190628 ΑΣΥΛΟ-ΓΙΣΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ενώ αυτοί ποιο θέλουν;

Διότι χρειάζεται μια προσοχή. Όταν κατηγορείς κάποιον, όταν τον μέμφεσαι και φτάνεις στο σημείο να τον απειλείς κιόλας επειδή ζητά κάτι, δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι εσύ θέλεις το αντίθετο. Μπορεί να θέλεις κάτι διαφορετικό.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά, καθώς διάβαζα στο διαδίκτυο για την κόντρα μεταξύ μια καθηγήτριας πανεπιστημίου, της κυρίας Μαρίας Ευθυμίου, και κάποιων φοιτητών που αυτοπροσδιορίζονται ως «αναρχικό στέκι φιλοσοφικής».

Οι φοιτητές αυτοί κατηγορούν την καθηγήτριά (τους) ότι «θέλει» ένα πανεπιστήμιο με το οποίο, προφανώς, οι ίδιοι διαφωνούν. Χωρίς να μας λένε όμως, στο συγκεκριμένο τουλάχιστον κείμενό τους ποιο πανεπιστήμιο θέλουν οι ίδιοι.

Ελάτε να δούμε όμως ποιο «θέλει» η κ. Ευθυμίου: «Ένα πανεπιστήμιο χωρίς αγώνες, χωρίς αντίσταση, χωρίς στέκια, αναρχικούς και “βρόμικους” τοίχους. Ένα πανεπιστήμιο, το οποίο θα λειτουργεί “εύρυθμα” ως ναός της “αντικειμενικής” γνώσης του διδάσκοντος, ως πεδίο κερδοφορίας για εργολάβους και λοιπά αφεντικά, ως πρόσφορο έδαφος για τα επωφελή για την αγορά ερευνητικά προγράμματα».

Και τι κάνει, με ποιον τρόπο διεκδικεί ένα τέτοιο πανεπιστήμιο; Μήπως γράφει τις ιδέες της στους τοίχους; Μήπως απέχει από τα μαθήματά της σε ένδειξη διαμαρτυρίας; Μήπως προσπαθεί να φιμώσει αντίθετες απόψεις;

«Τριγυρίζει στους διαδρόμους της σχολής, κρατώντας χαρτόνια που γράφουν “ΑΕΙ χώροι μάθησης και εργατικότητας, ΟΧΙ ανομίας, αυθαιρεσίας και διάλυσης”, “Φτάνει πια! Σχολές ανοικτές” και άλλα αντίστοιχα.

Στις συνεντεύξεις που δίνει, ως πιστός παπαγάλος του συστήματος “της τάξης και της ασφάλειας”, έχει ταχθεί επανειλημμένως εναντίον τόσο των φοιτητικών και εργατικών διεκδικήσεων όσο και του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου, φροντίζοντας πάντα να τονίζει την ανάγκη για εθνική συμφιλίωση και ενότητα μεταξύ των Ελλήνων.

Σύμφωνα με την κ. Ευθυμίου “τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν μεταβληθεί σε χώρους ανομίας, καταστροφών, καταλήψεων και βανδαλισμών από άτομα τα οποία βάζουν διάφορες ταμπέλες στους εαυτούς τους για να καλύψουν την αθλιότητά τους”».

Αυτά κάνει η κ. Ευθυμίου και γι’ αυτό τα… παιδιά του αναρχικού στεκιού της φιλοσοφικής δηλώνουν ότι αποτελεί τον τύπο πανεπιστημιακού που εκείνα «αγαπούνε να μισούν». Και να απειλούν ότι θα τα βρουν μπροστά τους.

Το άλλο πουλάκι:

Ναι, αλλά ποιο θέλουν;

Είπαμε ότι αυτό δεν συνάγεται από το συγκεκριμένο κείμενό τους, παρά αφήνει μόνο υπονοούμενα. Όμως όσοι περάσαμε από κάποιο πανεπιστήμιο ξέρουμε καλά πώς είναι αυτό που ονειρεύονται οι αυτοαποκαλούμενοι αναρχικοί.

Είναι ένα πανεπιστήμιο «ανοιχτό», που σημαίνει όποιος θέλει πάει να σπουδάσει ό,τι θέλει, χωρίς να χρειάζεται καν να δώσει εξετάσεις. Καλό θα είναι βέβαια αυτό να μην βρίσκεται στην άκρη του κόσμου αλλά κάπου κοντά στα Εξάρχεια.

Εννοείται ότι στο πανεπιστήμιο αυτό είναι όλα δωρεάν. Μαθήματα, βιβλία, φαγητό, τσιγάρα, μπύρες, ενοίκιο σε εστίες ή καλύτερα επιδοτούμενο σε διαμερίσματα (των Εξαρχείων), συν ένα καλό χαρτζιλίκι για τα τρέχοντα έξοδα.

Εννοείται επίσης πως οι μετακινήσεις, εντός και εκτός της χώρας, είναι όλες δωρεάν, με οποιοδήποτε μέσον κι αν κινείσαι, όπως και η είσοδος σε κινηματογράφους, θέατρα και συναυλίες σε κάθε μέρος του κόσμου.

Τα καλοκαίρια υπάρχουν αντίστοιχα θερινά πανεπιστημιακά τμήματα (πάντα δωρεάν και επιδοτούμενα με τον τρόπο που είπαμε) στη Σαμοθράκη, στην Ικαρία και σε άλλα νησιά, όπου μπορούν, όσοι επιθυμούν, να παρακολουθήσουν.

Στο πανεπιστήμιο αυτό δεν υπάρχουν ωράρια. Τα μαθήματα ξεκινούν «όταν μαζευτούμε» και δεν είσαι υποχρεωμένος να παρακολουθείς, παρά μπορείς να πληροφορείσαι τι ειπώθηκε, στις βραδινές παρέες στα μπαράκια.

Εννοείται ότι δεν υπάρχουν εξετάσεις, αφού ένας ελεύθερος, δηλαδή αναρχικός φοιτητής δεν είναι υποχρεωμένος να αποδείξει κάτι σε κανέναν. Και πώς παίρνεις πτυχίο;

-Πτυχίο; Να το κάνεις τι;

Το πανεπιστήμιο δεν είναι για να βγάζει πτυχιούχους - πιόνια του συστήματος, αλλά για να σπουδάζεις. Γενικώς και αορίστως. Και μέχρι να βαρεθείς, κάτι που δεν το βλέπω να γίνεται, αν λειτουργεί όπως είπαμε.

Α, δεν μιλήσαμε για τα μαθήματα, τα οποία εννοείται ότι δεν καθορίζονται από κάποιο πρόγραμμα σπουδών (το οποίο καθορίζουν οι ανάγκες της αγοράς) αλλά από τα ενδιαφέροντα των ίδιων των φοιτητών.

Με λίγα λόγια χαλαρότητα, ξενοιασιά, καλοπέραση, μέσα σε ένα πλαίσιο αυτοοργάνωσης. (Θα σας αυτοοργανώσω εγώ θέλετε δεν θέλετε, όπως έλεγε κι ένας παλιός αναρχικός). Και δόξα τω Θεώ… της αναρχίας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Και το άσυλο;

Σε ένα τέτοιο πανεπιστήμιο το άσυλο ισχύει για όλους και για όλα. Εκτός από εκείνους που δεν συμφωνούν με τις αναρχικές ιδέες μας και θα μας βρουν μπροστά τους. Όλοι οι υπόλοιποι είναι ευπρόσδεκτοι.

Μπορούν να τρώνε στις λέσχες, να κοιμούνται στις εστίες ή στα ενοικιαζόμενα διαμερίσματα των Εξαρχείων, να εμπορεύονται ή να διακινούν οτιδήποτε, αρκεί να μισούν το κράτος όσο κι εμείς και να πολεμούν τους μπάτσους το ίδιο μαχητικά.

Όπως καταλαβαίνετε, φίλοι μου, το πανεπιστήμιο αυτό δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με εκείνο για το οποίο αγωνίζεται η κ. Μαρία Ευθυμίου και ορισμένοι άλλοι καθηγητές που σέβονται το έργο και τη θέση τους.

Το ερώτημα είναι ποιοι από τους δυο «δουλεύουν πραγματικά για το σύστημα», αν υποθέσουμε ότι αυτό θέλει διαλυμένα δημόσια πανεπιστήμια, ώστε εκείνοι που ενδιαφέρονται πραγματικά να σπουδάσουν να στρέφονται προς τα ιδιωτικά.

Το κάνουν οι διάφοροι αυτοαποκαλούμενοι αναρχικοί, ή καθηγητές που αγωνίζονται μέσα σε αντίξοες συνθήκες (και κάτω από διάφορες απειλές) για να είναι το πανεπιστήμιο χώρος μάθησης και έρευνας;

Εσείς τι λέτε;

 Άσυλο ανιάτων! 

190621 ΟΜΙΛΗΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

«Το παιδί μίλησε!»

Πόσοι από εσάς θυμόσαστε την παλιά εκείνη διαφήμιση που βλέπαμε στις ασπρόμαυρες τηλεοράσεις μας; Συγκρίνοντας την εποχή εκείνη με το σήμερα, αναρωτιέται κανείς πόσο αθώα ήταν τα χρόνια που ζήσαμε.

Ή μήπως ήμασταν εμείς πολύ αθώοι; Τέλος πάντων. Επειδή βλέπω ότι πολλοί θυμήθηκαν (ή κάνουν ότι θυμήθηκαν) τη διαφήμιση, θα σας κάνω ένα τεστ επαλήθευσης, ρωτώντας όπως κι εκείνη: «Και τι είπε;»

Εδώ σας θέλω! Είπε… «ΠΡΟ-ΠΟ», για να γυρίσουμε εξήντα χρόνια περίπου πίσω, όταν Μάρτιο του 1959 κυκλοφορούσε το πρώτο δελτίο, με δώδεκα αγώνες, δέκα με ελληνικές και δύο με ιταλικές ομάδες.

Όχι, εκείνο το δελτίο δεν το θυμάμαι· το βρήκα στο διαδίκτυο. Ανάμεσα μάλιστα στις αναμετρήσεις που επέλεξε ο ΟΠΑΠ και θα προβλημάτιζαν τον «παίκτη» ήταν και ο αγώνας Παναιγιάλειος-Δόξα Δράμας.

Μπορείτε να φανταστείτε με ποιον τρόπο εξαπλώθηκε η μόδα, και στη συνέχεια η μανία, με το ΠΡΟ-ΠΟ. Μεταξύ άλλων και μέσα από πολλές «μαύρες» διαφημίσεις, που τις βλέπουμε ακόμη και σήμερα σε κινηματογραφικές ταινίες της εποχής.

Στο γαλατάδικο, για παράδειγμα, του Κώστα Χατζηχρήστου, στο (λαός και) Κολωνάκι, μπορούσε κανείς όχι μόνο να αγοράσει φρέσκα γαλακτοκομικά προϊόντα, (βερεσέ, και να τον φεσώσει αναλόγως) αλλά να συμπληρώσει και ένα δελτίο ΠΡΟ-ΠΟ.

Ή την Σαπφώ Νοταρά να λέει με την χαρακτηριστική φωνή της «δύο ΠΡΟ-ΠΟ να καταλήγουν στο δεκατρία». Και στην ερώτηση του πράκτορα «θέλετε να γεμίσετε δυο δελτία, μαντάμ;» να απαντά «θέλω να γεμίσω λεφτά»!

Η διαφήμιση με το παιδί που μίλησε και είπε ΠΡΟ-ΠΟ μάς ήρθε πολύ αργότερα, και την θυμηθήκαμε παίρνοντας αφορμή από την επικαιρότητα των ημερών. Μαζί όμως θυμηθήκαμε και ένα ανέκδοτο:

Μια οικογένεια είχε δυο δίδυμα, από τα οποία, καθώς περνούσαν τα χρόνια, το ένα άρχισε να μιλάει κανονικά, το άλλο όμως όχι. Δεν έλεγε κουβέντα. Η μητέρα του, πολύ μοντέρνα, απευθύνθηκε στο φέισμπουκ στις «ελληνίδες μανούλες».

Ανάμεσα στις πολλές παρηγοριές που έλαβε, και τα άλλα τόσα γιατροσόφια, ξεχώρισε μια συμβουλή που σκέφτηκε να την υλοποιήσει αμέσως. «Θα σηκώσεις το παιδί μεσάνυχτα και θα πας να το βουτήξεις στην Αγία Βαρβάρα».

Πράγματι, η μητέρα σηκώνει το παιδί και, μισοκοιμισμένο, το παίρνει αγκαλιά, φτάνει στην Αγία Βαρβάρα, και το ρίχνει στα κρύα νερά. «Ααα, μαμά είσαι ηλίθια», φωνάζει το παιδί και η μητέρα, τρελή από την χαρά της, σπεύδει να το πει σε όλους.

Κάνει αμέσως κοινοποίηση στις «ελληνίδες μανούλες», για να εισπράξει στη στιγμή εκατοντάδες «λάικ». Παίρνει το τηλέφωνο, πρώτα, και το παιδί, ύστερα, και τρέχει στο σπίτι, όπου την περιμένει ο σύζυγος.

«Γιώργο, το γιατρικό έπιασε, το παιδί μίλησε».

«Αλήθεια; Και τι είπε;»

«Είπε, μαμά είσαι ηλίθια».

«Και πολύ καλά σου είπε, αφού πήρες το παιδί που μιλάει».

Το άλλο πουλάκι:

Το παιδί θα μιλήσει!

Αυτό είναι το γεγονός των ημερών, που μας έφερε στη σκέψη όλα τα παραπάνω. Όχι μόνον επειδή θα μιλήσει –αυτό τουλάχιστον περιμένουμε όλοι- αλλά επειδή πρόκειται και για το συγκεκριμένο «παιδί».

Καταλάβατε, φαντάζομαι, ότι αναφέρομαι στον Κώστα Καραμανλή, ο οποίος, σύμφωνα με την ειδησεογραφία, «πρόκειται να σπάσει την σιωπή του, ύστερα από δέκα χρόνια». Σας διαβάζω, για να μην μεταφέρω ανακρίβειες:

«Την Τετάρτη, 26 Ιουνίου, ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη ενόψει της παρουσίασης από την Διοικούσα Επιτροπή των υποψήφιων βουλευτών του κόμματος στην Α΄ και Β΄ ομώνυμη εκλογική Περιφέρεια, σε ειδική εκδήλωση στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο. 

Κατά τις πληροφορίες, ο Κώστας Καραμανλής, για πρώτη φορά, θα ανέβει στο βήμα και θα κάνει δημόσια παρέμβαση με ομιλία, απευθύνοντας κάλεσμα στήριξης για τις εκλογές τής 7ης Ιουλίου. 

Στις προηγούμενες προεκλογικές αναμετρήσεις, περιοριζόταν είτε σε γραπτή δήλωση στήριξης, είτε σε δήλωση σε τηλεοπτικά κανάλια. Ο πρώην πρωθυπουργός αναμένεται να μιλήσει και να ζητήσει από τους πολίτες να στηρίξουν τη Νέα Δημοκρατία, τονίζοντας πως είναι ανάγκη να υπάρξει μια ισχυρή κυβέρνηση μετά τις εθνικές εκλογές». 

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το φαντάζεστε;

Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να είναι ο Έλληνας που έβγαλε τα πιο ξεκούραστα λεφτά, τα τελευταία χρόνια. Είναι (τον κάνανε κάποιοι) βουλευτής και δεν έχει βγάλει μιλιά, να πάρει θέση για κάποιο από τα θέματα που απασχολούν τον τόπο.

Μου αρέσει που υπάρχουν πολίτες οι οποίοι θεωρούν τους εαυτούς τους «καραμανλικούς» και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός αποτελεί μια εφεδρεία, την πιο χρυσή εφεδρεία της χώρας. 

Υποτίθεται ότι οι εφεδρείες υπάρχουν για να χρησιμοποιούνται όταν η κατάσταση χειροτερεύει, όταν εκείνοι που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή δεν επαρκούν για να αποτρέψουν τον κίνδυνο και… να γυρίσουν το ματς.

Εδώ όμως έχουμε μια «χρυσή» εφεδρεία, η οποία περιμένει να καθαρίσει ο αγώνας για να ριχτεί στη μάχη. Να γίνει η θάλασσα γιαούρτι, για να πιάσει κι αυτός το κουτάλι και να δώσει τη δική του μάχη.

Τι να πεις; Σ’ αυτόν τον τόπο υπάρχουν πολλοί που έκαναν καριέρα με το όνομά τους. Πιστεύω ότι η συγκεκριμένη περίπτωση είναι η πιο κραυγαλέα, και όχι μόνο γιατί δεν ήταν απευθείας απόγονος -μιλάμε για ανιψιό.

Είναι η πιο κραυγαλέα επειδή όσο ανίκανος αποδείχθηκε, τόσο περισσότερο ορκισμένοι είναι οι θαυμαστές και οι ακόλουθοί του, οι οποίοι εξακολουθούν να τον κρατούν στην επικαιρότητα, χωρίς ο ίδιος να κουνήσει το δαχτυλάκι του.

Και μόνο να σκεφτείς ότι γίνεται είδηση το γεγονός πως ΘΑ μιλήσει σε μια εβδομάδα…

 Δεν τον λες και φαφλατά!

190620 ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πώς θα πάμε στις κάλπες;

Το ερώτημα δεν είναι… πρακτικό, δηλαδή δεν αναρωτιόμαστε με ποιο τρόπο θα πάμε να ψηφίσουμε –ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο. Θα υπολογίσει και τα έξοδα και θα πάει, γιατί αυτό επιτάσσει το καθήκον απέναντι στη δημοκρατία.

Άλλο θέλω να πω. Κάθε εκλογική αναμέτρηση έχει συνήθως ένα διακύβευμα, ένα δίλημμα, αν προτιμάτε, βάσει του οποίου οι ψηφοφόροι τοποθετούνται προεκλογικά και… τοποθετούν το ψηφοδέλτιο μέσα στον φάκελο και την κάλπη.

Εκτός από εκείνους που είναι ορκισμένοι ψηφοφόροι κάποιου κόμματος, που ό,τι και να συμβεί εκείνο θα ψηφίσουν, οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους το σκέφτονται (ή το έχουν σκεφτεί) με βάση αυτό το διακύβευμα.

Το οποίο μπορεί να είναι υπαρκτό, μπορεί όμως και όχι. Συνήθως είναι εκείνο που θέτουν προεκλογικά στους πολίτες τα δυο μεγάλα κόμματα που διεκδικούν την εξουσία –γι’ αυτό μιλήσαμε και για δίλημμα.

Το καθένα από τα κόμματα αυτά οφείλει να παρουσιάσει ένα «αφήγημα», έναν λόγο δηλαδή για τον οποίο οι ψηφοφόροι πρέπει να το προτιμήσουν έναντι του αντιπάλου του. Το αφήγημα αυτό μπορεί να είναι τελείως απλοϊκό.

Δηλαδή η μεν (αξιωματική) αντιπολίτευση να λέει «ψηφίστε εμάς για να φύγουν αυτοί και να τα αλλάξουμε όλα», η δε κυβέρνηση να ζητά την ψήφο των πολιτών «για να συνεχιστεί το έργο μας και να μην αλλάξουμε δρόμο».

Εννοείται «τώρα που μπήκαμε στον σωστό και όλα πάνε κατ’ ευχήν». Όπως καταλαβαίνετε, πάντοτε η αντιπολίτευση βρίσκεται σε κάπως πιο πλεονεκτική θέση, σε σχέση με την κυβέρνηση. Λογικό αυτό!

Διότι οι πολίτες ποτέ δεν είναι ευχαριστημένοι. Ό,τι και να κάνει εκείνος που έχει την εξουσία, πάντα θα υπάρχουν οι γκρινιάρηδες, και δεν είναι λίγοι, που θα πιστεύουν ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και καλύτερα.

Έρχεται, λοιπόν, ο άλλος και σου λέει ψήφισε εμένα να τα αλλάξω. Αν μπορέσει μάλιστα και διερευνήσει πού ακριβώς εστιάζεται η δυσαρέσκεια των πολιτών, τότε μπορεί να κάνει και πιο συγκεκριμένες προτάσεις.

Το άλλο πουλάκι:

Η κυβέρνηση τι να πει;

Έκανα λάθη και σας στεναχώρησα, αλλά τώρα το κατάλαβα και θα διορθωθώ την επόμενη τετραετία; Γι’ αυτό η συνήθης πρακτική είναι να απειλεί τους πολίτες πως, αν έρθουν οι άλλοι, όλα θα γίνουν χειρότερα.

Έχει βέβαια και η (εκάστοτε) κυβέρνηση τις δικές της «αβάντες». Μέσω του κυβερνητικού μηχανισμού μπορεί να διορίζει ή να πραγματοποιεί ρουσφέτια, δημιουργώντας έτσι μια κρίσιμη μάζα δικών της ψηφοφόρων.

Έχει πάντοτε έναν αξιοσέβαστο αριθμό πολιτών οι οποίοι επωφελούνται με διάφορους τρόπους από το γεγονός ότι βρίσκονται κοντά στη εξουσία και δεν θέλουν με κανέναν τρόπο να αλλάξει αυτό.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα περιμένουμε να δούμε ποιο είναι το διακύβευμα των επερχόμενων εκλογών. Τι λέει η καθεμιά από τις δυο παρατάξεις που φιλοδοξούν να σχηματίσουν κυβέρνηση στις 8 Ιουλίου.

Και οι δύο «παίζουν στο ταμπλό» που περιγράψαμε προηγουμένως, όχι όμως το ίδιο δυνατά. Ας ξεκινήσουμε από την αντιπολίτευση, της οποίας το ισχυρό χαρτί σ’ αυτές τις εκλογές είναι… η κυβέρνηση.

Όπως την προηγούμενη φορά (για εντελώς διαφορετικούς λόγους και με εντελώς διαφορετικό τρόπο) ο ΣΥΡΙΖΑ εκμεταλλεύτηκε την δυσαρέσκεια, την «αγανάκτηση» του κόσμου, τώρα κάνει το ίδιο η Νέα Δημοκρατία.

Δημιούργησε, λοιπόν, ένα αρκετά ισχυρό αφήγημα, που εστιάζεται στα σημεία εκείνα για τα οποία υπάρχει η μεγαλύτερη δυσαρέσκεια. Την ασφάλεια των πολιτών, τη μείωση των φόρων και την προσέλκυση επενδύσεων.

Το αφήγημα αυτό το χαρακτηρίσαμε ισχυρό, γιατί έχει μερικά πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Είναι (δηλαδή φαίνεται) απλό, εφικτό και περιέχει ένα στοιχείο αυτοαναφορικότητας, δηλαδή δυνατότητα αυτοχρηματοδότησης.

(Υποτίθεται ότι) η μείωση των φόρων θα φέρει την αύξηση των επενδύσεων, οι οποίες με τη σειρά τους θα φέρουν πλούτο, έτσι ώστε να ισοσκελιστούν τα (μειωμένα, λόγω μικρότερων φόρων) έσοδα του κράτους.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Και ο ΣΥΡΙΖΑ;

Δυστυχώς γι’ αυτόν, το αφήγημά του δεν είναι καθόλου ισχυρό. Κατ’ αρχάς είναι τελείως ετεροπροσδιορισμένο: Μην ψηφίζετε τον Μητσοτάκη, γιατί θα σας βάλει να δουλεύετε εφτά ημέρες την εβδομάδα.

Επιμένουν τόσο πολύ σ’ αυτό, που, έτσι και ο Μητσοτάκης δεν είχε κάνει εκείνη τη δήλωση (η οποία άλλα λέει, βέβαια) νομίζει κανείς ότι δεν θα είχαν τίποτε άλλο να πουν για να προσελκύσουν, ή να μην χάσουν, ψηφοφόρους.

Επειδή δεν θέλω να είμαι άδικος, το ψάχνω λίγο περισσότερο και διαβάζω στο πρωτοσέλιδο της ΑΥΓΗΣ: «Στήριξη της κοινωνίας, ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας. Όχι στην επιστροφή στις πολιτικές και τις πρακτικές που χρεοκόπησαν τη χώρα».

Το πρώτο μέρος ασαφές και γενικόλογο, που μπορεί όμως να καταλάβει κανείς τι εννοεί, αν δει την (προεκλογική, κυρίως) επιδοματική πολιτική της κυβέρνησης. Ποια είναι όμως η «πραγματική οικονομία» κατά τον ΣΥΡΙΖΑ;

Ποιες είναι οι πολιτικές και οι πρακτικές που χρεοκόπησαν τη χώρα, στις οποίες δεν πρέπει να επιστρέψουμε; Οι αθρόες προσλήψεις (και μάλιστα ημετέρων) στο Δημόσιο, καθώς και η  παντελής απουσία αξιολόγησης;

Οι «επιχειρήσεις» του ευρύτερου Δημόσιου Τομέα που εξακολουθούν να μπαίνουν μέσα; Οι συνταξιοδοτήσεις σε «νεαρή» ηλικία που ισχύουν ακόμη; Η ίδρυση περισσότερων νέων Πανεπιστημίων (πια) και σχολών σε κάθε… χωριό;

Για να μην «επιστρέψουμε» σε όλα αυτά (και σε πάρα πολλά άλλα), θα πρέπει πρώτα να… απομακρυνθούμε, να πάψουμε δηλαδή όχι μόνο να τα εφαρμόζουμε, αλλά και να σκεφτόμαστε με βάση τη λογική τους.

Θα το κάνουμε;

 Το αφήγημα θέλει καλούς αφηγητές!

190618 ΕΞΩΔΙΚΑΣΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τους εμπιστεύεστε;

Πολύς λόγος γίνεται και πάλι αυτές της μέρες, με αφορμή τα δημοσιεύματα περί «Ρασπούτιν», για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η Δικαιοσύνη στη χώρα μας. Ο προβληματισμός δεν είναι χωρίς αιτιολογία.

Από τη μια έχουμε υποθέσεις και «προκλητικές» αποφάσεις των ανωτάτων δικαστηρίων που προφανώς έρχονται σε αντίθεση με το περί δικαίου αίσθημα που διαθέτουν (και πρέπει να διαθέτουν) οι πολίτες.

Αποφάσεις που μπορεί να στηρίζονται στο νομικό πλαίσιο που υπάρχει, όμως αυτό είναι δύσκολο να το αντιληφθεί ο καθένας, όπως και το να δικαιολογήσει την ύπαρξη τόσων αναχρονιστικών νόμων που δεν έχουν θέση στη σημερινή πραγματικότητα.

Από την άλλη έχουμε την κουβέντα για μια συνεχή προσπάθεια παρέμβασης του πολιτικού συστήματος στη Δικαιοσύνη, κυρίως μέσω των επιλογών των Ανώτατων Δικαστών, κάτι που συνιστά, φυσικά και μια προφανή και μεγάλη αντίφαση.

Διότι, αν ακούσει κανείς την πολιτική ηγεσία όλων των κομμάτων σε σχετικές συζητήσεις ή ευκαιριακές τοποθετήσεις, θα διαπιστώσει πως αυτοί οι άνθρωποι έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη στους δικαστές της χώρας.

Όταν όμως έρχεται η ώρα για τις τοποθετήσεις στην κορυφή του δικαστικού σώματος, τότε διαπιστώνουμε ότι η εμπιστοσύνη αυτή δεν είναι ίδια απέναντι σε όλους, αφού συχνά «τρώγονται» πολλοί προκειμένου να πάρουν τη θέση οι εκλεκτοί.

Σ’ αυτό το κλίμα έρχονται να προστεθούν, κατά καιρούς, και οι εκ των έσω παρεμβάσεις και αποκαλύψεις, δηλώσεις, δηλαδή, και σχόλια των ίδιων των δικαστών, που μειώνουν ακόμη περισσότερο την εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δικαιοσύνη.

Όπως πρόσφατα με την υπόθεση NOVARTIS και την καταγγελία για ύπαρξη ενός «Ρασπούτιν» ο οποίος κατηύθυνε να νήματα των ερευνών και των ανακρίσεων προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Παρεμπιπτόντως, καλά θα κάνουν όσοι δεν έχουν ασχοληθεί πιο ειδικά, να διαβάσουν λίγα περισσότερα για την ζωή του Ρασπούτιν και, κυρίως, για τον θάνατό του, έστω και από τις σύντομες αναφορές που υπάρχουν στο διαδίκτυο.

Θα διδαχθούν πάρα πολλά για τον τρόπο με τον οποίο η απουσία μόρφωσης και η πίστη σε δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να παραδοθούν κυριολεκτικά σε αδίστακτους και θρασύτατους εκμεταλλευτές.

Το άλλο πουλάκι:

Τελικά, έχουμε εμπιστοσύνη;

Διότι και εδώ εντοπίζεται μια πολύ μεγάλη αντίφαση (πράγμα καθόλου παράξενο βέβαια, όταν μιλάμε για τον πιο έξυπνο λαό του κόσμου) ανάμεσα σε όσα δηλώνουμε ότι πιστεύουμε και σε όσα πράττουμε.

Από τη μια η εμπιστοσύνη που έχουμε στη Δικαιοσύνη δεν είναι και αξιοζήλευτη, και από την άλλη, για ψύλλου πήδημα τρέχουμε στα δικαστήρια να βρούμε το δίκιο μας, πηγαίνοντας όλο και… ψηλότερα, μέχρι να δικαιωθούμε.

Θέλετε κι άλλα παραδείγματα; Ο πρώτος θεσμός στον οποίο οι Έλληνες δείχνουμε την μεγαλύτερη εμπιστοσύνη (89%) είναι ο στρατός. Ε, γι’ αυτό κανείς δεν θέλει το παιδί του να πάει στρατιώτης και, αν αυτό συμβεί, βάζει μέσον για καλύτερη θητεία.

Ο δεύτερος θεσμός (72%) είναι η αστυνομία (αυτούς που αποκαλούμε «μπάτσους» κ.λπ.) γι’ αυτό και μόλις τους δούμε στον δρόμο αναβοσβήνουμε από τη χαρά μας τα φώτα, για να τους προσέξουν και οι απέναντι και να χαρούν κι εκείνοι.

Ο τρίτος θεσμός τον οποίο εμπιστευόμαστε (66%) είναι τα σχολεία. Έχουμε τόση εμπιστοσύνη σ’ αυτά που όλοι στέλνουμε τα παιδιά μας στα φροντιστήρια. Ο τέταρτος είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και εδώ απλώς γελάμε.

Η δικαιοσύνη και οι δικαστές δεν τα πάνε άσχημα. Βρίσκονται στην ένατη θέση (από τις είκοσι τρεις) πολύ μακριά από τις τελευταίες στις οποίες βρίσκονται τα κόμματα, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, η τηλεόραση και οι εφημερίδες.

Εκείνο που πρέπει όμως όλοι να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι, στην περίπτωση της Δικαιοσύνης δεν έχουμε εναλλακτικές λύσεις. Τα κόμματα βρίσκονται στην τελευταία θέση, αλλά μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτά.

Αντί για την τηλεόραση και τις εφημερίδες, μπορούμε να επιλέξουμε το ραδιόφωνο (βρίσκεται ακριβώς πάνω από τη Δικαιοσύνη) ή άλλα μέσα ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, όπως το διαδίκτυο, που δεν υπάρχει στην έρευνα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εναλλακτική δικαιοσύνη δεν υπάρχει!

Μην ακούτε εκείνους που λένε ότι, όπως κάναμε με τους διαιτητές που καλέσαμε ξένους να διαιτητεύσουν τους αγώνες, μπορούμε να κάνουμε και με τα δικαστήρια καλώντας ξένους δικαστές να μας δικάζουν.

Στη Δικαιοσύνη και στους δικαστές οφείλουμε να έχουμε εμπιστοσύνη. Θα έλεγε κανείς ότι είναι υποχρέωση των πολιτών, αν θέλουν να λέγονται δημοκρατικοί πολίτες που ενδιαφέρονται για την προάσπιση των θεσμών. 

Βεβαίως, το έχουμε πει πολλές φορές, η εμπιστοσύνη είναι κάτι που μπορεί κανείς όχι να την απαιτήσει, αλλά να την εμπνεύσει, μπορεί να την κερδίσει, μέσα από επίπονη και χρονοβόρα διαδικασία.

Σ’ αυτό οφείλουν να συμβάλουν όχι μόνο οι άνθρωποι του δικαστικού σώματος, αλλά όλοι όσοι έχουν οποιονδήποτε θεσμικό, δηλαδή διαπαιδαγωγικό ρόλο, στην κοινωνία. Το πώς γίνεται αυτό είναι γνωστό από παλιά.

Εμπιστοσύνη στις λειτουργίες και τις αποφάσεις, ιδίως όταν αυτές δεν είναι της αρεσκείας μας. Αποφυγή των με οποιαδήποτε μορφή παρεμβάσεων στον χώρο της Δικαιοσύνης. Εκλογή των Ανωτάτων Δικαστών από τους ίδιους.

Σεβασμός του τεκμηρίου αθωότητος και όλων των δικαιωμάτων όσων και όποιων πολιτών βρίσκονται απέναντι στη Δικαιοσύνη, ακόμη και εκείνων που έχουν καταδικαστεί για εγκλήματα που αποδεδειγμένα έπραξαν.

Βεβαίως, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι το μεγαλύτερο βάρος για τη δημιουργία σχέσης εμπιστοσύνης πέφτει στους ίδιους τους δικαστές. Που μπορούν να κάνουν πολλά προκειμένου η Δικαιοσύνη να απονέμεται σωστά και γρήγορα.

 Έστι δίκης οφθαλμός!

190605 ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αυτό δεν είναι πολιτική!

Και τι είναι; Ξέρω κι εγώ; Θέλετε να το πείτε εμπόριο και μάλιστα λιανικό; Θέλετε να το πείτε τηλεπαιχνίδι; Πάντως πολιτική μην το πείτε, διότι αδικείτε την πολιτική και κάνετε μεγάλη ζημιά σε όσους ελπίζουν ακόμη σ’ αυτήν.

Γιατί όμως να το πούμε λιανεμπόριο ή τηλεπαιχνίδι; Διότι εκεί, αυτός που πουλάει την πραμάτεια του, που στήνει τον πάγκο του και περιμένει τους πελάτες ή τους τηλεθεατές να τον προτιμήσουν, έχει ένα… σχέδιο:

Κάνει ό,τι ζητούν εκείνοι. Φέρνει τα εμπορεύματα που θα του ζητήσουν και υιοθετεί συμπεριφορές που ξέρει, ή πιθανολογεί, ότι θα αρέσουν στον κόσμο. Θέλει να «πουλήσει», δεν τον ενδιαφέρει τι και σε ποιους.

Υπάρχει τέτοια συμπεριφορά και στην πολιτική; Βεβαίως και συνοψίζεται στην περίφημη ρήση του Μαρξ (του Γκρούτσο): «Αυτές είναι οι αρχές μου και, αν δεν σας αρέσουν, έχω και άλλες».

Καταλαβαίνετε όμως ότι κάτι τέτοιο δεν είναι πολιτική. Η πολιτική θα έπρεπε να σταματά στο πρώτο μέρος της ρήσης: Αυτές είναι οι αρχές μου. Τελεία. Αν δεν σας αρέσουν, πάτε κάπου αλλού όπου θα βρείτε αρχές της αρεσκείας σας.

Δυστυχώς όμως, αυτό το βλέπουμε να εκλείπει ολοένα και περισσότερο. Τα κόμματα και οι αρχηγοί τους, σε συνεννόηση πάντοτε με τα επικοινωνιακά επιτελεία, προσπαθούν να «πιάσουν» όσο το δυνατόν περισσότερους ψηφοφόρους.

Όταν λέω «να πιάσουν», εννοώ να γίνουν αρεστοί, να προσαρμόσουν τις θέσεις και την πολιτική τους στα γούστα, αν είναι δυνατόν, όλου του εκλογικού σώματος. Να μην δυσαρεστήσουν κανέναν, να είναι καλοί με όλους…

Υπάρχει και το άλλο. Όχι να επιδιώκουν να έχουν κάτι στο πρόγραμμά τους για τον καθένα, αλλά να το κάνουν τόσο ευέλικτο, που να προσαρμόζεται στα γούστα των πολλών. Να αλλάζει, δηλαδή, αναλόγως με το πού φυσά ο άνεμος.

Σαν τους παραγωγούς ή τους εμπόρους, που βλέπουν τι πήγε καλά στην αγορά, και την επόμενη φορά φροντίζουν να διαθέτουν από το ίδιο. Έτσι όμως καταλήγουν συνήθως να την πατάνε από τον έξυπνο που θα σκεφτεί κάτι νέο.

Το άλλο πουλάκι:

Γιατί σας τα λέμε όλα αυτά;

Σας τα λέμε με αφορμή την απόφαση της κυρίας Φώφης Γεννηματά να αφήσει απ’ έξω τον κύριο Βενιζέλο, σε μια προσπάθεια να… Θα σας πούμε στη συνέχεια τι προσπαθεί να κάνει. Για την ώρα ας ανοίξουμε μια μικρή παρένθεση.

Θα έχετε προσέξει ότι, κάθε φορά που αναφερόμαστε σε πολιτικά πρόσωπα, προσπαθούμε να βάζουμε μπροστά το κύριος ή το κυρία. Προσπαθούμε, χωρίς να το καταφέρνουμε πάντα, άνθρωποι είμαστε κι εμείς… τα πουλάκια.

Έχουμε όμως παρατηρήσει ότι σε κάποιος ανθρώπους δεν… κολλάει. Όταν τον λες τον άλλο κύριο, είναι σαν να τον ειρωνεύεσαι, ενώ εσύ προσπαθείς απλώς να κάνεις αυτό που θέλεις να ισχύει για κάθε άνθρωπο.

Σας το λέμε, λοιπόν, για να μην νομίζετε ότι προσπαθούμε να ειρωνευτούμε κάποιους, όταν τους χαρακτηρίζουμε, ή καλύτερα τους προσφωνούμε, κυρίους και κυρίες. Εμείς προσπαθούμε να σχολιάσουμε απόψεις και συμπεριφορές.

Κλείνει κάπου εδώ η παρένθεση και ας επανέλθουμε στους στόχους που πιστεύουμε ότι είχε η κυρία Γεννηματά, με την κίνησή της αυτή. Ήθελε, λένε εκείνοι που ξέρουν, να δώσει ένα πιο κεντροαριστερό προφίλ στο ΚΙΝΑΛ.

Στην λέξη «κεντροαριστερό» το βάρος, παρακαλούμε, να πηγαίνει στο… αριστερό. Αυτό ήθελε η Πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ και σ’ αυτό στεκόταν εμπόδιο ο κύριος Βενιζέλος, ο οποίος έσπρωχνε το κόμμα προς τα δεξιά.

Πού ακριβώς βρίσκεται η διαφορά τους; Η μεν πρώτη θεωρεί ότι, ξεκόβοντας εντελώς από την Κεντροδεξιά, θα προσεταιριστεί όλους εκείνους τους αριστερούς (λέμε και κανένα χαζό) που την κάνουν από την ΣΥΡΙΖΑ.

Συγχρόνως, προσπαθεί να κάνει σαφές ότι δεν έχει σκοπό σε καμιά περίπτωση να συνεργαστεί μετεκλογικά με τη Νέα Δημοκρατία, σε περίπτωση που χρειαστεί κάτι τέτοιο για να σχηματιστεί κυβέρνηση.

Δηλαδή, σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας, να ξαναπάμε σε εκλογές με απλή αναλογική (σύμφωνα με τους σχεδιασμούς του ΣΥΡΙΖΑ) και… γαία πυρί μιχθήτω! Αυτά, προκειμένου να ενισχύσει το κόμμα της και να παίξει κυρίαρχο ρόλο στον χώρο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ενώ ο Βενιζέλος;

Αυτός έχει πει κατά καιρούς, και με μεγάλη μάλιστα σταθερότητα, πόσο επιβλαβής για τον τόπο υπήρξε η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο στον οικονομικό τομέα, κυρίως όμως στον θεσμικό.

Όρισε μάλιστα ως προοδευτικό, στην παρούσα συγκυρία, το να ηττηθεί στρατηγικά ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να επέλθει μια σχετική κανονικότητα στην πολιτική ζωή του τόπου, που τόσο δεινοπάθησε από τον λαϊκισμό.

Αυτό είναι μια «διαφορά απόψεων», θεωρώ μάλιστα πολύ σημαντική. Και η Φώφη (χάριν συντομίας) θέλοντας να δείξει ποιος κάνει κουμάντο στο κόμμα, έδειξε την πόρτα της εξόδου στον Βενιζέλο (χάριν συντομίας και πάλι).

Μόνο που αυτή η διαφορά θέσεων δεν προέκυψε ξαφνικά. Θα είχε, λοιπόν, ενδιαφέρον να κατέβαζε η Φώφη το κόμμα στις ευρωεκλογές χωρίς Βενιζέλο, για να βλέπαμε και τι ψάρια θα έπιανε, όπως θα δούμε τώρα στις εθνικές εκλογές.

Διότι, μπορεί ο Βενιζέλος να έχει πολλές και ισχυρές αντιπάθειες μέσα στο ΠαΣοΚ, (τόσο καταλαβαίνουν κάποιοι άνθρωποι) κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει όμως ότι έχει την ικανότητα να απευθύνεται σε ένα ευρύτερο ακροατήριο.

Το οποίο αναγνωρίζει το ταλέντο του να αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα, να την αναλύει και να παράγει θέσεις που, ακόμη κι αν δε συμφωνείς μαζί τους, έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον και μπορούν να ανοίξουν παράθυρα.

Να είστε σίγουροι πως θα υπάρξουν εξελίξεις και εμείς θα είμαστε εδώ να τις κουβεντιάζουμε.

 Πυροβόλησε το πόδι της!

190604 ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Συγχαρητήρια στους νικητές!

Αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να λέμε, αν θέλουμε να θεωρούμαστε πολιτικώς πολιτισμένοι. Κι εμείς θέλουμε. Οι νικητές είναι τέτοιοι, επειδή έτσι όρισαν οι πολίτες και κανείς άλλος. Τελεία και παύλα.

Από εκεί και πέρα, μπορεί να σχολιάσει κανείς την απόφαση αυτή των πολιτών. Χωρίς όμως να καταφεύγει στις «κλάψες» που καταφεύγουν πολλές φορές οι ηττημένοι, κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο παίχτηκε το παιχνίδι.

Το παιχνίδι είναι δεδομένο, κύριοι, και έτσι παίζεται από καταβολής της εκλογικής διαδικασίας.  Και ανεπίτρεπτες κινήσεις θα γίνουν, και χτυπήματα κάτω από τη μέση θα δοθούν, και αντίπαλοι που θα σε τραβήξουν από τη φανέλα θα υπάρξουν…

Το να βγαίνεις και να το καταγγέλλεις μετά, δεν έχει κανένα νόημα. Εκείνο που μπορείς να κάνεις είναι να παίξεις εσύ το δικό σου παιχνίδι καθαρά, ώστε να δώσεις ένα διαφορετικό στίγμα και να μπορείς να είσαι περήφανος για τη στάση σου.

Γιατί; Να το πω απλά, για να γίνει κατανοητό. Καλώς ή κακώς, στους ίδιους πολίτες απευθύνονται όλοι οι υποψήφιοι. Βασίζονται στην κρίση τους και ζητούν την ψήφο και την εμπιστοσύνη τους.

Αν κάποιοι από τους πολίτες αυτούς πέφτουν εύκολα θύματα παραπληροφόρησης ή συκοφαντιών, αν ψηφίζουν με άλλα κριτήρια πέρα από τα πολιτικά, πέρα από το καλό του τόπου, ε, τι να κάνουμε;

Θέλω να πω, αν είναι να τους καταλογίσουμε κάτι, μπορούμε να το κάνουμε πριν από το εκλογικό αποτέλεσμα, και αναλόγως να αποφασίσουμε τη στάση μας. Το να τους κατηγορούμε και να κλαιγόμαστε μετά, δεν μας τιμά και πολύ.

Εξάλλου, όπως θα συζητήσουμε και στη συνέχεια, το αποτέλεσμα της δεύτερης Κυριακής δεν έχει κανένα ουσιαστικό νόημα, πέρα από την κατάληψη κάποιων θέσεων, πράγμα που όλοι δηλώνουν ότι δεν είναι αυτοσκοπός.

Αν πράγματι θέλεις και μπορείς να βοηθήσεις τον τόπο με ουσιαστική δουλειά και εποικοδομητικές προτάσεις, μπορείς να το κάνεις πολύ άνετα και από τη θέση του απλού δημοτικού συμβούλου.

Το άλλο πουλάκι:

Πάμε στα συμπεράσματα.

«Ομάδα που νικάει δεν την αλλάζεις». Την ιστορική αυτή ρήση του Γιάννη Ιωαννίδη (ή οποιουδήποτε άλλου την είπε πρώτος) φαίνεται πως έλαβαν υπόψη τους οι Δραμινοί στις πρόσφατες εκλογές. Δήλωσαν, πολύ απλά, «είμαστε ευχαριστημένοι».

Ενώ σ’ ολόκληρη τη χώρα, αλλά και στους υπόλοιπους δήμους του νομού… φύσηξε ένας απέραντος αέρας αλλαγής, εμείς εδώ είπαμε, «Δόξα τω Θεώ, μια χαρά είμαστε». Και ψηφίσαμε τους ίδιους.

Ή κάτσαμε στα σπίτια μας και αφήσαμε τους άλλους να ψηφίσουν (τους ίδιους). Δηλαδή τους αναθέσαμε, τους εξουσιοδοτήσαμε, να μας εκπροσωπήσουν με την ψήφο τους. Και αυτοί το έκαναν.

Το λέω αυτό διότι άκουσα κάποιους να γκρινιάζουν πως τα αποτελέσματα της Κυριακής, σε τοπικό και σε πανελλήνιο επίπεδο, δεν είναι αντιπροσωπευτικά, αφού ένα πολύ μεγάλο μέρος των πολιτών δεν ψήφισε.

Μέγα λάθος! Στις εκλογές όλοι ψηφίζουμε. Είτε όσοι πάμε και ρίχνουμε το ψηφοδέλτιό μας στην κάλπη, είτε όσοι το κάνουν δι’ αντιπροσώπων, αφήνοντας δηλαδή τους άλλους να αποφασίσουν για εκείνους.

Για να καταλάβετε, κάποιο το έκαναν αυτό ψηφίζοντας λευκό. Είπαν «δεν μ’ ενδιαφέρει κανένας από τους δυο, δεν ήταν στις αρχικές μου προτιμήσεις, εσείς που τους ψηφίσατε αποφασίστε τώρα ποιον από τους δυο θέλετε».

Κι αυτό θεμιτό. Εξάλλου γι’ αυτό υπάρχουν και τα λευκά ψηφοδέλτια. Μόνο που μετά δεν έχεις κανένα δικαίωμα να γκρινιάζεις για το αποτέλεσμα των εκλογών ή για το ότι ο τόπος δεν πάει καλά.

Διότι, όπως λέγαμε και προχθές, μπορεί στις εκλογές να υπάρχει ατομική ευθύνη, μπορεί ο καθένας να οφείλει να ψηφίσει εκείνο που ο ίδιος θεωρεί καλύτερο για τον τόπο, όμως το τελικό αποτέλεσμα είναι ευθύνη όλων μας· συλλογική.

Αν αναρωτιόμαστε, λοιπόν, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, γιατί η Δράμα μένει τόσο πίσω σε σχέση με άλλους τόπους, γιατί η πρόοδος, τα έργα ή ανάπτυξη «πηγαίνουν» αλλού κι όχι εδώ, ας σκεφθούμε ότι αυτό είναι κατόρθωμα δικό μας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Λέτε να αλλάξει κάτι τώρα;

Όπως ξέρετε, ο εκλογικός νόμος δίνει νέες δυνατότητες, κατ’ άλλους δημιουργεί μεγάλα προβλήματα, πάντως είναι ένα στοίχημα. Η εκάστοτε δημοτική αρχή δεν έχει την πλειοψηφία στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Εκτός αν πάρει απόλυτη πλειοψηφία από την πρώτη Κυριακή, πράγμα που δεν συνέβη στην πόλη μας. (Γι’ αυτό και, αν θέλουμε να είμαστε έντιμοι με την απλή αναλογική, δεν έχει κανένα νόημα η επαναληπτική ψηφοφορία.)

Στο νέο Δημοτικό Συμβούλιο, λοιπόν, έχουν ιδιαιτέρα βαρύνοντα λόγο και ρόλο οι σύμβουλοι των παρατάξεων που βρίσκονται στην αντιπολίτευση. Μπορούν όχι μόνον να προτείνουν αλλά και να αποφασίσουν πράγματα για τον δήμο.

Μέχρι τώρα, οι αντιπολιτευόμενοι δημοτικοί σύμβουλοι πάλευαν μάταια, φέρνοντας προτάσεις που, για να υλοποιηθούν, έπρεπε να τις υιοθετήσει η συμπολίτευση. Πράγμα σπάνιο ή εντελώς απίθανο.

Όσοι παρακολουθούσαμε τα δημοτικά συμβούλια θυμόμαστε πολλές περιπτώσεις που, ενώ όλοι έβλεπαν ότι η αντιπολίτευση έλεγε κάτι σωστό, αυτό δεν υιοθετούνταν, παρ’ όλο που από την άλλη πλευρά δεν υπήρχε ουσιαστικά πρόταση.

Για ένα πείσμα! Τώρα αυτά τελείωσαν. Ο καθένας από τους συμβούλους που στείλαμε εκεί θα κρίνεται ανά πάσα στιγμή, χωρίς να μπορεί να κρυφτεί πίσω από τη δικαιολογία ότι δεν έχει νόημα να κάνει προτάσεις.

Οπότε ανοίγεται ένα νέο πεδίο, στο οποίο θα κριθούν οι πραγματικά ικανοί. Αρκεί εμείς, οι πολίτες, να παρακολουθούμε και να ενημερωνόμαστε. Θα το κάνουμε;

 Και εις άλλα με υγεία!

190531 ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

«Και τώρα, οι δυο μας!»

Φτάσαμε στο σημείο που η εκλογική αναμέτρηση για τη δημαρχία να γίνεται… μονομαχία στο Ελ Πάσο, όπου ο ένας από τους μονομάχους παραμένει ζωντανός και ο άλλος γίνεται τροφή για τα κοράκια.

Αστειεύομαι, κρύα μεν, όμως αστειεύομαι. Ωστόσο, θα ήθελα μ’ αυτή τη μεταφορά να… μεταφέρω το κλίμα που επικρατεί αυτές τις μέρες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία κάνουν τη διαφορά από προηγούμενες εκλογές.

Διότι, παλαιότερα, μαθαίναμε το βράδυ της πρώτης Κυριακής τους δυο διεκδικητές, περιμέναμε και τη σχετική ανακοίνωση από τις υπόλοιπες παρατάξεις και μετά… σιωπή. Ό,τι γινόταν, γινόταν στα κρυφά. 

Ενώ τώρα; Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, για να δούμε πώς φτάσαμε σ’ αυτές τις τελευταίες μέρες. Ο προεκλογικός αγώνας ήταν γενικά σε πολιτισμένο κλίμα. Αν εξαιρέσουμε κάποιες… εξαιρέσεις.

Κάποιες εξαιρέσεις πολιτών που δεν εκτίθενται οι ίδιοι, να δούμε και τι πουλιά πιάνουν, αλλά αναλαμβάνουν εργολαβικά (δεν εννοώ τίποτε για ανταπόδοση) να υποστηρίξουν κάποιους και να πολεμήσουν κάποιους άλλους.

Αυτοί, λοιπόν, διακρίνονται για ένα -πάθος να το πω; φανατισμό να το πω;- για έναν υπερβάλλοντα ζήλο, και χαλάνε το καλό προεκλογικό κλίμα. Διότι κάνουν έναν αγώνα… δίχως αύριο. Δεν καταλάβατε τι εννοώ;

Οι επικεφαλής των παρατάξεων, αλλά και οι έμπειροι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι, κρατούν μια πισινή για την επόμενη μέρα. Δεν εκτίθενται με εμπρηστικές δηλώσεις, γιατί ξέρουν ότι μπορεί να βρεθούν στην ανάγκη.

Σκέφτονται «αν πάω στον δεύτερο γύρο, πώς θα ζητήσω μετά τις ψήφους εκείνων για τους οποίου τώρα λέω χίλια δυο;». Οι εξαιρέσεις όμως που λέγαμε δεν έχουν αυτοσυγκράτηση, και έτσι κάνουν περισσότερη ζημιά εκεί που πάνε να βοηθήσουν.

Έπρεπε οι επικεφαλής να βγουν και να τους μαζέψουν, αν κάτι τέτοιο ήταν δυνατόν, από την πρώτη στιγμή. Τώρα είναι αργά. Διότι πάντα θα βρεθεί ένας θερμόαιμος να απαντήσει στους… θερμόαιμους και έτσι χάνεται ο έλεγχος.

Το άλλο πουλάκι:

Ήταν όμως και το αποτέλεσμα…

Διότι, μπορεί ο κ. Μαμσάκος να ξέφυγε, με πρώτο των πρώτων τον κ. Μουρβετίδη (και μπράβο του) οι άλλοι δύο όμως έπεσαν πάνω στο νήμα, για να έρθει δεύτερος ο κ. Χαρακίδης, με διαφορά στήθους.

Αυτό είναι λογικό να δημιουργεί μια πικρία, μαζί με την απογοήτευση, στον κ. Τσιαμπούση και σε όσους πίστεψαν πως η παράταξή του θα πάει στη δεύτερη Κυριακή, πράγμα μάλιστα που διαφαινόταν σχεδόν όλο το βράδυ των εκλογών.

Στο σημείο αυτό ας κάνουμε μια προσωπική εκτίμηση. Η πρωτιά του κ. Μαμσάκου εξέπληξε πολλούς, διότι ήταν διάχυτο στην πόλη πως οι Δραμινοί δεν είχαν και την καλύτερη εικόνα για το έργο του, την πενταετία που μας πέρασε.

Αυτό μπορεί να αποτυπώθηκε εκλογικά με το μειωμένο –για δημοτική αρχή- ποσοστό, όσοι όμως ξαφνιάστηκαν από την πρωτιά του δεν υπολόγισαν δυο άλλες παραμέτρους. Το γεγονός ότι οι άλλοι δύο ήρθαν ίσα ίσα…

Δηλαδή ότι οι ψήφοι διαμαρτυρίας, που σε άλλη περίπτωση θα έφερναν ίσως πρώτη την αντιπολίτευση, τώρα μοιράστηκαν στα δυο. Επίσης, το σημαντικό γεγονός ότι η Δράμα ψήφισε… κομματικά, δηλαδή νεοδημοκρατικά.

Πράγμα που φάνηκε από τη συνολική εικόνα των εκλογικών αποτελεσμάτων, τόσο των ευρωεκλογών, όπου το πράγμα μπορεί να αιτιολογηθεί, όσο και των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών, σ’ όλους τους δήμους του νομού.

(Όταν η Δράμα έδωσε το μεγαλύτερο ποσοστό από όλη την Περιφέρεια στον κ. Μέτιο, με εντελώς ανύπαρκτο έργο στον νομό μας, θα άφηνε παραπονεμένο τον Μαμσάκο, που είχε, τέλος πάντων, να επιδείξει και κάτι;)

Έτσι φτάνουμε στη δεύτερη Κυριακή. Όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, μέσα στο πλαίσιο του πολιτικού πολιτισμού, η παράταξη «PROJECT Δράμα 2020» έκανε μια ανακοίνωση ουδετερότητας.

Απορώ πώς υπάρχουν ακόμη και σήμερα άνθρωποι που περιμένουν από παρατάξεις να υποδείξουν στους ψηφοφόρους (τους) τι να πράξουν στις επαναληπτικές εκλογές. Δεν έχουν καταλάβει ότι ο καιρός αυτός πέρασε;

Σήμερα όμως, όπως είπαμε στην αρχή, δεν υπάρχουν μόνο οι επίσημες ανακοινώσεις, αλλά και οι ανεπίσημες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όπου μπορεί κανείς να εκφράζεται πιο… χαλαρά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το αίμα νερό δεν γίνεται!

Αυτό έσπευσαν να επιβεβαιώσουν κάποιοι, από όλο το φάσμα των παρατάξεων που έμειναν εκτός, δείχνοντας πολύ φανερά, συγκαλυμμένα… φανερά, ποια είναι η προτίμησή τους για την Κυριακή.

Και, ως γνωστόν, όταν θέλεις να υποστηρίξεις κάποιον, βρίσκεις ένα σωρό πράγματα να πεις. Είτε υπέρ του, είτε, όταν δεν υπάρχουν και πολλά, εις βάρος του αντιπάλου του. Όμως οι εκλογές δεν είναι… προξενιό.

Δεν διαλέγουμε γαμπρό για την κόρη μας (εντάξει, για τη μεγάλη αδελφή μας) αλλά άνθρωπο που θα εργαστεί και θα πετύχει το καλύτερο δυνατό για την πόλη μας. Επομένως πρέπει να έχουμε πολύ συγκεκριμένα κριτήρια.

Διότι ο αυριανός δήμαρχος, μαζί με την ομάδα των δημοτικών συμβούλων που εκλέχτηκαν, καθώς και τους στενούς συνεργάτες του, θα κριθούν από τη δυνατότητά τους να λύνουν προβλήματα, να διαχειρίζονται καταστάσεις…

Να εμπνέουν τους άλλους και να συνεργάζονται με όσο το δυνατόν περισσότερους, να είναι, με λίγα λόγια, ουσιαστικοί και αποτελεσματικοί στο έργο που θα κληθούν να επιτελέσουν. Ποιος μπορεί να το κάνει καλύτερα;

Αυτό καλούμαστε να κρίνουμε εμείς. Πιθανότατα δεν μας καλύπτει πλήρως κανείς από τους δυο. Όμως το βράδυ της Κυριακής κάποιος θα είναι δήμαρχος και εμείς οφείλουμε να συμβάλουμε ώστε να είναι ο (έστω και λίγο;!) καλύτερος.

Σε ποιον το οφείλουμε; Στη Δράμα.

 Με το χέρι στην καρδιά, 

για άλλη μια φορά!