ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Σεπτέμβριος 2019. Συμπληρώθηκαν είκοσι συναπτά έτη από τη μέρα που αποφασίσαμε να σχολιάζουμε σε καθημερινή βάση τον κοινωνικό και πολιτικό μας βίο. Αυτός ο κύκλος έκλεισε. Δείτε εδώ το αποχαιρετιστήριο κείμενο.

Πάμε για άλλα; Ποιος ξέρει;

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

180112 ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:
Προβλέψεις τέλος!

Επιστρέφουμε στην καθημερινότητά μας, που μόνο πεζή δεν μπορείς να την πεις. Τα προβλήματα τρέχουν και συνεχώς προστίθενται νέα, λες και θέλουμε να επιβεβαιώσουμε την παροιμία «όπου φτωχός κι η μοίρα του».

Ξαφνικά, προέκυψε και πάλι θέμα «μακεδονικόν», αφού ήρθε στο προσκήνιο η ονομασία του… «κράτους των Σκοπίων», με την οποία φαίνεται πως υπάρχει βούληση (ή έχει επιβληθεί, όπως λένε) να τελειώνουμε.

Το θέμα, το γνωρίζουν όλοι καλά, έχει να κάνει με την ιστορία, από την οποία λένε ότι πρέπει να διδασκόμαστε, διαφορετικά είμαστε έρμαια της τύχης και βαδίζουμε στο παγκόσμιο γίγνεσθαι χωρίς πυξίδα.

Ωραία λόγια! Και, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντοτε με τα ωραία λόγια, τα λένε εκείνοι που δεν μπορούν, ή δεν θέλουν, να τα κάνουν πράξη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το… «μακεδονικό».

Τι μας διδάσκει η εντελώς πρόσφατη ιστορία του; Προσέξτε! Όχι η ιστορία της Μακεδονίας, αλλά του «μακεδονικού». Τι μας διδάσκει; Ότι, όταν πας να κάνεις εξωτερική πολιτική με συλλαλητήρια, δεν έχεις κανένα αποτέλεσμα.

Δεν είναι έτσι; Σκεφθείτε λίγο ποιος είναι ο ορισμός της αποτυχημένης πολιτικής. Δεν είναι το να προσπαθείς, μετά από χρόνια, να «κερδίσεις» εκείνο που σου δίνονταν στο πιάτο, αλλά εσύ το αρνιόσουν πεισματικά;

Κάπου εκεί δεν βρισκόμαστε σήμερα; Πάμε να διαπραγματευτούμε κάτι που μπορούσαμε να το είχαμε πετύχει από το 1993, αν δεν ασκούσαν τρομακτικές πιέσεις σε όλο τον πολιτικό κόσμο της χώρας τα… συλλαλητήρια.

Και, αφού δεν έχουμε διδαχτεί τίποτε από την πρόσφατη Ιστορία μας (λες και από την παλαιότερη έχουμε διδαχτεί κάτι) ετοιμαζόμαστε και πάλι να δώσουμε την μάχη του ονόματος στις πλατείες και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Χωρίς μάλιστα να ακούσουμε και τον στίχο του ποιητή Διονύση που λέει ότι η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική μας μελαγχολία. Αλλάζει χωρίς εμάς, σε πείσμα μας, και κοιτάξτε πού βρισκόμαστε με αυτή τη συμπεριφορά.

Το άλλο πουλάκι:
Η τέχνη της στρουθοκαμήλου!

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, μας επισκέφθηκε ένας θείος από τον Καναδά, που είχαμε να τον δούμε χρόνια. Ανάμεσα στις κουβέντες που κάναμε, μας μίλησε και για τους «Μακεδόνες», οι οποίοι είχαν, ήδη τότε, πολύ έντονη παρουσία εκεί.

Μας ρώτησε με περιέργεια αν ξέρουμε «τι είναι αυτοί οι Μακεδόνες», οι οποίοι διέθεταν ένα τεράστιο κτήριο στο κέντρο του Τορόντο, και μπορούσες ακόμη και από τους ταξιτζήδες να μάθεις για… «την καταγωγή και τη γλώσσα τους»

Δεν μιλάμε για εφημερίδες και περιοδικά, ούτε για παρουσία στα ΜΜΕ, που ήταν περισσότερο από έντονη. Το μόνο για το οποίο ήταν εντελώς βέβαιος ο θείος μας ήταν πως «αυτοί πρέπει να ρίχνουν πολλά λεφτά στην προπαγάνδα».

Αυτά, λοιπόν, που τα μάθαμε εμείς, εντελώς συμπτωματικά, ξαναλέω, στα τέλη της δεκαετίας του 1970 (!) είναι δυνατόν να μην τα γνώριζε το επίσημο κράτος, το υπουργείο Εξωτερικών με τους τόσους υπαλλήλους και τις στρατιές συμβούλων του;

Όμως η τακτική όλων των κυβερνήσεων μάς έφερε στα γεγονότα του ’90 και στη συνέχεια, η τέχνη της στρουθοκαμήλου, μας οδήγησε στο σήμερα∙ να διαπραγματευόμαστε ένα όνομα που θα περιέχει, τελικά, τον όρο Μακεδονία.

Βέβαια, στο εξαιρετικά επιτυχές αυτό «αποτέλεσμα» συνέβαλαν με όλες τους τις δυνάμεις οι κάθε είδους «Μακεδονομάχοι», οι οποίοι μπορεί να ζημίωσαν τη χώρα (είπαμε, χάσαμε τουλάχιστον χρόνο, ο οποίος είναι και χρήμα) οι ίδιοι όμως κέρδισαν πολλά.

Πάνω στο «μακεδονικό» χτίστηκαν καριέρες όχι μόνο πολιτικών. Χάρη σ’ αυτό εμφανίστηκαν «λαοπρόβλητοι» ηγέτες, από ιεράρχες και δημοσιογράφοι μέχρι καλλιτέχνες και πρόεδροι σωματείων, οι οποίοι επένδυσαν στη εθνική μας ευαισθησία.

Πούλησαν συναισθηματισμό, μίλησαν για «ψυχή», δάκρυσαν μπροστά στις κάμερες, ύψωσαν λάβαρα, απείλησαν και έβρισαν εκ του ασφαλούς, κυρίως όμως συνομίλησαν με τον Έλληνα που… δεν δέχεται να του κλέβουν την Ιστορία του.

Και ένα τρίτο πουλάκι:
Πολύ καλά!

Θέλετε όμως να δούμε τι κατάφεραν; Περισσότερες από εκατό χώρες έχουν αναγνωρίσει τους γείτονες με το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας», ενώ εμείς και μερικοί ακόμη «φίλοι μας» επιμένουμε στο FYROM.

Το οποίο, για όσους δεν το έχουν καταλάβει ακόμη, περιέχει φαρδιά πλατιά τον όρο «Μακεδονία(ς)», πράγμα το οποίο υποτίθεται ότι οι… «Μακεδονομάχοι» δεν πρόκειται να δεχτούν ποτέ! Κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας.

Έχουν καταφέρει ακόμη να ζημιωθεί η χώρα (αλλά να κερδίσουν πολλοί αετονύχηδες) με το περίφημο εμπάργκο. Έχουν καταφέρει να (αυτο)γελοιοποιούμαστε σβήνοντας από τις οθόνες της τηλεόρασης, κατά τη μετάδοση αγώνων, τα αρχικά της… γειτόνισσας.

Να απομονωνόμαστε αποχωρώντας από διεθνή τουρνουά και διαγωνισμούς, στα οποία οι διοργανωτές κάνουν δεκτή την FYROM χωρίς το FY, κάνοντας με τη στάση μας τους υπόλοιπους συμμετέχοντες να χαμογελούν συγκαταβατικά, αν όχι ειρωνικά.

Έχουν καταφέρει να γεμίσουμε τη χώρα, ιδιαίτερα τη βόρεια Ελλάδα, με κάθε είδους «μακεδονικό» καρακιτσαριό, γύψινους Μεγαλέξανδρους και πλαστικούς Ήλιους της Βεργίνας, ανταγωνιζόμενοι, χωρίς -είναι αλήθεια- να μπορέσουμε να τους πλησιάσουμε καν, τους υπερεθνικιστές Σκοπιανούς. 

Και συνεχίζουν!
Δεν εννοούν να καταλάβουν πως εξωτερική πολιτική με συλλαλητήρια και υπογραφές στο φέισμπουκ δεν γίνεται (χωρίς να ζημιώσει η χώρα).

Γίνεται μόνο με σοβαρή μελέτη των επιχειρημάτων και των «όπλων» του αντιπάλου, καλό σχεδιασμό των κινήσεών σου, δημιουργία κατάλληλων συμμαχιών, εκμετάλλευση των διεθνών συγκυριών, έξυπνες διαπραγματεύσεις και, κυρίως, εθνική στρατηγική.

Όσο επικρέμαται η κατηγορία του εθνικού προδότη, ο κάθε έλληνας διαπραγματευτής καθίσταται πρακτικά ανήμπορος να υπερασπιστεί τα εθνικά συμφέροντα, άρα αγωνίζεται για μια «από χέρι» χαμένη υπόθεση.

Ας τους εμπιστευτούμε κι ας τους αφήσουμε να κάνουν, όσο καλύτερα μπορούν, τη δουλειά τους, στο πλαίσιο πάντα της εθνικής στρατηγικής. Διαφορετικά θα μείνουμε να κλαίμε περήφανα άλλη μια χαμένη ευκαιρία.
 Ελληνική, βεβαίως, βεβαίως!

3 σχόλια:

Δάνεισε τα μετάξια στον άνεμο/Γιάννης Θ. Τοπαλίδης είπε...

Για τον προβληματισμό σας αλλά και των αναγνωστών σας, και για τον υφέρποντα εθνικισμό μας, καταθέτω 5 διαφορετικές ιστορίες, σχετικά:


Α) Ο Νικόλαος Γκρούγιος, Έλληνας ήρωας του ελληνοϊταλικού πολέμου από το δίγλωσσο χωριό Αχλάδα του νομού Φλώρινας, σκοτώθηκε στην Εαρινή Επίθεση των Ιταλών. Προς τιμήν του, υπάρχει το όνομά του σε επιτύμβια στήλη στην Αχλάδα... Κατά τη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου και κυρίως λόγω της έκβασής του, η οικογένειά του έφυγε σε γιουγκοσλαβικά εδάφη. Ο γιός του Γκρούγιου έκανε οικογένεια εκεί, αποκτώντας μέρα με τη μέρα σλαβομακεδονική συνείδηση, ενώ ο εγγονός του ήρωα του ελληνοϊταλικού μετώπου είναι ο Νίκολα Γκρούεφκσυ, ο εθνικιστής πρώην πρωθυπουργός… Τι συνέβη και ο εγγονός ενός ήρωα του ελληνοϊταλικού πολέμου συμπεριφερόταν επί μια δεκαετία ως ο μεγαλύτερος γενίτσαρος; Μήπως έφταιξε κάποτε και η απο εδώ μεριά;

Β) Στην περιοχή της Αλμωπίας, υπάρχει το χωριό Λουτράκι. Είναι πιο γνωστό με το σλαβικό του όνομα «Πόζαρ» (Ποζάρεβατς). Το ελληνικό κράτος μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκατέστησε σε όλα τα γύρω χωριά Πόντιους πρόσφυγες. Εκεί γεννήθηκε και έζησε ένα ευσεβέστατο παλληκάρι που όραμά του είχε να γίνει παπάς. Χειροτονήθηκε στη Μητρόπολη Φλώρινας. Πνευματικός του πατέρας ο ελληναράς και αυστηρός ασκητικά μητροπολίτης, μακαριστός Αυγουστίνος Καντιώτης. Το όνομα του χειροτονημένου ιερέα ήταν π. Νικόδημος Τσαρκνιάς. Ο Νικόδημος ήταν δίγλωσσος (μιλούσε ελληνικά και «μακεντόνσκυ» - βουλγαρικά) και το έκρυβε από τον Αυγουστίνο. Ο Αυγουστίνος, πιστός στις ιδεολογικές αρχές του μετεμφυλιακού αθηναϊκού κράτους για φυλετική καθαρότητα, δεν αναγνώριζε πουθενά την ύπαρξη των δίγλωσσων, θεωρώντας ότι όποιος μιλά «βουλγαρομακεντόνσκυ» είναι ανθέλληνας. Ο Αυγουστίνος, έκανε τα πάντα για το ποίμνιό του. Μέχρι και συνοικισμό για τους Τσιγγάνους έφτιαξε (Νεοφώτιστα Φλώρινας), φτάνει να βαπτίζονταν και να κατηχούνταν. Όταν αντελήφθη ότι ο Νικόδημος ήταν δίγλωσσος, τον έδιωξε. Ο Νικόδημος, πιο απελευθερωμένος, κατέφυγε στη Μητρόπολη Πολυανής και Κιλκισίου όπου σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έφτιαξε μια υποδειγματική ενορία, κατά τα καντιωτικά πρότυπα. Μάλιστα σε 4 μόλις χρόνια, έχτισε με συνεχείς εράνους μια ολοκαίνουργια, μεγάλη και όμορφη εκκλησιά. Τρομερά ασκητικός και πιστός άχρι θανάτου… Είχε ένα ελάττωμα. Στην επιμνημόσυνη δέηση για τον Μακεδονικό Αγώνα, αρνούνταν να παραστεί. Έτσι το μνημόσυνο που γινόταν κατ’ έτος, το τελούσε είτε ο δεύτερος ιερέας της ενορίας του Αγίου Αθανασίου (έτσι λέγεται το μεγαλοχώρι των 6000 κατοίκων όπου ιερουργούσε, στο νομό Θεσσαλονίκης), είτε ιερέας άλλου χωριού. Το 1992 μέσω των εφημερίδων «Απογευματινή» και «Ελεύθερος Τύπος» στήθηκε πλεκτάνη και φωτομοντάζ ότι τάχα ο Νικόδημος έκανε σεξ με ομοφυλόφιλο παρτενέρ κι ότι φωτογραφιζόταν γυμνός. Στημένη δουλειά της ΚΥΠ… Ο Νικόδημος ήταν υπερβολικά ζηλωτής και ασκητικός και ουδέποτε είχε δώσει δικαίωμα για να κατηγορηθεί. Ήταν πρόδηλο το φωτομοντάζ διότι τα λεπτά ασκητικά του χέρια είχαν αντικατασταθεί από τα χέρια κάποιου μπρατσαρά. Ο νεοτοποθετηθείς τότε μητροπολίτης Κιλκισίου, μάλλον απεδέχθη τη συναλλαγή και τον καθαίρεσε. Η ανεντιμότητα σε όλο της το μεγαλείο. Σήμερα ο Νικόδημος ανήκει στη «Μακεντόνικη» Εκκλησία και ιερουργεί σε ναό και μοναστήρι που έφτιαξε ο ίδιος του στο Λουτράκι…

Δάνεισε τα μετάξια στον άνεμο/Γιάννης Θ. Τοπαλίδης είπε...

Γ) Ο Μακεδονομάχος καπετάν Κώττας Χρήστου… Σλαβόφωνος… Επαναστάτησε εναντίον των Τούρκων ως Έλληνας. Εντάχθηκε ως αρχηγός ανταρτικής ομάδας στην Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση με αρχηγούς τους κομιτατζήδες Λαζάρ Ποπτράικωφ και Αθανάς Πετρώφ. Συγκρούστηκε αργότερα μαζί τους διότι επηρεάστηκε πάρα πολύ από τον Μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανό Καραβαγγέλη, ο οποίος τον όρισε ως προστάτη όχι των Ελλήνων, αλλά των Ορθοδόξων, από τους Βούλγαρους Εξαρχικούς και τους Τούρκους. Υπ’ όψιν ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο είχε καταδικάσει τον εθνοφυλετισμό από το 1872 και έτσι προσπαθούσε να κρατήσει ισορροπίες ανάμεσα στις εθνικές ομάδες των χριστιανών. Ο καπετάν Κώττας πολέμησε για λογαριασμό της ελευθερίας των Χριστιανών υπό το Οικουμενικό Πατριαρχείο όσο κανένας. Επαναλαμβάνω, δεν μιλούσε Ελληνικά. Συνελήφθη από τους Τούρκους στο Μοναστήρι και καταδικάστηκε σε θάνατο δι’ απαγχονισμού. απαγχονισμός του αποφασίστηκε για το πρωινό της 27ης Σεπτεμβρίου του 1905. Απαίτησε να του φέρουν Έλληνα ορθόδοξο ιερέα που τον μετάλαβε και στη συνέχεια οδηγήθηκε στην πλατεία Ατ Παζάρ της πόλης του Μοναστηρίου. Απαίτησε να του λύσουν τα χέρια. Ανέβηκε μόνος του στο ικρίωμα και αποφασισμένος κλώτσησε μόνος του το υποπόδιο, αφού φώναξε για τελευταία φορά:
«Ντα ζίβι Γκρίτσια!» Αυτή η φράση του ήταν στο ιδιόλεκτο των βουλγαρομακεντόνσκυ και σημαίνει «Ζήτω η Ελλάς»…
Σήμερα, όσοι έχουν «Μακεντόνικη» εθνική συνείδηση, έχουν μάθει να μισούν τον Μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανό Καραβαγγέλη και τον καπετάν Κώττα, ενώ λατρεύουν όλους τους Βούλγαρους αντάρτες, Γκότσε Ντέλτσεφ, Σαντάνσκυ, Μήτρο Βλάχο, Κοκάρεφ, Τσακαλάρωφ κτλ.

Δ) Υπήρξα επί 7 συναπτά έτη βιβλιοπώλης στη Θεσσαλονίκη. Ήταν πελάτης στο βιβλιοπωλείο μου ο Ζόραν Βρανισκόφσκι… Εκλεκτός φοιτητής της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης, μεταπτυχιακό πρωτοπαλλίκαρο του Νικολάου Ματσούκα, του κορυφαίου δογματολόγου της Ορθόδοξης Θεολογίας. Η διατριβή του είχε ως θέμα «Η ενότητα της Εκκλησίας και τα Σύγχρονα Εκκλησιολογικά Προβλήματα». Ο Ζόραν ήταν λεβέντης… Φοβερός θεολόγος και πολύ καλό μυαλό. Είχε σπουδάσει παλιότερα στα Σκόπια μηχανικός. Έγινε παπάς το 1998 με το όνομα Ιωάννης (Γιόβαν) και κατόπιν μητροπολίτης Βέλες (αρχαία επισκοπή Βελεσσών – εκ του όρους Μπέλες) στη σχισματική «Μακεντόνικη» Εκκλησία. Όσες φορές ήρθε στο βιβλιοπωλείο μου, του την έπεφταν με το χυδαιότερο τρόπο οι ελληναράδες Χριστιανοί πελάτες μου, σε βαθμό αγένειας και ασέβειας προς κληρικό. Πάντοτε ήταν ετοιμόλογος και ευγενέστατος. Υποστήριζε ότι είναι Ορθόδοξος Χριστιανός πάνω απ’ όλα… Εθνικά, πιεζόμενος να αυτοπροσδιοριστεί, απαντούσε ότι ήταν Σλάβος Μακεδόνας και ότι δεν μπορεί να διαπραγματευτεί κάποια άλλη εθνική ιδιότητα για τον εαυτό του, για να αισθανθεί εν Χριστώ αδελφός με κάθε Έλληνα Μακεδόνα… Το 2005, ήρθε σε επαφή με το Πατριαρχείο Σερβίας (την κανονική δικαιοδοτική εκκλησιαστική αρχή των Σκοπίων) και το Πατριαρχείο Σερβίας μαζί με το Φανάρι τον αναγνώρισαν ως Κανονικό Αρχιεπίσκοπο Αχρίδος… Τότε ξεκίνησε ένας τρομερός διωγμός εναντίον του από την κυβέρνηση της FYROM… Κατασκευάστηκαν κατηγορίες και φυλακίστηκε για χρόνια με την κατηγορία της κατάχρησης!!!! Με παρέμβαση του Βλαδίμηρου Πούτιν και του Πατριαρχείου Ρωσίας αποφυλακίστηκε (καλά μιλάμε, κράτος δικαίου και καλά η FYROM…). Τελικά ο Ιωάννης σήμερα είναι Βαρδαρινός ή Σλαβομακεδόνας; Και φανταστείτε ότι λατρεύει την Ελλάδα και τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης που είτε επί των ημερών του Παντελεήμονος Β’ είτε επί Ανθίμου, τον αγκάλιασε και τον φιλοξένησε και τον σπούδασε στα θεολογικά γράμματα.

Δάνεισε τα μετάξια στον άνεμο/Γιάννης Θ. Τοπαλίδης είπε...

Ε) Ο πληθυσμός της FYROM είναι συνονθύλευμα εθνικό. 200.000 πολίτες της έχουν βουλγαρικό διαβατήριο. 450.000 πολίτες της αυτοπροσδιορίζονται ως Αλβανοί. Μέσα στους υπόλοιπους υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες ελληνογενείς και ελληνόφωνοι. Και βέβαια σλάβοι, σερβογενείς… Όλοι αυτοί, αν εμείς λειτουργήσουμε διαιρετικά απέναντί τους, μπορεί σε βάθος χρόνου να αλληλοφαγωθούν μεταξύ τους. Αντίθετα, αν ασκήσουμε, με όπλο την πολιτιστική παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, στοιχειώδη πολιτική αγκαλιάς, σε βάθος 2 γενεών θα τους έχουμε εγκολπωθεί… Αν τους αφήσουμε, θα απευθυνθούν στις "μητέρες" πατρίδες τους (Βουλγαρία, Σερβία, Αλβανία) και η πυριτιδαποθήκη των Βαλκανίων θα πάρει φωτιά. Ήδη η σχισματική "Μακεντόνικη" Εκκλησία, απευθύνθηκε στο Βουλγαρικό Πατριαρχείο ως θυγατέρα προς Μητέρα Εκκλησία, για να διασώσει την ύπαρξή της και να ολοκληρώσει το ρόλο της ως μάνας του "μακεδονισμού". Ασφαλώς η λογική των συλλαλητηρίων, δεν αποτελεί την καλύτερη λύση.

Πριν λίγες μέρες, ανήμερα Θεοφάνεια στον Κεράτιο κόλπο στην Πόλη, οι βουτηχτές του σταυρού, έβγαλαν μέσα από τα μαγιό τους ελληνική σημαία (στην τουρκική επικράτεια, στο κέντρο της μεγαλύτερης τουρκικής πόλης) και ενώ ψαλλόταν το απολυτίκιο των Θεοφανείων, άρχισαν να πορώνονται ουρλιάζοντας με τον ελληνικό εθνικό ύμνο… Πόσο χριστιανικό ήταν άραγε αυτό που έκαναν; Πόση σχέση είχε με τα Θεοφάνεια και τον αγιασμό; Και βέβαια, οι ίδιοι οι βουτηχτές, δεν μένουν στην Πόλη… Μετά από λίγο πήραν τα λεωφορεία και επέστρεψαν στην Ελλάδα… Πήγαν στα Θεοφάνεια του Οικουμενικού Πατριαρχείου συμπεριφερόμενοι ως οπαδοί του Ολυμπιακού όταν παίζει μπάσκετ ή ποδόσφαιρο με τη Μπεσίκτας και τη Γαλατά Σεράι… Κρίμα…

Είμαστε τελικά αρκετά εθνικιστούληδες… Ελληνοκωλόπαιδα!


Φιλικότατα,

Γιάννης Τοπαλίδης