190702 ΑΚΥΚΛΟΦΟΡΗΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Και τι πάθαμε;

Ενώ οι μέρες περνούν –μπήκαμε στον Ιούλιο- και οι εκλογές είναι μια ανάσα μακριά, εγώ θα μείνω πιστός στο κλίμα των ημερών. Ποιο είναι αυτό; Να μην ασχολείται σχεδόν κανείς με την αναμέτρηση της Κυριακής.

Θεωρώντας, λοιπόν, ότι δεν έχουμε και τόσα πολλά να πούμε -τι να προσθέσουμε μετά από τόσα που σας λέμε, χρόνια τώρα;- θα ασχοληθούμε σήμερα με κάτι άλλο που παρατηρήσαμε τις προηγούμενες μέρες. 

Ας κάνουμε όμως μια εισαγωγή, που απαντά στο «και τι πάθαμε», με το οποίο ξεκινήσαμε την κουβέντα μας. Έχετε προσέξει ότι πολλές φορές είμαστε απόλυτοι σε κάποια θέματα, μέχρι η ζωή να μας αναγκάσει να κάνουμε πίσω;

Σου λέει ο άλλος, για παράδειγμα, «εμένα μου είναι αδύνατον να κόψω το τσιγάρο». Όταν όμως του χτυπήσει την πόρτα κάποιο έμφραγμα, όχι μόνο το κόβει, αλλά… απορεί που υπάρχουν άνθρωποι που καπνίζουν.

Το ίδιο και ο ευτραφής εκείνος καλοφαγάς που δεν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του να κάνει οποιαδήποτε μορφή δίαιτας, διότι δεν είναι δυνατόν να στερηθεί κάποια, έστω και μία, από τις αγαπημένες του λιχουδιές.

Όταν όμως δει τα σκούρα (συνήθως με τη μορφή ιατρικών εξετάσεων) τότε να δείτε πώς κόβει μια χαρά όλα όσα δίνουν γεύση και νοστιμιά στο φαγητό, περιοριζόμενος στο να τρώει κυρίως ανάλατα χορταρικά.

Ή εκείνη η μητέρα που θεωρεί ότι, αν αφήσει, έστω για μέρα, μόνους στο σπίτι τον σύζυγο και τα παιδιά της, το σπίτι θα βουλιάξει. Θα μείνουν νηστικοί, άπλυτοι, θα αρρωστήσουν, ενώ στο σπίτι θα εμφανιστούν άγρια θηρία.

Έρχεται τότε κάτι που την υποχρεώνει να τους εγκαταλείψει όχι για μία ή δύο μέρες, αλλά για εβδομάδες. Και βλέπει πως τίποτε από όσα φοβόταν δεν συνέβη. Απεναντίας, πέρασαν και μια χαρά χωρίς εκείνη.

Μπορούμε να αναφέρουμε πάρα πολλά τέτοια παραδείγματα. Για τον καταστηματάρχη που πιστεύει ότι, αν απουσιάσει μια ώρα από το μαγαζί του, οι υπάλληλοι θα τα κάνουν θάλασσα και δεν θα ξαναπατήσει πελάτης.

Όταν αναγκάζεται να απουσιάσει, βλέπει ότι η δουλειά κύλησε πολύ καλύτερα, ενώ οι πελάτες έμειναν ιδιαίτερα ευχαριστημένοι από τους υπαλλήλους του, οι οποίοι, απόντος του αφεντικού, πήραν πρωτοβουλίες και έδειξαν άλλο πρόσωπο.

Το άλλο πουλάκι:

Έτσι είναι!

Συχνά η ζωή σε υποχρεώνει να κάνεις πράγματα που τα θεωρούσες απίθανα. Αυτό όμως δεν είναι το ενδιαφέρον. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο ερώτημα γιατί δεν τα κάνεις μόνος σου, πριν αναγκαστείς από τις συνθήκες.

Και να ξανατονίσουμε ότι μιλάμε για εκείνες τις περιπτώσεις κατά τις οποίες αποδεικνύεται ότι όχι απλώς δεν ήταν δύσκολο να αποφασίσεις τις αλλαγές, αλλά και ότι αυτές αποδείχθηκαν ιδιαιτέρως αποτελεσματικές και ευεργετικές.

Με ποια αφορμή όμως σας τα λέμε όλα αυτά; Θα προσέξατε –όλοι το πρόσεξαν- ότι την προηγουμένη εβδομάδα έκλεισε για κάποιες μέρες η κυκλοφορία (των οχημάτων) στο κέντρο της πόλης.

Στο κλείσιμο αυτό οδηγηθήκαμε ύστερα από τα προβλήματα που δημιούργησαν οι έντονες βροχοπτώσεις στα φρεάτια και συγκεκριμένα σε εκείνα μπροστά στο παλιό Δημαρχείο. έπρεπε να πραγματοποιηθούν εργασίες συντήρησης.

Για να εγκατασταθεί, λοιπόν, το συνεργείο και να μπορέσει να εκτελέσει τις εργασίες, έκλεισε από τα οχήματα όλο το κέντρο της πόλης. Και το ερώτημα τίθεται πλέον επί του πραγματικού: Και τι πάθαμε;

Ξέρω. Θα μου πείτε ότι ταλαιπωρήθηκαν οι οδηγοί που ήθελαν να περάσουν από το κέντρο, ειδικά εκείνοι που δεν ήξεραν ότι ήταν κλειστό και έφταναν ξαφνικά μπροστά στο πρόβλημα χωρία καμιά προετοιμασία.

Ταλαιπωρήθηκαν επίσης και κάποιοι ταξιτζήδες που αναγκάστηκαν να μπουν σε στενά από τα οποία, σε διαφορετική περίπτωση, δεν περνούσαν ούτε… με σφαίρες. Ναι αυτό είναι αλήθεια, όμως δεν είναι πρόβλημα.

Όλα αυτά εμφανίστηκαν επειδή το κλείσιμο του κέντρου προέκυψε ξαφνικά, χωρίς κάποια προηγούμενη πρόβλεψη και αντίστοιχη ρύθμιση για το πώς θα μπορούσαν να κινηθούν εναλλακτικά οι οδηγοί.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτά… βολεύονται εύκολα.

Αν δώσεις σε κάποιους ειδικούς να σου σχεδιάσουν έναν διαφορετικό τρόπο κυκλοφορίας, θα δεις ότι δεν είναι πρόβλημα. Εξάλλου, κάτι τέτοιο έχει συμβεί σε πάρα πολλές πόλεις, και της χώρας μας.

Το ζητούμενο είναι να αλλάξουμε αντίληψη. Διότι, όταν εμείς λέμε κυκλοφορία, και μάλιστα κυκλοφορία στο κέντρο της πόλης, εννοούμε κυκλοφορία… οχημάτων. Κακώς! Διότι στις πόλεις (θα έπρεπε να) κυκλοφορούν κυρίως πεζοί.

Αυτές τις μέρες, λοιπόν, που ήταν ελεύθεροι να κυκλοφορήσουν στους δρόμους του κέντρου, η εικόνα του πραγματικά άλλαξε. Έβλεπες ένα διαφορετικό ρυθμό να κυριαρχεί και να αυτό είχε απήχηση στην ψυχολογία των πολιτών.

Και των (πολλών) καταστηματαρχών. Οι οποίοι, σε κουβέντες που είχαμε μαζί τους, έδειχναν ενθουσιασμένοι που δεν υπήρχε αυτή η συνεχής και ενοχλητική ροή οχημάτων μπροστά από τα μαγαζιά τους.

Ενοχλητική και μόνο με τον συνεχή θόρυβο, τη σκόνη, τα κορναρίσματα, τις εξατμίσεις, τα παράνομα παρκαρίσματα, τα μαλώματα των οδηγών ή τα σφυρίγματα των τροχονόμων όταν το κακό παραγινόταν.

Είδαμε, λοιπόν, ότι, όχι μόνο δεν πάθαμε και τίποτα σπουδαίο, όπως κάποιοι φοβούνται ότι θα συμβεί, αλλά τα περάσαμε μια χαρά. Κάτι εξάλλου που το έχουμε δει και σε άλλες περιπτώσεις, γιορτών, εκδηλώσεων κ.λπ.

Μήπως είναι καιρός να εξετάσουμε μια πιο μόνιμη τέτοια κατάσταση;

 Ούτε κυκλοφορώ, ούτε οπλοφορώ!

190510 ΑΝΤΑΜΕΙΒΟΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δεν μας έμεινε χρόνος.

                 

Η επικαιρότητα τρέχει με ρυθμούς που είναι αδύνατον να προλάβει ένας σχολιαστής που σέβεται τον εαυτό του. Δηλαδή κάποιος που δεν θέλει να σχολιάζει με ένα «τουίτ» ή με μια ανάρτηση λίγων λέξεων στο φέισμπουκ.

Δεν έχει όμως και τόση σημασία μια μικρή καθυστέρηση. Εξάλλου, τα θέματα με τα οποία εμείς καταπιανόμαστε είναι μεγάλα, σημαντικά, κυρίως όμως διαχρονικά (ΧΑ!) και έτσι δεν χάνουμε τίποτε αν τα συζητήσουμε λίγες μέρες αργότερα.

Έπειτα, δεν λένε ότι είναι πολύ κακό να αντιδρά πάντα κάποιος εν θερμώ; Ενώ, αν αφήσεις να περάσει ένα εύλογο χρονικό διάστημα, αν μετρήσεις, ας πούμε, αργά από μέσα σου μέχρι το τετρακόσιες πενήντα χιλιάδες, το βλέπεις πιο ψύχραιμα.

Να, για παράδειγμα, ένα τέτοιο μεγάλο, σημαντικό και κυρίως διαχρονικό θέμα είναι η υπουργοποίηση (τι λέξη κι αυτή!) του κυρίου Θεοχαρόπουλου. Όχι δηλαδή η συγκεκριμένη, αλλά… γενικώς.

Εσείς, τι θα κάνατε, προκειμένου να γίνετε υπουργός, έστω και για λίγους μήνες; Το ερώτημα, παρ’ όλο που είναι καθαρά ρητορικό για μας, κλήθηκαν και το απάντησαν ουκ ολίγα δημόσια πρόσωπα.

Θα έκαναν πράγματα… ακατονόμαστα! Θα άλλαζαν δύο και τρεις φορές κόμμα. Θα αγκαλιάζονταν με εκείνους που κάποτε έβριζαν. Θα ανασκεύαζαν ξανά και ξανά δηλώσεις και θέσεις τους…

Ξέρω. Μπορεί πολύ εύκολα να μας κατηγορήσει κάποιος ότι μιλάμε εκ του ασφαλούς. Εμάς κανείς ποτέ δεν πρόκειται να μας προτείνει, ή να μας δώσει τη δυνατότητα να γίνουμε υπουργοί.

Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πώς θα αντιδρούσαμε σε μια τέτοια περίπτωση. Διότι «μπαίνει σε πειρασμό, παιδί μου, ο άνθρωπος», όπως λένε και οι γεροντάδες στο Άγιο Όρος, και όχι μόνον αυτοί. 

Θα μου επιτρέψουν όμως, με όλο το σεβασμό, να πω ότι, σε πολλές περιπτώσεις, κάποιοι… κωλοτρώγονται για να μπουν σε πειρασμό. Το φέρνουν από εδώ, το πηγαίνουν από εκεί, και με κάθε τρόπο δηλώνουν «πρόθυμοι».

Εξάλλου, κανείς δεν σε κάνει υπουργό με το ζόρι. Μπορείς πάντοτε να βουλώσεις τα στόματα όσων σε κατηγορούν πως πήγες γυρεύοντας, αρνούμενος ευγενικά την προσφορά. Τουλάχιστον τη στιγμή που αυτό βγάζει μάτια.

Το άλλο πουλάκι:

Άσ’ το για αργότερα.

Νέος είσαι ακόμη, ο Τσίπρας κάποια στιγμή θα ξαναγίνει πρωθυπουργός, καθότι κανείς καλός δεν χάνεται σε αυτόν τον τόπο, ε, πάρε τη θέση τότε, που δεν θα μπορούν να σου πουν ότι εξαγοράστηκες.

Είναι ανάγκη να κάνεις -συγγνώμη για τον σεξισμό- «όπως η χήρα στο κρεβάτι», που λέει και ο λαός μας; Φαίνεται όμως, φίλοι μου, πως το θέμα δεν είναι τόσο απλό. Διότι, στις μέρες μας, η σημειολογία μετράει.

Θα πρέπει, λοιπόν, δια της υπουργοποιήσεως, να φανούν πολλά πράγματα. Πρώτον ότι το σχήμα διευρύνεται «ουσιαστικά». Δηλαδή η Προοδευτική Συμμαχία όχι απλώς συμπορεύεται, αλλά συγκυβερνά.

Δόξα τω Θεώ, θέσεις υπάρχουν για όλους. Κι αν δεν υπάρχουν μπορούν να δημιουργηθούν. Έτσι θα καταλάβει και ο τελευταίος δύσπιστος ότι μιλάμε για ουσιαστική συμμαχία και όχι προεκλογικό… συμμάζεμα.

Στο πλαίσιο αυτό, μπορείτε να διαβάσετε και τις δηλώσεις του κυρίου Θεοχαρόπουλου πως η συμμετοχή του στην κυβέρνηση «σηματοδοτεί την σταθερή προσήλωση όλων και ιδίως του Αλέξη Τσίπρα στην Προοδευτική Συμμαχία». 

Δηλαδή, αν δεν υπουργοποιούνταν (περίεργο, αυτή τη λέξη την αναγνωρίζει ο διορθωτής) ο Θεοχαρόπουλος, η σταθερή προσήλωση του Αλέξη στην Προοδευτική Συμμαχία δεν θα ήταν και τόσο εμφανής. Ενώ τώρα…

Εκείνο όμως που κυρίως πρέπει να φανεί είναι πως ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να είναι πολλά πράγματα, αχάριστος όμως δεν είναι. Ξέρει να ανταμείβει εκείνους που τον βοήθησαν στη… σταδιοδρομία του.

Όσα κι αν του έχουν πει κατά καιρούς, όσο σκληρά ή ειρωνικά (δηλαδή πολύ σκληρά) σχόλια κι αν έχουν κάνει για τον ίδιο και την κυβέρνησή του, από τη στιγμή που θα δουν το φως το αληθινό, αυτός δεν τους αφήνει έτσι.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιος από τους δύο άλλαξε;

Εμείς το έχουμε ξαναπεί. Είμαστε οι τελευταίοι που θα υποστηρίξουν ότι είναι κακό κάποιος άνθρωπος να αλλάζει απόψεις. Κάθε άλλο. Διαφορετικά θα ήταν… ΚΚΕ! Μερικές φορές όμως μπερδευόμαστε.

Μέσα σε λίγους μήνες! Κοιτάξτε τι έλεγε ο υπουργός Τουρισμού προς τους νυν συντρόφους του: «Έχει πει κανείς από εσάς ότι είναι σοσιαλδημοκράτης; Έχετε πει ότι θέλετε να ανήκετε στη Σοσιαλδημοκρατία;

Δεν το έχετε πει ποτέ, διότι δεν ασπάζεστε τις αρχές μας, της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας. Προσπαθείτε να καπηλευτείτε καιροσκοπικά ό,τι σας ενδιαφέρει. Προσκολλάστε κάθε φορά εκεί που σας συμφέρει, από τη κ. Μέρκελ, στην Σοσιαλδημοκρατία κ.ο.κ.»

Αυτό είναι ένα μόνο πολύ μικρό δείγμα από την τεράστια ανθολογία που υπάρχει και που αυτές τις μέρες έχει κατακλύσει το διαδίκτυο. Το επιλέξαμε γιατί είναι σχετικά πρόσφατο και γιατί πάει πακέτο με το ακόλουθο:

«Αποδέχτηκα την πρόταση του πρωθυπουργού γιατί είμαι βαθιά πεπεισμένος ότι τώρα έχουν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις και αυτή τη στιγμή χρειάζεται η μέγιστη δυνατή συσπείρωση των προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων για να πάει μπροστά η χώρα»

Τώρα! Αυτή τη στιγμή! Χωρίς να μας πει ποιες ακριβώς είναι αυτές οι προϋποθέσεις, και, κυρίως, τι εννοεί λέγοντας «προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις». Οι οποίες δεν προσπαθούν, τώρα, αυτή τη στιγμή, να καπηλευτούν…

Ξέρετε, αγαπητοί φίλοι, ποιο είναι το πρόβλημα με όλους αυτούς τους Θεοχαρόπουλους; Ότι οδηγούν τον πολίτη να σκεφτεί «όλοι ίδιοι είναι, μόνο τον εαυτό τους βλέπουν». Και ξέρετε πού οδηγεί αυτό.

 Τουρίστας… Τουρισμού!

190313 ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αγαπάς την Ελλάδα;

Απόδειξη! Θυμόσαστε τη διαφημιστική καμπάνια που παρουσιάστηκε από τηλεοράσεις και ραδιόφωνα στις αρχές της δεκαετίας του 1990; Το κορόιδο, που δεν ζητούσε αποδείξεις, τραβούσε κουπί και οι φοροφυγάδες στη βάρκα γελούσαν.

Αυτή ήταν η μία. Υπήρχε και άλλη στην οποία πρωταγωνιστούσε ο έξυπνος που δεν έκοβε αποδείξεις, ενώ οι άλλοι (φορολογούμενοι) έσπρωχναν το αυτοκίνητό του τη στιγμή που αυτός άραζε στο τιμόνι.

Αφελείς, με τα σημερινά δεδομένα, ωστόσο αρκετά προχωρημένες ως σύλληψη. Έπρεπε να δείξουν στους πολίτες ότι η συνεπής φοροδοτική συμπεριφορά είναι, σε τελική ανάλυση, πατριωτική στάση.

Προχωρημένες, διότι, ακόμη και σήμερα, έπειτα από τη μεγάλη περιπέτεια που γνωρίσαμε και την εμπειρία που αποκομίσαμε, το να ζητά (ή να κόβει) κανείς απόδειξη δεν θεωρείται πατριωτισμός αλλά ανοησία.

Ακόμη δεν έχει βρεθεί τρόπος να ελέγχονται οι επαγγελματίες εκείνοι που προτείνουν στον πελάτη να του αφαιρέσουν ένα μικρό ποσό από την αμοιβή τους, προκειμένου να μην τους ζητήσει απόδειξη.

Ακόμη δεν έχουμε καταλάβει πως, αν το θέμα αφεθεί στην καλή διάθεση του πελάτη ή στην ευσυνειδησία του επαγγελματία, δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ τίποτα. Οι κοινωνικές σχέσεις και η οικονομική συναλλαγή θα είναι πάντοτε εκεί.

Και, άλλοτε από ντροπή, λόγω γνωριμίας ή για να μην χαλάσουμε τις καλές μας σχέσεις, άλλοτε από συμφέρον, επειδή και οι δυο θα έχουν ένα μικρό μεν αλλά άμεσο κέρδος, τα χρήματα θα αλλάζουν χέρια χωρίς αποδείξεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι, παρά τις προσπάθειες που έγιναν κατά καιρούς, και τα μέτρα που έλαβαν οι διάφορες κυβερνήσεις που πέρασαν από τον τόπο, το θέμα των αποδείξεων δεν έχει λυθεί ακόμη.

Κάποιος καχύποπτος θα έλεγε ότι δεν λύνεται επειδή κανείς δεν θέλει να λυθεί, επικαλούμενος μάλιστα αυτό που συμβαίνει σε άλλες χώρες, όπου η λήψη αυστηρών μέτρων μείωσε τις αντιστάσεις των επαγγελματιών.

Αυτό όμως είναι μια μεγάλη κουβέντα και δεν είναι επί του παρόντος. Εξάλλου, μπορεί σε εκείνες τις χώρες να μην έχουν άλλους τρόπους να αποδεικνύουν ότι αγαπάνε την πατρίδα τους. Ενώ εμείς…

Το άλλο πουλάκι:

Δόξα τω Θεώ!

Από παρελάσεις και εθνικές εορτές, μέχρι συλλαλητήρια και πολιτικές (αντι)συγκεντρώσεις διαθέτει το πατριωτικό ρεπερτόριό μας, αφήστε που μπορούμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να το παίξουμε ήρωες πραγματικοί.

Διαθέτουμε επίσης και το υπέρτατο όπλο της ψήφου μας, το οποίο με μεγάλη ευκολία το στρέφουμε εναντίον εκείνων που δεν τους θεωρούμε αρκετά πατριώτες. Δεν… πυροβολούμε πάντα, αλλά τουλάχιστον τους απειλούμε.

Δεν βλέπετε τι δείχνουν οι δημοσκοπήσεις στη βόρειο Ελλάδα, έπειτα από τη Συμφωνία των Πρεσπών; Δεν βλέπετε πώς υποδέχονται διάφοροι πατριώτες τα κυβερνητικά στελέχη που επισκέπτονται την περιοχή;

Ωστόσο, εκτός από αυτές τις «εκδηλώσεις πατριωτισμού», υπάρχουν και άλλοι δείκτες που θα μπορούσε κανείς να λάβει υπόψη του, αν θέλει να δει πραγματικά πόσο αγαπάμε τη χώρα μας.

Διάβαζα πρόσφατα για μια έρευνα που μιλούσε για τις ελληνικές επιχειρήσεις που υπάρχουν στη γειτονική Βουλγαρία, και ειδικότερα για τους τρόπους με τους οποίους αυτές στήνουν την έδρα τους εκεί.

Η έρευνα έγινε για λογαριασμό της εφημερίδας «Το Βήμα» και ανέδειξε πολλά ενδιαφέροντα και αστεία, αν επιτρέπεται να γελά κανείς με τέτοια θέματα, ζητήματα. Αναλύθηκαν στοιχεία για περισσότερες από 12.500 επιχειρήσεις!

Αυτά έδειξαν ότι οι Έλληνες έμποροι και επιχειρηματίες εξακολουθούν να λειτουργούν με τον δοκιμασμένο και πετυχημένο τρόπο με τον οποίο μεγαλούργησαν οικονομικά, από τον καιρό ακόμη της τουρκοκρατίας.

Τότε που δημιούργησαν ελληνικές παροικίες σε όλες τις μεγάλες πόλεις και τους εμπορικούς σταθμούς της Ευρώπης, έχοντας μάλιστα το μονοπώλιο σε πολλές δραστηριότητες, από τις οποίες αποκόμιζαν τεράστια κέρδη.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Των Ελλήνων οι κοινότητες...

Έτσι και τώρα, ο ένας πλάι στον άλλο. Η έρευνα για την οποία σας μιλήσαμε φανέρωσε εξήντα (αρ. 60) διευθύνσεις στις οποίες εδρεύουν περισσότερες από πέντε χιλιάδες (> 5.000) ελληνικές επιχειρήσεις!

Έξι από αυτές τις διευθύνσεις, σε Πετρίτσι, Σαντάνσκι και Σόφια, φιλοξενούν η καθεμιά από διακόσιες εταιρείες και πάνω. Και μιλάμε για κτήρια στα οποία με το ζόρι μπορούν να στεγαστούν καμιά δεκαριά γραφεία.

Τι μας λέει όλο αυτό το αστείο σκηνικό; Ότι στη Βουλγαρία, όπου το να στήσεις μια επιχείρηση είναι ζήτημα ωρών, έχουν βρει τον (φορολογικό) παράδεισό τους πολλοί έλληνες επιχειρηματίες.

«Το 2017, στο μικροσκόπιο της ΑΑΔΕ μπήκαν περίπου 70 επιχειρήσεις από τις οποίες περίπου το 70% είχε ιδρυθεί για να αποφύγουν το υψηλό φορολογικό συντελεστή της Ελλάδας, δηλώνοντας κέρδη μόνο στη Βουλγαρία».

Θυμίζουμε ότι εκεί φορολογούνται με 10% σε αντίθεση με τη χώρα μας, όπου ο αντίστοιχος συντελεστής είναι 29%. Επιπλέον οι επιστροφές φόρου πραγματοποιούνται κάθε τρίμηνο, ενώ ο φόρο μερισμάτων ανέρχεται στο 5%.

Εκεί, έτσι; Όπου, σύμφωνα με σχετικές διαφημίσεις, μπορεί κανείς να δημιουργήσει μια εταιρεία με 450 ευρώ, τα μίνιμουμ εταιρικά κεφάλαια που απαιτούνται είναι ένα (1) ευρώ, ενώ παρέχεται και δωρεάν διεύθυνση.

Καλός ο πατριωτισμός, δεν λέω, όμως το πράγμα σοβαρεύει όταν τον πληρώνει κανείς από την τσέπη του. Εξάλλου, το να έχεις μια εταιρεία στη Βουλγαρία δεν σε εμποδίζει να παίρνεις μέρος στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία!

Άλλο το ένα και άλλο το άλλο!

 Με απόδειξη ή χωρίς;

190213 ΜΑΥΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Σήμερα έχουμε νούμερα.

Σκέφτηκα να σας κουράσω λίγο, πάντα τα νούμερα είναι κουραστικά, αλλά να ξεκουραστώ εγώ, αφού θα… αντιγράψω από στοιχεία του ΑΠΕ, τα οποία μάλιστα σκέφτομαι να αφήσω ασχολίαστα.

Ξέρετε γιατί, διότι, μερικές φορές, δεν υπάρχει καλύτερο σχόλιο από το να αφήσεις μια είδηση να μιλήσει μόνη της. Πώς είναι εκείνες οι γελοιογραφίες που έχουν αντί για λεζάντα ένα «χωρίς λόγια»; Κάπως έτσι.

Ξεκινάω, λοιπόν, την ανθολόγηση, αφού περί αυτού πρόκειται, μια και όσα θα ακούσετε στη συνέχεια δεν είναι παρά χαρακτηριστικά δείγματα μιας ευρύτερης συλλογής που μας προσέφεραν οι έλεγχοι. 

Αυτοί, ή κάποιοι από αυτούς, που πραγματοποίησε η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, ΑΑΔΕ, κατά το δεύτερο εξάμηνο της χρονιά που μόλις τελείωσε. Το ΑΠΕ μάλιστα μας πληροφορεί ότι οι έλεγχοι αυτοί ήταν «στοχευμένοι».

Στον νομό Θεσσαλονίκης, σε ιατρό γυναικολόγο προσδιορίστηκε, για τις χρήσεις 2012 έως 2014, προσαύξηση περιουσίας ύψους 1.214.869 ευρώ και σε οδοντίατρο προσδιορίστηκε, για τις χρήσεις 2012 έως 2016, φορολογητέα ύλη από μη υποβολή δηλώσεων φόρου κληρονομιών/δωρεών ύψους 1.250.730 ευρώ.

Σε μέλος δικηγορικής εταιρείας στο νομό Αττικής προσδιορίστηκε, για τις χρήσεις 2012 και 2013, προσαύξηση περιουσίας ύψους 3.030.319 ευρώ, ενώ δικηγόρος στην ευρύτερη περιοχή της Δωδεκανήσου απέκρυψε εισοδήματα ύψους 782.156 ευρώ, για το διάστημα 2012 έως 2017.

Ατομική επιχείρηση ενοικιαζόμενων δωματίων στις Σποράδες δεν εξέδωσε, κατά τις χρήσεις 2015 έως 2018, φορολογικά στοιχεία σε 357 περιπτώσεις και Πρακτορείο ταξιδίων στην Κρήτη δεν απέδωσε φόρο τελών χαρτοσήμου ύψους 404.698 ευρώ, για την περίοδο 2013 έως 2017.

Φυσικό πρόσωπο στο νομό Αττικής, χωρίς έναρξη εργασιών για δραστηριότητα τουριστικού πράκτορα και διοργάνωση συνεδρίων, δεν εξέδωσε φορολογικά στοιχεία σε 859 περιπτώσεις, κατά τις χρήσεις 2008 έως 2015, αποκρύπτοντας εισοδήματα αξίας 1.242.564 ευρώ.

Στο ίδιο φυσικό πρόσωπο προσδιορίστηκε επιπλέον, για τις χρήσεις 2007 έως και 2015, προσαύξηση περιουσίας ύψους 1.416.448 ευρώ συνολικά. Εστιατόριο στο νομό Αχαΐας δεν εξέδωσε 40.646 αποδείξεις λιανικών συναλλαγών, αποκρύπτοντας 328.179 ευρώ, κατά τις χρήσεις 2015 έως 2017.

Σε επιχείρηση εστίασης στο νομό Θεσσαλονίκης διαπιστώθηκε, μετά από επεξεργασία ηλεκτρονικών αρχείων κατά τη χρήση 2018, ότι δεν εκδόθηκαν 10.013 αποδείξεις λιανικών συναλλαγών, αποκρύπτοντας εισοδήματα ύψους 397.115 ευρώ.

Το άλλο πουλάκι:

Έχουν και κάτι δεκαδικά, αλλά το κόβω:

Πρατήριο υγρών καυσίμων στο νομό Βοιωτίας, κατά τις χρήσεις 2012 έως 2017, δεν εξέδωσε ή εξέδωσε ανακριβώς 121 φορολογικά στοιχεία, αποκρύπτοντας εισοδήματα ύψους 355.515 ευρώ, ενώ ένα άλλο στα Επτάνησα απέκρυψε φορολογητέα ύλη ύψους 366.994 ευρώ από μη έκδοση φορολογικών στοιχείων, κατά τις χρήσεις 2014 έως 2016.

Ατομική επιχείρηση παροχής υπηρεσιών αισθητικής στη Θεσσαλία, κατά τις χρήσεις 2017 – 2018, δεν εξέδωσε 967 φορολογικά στοιχεία. Κέντρο αισθητικής στη Θεσσαλία, κατά τις χρήσεις 2017 – 2018, δεν εξέδωσε 1.144 φορολογικά στοιχεία. Κομμωτήριο στη δυτική Μακεδονία, κατά τη χρήση 2017, δεν εξέδωσε 3.666 φορολογικά στοιχεία.

Ατομική επιχείρηση, με αντικείμενο δραστηριότητας την παροχή υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας, στην Αθήνα, κατά τη χρήση 2015, εξέδωσε 115 εικονικά φορολογικά στοιχεία συνολικής καθαρής αξίας 2.313.125 ευρώ.

Τουριστική και κατασκευαστική μονοπρόσωπη ΕΠΕ στον Πειραιά, κατά τις χρήσεις 2012 έως και 2016, εξέδωσε 2.465 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 9.461.206 ευρώ.

Ανώνυμη εταιρεία αντιπροσωπείας τροφίμων και ποτών στο νομό Κορινθίας, κατά τις χρήσεις 2012 έως 2015, έλαβε 44 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 1.656.619 ευρώ.

Ατομική επιχείρηση ειδών υγιεινής, υδραυλικών και οικοδομικών υλικών σε νησί του Αιγαίου, κατά τις χρήσεις 2012 έως 2015, έλαβε 93 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 1.130.600 ευρώ.

Ατομική επιχείρηση στην Αττική, με αντικείμενο δραστηριότητας τις κατασκευές κτιρίων, κατά τη χρήση 2014, έλαβε δυο εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 8.120.435 ευρώ. Παράλληλα, η ίδια επιχείρηση, κατά τις χρήσεις 2014 έως 2016, εξέδωσε 28 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 375.660 ευρώ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εσείς καταλαβαίνετε;

Εγώ πολλά από αυτά δεν μπορώ ούτε να τα συλλάβω ως έννοιες, περιέχουν όρους που δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνουν, αφήστε που τα συγκεκριμένα νούμερα, εκτός από το να μου προκαλούν πονοκέφαλο, με ζαλίζουν.

Εκείνο που καταλαβαίνω, από αυτές τις περιπτώσεις και πάρα πολλές άλλες που αναφέρονται στο συγκεκριμένο δημοσίευμα του ΑΠΕ, είναι ότι το πάρτι συνεχίζεται σαν να μη μεσολάβησε τίποτε.

Είναι επίσης ότι, για πολλοστή φορά, αισθάνομαι πως δικαιώνονται και το «λεφτά υπάρχουν» και το «μαζί τα φάγαμε», παρά τις επιθέσεις που έχουν δεχτεί και οι δύο αυτές ρήσεις ως υπερβολικές και εκτός πραγματικότητας.

Εκείνο όμως που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι που τέτοιου είδους «ειδήσεις» εξακολουθούν να μας εντυπωσιάζουν, παρ’ όλο που δεν θα έπρεπε. Γιατί με όλους αυτούς που ακούσατε είχαμε αλισβερίσι εμείς.

Εσείς κι εγώ. Για να μην σας πω ότι κάποιοι που αναφέρονται στις συγκεκριμένες περιπτώσεις ΕΙΜΑΣΤΕ εμείς. Επομένως, προς τι η έκπληξη και, ακόμη περισσότερο, η αγανάκτηση που δείχνουμε;

Κανείς δεν πρέπει ούτε να εκπλήσσεται ούτε να θυμώνει κοιτώντας τον εαυτό του στον καθρέφτη.

Ψάχνοντας βρίσκεις!

190207 ΑΥΞΗΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δεν είναι για θριάμβους!

Ασφαλώς και η αύξηση του κατώτατου μισθού είναι κάτι πολύ θετικό˙ για εκείνους που θα τον παίρνουν. Αλλά και για πολλούς άλλους, αφού τα χρήματα αυτά θα πέσουν στην αγορά η οποία θα κινηθεί κάπως περισσότερο.

Ωστόσο, καταλαβαίνει νομίζω και ο πιο άσχετος περί την οικονομία ότι αυτό είναι ένα μέτρο που πρέπει να το δούμε πολύ προσεκτικά και πάντοτε σε συνδυασμό με άλλα. Διαφορετικά θα λέγαμε γιατί όχι…

Γιατί να μην ανέβει νωρίτερα και γιατί να μην ανέβει κι άλλο; Όπως όμως πολύ σωστά επεσήμανε κάποιος, για να έχει αξία ο κατώτατος μισθός και η όποια αύξησή του, θα πρέπει πρώτα να υπάρχει… μισθός.

Δηλαδή εργασία. Που να πληρώνεται, και μάλιστα να πληρώνεται κανονικά και όχι «μαύρα». Αν δεν εξασφαλιστεί αυτή η συνθήκη, τότε όχι μόνο δεν πρέπει να χαιρόμαστε για τις όποιες αυξήσεις, αλλά ούτε να τις συζητάμε.

Είπα όμως «και ο πλέον άσχετος περί τα οικονομικά». Για να καταλάβετε, θα σας μεταφέρω μια συζήτηση που πήρε το αφτί μου σε αστικό στη Θεσσαλονίκη. Το θέμα ήταν η εκδίκαση στο ΣτΕ των «δώρων».

Πολύ λογικά, ρώτησε ο ένας της παρέας, αν «το πόσα λεφτά θα δίνει ένα κράτος στους υπαλλήλους του είναι κάτι που πρέπει να το ορίζει το Σύνταγμα και, ως εκ τούτου, το ΣτΕ. Τότε πού πάει η διάκριση των εξουσιών;»

Προσέξτε το σκεπτικό του άλλου: «Αν εσύ πας σε κάποιον εργοδότη να πιάσεις δουλειά και υπογράψετε μια συμφωνία για το πόσα θα σε πληρώνει, δεν είναι υποχρεωμένος από τον νόμο να την τηρήσει;

Αν τώρα μια μέρα ξαφνικά σου κάνει περικοπές, δεν μπορείς να πας στο δικαστήριο και να ζητήσεις να παίρνεις εκείνα που είχατε συμφωνήσει; Ε, το δικαστήριο, προφανώς θα σε δικαιώσει και θα πάρεις κανονικά τα χρήματά σου».

«Από ποιον;» τον ρώτησε ένας άλλος; Αν η επιχείρηση δεν έχει, θα πρέπει να δανειστεί για να σου τα δώσει. Αν όμως είναι χρεοκοπημένη, κανείς δεν τη δανείζει. Ποιος θα εκτελέσει την απόφαση του δικαστηρίου;

Μπορείς να βγάλεις στο σφυρί την περιουσία του εργοδότη, όμως τότε πλέον θα πάψει να είναι τέτοιος και εσύ θα πρέπει να ψάξεις αλλού για δουλειά. Δηλαδή, για το θέμα που συζητάμε, δεν θα υπάρχει δημόσιο!»

Το άλλο πουλάκι:

Ενδιαφέρον!

Πάντοτε έχουν ενδιαφέρον οι συζητήσεις που πιάνει το αφτί σου, έτσι, στον δρόμο, καθώς σκέφτεσαι τα δικά σου. Μόνο που έχουν ένα πρόβλημα. Σταματούν ξαφνικά, καθώς κάποιος απομακρύνεται ή κατεβαίνει στη στάση.

Όμως τα λόγια παραμένουν. Και μπορείς να τα σκέφτεσαι αργότερα και να τα συζητάς με φίλους, όπως κάνουμε, ας πούμε εμείς εδώ. Πόσο δίκιο είχε ο δεύτερος επιβάτης εκείνος που υποστήριξε την προτεραιότητα ύπαρξης οικονομίας.

Οικονομίας που να είναι ισχυρή, να μπορεί να αναπτύσσεται και να δημιουργεί θέσεις εργασίας, τις οποίες να αμείβει σύμφωνα με τις δυνατότητές της και πάντως όσο πιο δίκαια γίνεται. 

Πώς όμως το βρίσκουμε αυτό; Ποιος μας λέει πού ακριβώς επιτυγχάνεται εκείνη η ισορροπία, ώστε και ο εργαζόμενος να είναι ευχαριστημένος από τον μισθό του και ο εργοδότης να μπορεί να τον δίνει χωρίς προβλήματα;

Δεν μας το λέει κανείς. Ή μάλλον, η πιο κοντινή στην πραγματικότητα απάντηση που έχει δοθεί είναι «η αγορά». Δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο μια οικονομία αυτορυθμίζεται και διατηρείται σε ισορροπία.

Φυσικά, επειδή κανείς δεν είναι «άγιος» να δίνει αυξήσεις από την καλή του την καρδιά, έρχεται και μια άλλη θεωρία που μας λέει ότι σημαντικό ρόλο μπορεί να παίξει και ένα ισχυρό κίνημα των εργαζομένων.

Το οποίο θα διεκδικεί και θα διαπραγματεύεται όχι μόνον τους μισθούς αλλά και τις συνθήκες εργασίας για τα μέλη του. Φυσικά, υπάρχουν και κάποιοι που πιστεύουν ότι παρεμβατικό ρόλο πρέπει να έχει και το κράτος.

Είτε απλώς για να ελέγχει αν τηρούνται τα συμφωνηθέντα μεταξύ των δύο πλευρών, είτε και για να είναι το ίδιο εργοδότης και, σε ακραίες περιπτώσεις Ο εργοδότης, δηλαδή το αποκλειστικό αφεντικό κάθε εργαζομένου.

Τα έχουμε δει αυτά στην πράξη και καταλάβαμε ότι δεν είναι τόσο ειδυλλιακά όσο ακούγονται στη θεωρία. Όμως δεν είναι του παρόντος να συζητήσουμε αυτό το θέμα, για το οποίο άλλωστε έχει αποφανθεί και η Ιστορία.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εμείς πού βρισκόμαστε;

Βρισκόμαστε στο σημείο της κρατικής παρέμβασης. Εκεί όπου αποφασίζεται ο κατώτατος μισθός, η όποια αύξησή του, αλλά και το πόσα από αυτόν να παίρνει πίσω το κράτος μέσω της φορολογίας.

Αν δηλαδή στο τέλος του έτους η αύξηση «χάνεται» στον φόρο που ο εργαζόμενος θα κληθεί να πληρώσει, τότε η ρύθμιση αυτή τον βάζει σε δεύτερες σκέψεις. Ή να μην πάρει την αύξησή του, ή να την… κρύψει!

Όπως καταλαβαίνετε, σε μια χώρα όπου οι έλεγχοι που πραγματοποιεί το κράτος είναι υποτυπώδεις και οι μηχανισμοί, αν υπάρχουν, λειτουργούν προβληματικά, δεν είναι λίγοι εκείνοι που θα υλοποιήσουν κάποια από τις σκέψεις αυτές.

Κι έτσι καταλήγουμε στον αρχικό μας προβληματισμό. Καλές και άγιες οι αυξήσεις, όμως δεν είναι και για πανηγυρισμούς. Ούτε για εφησυχασμούς. Και οπωσδήποτε πρέπει να συνοδεύονται από επιπλέον μέτρα.

Τέτοια που θα οδηγούν στην πραγματική ανάπτυξη της οικονομίας (όχι ΜΟΝΟ καφετέριες και σνακ μπαρ) και σε νέες θέσεις εργασίας που θα αμείβονται αξιοπρεπώς.

 650 και… στο χέρι!

190110 ΚΡΑΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πού είναι το κράτος;

Είναι αλήθεια ότι στη διάρκεια της πρόσφατης κακοκαιρίας (των πρόσφατων κακοκαιριών) η οποία κρατά ακόμη, δεν ακούσαμε πολλές φορές την παραπάνω ερώτηση. Αυτό μπορεί να σημαίνει δύο εντελώς αντίθετα μεταξύ τους πράγματα.

Ας κάνουμε όμως εδώ μια μικρή παρένθεση για να πούμε λίγα λόγια περί «κακοκαιρίας». Οι χαμηλές θερμοκρασίες και το χιόνι του χειμώνα, εκτός από φυσιολογικά φαινόμενα, είναι και πολλαπλώς ευεργετικά.

Θυμίζω τους παλιούς που έλεγαν ότι, «για να πάει καλά η σοδιά της χρονιάς, πρέπει, όταν βγάζει ο παπάς τον Σταυρό από το νερό, τα Θεοφάνεια, αυτό να παγώσει πάνω του». Το κρύο σκότωνε όλα τα… ζιζάνια.

Θυμίζω ακόμη πως το χιόνι, καθώς θα λιώσει αργά και το νερό θα εισχωρήσει στους υδροφόρους ορίζοντες, είναι αυτό που θα ποτίσει τον κάμπο και θα μας δροσίσει κατά την περίοδο του καλοκαιριού.

Παρ’ όλα αυτά εμείς, οι άνθρωποι του σήμερα και των πόλεων, εξακολουθούμε να μιλάμε για «κακοκαιρία» επειδή είμαστε καλομαθημένοι, ή, αν προτιμάτε, κακομαθμένοι˙ πρόκειται ακριβώς για το ίδιο.

Δεν θέλουμε να βγούμε από την ευκολία και τη βολή μας ούτε κατ’ ελάχιστο. Για να βάλουμε αλυσίδες στα οχήματα ούτε που το συζητώ. Ακόμη και το να ξύσουμε την πρωινή παγωνιά από τα τζάμια μας είναι ανυπόφορο.

Δεν μιλώ για να καθαρίσουμε το πεζοδρόμιο (και τον δρόμο, γιατί όχι;) μπροστά από το σπίτι ή το κατάστημά μας. Γι’ αυτά είναι «το κράτος», το οποίο όμως στην πρόσφατη «κακοκαιρία» (είπαμε, «κακοκαιρίες») δεν το επικαλεστήκαμε όπως άλλοτε.

Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Ή ότι το κράτος ήταν (είναι) πράγματι εκεί, όταν το χρειαζόμαστε, μάλιστα πριν καν του το ζητήσουμε, ή ότι έπαψαν πλέον οι πολίτες αυτής της χώρας να ελπίζουν σε βοήθεια από τον κρατικό μηχανισμό.

Διαλέγετε και παίρνετε!

Προσέξτε όμως, διότι μπορεί να συμβαίνει και το ένα και το άλλο. Κάτι που πρακτικά μοιάζει αδύνατον, αφού μόνο στον μικρόκοσμο των στοιχειωδών σωματιδίων μπορεί κάτι να είναι απόν και παρόν συγχρόνως.

Στον δικό μας κόσμο, των αστοιχείωτων ατόμων, ή θα είσαι ή δεν θα είσαι εκεί που σε χρειάζονται. Ή μήπως κάνω λάθος; Τώρα που το σκέφτομαι υπάρχουν και περιπτώσεις που παρενέβη το κράτος, αλλά ήταν σαν να μην το έκανε.

Γιατί έκανε μια τρύπα στο νερό! Υπάρχουν άλλες πάλι που έμεινε επιδεικτικά απόν, όμως αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσε να κάνει, αφού, έτσι και επιχειρούσε να επέμβει, μόνο να χειροτερέψει την κατάσταση ήταν ικανό.

Το άλλο πουλάκι:

Ας δούμε μια περίπτωση.

Όχι επειδή απαιτούσε τίποτε ειδικούς και δύσκολους χειρισμούς από πλευράς κρατικού μηχανισμού, αλλά επειδή ήταν πράγματι μια χαρακτηριστική περίπτωση που το κράτος… φυτρώνει εκεί που δεν το σπέρνουν.

Μιλώ για την επέμβαση του υπουργού κυρίου Σπίρτζη (κατόπιν παρέμβασης γνωστού δημοσιογράφου, όπως λέγεται) και την απόφασή του να στείλει αεροσκάφος να παραλάβει «ατυχήσαντες» επιβάτες από την Τιμισοάρα της Ρουμανίας.

Είναι γνωστή σε όλους ο ιστορία και δεν αναφέρουμε ονόματα, αφού πιστεύουμε ότι και η κακή διαφήμιση είναι κι αυτή διαφήμιση, κατά το περίφημο «δεν έχει σημασία τι λένε για σένα, αρκεί να λένε σωστά το όνομά σου».

Ο σημαντικότερος λόγος που το κάνουμε όμως είναι ότι, με αφορμή αυτό το περιστατικό, θα θέλαμε να αναφερθούμε γενικότερα στις αρμοδιότητες του «κράτους» και υπό ποιες προϋποθέσεις αυτό πρέπει να επεμβαίνει.

Διότι εδώ έχουμε μια συγκεκριμένη επιλογή που έκαναν κάποιοι καταναλωτές. Προτίμησαν ένα «προϊόν», πολύ φημισμένο για τις χαμηλές τιμές του, εξίσου όμως γνωστό για τις ανύπαρκτες παροχές του.

Δεν ήταν υποχρεωμένοι να το επιλέξουν, έβαλαν κάτω τα υπέρ και τα κατά, συνυπολόγισαν και το ρίσκο (ή τουλάχιστον όφειλαν να το συνυπολογίσουν) και προχώρησαν. Ε, έφταιξε λίγο και ο καιρός και… έπεσαν (700 χιλιόμετρα) έξω.

Φανταστείτε ότι αγοράζεις ένα φτηνό ηλεκτρονικό παιχνίδι ή κινητό τηλέφωνο, από γνωστή παραγωγό χώρα, και επειδή το βγάζεις να το χρησιμοποιήσεις στο πολύ κρύο, αυτό χαλάει αμέσως. Τι θα κάνεις; Θα ζητήσεις από το κράτος να σου το αντικαταστήσει;

Ή θα πεις «έκανα μια επιλογή, έχασα τα λεφτά μου, έχασα και το παιχνίδι ή το τηλέφωνό μου τώρα που το χρειαζόμουνα, άλλη φορά θα προσέχω τι αγοράζω»; Θα μου πείτε άλλο αυτό και άλλο η ταλαιπωρία τόσων ανθρώπων.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το κράτος οφείλει να βοηθά τους πολίτες!

Βεβαίως. Και στις χώρες που είναι πολύ προχωρημένες σε τέτοιου είδους ζητήματα, ας πούμε στα κράτη των Άλπεων, η βοήθεια είναι εκεί, την αισθάνεσαι δίπλα σου, πετά συνεχώς πάνω από το κεφάλι σου καθώς ορειβατείς.

Αρκεί να κάνεις ένα νεύμα και καταφθάνει αμέσως να σου δώσει ό,τι χρειαστείς, ή να σε μεταφέρει σε ασφαλές σημείο. Με μια μικρή, αλλά ουσιώδη διαφορά, σε σχέση με τη συνήθη πρακτική που βλέπουμε στη χώρα μας.

Το κόστος τής όλης επιχείρησης επιβαρύνει εσένα τον ίδιο! Το πληρώνεις είτε απ’ ευθείας (εννοείται με τις διευκολύνσεις και τις δόσεις που προβλέπονται) είτε μέσω της ασφάλειας που έχεις.

Πάντως σε καμιά περίπτωση δεν επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή τους υπόλοιπους πολίτες. Επομένως δεν δίνει και σε κανέναν πολιτικό την ευκαιρία να το παίξει «λαρτζ» με τα λεφτά των άλλων.

Βλέπετε όμως αυτοί είναι κουτόφραγκοι και δεν έχουν ανεπτυγμένο το αίσθημα της κοινωνικής πρόνοιας που έχουμε εμείς οι χουβαρντάδες (με τα λεφτά άλλων).

 Κράτος μητέρα!

181206 ΑΠΛΗΡΩΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πρόσεχε!

Υπάρχει μια σοφή συμβουλή που λέει πρόσεχε καλά τι εύχεσαι, γιατί μπορεί να πραγματοποιηθεί. Είναι σοφή επειδή συμπυκνώνει μέσα της ένα μεγάλο μέρος από την καθημερινή σοφία της ζωής μας.

Βασίζεται σε μια αρχή: Είναι αλλιώς τα πράγματα όταν τα βλέπεις από έξω, και αλλάζουν πολύ όταν τα γνωρίσεις από μέσα, όταν τα ζήσεις από κοντά. Τότε μπορεί να αλλάξεις γνώμη γι’ αυτά, αλλά ίσως είναι αργά.

Τα παραδείγματα πολλά. Από το να σταθείς τυχερός και να σου πέσουν ξαφνικά πολλά λεφτά, μέχρι να σπουδάσεις εκείνο που ονειρευόσουν, ή να παντρευτείς (να νυμφευθείς) τον άνθρωπο χωρίς τον οποίο σου ήταν αδύνατον να ζήσεις…

Θα έχετε ακούσει για τη μοίρα των ανθρώπων που έτυχαν πραγματικά πολλά λεφτά. Λένε ότι οι περισσότεροι δεν είχαν τη συνέχεια που φαντάζονταν, ούτε εκείνη που θα περιμέναμε εμείς. Η ζωή τους άλλαξε πολύ, όχι όμως προς το καλύτερο.

Σκεφθείτε ακόμη πως οι ευχές και τα όνειρα αλλάζουν, ανάλογα… με την εποχή. Κάποτε θεωρούνταν ανέλπιστη τύχη να πεθάνει κάποιος συγγενείς σου και να σου αφήσει μια μεγάλη ακίνητη περιουσία.

Σήμερα μπορεί αυτό να αποδειχθεί σωστή κατάρα. Έτσι βλέπουμε ότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που αποποιούνται αυτού του είδους τις κληρονομιές, επειδή, όχι μόνο δεν θα τους αποφέρουν κέρδος, αλλά δεν μπορούν να ανταποκριθούν και στις δαπάνες τους.

Είπαμε και για τις σπουδές. Δεν είναι λίγα τα παιδιά που ενθουσιάζονται από την επιτυχία τους στη σχολή της πρώτης προτίμησής τους, για να διαπιστώσουν, πολύ γρήγορα, ότι δεν ήταν εκείνο που είχαν κατά του.

Όσο για τον γάμο με τον άνθρωπο της ζωής μας… αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στους απίστευτους πλέον αριθμούς των διαζυγίων, και ειδικά εκείνων που γίνονται σε συντομότατο διάστημα μετά τον γάμο.

Από τους οποίους γάμους μένουν τα τεράστια έξοδα για το γλέντι -όχι ένα, πολλά γλέντια- και οι τεράστιες σαν αναγεννησιακοί πίνακες φωτογραφίες σε εξωτικά μέρη, με τους νεόνυμφους σε τρυφερά ενσταντανέ.

Θα μπορούσε να αναφέρει κανείς και άλλα πολλά παραδείγματα της καθημερινότητας, όπου πράγματι βρίσκει εφαρμογή αυτή η συμβουλή. Την οποία όμως σήμερα θα παραφράσουμε, για το καλό της συζήτησης.

Το άλλο πουλάκι:

Πρόσεξε για τι αγωνίζεσαι!

Διότι μπορεί και να το πετύχεις. Κι αν δεν το πετύχεις με τον αγώνα σου, μπορεί να το φέρει η ζωή, ή η Ιστορία, και να το ακουμπήσουν μπροστά στα πόδια σου και τότε να διαπιστώσεις ότι δεν ήταν όπως το φανταζόσουν.

Θυμόσαστε το «κίνημα δεν πληρώνω»; Ήρθε, φούντωσε και έσβησε ξαφνικά (κατ’ άλλους όχι και τόσο, αφού θεωρούν ότι το σβήσιμο συνδέθηκε με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία) και άφησε πίσω του…

Αλήθεια, τι άφησε πίσω του; Πέρα, εννοείται, από κάτι αφελείς που πιάστηκαν να μην πληρώνουν λίγα μικροποσά και τώρα έχουν μπλεξίματα με τη δικαιοσύνη και το κράτος, που τους ζητάνε πολλαπλάσια.

Λοιπόν το «κίνημα» αυτό δικαιώθηκε, και σήμερα βρίσκεται σε τέτοια άνθηση που ούτε ο πλέον αισιόδοξος οπαδός του, των αθώων εκείνων ημερών του αντιμνημονιακού αγώνα, μπορούσε να φανταστεί.

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, ο συνολικός αριθμός των φυσικών και νομικών προσώπων που έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο, δηλαδή που «δεν πληρώνουν» ανέρχεται σε 4.312.395!

Στα τέλη του Σεπτεμβρίου έτσι; Διότι, σήμερα που μιλάμε, μπορεί να έχει μεγαλώσει και άλλο, αφού, μόνο τον μήνα Σεπτέμβριο, προστέθηκαν στους προϋπάρχοντες καμιά πεντακοσαριά χιλιάδες νέοι οφειλέτες.

Πολλοί από αυτούς δεν πήγαν να πληρώσουν τον ΕΝΦΙΑ αλλά και άλλες ληξιπρόθεσμε οφειλές τους προς το Δημόσιο, μετατρέποντας έτσι το όνειρο του κάθε αγωνιστή του κινήματος «δεν πληρώνω» σε πραγματικό εφιάλτη.

Όχι μόνο για το κακό κράτος, για την εξουσία, για το κεφάλαιο, ή για όποιον άλλο είχε ως στόχο το μαχητικό εκείνο «κίνημα» των λίγων εκατοντάδων αγανακτισμένων πολιτών, αλλά για όλους μας˙ και για τα ίδια τα μέλη του «κινήματος».

Φαίνεται πως ήταν τόσο δίκαιο που… έγινε πράξη. Και τώρα ο ένας στου δύο Έλληνες χρωστάει στο κράτος, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την ελληνική οικονομία συνολικά και τον καθένα από μας ατομικά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιοι πληρώνουν;

Είμαστε κοντά δέκα εκατομμύρια, αν εξαιρέσουμε όμως τον μη ενεργό οικονομικά πληθυσμό, τότε το τεράστιο νούμερο των οφειλετών δείχνει ότι στο κράτος χρωστά η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών του.

Άλλοι επειδή πραγματικά αδυνατούν να πληρώσουν τα χρέη τους, άλλοι επειδή βάζουν άλλου είδους προτεραιότητες και ξοδεύουν τα χρήματά τους διαφορετικά και άλλοι επειδή είναι συστηματικοί μπαταχτσήδες.

Είναι μια μεγάλη συζήτηση το τι σημαίνει «δεν μπορώ να ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις μου προς το κράτος», το οποίο (εννοείται ότι) επικαλούνται όλοι οι οφειλέτες. Τι συμβαίνει, δηλαδή, όταν ο άλλος δεν αποδίδει τον ΦΠΑ;

Τον οποίο έχει εισπράξει από τους πελάτες του, έτσι; Τι συμβαίνει όταν βλέπεις ανθρώπους να διάγουν έναν πολυτελή βίο, τη στιγμή που ψάχνουν να ενταχθούν σε κάθε ευνοϊκή ρύθμιση που υπάρχει για οφειλέτες;

Κυρίως όμως τι σημαίνει, για όσους είναι συνεπείς, το γεγονός ότι το φαινόμενο -πλέον, και όχι κίνημα- «δεν πληρώνω» γενικεύεται τόσο που τους οδηγεί στη σκέψη μήπως είναι κορόιδα που εξακολουθούν να ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους.

Και αυτό είναι η μεγαλύτερη ζημιά για τον συλλογικό μας βίο.

181129 ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Όλα για το πτυχίο!

Ποιο πτυχίο όμως; Υπάρχουν πτυχία και «πτυχία», άλλα που αποκτήθηκαν με κόπο και ιδρώτα και άλλα που στάλθηκαν στο σπίτι τού… πτυχιούχου, για να μην μιλήσουμε για εκείνα που εκτυπώθηκαν στον εκτυπωτή του.

Από τα λίγα περιστατικά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, αλλά και από όσα κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα, με βάση τις εμπειρίες του καθενός, μπορούμε με ασφάλεια να συμπεράνουμε ότι… γίνεται χαμός.

Αυτός ο χαμός είναι που οδήγησε και πολλούς να υποστηρίξουν πως, «εδώ κυκλοφορούν καθηγητάδες με πλαστά διδακτορικά, χειρουργοί με πτυχίο δι’ αλληλογραφίας, και εσείς σκαλώσατε σε ένα πλαστό απολυτήριο δημοτικού;»

Γι’ αυτό το τελευταίο μιλήσαμε χθες. Σήμερα ελάτε να δούμε λίγο τι γίνεται με τους επιστήμονες που απέκτησαν την ιδιότητά τους αυτή διά της πλαγίας οδού. Θα σας πω μια ιστορία παλιά, από τα τέλη της δεκαετίας τού 1990.

Συζητούσα με μία μητέρα δύο παιδιών. Το μικρότερο, το κορίτσι, προετοιμαζόταν για να δώσει εξετάσεις να περάσει στο Αμερικάνικο Κολέγιο με υποτροφία. (Δεν τα κατάφερε –άσχετο.) Ο αδελφός της ήταν καλός και είχε περάσει πρώτος.

Όταν αποφοίτησε -μου διηγόταν η μητέρα- στόχευε στην ιατρική, όμως δεν τα κατάφερε. Επειδή ήταν πολύ καλός, σκέφτηκαν οι γονείς του να τον στείλουν σε μια ιατρική σχολή στη Ρουμανία˙ έτσι και έκαναν.

Η μητέρα αποφάσισε να επισκεφτεί το παιδί της μετά το Πάσχα, με το λεωφορείο που έκανε τότε καθημερινά δρομολόγιο από τη Θεσσαλονίκη. Ήταν γεμάτο μητέρες φοιτητών. Γνωρίστηκε με κάποιες στη διαδρομή.

Από τις κουβέντες τους όμως παρατήρησε ότι όλες, μα όλες, πρόσεχαν πολύ τις τσάντες τους, επειδή κουβαλούσαν μαζί τους πολλά χρήματα. Και αναρωτήθηκε, αφελώς, η γυναίκα: Τι τα κάνουν τόσα λεφτά;

Θυμάμαι τα λόγια της: «Τα δίδακτρα τα πληρώναμε από την αρχή του έτους˙ το ίδιο και το ενοίκιο. Τα χρήματα των παιδιών τα στέλναμε κάθε μήνα μέσω τραπέζης. Τι τα χρειαζόταν τόσα μετρητά, και μάλιστα σε σκληρό συνάλλαγμα;

Κατάλαβα ότι τα ήθελαν για να πληρώσουν τους καθηγητές και να περάσουν τα παιδιά τους τα μαθήματα. Μόλις το εξακρίβωσα, έφερα το παιδί πίσω στην Ελλάδα και τώρα δουλεύει στη βιοτεχνία του πατέρα του.

Γι’ αυτό, όποιος σου πει ότι πήρε το πτυχίο του από πανεπιστήμιο του εξωτερικού, ειδικά της Ανατολικής Ευρώπης, να τον στείλεις σε μένα», ολοκλήρωσε την κουβέντα της η αγανακτισμένη και, ομολογώ, υπερβολική μητέρα.

Το άλλο πουλάκι:

Υπερβολική, αλλά…

Πώς γίνεται ένα παιδί που, μέχρι τα δεκαεπτά του χρόνια, ήταν ένας πολύ κακός μαθητής, να πηγαίνει ξαφνικά σε μια ξένη χώρα και να «διαπρέπει στις σπουδές του», ενώ δεν έχει μάθει καλά καλά τη γλώσσα;

Πώς γίνεται πτυχιούχοι από ξενόγλωσσα πανεπιστήμια να μην μπορούν να αλλάξουν δυο κουβέντες στη γλώσσα στην οποία (υποτίθεται ότι) σπούδασαν μια επιστήμη; Θα θυμόσαστε βέβαια και κάποιους που είχαν πτυχία εξωτερικού, χωρίς να έχουν… διαβατήρια!

Ήταν τα ένδοξα χρόνια, όταν οι νταλικέρηδες που περνούσαν από τη Γιουγκοσλαβία μπορούσαν, αν ήθελαν, σε κάθε δρομολόγιο, να περάσουν και μερικά μαθήματα, όχι μόνο οι ίδιοι, αλλά και δικοί τους που παρέμεναν στην Ελλάδα.

Έτσι αποκτήθηκαν όχι λίγα πτυχία. Όμως και σήμερα, ακόμη και στη χώρα μας, υπάρχει μια βιομηχανία, κυρίως μεταπτυχιακών τίτλων, η οποία ήρθε να καλύψει τις ανάγκες ζήτησης της «αγοράς».

Τίτλοι που αποκτούνται με συνοπτικές διαδικασίες, εξ αποστάσεως, ή με μαθήματα που οι μεταπτυχιακοί φοιτητές παρακολουθούν πέντε και δέκα μαζί, σε ένα σαββατοκύριακο. Πέντε και δέκα… μαθήματα μαζί, όχι φοιτητές!

Πάρε κόσμε! Από τη στιγμή που ένας μεταπτυχιακός τίτλος μετράει για τον διορισμό και την επαγγελματική εξέλιξη του κατόχου του, υπάρχει τεράστια ζήτηση˙ ο καθένας προσπαθεί να βρεθεί λίγο πιο μπροστά από τους άλλους.

Κάπως έτσι όμως έχει χαθεί όχι μόνο το νόημα των σπουδών, αλλά και η αξία ακόμη και των πτυχίων, ή των τίτλων εκείνων -και δεν είναι λίγοι- που αποκτούνται πράγματι με πολύ προσπάθεια και μέσα σε «κανονικές συνθήκες»

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ό,τι να ‘ναι!

Υπάρχουν περιπτώσεις που ο μεταπτυχιακός τίτλος «μετράει», δηλαδή μοριοδοτείται ή πληρώνεται παραπάνω, ακόμη κι αν είναι τελείως άσχετος με το αντικείμενο στο οποίο εργάζεται ο κάτοχός του.

Αποτέλεσμα αυτού του φαινομένου είναι το να επιδιώκει ο άλλος την απόκτηση ενός μεταπτυχιακού, όχι για να αποκτήσει περισσότερες γνώσεις και να γίνει καλύτερος στη δουλειά του, αλλά για να πάρει κάποια επιπλέον «μόρια».

Ως εκ τούτου, ψάχνει και βρίσκει ένα μεταπτυχιακό ό,τι να ‘ναι, που η «φοίτηση» να τον βολεύει σε σχέση με τις άλλες ασχολίες του, να μην είναι πολύ ακριβό και να μπορέσει να το αποκτήσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Βλέποντας αυτή τη ζήτηση η «αγορά», προσαρμόστηκε αμέσως και έτσι μπορεί κανείς σήμερα να βρει πραγματικές «ευκαιρίες» για την απόκτηση ενός μεταπτυχιακού στα μέτρα του. Χωρίς κόπο, χωρίς χρόνο, με σχετικά λίγα χρήματα.

Κάπως έτσι έχουν κτιστεί πολλές καριέρες στον δημόσιο τομέα. Από τα κάθε είδους υπουργεία, μέχρι την τελευταία υπηρεσία, θα δει κανείς να γίνονται στελέχη άνθρωποι εγνωσμένης... ανικανότητας, με πολλά πτυχία όμως στο βιογραφικό τους.

Έτσι όμως αδικούνται οι πραγματικά άξιοι, που δεν θέλουν να μπουν σε τέτοια διαδικασία. Το περίεργο είναι ότι αυτό το γνωρίζουν όλοι, το κατακρίνουν οι περισσότεροι, όμως κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να κάνει κάτι για να αλλάξει.

Λέτε να φταίει το γεγονός ότι «είναι πολλά τα λεφτά»;

 Με το κιλό!