190625 ΜΟΥΣΚΕΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τα όρια μιας πόλης!

Της δικής μας πόλης. Τα όρια αυτά (όχι τα σύνορα) αναδείχτηκαν με τις κακοκαιρίες των τελευταίων ημερών. Οι οποίες μπορούν και να θεωρηθούν «ακραίες», δεδομένου ότι δεν τις βλέπουμε να εκδηλώνονται και τόσο συχνά.

Βεβαίως, αυτές που λέμε καλοκαιρινές μπόρες δεν είναι καθόλου σπάνιο φαινόμενο. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή έχουμε αυτά τα απογευματινά μπουρίνια που μας θυμίζουν ότι το κλίμα μας δεν απέχει πολύ από το τροπικό.

Όμως η ένταση όλων δεν είναι ίδια. Κάποιες φορές το νερό που πέφτει και ο άνεμος που φυσά ξεπερνούν τις συνηθισμένες καταστάσεις και τότε μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς το φαινόμενο ακραίο.

Το ζήτημα είναι πόσο έτοιμοι (πρέπει να) είμαστε εμείς, ο καθένας ξεχωριστά για το σπίτι, το μαγαζί ή το αυτοκίνητό του, αλλά και όλοι μαζί, ως Δήμος Δράμας, για να αντιμετωπίσουμε τέτοιες καταστάσεις.

Διότι, ξέρετε κάτι; Ένα ακραίο φαινόμενο δικαιολογείται να σε φέρει σε δύσκολη θέση, αν συμβεί πρώτη φορά. Τότε μπορείς να πεις ότι βρέθηκες απροετοίμαστος, ότι δεν είχες υπολογίσει πως μπορεί να εκδηλωθεί έτσι…

Όταν όμως συμβαίνει κάθε χρόνο, και όταν μέσα στην ίδια χρονιά συμβαίνει πολλές φορές, τότε δεν μπορείς ούτε να το λες και τόσο ακραίο, ούτε να δικαιολογείσαι ότι οι υποδομές και οι μηχανισμοί δεν λειτούργησαν.

Με αυτή τη λογική, έχουν δίκιο όσοι λένε πως η δημοτική αρχή είναι πολύ τυχερή που οι κακοκαιρίες έπιασαν μετά τις εκλογές. Διότι, αν προλάβαιναν την ημερομηνία των εκλογών, τότε μπορεί το αποτέλεσμα να ήταν διαφορετικό.

Βέβαια τα μπουρίνια αυτά έχουν και ένα άλλο χαρακτηριστικό. Δεν τα αντιλαμβανόμαστε όλοι το ίδιο. Μπορεί να περάσουν από μια γειτονιά και να προκαλέσουν καταστροφές, ενώ η διπλανή να μην καταλάβει τίποτε.

Δεν είναι τυχαίο όμως ότι οι περιοχές που δέχονται τα μεγαλύτερα πλήγματα είναι λίγο πολύ γνωστές από παλιά και η εικόνα αυτή δεν φαίνεται να βελτιώνεται με τα χρόνια. Οι υποδομές της πόλης πάσχουν από χρόνιο νόσημα.

Το άλλο πουλάκι:

Εμείς τι κάνουμε;

Διότι ο Δήμος μπορεί να έχει τις ευθύνες του, όμως κι εμείς δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών. Μπορούμε να κάνουμε πολλά, ο καθένας όχι μόνον για το σπίτι του, αλλά και για τη γειτονιά του, την πόλη γενικότερα.

Θα σας πω δυο παραδείγματα. Με το σαββατιάτικο μπουρίνι, γέμισαν οι δρόμοι της πόλης σκουπίδια τα οποία, αφού παρασύρθηκαν από τον δυνατό αέρα και το πολύ νερό, πήγαν και άραξαν όπου βρέθηκαν.

Από πού προήλθαν τα σκουπίδια αυτά; Πώς βρέθηκαν να γίνουν έρμαιο του ανέμου και της βροχής, βαρκούλες που ταξιδεύουν, ενώ η θέση τους θα έπρεπε να είναι μέσα στους κλειστούς με το σκέπασμά τους κάδους;

Προφανώς εμείς τα αφήσαμε, είτε έξω από τους κάδους, είτε μέσα σ’ αυτούς, τη στιγμή όμως που ήταν ήδη ξέχειλοι και το καπάκι δεν μπορούσε να κλείσει, ή δεν μας ενδιέφερε να το κλείσουμε φεύγοντας.

Εδώ τι να σου κάνει ο Δήμος; Να έχει υπαλλήλους να τρέχουν από πίσω μας και να τοποθετούν τα σκουπίδια όπως πρέπει μέσα στους κάδους; Να μας λένε να πηγαίνουμε λίγο παραπέρα, αν κάποιος είναι ήδη γεμάτος;

Να μας υποχρεώνουν να χρησιμοποιούμε ειδικές σακούλες, καλά κλεισμένες, ώστε αυτά να μη σκορπίζουν στο πρώτο φύσημα το αέρα; Ή να μας θυμίζουν ότι το ανοιχτό καπάκι προκαλεί τις γάτες να επισκεφθούν τον κάδο και να στήσουν ένα μικρό πάρτι;

Μια στιγμή όμως; Κάποια πράγματα, ναι, θα έπρεπε να μας υποχρεώνει ο Δήμος να τα κάνουμε. Βάζοντας, στην ανάγκη, και τα ανάλογα και προβλεπόμενα πρόστιμα. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε τον τροχό.

Όλοι ξέρουμε ότι στις αναπτυγμένες χώρες, ο πολίτης είναι υπεύθυνος για τα σκουπίδια ΤΟΥ, μέχρι να περάσει και να τα πάρει το απορριμματοφόρο. Οτιδήποτε συμβεί σ’ αυτά το πληρώνει, κυριολεκτικά, ο ίδιος.

Εδώ μπορείς να πετάς ό,τι θέλεις, όπου θέλεις, όπως θέλεις και ό,τι ώρα θέλεις, χωρίς ποτέ κανείς να σου ζητήσει τον λόγο. Εκτός αν βρεθεί κάποιος παράξενος γείτονας, οπότε τον βάζεις στη θέση του εύκολα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εγώ θα σταθώ κάπου αλλού.

Είδαμε με τις καταστροφές αυτών των ημερών να πέφτουν πολλά δέντρα και να καταστρέφονται περιουσίες, αφήστε που κινδυνεύουν και ζωές. Το ξέρετε ότι ευθύνη γι’ αυτό έχουμε όλοι μας;

Υπάρχει ένα περίεργο καθεστώς και μια εξίσου περίεργη νοοτροπία, σχετικά με τα δέντρα που βρίσκονται μέσα στον αστικό ιστό. Τα δέντρα αυτά είναι όλων και… κανενός. Αφήστε που τα θυμόμαστε μόνον όταν «πρέπει» να κοπούν.

Πότε πρέπει να κόβεται ένα δέντρο; Αν ρωτήσετε τους ευαίσθητους πολίτες, θα σας απαντήσουν «ποτέ». Όταν όμως έρχεται και το ρίχνει μια κακοκαιρία, όταν κινδυνεύουμε να θρηνήσουμε θύματα, τότε αλλάζουμε γνώμη.

Τι θέλω να πω. Θα έπρεπε να υπάρχει μια υπηρεσία την οποία όλοι οι δημότες να περιβάλλουμε με εμπιστοσύνη και η οποία να ελέγχει ποια δέντρα κινδυνεύουν (και είναι επικίνδυνα) έτσι και έρθει ένα δυνατό μπουρίνι.

Τα δέντρα αυτά να αντικαθίστανται με άλλα, είτε νεότερα είτε ανθεκτικότερα στις καιρικές συνθήκες. Και αυτό να είναι αποδεκτό από όλους, χωρίς να μας χωρίζει σε «ευαίσθητους» και «αναίσθητους» απέναντι στο περιβάλλον.

Πόσο δύσκολο είναι;

 Ο κακός μας ο καιρός!

190110 ΚΡΑΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πού είναι το κράτος;

Είναι αλήθεια ότι στη διάρκεια της πρόσφατης κακοκαιρίας (των πρόσφατων κακοκαιριών) η οποία κρατά ακόμη, δεν ακούσαμε πολλές φορές την παραπάνω ερώτηση. Αυτό μπορεί να σημαίνει δύο εντελώς αντίθετα μεταξύ τους πράγματα.

Ας κάνουμε όμως εδώ μια μικρή παρένθεση για να πούμε λίγα λόγια περί «κακοκαιρίας». Οι χαμηλές θερμοκρασίες και το χιόνι του χειμώνα, εκτός από φυσιολογικά φαινόμενα, είναι και πολλαπλώς ευεργετικά.

Θυμίζω τους παλιούς που έλεγαν ότι, «για να πάει καλά η σοδιά της χρονιάς, πρέπει, όταν βγάζει ο παπάς τον Σταυρό από το νερό, τα Θεοφάνεια, αυτό να παγώσει πάνω του». Το κρύο σκότωνε όλα τα… ζιζάνια.

Θυμίζω ακόμη πως το χιόνι, καθώς θα λιώσει αργά και το νερό θα εισχωρήσει στους υδροφόρους ορίζοντες, είναι αυτό που θα ποτίσει τον κάμπο και θα μας δροσίσει κατά την περίοδο του καλοκαιριού.

Παρ’ όλα αυτά εμείς, οι άνθρωποι του σήμερα και των πόλεων, εξακολουθούμε να μιλάμε για «κακοκαιρία» επειδή είμαστε καλομαθημένοι, ή, αν προτιμάτε, κακομαθμένοι˙ πρόκειται ακριβώς για το ίδιο.

Δεν θέλουμε να βγούμε από την ευκολία και τη βολή μας ούτε κατ’ ελάχιστο. Για να βάλουμε αλυσίδες στα οχήματα ούτε που το συζητώ. Ακόμη και το να ξύσουμε την πρωινή παγωνιά από τα τζάμια μας είναι ανυπόφορο.

Δεν μιλώ για να καθαρίσουμε το πεζοδρόμιο (και τον δρόμο, γιατί όχι;) μπροστά από το σπίτι ή το κατάστημά μας. Γι’ αυτά είναι «το κράτος», το οποίο όμως στην πρόσφατη «κακοκαιρία» (είπαμε, «κακοκαιρίες») δεν το επικαλεστήκαμε όπως άλλοτε.

Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Ή ότι το κράτος ήταν (είναι) πράγματι εκεί, όταν το χρειαζόμαστε, μάλιστα πριν καν του το ζητήσουμε, ή ότι έπαψαν πλέον οι πολίτες αυτής της χώρας να ελπίζουν σε βοήθεια από τον κρατικό μηχανισμό.

Διαλέγετε και παίρνετε!

Προσέξτε όμως, διότι μπορεί να συμβαίνει και το ένα και το άλλο. Κάτι που πρακτικά μοιάζει αδύνατον, αφού μόνο στον μικρόκοσμο των στοιχειωδών σωματιδίων μπορεί κάτι να είναι απόν και παρόν συγχρόνως.

Στον δικό μας κόσμο, των αστοιχείωτων ατόμων, ή θα είσαι ή δεν θα είσαι εκεί που σε χρειάζονται. Ή μήπως κάνω λάθος; Τώρα που το σκέφτομαι υπάρχουν και περιπτώσεις που παρενέβη το κράτος, αλλά ήταν σαν να μην το έκανε.

Γιατί έκανε μια τρύπα στο νερό! Υπάρχουν άλλες πάλι που έμεινε επιδεικτικά απόν, όμως αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσε να κάνει, αφού, έτσι και επιχειρούσε να επέμβει, μόνο να χειροτερέψει την κατάσταση ήταν ικανό.

Το άλλο πουλάκι:

Ας δούμε μια περίπτωση.

Όχι επειδή απαιτούσε τίποτε ειδικούς και δύσκολους χειρισμούς από πλευράς κρατικού μηχανισμού, αλλά επειδή ήταν πράγματι μια χαρακτηριστική περίπτωση που το κράτος… φυτρώνει εκεί που δεν το σπέρνουν.

Μιλώ για την επέμβαση του υπουργού κυρίου Σπίρτζη (κατόπιν παρέμβασης γνωστού δημοσιογράφου, όπως λέγεται) και την απόφασή του να στείλει αεροσκάφος να παραλάβει «ατυχήσαντες» επιβάτες από την Τιμισοάρα της Ρουμανίας.

Είναι γνωστή σε όλους ο ιστορία και δεν αναφέρουμε ονόματα, αφού πιστεύουμε ότι και η κακή διαφήμιση είναι κι αυτή διαφήμιση, κατά το περίφημο «δεν έχει σημασία τι λένε για σένα, αρκεί να λένε σωστά το όνομά σου».

Ο σημαντικότερος λόγος που το κάνουμε όμως είναι ότι, με αφορμή αυτό το περιστατικό, θα θέλαμε να αναφερθούμε γενικότερα στις αρμοδιότητες του «κράτους» και υπό ποιες προϋποθέσεις αυτό πρέπει να επεμβαίνει.

Διότι εδώ έχουμε μια συγκεκριμένη επιλογή που έκαναν κάποιοι καταναλωτές. Προτίμησαν ένα «προϊόν», πολύ φημισμένο για τις χαμηλές τιμές του, εξίσου όμως γνωστό για τις ανύπαρκτες παροχές του.

Δεν ήταν υποχρεωμένοι να το επιλέξουν, έβαλαν κάτω τα υπέρ και τα κατά, συνυπολόγισαν και το ρίσκο (ή τουλάχιστον όφειλαν να το συνυπολογίσουν) και προχώρησαν. Ε, έφταιξε λίγο και ο καιρός και… έπεσαν (700 χιλιόμετρα) έξω.

Φανταστείτε ότι αγοράζεις ένα φτηνό ηλεκτρονικό παιχνίδι ή κινητό τηλέφωνο, από γνωστή παραγωγό χώρα, και επειδή το βγάζεις να το χρησιμοποιήσεις στο πολύ κρύο, αυτό χαλάει αμέσως. Τι θα κάνεις; Θα ζητήσεις από το κράτος να σου το αντικαταστήσει;

Ή θα πεις «έκανα μια επιλογή, έχασα τα λεφτά μου, έχασα και το παιχνίδι ή το τηλέφωνό μου τώρα που το χρειαζόμουνα, άλλη φορά θα προσέχω τι αγοράζω»; Θα μου πείτε άλλο αυτό και άλλο η ταλαιπωρία τόσων ανθρώπων.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το κράτος οφείλει να βοηθά τους πολίτες!

Βεβαίως. Και στις χώρες που είναι πολύ προχωρημένες σε τέτοιου είδους ζητήματα, ας πούμε στα κράτη των Άλπεων, η βοήθεια είναι εκεί, την αισθάνεσαι δίπλα σου, πετά συνεχώς πάνω από το κεφάλι σου καθώς ορειβατείς.

Αρκεί να κάνεις ένα νεύμα και καταφθάνει αμέσως να σου δώσει ό,τι χρειαστείς, ή να σε μεταφέρει σε ασφαλές σημείο. Με μια μικρή, αλλά ουσιώδη διαφορά, σε σχέση με τη συνήθη πρακτική που βλέπουμε στη χώρα μας.

Το κόστος τής όλης επιχείρησης επιβαρύνει εσένα τον ίδιο! Το πληρώνεις είτε απ’ ευθείας (εννοείται με τις διευκολύνσεις και τις δόσεις που προβλέπονται) είτε μέσω της ασφάλειας που έχεις.

Πάντως σε καμιά περίπτωση δεν επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή τους υπόλοιπους πολίτες. Επομένως δεν δίνει και σε κανέναν πολιτικό την ευκαιρία να το παίξει «λαρτζ» με τα λεφτά των άλλων.

Βλέπετε όμως αυτοί είναι κουτόφραγκοι και δεν έχουν ανεπτυγμένο το αίσθημα της κοινωνικής πρόνοιας που έχουμε εμείς οι χουβαρντάδες (με τα λεφτά άλλων).

 Κράτος μητέρα!

190109 ΚΑΙΡΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πότε κάνει κρύο στην Ελλάδα;

Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, ούτε αποσκοπεί σε έναν διακειμενικό διάλογο ανάμεσα στη στήλη μας και στο γνωστό τραγουδάκι των LocoMondo το οποίο υποστηρίζει ότι το κρύο είναι κάτι άγνωστο στη χώρα μας.

Εμείς θα διαφωνήσουμε και θα απαντήσουμε στο ερώτημα με παρρησία, όπως πρέπει να απαντούν όσοι ασχολούνται με τον δημόσιο λόγο σε κάθε ερώτημα που τίθεται και αφορά το κοινωνικό σύνολο.

(Χα! Η μεγαλοστομία είναι επίσης ένα από τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει ο λόγος όσων σχολιάζουν τα δημόσια πράγματα, γι’ αυτό και εμείς είπαμε να μην ξεφύγουμε από αυτόν τον κανόνα.)

Στην Ελλάδα, λοιπόν, κάνει κρύο σε δύο περιπτώσεις, οι οποίες, όπως θα δείτε, δεν είναι άσχετες μεταξύ τους. Απεναντίας, η πρώτη, όπως θα σας τις παρουσιάσουμε, συνδέεται απολύτως με τη δεύτερη.

Το κρύο, δηλαδή, δεν είναι ένας αντικειμενικός παράγοντας, ένα μέγεθος που μπορεί να μετρηθεί και να αξιολογηθεί με κάποιο απλό θερμόμετρο, αλλά κάτι τελείως υποκειμενικό, όπως άλλωστε και η ζέστη.

Όταν λέμε υποκειμενικό δεν εννοούμε τον προσωπικό «δείκτη» που μπορεί να διαθέτει ο καθένας και να αισθάνεται μεγαλύτερο ή μικρότερο ψύχος. Εδώ μιλάμε για «υποκειμενικό» που όμως αφορά μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

Ας ξαναθέσουμε όμως το ερώτημά μας.

-Πότε κάνει κρύο στην Ελλάδα;

-Στην Ελλάδα κάνει κρύο όταν το λένε στις ειδήσεις!

Σιγά το θέμα, θα μου πείτε. Λογικό είναι, όταν κάνει κρύο, πολύ κρύο, να γίνεται αναφορά γι’ αυτό και στα δελτία ειδήσεων. Όμως εγώ δεν εννοώ αυτό, αλλά μια διαδικασία αντίστροφη. Προηγείται η είδηση.

Και πάλι όμως θα μπορούσε κανείς να παρεξηγήσει και να πει πως έτσι είναι το σωστό. Γι’ αυτό υπάρχουν και οι μετεωρολογικές προβλέψεις, για να γνωρίζουμε τι πρόκειται να έρθει και να προετοιμαζόμαστε.

Όμως δεν μιλάμε ούτε γι’ αυτό. Στην Ελλάδα κάνει κρύο, παρά τις προγνώσεις των μετεωρολόγων, μόνον άμα το πουν στις ειδήσεις. Διότι, από τις προγνώσεις, τα δελτία μεταδίδουν μόνο τις πιο δυσοίωνες.

Το άλλο πουλάκι:

Πιάνουν τα άκρα.

Μπορεί, δηλαδή, σύμφωνα με τα μοντέλα των προγνώσεων, να πλησιάζει ένα κύμα ψύχους, πράγμα τελείως φυσιολογικό για τα μέσα του χειμώνα. Ακόμη όμως κι αν οι θερμοκρασίες αναμένονται κάπως πιο χαμηλές από τα συνηθισμένα…

Συνηθισμένο και αναμενόμενο είναι κι αυτό. Έρχονται όμως τα δελτία ειδήσεων, παίρνουν τη χαμηλότερη θερμοκρασία των προβλέψεων και δημιουργούν το κατάλληλο… κλίμα παγετού για όλη την επικράτεια.

«Στους μείον δεκαπέντε το θερμόμετρο»! Πράγμα που μπορεί να ισχύει για μια συγκεκριμένη περιοχή, πιθανότατα απομακρυσμένη και με ελάχιστους κατοίκους, οι οποίοι μάλιστα είναι συνηθισμένοι σε κάτι τέτοια.

Στην υπόλοιπη χώρα, στην Αθήνα, η θερμοκρασία μπορεί να μην κατέβει κάτω από το μηδέν, όμως οι κάτοικοί της που παρακολουθούν τα δελτία ειδήσεων παίρνουν την τρομάρα και στήνονται να δουν τι θα ακολουθήσει.

Βγαίνουν, λοιπόν, οι δαιμόνιοι ρεπόρτερ και κατευθύνονται σε δυο τρία σημεία, πολύ γνωστά για το χιόνι που πέφτει συνήθως εκεί και για το κρύο που κάνει κάθε χειμώνα, και μας δίνουν τη… γενική εικόνα.

Για να καταλάβετε, σήμερα που για την πόλη μας προβλέπονται θερμοκρασίες από μείον πέντε, μέχρι έναν βαθμό, στην Αθήνα το θερμόμετρο θα δείξει μέχρι και έντεκα βαθμούς (11^ο) Κελσίου!

Στη Φλώρινα η ανώτερη θα είναι μείον δύο και η χαμηλότερη μείον επτά, ενώ το βράδυ, που στην Αθήνα θα έχουν έντεκα βαθμούς, εκεί θα έχει μείον πέντε και θα χιονίζει. Κι έτσι ερχόμαστε στη δεύτερη περίπτωση που σας είπαμε στην αρχή.

-Πότε, άλλοτε, κάνει κρύο στην Ελλάδα;

-Στην Ελλάδα κάνει κρύο όταν κρυώνουν στην Αθήνα!

Γεγονός που γίνεται είδηση και μεταδίδεται από τα Μέσα σε ολόκληρη τη χώρα.

Άκουγα το πρωί της Δευτέρας, όταν η θερμοκρασία εδώ ήταν γύρω στους μείον τέσσερις βαθμούς, έναν ραδιοφωνικό παραγωγό να διαμαρτύρεται που στην Αγία Παρασκευή (της ΕΡΤ) είχε τρεις βαθμούς!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ελάτε, τώρα, να τα συνδυάσουμε…

Και να δούμε τι γίνεται όταν το κρύο, το πολύ κρύο, όχι μόνον δεν αφορά την Αθήνα, αλλά ούτε καν τους Έλληνες. Όταν εκείνοι που κρυώνουν είναι κάποιοι πρόσφυγες, σε κάποιους καταυλισμούς.

Μέσα σε σκηνές (όχι από εκείνες που χρησιμοποιούν όσοι ανεβαίνουν στο Ιμαλάια), που έχουν χαθεί στο χιόνι, όπου δεν μπορείς να επιβιώσεις παρά σαν ένα αγρίμι που μάλιστα μεταφέρθηκε σε ψυχρή περιοχή, μακριά από τον βιότοπό του.

Τότε θα βρεθούν κάποια ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία να μας θυμίσουν ότι η Λέσβος είναι πιο κοντά στη Νέα Υόρκη ή στο Βερολίνο, απ’ ό,τι στην Αθήνα (αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα).

Τότε το θέμα γίνεται -αν και όταν γίνεται- είδηση κι εδώ, μόνο και καθαρά για λόγους πολιτικής αντιπαράθεσης, καθόλου όμως από πραγματικό ενδιαφέρον για τους ανθρώπους που υποφέρουν στην παγωνιά.

Τότε θα θυμηθούμε τι έλεγε η σημερινή κυβέρνηση, όταν ήταν στην αντιπολίτευση, και τι έκανε η σημερινή αντιπολίτευση, όταν ήταν στην κυβέρνηση. Τότε θα μαλώσουμε, αλλά και θα ευαισθητοποιηθούμε…

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

 Ψυχρό μέτωπο!

181002 ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Σχόλια με χιούμορ!

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι είναι από τα αγαπημένα σχόλια όλων μας στο διαδίκτυο. Αυτά είναι που ομορφαίνουν τις μοναχικές μας περιπλανήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αυτά μας παρηγορούν, όποτε έχουμε τις μαύρες μας…

Είναι πάντοτε πετυχημένα; Ασφαλώς όχι! Το τι είναι όμως πετυχημένο και τι άστοχο χιούμορ το αντιλαμβάνεται ο καθένας μόνος του, ανάλογα και με τη δική του αίσθηση. Είναι ευαίσθητο πράγμα το… λεπτό χιούμορ.

Θέλω να σας δώσω μερικά παραδείγματα από την τρέχουσα επικαιρότητα. Θα σας μεταφέρω τα σχόλια δυο φίλων, οι οποίοι είναι αμφότεροι μορφωμένοι άνθρωποι, έχουν μάλιστα, κατά σύμπτωση, και το ίδιο όνομα.

Ο πρώτος (επειδή είναι μεγαλύτερος σε ηλικία) σχολιάζει: «Μπροστά στον κυκλώνα Κούλης που θα έρθει του χρόνου, αν δεν προσέξουμε, ο Ζορμπάς θα είναι καλοκαιρία». Χιούμορ, μεν, ο συγκεκριμένος όμως το εννοεί κιόλας.

Ο δεύτερος σχολιάζει τα ελληνικά μας: «Η πρώτη καταστροφή που προκάλεσε ο μεσογειακός κυκλώνας ήταν η εξαφάνιση των πτώσεων. Από το πρωί, ο Ξενοφών, του Ξενοφών, τον Ξενοφών…»

Ο καθένας σας μπορεί να διαλέξει το χιούμορ που τον εκφράζει –εμένα η δεύτερη περίπτωση. Μπορεί να βρεθούν κάποιοι που να γέλασαν και με τις δύο, φαντάζομαι όμως όχι ακριβώς για τον ίδιο λόγο. 

Προσωπικά, αν θα ήθελα να διαλέξω ένα «πολιτικό» σχόλιο, σχετικό με τον καιρό των τελευταίων ημερών, θα προτιμούσα κάτι σαν… «Όσο και να προσπαθώ, τέτοιον Σεπτέμβριο με ΠαΣοΚ δεν μπορώ να θυμηθώ».

Βλέπετε, το καλό χιούμορ, κατά την άποψή μου, εμπεριέχει πάντοτε και μια γερή δόση αυτοσαρκασμού. Αυτή η σύγκριση, που φτάνει στα άκρα, στρέφεται, με αστείο τρόπο, περισσότερο εναντίον εκείνων που την επιχειρούν.

Ένα άλλο «πολιτικό» αστείο σχετικά με την αντιμετώπιση των φαινόμενων που επικράτησαν τις τελευταίες μέρες είναι πως «αν είχαν Περιφερειάρχη τη Δούρου στη Δυτική Μακεδονία, τις μισές μέρες τα σχολεία θα ήταν κλειστά».

Άδικο έχουν; Αν σκεφτεί κανείς τον λόγο για τον οποίο δεν λειτούργησαν τα σχολεία την Παρασκευή, θα πρέπει ή να θυμώσει, ή να το ρίξει στην πλάκα, πράγμα που, τις περισσότερες φορές, είναι προτιμότερο.

Το άλλο πουλάκι:

«Του Ξενοφών!»

Για να πιάσουμε το θέμα από την αρχή, θα πρέπει να αναρωτηθούμε για ποιο λόγο δίνουν ονόματα στα καιρικά φαινόμενα. Και μάλιστα ονόματα ανθρώπων. Θα μπορούσαν, ας πούμε, να τους δίνουν, αντί για ονόματα… αριθμούς.

Ο κυκλώνας Σ18, όπου Σ θα είναι ο μήνας, Σεπτέμβριος, και 18 το έτος. Για να μπορούμε αργότερα, όταν αναφερόμαστε σε αυτούς, να θυμόμαστε αυτομάτως και πότε έπληξαν τη χώρα. Γιατί, λοιπόν, ονόματα ανθρώπων;

Μόδα κι αυτή, που μας ήρθε από έξω, μια και στην Ελλάδα δεν έχουμε τέτοια φαινόμενα. Λένε μάλιστα ότι οι Αμερικάνοι που το σκέφτηκαν είπαν να δίνουν σ’ αυτά ονόματα γυναικών, άγνωστο για ποιο λόγο!

Εμείς, ως περισσότερο μπασμένοι στο φεμινιστικό κίνημα, σκεφτήκαμε ότι τα αντρικά ονόματα θα ήταν περισσότερο… κορέκτ. Κι έτσι βρεθήκαμε να (μην) κλίνουμε τον «Ξενοφών» και να σκοτώνουμε την Γραμματική.

Κι όμως· θα ήταν μια καλή ευκαιρία να μάθουμε και την κλίση αυτών των ονομάτων, που έχουν τραβήξει τόσα πολλά από τους περήφανους χρήστες της ελληνικής γλώσσας. Αν τα ακούγαμε σωστά από τα ΜΜΕ.

Ο Ξενοφών, ο Απόλλων, ο Αρίων (που τον ακούσαμε πάλι αυτό το σαββατοκύριακο να τραγουδάει ρεμπέτικα) ακόμη και ο Μακεδών, ως βαφτιστικό όνομα, δεινοπαθούν, κάθε φορά που τους πιάνουμε στο στόμα μας.

Για κάποιον περίεργο λόγο τα θεωρούμε άκλιτα! Δεν μπόρεσα να σκεφτώ από πού κρατάει αυτή η… συνήθεια. Το πιο πιθανόν είναι να τα θεωρούμε ξένα ονόματα και να τα αφήνουμε έτσι όπως τα συναντάμε στην Ονομαστική.

Όπως, για παράδειγμα, ο Ιμπραήμ - του Ιμπραήμ, ο Δαβίδ - του Δαβίδ, ο Λιονέλ - του Λιονέλ… Διότι, αν θέλαμε να είναι ελληνικά, ας τους δίναμε ελληνικές καταλήξεις: ο Ξενοφώντας, ο Απόλλωνας, ο Αρίωνας…

Από την άλλη, ποιος δίνει πια σημασία σε τέτοιες «λεπτομέρειες»; Αφού καταλαβαίνεις τι θέλει να πει ο καλός δημοσιογράφος που σε ενημερώνει για την επέλαση «του Ξενοφών», γιατί να παριστάνεις τον περίεργο;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ενώ ο Ζορμπάς!

Κλίνεται ελληνικότατα, όπως ο μπακλαβάς ή ο παστουρμάς· με όλες τις πτώσεις του. (Κανείς δεν λέει «το σιρόπι του μπακλαβάς, ή κόψε λίγο παστουρμάς.) Τέτοια ονόματα πρέπει να δίνουν οι νονοί των καιρικών φαινομένων.

Βέβαια, πιθανότατα να πίστεψαν ότι, με αφορμή την επέλαση του Ξενοφώντος, κάποιοι μπορεί να το γκουγκλάρουν και έτσι, από σπόντα, να μάθουν ποιο ήταν και το ιστορικό πρόσωπο που δάνεισε το όνομά του.

Θα μου πείτε εδώ δεν ξέρουμε ποια είναι τα ιστορικά πρόσωπα τα ονόματα των οποίων δίνουμε στις οδούς, ακόμα και σε εκείνες που βρίσκεται το σπίτι μας, και θα μάθουμε από τα ονόματα των περαστικών κυκλώνων;

Πάντως, για να μην ψάχνετε, σας λέω ότι ο Ζορμπάς είναι μια ιστορική ταβέρνα στη Θάσο και άλλη μια στη Καλλιθέα της Χαλκιδικής. Α, και ακόμη μία στη Σκόπελο και, αν θυμάμαι καλά, υπάρχει μία και στην Πλάκα.

Ριψοκίνδυνο πάντως να δίνουν όνομα ταβέρνας σε κυκλώνες. Δεν φοβούνται μήπως ο ιδιοκτήτης τούς κάνει καμιά μήνυση για δυσφήμηση; Φαντάζεστε και το άλλο; Να περάσει ο Ζορμπάς και να σου κάνει τον Ζορμπά… θερινό;

Ακραία φαινόμενα!

 Να… κλίσουμε και τα παράθυρα;

180629 ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Το καλοκαίρι είναι εδώ!

Μπορεί να μην το καταλαβαίνουμε ακόμη τόσο έντονα, μπορεί ο Ιούνιος (που έφυγε) να μην είναι αυτός που ήταν παλιά, όμως ποια πράγματα πλέον είναι όπως τα ξέραμε; Όταν όλα έχουν αλλάξει, γιατί να μείνει ίδιο το καλοκαίρι;

Είδαμε συναυλίες να ματαιώνονται, είδαμε εκδηλώσεις να μεταφέρονται σε κλειστούς χώρους, ακόμη και θερινό σινεμά σε χειμερινή αίθουσα είδαμε. Τι άλλο μένει; Παραφράζοντας τον ποιητή να πούμε «όλα τα πήρε ο χειμώνας»!

Ωστόσο, εμείς είμαστε αισιόδοξοι. Πάλι με χρόνια με καιρούς… Εκείνο που τρέφει αυτή την αισιοδοξία μας είναι ότι, τελικά, σ’ αυτόν τον τόπο, τίποτε δεν αλλάζει ουσιαστικά. Το είπε ένας άλλος ποιητής.

«Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν»… με μια μικρή μετατόπιση στον χώρο ή τον χρόνο. Δεν έχετε προσέξει ότι ο καλός καιρός κρατάει πλέον μέχρι τις πρώτες μέρες τού Νοεμβρίου;

Αυτή είναι μετατόπιση στον χρόνο. Υπάρχουν αντίστοιχες στον χώρο, κυρίως τον πολιτικό. Εκεί οι μετατοπίσεις έχουν γίνει πλέον καθεστώς, ιδίως εκείνες που γίνονται με εντυπωσιακό τρόπο, δηλαδή με κυβίστηση.

Έχουμε δει τόσες πολλές που δεν μας προξενούν πλέον καμιά εντύπωση· τόσο τις έχουμε συνηθίσει. Τελευταία, μερικές τέτοιες μετατοπίσεις αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μια και φθείρουν την κυβερνητική πλειοψηφία στην Βουλή.

Γι’ αυτό και τους δόθηκαν τα χαρακτηριστικά της «αποστασίας»· πολύ φοβάμαι εντελώς άδικα. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά, όπως θα έλεγε και ο Κυριάκος, πόσοι γνωρίζουν σήμερα τι σημαίνει «αποστασία»;

Διότι, αν με αυτό τον όρο χαρακτηρίζουμε την… πολιτική μεταγραφή, ή την μετατόπιση κάποιου από ένα κόμμα σε άλλο, τότε φοβάμαι ότι αυτοί που έδωσαν τον χαρακτηρισμό βρίσκονται σε ένα κόμμα γεμάτο αποστάτες.

Αν, πάλι, βλέπουν πίσω από τις μετατοπίσεις ένα οργανωμένο σχέδιο, ώστε να τελειώσουν μια ώρα αρχύτερα οι μέρες της κυβέρνησης, τότε ας σκεφτούν την προτροπή «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν».

Η οποία προέρχεται από τον δικό τους αρχηγό. Όταν όμως κάνεις μία διάζευξη, πρέπει να ξέρεις ότι μπορεί να συμβεί οτιδήποτε από τα δύο. Γιατί μόνο το… «τους τελειώνουμε» και όχι το… «μας τελειώνουν»;

Το άλλο πουλάκι:

Το καλοκαίρι είναι εδώ.

Μπορεί όχι (ακόμη) ως φυσική παρουσία, σίγουρα όμως το πνεύμα του. Δηλαδή η χαλαρότητα, η ξενοιασιά, οι αργοί ρυθμοί, οι κρύοι καφέδες, οι παγωμένες μπύρες, οι πλανόδιοι πωλητές φρούτων…

Μπορεί να βοηθάει και το Μουντιάλ, που, έτσι κι αλλιώς, το έχουμε συνδέσει με τα καλύτερα καλοκαίρια μας. Είτε οι φανατικοί εραστές τής μπάλας, που δεν χάνουν αγώνα, είτε εμείς που έχουμε μια πιο χαλαρή σχέση μαζί της.

Οι πρώτοι διότι απολαμβάνουν κάτι που αγαπούν πολύ, σε χορταστικές ποσότητες. Μπάλα από το πρωί μέχρι το βράδυ για έναν μήνα. Δεν σου δίνει αυτό ένα αξέχαστο καλοκαίρι; Αν τους ρωτήσεις, θυμούνται κάθε μουντιαλικό τέτοιο.

Οι δεύτεροι επειδή απολαμβάνουν τους καλοκαιρινούς ρυθμούς, χωρίς… την παρουσία των πρώτων. Όταν όλοι βρίσκονται μπροστά στις τηλεοράσεις, εσύ μπορείς να κάνεις κάτι άλλο που σου αρέσει, με μεγαλύτερη άνεση.

Να κάνεις μια ήσυχη βραδινή εκδρομή στη θάλασσα (ο Λουκιανός θα έλεγε στη Βουλιαγμένη). Να δεις μια ωραία ταινία σε κάποιον θερινό κινηματογράφο με λίγους εκλεκτούς φίλους τού σινεμά...

Να πας σε μια παράσταση ή σε μια συναυλία όπου δεν θα γίνεται πήχτρα και όπου, αν σε ενδιαφέρει κάτι τέτοιο, θα κυριαρχεί το γυναικείο φύλο…

Εννοείται πως κάποια καλά παιχνίδια δεν τα χάνεις με τίποτα!

Καλοκαίρι και Μουντιάλ, λοιπόν, πάνε μαζί και, τώρα που ξεκινά η δεύτερη και πιο ουσιαστική φάση, να δείτε που θα φτιάξει και ο καιρός. Το πρωί θάλασσα, το μεσημέρι ούζα και το βράδυ ποδόσφαιρο.

Αν δεν είναι αυτό η επιτομή του καλοκαιριού, τότε ποιο είναι; Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, λοιπόν, λέμε κι εμείς να σας αφήσουμε σιγά σιγά, για να ξεκουραστούμε και, κυρίως, να αλλάξουμε παραστάσεις.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Να γεμίσουμε μπαταρίες!

Καλή αυτή η καθημερινή μας κουβέντα, έχει όμως ένα κακό. Είναι καθημερινή! Που πάει να πει ότι πρέπει κάθε μέρα να βρίσκεις ένα θέμα για συζήτηση και μάλιστα αυτό να είναι και ενδιαφέρον.

Γίνεται; Όχι κάθε μέρα. Και όχι, αν αυτή η σχέση κρατάει δεκαεννιά (αριθμός 19) ολόκληρα χρόνια. Αν με το καλό βρεθούμε τον Σεπτέμβριο, θα μπούμε στον εικοστό χρόνο της καθημερινής μας κουβέντας.

Μια ολόκληρη ζωή! Ξέρω ανθρώπους που πήραν σύνταξη με λιγότερα χρόνια «υπηρεσίας». Ευτυχώς που εμείς δεν μιλάμε για εργασία, αλλά για σχέση, με τα καλά και τα κακά της, με τα πάνω και τα κάτω της.

Κουβεντιάζουμε χωρίς να συμφωνούμε σε όλα -διαφορετικά θα επρόκειτο για κάτι προφανώς φτιαχτό και πάρα πολύ ύποπτο- χωρίς όμως και να μαλώνουμε κάθε φορά που διαφωνούμε. Όχι επειδή μας λείπει το πάθος.

Αλλά γιατί, όπως συμβαίνει σε κάθε «καλοδουλεμένη» σχέση, προσπαθούμε να βλέπουμε απέναντί μας την άποψη και όχι τον άνθρωπο που την εκφέρει. Ο οποίος όχι απλώς δεν βρίσκεται απέναντι…

Αλλά θα μπορούσε να είναι και στη θέση μας, όπως κι εμείς στη δική του. Τι θα έλεγε και τι θα λέγαμε τότε; Πώς θα μας φαίνονταν τα πράγματα από μια άλλη οπτική; Βέβαια αυτό είναι δύσκολο να το καταφέρνεις πάντα.

Το θέμα είναι να προσπαθούμε. Να καταφέρνουμε να… προσπαθούμε!

Καλή αντάμωση, αδέλφια!

 Ραντεβού τον Σεπτέμβριο!

180126 ΚΑΤΕΨΥΓΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Κρυώνετε;

Προσέξτε τι θα απαντήσετε, γιατί σας την έχω στημένη. Οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι ζούμε έναν ήπιο χειμώνα˙ μέχρι στιγμής. Διότι ποτέ δεν ξέρει κανείς τι του ξημερώνει. Καιρός είναι αυτός…

Εξάλλου, ακόμα και ο πιο βαρύς χειμώνας είναι ήπιος, μέχρι να… βαρύνει. Έτσι είναι ο καιρός, έχει γυρίσματα, τα οποία μπορείς να τα παρατηρήσεις, αν έχεις καλή μνήμη ή απλώς αν είσαι παρατηρητικός.

Προχθές, για παράδειγμα, βρέθηκα στην κοπή βασιλόπιτας ενός συλλόγου, πράγμα που κάνω χρόνια τώρα. Ε, λοιπόν, ελάχιστοι παρατήρησαν ότι φέτος δεν παρευρέθηκε ούτε ένας πολιτικός. Γιατί, άραγε;

Η χρονιά δεν φαίνεται να είναι προεκλογική, τουλάχιστον από το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε τώρα. Αφήστε που είναι πονηρές και οι μέρες. Οι πολιτικοί δεν κυκλοφορούν, χωρίς να υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος.

Γιατί; Διότι υπάρχει κίνδυνος να δεχθούν καμιά αδέσποτη… ερώτηση περί Μακεδονίας και τότε αρχίζουν τα δύσκολα. Είναι καιρός αυτός για να εκτίθεσαι; Δεν βλέπεις πού πάει το πράγμα;

Μόνο όσοι είναι απολύτως απελπισμένοι (με βάση τις δημοσκοπήσεις) ποντάρουν στο παιχνίδι με το όνομα (που είναι η ψυχή μας). Αυτοί και όσοι αντλούν πελατεία αποκλειστικά από τον συγκεκριμένο χώρο των Μακεδονομάχων.

Όλοι οι υπόλοιποι, το λέγαμε και τη Δευτέρα, κρατούν κλειστά τα χαρτιά τους, ή σφυρίζουν αδιάφορα, με τη γνωστή τακτική εκείνου που είναι και δεν είναι, που θέλει και δεν θέλει, που μπορεί και δεν μπορεί…

Ξεκίνησα όμως να σας λέω για τον καιρό και με παρέσυρε η επικαιρότητα. Ο καιρός πάει καλά˙ και κρύο πολύ δεν έχουμε και ηλιοφάνεια αρκετή υπάρχει, ώστε να εξοικονομούν ενέργεια όσοι βασίζονται στον ήλιο.

Βέβαια, δεν είμαστε και Αθήνα! Κάποιος φίλος που επισκέφθηκε προχθές την πρωτεύουσα ανέφερε πως οι πεζόδρομοι και οι πλατείες στενάζουν από τα πλήθη που απολαμβάνουν τον καφέ ή το ποτό τους στον… μαλακό καιρό.

Το άλλο πουλάκι:

Πού να μας καταλάβουν!

Αυτοί εκεί κάτω έχουν ελάχιστα έξοδα για καύσιμα, ο χειμώνας περνάει συνήθως χωρίς να τον καταλάβουν, εκτός άμα τους ρίξει κανένα χιονάκι και ταλαιπωρηθούν καναδυό μέρες. Τότε ρωτάνε πού είναι το κράτος.

Για να καταλάβετε πόσο άσχετοι είναι με τον χειμωνιάτικο καιρό, είδα με τα μάτια μου και άκουσα με τα αφτιά μου μία ρεπόρτερ να μεταδίδει από το… πεδίο της κακοκαιρίας: «Οι νιφάδες, αυτή τη στιγμή, πέφτουν βροχή»!

Που, αν ήταν σοβαρό το κανάλι, έπρεπε να της πουν από το κοντρόλ «άσε, αυτή τη στιγμή, το μικρόφωνο στο χιόνι και πέρασε να αποζημιωθείς, γιατί απολύεσαι». Δυστυχώς όμως, δεν έχει μόνο ο δημόσιος τομέας τα στραβά του.

Λέγαμε όμως για τον Χειμώνα για τον οποίο δεν πρέπει να διαμαρτυρόμαστε. Διότι διάβαζα προχθές πως σε κάποια περιοχή της βορειοανατολικής Ρωσίας, στο χωρίο Οϊμιακόν (αν το λέω σωστά) το θερμόμετρο… πάγωσε.

Δεν ξέρω τι θερμόμετρα έχετε εσείς στο σπίτι σας, όμως το δικό μας δείχνει μέχρι τριάντα βαθμούς κάτω από το μηδέν. Πράγμα που σημαίνει ότι ο κατασκευαστής ήταν υπέρ το δέον προνοητικός.

Εκτός αν σκόπευε να το πουλήσει και σ’ αυτό το παγωμένο χωριό της Ρωσίας. Όπου το θερμόμετρο έδειξε προχθές μείον εξήντα βάλε βαθμούς. Λέω εξήντα βάλε, διότι άλλοι συμφωνούν στο μείον εξήντα δύο και άλλοι προχωρούν στο εξήντα επτά. Πάντα μείον!

Είναι οι χαμηλότερες θερμοκρασίες που έχουν παρατηρηθεί σε περιοχές που υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι˙ όχι, ας πούμε, στην Ανταρκτική. Το χωριό αυτό έχει το ρεκόρ με -67,7 βαθμούς τον Χειμώνα τού 1933.

Έχετε αναρωτηθεί με ποιο τρόπο οι κάτοικοι του χωριού ζεσταίνουν τα σπίτια τους; Όταν λέμε τα ζεσταίνουν, μη φανταστείτε˙ το πολύ πολύ να ανεβάζουν τη θερμοκρασία καμιά δεκαριά βαθμούς… κάτω από το μηδέν.

Σκεφθείτε μόνο ότι το Σχολείο κλείνει όταν η θερμοκρασία πέφτει κάτω από τους -52 βαθμούς. Τώρα, γιατί πενήντα δύο και όχι, ας πούμε, πενήντα, κάτι θα ξέρουν αυτοί που έβαλαν εκεί το όριο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εμένα άλλο με τρόμαξε.

Τον χειμώνα, η μέρα τους είναι πολύ μικρή, μόλις τρεις ώρες, ενώ το καλοκαίρι φτάνει τις είκοσι μία. Πράγμα που δεν τους επηρεάζει και τόσο, διότι το καλοκαίρι τους, φαντάζομαι, το περνούν στην Χαλκιδική. Τον χειμώνα όμως…

Δεν είναι μόνο η διάρκεια της μέρας. Είναι και τι ακριβώς εννοούμε λέγοντας μέρα –η λέξη δεν έχει το ίδιο νόημα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Φέτος, για παράδειγμα, η Ρωσία ζει τον πιο σκοτεινό χειμώνα της ιστορίας της.

Ξέρετε πόσο ήλιο είδαν τα μάτια των Μοσχοβιτών; Πριν σας απαντήσω, σκεφθείτε ότι εμείς, έτσι και κάνουμε τρεις μέρες να δούμε ήλιο, είμαστε μέσα στη γκρίνια και τη μαυρίλα. Λοιπόν, τώρα μπορώ να το πω:

Έξι λεπτά! Μόνον έξι λεπτά. Όχι τη μέρα, ούτε την εβδομάδα, τον μήνα! Ολόκληρο τον Δεκέμβριο, ο ήλιος φώτισε με τις ακτίνες του (για να το πω και λίγο ποιητικά) τη Μόσχα, μόνον έξι λεπτά.

Καταλάβατε τώρα γιατί η ΤΣΣΚΑ δίνει τόσα λεφτά για να αποκτήσει παίκτες; Όχι γιατί παίρνει τους καλύτερους, αλλά γιατί, αν έδινε όσα και ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός, ποιος θα άφηνε τον ελληνικό ήλιο να πάει στη Μόσχα;

Τώρα, αν οι παίκτες αυτοί εξελίσσονται εκεί γρηγορότερα, αφού δεν έχουν και πολλά πράγματα να κάνουν πέρα από τις προπονήσεις, αυτό είναι άλλο θέμα που πρέπει να το δουν οι ελληνικές ομάδες.

 Φρέντο!

171121 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Προτεραιότητες…

Είναι κατανοητό ότι δεν μπορείς να κυνηγάς πάντοτε την επικαιρότητα. Όταν, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ένας φίλος, μέσα σε 24 μόλις ώρες, οι νεκροί από τις πλημμύρες, «συναγωνίζονται» τον Καραμέρο με το αδιάβροχο, τους Ρουβίκωνες που μπούκαραν στο Υπουργείο Άμυνας και τη γυναίκα που τραυματίστηκε σοβαρά από φωτοβολίδα…

Είναι φυσικό να κάνεις επιλογές. Δεν μπορείς να ασχολείσαι με όλα ταυτοχρόνως, ούτε να δίνεις σε όλα την ίδια βαρύτητα. Εμείς είπαμε να πιάσουμε το πιο σοβαρό και να το δούμε κάπως αναλυτικά.

Το ίδιο έκαναν και άλλοι. Μόνο που η δική τους επιλογή ήταν πολύ διαφορετική και, φυσικά, μπορούμε να την κρίνουμε. Διότι, μια επιλογή, από μόνη της είναι αξιολόγηση, δείχνει τι θεωρείς σημαντικό.

Ενώ, λοιπόν είπαμε ότι θα μιλήσουμε σήμερα για τις ευθύνες που υπάρχουν και αλλού, θα κάνουμε εμβόλιμα κάτι άλλο. Θα δούμε πώς αντιμετώπισε το θέμα μια πλευρά του τύπου, η φιλοκυβερνητική, ρίχνοντας μια ματιά στον πιο σοβαρό εκπρόσωπό της, την ΑΥΓΗ της Κυριακής.

Το κύριο άρθρο της ήταν για «το μεγάλο κόλπο», με την φοροαποφυγή στους φορολογικούς παραδείσους. Σημαντικό θέμα, δεν λέω, δεν θα παθαίναμε και τίποτε όμως αν μαθαίναμε για τα μυστικά των φοροφυγάδων λίγες μέρες αργότερα.

Κατά τα άλλα, ένα κείμενο του Π. Σκουρλέτη για τις δεσμεύσεις σχετικά με τα πλεονάσματα και πώς πρέπει να επανασχεδιαστούν (μιλάει και για 9.000 προσλήψεις στους δήμους), ενώ ο Θ. Δρίτσας υποστηρίζει ότι το κοινωνικό μέρισμα είναι υποχρέωση της κυβέρνησης και όχι παροχή.

Η μόνη αναφορά για τη «Δυτική Αττική» είναι πως τα μέτρα πρέπει να παρθούν «χωρίς καθυστερήσεις και γραφειοκρατικές αγκυλώσεις». Έτσι απλά! Σαν να μη συνέβη κάτι σημαντικό, σαν να μην χάθηκαν ζωές σε απίστευτο αριθμό για καιρό ειρήνης.

Μπορείς όμως να ψάξεις στις μέσα σελίδες, όπου, πράγματι, υπάρχουν αρκετά κείμενα και απόψεις για το θέμα. Μάλιστα σε ένα γίνεται και λόγος για νεκρούς και αναζητούνται «Λασπωμένες ευθύνες». Διαχρονικά. Μόνο που η αναζήτηση σταματά κάπου στο 2011.

Στα άλλα κείμενα ούτε λέξη για θύματα, παρ’ όλο που η προσέγγιση γίνεται με επιστημονικό τρόπο. Δεν έχει νόημα να σας αναφέρουμε τους αρθρογράφους και τους σχολιαστές. Θα σας δώσουμε όμως κάποια παραδείγματα.

Το άλλο πουλάκι:

Διαβάζω:

«Δεν είναι η πρώτη και δυστυχώς δεν θα είναι ούτε η τελευταία τραγωδία. Ούτε φταίνε οι αμαρτίες μας γι’ αυτόν τον μίνι κατακλυσμό. Η ύβρις της ανθρώπινης αλαζονείας και η απληστία του σύγχρονου τρόπου ζωής είναι πάντα οι μεγάλοι ένοχοι, ενώ οι αθώοι πάντα θυσιάζονται.

Το ανθρώπινο είδος επιβιώνει πάνω στη Γη αντιμαχόμενο τους φυσικούς νόμους. Μέχρι πρόσφατα λογαριάζαμε ως τριτοκοσμικές τις εικόνες τέτοιων φυσικών φαινομένων. Τώρα τις βλέπουμε παντού, χειμώνα - καλοκαίρι.

Κανείς δεν εξαιρείται. Ο πλανήτης διεκδικεί την υπεροχή του εξαπολύοντας τραγωδίες παντού. Από τους φτωχομαχαλάδες της Ινδίας μέχρι τις βίλες της Φλόριντα. Προφανώς η δυστυχία είναι σε διαφορετικά μεγέθη, όμως κανείς δεν μένει στο απυρόβλητο και τέτοιες τραγωδίες είναι πλέον αναμενόμενες σε όποιο σημείο του πλανήτη κι αν κατοικούμε».

Σε άλλο άρθρο: «Η διαλεκτική του νερού σημαίνει ότι πλημμυρικό φαινόμενο δεν υπάρχει κάτω από μια ορισμένη ποσότητα νερού - επομένως μια συστηματική δημιουργία φραγμάτων στον περιαστικό χώρο (όπως αυτά που υπάρχουν στον Υμηττό, στην Πεντέλη, στο Πάνειο κ.ά. από τη Δασική Υπηρεσία) θα μπορούσε να αποτρέψει τη σώρευση μιας κρίσιμης “πλημμυροφόρας” μάζας.

Σημαντική όμως θα ήταν και η ανάλυση του επιφανειακού εδάφους (δαπεδοτοπίο) στον αστικό χώρο, όπου είναι χαρακτηριστική η διαφορά στην απορροή των νερών μεταξύ υπερδομημένων και ανοιχτών περιοχών:

Κάθε τετραγωνικό δομημένου χώρου και ασφάλτου συνιστά μείωση της “απορροφητικής ικανότητας” του εδάφους και κάτι τέτοιο θα έπρεπε να ισοφαρίζεται από άλλες επεμβάσεις στον μείζονα χώρο.

“Η πόλη είναι κατάσχεση της φύσης από τον άνθρωπο” - έλεγε ο Λε Κορμπυζιέ. Τα καταπατημένα ρέματα είναι κάτι παραπάνω - ως κατάσχεση κρίσιμου αστικού χώρου! Κι αυτό τουλάχιστον θα έπρεπε να κάνει την εξουσία πιο διαλλακτική με τις συλλογικότητες που ασχολούνται με την προστασία τους».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ένα άλλο κείμενο μας πάει πολύ πίσω.

Μιλάει για το 1853 και το βιβλίο «Ο βασιλεύς των ορέων», όπου  Γάλλος συγγραφέας Εδμόνδος Αμπού αναφέρει: «Οι Έλληνες απέφευγαν να χαράξουν δρόμους, σε κάθε περίπτωση που το νερό είχε την καλοσύνη να αναλάβει αυτό το έργο.

Σε τούτη τη χώρα, όπου ο άνθρωπος ελάχιστα αντιτίθεται στη δουλειά που κάνει η φύση, οι χείμαρροι είναι δρόμοι βασιλικοί, τα ρυάκια δρόμοι επαρχιακοί και τα χαντάκια δρόμοι κοινοτικοί. Οι καταιγίδες έχουν αναλάβει το έργο των μηχανικών που κατασκευάζουν γέφυρες και η βροχή συντηρεί, χωρίς έλεγχο, τους δρόμους μεγάλης και μικρής κυκλοφορίας».

Τέλος κάποιος κάνει λόγο και για… πραγματικές ευθύνες:

«Μα να που τα στόματα ανοίγουν μπροστά στο μέγεθος της καταστροφής. Ανοίγουν και με ευκολία ρίχνουν το ανάθεμα, και όλα τα αδρανή υλικά του πολιτικού προσωπικού της Μεταπολίτευσης καταγγέλλουν την κυβέρνηση για αδράνεια.

“Παραιτηθείτε” η επωδός των πρώην προς τους νυν. “Παραιτηθείτε” μέχρι την επόμενη “θεομηνία”, μέχρι την επόμενη “εκδίκηση της φύσης”. Τότε που οι νυν θα έχουν γίνει πρώην και θα ζητούν την παραίτηση των νυν. Αλλά μην το ψάχνεις.

Μην το ψάχνεις, γιατί αν το ψάξεις οι μισοί φταίχτες κατοικούν στα νεκροταφεία, και πού να τρέχεις τώρα να τους βρεις, και οι άλλοι μισοί φτύνουν στον κόρφο τους που δεν έσκασε το ρέμα επί των ημερών τους. Οπότε ας την πούμε θεομηνία και καθαρίσαμε».

Και την είπανε!

 Λίγο λίγο, ρε παιδιά!

171120 ΝΤΡΟΠΙΑΣΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τόσοι νεκροί!

Σκέφτομαι ότι είναι ασέβεια να πεις ακόμη και τον αριθμό. Από τη στιγμή που δεν μπορεί να είναι ακριβής, από τη στιγμή που υπάρχουν ακόμη αγνοούμενοι και, τώρα που συζητάμε, μπορεί να βρεθούν και άλλα πτώματα…

Το να μιλάς για είκοσι και να είναι δεκαεννιά ή είκοσι ένας οι νεκροί, μοιάζει να μην έχει σημασία για σένα, να μην κάνει καμιά διαφορά ένας νεκρός περισσότερο ένας λιγότερο. Δεν είναι έτσι, όμως φοβάμαι πως έτσι μπορεί να εκληφθεί.

Και κανείς να μην αναλαμβάνει την ευθύνη! Ούτε ένας δεν βρέθηκε να πει τόσες ψυχές χάθηκαν, τόσα σπίτια έκλεισαν, είναι ντροπή να παραμένω στη θέση μου και να κάνω πως δεν έχω καμιά ευθύνη.

Οι ίδιοι άνθρωποι που με τόση ευκολία κουνάνε το δάχτυλο, όταν κρίνουν ότι κάποιοι άλλοι πρέπει να απολογηθούν για λάθη ή παραλήψεις. Που ξεσήκωναν τον κόσμο για πολύ μικρότερες καταστροφές και πολύ λιγότερα θύματα.

Σκέφτομαι μόνο τι θα γινόταν αν είχαμε έναν ή δύο νεκρούς στις… Σκουριές, εξαιτίας των έργων που γίνονται εκεί για την εξόρυξη του χρυσού. Πού θα ήταν όλοι αυτοί που σήμερα ψελλίζουν δικαιολογίες για την κλιματική αλλαγή.

Όπως κάποτε ευθύνονταν ο «στρατηγός άνεμος»! Έτσι και τώρα: «Φταίει ο κακός μας ο καιρός», που έλεγε και το σατιρικό τραγουδάκι για τους Ιταλούς, που, κάτω από την τέντα, δεν μπορούσαν να προχωρήσουν ούτε βήμα.

Βγήκε και ο άλλος στην τηλεόραση φορώντας το κίτρινο μπουφάν, λες και δεν προλάβαινε  να αλλάξει -να μακιγιαριστεί φαντάζομαι πρόλαβε- ή, αν ήταν τόσο πιεστική η κατάσταση, δεν μπορούσε να ενημερώσει το κοινό μέσω κάποιου συνεργείου που υπήρχε στην περιοχή.

Το ποιόν όμως των πολιτικών μας φαίνεται από το επίπεδο των ψηφοφόρων στους οποίους απευθύνονται. Διότι, ο συγκεκριμένος κύριος ήξερε πολύ καλά τι έκανε. Δεν εμφανίστηκε έτσι για σας και για εμένα.

Ξέρει ότι εκείνοι που τον ψηφίζουν έτσι θέλουν να τον δουν στην τηλεόραση. Όπως άλλωστε και ο ίδιος θα έσπευδε να ψηφίσει έναν πολιτικό που θα τον έβλεπε να εμφανίζεται στο γυαλί ΔΗΘΕΝ μόλις κατέφθασε από την «πρώτη γραμμή» και δεν πρόλαβε να βγάλει ούτε το μπουφάν.

Αφήστε που αφήνει να εννοηθεί ότι από μέσα μπορεί να μην είναι και κατάλληλα ντυμένος, ότι μπορεί να σηκώθηκε άρον άρον  από το κρεβάτι, να έριξε πάνω από τις πιτζάμες το μπουφάν που έχει για περίπτωση πλημμύρας, να έβαλε και τις γαλότσες και να ρίχτηκε στη μάχη.

Το άλλο πουλάκι:

Το ρίχνουμε στο καλαμπούρι.

Συνήθως εκεί οδηγεί η αμηχανία. Όταν δεν ξέρεις ακριβώς τι αισθάνεσαι, όταν η θλίψη δίνει τη θέση της στην οργή και εκείνη την απογοήτευση για το κατάντημα αυτού του τόπου και την ανυπαρξία προοπτικής.

Μια χώρα που έμαθε ή μπορεί να λειτουργεί μόνο υπό Κ. Σ., που λέγαμε και στη Φυσική, όταν ήμασταν μαθητές. Όπου όμως Κανονικές Συνθήκες έχουμε όταν η θερμοκρασία βρίσκεται από 10 μέχρι 25 βαθμούς και δεν βρέχει, ούτε φυσάει δυνατά.

Οτιδήποτε πέρα από αυτά τα όρια θεωρείται επικίνδυνη κατάσταση, θεομηνία, απρόβλεπτο γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφές και να θρηνήσουμε θύματα. Και φυσικά, οι ευθύνες επιρρίπτονται αναλόγως.

Θα μου πείτε σε ποιον να αποδοθούν ευθύνες, όταν το έγκλημα είναι διαχρονικό και οι εμπλεκόμενοι χιλιάδες; Για να το καταλάβετε, θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Ας σκεφτούμε τη χώρα σαν ένα καράβι.

Το οποίο έχει κουσούρια από την κατασκευή του, πείτε ότι γέρνει και ότι πολλά όργανα δεν λειτουργούν όπως θα έπρεπε. Ας δεχτούμε ακόμη ότι δεν διαθέτει όλους τους ναύτες που προβλέπεται και ότι δεν έγιναν κανονικά οι συντηρήσεις και οι επισκευές που χρειάζονταν.

Αυτή τη στιγμή όμως ταξιδεύει και έχει στη γέφυρα καπετάνιο και αξιωματικούς που -προσέξτε- ζήτησαν και πήραν τη διοίκηση του πλοίου, υποσχόμενοι μάλιστα πως θα φροντίσουν να επιδιορθώσουν ό,τι επιδιορθώνεται και να το οδηγήσουν ασφαλές σε καλό λιμάνι.

Αν το καράβι πάρει νερά, αν πέσει σε ξέρα, αν πάρει μεγάλη κλίση και χρειαστεί να παρθούν αποφάσεις, να ληφθούν μέτρα έκτακτης ανάγκης, να τηρηθούν πρωτόκολλα και αυτοί δεν μπορέσουν να κάνουν σωστά τίποτε από όλα αυτά, υπάρχει κάποιος που θα υποστηρίξει σοβαρά ότι δεν έχουν καμιά ευθύνη;

Μπορούν να βγουν, καπετάνιος και αξιωματικοί, στα κανάλια και να πουν δεν ήταν δική μας δουλειά, φταίνε οι προηγούμενοι που δεν μας παρέδωσαν το καράβι στην τρίχα; Στη χειρότερη περίπτωση θα τους πουν αν δεν μπορούσες να κάνεις κάτι ας μην αναλάμβανες!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το έχουμε πει πολλές φορές.

Όλοι όσοι παίρνουν κάποιο επίδομα που λέγεται «ευθύνης», βρίσκονται δηλαδή σε μια αντίστοιχη θέση, είναι και πρέπει να θεωρούνται υπεύθυνοι, όποτε γίνει κάποια στραβή. Μπορεί να φταίνε και άλλοι, όμως από αυτούς θα αναζητηθούν ευθύνες πρωτίστως.

Το χειρότερο μάλιστα είναι όταν προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από άλλους οι οποίοι βρίσκονται σε κατώτερες θέσεις και ελέγχονται από αυτούς. Μα, αν δεν κάνει σωστά τη δουλειά του ο… ναύτης, ο καπετάνιος είναι εκεί για να τον ελέγξει.

Και, ελέγχω δεν σημαίνει τους διατάζω απλώς να κάνουν «ένα βήμα πίσω», για να φανώ καλύτερα στη φωτογραφία.

Για να είμαστε όμως δίκαιοι, υπάρχουν και αλλού ευθύνες, για τις οποίες θα μιλήσουμε αύριο.

 Κάνει νερά!