190506 ΘΕΡΙΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Βαδίζουμε προς το καλοκαίρι;

                 

Ξέρετε ότι το καλοκαίρι στη χώρα μας δεν είναι τόσο μια εικόνα του καιρού, όσο μια κατάσταση, σωματική, κυρίως όμως μια ψυχική διάθεση, στην ποία βρισκόμαστε όλοι εμείς οι ευτυχείς κάτοικοι αυτού του τόπου.

Άλλο καλοκαιρία, λοιπόν, και άλλο καλοκαίρι. Το καλοκαίρι το φέρνουν βέβαια και οι ζέστες που έρχονται στα τέλη Μαΐου, το φέρνουν όμως άλλα πράγματα, όπως για παράδειγμα τα σχολεία που κλείνουν.

Φέτος, το κλείσιμο των σχολείων, που δεν είναι μια στιγμιαία πράξη, αλλά μια διαδικασία που διαρκεί για μεγάλο διάστημα, το επιτάχυναν οι διπλές εκλογικές αναμετρήσεις με τις επαναλαμβανόμενες αργίες που τις συνοδεύουν.

Στα Νηπιαγωγεία και τα Δημοτικά, οι εγγραφές για την επόμενη χρονιά έχουν γίνει ήδη και έτσι υπάρχει μια εικόνα για το πόσα παιδιά θα φοιτήσουν του χρόνου. Σ’ αυτό θα αναφερθούμε στη συνέχεια της κουβέντας μας.

Στα Γυμνάσια ξεκινά η βάσανος των εξετάσεων, η περίοδος εκείνη δηλαδή κατά την οποία οι γονείς προσπαθούν να πείσουν τα παιδιά να ανοίξουν και κανένα βιβλίο, να κάνουν και καμιά επανάληψη…

Εκείνα όμως ξέρουν ότι αυτό δεν χρειάζεται. Στο τέλος όλα θα περάσουν τη χρονιά και η συντριπτική πλειονότητα θα αριστεύσουν. Προς τι ο πανικός; Οι εξετάσεις δεν είναι παρά ακόμη μια απόδειξη ότι το καλοκαίρι είναι εδώ.

Για τους τελειόφοιτους του Λυκείου υπάρχει βέβαια η δοκιμασία των Πανελληνίων. Όμως κι εκεί μπορεί να δει κανείς το πράγμα από την αισιόδοξη, δηλαδή την καλοκαιρινή του πλευρά.

Πρώτα πρώτα υπάρχουν θέσεις στα Πανεπιστήμια για όλους. Η καλή μας κυβέρνηση φρόντισε να μην μείνει κανείς χωρίς πανεπιστημιακή μόρφωση. Βεβαίως υπάρχει η πιθανότητα να μην περάσει στην πρώτη του προτίμηση.

Δεν χάλασε κι ο κόσμος. Εξάλλου, τι θα πει πρώτη προτίμηση; Σχεδόν όλα αυτά τα παιδιά θα υποχρεωθούν να εργαστούν σε κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που θα σπουδάσουν, αλλάζοντας μάλιστα πολλές φορές επάγγελμα.

Για εκείνους πάλι που επιμένουν σε κάτι πολύ συγκεκριμένο, υπάρχει πάντα ο δρόμος της ξενιτιάς, σε πανεπιστήμιο της αρεσκείας τους, δρόμο που έτσι κι αλλιώς έχουν πάρει ήδη χιλιάδες πτυχιούχοι. Τι τώρα, τι αργότερα…

Το άλλο πουλάκι:

Βαδίζουμε προς το καλοκαίρι;

Βεβαίως, με την αλλαγή της διάθεσης να φαίνεται τόσο στις ενδυματολογικές προτιμήσεις, όσο και στις διατροφικές προσπάθειες, προκειμένου οι προτιμήσεις αυτές να γίνουν περισσότερο εφικτές.

Για να το πω απλά, αν δεν συμμαζευτούμε λίγο, περισώζοντας ό,τι μπορεί να περισωθεί, όχι στην παραλία δεν πρόκειται να βγούμε αξιοπρεπώς, αλλά ούτε στα περσινά φαρδιά λινά μας ρούχα να χωρέσουμε.

Το είπε ο άλλος πολύ χαρακτηριστικά: «Κατέβασα τα καλοκαιρινά και μου κάνουν μόνο… οι ψάθες». Άντε και κανένα καπελάκι από εκείνα που έχουν άνοιγμα από πίσω και μπορούν να προσαρμόζονται στο μέγεθος.

Δίαιτα αυστηρή, λοιπόν, μέχρι να το πάρουμε απόφαση ότι… δεν γίνεται τίποτε και να χαλαρώσουμε, βγαίνοντας στις παραλίες με ολοκαίνουρια, μεγαλύτερα μαγιό. Εξάλλου, εμείς πάντα εκτιμούσαμε στον άνθρωπο άλλα πράγματα.

Το ειλικρινές χαμόγελο, τη θετική ενέργεια, το καλό χιούμορ, ένα μοντέρνο κούρεμα, το ιδιαίτερο γούστο στις σαγιονάρες… Αυτά είναι που δίνουν ομορφιά σε κάποιον, κι όχι το καλλίγραμμο κορμί, οι γυμνασμένοι κοιλιακοί…

Ας επανέλθουμε όμως στο θέμα των εγγραφών, για το οποίο είπαμε ότι θα μιλήσουμε σήμερα. Θα έχετε ακούσει κι εσείς βέβαια ότι ο αριθμός των μαθητών στα σχολεία μας συνεχώς μειώνεται.

Αυτό, εκτός από το πολύ δυσάρεστο φαινόμενο να περισσεύουν οι εκπαιδευτικοί και να μην γνωρίζουν πού θα πάνε και τι θα κάνουν του χρόνου, έχει γενικότερα και πολλαπλά δυσμενείς επιπτώσεις στην χώρα.

Φαίνεται όμως πως δεν είναι μόνο δικό μας πρόβλημα. Διαβάζω πως το αντιμετωπίζουν και σε άλλα μέρη, όπου μάλιστα ψάχνουν και βρίσκουν μερικούς πολύ έξυπνους τρόπους, τους οποίους θα μπορούσαμε και να μιμηθούμε.

Για παράδειγμα, ο δήμαρχος μια μικρής κοινότητας στα περίχωρα του Παρισιού σκέφτεται να διανείμει στους κατοίκους της περιοχής εκείνα τα μπλε χαπάκια που ευνοούν τον ερωτικό οίστρο των ανδρών.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

«Να μην κλείσει το σχολείο»!

Μόνο αν οι κάτοικοι κάνουν πολλά παιδιά θα μπορέσουν να το διατηρήσουν σε λειτουργία. Και ένας τρόπος για αν το πετύχουν αυτό (όχι τη λειτουργία, τα πολλά παιδιά) είναι και η διανομή μπλε χαπιών.

Το παλιό πολιτικό – εκλογικό ανέκδοτο, λοιπόν, «και παιδιά θα σας κάνουμε», γίνεται πράξη. Ας το έχουν υπόψη τους και οι δικοί μας νέοι και παλαιότεροι δήμαρχοι, αφού κι εδώ τα σχολεία κλείνουν.

Εκτός αν προσανατολιστούμε προς μια άλλη λύση, εκείνη που σκέφτηκαν οι κάτοικοι ενός επίσης μικρού χωριού στους πρόποδες των Άλπεων, προκειμένου να μην κλείσει και το δικό τους σχολείο.

Τι έκαναν; Έγραψαν στα μαθητολόγια δεκαπέντε πρόβατα, στα οποία είχαν φροντίσει να δώσουν ονόματα από παραδοσιακά παιδικά παιχνίδια («Πήδημα Προβάτου») ή από ήρωες βιβλίων («Πανούργος»).

Τα έγραψαν… συμβολικά, εννοείται! Όπως συμβολικά, διαβάζω, έχουν κατεβάσει κατά καιρούς, και υποψήφιους για δημάρχους διάφορα ζώα, κυριολεκτικά, σε πολλές πόλεις του κόσμου. Μερικά μάλιστα έχουν εκλεγεί, αφού πήραν τις περισσότερες ψήφους.

Αυτά δεν είναι λύσεις. Εμείς εδώ έχουμε δικούς μας τρόπους να ξεπερνάμε τις δυσκολίες. Ένας από αυτούς είναι να ζούμε το ελληνικό καλοκαίρι το οποίο ανεβάζει και την ερωτική διάθεση.

Και που είναι ήδη εδώ. Όχι μετά τις εκλογές!

Κάποιοι μαύρισαν πρόωρα!

190514 ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Είστε φιλόζωοι;

Θα μπορούσα να σας ρωτήσω και αν είστε φιλάνθρωποι. Πρόκειται, όπως θα δείτε, να καταλήξουμε στο ίδιο αποτέλεσμα. Η απάντηση, στη δεύτερη περίπτωση, θεωρείται αυτονόητη, το ίδιο όμως και στην πρώτη.

Αλλού βρίσκεται το θέμα. Και για να καταλάβετε πού βρίσκεται, θα σας πω μια παλιά ιστορία. Πριν από πολλά πολλά χρόνια, σε μια Παιδαγωγική Ακαδημία, υπηρετούσε μια πολύ καλή καθηγήτρια.

Έβλεπε καθημερινά τις σπουδάστριες, μελλοντικές δασκάλες, αλλά μικρά κορίτσια ακόμη, να αγκαλιάζουν και να φιλούν τα παιδάκια που φοιτούσαν στα Πειραματικά Σχολεία που λειτουργούσαν στην αυλή της Ακαδημίας.

«Σας χαίρομαι, κορίτσια, έλεγε, που δείχνετε τόσο έντονα την αγάπη σας σ’ αυτά τα παιδιά. Και, πράγματι, αυτό πρέπει να χαρακτηρίζει πρωτίστως, μια δασκάλα. Θα ήθελα όμως να το κάνετε και όταν θα διοριστείτε.

Όταν θα πάτε στα μικρά χωριά και τα παιδάκια θα έρχονται στο Σχολείο άπλυτα, με βρώμικα ρούχα, με ψείρες στο κεφάλι, με τα νύχια άκοπα και μαυρισμένα, με τις μύξες τους να τρέχουν από τα ρουθούνια...

Εκείνα τα παιδάκια θα έχουν πολύ μεγαλύτερη ανάγκη την αγκαλιά και τα φιλιά σας από αυτά εδώ, που τα φέρνουν οι γονείς τους μοσχομυριστά, καλοχτενισμένα και με τα ρουχαλάκια τους πεντακάθαρα».

Τα λόγια εκείνης της καθηγήτριας τα θυμάμαι κάθε φορά που βλέπω φιλάνθρωπους, αλλά και φιλόζωους, να δείχνουν την ευαισθησία τους… κατά περίπτωση. Χωρίς να λέω ότι αυτό δεν είναι ανθρώπινο, άρα και κατανοητό.

Για να μην πάει μακριά η κουβέντα, ας την περιορίσουμε στα ζώα. Τα οποία τα αγαπούν όλοι, όμως… υπό προϋποθέσεις. Δεν εκδηλώνουν την αγάπη τους σε όλα τα ζώα το ίδιο, ούτε καν σε εκείνα της ίδιας ράτσας.

Μπορεί, ας πούμε, να χαίρεται και να αγαπά κάποιος το μικρό ενός ζώου, όχι όμως το ίδιο και τους γονείς του. Εξάλλου, όλα τα μικρά είναι χαριτωμένα, και αυτό τα κάνει αξιαγάπητα. Είναι όμως αυτό φιλοζωία;

Το άλλο πουλάκι:

Αν ήτανε ποντίκια;

Κρατήστε το ερώτημα, θα κληθούμε να το απαντήσουμε στη συνέχεια. Για την ώρα, ελάτε να δούμε τη φιλοζωία και μέσα από τα φιλοπεριβαλλοντικά ή τα οικολογικά γυαλιά. Έχουν όλα τα ζώα την ίδια σημασία;

Η απάντηση είναι ναι! Για τη φύση, το «ταπεινό» πουλάκι και ο «περήφανος» αητός έχουν την ίδια σπουδαιότητα. Ένας σκίουρος αλλά και ένα φίδι (πρέπει να) θεωρούνται το ίδιο αναγκαία για τη διατήρηση της οικολογικής ισορροπίας.

Αυτό, παρ’ όλο που το δεχόμαστε όλοι, στην πράξη λειτουργούμε με έναν «ρατσιστικό» τρόπο απέναντι στα διάφορα είδη των ζώων που υπάρχουν στη φύση. Θεωρούμε, με βάση τελείως ιδιοτελή κριτήρια, κάποια σημαντικότερα από άλλα.

Κάποια για τα οποία αξίζει να γίνουν προσπάθειες να μην εξαφανιστούν και άλλα για τα οποία δεν δίνουμε καμιά σημασία. Αλλά και το ανάποδο. Κάποια που θα τα εξοντώναμε ευχαρίστως, ενώ για άλλα ούτε που μας περνά τέτοια ιδέα.

Με βάση αυτή τη λογική, ο άνθρωπος προβαίνει σε «γενοκτονίες» διαφόρων ειδών, και δεν εννοώ μόνο τα έντομα ή τα ερπετά, τα οποία μπορεί να θεωρούνται βλαπτικά ή επικίνδυνα για τον ίδιο και τις καλλιέργειές του.

Θα ακούτε, φαντάζομαι κάθε τόσο ότι τοποθετούνται φόλες για τις αλεπούδες. Από επίσημους φορείς, οι οποίοι μάλιστα βγάζουν και σχετικές ανακοινώσεις. (Έχει αποδειχθεί ότι δεν γίνεται μόνο για την καταπολέμηση της λύσσας.)

Επίσης θα ξέρετε ότι συχνά επικηρύσσονται διάφορα είδη, πτηνών ή ζώων, επειδή θεωρείται ότι ο αριθμός τους αυξήθηκε τόσο που επηρεάζει τη λειτουργία ολόκληρου του οικοσυστήματος.

Τι γίνεται όμως όταν τα ζώα αυτά είναι τα «χαϊδεμένα» των ανθρώπων, όπως ήταν τα παιδάκια των Πειραματικών Σχολείων για τις σπουδάστριες; Τι γίνεται όταν πρέπει να εξοντωθούν δύο εκατομμύρια (αγιό)γατες;

«Πρέπει να τονίσουμε ότι δεν μισούμε τις γάτες, απλώς δεν μπορούμε να επιτρέψουμε τη ζημιά που προκαλούν στην άγρια ζωή της Αυστραλίας». Τόνισαν οι υπεύθυνοι που πήραν την απόφαση για την εξολόθρευσή τους.

Έτσι είναι. Υπάρχουν περιπτώσεις που ο άνθρωπος επεμβαίνει. Ποιες είναι αυτές; Και πότε αποφασίζεται μια τέτοιου είδους επέμβαση; Και, κυρίως, αποφασίζεται το ίδιο εύκολα για κάθε είδους ζωντανό;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αν ήταν ποντίκια;

Μιλώ για τα περιστέρια που έχουν καταλάβει τις αυλές και τα μπαλκόνια μας, τις πλατείες και τα πάρκα της πόλης, τα στέγαστρα των καταστημάτων και κάθε είδους ανοιχτό ή στεγασμένο χώρο, προκαλώντας μάλιστα ένα σωρό ζημιές...

Αν ήταν ποντίκια; Μπορεί τότε να βρίσκαμε την δικαιολογία ότι μεταφέρουν ασθένειες. Αν όμως ήταν κάτι άλλο, αν ήταν… φίδια; Δεν μιλώ για δηλητηριώδη, αλλά για κάποια «άκακα», με την ανθρώπινη πάντα λογική, ερπετά.

Θα τα αφήναμε να πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα και να βρίσκονται παντού ενοχλώντας και προκαλώντας καταστροφές; Ή θα παίρναμε κάποια μέτρα για να περιορίσουμε την εξάπλωσή τους;

Για τα περιστέρια γιατί δεν το κάνουμε; Δεν μας ενοχλεί ο τόσο μεγάλος αριθμός τους; Δεν προκαλεί προβλήματα; Δεν είναι κι αυτό ένα είδος «ζωικού ρατσισμού», μόνο και μόνο επειδή κάποια πλάσματα έχουν συνδεθεί με σύμβολα;

Θα μου πείτε, ποιος θα πάρει την ευθύνη να προτείνει κάποιο μέτρο; Δεν ξέρω. Γιατί δεν ρωτάτε τους υποψήφιους δημάρχους τι σκοπεύουν να κάνουν μ’ αυτό το θέμα; Εκτός αν δεν υπάρχει πρόβλημα και το βλέπουμε μόνο εμείς ως τέτοιο.

Υπάρχει;

 Μην τα βάζετε με τα σύμβολα!

190307 ΚΩΜΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ποιους ενοχλεί ο Αρκάς;

Είμαι στη δυσάρεστη θέση να σας πω ότι γνωρίζω τον Αρκά από το «Σιγά τ’ αυγά» και τα «Χοντρά Κόλπα». Δυσάρεστη, εννοώ, ηλικιακά, αφού ο γνωστός άγνωστος κωμικογράφος πρωτοπαρουσίασε τις ιστορίες του στις αρχές τα δεκαετίας το 1980.

Μείναμε τότε όλοι κατάπληκτοι από το έξυπνο, αυτοσαρκαστικό χιούμορ τού αποτυχημένου ερωτικά Κόκκορα, σε αντίθεση με το κυνικό και… παχύδερμο Γουρούνι, που το ήθελαν όλες για το κορμί του. 

Περιττό να πω πως όλοι στην παρέα ταυτιζόμασταν με τον Κόκκορα, ακόμη κι εκείνοι που είχαν (κάποιες) ερωτικές σχέσεις, αφού οι επιδόσεις του Γουρουνιού αποτελούσαν πρότυπο για κάθε πικραμένο εραστή.

Έκτοτε συνεχίσαμε να τον παρακολουθούμε με ενδιαφέρον σε όλες τις δουλειές του, τις οποίες αγοράζαμε πλέον σε λευκώματα, καθώς, συχνά, οι αρχικές δημοσιεύσεις γινόταν σε έντυπα που  δεν προτιμούσαμε.

Κοινό γνώρισμα όλου του έργου του το υψηλής ευφυΐας χιούμορ, ο απίστευτος κυνισμός των ηρώων του, κυρίως όμως ο αυτοσαρκασμός, ο οποίος βάζει τον αναγνώστη σε ένα ενδιαφέρον παιχνίδι αυτογνωσίας.

Στον υπέροχο θίασο των «τεράτων» που μας παρουσίασε, από το πανέξυπνο ποντίκι της φυλακής και το θρασύτατο σπουργίτι που ειρωνεύεται τον πατέρα του, μέχρι τη «σκύλα γάτα» Λουκρητία και τα πειραματόζωα…

Αναγνωρίσαμε όλοι, λίγο πολύ, καταστάσεις δικές μας, καθημερινές, παρατραβηγμένες όσο απαιτεί η εύστροφη σάτιρα, δεικτικές τόσο που να μας «νευριάζουν», χωρίς όμως να μας αφήνουν περιθώρια να διαφωνήσουμε.

Στους δε πιο… ανθρώπινους χαρακτήρες του, από τους αγγέλους του Παραδείσου και τις καταπιεσμένες κομμώτριες, μέχρι τον Προφήτη και τους μήνες, έστησε κυριολεκτικά απέναντί μας έναν καθρέφτη.

Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Αρκάς δεν παριστάνει ότι είναι ο καθρέφτης. Αυτός σού δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεται μονίμως στην ίδια πλευρά με σένα, τον αναγνώστη, και καθρεφτίζεται στο ίδιο το δημιούργημά του.

Δεν ξέρω πόσοι από τους αναγνώστες του, εκείνους που τον γνώρισαν χάρη στο διαδίκτυο, συμμερίζονται αυτές τις απόψεις, αφού η νέα αυτή τεχνολογία έχει μια (να ήταν μόνο μια!) αδυναμία.

Το άλλο πουλάκι:

Είναι τζάμπα!

Όταν πληρώνεις για να αγοράσεις ένα βιβλίο, ένα λεύκωμα κόμιξ εν προκειμένω, ξέρεις πολύ καλά πού δίνεις τα χρήματά σου. Ξέρεις τι θα διαβάσεις και, σε γενικές γραμμές, συμφωνείς με το περιεχόμενο.

Όταν όμως αυτό σου προσφέρεται τζάμπα και, εξίσου σημαντικό, αποσπασματικά, τότε εμπλέκεσαι σε μια ιστορία που μπορεί να μην είναι του γούστου σου, αλλά τη βλέπεις συνεχώς μπροστά σου.

Αυτό, είναι φυσικό, να σε εκνευρίζει. Ειδικά όταν στόχος της σάτιρας των εικονογραφημένων αυτών ιστοριών είναι η κυβέρνηση που ψήφισες και ο πρωθυπουργός της καρδιάς σου. Τότε επιτίθεσαι στον δημιουργό τους για…

Αλήθεια, τι είναι αυτό που ενοχλεί όσους επιτέθηκαν στον Αρκά; Αναρωτιούνται για ποιο λόγο δεν έκανε πολιτική σάτιρα μέχρι σήμερα, αλλά θυμήθηκε να την κάνει τώρα, για να χτυπήσει αυτή την κυβέρνηση. Ε, και;

Αφήνω το γεγονός ότι δόθηκε μια απάντηση επ’ αυτού (το πράγμα έχει φτάσει στα άκρα με τη συγκεκριμένη κυβέρνηση) όμως ακόμη κι αν δεν υπάρχει καμιά «δικαιολογία», τι σημαίνει αυτό;

Ότι ο Αρκάς, για να χτυπάει μόνο την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, είναι σίγουρα… νεοφιλελεύθερος δεξιός, άρα οτιδήποτε έχει δημιουργήσει μέχρι σήμερα είναι για πέταμα, αφού υπηρετεί τον συντηρητισμό;

Ας πούμε ότι είναι πράγματι έτσι. Ότι αύριο το πρωί αποκαλύπτεται το πραγματικό όνομα του Αρκά και μαθαίνουμε ότι (τι να πω;) κατεβαίνει υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία. Αυτό τι αλλάζει για το έργο του;

Θέλετε να το πάω παραπέρα; Αποκαλύπτεται και ότι εργάζεται ως έμμισθος υπάλληλος στο γραφείο του Κυριάκου Μητσοτάκη και δημιουργεί τα κόμιξ του κατόπιν παραγγελίας. Αυτό τι σημαίνει για την ποιότητα του έργου του;

Κατ’ αρχάς, εκείνοι που του επιτίθενται νομίσω ότι είναι οι τελευταίοι που πρέπει να κατακρίνουν τη στρατευμένη τέχνη. Πέρα όμως από τη στράτευση, θα έπρεπε να κρίνουν καθ’ αυτό το έργο του δημιουργού. 

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μπορεί να μην τους αρέσει.

Δικαίωμά τους. Όπως σ’ εμάς δεν αρέσουν τα (πολιτικά) αστεία με τις γριές που κάνουν το κοινό του Λαζόπουλου να ξεκαρδίζεται. Δεν αναρωτηθήκαμε όμως ποτέ γιατί δεν χτυπάει την εξουσία τώρα πια!

Κακά τα ψέματα, φίλοι μου. Ο Αρκάς μοιάζει με εκείνους τους παίκτες που τους βρίζεις επειδή βάζουν κάτι γκολάρες στην ομάδα σου και την έχουν κάνει αυτό που στο ποδόσφαιρο αποκαλούν «πελάτη» τους.

Τους βρίζεις, αλλά κατά βάθος αναγνωρίζεις ότι είναι παικταράδες, ότι μέσα στο γήπεδο «βγάζουν μάτια» και πολύ θα ήθελες να τους έχεις στη δική σου ομάδα. Δεν τους έχεις όμως και αυτό είναι που σε νευριάζει περισσότερο.

Ο Αρκάς είναι ένας τέτοιος σπουδαίος παίκτης. Η δουλειά του είναι αξιοζήλευτη, αποτελεί κόσμημα στο είδος της. Στο κάτω κάτω λέει με τον δικό του μοναδικό τρόπο πράγματα που προσπαθούν να πουν τόσοι άλλοι Έλληνες.

Και δεν τα καταφέρνουν. Ή, αν το κάνουν, δεν έχουν την απήχηση που έχουν τα σκίτσα του Αρκά. Διότι το ίδιο καυστικοί για την κυβέρνηση μπορεί να είναι και άλλοι, όμως τα λένε με εκτενέστατα κείμενα.

Ποιος κάθεται να διαβάσει εκατοντάδες λέξεις; Μια εικόνα όμως και έναν σύντομο διάλογο όλοι τα βλέπουν. Αν σε όλα αυτά διακρίνατε μια ζήλεια, πολύ σωστά τη διακρίνατε.

Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά;

Άσε που σου τη δίνει και η καλά κρυμμένη ανωνυμία!

190226 ΠΑΡΑΠΟΤΑΜΙΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πρώτα τα ποντίκια! 

Δεν γνωρίζω αν είναι εξακριβωμένο, ή αν χρησιμοποιείται ως μεταφορά, με στοιχεία… παροιμιώδους έκφρασης, διότι είναι πολλά πράγματα που δεν τα καταλαβαίνω στη συγκεκριμένη φράση.

Πώς γίνεται να αντιλαμβάνονται τα ποντίκια, πριν από το πλήρωμα, ότι το καράβι βυθίζεται; Πώς ξέρουν, ας πούμε, ότι δεν κάνει απλώς νερά, δεν έχει πάρει κλίση, αλλά εξακολουθεί να πλέει και μπορεί να ρυμουλκηθεί;

Και, ας πούμε ότι δεν το αντιλαμβάνονται πρώτα (τα ποντίκια), αλλά αυτά πρώτα το εγκαταλείπουν, επειδή το πλήρωμα κάνει ακόμα προσπάθειες να αποτρέψει το ναυάγιο. Για ποιο λόγο το εγκαταλείπουν;

Φοβούνται μήπως παρασυρθούν μαζί του στον βυθό;  Και πώς γνωρίζουν τα ποντίκια ότι, όταν ένα καράβι κάνει νερά, εκείνο που θα ακολουθήσει είναι η βύθισή του; Έχουν προηγούμενη πείρα;

Ξέρουν Φυσική; Γνωρίζουν τον νόμο του Νεύτωνα ή την αρχή του Αρχιμήδη; Όπως βλέπετε υπάρχει ένα μυστήριο γύρω από αυτή τη συμπεριφορά των ποντικιών, το οποίο η επιστήμη οφείλει να διερευνήσει.

Όχι τίποτε άλλο, αλλά να ξέρουμε κι εμείς, όποτε αναφερόμαστε σ’ αυτή τη φράση, αν βασίζεται σε επιστημονικά δεδομένα ή πρόκειται για μια δοξασία, έναν ναυτικό θρύλο που ξέμεινε να χρησιμοποιείται χωρίς λόγο.

Και να χαρακτηρίζει ως «ποντίκια» εκείνους που εγκαταλείπουν μια συλλογική προσπάθεια, έναν χώρο δράσης, μια πολιτική παράταξη, όταν βλέπουν ότι τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα σχεδίαζαν.

Όταν δεν έχουν την υπομονή να περιμένουν τις καλύτερες μέρες, την ανάκαμψη, την αναστροφή του κακού κλίματος… Κυρίως όμως όταν εγκαταλείπουν τον επικεφαλής, τον «καπετάνιο», μόνο του.

Όπως βλέπετε, το φέρνω γύρω γύρω, γιατί θέλω να σχολιάσω το άσχημο κλίμα που δημιουργήθηκε στο Ποτάμι, μετά τις αποχωρήσεις βουλευτών και τη διάλυση της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Το να τους κατηγορήσει κανείς χαρακτηρίζοντάς τους «ποντίκια που εγκαταλείπουν το πλοίο» είναι πολύ εύκολο, όμως, πιστεύω, και πολύ άδικο. Κι αυτό διότι το πλοίο είχε βυθιστεί πριν το καταλάβουν οι ίδιοι.

Το άλλο πουλάκι:

Για να μην τους αδικούμε…

Ας πούμε ότι εμείς το Ποτάμι το είδαμε από την αρχή ως μία έντιμη προσπάθεια και ποτέ δεν πιστέψαμε στις συκοφαντίες ότι δήθεν στήθηκε… από τον Μπόμπολα(!) προκειμένου να ανακόψει την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία.

Μας άρεσε επίσης το γεγονός ότι κατάφερε να συγκεντρώσει γύρω του αυτό που θα λέγαμε «φωνές της κοινής λογικής», κάτι που έλλειπε πολύ ή και τελείως από άλλα κόμματα τις μέρες που οργίαζε ο λαϊκισμός.

Τι δεν μας άρεσε; Το γεγονός ότι, ουσιαστικά ήταν κι αυτό ένα κόμμα αρχηγικό. Το κατανοούσαμε βεβαίως, αφού επρόκειτο ουσιαστικά για ένα ετερόκλητο πλήθος που συγκεντρώθηκε γύρω από τον Σταύρο Θεοδωράκη.

Όμως δεν μας άρεσε. Δεν πιστεύουμε ότι ένα σοβαρό κόμμα μπορεί να στηθεί «από πάνω». Μπορεί να δημιουργηθεί μόνον όταν έρχεται να καλύψει κάποια υπαρκτή ανάγκη της κοινωνίας.

Βεβαίως, για να μην αντιφάσκουμε, η φωνή της λογικής και το να ακουστούν δυσάρεστες αλήθειες, αντίθετα στις λαϊκιστικές κραυγές, ήταν μια ανάγκη της εποχής, όμως αρκούσε μόνο για το ξεκίνημα.

Στη συνέχεια έπρεπε να βρεθούν άλλα χαρακτηριστικά που θα δώσουν το πολιτικό στίγμα του κόμματος, το οποίο έμοιαζε με ελεύθερο σκοπευτή που κυνηγούσε ευκαιρίες, καμιά φορά απλώς για να δηλώσει τη… διαφορετικότητά του.

Μια διαφορετικότητα όμως που κανείς δε ξέρει αν έφτανε μέχρι τα απλά στελέχη και τους ψηφοφόρους των οποίων ο αρχικός ενθουσιασμός έδινε μέρα με την ημέρα τη θέση του στις επιφυλάξεις και τη γκρίνια.

Και φυσικά για την κατάσταση αυτή ευθύνεται η ηγεσία του κόμματος, δηλαδή ο Σταύρος Θεοδωράκης αυτοπροσώπως, αφού εκείνος επέλεξε να συγκεντρώσει στο πρόσωπό του… πάσα αρχή και εξουσία εν αυτώ.

Δική του είναι και η ευθύνη για τα πήγαινε έλα τόσο στο Μέγαρο Μαξίμου, όσο και στο ΚΙΝΑΛ, του οποίου μάλιστα διεκδίκησε και την ηγεσία, λες και εκείνοι που πήγαν στο κόμμα του είχαν καμιά διάθεση να επιστρέψουν εκεί από όπου ξεκίνησαν.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιοι έφυγαν πρώτοι;

Σίγουρα όχι οι βουλευτές που εγκατέλειψαν το Ποτάμι με αφορμή την ψηφοφορία για τις Πρέσπες. Πρώτοι έφυγαν πολλοί φίλοι και ψηφοφόροι του κόμματος, γεγονός που καταγράφηκε και στις δημοσκοπήσεις.

Αυτό βέβαια καθόλου δεν αποτελεί δικαιολογία και για την επιλογή των βουλευτών να «την κάνουν» τη δεδομένη στιγμή. Έδειξαν και αυτοί το επίπεδο της πολιτικής ωριμότητας που, τελικά, διέκρινε τα υψηλά στελέχη του κόμματος.

Αυτό όμως φάνηκε κυρίως με όσα ακολούθησαν, τα οποία, με έναν εύστοχο πολιτικό όρο θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως… ξεκατίνιασμα. Μαλλί με μαλλί πιάστηκαν «κυριολεκτικά» στα ΜΜΕ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αφήστε το άλλο με τις αποκαλύψεις μαγνητοφωνημένων συζητήσεων από τις οποίες δεν κρατούνταν πρακτικά! Αλλά κρατήθηκαν μόνο εκείνα τα στιγμιότυπα που φανερώνουν πόσο δίκιο έχει στους ισχυρισμούς του εκείνος που… τα κράτησε.

Θλιβερά πράγματα! Και είναι κρίμα γιατί το Ποτάμι θα μπορούσε να έχει μια διαφορετική… ροή και να φανεί χρήσιμο στην πολιτική ζωή του τόπου. Αλλά και στον τόπο τον ίδιο, αφού αυτό είναι το τελικό ζητούμενο για κάθε κόμμα.

Τώρα την μόνη χρησιμότητα που προσέφερε είναι η επιβεβαίωση πως το πιο δύσκολο για κάποιον που θέλει να άρχει είναι να κατορθώσει να τιθασεύσει τον εαυτό του.

 Ισχύει και για ποταμόπλοιο!

180927 ΑΓΡΙΟΝ-2

Το ένα πουλάκι:

Το δικαίωμα της απανθρωπίας…

Παραφράζω, όπως ακούτε, τον τίτλο τού πολύ γνωστού βιβλίου τού καθηγητή Χρήστου Γιανναρά, γιατί θέλω να σας μιλήσω λίγο περισσότερο για το κτήνος που κρύβουμε όλοι μέσα μας.

Θα ξεκινήσω με ένα ερώτημα που τέθηκε επιτακτικά αυτές της μέρες: Εσύ τι θα έκανες, δηλαδή, αν ερχόταν ο άλλος με ένα μαχαίρι και σου ζητούσε τα χρήματά σου; Η απάντηση είναι όσο πιο σαφής μπορεί να γίνει:

Δεν ξέρω τι θα έκανα! Γι’ αυτό και παρακαλώ να μην βρεθώ ποτέ σε τέτοια θέση. Όπως ευχόταν και η γιαγιά μου, «παιδί μου, ούτε τον διάβολο να δεις, ούτε τον σταυρό σου να κάνεις».

Δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσεις.

Το έχουμε ξαναπεί∙ τα χιλιάδες χρόνια που ζήσαμε σαν αγρίμια, δεν μπορούν να ξεριζωθούν εύκολα από μέσα μας, όσον «πολιτισμό» κι αν δημιουργήσουμε, όσον «πολιτισμό» κι αν… καταναλώσουμε.

Με την πρώτη ευκαιρία, το αγρίμι αυτό μπορεί να ξυπνήσει και να σε οδηγήσει σε πράξεις που ούτε στα πιο εφιαλτικά σου όνειρα ζωντάνεψαν ποτέ. Το πρόβλημα, επομένως, δεν είναι τι θα κάνεις όταν βρεθείς σε… ειδικές συνθήκες.

Το πρόβλημα είναι πώς αντιδράς και πώς λειτουργείς, όταν είσαι ψύχραιμος, μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή σου και παρακολουθείς την ανθρώπινη ζωή στην πιο άγρια εκδοχή της. Τι κάνεις τότε; Ποιο μέρος παίρνεις;

Τι κάνεις όταν συζητάς στο καφενείο με τους φίλους σου, ή, το πιο συνηθισμένο, όταν συμμετέχεις σε έναν «δημόσιο διάλογο», μέσα από το διαδίκτυο, ή τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Τι στάση κρατάς εκεί;

Εκεί δεν υπάρχουν οι δικαιολογίες του αίματος που βράζει; Εκεί δεν υπάρχει το ξύπνημα της άγριας φύσης, η ένταση της στιγμής, τα επιτακτικά διλήμματα του τύπου «ή εσύ ή ο άλλος»…

Εκεί, αν επιχαίρεις με τον βίαιο θάνατο ενός ανθρώπου (υπάρχει θάνατος που να μην είναι βίαιος; το διαβάζουμε και στη νεκρώσιμη ακολουθία) τότε το οικοδόμημα που ονομάζεται κοινωνία κάπου έχει κάνει λάθος μαζί σου.

Τότε ο πολιτισμένος κόσμος, μέλος του οποίου υποτίθεται ότι είσαι, πρέπει να ξαναδεί τους τρόπους με τους οποίους μυεί τα νεότερα μέλη του στις αρχές και τις αξίες του. Τότε… χάσαμε όλοι μαζί!

Το άλλο πουλάκι:

Δείτε την αντίφαση.

«Μα, ο άνθρωπος δεν σκοτώθηκε από τον ξυλοδαρμό∙ το λέει η ιατροδικαστική έκθεση. “Δεν ξέρουμε πώς πέθανε”, αποφάνθηκαν οι πλέον αρμόδιοι. Επομένως, κακώς τού δείχνετε συμπόνια και κατηγορείτε όσους είπαμε καλά να πάθει».

Με τον τρόπο αυτό έσπευσαν να πανηγυρίσουν το ιατροδικαστικό πόρισμα, όλοι όσοι, το προηγούμενο διάστημα, πήραν ανοιχτά θέση υπέρ της «δίκαιης τιμωρίας» του επίδοξου (και κακόμοιρου) μαχαιροβγάλτη ληστή.

Βιάστηκαν να ριχτούν σε εκείνους που στάθηκαν εμβρόντητοι μπροστά στον -σε «ζωντανή μετάδοση»- θάνατο ενός ανθρώπου, και να τους χλευάσουν, μόνο και μόνο επειδή ο θάνατος αυτός φαίνεται να μην ήταν (άμεσο) αποτέλεσμα της (αντ)επίθεσης.

Δεν βλέπουν όμως την αντίφαση στην οποία πέφτουν, αφού όλοι εκείνοι που βγήκαν στο διαδικτυακό μεϊντάνι και άρχισαν να κραυγάζουν «πήγε γυρεύοντας», «του άξιζε» ή «αυτή τη ζωή είχε επιλέξει», το έκαναν πιστεύοντας πως ο θάνατός του είχε προκληθεί από τα χτυπήματα που δέχτηκε.

Επομένως, πέρα από την πραγματική ή κύρια αιτία του θανάτου (μέχρι αυτή τη στιγμή που μιλάμε δεν έχει ξεκαθαρίσει ποια ήταν αυτή) εκείνο το οποίο πρέπει να μας προβληματίσει είναι ακριβώς η αντίδραση αυτών των ανθρώπων.

Των ανθρώπων που είδαν στις οθόνες τους έναν συνάνθρωπό τους να πεθαίνει δεχόμενος (αντ)επίθεση από άλλους και, αντί να συγκλονιστούν από το γεγονός, βρήκαν να πουν μόνο λόγια οργής και κατάρες εις βάρος του.

Αυτή είναι η ουσία του πράγματος. Τα υπόλοιπα είναι φιλολογία: «Ποιος ήταν και για ποιον ακριβώς λόγο βρέθηκε εκεί;» «Τι θα γινόταν, αν το τραγικό συμβάν γινόταν σε κάποιο άλλο σημείο της Αθήνας;»

«Πού βρίσκονταν οι φίλοι και οι δικοί του άνθρωποι, όταν εκείνος έπαιρνε τον δρόμο των ναρκωτικών;» «Τι κάνει η πολιτεία για τους εξαρτημένους ανθρώπους και πώς προστατεύει το κράτος τα «υγιή» μέλη του;»

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μπορούμε να συζητάμε για μέρες.

Όπως μπορούμε και να επιρρίπτουμε ακόμη και πολιτικές ευθύνες στις κυβερνήσεις και του τρόπους με τους οποίους (δεν) αντιμετωπίζουν τα φαινόμενα βίας. Να μαλώνουμε για το αν οι τρόποι αυτοί αφήνουν περιθώρια αυτοδικίας.

Να αναλύουμε φανταστικά σενάρια και ιδεατούς τρόπους αντίδρασης επί χάρτου, ή να σχολιάζουμε πραγματικά περιστατικά που συνέβησαν σε γνωστούς και φίλους μας. Να συγχέουμε τη ζωή με την (έβδομη) τέχνη…

Ωστόσο, πάντα θα μας ξεφεύγει το κυρίαρχο ζήτημα. Που δεν είναι άλλο από την αποτυχία όλων των θεσμών που έχουμε επινοήσει προκειμένου να καταστείλουμε την βίαιη φύση που εξακολουθεί να ζει μέσα μας.

Έχουμε αποτύχει. Ούτε η εκπαίδευση, ούτε οι θρησκείες, ούτε η τέχνη, ούτε ο αθλητισμός, ούτε η δικαιοσύνη… τίποτε δεν φαίνεται ικανό από μόνο του, ή σε συνδυασμό με τα άλλα, να μας κάνει ανθρώπους και μόνον ανθρώπους.

Όσο και αν προσπαθούμε να το ξεχάσουμε, έρχονται κάτι τέτοιες στιγμές, κάτι τέτοιες «ευκαιρίες», να μας θυμίσουν ότι έχουμε, ως κοινωνίες, πολύ ακόμη δρόμο μπροστά μας. Και παρά την αποτυχία των θεσμών μας…

Να σκεφτούμε πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την ενδυνάμωσή τους.

 Καθρέφτης!

180907 ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Έχουμε και τον ανασχηματισμό.

Ο ανασχηματισμός είναι κάτι που ποτέ δεν κατάλαβα πώς λειτουργεί. Είναι, φαίνεται, επειδή σκέφτομαι εντελώς διαφορετικά από τους πολιτικούς και τον τρόπο με τον οποίο εκείνοι βλέπουν να λειτουργεί το σύστημα.

Το πιο ωραίο που έχω ακούσει για τον ανασχηματισμό είναι το εξής:

«Μπαμπά, τι είναι ανασχηματισμός;»

«Είναι, παιδί μου, όταν στάζει το ταβάνι και εμείς αλλάζουμε θέση στα έπιπλα!»

Δεν μου άρεσε απλώς η μεταφορά της μάταιης προσπάθειας να εμποδίσεις μια καταστροφή ή να λύσεις ένα πρόβλημα κλείνοντας σ’ αυτό τα μάτια. Μου άρεσε και η συγκεκριμένη παρομοίωση των υπουργών με έπιπλα.

Θα συμφωνείτε ότι για κάποιους ισχύει στο έπακρο. Δεν έχουν καμιά πραγματική αποστολή εκτός από το να διακοσμούν έναν χώρο ή από να ακουμπά ο πρωθυπουργός πάνω τους διάφορα «αντικείμενα».

Μια καυτή πατάτα, ας πούμε, ή την μασιά με την οποία βγάζεις τα κάστανα από τη φωτιά. Μπορεί ακόμη να τους χρησιμοποιεί ως τα έπιπλα πάνω στα οποία κάθονται εκείνοι τους οποίους πρέπει να συναντήσει. 

Καταλάβατε τι εννοώ. Ο διακοσμητικός χαρακτήρας ορισμένων υπουργών φαίνεται και από την ομολογία ότι τους επιλέγουν για να «αρέσουν» σε συγκεκριμένη ομάδα ψηφοφόρων, τους οποίους θα φέρουν κοντά στην κυβέρνηση.

Προσέξτε! Όχι με το έργο που θα επιτελέσουν στο συγκεκριμένο υπουργείο∙ απλώς με την παρουσία τους στο υπουργικό συμβούλιο. Και σας ρωτάω: Είναι δυνατόν να σκέφτεται έτσι πολιτικός που σέβεται τους πολίτες;

Αν δεν τους κοροϊδεύει ευθέως, τους θεωρεί ανόητα και άβουλα όντα, τα οποία θα ακολουθήσουν απλώς έναν πολιτικό και θα μετακινηθούν σε άλλον χώρο, επειδή εκείνος πήρε ένα υπουργείο εκεί.

Αν όμως αυτό ισχύει, αν οι πολίτες είναι τόσο χαμηλού επιπέδου που θα μπουν σε μια τέτοια διαδικασία, γιατί να θέλεις εσύ να τους κυβερνάς; Δηλαδή να τους καθοδηγείς, να τους ανοίγεις νέους δρόμους, να τους δείχνεις το μέλλον;

Αν οι πολίτες είναι τέτοιοι, άφησέ τους στη μοίρα τους, δεν αξίζουν έναν πραγματικό ηγέτη όπως θέλεις να είσαι ή θεωρείς εσύ τον εαυτό σου. Πήγαινε στο σπίτι σου και μην ασχολείσαι άλλο μαζί τους.

Το άλλο πουλάκι:

Και η καρέκλα;

Φαίνεται, φίλοι μου, πως οι άνθρωποι είναι χωρισμένοι σε δυο κατηγορίες. Σε εκείνους που ξέρουν και εκτιμούν την αξία μιας καρέκλας και στους υπόλοιπους. Βεβαίως, για να είμαστε ειλικρινείς, έξω από τον χορό πολλά τραγούδια λέμε.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια ατάκα από τους πρώτους δίσκους του Χάρυ Κλιν, όταν παρουσίασε πολύ πετυχημένα τον Χαράλαμπο Τραμπάκουλα. Ο διάλογος ήταν με έναν δημοσιογράφο που τον ρωτούσε πώς βρέθηκε στη συγκεκριμένη θέση.

«Εμένα μου είπαν να πάω και πήγα», απάντησε ο Τραμπάκουλας.

«Κι εσάς, άμα σας πουν να πάτε, πηγαίνετε;» ρωτάει ο δημοσιογράφος, για να πάρει την απάντηση:

«Γιατί, ρε χαμένε, ξέρεις εσύ κανέναν που του είπαν να πάει και δεν πήγε;»

Έτσι ακριβώς είναι, φίλοι μου! Φαίνεται αδύνατον να αντισταθεί κανείς σε πρόσκληση για μια «καρέκλα». Ξέρω ελάχιστους που το έκαναν και γι’ αυτό βρίσκονται πολύ ψηλά στην εκτίμησή μου.

Προσέξτε, δεν είναι οπωσδήποτε κακό να δεχθεί κάποιος μια θέση. Τα κριτήρια που πρέπει να επικρατούν είναι ο λόγος για τον οποίο του προτάθηκε η συγκεκριμένη θέση και το ποια ήταν η μέχρι τώρα δική του πορεία.

Ξέρεις, ας πούμε, ότι σε θέλουν για «φίντα». Γνωρίζετε όλοι τι είναι η φίντα; Μην ψάξετε στα λεξικά γιατί θα μπερδευτείτε. Από περιέργεια έριξα μια ματιά και είδα να την μπερδεύουν ακόμη και με την… τσόντα.

Αλήθεια! Στο Βικιλεξικό γράφει «μικρό μπάλωμα που έκαναν παλιά στις σόλες»! Αυτό είναι η τσόντα και η λέξη πήρε την πονηρή της σημασία από τα μικρά «μπαλώματα» πορνό σκηνών που παρεμβάλλονταν σε κανονικές ταινίες.

Η φίντα είναι το… ζωντανό δόλωμα, ένα πουλί αιχμαλωτισμένο που με τη φωνή ή/και το περιορισμένο του πέταγμα ξεγελά άλλα πουλιά του είδους του, ώστε να κατεβαίνουν κοντά του, δηλαδή στο έλεος των κυνηγών τους.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Υπουργός φίντα!

Όχι επειδή εκτιμώνται τα προσόντα ή οι ικανότητές σου, αλλά επειδή ο πρωθυπουργός πιστεύει ότι η τοποθέτησή σου στο υπουργικό συμβούλιο μπορεί να φέρει ψηφοφόρους από άλλες παρατάξεις στο κόμμα του.

Δέχεσαι; Αν ναι, έχει άδικο κάποιος όταν σε κατηγορήσει ότι το κάνεις για την καρέκλα; Πόσω μάλλον όταν η πρόταση γίνεται από μια κυβέρνηση και έναν πρωθυπουργό που εσύ τους έσουρνες τα εξ αμάξης.

Τι άλλαξε ξαφνικά; Η απόφασή τους να διευρύνουν τον χώρο τους με πρόσωπα και ιδέες του ευρύτερου δημοκρατικού φάσματος; Και τότε, γιατί συγκεκριμένα εσένα, τον οποίο μάλιστα είχαν και αυτή κάποτε στο φτύσιμο;

Τι άλλο λες να επικράτησε, εκτός από το γεγονός ότι στο πρόσωπό σου βρήκαν έναν πρόθυμο να κάνει τη δουλειά τους; Θα μου πεις, εδώ υπάρχει μια συνθήκη από την οποία βγαίνουν κερδισμένα και τα δύο μέρη.

Τι ποιο έντιμο!

Θα συμφωνήσω απόλυτα, με την προϋπόθεση όμως ότι αυτό γίνεται παραδεκτό και δημοσίως. Από τη στιγμή που πάτε να το παρουσιάσετε για «σύγκλιση θέσεων» και άλλα τέτοια ρομαντικά…

Τότε μας δίνετε κι εμάς το δικαίωμα να υποστηρίζουμε ότι μας περνάτε για μεγάλα κορόιδα και να φερόμαστε ανάλογα.

Εκτός κι αν πράγματι είμαστε τέτοια, οπότε ίσως και να έχετε τελικά δίκιο!

Την καρέκλα, ουδείς!

180522 ΑΠΟΤΡΟΠΙΑΣΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τι τους έφταιξε ο Μπουτάρης;

Βλέπετε πόσο εύκολα μπορείς να πέσεις στην παγίδα τής λάθος ερώτησης; Διότι, εκτός από τους (πώς να τους χαρακτηρίσω;) που επιτέθηκαν στον Μπουτάρη, έχουμε κι εκείνους που βγήκαν να δικαιολογήσουν την επίθεση.

Αυτοί οι τελευταίοι κάνουν το σφάλμα που είπαμε πριν. Προσπαθούν να βρουν ένα φταίξιμο, το οποίο να «δικαιολογεί» τέτοιου είδους αντιδράσεις. Όμως, φίλοι μου, αυτό το πράγμα δεν υπάρχει!

Ό,τι και να είπε, ό,τι και να έκανε ένας άνθρωπος, δεν μπορεί να έχει ως… φυσικό επακόλουθο την επίθεση ενός όχλου αγανακτισμένων πολιτών, και βάλτε εσείς όσα εισαγωγικά θέλετε και στους αγανακτισμένους και στους πολίτες.

Θα ήθελα να παραθέσω μερικά παραδείγματα. Επειδή η στήλη μας έχει κάποιες αρχές, θα παραλείψω τις… εντελώς υβριστικές φράσεις, εσείς όμως θα καταλάβετε. Προσέξτε ότι προέρχονται από πρόσωπα του δημόσιου βίου.

«Οι προκλήσεις του Μπουτάρη δεν έμειναν αναπάντητες. Οργή λαού στον απίθανο δήμαρχο Θεσσαλονίκης. Οι Πόντιοι αντέδρασαν, ας πρόσεχε», είπε κάποιος. Μ’ αυτό τον τρόπο όχι μόνο δικαιολόγησε, αλλά εξέφρασε και τη χαρά του! 

«Έτσι είναι, κυρ Μπουτάρη. Όταν προμοτάρεις το Gay Pride την ίδια μέρα με την ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας, όταν κάνεις μπαράζ φιλότουρκων δηλώσεων και χαριεντίζεσαι με τους Σκοπιανούς και χλευάζεις τις συγκεντρώσεις για το όνομα…

και έχεις το θράσος να εμφανίζεσαι στις συγκεντρώσεις των Ποντίων, κάποιο τεμέτερον θα βρεθεί να σε σαπακιάσει στις φάπες. Άντε παραιτήσου, βάλε κι άλλα δέκα σκουλαρίκια, κάνε και τατουάζ στον απαυτό σου τον Κεμάλ…

και πήγαινε να τελευτήσεις τον βίο σου στην αφάνεια, να ξεβρομίσει ο τόπος». Ποιος είναι ο κύριος που εκφράστηκε τόσο αξιοζήλευτα κόσμια, δικαιολογώντας όπως είδατε μια φασιστική επίθεση; Έχει σημασία;

Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι ο συγκεκριμένος κύριος ανήκε, μέχρι πρότινος, στο δυναμικό, στο πολύ… δυναμικό δυναμικό της Νέας Δημοκρατίας, αλλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης το έστειλε στο σπίτι του.

Περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον να δω τι θα κάνει και με το στέλεχος του κόμματός του (όχι από τα πρωτοκλασάτα) που δήλωσε «ας μη λέει… ανοησίες [ή κάπως έτσι] ο Μπουτάρης, για να μπορεί να κυκλοφορεί».

Το άλλο πουλάκι:

Και οι επίσημες δηλώσεις;

Έχει κι εδώ ψωμί. Διότι, πίσω από τις λέξεις, θέλει κάποιος να κρυφτεί, αλλά η χαρά δεν τον αφήνει, που λέει κι ο σοφός (μερικές φορές) λαός μας. Δείτε, ας πούμε, την… επίσημη δήλωση του πρωθυπουργού. Στο τουίτερ!

«Αυτοί που επιτέθηκαν στον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη, δεν είναι ούτε αγανακτισμένο πολίτες, ούτε συγκεντρωμένο πλήθος. Είναι απλά ακροδεξιοί τραμπούκοι που πρέπει να βρεθούν άμεσα αντιμέτωποι με τις συνέπειες των πράξεών τους».

Με το τελευταίο μέρος της δήλωσης θα συμφωνήσω απόλυτα. Νομίζω ότι, με τα σημερινά μέσα, με τόσα βίντεο και φωτογραφίες, οι τραμπούκοι αυτοί θα πρέπει να συλληφθούν και να παραπεμφθούν το συντομότερο.

Τι σημαίνει όμως εκείνο το «δεν είναι αγανακτισμένοι πολίτες ούτε συγκεντρωμένο πλήθος»; Καταλαβαίνετε κι εσείς αυτό που ΔΕΝ θέλω να καταλάβω εγώ; Ότι δηλαδή, αν ήταν αγανακτισμένοι πολίτες μπορεί και να είχαν δίκιο;

Εδώ χρειάζεται προσοχή, φίλοι μου. Δεν είναι πρώτη φορά που η άσκηση βίας κρίνεται με βάση το… δίκιο εκείνου που καταφεύγει σ’ αυτήν, όπως βέβαια το ορίζει αυτό το δίκιο ο καθένας.

Αν επιτίθεσαι για… καλό σκοπό, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν είσαι… δίκαια αγανακτισμένος, τότε μπορούμε να δικαιολογήσουμε οποιαδήποτε βίαιη αντίδρασή σου. Αν όμως είσαι «ακροδεξιός τραμπούκος», τότε λυπούμαστε…

Ξέρετε πού οδηγεί όμως μια τέτοια «λογική»; Δεν χρειάζεται να απαντήσετε, οδηγεί εδώ ακριβώς που βρισκόμαστε. Στο να εξετάζουμε αν το θύμα μιας (δολοφονικής) επίθεσης είχε κάνει ή όχι «προκλητικές δηλώσεις».

Είναι ακριβώς η ίδια «λογική» που ρίχνει το φταίξιμο (και) στο θύμα του βιασμού, επειδή δεν ήταν κατάλληλα ντυμένη, ή επειδή κυκλοφορούσε μόνη σε σκοτεινά μέρη, ή επειδή δεν φώναξε αρκετά δυνατά όταν δέχτηκε την επίθεση.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Υπάρχει και πιο διακριτική υποστήριξη.

Γράφει κάποιος επί λέξει: «Για να μην παρεξηγηθώ, φυσικά, όπως όλοι, καταδικάζω την επίθεση. Το ερώτημά μου είναι δεν έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη για τις δηλώσεις του;»

Έχει ενδιαφέρον ο διάλογος στη συνέχεια:

«Όχι», απαντάει κάποιος, «γιατί είναι η γνώμη του». Και ξέρετε τι του αντιγυρίζει ο πρώτος; «Ας την κράταγε για τον εαυτό του». Καταλάβατε πού βρισκόμαστε; Για σκεφθείτε λίγο πόσες φορές οι γνώμη σας δεν συμφωνεί με αυτή άλλων.

Τότε έχετε δύο επιλογές. Ή να την κρατήσετε για τον εαυτό σας, πράγμα που είναι και το πιο βολικό, αφού θα αποφύγετε μια μεγάλη ταλαιπωρία, ή, αν κάνετε το λάθος και την πείτε δημοσίως, να ζητήσετε αμέσως συγγνώμη.

Βεβαίως, αυτό με τη συγγνώμη δεν είναι πάντοτε κακό. Υπάρχουν περιπτώσεις που επιβάλλεται να ζητήσει κάποιος συγγνώμη και αν δεν το κάνει μπορεί να υποστεί τις συνέπειες. Σε καμιά περίπτωση όμως αυτές δεν μπορεί να περιλαμβάνουν βίαιη επίθεση εναντίον του.

Θα κλείσουμε τη σημερινή αναφορά στο αποτρόπαιο αυτό γεγονός με μια ακόμη δήλωση. Όπως κάναμε και με τις προηγούμενες, με εξαίρεση εκείνη του πρωθυπουργού, δεν θα πούμε από ποιον προέρχεται.

«Δεν αναγνωρίζω τη Θεσσαλονίκη του φασισμού που αναζητά προσχήματα, του φασισμού που κρύβεται πίσω από ιστορικές επετείους, αθλητικά γεγονότα, το θρησκευτικό αίσθημα κοκ. Πρόκειται για τη χειρότερη εκδοχή φασισμού. Η δική μου Θεσσαλονίκη είναι άλλη».

Και η δική μας, επίσης!

Σε συγκέντρωση μνήμης!