποψή του, παρουσιάζει τη δική του εκδοχή, ακόμη και σε πράγματα που μπορούν, υποτίθεται, να μετρηθούν, πόσο μάλλον σε άλλα που είναι τελείως υποκειμενικά.

Σκεφθείτε λίγο ότι στις φοιτητικές εκλογές έβγαιναν επί χρόνια τόσα αποτελέσματα όσες ήταν και οι φοιτητικές παρατάξεις που έπαιρναν μέρος σ’ αυτές. Δεν γνωρίζω τι γίνεται σήμερα, έπαψα να παρακολουθώ, αν κρίνω όμως από την πρεμούρα κάποιων να μην ισχύσει η ηλεκτρονική ψηφοφορία που θα έλυνε τέτοια (και τέτοια) προβλήματα, τότε μάλλον το φαινόμενο ζει και βασιλεύει.

Για τον ίδιο λόγο δεν παρακολουθώ και τις τηλεοπτικές «μονομαχίες», τα γνωστά ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών. Είναι ανόητο να παρακολουθείς κάτι που δεν είναι αυτό που λέει και για το οποίο όλοι όσοι παίρνουν μέρος βγάζουν τα δικά ο καθένας το δικό του «αποτέλεσμα».

Έτσι έγινε και αυτή τη φορά. Αν τους ρωτήσεις όλοι είναι βέβαιοι πως η «νίκη» πήγε με το μέρος τους, πως συνέτριψαν τους αντιπάλους οι οποίοι έχασαν τα λόγια τους, ενώ ο δικός τους τα είπε νεράκι. Ξεχνούν ότι το νόημα τέτοιων ντιμπέιτ είναι ένας ακόμη τρόπος να ενημερωθούν προεκλογικά οι πολίτες. Ή μήπως δεν είναι;

Μήπως όλα γίνονται ακριβώς για να μην υπάρξει ενημέρωση, αλλά ένα παιχνίδι εντυπώσεων; Μήπως αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που οι περίφημες διακομματικές επιτροπές αποφασίζουν να στηθεί έτσι, με τέτοιους όρους, το παιχνίδι; Ποιος θα κερδίσει όχι την ουσία, αλλά τις εντυπώσεις;

Ξέρετε ποιο είναι το ειρωνικό; Όλοι γνωρίζουν τι θα γίνει, όλοι αγωνίζονται για να στηθεί έτσι ακριβώς, όλοι το παρακολουθούν και, στο τέλος, όλοι γκρινιάζουν γιατί έγινε… αυτό που ήθελαν από την αρχή! Τι  περίμεναν δηλαδή; Αφού δημιουργηθεί ένα αποστειρωμένο περιβάλλον και αφού οργανωθούν με κάθε λεπτομέρεια οι παράλληλοι μονόλογοι, να προκύψει ένα θεαματικό αποτέλεσμα «μάχης»;

Τώρα, θα μου πείτε, εσύ σχολιάζεις κάτι που δεν παρακολούθησες;

Αυτό ακριβώς κάνω. Απολογούμαι γιατί δεν το παρακολούθησα και σχολιάζω εκείνους που έχασαν τρεις ώρες ακούγοντας πράγματα που ήξεραν από πριν, για να καταλήξουν σε συμπεράσματα προδιαγεγραμμένα.

Το άλλο πουλάκι:

Ας σχολιάσουμε τους σχολιαστές.

Πολύ νωρίς το επόμενο πρωί, ακούγοντας το κρατικό ραδιόφωνο, κατάλαβα πολύ καλά πόσο ανούσια πέρασαν το βράδυ τους οι τηλεθεατές.

Ξέρετε ποιος ήταν ο νικητής, κατά τους σχολιαστές δημοσιογράφους της ΕΡΑ 1; Κρατηθείτε: ήταν η ΕΡΤ! Μάλιστα! Καμάρωναν που οι περισσότεροι τηλεθεατές επέλεξαν το δικό τους κανάλι για να παρακολουθήσουν το ντιμπέιτ, παρόλο που όλα τα κανάλια έδειχναν ακριβώς το ίδιο πράγμα.

«Προτίμησαν το αυθεντικό από τις απομιμήσεις», είπε κάποιος καμαρώνοντας σαν γύφτικο σκεπάρνι. Βέβαια, μετά, επισήμαναν πως η ΕΡΤ ήταν η μόνη που έβγαζε χρονόμετρο στην οθόνη, επομένως κάποιος μπορούσε να παρακολουθήσει με κάπως μεγαλύτερο ενδιαφέρον τη διαδικασία… «παραβίασης από όλους του συμφωνημένου χρόνου», όπως χαρακτηριστικά είπαν.

Επιπλέον, βρήκαν την ευκαιρία να ευλογήσουν τα γένια τους λέγοντας ότι από το ντιμπέιτ αποδείχθηκε πόσο χρήσιμη είναι η ΕΡΤ και πόσο σωστά έγινε που επαναλειτούργησε (και επαναπροσλήφθηκαν οι ίδιοι), αφού «μόνο η κρατική τηλεόραση μπορεί να διοργανώνει τέτοιου είδους κρίσιμα γεγονότα». Όπως ακριβώς σας τα λέγαμε κι εμείς χθες, δηλαδή.

Άντε να βγάλεις άκρη!

Λες και χρειάζονται οι δεν ξέρω κι εγώ πόσοι περιφερειακοί σταθμοί της ΕΡΤ, με τους ένας Θεός ξέρει πόσους υπαλλήλους, προκειμένου να γίνει ένα σωστό ντιμπέιτ.

Καταλάβατε; Αφού κατηγόρησαν όλη τη διαδικασία, αφού μας είπαν ότι είναι χωρίς νόημα για τους πολίτες, στο τέλος φούσκωσαν από καμάρι που αυτοί και μόνο αυτοί θα μπορούσαν να διοργανώσουν κάτι τέτοιο!

Για να μην πω το άλλο. Κατέκριναν το γεγονός ότι υπήρχαν πολλοί δημοσιογράφοι, με αποτέλεσμα να χάνεται πολύς χρόνος με τις ερωτήσεις τους, αλλά παραπονέθηκαν που δεν υπήρχε και ένας δικός τους συνάδελφος, της ΕΡΤ δηλαδή, ο οποίος να μπορεί και αυτός να υποβάλλει ερωτήσεις. Πέρα από τον συντονιστή!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Καλά είπες. Πού να βγάλεις άκρη;

Τώρα όλοι περιμένουμε το επόμενο ντιμπέιτ με την ίδια λαχτάρα που τα παιδιά περίμεναν τον σημερινό Αγιασμό στα Σχολεία.

Κυκλοφόρησε, μου άρεσε και σας το μεταφέρω:

-         Τι θα βάλεις στον Αγιασμό;

-         Τα κλάματα!

Δεν αναφέρεται αν ο διάλογος είναι μεταξύ μαθητών ή εκπαιδευτικών –θα μπορούσε να ισχύει και το ένα και το άλλο. Πάντως κάτι οι εκλογές, κάτι το ντιμπέιτ, δεν μας έμεινε καιρός να σχολιάσουμε το γεγονός πως σήμερα ξεκινά μια από τις χειρότερες, οργανωτικά, σχολικές χρονιές των τελευταίων ετών.

Γεγονός που αποδεικνύει ότι, πέρα από τις οικονομικές δυσκολίες, πέρα από τις γνωστές ευθύνες των άλλων, πρέπει κι εσύ να μπορείς στοιχειωδώς να μοιράσεις δυο γαϊδουριών άχυρο. Πράγμα που δεν το μπορούν όλοι και ίσως έτσι εξηγείται το γεγονός ότι αρέσκονται (και βολεύονται;) στα μεγάλα λόγια και τις εξαγγελίες.

 

Αρχίσαμε!

150910 ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Αποκατάσταση…

Μπορεί η λανθάνουσα γλώσσα να λέει (κάποιες φορές) την αλήθεια, όμως αυτό το λάθος στο οποίο θέλουμε να αναφερθούμε είναι απλώς μια αφορμή για να σχολιάσουμε μια πολύ δυσάρεστη για εμάς κατάσταση.

«Αποκαταστήσαμε το μαύρο στις οθόνες», είπε προχθές ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, καθώς απαριθμούσε τα επιτεύγματα της κυβέρνησής του. Προφανώς άλλο ήθελε να πει, διότι η αποκατάσταση του μαύρου μόνο μαύρο αποτέλεσμα μπορεί να έχει, πράγμα που δεν συμφέρει στον ομιλητή.

Ας έρθουμε όμως στην ουσία. Εσείς είδατε κανενός είδους… αποκατάσταση στην ΕΡΤ; Όλα τα κανάλια της επαναλειτουργούν, τα έξοδα –εννοείται- τρέχουν, οι λογαριασμοί έρχονται φουσκωμένοι μέσω ΔΕΗ, αλλά από αποτέλεσμα μηδέν.

Σας το λέω εγώ που είμαι ένας από τους πιο πιστούς «φίλους» της κρατικής ραδιοτηλεόρασης.

Το ραδιόφωνο στο σπίτι ή στο αυτοκίνητο είναι κολλημένο αποκλειστικά στους κρατικούς σταθμούς και η τηλεόραση παίζει επί το πλείστον στα κρατικά κανάλια. Ε, λοιπόν, σας το δηλώνω ευθύς εξ αρχής, έχω πήξει στην «κονσέρβα». Αν αυτό αποκαλούμε «αποκατάσταση του μαύρου», τότε τι να πω;

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Δεν θα σχολιάσω παρά ελάχιστα τον πολιτικό προσανατολισμό που πήραν οι δημοσιογραφικές και όχι μόνο εκπομπές της ΕΡΤ. Αυτό φάνηκε κυρίως στις μέρες πριν από το δημοψήφισμα, όταν ακόμα και οι μουσικοί παραγωγοί έπαιρναν ανοιχτά θέση υπέρ του ΟΧΙ, ξεπληρώνοντας ίσως την υποχρέωση της επαναπρόσληψής τους.

Για την τηλεόραση δεν θέλω να πω τίποτα, βλέπετε καθημερινά τους δημοσιογράφους που θέλουν να κρυφτούν όμως η… χαρά δεν τους αφήνει. Συνεχής και ανυπόκριτη αβάντα στην κυβέρνηση. Δεν πειράζει. Εμείς άλλωστε ποτέ δεν πιστέψαμε σε μια ουδέτερη και αντικειμενική ΕΡΤ, ούτε περιμέναμε κάτι τέτοιο, ώστε να αισθανόμαστε τώρα απογοήτευση.

Ας συζητήσουμε για τα προβλήματα λειτουργίας της αποκαταστημένης ΕΡΤ, αρχίζοντας από το ραδιόφωνο. Πού είναι οι σταθμοί, οέο; Για να πιάσεις Δεύτερο Πρόγραμμα πρέπει να μετακινείς όχι μόνο τη βελόνα, αλλά και το ραδιοφωνάκι από γωνιά σε γωνιά του σπιτιού. Για το αυτοκίνητο δεν το συζητώ, κάθε στροφή και άλλο τραγούδι!

Το τελευταίο τεχνικό τους επίτευγμα είναι να ακούμε συγχρόνως Δεύτερο και Τρίτο Πρόγραμμα, δύο σε ένα, ή ένα πάνω στο άλλο. Όπως το προτιμάτε! Το ερώτημα ξεπηδά αβίαστα: Γι’ αυτό το ραδιόφωνο έγινε τόση φασαρία και γι’ αυτό πληρώνουμε την υποχρεωτική μας συνδρομή; Πού είναι οι χιλιάδες τεχνικοί που… αποκαταστάθηκαν; Πώς γίνεται να πιάνουμε όλους τους άλλους ιδιωτικούς σταθμούς, εκτός από το πανάκριβο κρατικό ραδιόφωνο;

Το άλλο πουλάκι:

Και όταν το πιάνουμε;

Οι παραγωγοί εργάζονται μία ή το πολύ δύο ώρες την ημέρα, όμως αυτό ας μην το σχολιάσουμε, ας πούμε ότι έτσι είναι η φύση της δουλειάς τους. Δεν είναι όμως προκλητικό να ξεκινούν την εκπομπή με καθυστέρηση, ή να φεύγουν δέκα λεπτά πριν τελειώσει, αφήνοντας ένα (και δεύτερο) τραγούδι να παίζει; Δεν είναι προκλητικό να μας λένε κάθε Παρασκευή με πόση λαχτάρα περιμένουν το Σαββατοκύριακο για να ξεκουραστούν;

Το πιο προκλητικό όμως ήταν η ομαδική τους απόδραση με άδεια μέσα στον Αύγουστο, με αποτέλεσμα να ακούμε αποκλειστικά κονσέρβες, εκπομπές από τα παλιά σε επανάληψη, συχνά χωρίς καν να δηλώνεται κάτι τέτοιο. Τόσο δύσκολο ήταν να ρυθμίσουν τις άδειές τους, να καλύπτουν τις ώρες των απόντων κάποιοι άλλοι, ώστε να εξακολουθήσει να υπάρχει ένα «ζωντανό» πρόγραμμα;

Είναι η ερώτηση που κάνω συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις. Αν το μαγαζί ήταν δικό τους, όπως εξάλλου ισχυρίστηκαν όταν τους απέλυσαν, θα το έκλειναν και θα έφευγαν για διακοπές; Δεν θα φρόντιζαν να αφήσουν κάποιον υπεύθυνο, ώστε να μην διακοπεί εντελώς η λειτουργία του σταθμού;

Θα μου πείτε πως έτσι κάνουν και πολλοί ιδιωτικοί σταθμοί. Δεν μ’ ενδιαφέρει. Δεν τους παρακολουθώ, δεν τους πληρώνω και είμαι βέβαιος πως κανείς από αυτούς δεν έχει τους χιλιάδες (αποκαταστημένους) υπαλλήλους που διαθέτει η ΕΡΤ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Θέλετε να σας πω και για την τηλεόραση;

Νομίζω πως γι’ αυτήν έχετε όλοι μια εικόνα. Την ίδια που είχατε και πριν από δέκα ή περισσότερα χρόνια, αφού ένα μεγάλο μέρος των εκπομπών είναι απλώς επαναλήψεις, που τις έχουμε δει μάλιστα περισσότερες από πέντε φορές. (Όσοι είμαστε «πιστοί» της ΕΡΤ.) 

Τα ερωτήματα που προκύπτουν πολλά. Αυτό εννοούσαμε όταν λέγαμε ότι «θα επαναλειτουργήσει η ΕΡΤ με όλες τις δομές της»; Αφού έχουμε αυτή την «εικόνα» του εθνικού μας ραδιοτηλεοπτικού φορέα, ποιος μπορεί να μας πει ποια ακριβώς δουλειά κάνουν όλοι εκείνοι οι υπάλληλοι που επαναπροσλήφθηκαν; Διότι, αν θυμάμαι καλά, με την λιγοπρόσωπη ΝΕΡΙΤ τα πράγματα δεν ήταν και πολύ χειρότερα.

Το ερώτημα όμως που με απασχολεί εμένα προσωπικά είναι άλλο. Πού βρίσκονται όλοι εκείνοι, οι χιλιάδες φίλοι της ΕΡΤ, που είχαν κατακλύσει τα ΜΜΕ και το διαδίκτυο, όταν έπεφτε το «μαύρο»; Πού βρίσκονται οι τόσοι καλλιτέχνες που έτρεχαν να δώσουν το παρών, προκειμένου να ξανανοίξει η ΕΡΤ, δηλαδή να επαναπροσληφθούν οι απολυμένοι; Είναι τόσο ευχαριστημένοι με τη σημερινή λειτουργία, ώστε σιωπούν σαν να είναι όλα καλά;

Το θέμα της ΕΡΤ, φίλοι μου, μας δείχνει κάτι περισσότερο από την επαναλειτουργία ενός οργανισμού. Μας δείχνει πως πολλοί από εκείνους που μιλούν για αλλαγές και μεταρρυθμίσεις δεν εννοούν τίποτε περισσότερο από την επιστροφή στις παλιές ξένοιαστες μέρες που όλα κυλούσαν ήρεμα με χάρη στα δανεικά λεφτά.

Να λοιπόν ακόμη ένα θέμα που θα μπορούσαν να αναπτύξουν προεκλογικά τα κόμματα, πέρα από τις γενικόλογες εξαγγελίες.

 

Ασπρίσαμε!

150909 ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δεν μ’ αφήνουν ν’ αγιάσω…

Πάνω που αποφασίζω να μην ασχοληθώ με τον προεκλογικό ΣΥΡΙΖΑ και να δω το θέμα κάπως γενικότερα, έρχονται με δηλώσεις και με κεντρίζουν.

Θα μου πείτε, γιατί δίνεις σημασία; Υπάρχουν τόσα άλλα πράγματα για να σχολιάσεις, τόσα άλλα κόμματα, αν δεν θέλεις να ξεφύγεις από το πνεύμα της προεκλογικής περιόδου.

Όπως έχετε καταλάβει, φίλοι μου, και όπως σωστά πολλοί από εσάς με κατηγορείτε, έχω ένα θέμα με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν χρειάζεται να αναζητήσετε ψυχαναλυτικές ερμηνείες, η εξήγηση είναι πολύ απλή και την έχω πει και παλαιότερα: είχα, όχι μόνο προσδοκίες, αλλά και απαιτήσεις από ένα κόμμα σαν αυτό.

Απαιτήσεις έχεις από κάποιον που θεωρείς ότι διαθέτει δυνατότητες, που πιστεύεις ότι μπορεί να σταθεί άξιος των προσδοκιών που καλλιεργήθηκαν στο πρόσωπό του και της ελπίδας που ενέπνευσε…

Απαιτήσεις έχεις από την εθνική ομάδα του μπάσκετ, όχι από την αντίστοιχη του ποδοσφαίρου!

Δυστυχώς, οι απαιτήσεις που είχαμε εγώ και πολλοί άλλοι από τον ΣΥΡΙΖΑ διαψεύστηκαν οικτρά. Και όσοι παρακολουθείτε χρόνια τη στήλη μας ξέρετε πως αυτό δεν έγινε με την μετεκλογική αλλαγή πορείας, την απογοητευτική διαπραγμάτευση, το φιάσκο του δημοψηφίσματος και την υπογραφή του τρίτου (του μακρύτερου) μνημονίου.

Για εμάς και για τους επί μακρόν συνομιλητές μας αυτή ήταν μια, λίγο έως πολύ, προδιαγεγραμμένη πορεία, ίσως όχι το τέλος της, αφού πάντοτε ενελόχευε ο κίνδυνος ενός ατυχήματος ή της επικράτησης των πιο «ριζοσπαστών», δηλαδή όσων έχουν πάρει οριστικό διαζύγιο με την πραγματικότητα (και προσφάτως με το πρώην κόμμα τους).

Οι δικές μας απαιτήσεις άρχισαν να διαψεύδονται σταδιακά από την εποχή ακόμη των «αγανακτισμένων», όταν ο ΣΥΡΙΖΑ μυρίστηκε πως η υπόθεση έχει πολύ προεκλογικό ψωμί κι έσπευσε να πάρει το μεγαλύτερο μερίδιο, μεταλλασσόμενος  σιγά σιγά σε ένα λαϊκιστικό κόμμα που υποστήριζε τις πιο εξωφρενικές διεκδικήσεις και υποσχόταν στους πάντες τα πάντα.

Συγχρόνως άρχισε όχι απλώς να «οραματίζεται» την επιστροφή στις παλιές καλές εποχές των αστακομακαρονάδων (με δανεικά), αλλά και να υποστηρίζει το πέραν πάσης λογικής δόγμα πως «για την κρίση φταίνε τα μνημόνια», για να καταλήξει στο συμπέρασμα πως αρκεί να τα σκίσουμε για να επανέλθουν οι παλιές καλές ημέρες. Το αποκορύφωμα έφτασε πέρσι, τέτοιες μέρες, με το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Και αν κάθομαι τώρα και σας μιλάω γι’ αυτά είναι επειδή το έφερε η συγκυρία να το ξαναθυμηθούμε.

Τις ημέρες αυτές το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» ξαναήρθε στη επικαιρότητα, παραδόξως, από εκείνους ακριβώς που έπρεπε να προσπαθούν να το ξεχάσουν και να κάνουν την πάπια, ελπίζοντας πως θα το ξεχάσουν και οι υπόλοιποι. Κι όμως, αυτοί προκαλούν, και, όπως είπα στην αρχή, δεν μ’ αφήνουν ν’ αγιάσω!

Το άλλο πουλάκι:

Εφαρμόστηκε σε ένα μεγάλο του μέρος (!)

Αυτό ισχυρίστηκαν τόσο η εκπρόσωπος του κόμματος, όσο και ο ίδιος ο αρχηγός. Ο οποίος σημείωσε επιπλέον πως οι υποσχέσεις εκείνες επρόκειτο να υλοποιηθούν σε έναν ορίζοντα τετραετίας -άρα υπάρχει ακόμη χρόνος για την υλοποίηση και του υπολοίπου προγράμματος- και πως ο ΣΥΡΙΖΑ σε τίποτε δεν φάνηκε ασυνεπής, θα κριθεί μετά από τέσσερα χρόνια. Τόσο ανυπόκριτο δούλεμα!

Επειδή όμως σήμερα είναι πολύ εύκολο να θυμόμαστε και να κρίνουμε, κι επειδή θέλουμε εσείς οι συνομιλητές μας να μην παρακινείστε από συναισθηματισμούς, αλλά να συζητάμε με δεδομένα και να επιχειρηματολογούμε με λογική, βρήκα και σας παρουσιάζω το επικαιροποιημένο προεκλογικά «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» από την ΑΥΓΗ εκείνων των ημερών:

«Σημειώνεται ότι οι 4 βασικοί πυλώνες του προγράμματος που είχε παρουσιαστεί από τον Αλ. Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη περιλαμβάνουν: 1. Αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. 2. Άμεσα μέτρα για την επανεκκίνηση της οικονομίας. 3. Εθνικό σχέδιο για την ανάκτηση της εργασίας. 4. Θεσμικό και δημοκρατικό μετασχηματισμό του πολιτικού συστήματος.

Αναλυτικότερα, ο πρώτος πυλώνας περιλαμβάνει τους παρακάτω άξονες: Δωρεάν ρεύμα σε 300.000 νοικοκυριά που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας. Πρόγραμμα επιδότησης διατροφής με κουπόνια σίτισης σε 300.000 άπορες οικογένειες. Δωρεάν ιατρική περίθαλψη για όλους και δραστική μείωση συμμετοχής στη φαρμακευτική δαπάνη. Πρόγραμμα εξασφάλισης στέγης. Στήριξη χαμηλοσυνταξιούχων. Ειδική κάρτα μετακίνησης με τα μαζικής μέσα μεταφοράς. Κατάργηση της εξίσωσης του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης.

Ο δεύτερος πυλώνας περιλαμβάνει τα παρακάτω σημεία: Μέτρα για την άμεση άρση της καταστολής στην πραγματική οικονομία. Άμεση κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. Επαναφορά του αφορολόγητου στα 12.000 ευρώ. "Νέα σεισάχθεια" για τη ρύθμιση των "κόκκινων" δανείων. Ίδρυση αναπτυξιακής τράπεζας και τραπεζών ειδικού σκοπού. Επαναφορά κατώτατου μισθού.

Ο τρίτος πυλώνας προβλέπει τα παρακάτω: Άμεση επαναφορά της εργασιακής νομοθεσίας, της μετενέργειας, των εργασιακών δικαιωμάτων. Πρόγραμμα 300.000 νέων θέσεων εργασίας σε δημόσιο, ιδιωτικό τομέα και κοινωνική οικονομία. Διεύρυνση του αριθμού των δικαιούχων του επιδόματος ανεργίας.

Ο τέταρτος πυλώνας απαρτίζεται από τα εξής: Προώθηση της περιφερειακής συγκρότησης του κράτους. Ενίσχυση των θεσμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και εισαγωγή νέων θεσμικών εφαρμογών άμεσης δημοκρατίας στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Επαναχάραξη του χάρτη λειτουργίας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης της χώρας».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εσείς, είδατε κάτι από όλα αυτά;

Μην είστε βιαστικοί! Πώς να χτίσεις κάτι που οι άλλοι γκρεμίζουν σαράντα χρόνια; Κάντε λίγη υπομονή μέχρι το τέλος της τετραετίας.

Εξάλλου, περιμένατε εσείς ότι θα βρούμε τέτοια… «σθεναρή αντίσταση»; Πώς θέλετε να το περίμεναν οι σχεδιαστές του προγράμματος;

Δούλεμα κανονικό!