190627 ΑΝΗΞΕΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Κι εγώ πού να το ξέρω;

Το ερώτημα είναι πραγματικό και έχει νόημα κάθε φορά που συναλλασσόμαστε με το Δημόσιο, ακόμη κι αν ισχύει εκείνο το «άγνοια νόμου απαγορεύεται», ότι δηλαδή είσαι υποχρεωμένος να γνωρίζεις όσα σε αφορούν.

Μπορούμε όμως να γνωρίζουμε όλα όσα μας αφορούν; Και από πού να τα γνωρίζουμε, όταν το ίδιο Δημόσιο δεν φροντίζει να μας ενημερώνει για τις κάθε είδους αλλαγές που πραγματοποιεί. Θέλετε να το πάμε και παραπέρα;

Δεν θα έπρεπε, ως πολίτες, να έχουμε εμπιστοσύνη στις υπηρεσίες; Να είμαστε ήσυχοι ότι αυτές κάνουν σωστά τη δουλειά τους και να μην υποχρεωνόμαστε, κάθε φορά, να ελέγχουμε μήπως έγινε λάθος;

Ή μήπως μας γέλασαν; Αλίμονο αν ο πολίτης, σε κάθε συναλλαγή του με το Δημόσιο, είναι υποχρεωμένος να διπλοτσεκάρει ότι όλα όσα του λένε και όλα τα έγγραφα που του δίνουν είναι σύμφωνα προς τον νόμο.

Τα (ξανα)σκεφτόμουν όλα αυτά με αφορμή την αποκάλυψη ότι η (πρώην, πλέον) υποψήφια βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, Αντωνία Μοροπούλου, συνέχιζε να εισπράττει μια σύνταξη, ενώ είχε αλλάξει ο νόμος βάσει του οποίου την δικαιούνταν.

Εδώ ας κάνουμε μια στάση, για να ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή. Πολύ ορθώς η κυρία Μοροπούλου αποπέμφθηκε, ή αποσύρθηκε, ή υποχρεώθηκε σε παραίτηση (διαλέγετε) από τη θέση της υποψηφίας βουλευτού.

Αυτά τα λάθη πρέπει να πληρώνονται, ακόμη κι αν γίνονται… κατά λάθος. Κανείς υποψήφιος βουλευτής, οποιουδήποτε κόμματος, δεν πρέπει να βαρύνεται με κάποιου είδους «σκιά», ακόμη κι αν αυτό τον αδικεί προσωρινά.

Εμάς η κυρία Μοροπούλου δεν μας γέμισε το μάτι από την εποχή ακόμη που, ως επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας που πραγματοποίησε την αποκατάσταση στον Πανάγιο Τάφο, έκανε τις περίφημες δηλώσεις της.

Ότι «Τάφος είναι… ζωντανός» και ότι «νιώσαμε δέος ανοίγοντας μετά από αιώνες τον Πανάγιο Τάφο. Επί της νεκρικής κλίνης είδαμε τις αύλακες για τα σωματικά υγρά του Ιησού και μία θέση για την κεφαλή προς Δυσμάς».

Δεν μας το γέμισε διότι, μια επιστήμων στη θέση στην οποία κατείχε η κυρία Μοροπούλου, έπρεπε να περιμένει τουλάχιστον την επίσημη χρονολόγηση των ευρημάτων που τοποθετούν την κατασκευή του μνημείου στον 4^ο αιώνα.

Και που λένε ότι «από αρχαιολογικής άποψης είναι αδύνατο να ειπωθεί πως ο τάφος είναι το σημείο ενταφιασμού ενός Εβραίου με το όνομα Ιησούς της Ναζαρέτ, ο οποίος, σύμφωνα με τη Καινή Διαθήκη σταυρώθηκε στην Ιερουσαλήμ το 30 ή 33».

Το άλλο πουλάκι:

Αυτό είναι άλλο θέμα!

Θα πρέπει όμως να τονίσουμε επίσης ότι η υπόθεση Μοροπούλου δεν έχει καμία σχέση με την υπόθεση Λοΐζου, όσο κι αν θέλουν να τις ταυτίσουν κάποιοι. Η κ. Λοΐζου (αντιγράφω από ποστ φίλου νομικού):

«Υπεξαιρούσε σύνταξη άλλου ατόμου, ενώ μάλιστα είχε νομική υποχρέωση να γνωστοποιήσει η ίδια στην διοίκηση το γεγονός που θα διέκοπτε την καταβολή της σύνταξης, την οποία, ούτως ή άλλως, δεν δικαιούνταν ποτέ η ίδια.

Η Μοροπούλου εισέπραττε νόμιμα, ως δικαιούχος η ίδια, μια σύνταξη, την οποία κάποια στιγμή έπρεπε να μην την εισπράττει γιατί άλλαξε ο νόμος και μπήκαν εισοδηματικά κριτήρια και αυτό ήταν εν γνώσει του ταμείου.

Δεν την δικαιολογεί, αλλά υπάρχουν πολλά ελαφρυντικά και, κυρίως, υπάρχει απολύτως βάσιμη αιτίαση νομικής πλάνης και παραβίασης της αρχής της εύλογης εμπιστοσύνης των διοικουμένων προς την διοίκηση.

Η οποία διοίκηση είχε υποχρέωση να ζητήσει απ’ τον διοικούμενο τα επιπλέον στοιχεία που θα δικαιολογούσαν την συνέχιση της καταβολής». Το καταλάβατε; Ειδικά αυτό το τελευταίο με την υποχρέωση της διοίκησης;

Εκεί ήθελα να σταθώ κι εγώ και γι’ αυτό θα σας πω μια σχετική ιστορία. Σχετική… από την ανάποδη. Και τότε θα δούμε τι υποχρεώσεις έχει η διοίκηση απέναντι στον πολίτη και τι ο πολίτης απέναντί της.

Η γιαγιά χήρεψε το 2008 και, μη έχοντας κανένα άλλο εισόδημα, πήρε τη σύνταξη του πεθαμένου συζύγου της. Σύνταξη του τότε ΙΚΑ, αργότερα ΕΦΚΑ. Κάποια στιγμή, το 2011, η σύνταξη αυτή, χωρίς καμιά ειδοποίηση κόπηκε αισθητά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Η γιαγιά ογδόντα τριών, τότε!

Ήταν η εποχή που η Τρόικα, και τα Μνημόνια (όχι οι κυβερνήσεις) έκοβαν γενικώς από όπου έβρισκαν. Θεώρησε, λοιπόν, και εκείνη (η γιαγιά, όχι η Τρόικα) ότι η σύνταξή της μειώθηκε μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο των περικοπών.

Τα χρόνια πέρασαν, ήρθε το 2018, η γιαγιά έγινε ενενήντα ετών, και κάποια ωραία πρωία, μια υπάλληλος του ΕΦΚΑ, ευσυνείδητη υπέρ το δέον, την ειδοποιεί, μέσω του παιδιού της,  ότι δικαιούται μεγαλύτερη σύνταξη.

Αναδρομικά. Ότι η σύνταξή της κόπηκε το 2011, επειδή οι συντάξεις χηρείας κόβονται μετά την παρέλευση τριετίας. Αν όμως η χήρα δεν έχει άλλο εισόδημα, τότε υποβάλλει κάτι χαρτιά και εξακολουθεί να παίρνει τη σύνταξη ολόκληρη.

Αυτό η γιαγιά όφειλε να το γνωρίζει (από πού;) αλλά η υπηρεσία δεν όφειλε να της το κοινοποιήσει! Με πόσες γιαγιάδες συμβαίνει κάτι ανάλογο, και πόσες ευσυνείδητες υπάλληλοι θα το εντοπίσουν και θα τις ειδοποιήσουν;

Μπορούσε μάλιστα, υποβάλλοντας τα ίδια χαρτιά, να πάρει τη διαφορά αναδρομικά, μόνο όμως από το 2013 και μετά, διότι τα αναδρομικά δίνονται σε βάθος πενταετίας. Για τα προηγούμενα χρόνια πρέπει να τα διεκδικήσεις δικαστικά.

Καταλάβατε γιατί σας λέω ίδια περίπτωση, από την ανάποδη; Κι εδώ ο πολίτης θα έπρεπε να γνωρίζει έναν νόμο που τον αφορά, αλλά επίσης και να μη δείξει εμπιστοσύνη στην υπηρεσία με την οποία συναλλάσσεται.

Που όμως του κόβει μια σύνταξη που δικαιούται, αντί να του δίνει μια που έπρεπε να σταματήσει να την παίρνει.

 Αν συναλλάσσεστε με το δημόσιο, που ελπίζω όχι!

190618 ΕΞΩΔΙΚΑΣΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τους εμπιστεύεστε;

Πολύς λόγος γίνεται και πάλι αυτές της μέρες, με αφορμή τα δημοσιεύματα περί «Ρασπούτιν», για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η Δικαιοσύνη στη χώρα μας. Ο προβληματισμός δεν είναι χωρίς αιτιολογία.

Από τη μια έχουμε υποθέσεις και «προκλητικές» αποφάσεις των ανωτάτων δικαστηρίων που προφανώς έρχονται σε αντίθεση με το περί δικαίου αίσθημα που διαθέτουν (και πρέπει να διαθέτουν) οι πολίτες.

Αποφάσεις που μπορεί να στηρίζονται στο νομικό πλαίσιο που υπάρχει, όμως αυτό είναι δύσκολο να το αντιληφθεί ο καθένας, όπως και το να δικαιολογήσει την ύπαρξη τόσων αναχρονιστικών νόμων που δεν έχουν θέση στη σημερινή πραγματικότητα.

Από την άλλη έχουμε την κουβέντα για μια συνεχή προσπάθεια παρέμβασης του πολιτικού συστήματος στη Δικαιοσύνη, κυρίως μέσω των επιλογών των Ανώτατων Δικαστών, κάτι που συνιστά, φυσικά και μια προφανή και μεγάλη αντίφαση.

Διότι, αν ακούσει κανείς την πολιτική ηγεσία όλων των κομμάτων σε σχετικές συζητήσεις ή ευκαιριακές τοποθετήσεις, θα διαπιστώσει πως αυτοί οι άνθρωποι έχουν απόλυτη εμπιστοσύνη στους δικαστές της χώρας.

Όταν όμως έρχεται η ώρα για τις τοποθετήσεις στην κορυφή του δικαστικού σώματος, τότε διαπιστώνουμε ότι η εμπιστοσύνη αυτή δεν είναι ίδια απέναντι σε όλους, αφού συχνά «τρώγονται» πολλοί προκειμένου να πάρουν τη θέση οι εκλεκτοί.

Σ’ αυτό το κλίμα έρχονται να προστεθούν, κατά καιρούς, και οι εκ των έσω παρεμβάσεις και αποκαλύψεις, δηλώσεις, δηλαδή, και σχόλια των ίδιων των δικαστών, που μειώνουν ακόμη περισσότερο την εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δικαιοσύνη.

Όπως πρόσφατα με την υπόθεση NOVARTIS και την καταγγελία για ύπαρξη ενός «Ρασπούτιν» ο οποίος κατηύθυνε να νήματα των ερευνών και των ανακρίσεων προς συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Παρεμπιπτόντως, καλά θα κάνουν όσοι δεν έχουν ασχοληθεί πιο ειδικά, να διαβάσουν λίγα περισσότερα για την ζωή του Ρασπούτιν και, κυρίως, για τον θάνατό του, έστω και από τις σύντομες αναφορές που υπάρχουν στο διαδίκτυο.

Θα διδαχθούν πάρα πολλά για τον τρόπο με τον οποίο η απουσία μόρφωσης και η πίστη σε δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να παραδοθούν κυριολεκτικά σε αδίστακτους και θρασύτατους εκμεταλλευτές.

Το άλλο πουλάκι:

Τελικά, έχουμε εμπιστοσύνη;

Διότι και εδώ εντοπίζεται μια πολύ μεγάλη αντίφαση (πράγμα καθόλου παράξενο βέβαια, όταν μιλάμε για τον πιο έξυπνο λαό του κόσμου) ανάμεσα σε όσα δηλώνουμε ότι πιστεύουμε και σε όσα πράττουμε.

Από τη μια η εμπιστοσύνη που έχουμε στη Δικαιοσύνη δεν είναι και αξιοζήλευτη, και από την άλλη, για ψύλλου πήδημα τρέχουμε στα δικαστήρια να βρούμε το δίκιο μας, πηγαίνοντας όλο και… ψηλότερα, μέχρι να δικαιωθούμε.

Θέλετε κι άλλα παραδείγματα; Ο πρώτος θεσμός στον οποίο οι Έλληνες δείχνουμε την μεγαλύτερη εμπιστοσύνη (89%) είναι ο στρατός. Ε, γι’ αυτό κανείς δεν θέλει το παιδί του να πάει στρατιώτης και, αν αυτό συμβεί, βάζει μέσον για καλύτερη θητεία.

Ο δεύτερος θεσμός (72%) είναι η αστυνομία (αυτούς που αποκαλούμε «μπάτσους» κ.λπ.) γι’ αυτό και μόλις τους δούμε στον δρόμο αναβοσβήνουμε από τη χαρά μας τα φώτα, για να τους προσέξουν και οι απέναντι και να χαρούν κι εκείνοι.

Ο τρίτος θεσμός τον οποίο εμπιστευόμαστε (66%) είναι τα σχολεία. Έχουμε τόση εμπιστοσύνη σ’ αυτά που όλοι στέλνουμε τα παιδιά μας στα φροντιστήρια. Ο τέταρτος είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και εδώ απλώς γελάμε.

Η δικαιοσύνη και οι δικαστές δεν τα πάνε άσχημα. Βρίσκονται στην ένατη θέση (από τις είκοσι τρεις) πολύ μακριά από τις τελευταίες στις οποίες βρίσκονται τα κόμματα, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, η τηλεόραση και οι εφημερίδες.

Εκείνο που πρέπει όμως όλοι να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι, στην περίπτωση της Δικαιοσύνης δεν έχουμε εναλλακτικές λύσεις. Τα κόμματα βρίσκονται στην τελευταία θέση, αλλά μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτά.

Αντί για την τηλεόραση και τις εφημερίδες, μπορούμε να επιλέξουμε το ραδιόφωνο (βρίσκεται ακριβώς πάνω από τη Δικαιοσύνη) ή άλλα μέσα ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, όπως το διαδίκτυο, που δεν υπάρχει στην έρευνα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εναλλακτική δικαιοσύνη δεν υπάρχει!

Μην ακούτε εκείνους που λένε ότι, όπως κάναμε με τους διαιτητές που καλέσαμε ξένους να διαιτητεύσουν τους αγώνες, μπορούμε να κάνουμε και με τα δικαστήρια καλώντας ξένους δικαστές να μας δικάζουν.

Στη Δικαιοσύνη και στους δικαστές οφείλουμε να έχουμε εμπιστοσύνη. Θα έλεγε κανείς ότι είναι υποχρέωση των πολιτών, αν θέλουν να λέγονται δημοκρατικοί πολίτες που ενδιαφέρονται για την προάσπιση των θεσμών. 

Βεβαίως, το έχουμε πει πολλές φορές, η εμπιστοσύνη είναι κάτι που μπορεί κανείς όχι να την απαιτήσει, αλλά να την εμπνεύσει, μπορεί να την κερδίσει, μέσα από επίπονη και χρονοβόρα διαδικασία.

Σ’ αυτό οφείλουν να συμβάλουν όχι μόνο οι άνθρωποι του δικαστικού σώματος, αλλά όλοι όσοι έχουν οποιονδήποτε θεσμικό, δηλαδή διαπαιδαγωγικό ρόλο, στην κοινωνία. Το πώς γίνεται αυτό είναι γνωστό από παλιά.

Εμπιστοσύνη στις λειτουργίες και τις αποφάσεις, ιδίως όταν αυτές δεν είναι της αρεσκείας μας. Αποφυγή των με οποιαδήποτε μορφή παρεμβάσεων στον χώρο της Δικαιοσύνης. Εκλογή των Ανωτάτων Δικαστών από τους ίδιους.

Σεβασμός του τεκμηρίου αθωότητος και όλων των δικαιωμάτων όσων και όποιων πολιτών βρίσκονται απέναντι στη Δικαιοσύνη, ακόμη και εκείνων που έχουν καταδικαστεί για εγκλήματα που αποδεδειγμένα έπραξαν.

Βεβαίως, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι το μεγαλύτερο βάρος για τη δημιουργία σχέσης εμπιστοσύνης πέφτει στους ίδιους τους δικαστές. Που μπορούν να κάνουν πολλά προκειμένου η Δικαιοσύνη να απονέμεται σωστά και γρήγορα.

 Έστι δίκης οφθαλμός!

190612 ΑΝΤΙΓΡΑΜΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αντιγράφετε;

Αν αντιγράφετε, προσέξτε, διότι φαίνεται πως οι καλές μέρες τελειώνουν. Σε λίγο θα είναι πολύ εύκολο στον καθηγητή και το σχολείο σας να διαπιστώσει αν μια εργασία είναι από… τα χεράκια σας ή όχι.

Φυσικά, στα Πανεπιστήμια, υπάρχει ήδη σύστημα ελέγχου αντιγραμμένων εργασιών. Η χρήση του γενικεύτηκε, αν δεν κάνω λάθος, τον τελευταίο χρόνο, μετά από ένα «κρούσμα» που είχαμε σχολιάσει και εδώ.

Όταν καμιά εκατοστή φοιτητές είχαν δώσει στον καθηγητή τους την ίδια ακριβώς εργασία. Δεν θυμάμαι αν σας είχαμε μιλήσει τότε για έναν συμφοιτητή μας, που έφερε το τιμητικό όνομα «ο Συρραφάκος».

Είχε ένα μοναδικό χάρισμα να παίρνει αποσπάσματα από δεξιά κι αριστερά και να παρουσιάζει ένα τελικό σύνολο, τόσο ομοιογενές, που δύσκολα θα αντιλαμβανόταν κάποιος ότι ήταν αποτέλεσμα συρραφής.

Δεν ξέρω πώς θα τα κατάφερνε με τις δυνατότητες ελέγχου που δίνει η σημερινή τεχνολογία. Αυτό ακριβώς όμως θέλουμε να σχολιάσουμε, τώρα που βρισκόμαστε και σε περίοδο εξετάσεων και εξεταστική περίοδο.

Υπάρχει το Turnitin. Αυτό είναι ένα σύστημα, (αντιγράφω) «ακόμα ένα εργαλείο υπεράσπισης της αξίας των πτυχίων, διπλωμάτων και τίτλων, που ελέγχει τις εργασίες που υποβάλλονται για περιπτώσεις ακούσιας ή εκούσιας λογοκλοπής».

Ακούσια λογοκλοπή! Μπορεί δηλαδή εσύ να χρησιμοποιήσεις κάτι από μια ξένη εργασία, αναφέροντας μάλιστα την πηγή, όμως εκείνα τα οποία πήρες δεν ήταν της… πηγής, αλλά κλεμμένα από αλλού, χωρίς αυτό να αναφέρεται.

Βεβαίως, όπως όλοι καταλαβαίνουμε, δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Το πρόβλημα εστιάζεται στο ότι, χάρη στο διαδίκτυο, από το δημοτικό μέχρι το πανεπιστήμιο, όλοι καταφεύγουν σε έτοιμες λύσεις.

Κάποτε υπήρχαν τα λυσάρια, βιβλία δηλαδή, γραμμένα σύμφωνα με τα αντίστοιχα σχολικά (ενίοτε πριν από αυτά!) όπου μπορούσε να βρει κανείς τις λύσεις των ασκήσεων ή και εργασίες για κάποια μαθήματα.

Η δυσκολία, εκτός από την αγορά αυτών των ειδικών βιβλίων, ήταν στο ότι ο μαθητής έπρεπε να αντιγράψει στο τετράδιό του τις απαντήσεις. Όπως και κάτι που θα έβρισκε, για παράδειγμα, σε κάποια εγκυκλοπαίδεια.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν είχε «κόπι πάστε»!

Σήμερα ο μαθητής έχει στη διάθεσή του τεράστιο αριθμό ιστοσελίδων που περιέχουν λύσεις, εργασίες και ό,τι άλλο μπορεί να χρειαστεί, προκειμένου αυτός να παρουσιαστεί στην τάξη του σαν εργατικός και επιμελής.

Τι γίνεται όμως, αν θέλει να παρουσιάσει μια εργασία ως έργο των χειρών του; Για το πανεπιστήμιο είπαμε τι πρέπει να προσέχει. Στο Δημοτικό όμως, και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, δεν υπήρχε αντίστοιχο εργαλείο.

Δημιούργησαν ένα οι Δανοί. Στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης ανέπτυξαν ένα λογισμικό, τον Ghostwriter, που μπορεί να βρει αν μια εργασία εκπονήθηκε από τον συγκεκριμένο μαθητή ή είναι προϊόν αντιγραφής.

Επειδή θεωρείται πολύ διαδεδομένο οι μαθητές να μην γράφουν μόνοι τους τις εργασίες τους, αλλά να τις αναθέτουν σε κάποιον συγγραφέα – φάντασμα, ο Ghostwriter είναι αυτός που θα συλλαμβάνει τους παραβάτες.

Πώς το καταφέρνει; Εντοπίζει διαφορές στο στυλ γραφής, συγκρίνοντας την πρόσφατη εργασία ενός μαθητή με προηγούμενες εργασίες του. Το πρόγραμμα εξετάζει το μήκος των λέξεων, τη δομή των προτάσεων, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο αυτές χρησιμοποιούνται. 

Καταλαβαίνει δηλαδή το… γλωσσικό ύφος κάθε μαθητή και μπορεί να σου πει αν μια νέα εργασία του ταιριάζει με αυτό, ή έχει στοιχεία παρμένα από αλλού, που δεν συμφωνούν με όσα δείγματα έχει δώσει μέχρι στιγμής.

Έχει ενδιαφέρον να ακούσουμε τι λένε οι ερευνητές που ανέπτυξαν το συγκεκριμένο πρόγραμμα: «Πιστεύουμε ότι είναι ρεαλιστικό να αναμένει κάποιος πως τα λύκεια θα αρχίσουν να χρησιμοποιούν κάποια στιγμή το πρόγραμμα.

Πριν όμως το πράξουν, χρειάζεται να γίνει μια συζήτηση ηθικού περιεχομένου σχετικά με το πώς θα πρέπει να εφαρμοστεί η συγκεκριμένη τεχνολογία. Οποιοδήποτε αποτέλεσμα εξάγεται από το πρόγραμμα δεν θα πρέπει να θεωρείται οριστικό.

Θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη μαζί με άλλες παραμέτρους, ώστε να εξαχθεί κάποιο ασφαλές συμπέρασμα σχετικά με το αν κάποιος μαθητής έχει “κλέψει” ή όχι στην εργασία του».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Καταλαβαίνετε τι έχει να γίνει;

Ακόμη κι αν το σύστημα έχει αξιοπιστία 90%, άντε να πεις κουβέντα σε κάποιον μαθητή που είσαι βέβαιος ότι η εργασία δεν είναι δική του. Αφήστε που από την πρώτη μέρα θα λειτουργήσουν τα… αντίδοτα στο σύστημα.

Για παράδειγμα, αν αντιγράφεις σταθερά από τον ίδιο συγγραφέα, είναι δύσκολο στο σύστημα να εντοπίσει διαφορές ύφους ανάμεσα στις εργασίες σου και να χτυπήσει καμπανάκι. Σταθερότητα πηγών, λοιπόν.

Επίσης μπορείς να βάζεις μέσα σε κάθε εργασία κάποια χαρακτηριστικά στοιχεία, εκφράσεις που να θεωρούνται δικές σου, ακόμη και λάθη που κάνεις συχνά, ώστε να μπερδεύεται το σύστημα και να πιστεύει ότι είσαι εσύ ο συγγραφέας.

Όπως καταλαβαίνετε, δεν μασάμε. Εδώ έστησαν ολόκληρη πλατφόρμα ενοικίασης ακινήτων, όπου δεν μπορείς να γράψεις αριθμητικά ψηφία, για να μην επικοινωνεί τηλεφωνικά απευθείας ο ενοικιαστής με τον ιδιοκτήτη.

Και την άλλη μέρα άρχισαν να στέλνονται τα τηλεφωνικά νούμερα «έξι, εννιά… κ.λπ.» Αν μπλοκάρουν και αυτές τις λέξεις, θα επικοινωνούμε με… χτυπήματα στον «τοίχο», όπως έκαναν οι κρατούμενοι στις φυλακές.

Το θέμα είναι άλλο. Μπορούμε να πείσουμε τα παιδιά (και τους γονείς τους) ότι το να κάνεις μια πρωτότυπη εργασία έχει πρωτίστως οφέλη για σένα τον ίδιο; Αν δεν το καταφέρουμε αυτό, ό,τι μέτρα και να πάρουμε…

 Ο κλέψας του κλέψαντος!

190415 ΖΗΜΙΩΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πού θα πάμε έτσι;

Ακούγεται από όλο και περισσότερες μεριές, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η επόμενη κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας θα πορευτεί με εκδικητικές διώξεις εναντίον των πολιτικών της αντιπάλων, αυτών που κυβερνούν σήμερα.

Με βάση αυτό το δεδομένο, πράγματι «η Novartis αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο πολιτικό σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους». Με βάση, δηλαδή, τις πληγές που θα αφήσει στην ελληνική κοινωνία.

(Για να μην παρεξηγηθούμε και θεωρηθούμε ντιπ ανιστόρητοι, η ελληνική κοινωνία έχει πληγωθεί από μεγάλους διχασμούς, εκείνοι όμως δεν είχαν ως βάση τους ένα πολιτικό-οικονομικό σκάνδαλο.)

Υπάρχει σκάνδαλο Novartis; Θα ήταν αστείο να υποστηρίξει κανείς το αντίθετο. Η υπόθεση αυτή έχει αναδειχθεί, με βάση έρευνες που διεξήχθησαν παγκοσμίως, ως τεράστιο σκάνδαλο με χιλιάδες εμπλεκόμενους.

Σχεδόν παντού όμως, η εμπλοκή αφορούσε γιατρούς, φαρμακοποιούς, ντίλερς, μεσάζοντες και διάφορους άλλους ανθρώπους που έχουν καθημερινή σχέση με την εμπορία και τη διακίνηση των φαρμάκων.

Στη χώρα μας η έρευνα εστίασε σε πολιτικά πρόσωπα και έτσι το σκάνδαλο πήρε διαφορετικό χρώμα, αφού συνδέθηκε με την γενικότερη πολιτική γύρω από την υγεία και κυρίως τη φαρμακευτική δαπάνη.

Ωστόσο, εγώ βλέπω τεράστιες ευθύνες και στον τρόπο με τον οποίο τα Μέσα χειρίστηκαν το θέμα. Το οποίο πέρασε στην κοινωνία ως στοιχείο αντιπαράθεσης ανάμεσα στους «καθαρούς» και τους «λερωμένους» πολιτικούς.

Για παράδειγμα, όλοι μάθαμε την περίφημη ρήση του κ. Παπαγελόπουλου που ανέφερα προηγουμένως, δήλωση που έκανε πέρσι τον Φεβρουάριο. Πόσοι όμως γνωρίζουμε τη συνέχειά της που έγινε τον Μάιο;

«Ακόμη και στην πυρά να με βάλετε, ακόμα και να με σταυρώσετε το επαναλαμβάνω: το σκάνδαλο της Novartis είναι το μεγαλύτερο. Όμως το επαναλαμβάνω: δεν αναφέρομαι σε πολιτικά πρόσωπα».

Το άλλο πουλάκι:

Το επαναλαμβάνει!

Και το… ξαναεπαναλαμβάνει! Πόσοι όμως από εμάς σταθήκαμε στο «δεν αναφέρομαι σε πολιτικά πρόσωπα»; Οι περισσότεροι λειτουργήσαμε με τον τρόπο που λειτούργησαν και οι (κουκουλοφόροι) «μάρτυρες» της υπόθεσης:

Με τόσες μίζες να χορεύουν γύρω, είναι δυνατόν να μην τα πήραν και εκείνοι που είχαν το βάρος της υπογραφής για την υγεία; Εξάλλου, όταν έτσι σκέφτονται και λειτουργούν κοτζάμ υπουργοί, τι θα κάναμε εμείς οι απλοί πολίτες;

Έπειτα, αυτή η προσέγγιση στο σκάνδαλο Novartis στάθηκε πολύ βολική, αφού ήρθε να δικαιώσει έναν ακόμη μύθο στον οποίο επενδύσαμε όλα αυτά τα χρόνια: Οι μίζες έφεραν τη χρεοκοπία!

Άκουσα ο ίδιος, δημοσιογράφο, υποψήφιο με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, να υποστηρίζει ότι το σκάνδαλο αυτό μπορεί να ζημίωσε το ελληνικό κράτος και 23 δισ., κάτι που δήλωσε πρώτος ο υπουργός Δημήτρης Τζανακόπουλος. 

Αυτό, όταν τα συνολικά έσοδα της εταιρείας στη χώρα μας κυμαίνονται μεταξύ 300 και 400 εκατομμυρίων ευρώ. Τα συνολικά έσοδα! Δεν είναι καθόλου λίγα, πώς μπορεί όμως να μας έβαλαν μέσα τόσα δισ.;

Θα έπρεπε, δηλαδή, το ελληνικό κράτος, για να «ζημιωθεί» όσο υπολογίζουν κάποιοι στην κυβέρνηση, να πλήρωνε τη Novartis επί εβδομήντα πέντε χρόνια, χωρίς να αγοράζει κανένα απολύτως φάρμακο από αυτήν!

Το ερώτημα όμως επιμένει: Υπάρχει σκάνδαλο Novartis; Η δική μου απάντηση είναι δεν γνωρίζω (αφού δεν θεωρώ σωστό να πω τι υποψιάζομαι ή τι «μου φαίνεται») αλλά περιμένω τη δικαιοσύνη να αποφανθεί.

Πολλοί όμως βιάζονται και, αν δεν φοβόμουν μήπως κατηγορηθώ από τους πολιτικά ορθούς, θα έλεγα το παλιό και πετυχημένο «σαν τη χήρα στο κρεβάτι». Όμως δεν το λέω. Θέλουν να κρυφτούν, αλλά η χαρά δεν τους αφήνει.

Με τη νοοτροπία αυτή όμως φτάσαμε να ακούγονται τόσα πολλά ονόματα πολιτικών που «τα πήραν» (συγγνώμη, αλλά έτσι το αντιλαμβάνεται ο ανυποψίαστος πολίτης), τα οποία στη συνέχεια να απαλλάσσονται.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Και να μένει η λάσπη.

Αλλά και η σκέψη «δεν μπορεί, κάτι είχαν κάνει, όμως κατάφεραν και τα κουκούλωσαν». Ό,τι δηλαδή τους δίνει τώρα το δικαίωμα να λένε και οι ίδιοι «δεν θα ησυχάσω αν δεν κλείσω στη φυλακή όσους με συκοφάντησαν».

Πού θα πάμε όμως έτσι; Τι θα γίνει η πολιτική ζωή του τόπου; Θα καταντήσει μια αρένα στην οποία θα αλληλοσφάζονται κατήγοροι με κατηγορούμενους, και μάλιστα ανταλλάσσοντας ρόλους με κάθε αλλαγή κυβέρνησης;

Πόσα χρόνια πίσω θα γυρίσουμε; Και τι είναι αυτό που μπορεί να σταματήσει αυτόν τον κατήφορο, που μόνο δεινά μπορεί να φέρει στον τόπο; Φοβάμαι πως η απαντήσεις είναι πολλά και τίποτε.

Θα με συγχωρέσετε όμως που θα πω ότι την ευθύνη σ’ αυτό το πισωγύρισμα την έχει η σημερινή κυβέρνηση, η οποία πήρε την εξουσία, αλλά και πολιτεύτηκε, υψώνοντας το λάβαρο της κάθαρσης από το «σάπιο παλιό πολιτικό σύστημα».

Και μπορεί η ηθική αυτή σταυροφορία να μην… έφτασε ποτέ στους Αγίους Τόπους, να μην αξιώθηκε να πάρει το Άγιο Δισκοπότηρο ή το Τίμιο Ξύλο της αληθινής πίστης, κατάφερε όμως να λεηλατήσει ό,τι συνάντησε στο πέρασμά της.

Τόσες και τόσες μάχες, από τις περίφημες λίστες, μέχρι τη σημερινή Novartis, δεν έφεραν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Προκάλεσαν όμως την αντίδραση από την άλλη πλευρά και τώρα η συνέχεια θα είναι τραγική.

Διότι, έτσι και ξαμοληθούν κάτι Γεωργιάδηδες και τίποτα Βενιζέλοι και πουν να ζητήσουν ευθύνες από όσους πρωτοστάτησαν στη δημιουργία αυτού του κλίματος, άντε να δούμε ποιος θα τους συγκρατήσει.

Και πού θα φτάσει η πολιτική ζωή του τόπου.

 Κουκουλοφόροι μάρτυρες 

και μασκοφόροι εκδικητές!

190321 ΑΓΟΡΑΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Παγκόσμιο φαινόμενο!

Από μια μεριά είναι παρηγορητικό. Να ξέρεις ότι αυτό που ζούμε εμείς εδώ, στη μικρή μας χώρα, στην μικρότερη πόλη μας και μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, δεν είναι μια τοπική ιδιαιτερότητα, αλλά «παγκόσμιο φαινόμενο».

Έτσι χαρακτήρισε ένας βραβευμένος δημοσιογράφος το σκάνδαλο που ξέσπασε στις ΗΠΑ με τους γονείς να χρησιμοποιούν αθέμιτα μέσα, προκειμένου το παιδί τους να φοιτήσει σε ένα καλό πανεπιστήμιο.

Παρακολουθούμε την υπόθεση, βλέπουμε την έκταση που πήρε το σκάνδαλο, όμως ποιος από εμάς θα τολμούσε να ρίξει τον λίθο του αναθέματος σε κάποιον από τους γονείς εκείνους;

Δηλαδή, ποιος, ενώ θα ήταν σε θέση να εξασφαλίσει μια βέβαιη και άνετη είσοδο του παιδιού του σε κάποιο από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου θα έλεγε, «άσ’ το να δοκιμάσει με τις δικές του δυνάμεις…

Και αν δεν πετύχει, δεν πειράζει». Ποιος, τη στιγμή που ξέρουμε ότι ούτε για το δίπλωμα οδήγησης αφήνουμε να δοκιμαστούν τα παιδιά μας, που αν δεν το πάρεις με την αξία σου κινδυνεύεις και να σκοτωθείς!

(Το να σκοτώσεις άλλους δεν μας απασχολεί, γι’ αυτό και δεν το ανέφερα. Ξέρουμε όμως τι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε έτσι και το παιδί μας πάθει μια γρατζουνιά. Γι’ αυτό μίλησα για το δίπλωμα οδήγησης.)

Παγκόσμιο φαινόμενο, λοιπόν! Υπάρχουν δηλαδή και αλλού γονείς που θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο, θεμιτό ή αθέμιτο, προκειμένου να εξασφαλίσουν για τα παιδιά τους ένα καλύτερο μέλλον.

Γονείς που θα κάνουν από τα πιο μικρά -θα δικαιολογήσουν απουσίες στο Σχολείο, ενώ το παιδί τους ήταν στο ιδιαίτερο- μέχρι τα πιο μεγάλα -θα «αγοράσουν» μια θέση στο πανεπιστήμιο για το βλαστάρι τους.

Διαβάζουμε ότι «έναντι αδράς αμοιβής, o Σίνγκερ, εγκέφαλος του κυκλώματος, αναλάμβανε να κάνει τα πάντα για να αυξήσει τις πιθανότητες να τακτοποιηθεί το παιδί σου σε ένα ελίτ πανεπιστημιακό ίδρυμα.

Μεταξύ άλλων, να βάλει κάποιον άλλον να δώσει εξετάσεις στη θέση του (απαραίτητο ένα δείγμα του γραφικού του χαρακτήρα), ή να δωροδοκήσει στελέχη των προαναφερθέντων ιδρυμάτων.

Να “μαγειρέψει” τους βαθμούς του στα τεστ, ή να το παρουσιάσει ως σούπερ αστέρι σε κάποιο άθλημα (με ένα καλό phοtoshop σε ένα ψεύτικο αθλητικό προφίλ), ώστε να πετύχει μια αθλητική υποτροφία».

Το άλλο πουλάκι:

Ξεκινώντας από μικρά…

Κάποτε δεν υπήρχε το διαδίκτυο. Υπήρχαν κάποια βοηθήματα που μπορούσε να αγοράσει ο μαθητής (δηλαδή ο γονιός του) όμως δεν ήταν τόσο διαδεδομένα, ούτε τόσο εύχρηστα όσο σήμερα ο υπολογιστής.

Αργότερα έγιναν της μόδας τα «βιβλία του δασκάλου», που τα έβρισκαν όσοι γονείς είχαν καλές άκρες. Εκεί ο μαθητής (δηλαδή ο γονιός του) μπορούσε να δει τι θα ζητήσει ο δάσκαλος στο επόμενο μάθημα και να προετοιμαστεί κατάλληλα.

Σήμερα υπάρχει μια τεράστια ευκολία. Όλες οι ασκήσεις του βιβλίου λυμένες, όλες οι απαντήσεις των επαναληπτικών τεστ έτοιμες, με το πάτημα ενός κουμπιού. Τόσο που πολλοί δεν κάνουν τον κόπο να… αυτοσχεδιάσουν.

Να αλλάξουν κάτι, έτσι που να μην φαίνεται ότι η εργασία τους είναι πανομοιότυπη με όλων εκείνων που αντέγραψαν από το ίδιο σάιτ. Δεν τους ενδιαφέρει και φαίνεται ότι και οι εκπαιδευτικοί δεν δίνουν σημασία.

Έτσι, όταν τα παιδιά μεγαλώσουν και οι απαιτήσεις γίνουν πιο πολλές, η… εκπαίδευση που παίρνουν στα μαθητικά τους χρόνια αποδεικνύεται πολύτιμη. Η αντιγραφή και αγορά έτοιμων εργασιών δίνει και παίρνει.

Εργασίες κάθε επιπέδου, για όλα τα γούστα και για όλα τα βαλάντια. Αρκεί να μην διαταραχθεί η αρχή της ήσσονος προσπάθειας, και, φυσικά, να μην χαθεί η ευκαιρία για ένα (ακόμη) καλό πτυχίο.

Αφήστε που οι έτοιμες δουλειές φτάνουν μέχρι τα βιογραφικά που, σε πολλές περιπτώσεις είναι σχεδόν ίδια. «Το 2007 το 5% όσων υπέβαλαν αίτηση στη Οξφόρδη και το Κέιμπριτζ, είχαν συμπληρώσει τις αιτήσεις τους με έτοιμο υλικό από το ιντερνέτ.

Από αυτούς, 234 υποψήφιοι, στην εξήγησή τους γιατί επέλεξαν να σπουδάσουν Χημεία, χρησιμοποίησαν το ίδιο ακριβώς παράδειγμα, ότι, όταν ήταν οκτώ ετών, έβαλαν φωτιά στην πιτζάμα τους».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Όλα(;) για το πτυχίο!

Το φαινόμενο είναι πολύ γνωστό, από την εποχή ακόμη της Αργοναυτικής Εκστρατείας, όμως το είδαμε σε όλο του το μεγαλείο στα χρόνια της… ποτοαπαγόρευσης. Όταν το διακύβευμα αξίζει και όταν η προσφορά είναι μικρότερη από τη ζήτηση…

Τότε ανθεί η παρανομία. Τότε εφευρίσκονται τρόποι να πάρεις αυτό που θέλεις και υπάρχουν πάντα πρόθυμοι να σε βοηθήσουν να το κάνεις, διά της πλαγίας οδού. Το θέμα είναι ότι εδώ μιλάμε για ένα «αγαθό».

Τέτοιο δεν (υποτίθεται ότι) είναι η μόρφωση; Ένα αγαθό, μάλιστα, που, όταν το αποκτάς (υποτίθεται ότι) γίνεσαι και καλύτερος άνθρωπος. Πώς, λοιπόν, είναι δυνατόν να χρησιμοποιείς παράνομους τρόπους για την απόκτησή του;

Το ερώτημα είναι λάθος, διότι χρησιμοποιεί εσφαλμένα δεδομένα. Όχι, η μόρφωση δεν είναι (πλέον) ένα αγαθό που σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Είναι ένα μέσον για να αποκτήσεις αναγνώριση, χρήμα και εξουσία.

Όσο καλύτερη είναι, ή θεωρείται, η μόρφωση που έχεις, τόσο μεγαλύτερη αναγνώριση σου προσφέρει, τόσο περισσότερο χρήμα και ευκολότερη πρόσβαση στην εξουσία. Τόσο, λοιπόν, πιο ακριβή είναι και η ταρίφα τής… πλάγιας οδού.

Ποιος είπε ότι ο κόσμος της γνώσης είναι ένας αγγελικά πλασμένος κόσμος;

 Ζηλεύουμε;

190213 ΜΑΥΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Σήμερα έχουμε νούμερα.

Σκέφτηκα να σας κουράσω λίγο, πάντα τα νούμερα είναι κουραστικά, αλλά να ξεκουραστώ εγώ, αφού θα… αντιγράψω από στοιχεία του ΑΠΕ, τα οποία μάλιστα σκέφτομαι να αφήσω ασχολίαστα.

Ξέρετε γιατί, διότι, μερικές φορές, δεν υπάρχει καλύτερο σχόλιο από το να αφήσεις μια είδηση να μιλήσει μόνη της. Πώς είναι εκείνες οι γελοιογραφίες που έχουν αντί για λεζάντα ένα «χωρίς λόγια»; Κάπως έτσι.

Ξεκινάω, λοιπόν, την ανθολόγηση, αφού περί αυτού πρόκειται, μια και όσα θα ακούσετε στη συνέχεια δεν είναι παρά χαρακτηριστικά δείγματα μιας ευρύτερης συλλογής που μας προσέφεραν οι έλεγχοι. 

Αυτοί, ή κάποιοι από αυτούς, που πραγματοποίησε η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, ΑΑΔΕ, κατά το δεύτερο εξάμηνο της χρονιά που μόλις τελείωσε. Το ΑΠΕ μάλιστα μας πληροφορεί ότι οι έλεγχοι αυτοί ήταν «στοχευμένοι».

Στον νομό Θεσσαλονίκης, σε ιατρό γυναικολόγο προσδιορίστηκε, για τις χρήσεις 2012 έως 2014, προσαύξηση περιουσίας ύψους 1.214.869 ευρώ και σε οδοντίατρο προσδιορίστηκε, για τις χρήσεις 2012 έως 2016, φορολογητέα ύλη από μη υποβολή δηλώσεων φόρου κληρονομιών/δωρεών ύψους 1.250.730 ευρώ.

Σε μέλος δικηγορικής εταιρείας στο νομό Αττικής προσδιορίστηκε, για τις χρήσεις 2012 και 2013, προσαύξηση περιουσίας ύψους 3.030.319 ευρώ, ενώ δικηγόρος στην ευρύτερη περιοχή της Δωδεκανήσου απέκρυψε εισοδήματα ύψους 782.156 ευρώ, για το διάστημα 2012 έως 2017.

Ατομική επιχείρηση ενοικιαζόμενων δωματίων στις Σποράδες δεν εξέδωσε, κατά τις χρήσεις 2015 έως 2018, φορολογικά στοιχεία σε 357 περιπτώσεις και Πρακτορείο ταξιδίων στην Κρήτη δεν απέδωσε φόρο τελών χαρτοσήμου ύψους 404.698 ευρώ, για την περίοδο 2013 έως 2017.

Φυσικό πρόσωπο στο νομό Αττικής, χωρίς έναρξη εργασιών για δραστηριότητα τουριστικού πράκτορα και διοργάνωση συνεδρίων, δεν εξέδωσε φορολογικά στοιχεία σε 859 περιπτώσεις, κατά τις χρήσεις 2008 έως 2015, αποκρύπτοντας εισοδήματα αξίας 1.242.564 ευρώ.

Στο ίδιο φυσικό πρόσωπο προσδιορίστηκε επιπλέον, για τις χρήσεις 2007 έως και 2015, προσαύξηση περιουσίας ύψους 1.416.448 ευρώ συνολικά. Εστιατόριο στο νομό Αχαΐας δεν εξέδωσε 40.646 αποδείξεις λιανικών συναλλαγών, αποκρύπτοντας 328.179 ευρώ, κατά τις χρήσεις 2015 έως 2017.

Σε επιχείρηση εστίασης στο νομό Θεσσαλονίκης διαπιστώθηκε, μετά από επεξεργασία ηλεκτρονικών αρχείων κατά τη χρήση 2018, ότι δεν εκδόθηκαν 10.013 αποδείξεις λιανικών συναλλαγών, αποκρύπτοντας εισοδήματα ύψους 397.115 ευρώ.

Το άλλο πουλάκι:

Έχουν και κάτι δεκαδικά, αλλά το κόβω:

Πρατήριο υγρών καυσίμων στο νομό Βοιωτίας, κατά τις χρήσεις 2012 έως 2017, δεν εξέδωσε ή εξέδωσε ανακριβώς 121 φορολογικά στοιχεία, αποκρύπτοντας εισοδήματα ύψους 355.515 ευρώ, ενώ ένα άλλο στα Επτάνησα απέκρυψε φορολογητέα ύλη ύψους 366.994 ευρώ από μη έκδοση φορολογικών στοιχείων, κατά τις χρήσεις 2014 έως 2016.

Ατομική επιχείρηση παροχής υπηρεσιών αισθητικής στη Θεσσαλία, κατά τις χρήσεις 2017 – 2018, δεν εξέδωσε 967 φορολογικά στοιχεία. Κέντρο αισθητικής στη Θεσσαλία, κατά τις χρήσεις 2017 – 2018, δεν εξέδωσε 1.144 φορολογικά στοιχεία. Κομμωτήριο στη δυτική Μακεδονία, κατά τη χρήση 2017, δεν εξέδωσε 3.666 φορολογικά στοιχεία.

Ατομική επιχείρηση, με αντικείμενο δραστηριότητας την παροχή υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας, στην Αθήνα, κατά τη χρήση 2015, εξέδωσε 115 εικονικά φορολογικά στοιχεία συνολικής καθαρής αξίας 2.313.125 ευρώ.

Τουριστική και κατασκευαστική μονοπρόσωπη ΕΠΕ στον Πειραιά, κατά τις χρήσεις 2012 έως και 2016, εξέδωσε 2.465 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 9.461.206 ευρώ.

Ανώνυμη εταιρεία αντιπροσωπείας τροφίμων και ποτών στο νομό Κορινθίας, κατά τις χρήσεις 2012 έως 2015, έλαβε 44 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 1.656.619 ευρώ.

Ατομική επιχείρηση ειδών υγιεινής, υδραυλικών και οικοδομικών υλικών σε νησί του Αιγαίου, κατά τις χρήσεις 2012 έως 2015, έλαβε 93 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 1.130.600 ευρώ.

Ατομική επιχείρηση στην Αττική, με αντικείμενο δραστηριότητας τις κατασκευές κτιρίων, κατά τη χρήση 2014, έλαβε δυο εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 8.120.435 ευρώ. Παράλληλα, η ίδια επιχείρηση, κατά τις χρήσεις 2014 έως 2016, εξέδωσε 28 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 375.660 ευρώ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εσείς καταλαβαίνετε;

Εγώ πολλά από αυτά δεν μπορώ ούτε να τα συλλάβω ως έννοιες, περιέχουν όρους που δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνουν, αφήστε που τα συγκεκριμένα νούμερα, εκτός από το να μου προκαλούν πονοκέφαλο, με ζαλίζουν.

Εκείνο που καταλαβαίνω, από αυτές τις περιπτώσεις και πάρα πολλές άλλες που αναφέρονται στο συγκεκριμένο δημοσίευμα του ΑΠΕ, είναι ότι το πάρτι συνεχίζεται σαν να μη μεσολάβησε τίποτε.

Είναι επίσης ότι, για πολλοστή φορά, αισθάνομαι πως δικαιώνονται και το «λεφτά υπάρχουν» και το «μαζί τα φάγαμε», παρά τις επιθέσεις που έχουν δεχτεί και οι δύο αυτές ρήσεις ως υπερβολικές και εκτός πραγματικότητας.

Εκείνο όμως που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι που τέτοιου είδους «ειδήσεις» εξακολουθούν να μας εντυπωσιάζουν, παρ’ όλο που δεν θα έπρεπε. Γιατί με όλους αυτούς που ακούσατε είχαμε αλισβερίσι εμείς.

Εσείς κι εγώ. Για να μην σας πω ότι κάποιοι που αναφέρονται στις συγκεκριμένες περιπτώσεις ΕΙΜΑΣΤΕ εμείς. Επομένως, προς τι η έκπληξη και, ακόμη περισσότερο, η αγανάκτηση που δείχνουμε;

Κανείς δεν πρέπει ούτε να εκπλήσσεται ούτε να θυμώνει κοιτώντας τον εαυτό του στον καθρέφτη.

Ψάχνοντας βρίσκεις!

181031 ΛΑΔΕΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:

«Η κυρία του κυρίου».

Μια από τις καλύτερες «ηθογραφίες» του ελληνικού κινηματογράφου, βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο των Τσιφόρου-Βασιλειάδη. Είναι πολύ επίκαιρή όχι μόνον τώρα που ξανασυζητάμε για μίζες:

-Κι εγώ τι σχέση έχω με τις σιδερόβεργες και τα κτίσματα;
-Καμία, Έχετε όμως με τον άνδρα σας! Υπάρχουν διάφορες προσφορές. Όμως δύο θα προτιμηθούνε. Παπαρίζος ή Χαλουρέας.
-Ε, τότε να πάρετε ή από τον Παπαρίζο ή από τον Χαλουρέα.

-Ο άνδρας σας θα αποφασίσει. Γι’ αυτό σας λέω. Αν καταφέρετε να τον πείσετε ν’ αποφασίσει υπέρ του Παπαρίζου, θα σας μετρήσω εκατό χιλιάδες. Μια δουλειά με τόσα εκατομμύρια, ας φάμε κι εμείς μερικές… σιδερόβεργες.

Βλέπεις και ξαναβλέπεις τη σκηνή και σκέφτεσαι πως σ’ αυτή τη μικρή φράση κρύβεται ένα τεράστιο κεφάλαιο της ελληνικής πραγματικότητας. «Μια δουλειά με τόσα εκατομμύρια, ας φάμε κι εμείς μερικές… σιδερόβεργες».

Έτσι είναι. Όταν βλέπεις τα εκατομμύρια να χορεύουν γύρω σου, είναι πολύ δύσκολο να αντισταθείς, να κρατήσεις χαρακτήρα και να πεις εγώ δεν θα γίνω σαν τους άλλους. Όσοι το κάνουμε, μιλάμε εκ του ασφαλούς.

Σας έχω πει πολλές φορές μια από τις πιο αγαπημένες μου και πιο σοφές παροιμίες που άκουσα από τη μητέρα μου: «Παιδί μου, ούτε τον διάολο να δεις, ούτε τον σταυρό σου να κάνεις».

Θυμάμαι πάντοτε και τον καλό φιλόλογό μας στο Λύκειο, όταν πιάσαμε κουβέντα μέσα στην τάξη για τον Γραμματέα εκείνον του υπουργείου που είχε πουλήσει τα θέματα των εξετάσεων σε μεγάλο, κεντρικό φροντιστήριο των Αθηνών.

Αντί να μας πει, όπως φανταζόμασταν και περιμέναμε, «αυτά είναι απαράδεκτα πράγματα και καλόν είναι να μην τα κάνουμε», μας μίλησε για τη δύναμη του πειρασμού. Που αυξάνεται, όσο μεγαλώνει το προσφερόμενο ποσό.

«Σκεφθείτε ένα ποσό, με το οποίο λύνεις το οικονομικό πρόβλημα το δικό σου και των παιδιών σου! Και σκεφθείτε ότι σου προσφέρεται, όχι για να κάνεις κάποιο έγκλημα, έναν φόνο ας πούμε, αλλά για να διευκολύνεις μια κατάσταση.

Τα παιδιά αυτών των φροντιστηρίων περνάνε ούτως ή άλλως σε κάποιες σχολές και μάλιστα όχι της σειράς. Ε, με τη δική σου “βοήθεια” θα έχουν μια πιο σίγουρη επιτυχία και θα μεγαλώσει το κύρος του φροντιστηρίου».

Το άλλο πουλάκι:

Παπαρίζος ή Χαλουρέας;

Πολλές φορές ο πειρασμός γίνεται ακόμη πιο μεγάλος, καθώς μπροστά σου τίθεται το ζήτημα της μηδενικής βλάβης του δημοσίου. Δηλαδή και η δουλειά θα γίνει όπως πρέπει και εσύ θα πάρεις το κατιτίς σου.

Νομίζω ότι σας έχω διηγηθεί και άλλη φορά την ιστορία, με πολύ αγαπητό μου πρόσωπο που με επισκέφθηκε στη Θεσσαλονίκη, όταν έκανα εκεί μια μετεκπαίδευση πριν, από πολλά χρόνια. Ας την ξαναπώ.

Ήρθε από το σπίτι και μου ζήτησε να βγούμε το βράδυ μαζί, σε κεντρικό μάλιστα εστιατόριο της πόλης. Όταν ρώτησα τον λόγο, μου είπε ότι θέλει να εμφανιστεί δημοσίως μαζί μου, διότι έχει αρνηθεί δυο άλλες προσκλήσεις με αυτή τη δικαιολογία.

Έπρεπε να διαλέξει για μια προμήθεια του δημοσίου μεταξύ, ας πούμε, Παπαρίζου και Χαλουρέα. Είχε κάνει την επιλογή, εκείνη που ήταν η καλύτερη σε ποιότητα, αλλά και πιο συμφέρουσα οικονομικά για το δημόσιο.

Ας πούμε του Χαλουρέα! Όμως ο Παπαρίζος θέλοντας προφανώς να κάνει μια πιο… προσωπική προσφορά, την προσκάλεσε σε δείπνο, για να συζητήσουν περισσότερο πάνω στην προμήθεια των υλικών.

Ο Χαλουρέας, φοβούμενος μια τέτοια κίνηση του Παπαρίζου, παρόλο που είχε την καλύτερη προσφορά, θέλησε να σιγουρέψει την ανάληψη της προμήθειας κι έτσι την προσκάλεσε κι εκείνος σε δείπνο.

Αρνήθηκε και στους δυο, με τη δικαιολογία ότι είχε ήδη κανονίσει για το δείπνο της με ένα πρόσωπο, την αφεντομουτσουνάδα μου, με το οποίο θα συζητούσαν ένα πολύ σοβαρό, οικογενειακό θέμα. Τρίχες!

Μιλήσαμε για το πώς μπορεί κάποιος και να μην βλάψει το δημόσιο (η τιμή και το μέγεθος της προμήθειας είχαν ήδη αποφασιστεί) αλλά και να κάνει στον εαυτό του ένα δώρο («όχι όμως και πεντακόσια εκατομμύρια»).

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Γιατί σας τα λέω όλα αυτά.

Για να δείτε ότι έξω από τον χορό, πολλά τραγούδια ξέρουμε. Και ακόμη πως η ηθική δεν είναι στοιχείο της πολιτικής προέλευσης ενός εκάστου, αλλά στοιχείο της προσωπικότητάς του, πολύ ευαίσθητο.

Επομένως δεν μπορείς να βασίζεσαι ούτε στον πρότερο έντιμο βίο (όλοι μέχρι να την κάνουμε τη δουλειά είμαστε έντιμοι) ούτε στην ιδεολογική και πολιτική τοποθέτησή του, ειδικά αν προηγουμένως δεν «έχει δει τον διάολο».

Πολύ σωστά ειπώθηκε, νομίζω από τον Πάσχο Μανδραβέλη, ότι και στην πιο άγια συντροφιά του κόσμου, βρέθηκε ένας στους δώδεκα να… νοσήσει από φιλαργυρία, όπως μας λέει ο υμνογράφος της Μεγάλης Εβδομάδας.

Επομένως, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η αναζήτηση τίμιων και ηθικών ανθρώπων (καλή είναι κι αυτή, βέβαια) αλλά η ενίσχυση των θεσμών και των διαδικασιών εκείνων που αποτρέπουν φαινόμενα διαφθοράς.

Χρειάζεται επίσης ταχύτατη και αδέκαστη δικαιοσύνη που θα… βάζει αμέσως στη θέση τους όσους πιαστούν με το δάχτυλο βουτηγμένο στο μέλι. Έτσι θα λειτουργεί αποτρεπτικά για όσους έχουν μπροστά τους το βάζο.

Διαφορετικά, θα εξακολουθήσουμε να πέφτουμε από τα σύννεφα ή να απογοητευόμαστε επειδή θα μαθαίνουμε ότι αποδείχτηκαν λαμόγια άνθρωποι από τους οποίους «ποτέ δεν το περιμέναμε».

Κακώς!

 Λάδι!