190703 ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Μας «απασχόλησε»!

Ο Γιάννης Αντετοκούμπο έγινε το πρόσωπο των ημερών την προηγούμενη εβδομάδα, μέσω ειδήσεων και διαφημίσεων. Για να είμαστε ακριβείς, ειδήσεων που διαφημίζουν και διαφημίσεων που αποτελούν ειδήσεις.

Είναι περίπτωση ο Γιάννης. Μας αρέσει να τον αποκαλούμε έτσι για διάφορους λόγους και όχι μόνον επειδή το επίθετό του δεν… λέγεται με ευκολία. Κανείς, ας πούμε, δεν σκέφτηκε να πει τον Γκάλη… ο Νίκος.

Ούτε καν τον Τσιτσιπά… ο Στέφανος. Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε τους λόγους που ο Γιάννης είναι… Γιάννης. Ξεκινούν από το γεγονός ότι υπάρχουν και τα αδέλφια του στον ίδιο χώρο και φτάνουν στο ότι τον θεωρούμε ακόμη παιδί (μας).

Στο μεταξύ υπάρχει μια μεγάλη αμηχανία για το γεγονός ότι δεν διαθέτει σχεδόν κανένα από τα χαρακτηριστικά της ελληνικής φυλής και όμως αισθάνεται και ΕΙΝΑΙ περισσότερο Έλληνας από οποιονδήποτε.

Όταν μιλάω για τα χαρακτηριστικά της ελληνικής φυλής δεν εννοώ καθόλου το χρώμα του δέρματος, τον τύπο των μαλλιών ή το σχήμα των χειλιών. Εννοώ κυρίως όλα εκείνα τα κουσούρια που κουβαλάμε και μας χαρακτηρίζουν.

Πόσους Έλληνες, για παράδειγμα, γνωρίζετε που, ενώ θα είχαν φτάσει στην κορυφή του κόσμου στον τομέα τους, θα παρέμεναν απλοί, καταδεκτικοί, συγχρόνως όμως γεμάτοι σοφία στα λόγια και τις πράξεις, όπως ο Γιάννης;

Δηλαδή δεν θα την ψώνιζαν, για να το πω στην καθομιλουμένη; Υπάρχουν και άλλοι, δεν λέω, κυρίως άνθρωποι που διακρίνονται στον χώρο της επιστήμης, που δεν έχει σχέση όμως με το σταρ σύστεμ, όπως η τέχνη ή ο αθλητισμός.

Κι εκείνοι όμως θα παρατηρήσετε ότι ζουν και δραστηριοποιούνται επί χρόνια στο εξωτερικό, έτσι ώστε να έχουν αποβάλει ένα μεγάλο μέρος από τα κόμπλεξ και τις ανασφάλειες που κουβαλάμε εμείς εδώ.

Τα χαρακτηριστικά όμως της φυλής (τα οποία δεν φέρει ο Γιάννης) δεν εξαντλούνται σ’ αυτά που είπαμε. Σκεφθείτε πόσους, ακόμη και άξιους, Έλληνες γνωρίζετε που να ξεκίνησαν από πολύ χαμηλά και να στοχεύουν στην κορυφή.

Ή που να έφτασαν σε ένα πολύ καλό επίπεδο, να απέκτησαν χρήμα και δόξα που ποτέ δεν είχαν ονειρευτεί, και να μην σταμάτησαν εκεί, απολαμβάνοντας όσα κατάφεραν, αλλά να συνέχισαν μέχρι το νούμερο ένα.

Πράγμα που απαιτεί περισσότερη και σκληρότερη δουλειά, διότι εκεί, στην κορυφή, ο συναγωνισμός είναι τέτοιος που, πολύ εύκολα, μπορείς να τα παρατήσεις και να επαναπαυτείς σε χαμηλότερες, πιο ξεκούραστες θέσεις.

Σκεφθείτε μόνο πόσοι σπουδαίοι μπασκετμπολίστες μας έφτασαν μέχρι το ΝΒΑ και γύρισαν πίσω, όχι γιατί δεν είχαν τα προσόντα ή το ταλέντο, αλλά επειδή δεν ήταν διατεθειμένοι να κάνουν τις θυσίες που απαιτούνταν.

Σου λέει μια χαρά στην Ελλαδίτσα, που έχει και το καλύτερο κλίμα, τις πιο όμορφες παραλίες και την περίφημη νυχτερινή ζωή, όπου, με πολύ λιγότερη προσπάθεια, θα είμαι στην κορυφή και θα κάνω τη ζωάρα μου.

Το άλλο πουλάκι:

Αυτό δεν έχει ο Γιάννης!

Τη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία που κυριαρχεί στο τόπο μας, καθώς και τη λογική τής ήσσονος προσπάθειας, καθότι «η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη». Το «λούφα και παραλλαγή» δεν είναι μόνο τίτλος πετυχημένης ταινίας.

Είναι φιλοσοφία ζωής! Πετυχημένος θεωρείται εκείνος που κατάφερε να πιάσει την καλή χωρίς να προσπαθήσει. Διότι, άμα είναι με δουλειά, τι να το κάνεις. Δεν είναι τυχαίο ότι ο τζόγος ζει και βασιλεύει στη χώρα μας.

Θέλετε ένα άλλο παράδειγμα; Ας μιλήσουμε για την διαφήμιση που έγινε είδηση, όπως είπαμε στην αρχή. Εκείνη με την μπασκέτα στον Όλυμπο (όχι στην κορυφή) που, μόλις την είδαμε, είπαμε όλοι «είναι προϊόν μοντάζ».

Αφού είναι τόσο εύκολο σήμερα να δημιουργήσεις ψηφιακά μια τέτοια εικόνα, ούτε που πέρασε από τον νου μας ότι μπορεί κάποιος να μπήκε στη διαδικασία να το κάνει στην πραγματικότητα, όπως και έγινε.

Και μόνο το έγγραφο να δεις που συνέταξε η ενδιαφερόμενη εταιρεία και το απηύθυνε προς τον Φορές Διαχείρισης του Εθνικού Δρυμού Ολύμπου, καταλαβαίνεις πως δεν πρόκειται για συνηθισμένη ελληνική δουλειά.

Έτσι δόθηκε η άδεια για την εγκατάσταση και την παραμονή της μπασκέτας στο σημείο για 24 ώρες, προκειμένου να βιντεοσκοπηθεί και να μεταδοθεί το μήνυμα που ήθελε η διαφημιζόμενη, και μέσω του Γιάννη, εταιρεία.

Τι λέει το μήνυμα; «Η μοίρα μπορεί να σε ξεκινήσει από χαμηλά, τα όνειρα μπορούν να σε φτάσουν στην κορυφή». Σωστό, αν με τα όνειρα εννοούμε και την πολύ σκληρή δουλειά που απαιτείται για το κυνήγι τους.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι σχέση έχουν με τον Γιάννη;

Όλοι αυτοί που προσπάθησαν και προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την επιτυχία του, ακόμη και για εκλογικούς λόγους (το είδαμε κι αυτό!) τι σχέση έχουν με τη διαδρομή που ακολούθησε και την πορεία που είχε ο Γιάννης;

Οι περισσότεροι έγιναν ό,τι έγιναν, όχι ακολουθώντας κάποιο όνειρο, όχι προσπαθώντας να ξεπεράσουν με πολλή και σκληρή δουλειά όποιο εμπόδιο στάθηκε στο δρόμο τους, αλλά, στην καλύτερη περίπτωση, χάρη σε κάποια εύνοια της τύχης.

Στη χειρότερη χρησιμοποιώντας διασυνδέσεις, γνωριμίες, πλάγια μέσα, προσωπική ή κομματική εύνοια, πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες και πλασάροντας τον εαυτό τους σαν κάτι που ουδέποτε ήταν.

Αφήστε που, αν τους ρωτήσεις, ακόμη και τη στιγμή που επιδιώκουν μια φωτογραφία δίπλα στον Γιάννη, μπορεί να σου πουν ότι είναι… κατά της αριστείας! Κι ας αριστεύουν οι ίδιοι στην υποκρισία.

 Ένας Έλληνας αλλιώτικος από τους άλλους!

181101 ΟΜΙΛΙΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Είμαστε ό,τι λέμε;

Έρχομαι να παραφράσω τη γνωστή ρήση, εντελώς εσφαλμένη, κατά τη γνώμη μου, που θέλει να «είμαστε ό,τι τρώμε». Δεν ξέρω, και ποτέ δεν κατάλαβα, γιατί την επικαλούνται διάφοροι τύποι που έχουν θέμα με τη διατροφή.

Συνήθως χορτοφάγοι, οι οποίοι, κατά έναν παράδοξο τρόπο, προτιμούν να «είναι» ραδίκια ή βλίτα, παρά κατσίκια και μοσχάρια. Γούστα είναι αυτά, και ο καθένας κάνει τις επιλογές του και στη διατροφή. Τα σκυλιά δεμένα.

Ελάτε όμως να δούμε αν «είμαστε ό,τι λέμε», αν δηλαδή οι γλωσσικές επιλογές που κάνουμε μας χαρακτηρίζουν ως ανθρώπους, τουλάχιστον το ίδιο, αν όχι περισσότερο από τις πράξεις μας. Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει κ.λπ.

Θα το θέσω ευθέως. Είναι κάποιος που χρησιμοποιεί τον όρο «λαθρομετανάστης» περισσότερο ξενοφοβικός ή ρατσιστής, εν πάση περιπτώσει λιγότερο ευαίσθητος, από εκείνους που τον αποφεύγουν και ψάχνουν για εναλλακτικές εκφράσεις;

Οι γνώμες διίστανται. Θα έχετε παρακολουθήσει κι εσείς τη σχετική διαμάχη που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στις δυο πλευρές. Από τη μια εκείνοι που θεωρούν τη χρήση της λέξης απόδειξη (οπωσδήποτε ένδειξη) ξενοφοβίας και ρατσισμού.

Από την άλλοι όσοι υποστηρίζουν πως δεν υπάρχουν χυδαίες λέξεις, παρά μόνον χυδαίοι άνθρωποι, όπως το διατύπωσε από το βήμα της βουλής ο Λορέντζος Μαβίλης, όταν μαίνονταν οι μάχες για το «γλωσσικό ζήτημα».

Για την ακρίβεια, η φράση του ήταν «χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει˙ υπάρχουσι χυδαίοι άνθρωποι, και υπάρχουσι πολλοί χυδαίοι άνθρωποι ομιλούντες την καθαρεύουσαν». Φράση που στοχεύει στην ουσία όσων θέλουμε να σχολιάσουμε.

Ας δούμε τη μία πλευρά. (Επίτηδες επέλεξα αποσπάσματα από «συγκατοίκους» στην ίδια εφημερίδα, για να δείξω ότι μπορούμε να διαφωνούμε και να συνυπάρχουμε, πράγμα  καθόλου αυτονόητο.)

«Η λέξη “λαθρομετανάστης” υπάρχει σε όλα τα λεξικά[…] Εννοεί εκείνον που μεταναστεύει παράνομα. Τίποτα περισσότερο. Ακριβώς όπως αποκαλείται λαθροκυνηγός όποιος κυνηγά παράνομα, λαθρεπιβάτης όποιος επιβαίνει παράνομα και λαθρέμπορος όποιος εμπορεύεται παράνομα.

Μόνο η λέξη “λαθρορατσιστές” που επινόησε η «Αυγή» δεν υπάρχει», γράφει ο Γιάννης Πρετεντέρης, για να πάρει μια μέρα νωρίτερα (!) την απάντηση από την Έλενα Ακρίτα, η οποία υποστηρίζει ακριβώς το αντίθετο.

Το άλλο πουλάκι:

Κάνοντας βέβαια έναν ακροβατισμό…

«Λαθραίοι δεν είναι οι άνθρωποι, λαθραία είναι τα αντικείμενα. Ο λαθρέμπορος π.χ. δεν είναι ο λαθραίος άνθρωπος που εμπορεύεται τσιγάρα, αλλά ο άνθρωπος που εμπορεύεται λαθραία τσιγάρα. Στον λαθραναγνώστη λαθραίο είναι το βιβλίο όχι ο αναγνώστης.

Στον λαθροκυνηγό λαθραίο είναι το θήραμα όχι ο κυνηγός. Και όσον αφορά τον λαθρεπιβάτη που δεν έχει πληρώσει εισιτήριο, λαθραία είναι η πράξη του όχι ο ίδιος. Για να μην το κουράζουμε, ένας άνθρωπος δεν είναι ποτέ λαθραίος, τέρμα».

Ωραία, λοιπόν, και γιατί να μην υποστηρίξουμε τότε ότι και στον λαθρομετανάστη, δεν μιλάμε για λαθραίο άνθρωπο, αλλά για λαθραία πράξη, την είσοδο σε μια ξένη χώρα, χωρίς τις απαιτούμενες προϋποθέσεις.

(Προσπερνάω τον λαθραναγνώστη, όπου βεβαίως είναι αστείο να υποστηρίζουμε ότι «λαθραίο είναι το βιβλίο» ή η εφημερίδα που διαβάζει κάποιος χωρίς να την έχει αγοράσει, και φυσικά δεν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε έτσι το διάβασμα, σε οποιαδήποτε μορφή του).

Συνεχίζει πολύ ωραία η κυρία Ακρίτα: «Πάμε πάλι να ξανασυστηθούμε. Μετανάστης είναι αυτός που αφήνει τον τόπο του για να βελτιώσει τη ζωή του, τη ζωή των παιδιών του, τις συνθήκες διαβίωσης και το εισόδημά του.

Πρόσφυγας είναι αυτός που αφήνει τον τόπο του γιατί δεν έχει πια τόπο. Αυτό συμβαίνει σε χώρες όπου ο εχθρός αφήνει πίσω του ερείπια, γκρεμισμένα σπίτια και νεκρά παιδιά. Συμβαίνει σε χώρες όπου οι διώξεις για τη φυλή, την εθνικότητα, τη θρησκεία ή την ιδεολογία οδηγούν σε πράξεις βδελυρές κι αποτρόπαιες (βιασμοί, βασανιστήρια, λεηλασίες κ.τ.λ.).

Λαθρο-μετανάστης δεν υπάρχει. Ούτε παράνομος μετανάστης υπάρχει. Η Διεθνής Αμνηστία χαρακτηρίζει τους όρους αυτούς ως “μειωτικούς για τον άνθρωπο και την προσωπικότητά του”».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Υπάρχει και τρίτη άποψη.

Ανήκει στον Γιώργο Σκαμπαρδώνη: «Μπορεί κάθε βδομάδα να γίνεται ένας βιασμός στη Μόρια και αλλεπάλληλοι φόνοι, ωστόσο βγαίνει ο δήθεν και ενοχλείται όχι απ’ αυτήν την αποτρόπαιη πραγματικότητα, αλλά απ’ τη λέξη “λαθρομετανάστης”». 

Και παρακάτω: «Αν με ρωτάτε, για να το κάνουμε συγκεκριμένο, αν χρησιμοποιώ την έκφραση “παράτυπος μετανάστης” ή τη λέξη “λαθρομετανάστης”, είναι λάθος ερώτηση. Πάντως θα πω ότι χρησιμοποιώ ό,τι κρίνω κατά περίσταση και ανάλογα με τη συγκυρία, το ύφος και το τι ακριβώς θέλω να πω.

Και δεν απολογούμαι, ούτε υπακούω σε κανέναν. Και αν αύριο βγει ένα άλλο κόμμα στην εξουσία και πάει να μου επιβάλει με το ζόρι τη λέξη “λαθρομετανάστης” ή κάποια ετέρα, το ίδιο ακριβώς θα απαντούσα και δεν μπορεί, κάθε κυβέρνηση, κάθε φορά, να μου φοράει με το ζόρι όποια λέξη είναι ασορτί με την προπαγάνδα της.

Δεν θα ρωτάω τον Καρανίκα ή τον εκάστοτε Σπίρτζη για το πώς θα χειριστώ τη γλώσσα. Εκτός κι αν χάσαμε το δικαίωμα του λόγου ή την άνεση να διαχειριζόμαστε τις λέξεις με ποικίλους τρόπους, κατά βούληση και με βάση τη δική μας διάκριση, αισθητική και αίσθηση».

Θα συμφωνήσω. Το πώς χρησιμοποιούμε τη γλώσσα έχει να κάνει με το προσωπικό μας αισθητήριο, αλλά και με την περίσταση επικοινωνίας. Αν κάνουμε λάθος επιλογές θα κριθούμε γι’ αυτό από τους ακροατές μας.

Η προληπτική λογοκρισία ποτέ δεν έκανε καλό ούτε στη γλώσσα, ούτε στους χρήστες της. Ιδίως αν επιβάλλεται για λόγους καθωσπρεπισμού, δηλαδή τελείως υποκριτικά.

 Να λέμε ό,τι μας λένε;

171124 ΕΠΙΜΟΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Γιατί να κουραστούμε;

Αφού δεν κουράζονται αυτοί, εμείς για ποιο λόγο να το βάλουμε κάτω, που, εδώ που τα λέμε, ένα «κόπι πάστε» έχουμε να κάνουμε; Όσο, λοιπόν, το θέμα επανέρχεται στην επικαιρότητα, θα είμαστε και εμείς εδώ για να (ξανα)λέμε την άποψή μας.

Το ενδιαφέρον είναι ότι επανέρχεται με διάφορες μορφές. Το θέμα. Πώς είπατε; Δεν εξηγήσαμε για ποιο θέμα μιλάμε; Σωστά; Πού να ξέρει ο καθένας τι έχει ο άλλος στο μυαλό του; Μιλάμε για το θέμα των προσφύγων.

Γενικώς. Και ειδικώς, για τη φοίτηση των παιδιών τους στα ελληνικά Σχολεία. Η οποία (δεν) γίνεται με κάποιες αντιδράσεις. Ας πάρουμε όμως το θέμα από την αρχή. Να δείτε που το προσφυγικό θα φουντώσει και, αυτή τη φορά θα έχουμε σοβαρά προβλήματα στη νησιά.

Διότι, από μακριά, είναι εύκολα τα λόγια και οι υποδείξεις προς εκείνους που βιώνουν καθημερινά μια δύσκολη κατάσταση. Είδατε τι έγινε στη Λέσβο; Οι κάτοικοι, ναι οι ίδιοι κάτοικοι που άκουσαν τόσα καλά λόγια για τη στάση τους απέναντι στους πρόσφυγες…

Οι ίδιοι που άνοιξαν την αγκαλιά τους και υποδέχτηκαν όλους τους κατατρεγμένους. Που έδωσαν παράδειγμα ανθρωπιάς σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτοί, λοιπόν, φαίνεται ότι τώρα έχουν φτάσει στο απροχώρητο.

Και εκπέμπουν σήματα αγωνίας, αλλά και αγανάκτησης, για τον τρόπο με τον οποίο το πρόβλημα -διότι, ναι, είναι πρόβλημα- των προσφύγων απειλεί την καθημερινότητά τους, ενώ για άλλους αρμόδιους πέρα βρέχει.

Αυτά εκεί. Εν τω μεταξύ, στην πληγείσα Δυτική Αττική, οι σύλλογοι προσφύγων και μεταναστών δίνουν το καθημερινό παρών στην προσπάθεια να ξανασταθεί η περιοχή στα πόδια της. Τους βλέπουμε χαμογελαστούς να βοηθούν με κάθε τρόπο, κυρίως με προσωπική εργασία, που είναι και το πιο σημαντικό σε τέτοιες περιπτώσεις.

Και ερχόμαστε στα δικά μας, όπου έγινε και πάλι θέμα η αντίδραση (ας πω οι επιφυλάξεις για να είμαι πιο ευγενικός) κάποιων γονέων στη φοίτηση παιδιών προσφύγων σε Σχολεία της περιοχής. Ρωτάω: Είναι αιτιολογημένες οι επιφυλάξεις;

Απαντάω μόνος μου: Σε έναν βαθμό, είναι. Διότι οι γονείς έχουν αφεθεί στο σκοτάδι. Σε έναν άλλο βαθμό, καθόλου. Διότι μιλάμε για το δικαίωμα των παιδιών, όλων των παιδιών, οποιωνδήποτε παιδιών, να πάνε στο Σχολείο.

Το άλλο πουλάκι:

Ας δούμε τον πρώτο βαθμό.

Από την αρχή του σχολικού έτους ξέρουμε ότι κάποια παιδιά θα φοιτήσουν σε τμήματα που θα σχηματιστούν σε Σχολεία δυτικά της πόλης. Από την αρχή. Και έχουν περάσει πάνω από δύο μήνες, πάμε για τον τρίτο.

Τι γίνεται; Γιατί αυτή η καθυστέρηση; Γιατί η σχετική ανακοίνωση δεν βγαίνει όταν όλα είναι έτοιμα και αφήνεται μια κατάσταση εκκρεμής να προκαλεί ανησυχίες και ερωτήματα; Γιατί τα ερωτήματα δεν απαντιούνται από κάποιους υπεύθυνους;

Λάθος χειρισμοί. Ε, τόσο θέλουν ορισμένοι να πάρουν μπρος κι έτσι φτάνουμε στον άλλο βαθμό. Διότι δεν υπάρχει καμιά απολύτως δικαιολογία να αντιδρά κάποιος στη φοίτηση παιδιών στο Σχολείο.

Ακόμη και αν στο Σχολείο εκείνο φοιτούν τα δικά του παιδιά. Δυστυχώς όμως, έγινε και αυτό. Και, επιτρέψτε μας να γνωρίζουμε πως οι (είπαμε, δικαιολογημένοι ως ένα βαθμό) λόγοι ανησυχίας δεν είναι ακριβώς εκείνοι που προβάλλονται.

Θα σταθώ μόνο σε μια «δικαιολογία»:  Ότι τα παιδιά αυτά «έχουν υποστεί ακούσια τις επιπτώσεις της βίαιης ωρίμανσης που επιφέρει η αγριότητα του πολέμου, με αποτέλεσμα να έχουν αναπτύξει πολύ διαφορετικές αντιδράσεις σε ερεθίσματα του περιβάλλοντος που διαβιούν, σε σχέση με τα ανυποψίαστα για τα όρια της ανθρώπινης αγριότητας παιδιά του γηγενούς πληθυσμού».

Παραβλέπω το ιντελέκτσουαλ ύφος που φανερώνει άνθρωπο που ξέρει πολλά για το θέμα -αλλά τα χρησιμοποιεί όπως τον βολεύουν- και έρχομαι στην ευκολία τού «κόπι πάστε». Πέρσι τέτοιον καιρό λέγαμε για το θέμα μεταφέροντας έναν φανταστικό διάλογο:

-Ναι, αλλά αυτά έχουν βιώσει τον τρόμο και τη βία του πολέμου, πράγματα που τα δικά μας παιδιά τα ξέρουν μόνο από τα βιντεοπαιχνίδια. Ποιος μας λέει ότι δεν θα μεταφέρουν αυτή τη βία και μέσα στο Σχολείο;

-Γιατί, είχαμε καμιά τέτοια ένδειξη από τα παιδάκια της Σερβίας που είχαμε φιλοξενήσει πριν από χρόνια, τα οποία εκείνα κι αν είχαν παραστάσεις από βομβαρδισμούς και σφαγές;

-Όχι, αλλά το ίδιο είναι;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Καταλάβατε; Ρωτούσαμε.

«Πάει το επιχείρημα του πολέμου, το οποίο προσπαθούσε να κρύψει πίσω του κάτι άλλο, προφανώς το θρήσκευμα των παιδιών. Το ίδιο εύκολα μπορεί να καταρριφθεί και το “επιχείρημα” πως κάποιοι από τους γονείς των παιδιών αυτών είναι βίαιοι και αυτό ίσως το μετέδωσαν στα παιδιά τους.

-Τα Σχολεία μας δέχονται χωρίς καμιά απολύτως διάκριση, και πολύ καλά κάνουν, παιδιά ηρωινομανών, παιδιά γονέων που ασκούν βία επάνω τους, παιδιά δολοφόνων… Γιατί θα πρέπει να φοβόμαστε και να αρνούμαστε τη φοίτηση ειδικά στα παιδιά των προσφύγων;

Η απάντηση δίνεται έμμεσα, αλλά συχνά και άμεσα από τους συνομιλητές μας και εδώ εδράζει η άρνησή τους να δεχτούν τα παιδιά: Αυτοί έχουν έναν άλλο πολιτισμό, επεκτατικό, που θα επιβληθεί στον δικό μας (εννοείται τον ελληνοχριστιανικό) και θα τον εξαφανίσει.

Ακόμη όμως κι αν κάτι από όλα αυτά είχε μια δόση αλήθειας, αυτό τι έχει να κάνει με τα παιδιά και το δικαίωμά τους να φοιτήσουν σε κάποιο κανονικό Σχολείο; Και, εν τέλει, πόσο κινδυνεύουν τα Ελληνόπουλα ενός ολόκληρου Σχολείου να χάσουν την ταυτότητά τους, αν συνυπάρξουν με μερικά παιδιά μεταναστών;

Μήπως το πιο πιθανό δεν είναι να συμβεί το αντίθετο, όπως το είδαμε να συμβαίνει με τόσα αλλοδαπά παιδάκια που, μπαίνοντας στα Σχολεία μας… ελληνοποιήθηκαν;»

Ας μη χρειαστεί να δώσουμε συνέχεια στο θέμα.

 Δικαιολογίες να θέλετε…

170404 (ΝΕΟ)ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Είναι η ελπίδα του τόπου!

Προσπαθώντας να διακρίνουμε μια νότα αισιοδοξίας σε όσα σκοτεινά και δυσοίωνα λέγαμε χθες, αναφέραμε την άποψη του κυρίου Θάνου Βερέμη πως η νέα γενιά αποτελεί ελπίδα για τη χώρα.

Τα παιδιά αυτά έχουν ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα. Φρόντισαν οι γονείς τους, πέρα από τα πολλά στραβά που έκαναν για να τα μεγαλώσουν, να τους δώσουν τεράστια εφόδια στον τομέα της εκπαίδευσης.

Μιλάμε για παιδιά που απέκτησαν πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά, για παιδιά που γνωρίζουν δυο και τρεις ξένες γλώσσες και μπορούν να σταθούν άνετα σε οποιοδήποτε, υψηλών απαιτήσεων, επαγγελματικό περιβάλλον.

Παιδιά που μεταναστεύουν όπως τη δεκαετία του ’50 οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους, αναζητώντας ένα (καλύτερο) μέλλον, μια επαγγελματική σταδιοδρομία ανάλογη των προσόντων που απέκτησαν στα θρανία.

Τα έχουν χαρακτηρίσει «τα καλύτερα μυαλά της χώρας», η οποία τα «χάνει», όπως και τότε έχανε τα πιο παραγωγικά χέρια, τους ανθρώπους εκείνους που μπορούσαν να εργαστούν για να ανοικοδομήσουν την κατεστραμμένη από τον πόλεμο και τον εμφύλιο Ελλάδα.

Τα έχανε; Η αλήθεια είναι ότι οι μετανάστες ξενιτεύονταν επειδή δεν είχαν στον ήλιο μοίρα. Ως εργάτες δεν μπορούσαν να βρουν δουλειά, καθότι η βιομηχανία της χώρας ήταν ανύπαρκτη. (Για θέση στο δημόσιο δεν μιλάμε, ήθελε… «μπάρμπα την Κορώνη».)

Ως γεωργοί και κτηνοτρόφοι έβλεπαν το βιος τους να χάνει καθημερινά την αξία του και να χάνεται τελικά και αυτό στα χέρια των επιτήδειων, χωρίς να μπορεί να τους προσφέρει ένα μέλλον ασφαλές.

Έτσι, παρατούσαν οικογένειες, παρατούσαν τα παιδιά τους στα χέρια των γονιών, έβγαζαν ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή, και αναζητούσαν την τύχη τους… στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές. 

Από τη ζωή τους εκεί δεν κέρδισαν μόνο ο Στέλιος Καζαντζίδης και ο Νίκος Ξανθόπουλος, κέρδισε ολόκληρη η χώρα. Αφού τα χρήματα που έστελναν πίσω στην πατρίδα ήταν για χρόνια, μαζί με τα χρήματα των ναυτικών και το συνάλλαγμα των τουριστών, ένα τεράστιο έσοδο για τη χώρα.

Το άλλο πουλάκι:

Πόσες γενιές έζησαν έτσι;

Τα εμβάσματα από το εξωτερικό συντηρούσαν τους γονείς των μεταναστών και μεγάλωναν τα παιδιά τους. Με αυτά επισκευάστηκαν τα παλιά πατρικά σπίτια στο χωριά και αγοράστηκαν καινούρια διαμερίσματα στην πόλη.

Όταν οι περισσότεροι από τους μετανάστες επέστρεψαν, απόμαχοι πια, από το εξωτερικό, οι συντάξεις που εξακολούθησαν να καταφτάνουν κάθε μήνα πάντρευαν παιδιά και σπούδαζαν εγγόνια.

Ό,τι περίσσευε συμπλήρωνε το δάνειο των παιδιών για την αγορά του εξοχικού, όταν δεν πήγαινε στους γιατρούς, που προσπαθούσαν να επιδιορθώσουν κατεστραμμένες, από τη δουλειά και το κακό κλίμα της βόρειας Ευρώπης, υγείες.

Τα τελευταία χρόνια η εισροή τέτοιων «κεφαλαίων» σταμάτησε σιγά σιγά, καθώς ο ένας μετά τον άλλο οι συνταξιούχοι εκείνοι φεύγουν από τη ζωή. Ό,τι είχαν να δώσουν για να βοηθήσουν τις οικογένειές τους και την εθνική οικονομία το έδωσαν.

Τώρα πια αντιστράφηκαν οι όροι και το μόνο που αφήνουν στα παιδιά και τα εγγόνια τους είναι η υποχρέωση να πληρώνουν τον ΕΝΦΙΑ, για το σπίτι στο χωριό ή τα διαμερίσματα στην πόλη, που δεν μπορούν να πωληθούν και σπανίως νοικιάζονται.

Ήρθε όμως η σειρά της νέας γενιάς μεταναστών να πράξει το καθήκον της απέναντι στη χώρα. Οι νέοι αυτοί φεύγουν υπό σημαντικά καλύτερους όρους. Δεν κατευθύνονται πια στις φάμπρικες και στις στοές, αλλά στα καλύτερα πανεπιστήμια και νοσοκομεία.

Οι μισθοί που τους περιμένουν εκεί είναι ασυγκρίτως καλύτεροι από τα «επιδόματα» που θα έπαιρναν στην Ελλάδα, ή τις αμοιβές από «προγράμματα», αν ήταν τυχεροί και εργάζονταν σε κάποιο τέτοιο.

Για την ώρα δεν έχουν ιδιαίτερες υποχρεώσεις, οι γονείς τους αντέχουν ακόμη και τα φέρνουν βόλτα με τις συντάξεις. Όπως πάμε όμως (και με τη «διαπραγμάτευση» σε εξέλιξη) σύντομα θα χρειαστεί να τσοντάρουν και αυτοί για να μπορούν να ζουν αξιοπρεπώς.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Θα επιστρέψουν, άραγε, ποτέ;

Προσωπικά πολύ αμφιβάλλω. Θα χρειαστεί να περάσουν χρόνια πολλά, να βελτιωθούν θεαματικά οι συνθήκες στη χώρα μας (και να επιδεινωθούν αντίστοιχα εκεί όπου ζουν τώρα) για να αρχίσουν να σκέφτονται τον επαναπατρισμό.

Ωστόσο, να είστε σίγουροι πως όλο και θα στέλνουν το κατιτίς τους εδώ. Είτε με τη μορφή εμβασμάτων, είτε ως έξοδα διακοπών, ένα μέρος από το εισόδημά τους θα επιστρέφει στην πατρίδα.

Για όσο διάστημα τουλάχιστον θα ζουν και οι δικοί τους, και οι ίδιοι θα έχουν μια επαφή με τον τόπο -τα εξοχικά που είχαν αγοραστεί με τις συντάξεις των παππούδων θα είναι πάντα ένας πόλος έλξης-, η χώρα θα ωφελείται από τη δουλειά τους στο εξωτερικό.

Κάποιοι δεν αποκλείεται να επιστρέψουν και ως επενδυτές, όταν η κατάσταση το επιτρέψει. Άλλοι για να αξιοποιήσουν οικογενειακά κτήματα και άλλοι για να στήσουν νέες, καινοτόμες επιχειρήσεις.

Είπαμε ότι έχουν πλούσια προσόντα. Αν σ’ αυτά προστεθεί η εμπειρία και η τεχνογνωσία που θα πάρουν από το εξωτερικό, μην αμφιβάλλετε ότι, ακόμα αν δεν βρουν ευκαιρίες, θα μπορούν να τις δημιουργήσουν οι ίδιοι.

Αυτοί, με λίγα λόγια, θα βρουν το δρόμο τους. Αυτούς μην τους κλαίτε καθόλου. Εμείς που θα μείνουμε εδώ να δούμε τι θα κάνουμε. Θα μείνουμε με σταυρωμένα χέρια και θα περιμένουμε τη βοήθεια από τους… νεομετανάστες μας;

Ή θα αποφασίσουμε να αλλάξουμε νοοτροπία, να ξεφύγουμε από τη λογική του παρελθόντος και να προσπαθήσουμε να ξαναστήσουμε τη χώρα στα πόδια της;

 Έχει ο καιρός γυρίσματα!

170112 ΠΡΟΒΛΕΨΙΜΟΝ-2

Το ένα πουλάκι:

Καζαμίας 2017, μέρος δεύτερο.

Μάιος:

Μετά την ολοκλήρωση των προκαταρκτικών συνομιλιών μεταξύ «γειτονικών» κομμάτων, φορέων και προσώπων, πραγματοποιείται με τεράστια επιτυχία το ιδρυτικό συνέδριο της Κεντροαριστεράς, στο οποίο αποφασίζεται ομόφωνα η διακήρυξη των θέσεων που περιγράφει το ιδεολογικό στίγμα της παράταξης.

«Η διατύπωσή της είναι σύντομη, σαφής και περιεκτική, ώστε να την αντιλαμβάνονται αμέσως όλοι οι πολίτες που τοποθετούν τον εαυτό τους σ’ αυτό τον χώρο», δήλωσε η (προσωρινή) εκπρόσωπος τύπου. Στη συνέχεια παρουσίασε τη διακήρυξη:

«Κάτι ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία»!

Πιο σύντομη, σαφής και περιεκτική δεν θα μπορούσε να είναι, σχολίασαν οι δημοσιογράφοι, ενώ ιστορικό στέλεχος της Κεντροαριστεράς που θέλησε να κρατήσει την ανωνυμία του σχολίασε λακωνικά: «Τώρα, μάλιστα».

Όχι, στο συνέδριο αυτό δεν αποφασίστηκε ποιος θα ηγηθεί της παράταξης, θέμα που θα είναι αντικείμενο επόμενου συνεδρίου, το οποίο θα διεξαχθεί μόλις ολοκληρωθούν οι προκαταρκτικές ομιλίες μεταξύ «γειτονικών» κομμάτων, φορέων και προσώπων που κινούνται… κάπου ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία.

Δίνεται η πρώτη παράταση στην υποβολή φορολογικών δηλώσεων που έληγε στα μέσα του μήνα, επειδή μόνο καμιά δεκαπενταριά υπόχρεοι πρόλαβαν να υποβάλουν τις δηλώσεις τους εντός προθεσμίας.

Ιούνιος:

Ο πρώτος μίνι καύσωνας! Επιτέλους, λιώνουν τα χιόνια και κυβερνητικοί παράγοντες, μαζί με δημοσιογράφους, κατορθώνουν να προσεγγίσουν τους προσφυγικούς καταυλισμούς που ήταν θαμμένοι επί μήνες.

Προς μεγάλη τους έκπληξη διαπιστώνουν ότι μέσα στις σκηνές δεν υπάρχει ψυχή. Οι πρόσφυγες «την έκαναν» με το πρώτο χιόνι, αφήνοντας έξω από τις σκηνές τους σημειώματα -στα αγγλικά- τού τύπου «κλειστόν λόγω ψύχους».

Ένας μόνο, προφανώς με τη βοήθεια ελλήνων μεταφραστών, έγραψε «πού είναι το κράτος;»

Όπως είναι φυσικό, μεγάλη διαμάχη ξεσπά στη βουλή, στο πρώτο θερινό τμήμα της, με την κυβέρνηση να υποστηρίζει ότι οι πρόσφυγες απλώς έγιναν άφαντοι (μαζί με τα κονδύλια που προορίζονταν γι’ αυτούς) και την αντιπολίτευση να φωνάζει εν χορώ το παλιό σύνθημα «φέρτε πίσω… τους πρόσφυγες».

Το υπουργείο υπόσχεται πως οι καταυλισμοί θα αξιοποιηθούν τους προσεχείς μήνες, κατά τους οποίους αναμένεται τεράστιο κύμα τουριστών, μετά και τις τελευταίες τρομοκρατικές επιθέσεις σε ανταγωνίστριες χώρες και… τη διαφήμιση της Apple.

Το άλλο πουλάκι:

Συνεχίζουμε με το τέταρτο δίμηνο.

Ιούλιος:

Πράγματι, πρωτοφανής ο αριθμός των αφίξεων τουριστών για τη χώρα μας, τόσος που κάποιοι αρχίζουν να υποπτεύονται ότι πολλοί τουρίστες δεν είναι άλλο παρά μεταμφιεσμένοι πρόσφυγες.

«Είδαμε πόσοι έρχονται, να δούμε και πόσοι θα φύγουν», απαντά η αντιπολίτευση στις θριαμβολογίες του υπουργείου Τουρισμού. Στο μεταξύ, η Χαλκιδική «βουλιάζει», ενώ στη Θάσο έχουν μετατρέψει ακόμη και τα κοτέτσια σε ενοικιαζόμενα δωμάτια.

Το σετ ομπρέλα δύο ξαπλώστρες κοστίζει πλέον σε κάποιες παραλίες όσο το δωμάτιο σε πεντάστερο ξενοδοχείο (χωρίς πρωινό). Στο γενικό κλίμα ευφορίας, κανείς δεν προσέχει ότι οι φορολογικοί συντελεστές στα νησιά έχουν φτάσει στο 30%, με… αυξητική τάση. Έτσι κι αλλιώς, κανείς δεν κόβει αποδείξεις!

Στο μέτωπο της διαπραγμάτευσης τώρα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δηλώνει πως «στόχος μας είναι να κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση πριν από τις αυγουστιάτικες διακοπές των εκπροσώπων του κουαρτέτου». Σε παρατήρηση δημοσιογράφου ότι η αξιολόγηση αυτή ήταν να κλείσει τον Οκτώβριο, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απάντησε: «Ε, μέχρι τον Οκτώβριο έχουμε καιρό».

«Εάν εκφραστεί η βούληση από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές η αξιολόγηση μπορεί να κλείσει και σε μια ώρα και να εμπεδωθεί και στην ελληνική οικονομία η σταθερότητα», ανέφερε η υπουργός Εργασίας και κοινωνικής Αλληλεγγύης, Έφη Αχτσιόγλου, ξεχνώντας ότι ακριβώς το ίδιο είχε δηλώσει και τον Ιανουάριο.

Αύγουστος:

Τον μήνα που δεν υπάρχουν ειδήσεις, προκηρύσσεται ο νέος διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες που αυτή τη φορά δεν θα είναι τέσσερις, αλλά οκτώ! Από κάποιους αυτό θεωρείται ήττα της κυβέρνησης, όμως ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης Νίκος Παππάς τούς συμβουλεύει «να μη βιάζονται καθόλου».

Πράγματι, στην τελική ψηφοφορία του σχετικού νομοσχεδίου αποκαλύπτεται ότι στον αριθμό των προς αδειοδότηση καναλιών συμπεριλαμβάνονται τα τρία κρατικά κανάλια, το κανάλι της βουλής καθώς και το ΡΙΚ, τα οποία θα λάβουν άδειες… «αριστίνδην».

Εξηγώντας αυτό το τελευταίο στους δημοσιογράφους ο κύριος Παππάς διευκρινίζει ότι οι εκπρόσωποι αυτών των καναλιών θα κατανεμηθούν σε σουίτες του Αστέρα Βουλιαγμένης όπου θα τους περιμένουν οι τηλεοπτικές άδειες με τις αντίστοιχες συχνότητες. «Για να υπάρχει δικαιοσύνη όμως, η κατανομή στις σουίτες θα γίνει με κλήρωση», τόνισε.

Οι εκπρόσωποι των υπολοίπων καναλιών, οι οποίοι θα συγκρουστούν για τις εναπομείνασες τρεις άδειες, κλείνονται απομονωμένοι σε κελιά των φυλακών Κορυδαλλού, με ένα μπλοκάκι, ένα μολύβι, ένα παγούρι νερό και ξηρά τροφή για δύο μέρες. «Έχουμε και άλλες δουλειές, δεν θα χρονίσουμε με αυτούς», δηλώνει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Στο μεταξύ αρχίζουν και καταφτάνουν στους πολίτες τα πρώτα εκκαθαριστικά σημειώματα για τον φόρο που πρέπει να πληρώσουν. Κάτω από το ποσό οφειλής υπάρχει με έντονα γράμματα η φράση: «Ομόλογα Σώρρα δεν γίνονται δεκτά».

Ο κύριος Αρτέμης Σώρρας αντιδρά αμέσως, δίνοντας στα ΜΜΕ επικυρωμένη φωτοτυπία βιβλιαρίου από ιδιωτική Τράπεζα του Βορείου Πόλου, όπου έχει καταθέσει υπέρ της Ελλάδος άλλα 600 δισ. Το νόμισμα στο οποίο έχει γίνει η κατάθεση είναι… «φλουριά Αγίου Βασιλείου»!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μ’ αυτά και μ’ αυτά όμως πέρασε και ο Αύγουστος που είναι παχιές οι μύγες. Για το τρίτο και τελευταίο τρίμηνο οι προβλέψεις είναι συνταρακτικές. Μην το χάσετε αύριο.

 Διαβάζουμε και βουλωμένα γράμματα!

161221 ΔΙΑΚΡΙΘΕΝ

Το ένα πουλάκι:

Πού ακριβώς βρίσκεται η είδηση;

Συνήθως πίσω από μια είδηση, δηλαδή μια ενδιαφέρουσα ιστορία, κρύβονται πολλές άλλες μικρότερες, τις οποίες όμως καταφέρνει η πρώτη να επισκιάσει. Ίσως να φταίει ο τρόπος που αυτή παρουσιάζεται, ίσως να ευθύνεται και ο δημοσιογράφος που δεν έκανε την καλύτερη δυνατή επιλογή.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά καθώς διάβαζα στην «Καθημερινή» ένα ρεπορτάζ την Βίκυς Κατεχάκη με τον προκλητικό, αλλά και αρκετά παραπλανητικό τίτλο «Έμπνευση, χαμόγελο, δύναμη». (Είδατε τι ανακαλύπτει κανείς, όταν ψάχνει να σχολιάσει μη πολιτικές, μη οικονομικές ειδήσεις;)

Το κείμενο, που συνοδεύονταν από μια φωτογραφία μαύρων νέων να ζωγραφίζουν με την λευκή καθηγήτριά τους έναν τοίχο, ξεκινούσε με την βράβευση μιας Ελληνίδας ως καλύτερης εκπαιδευτικού στην πολιτεία Μέριλαντ των ΗΠΑ.

Η 47χρονη καθηγήτρια Εικαστικών Τεχνών, Σία Κυριακάκου, αναδείχτηκε από το Συμβούλιο Παιδείας πρώτη ανάμεσα σε 56.000 εκπαιδευτικούς που υπηρετούν στην πολιτεία και βραβεύτηκε σε ειδική τελετή στη Βαλτιμόρη.

Ήδη έχουμε το πρώτο δίλημμα για το ποια είναι η πιο εντυπωσιακή «είδηση». Το γεγονός ότι μια Ελληνίδα διακρίθηκε σε ένα ξένο γι’ αυτήν περιβάλλον, ή το ότι σε κάποια περιοχή του κόσμου βραβεύεται κατ’ έτος ο καλύτερος εκπαιδευτικός ανάμεσα σε χιλιάδες συναδέλφους του;

Για να αντιληφθούμε καλύτερα το… παράδοξο του πράγματος, που αποτελεί και είδηση («άνθρωπος δάγκωσε σκύλο»), θα μπορούσαμε να φανταστούμε να συμβαίνει κάτι τέτοιο στον δικό μας τόπο. Μια περιοχή, ή η χώρα ολόκληρη να βραβεύει τον καλύτερο εκπαιδευτικό της χρονιάς!

Τον καλύτερο! Όχι όλους όσους βγήκαν στη σύνταξη, ανεξαιρέτως, είτε εργάστηκαν ευσυνείδητα είτε όχι, είτε πρόσφεραν στην υπόθεση της εκπαίδευσης είτε όχι, είτε αγωνίστηκαν για το δημόσιο Σχολείο είτε το έριξαν στον πλουτισμό από τα ιδιαίτερα...

Μόνο τον καλύτερο! Το διανοείστε; Θα γινόταν πόλεμος. Η αλήθεια είναι ότι παλαιότερα η Ακαδημία Αθηνών βράβευε κάποιους -ποτέ έναν μόνο- δασκάλους μονοθέσιων Σχολείων, συμβολικά όμως, θέλοντας να τιμήσει στο πρόσωπό τους τον Έλληνα Δάσκαλο που μαχόταν για την εκπαίδευση κάτω από δύσκολες συνθήκες.

Άλλο αυτό και άλλο μια προσωπική διάκριση που θα προξενούσε κάθε λογής αντιδράσεις, από ζήλιες και γκρίνιες για άδικη μεταχείριση, μέχρι υπονοούμενα για ευνοϊκή διάκριση, για κομματικές παρεμβάσεις, για… χίλια δυο που θα σκίαζαν το γεγονός της βράβευσης.

Εκεί, λέει μια άλλη λεπτομέρεια του ρεπορτάζ που αποτελεί επίσης «είδηση», οι συνάδελφοί της, μόλις ανακοινώθηκε η νίκη της, ανέβηκαν στις καρέκλες και φώναζαν ρυθμικά το όνομά της.

Το άλλο πουλάκι:

Μια καθηγήτρια Εικαστικών Τεχνών!

Να ακόμη κάτι που θα μπορούσε να αποτελεί κρυμμένη «είδηση». Όχι της Γλώσσας, όχι των Μαθηματικών, των Φυσικών Επιστημών ή έστω της Ιστορίας, γνωστικών αντικειμένων που στα δικά μας Σχολεία θεωρούνται… πρωτεύοντα, αλλά των Εικαστικών Τεχνών!

Ψάχνοντας παρακάτω το ρεπορτάζ, μπορεί να βρει κανείς και άλλες πολλές κρυμμένες «ειδήσεις». Και πρώτα το γεγονός ότι η κυρία Σία Κυριακάκου, «Μς Κ» για τους μαθητές της, είχε τα προσόντα αλλά και τη δυνατότητα να διδάξει σε κάποιο Πανεπιστήμιο ή Κολέγιο, αλλά προτίμησε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Και μάλιστα όχι σε κάποιο προνομιούχο Σχολείο, αλλά εκεί όπου τα παιδιά καταφτάνουν με χιλιάδες προβλήματα από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Το ρεπορτάζ αναφέρει ότι τα τελευταία τρία χρόνια διδάσκει στο Mervo, ένα δημόσιο τεχνικό σχολείο με 2.000 Αφροαμερικανούς μαθητές, από τους οποίους οι 9 στους 10 ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.

«Οι περισσότεροι προέρχονται από μονογονεϊκές οικογένειες που παλεύουν για να τα βγάλουν πέρα», λέει η καθηγήτρια και περιγράφει τη θλιβερή κατάσταση. «Από στοιχεία που έχουμε, το 70% των μαθητών του σχολείου μας έχουν υποστεί κακοποίηση κάποια στιγμή στη ζωή τους, ενώ το 50% των αγοριών έχει συλληφθεί και έχει καταλήξει στη φυλακή. Κάθε χρόνο μαθαίνω ότι τουλάχιστον ένας από τους μαθητές μου πεθαίνει από ναρκωτικά».

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον επέλεξε -ναι ήταν επιλογή της- να εργαστεί η καλή καθηγήτρια. Διότι -και αυτό είναι ένα άλλο στοιχείο που αναδύει έντονο άρωμα «είδησης»- απευθύνθηκε σε τρία Σχολεία, μέχρι να βρεθεί ένα, ένας διευθυντής δηλαδή, να αποδεχτεί τον τρόπο διδασκαλίας της.

Οι υπόλοιποι προσπάθησαν να την αποθαρρύνουν, λέγοντάς της ότι δεν είναι αυτά τα πράγματα για τους συγκεκριμένους μαθητές των φτωχών και υποβαθμισμένων συνοικιών της Βαλτιμόρης.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ήταν όντως δύσκολες οι συνθήκες.

Όμως η καλή καθηγήτρια αυτό που στην αρχή έμοιαζε αδύνατο το κατάφερε μέσα σε λίγους μήνες. Σήμερα, οι μαθητές της φτάνουν στην τάξη πριν ακόμη χτυπήσει το πρώτο κουδούνι και περιμένουν με ανυπομονησία το μάθημά της. Και δεν το κάνουν μόνο για να μάθουν γλυπτική και ζωγραφική...

«Αυτό που διδάσκω τους μαθητές μου δεν περιορίζεται στο μάθημα της τέχνης. Αυτό που στην πραγματικότητα τους διδάσκω είναι η δύναμη της ψυχής και η πίστη στον εαυτό τους. Τους διδάσκω ότι η επιτυχία έρχεται ύστερα από σκληρή δουλειά και επιμονή.

Τους λέω να παίρνουν ρίσκα, να προκαλούν τον εαυτό τους και να απελευθερώνονται από τα σύνορα της κοινωνίας. Τους μαθαίνω πώς να στηρίζουν τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους, αλλά και πώς να επιβιώνουν σε αυτόν τον κόσμο και να βρίσκουν τη θέση τους μέσα σ’ αυτόν».

Πώς λοιπόν να μην πανηγυρίσουν μαζί της τη βράβευσή της; Και πώς να μην την συνοδεύσουν στη σκηνή, για να την τιμήσουν σε μια από τις πιο όμορφες και σημαντικές στιγμές της καριέρας της;

 Υπάρχουν και αυτά!

161214 ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΑΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Χθες είπαμε προσωπικές ιστορίες.

Οι οποίες όμως είναι και συλλογικές, αφού, λίγο πολύ, όλα τα παιδιά εκείνης της εποχής κάπως έτσι μεγάλωναν. Το «πρόβλημα» είναι ότι, όσο μεγαλώναμε, τα παιδικά όνειρα άρχισαν ένα ένα να πραγματοποιούνται, ώσπου στο τέλος ξεμείναμε από τέτοια.

Πρώτα πρώτα αρχίσαμε να ξεφεύγουμε από τα μικρά παλιά σπίτια μας και να μπαίνουμε σε μικρά καινούρια διαμερίσματα. Με κεντρική θέρμανση, με κανονικό μπάνιο, με ζεστό νερό, με ηλεκτρικές συσκευές, με παιδικά δωμάτια…

Έπειτα ακολούθησε η αγορά αυτοκινήτου. Μικρά «οικογενειακά» αυτοκινητάκια, Φίατ 128, κανένα Όπελ Καντέτ, μικρά Πεζό ή Ρενώ, ακόμη και Ντάτσουν 120 Υ, για τους πιο σπορτίφ. Σπάνια έβλεπες κανένα Άλφα Ρομέο, αγορασμένο από κάποιον ανύπαντρο στρατιωτικό.

Η εξάπλωση των ΙΧ έγινε σταδιακά στην αρχή και ραγδαία αργότερα, σε τέτοιο βαθμό που μέσα σε λίγα χρόνια γέμισαν οι γειτονιές παρκαρισμένα αυτοκίνητα και δεν είχαμε πού να παίξουμε.

Στο μεταξύ μεγαλώσαμε κι εμείς και ανοίξαμε τα φτερά μας για την περιπέτεια των σπουδών και την αναζήτηση της τύχης μας σε άλλους τόπους. Όσοι ξαναγυρίσαμε στη Δράμα, όχι και πάρα πολλοί, ξεκινήσαμε μια νέα ζωή, μέσα στις δεκαετίες της αφθονίας που ακολούθησαν.

Κατά τις οποίες, τα μικρά διαμερίσματα έγιναν τεράστιες μεζονέτες και τα οικογενειακά αυτοκίνητα θηριώδη τζιπ, πράγματα δηλαδή που δεν υπήρχαν σε κανένα παιδικό μας όνειρο. Τα έφερε όμως η ζωή μπροστά μας κι εμείς δεν είπαμε όχι.

Κάπως έτσι αρχίσαμε να ξεμένουμε από όνειρα και καταλήξαμε να αναζητούμε, όλο και πιο πολύ, το καλύτερο στο… περισσότερο και στην υπερβολή. Ας ξαναγυρίσουμε όμως πίσω στα χρόνια του 1960, διότι εκείνη την εποχή υποτίθεται πως προσπαθούμε να συγκρίνουμε με τη σημερινή.

Τότε, λοιπόν, συνέβη κάτι που δεν είχε προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία. Εμφανίστηκε ξαφνικά μια εντελώς καινούρια κοινωνική κατηγορία -όχι τάξη, κατηγορία-, οι νέοι άνθρωποι!

Μέχρι τότε οι άνθρωποι ωρίμαζαν απότομα. Από εκεί που ήταν παιδάκια, γινόταν ξαφνικά ώριμοι άντρες και γυναίκες. Οι περισσότεροι περνούσαν τα νεανικά τους χρόνια σαν young men και young ladies, νεαροί κύριοι και νεαρές κυρίες, δηλαδή σαν μεγάλοι άνθρωποι αλλά σε μικρότερη ηλικία.

Το άλλο πουλάκι:

Τότε όμως άλλαξαν όλα.

Ξαφνικά εμφανίστηκε μια γενιά που ήθελε να ζήσει την ηλικία της. Ήθελε να έχει το δικό της ντύσιμο, να ακούει τη δική της μουσική, να διαβάζει τα δικά της έντυπα, να διασκεδάζει με τον δικό της τρόπο, να ζει τη δική της ζωή…

Αυτό μπορεί να είχε ξεκινήσει κάποια χρόνια νωρίτερα στην Αμερική, με την εμφάνιση κυρίως του ροκ εντ ρολ, όμως πήρε διαστάσεις κινήματος και κορυφώθηκε παγκοσμίως τη δεκαετία του 1960, οπότε έφτασε και στην ταλαιπωρημένη χώρα μας.

Έτσι, τα νέα παιδιά της εποχής, από εκεί που μέχρι τότε διασκέδαζαν με τα ελαφρά και τα λαϊκά τραγούδια των γονιών τους, άρχισαν ξαφνικά να ακούν ροκ μουσική -όχι μόνο να ακούν, αλλά και να γράφουν δική τους.

Εμφανίστηκαν νέα στέκια, τα κλαμπ και οι μπουάτ, νέοι καλλιτέχνες και συγκροτήματα, νέοι ραδιοφωνικοί παραγωγοί που ενημέρωναν τη νεολαία αλλά και κατηύθυναν τα γούστα της. Βέβαια ήρθε η χούντα και όλα αυτά μπήκαν στον γύψο, όμως ο σπόρος είχε πέσει.

Συμβαίνουν κοσμογονικά πράγματα στο τραγούδι εκείνα τα χρόνια. Η πρώτη αναγέννηση του ρεμπέτικου χάρη στις επανεκτελέσεις παλιών επιτυχιών από τον Βασίλη Τσιτσάνη. Η μελοποίηση των μεγάλων μας ποιητών από τον Μίκη Θεοδωράκη.

Η εμφάνιση δημοφιλών συγκροτημάτων όπως οι Τσαρμς, οι Φόρμινξ, οι Άιντολς, οι Ολύμπιανς... Η δημιουργία της δισκογραφικής εταιρίας LYRA από τον Αλέκο Πατσιφά και η έναρξη του Νέου Κύματος. Η «οδός ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι και το «φορτηγό» του Διονύση Σαββόπουλου…

Αντίστοιχα πράγματα συμβαίνουν και στον ελληνικό κινηματογράφο. Από τη μια έχουμε τη χρυσή εποχή της κωμωδίας με τους μεγάλους πρωταγωνιστές που θαυμάζουμε μέχρι σήμερα. Συγχρόνως όμως ξεκινά η περίοδος των μεγάλων δημιουργών.

Οι ταινίες του Τάκη Κανελλόπουλου, του Αλέξη Δαμιανού, του Ροβήρου Μανθούλη και άλλων σπουδαίων σκηνοθετών φέρνουν στις αίθουσες και μυούν το μεγάλο κοινό σε ένα άλλο είδος σινεμά, προετοιμάζοντας το έδαφος για την μετέπειτα γενιά των κινηματογραφιστών.

Αν πεις για περιοδικά! Κοντά στα μεγάλης κυκλοφορίας λαϊκά περιοδικά, όπου όμως αρθρογραφούσαν και σπουδαίοι άνθρωποι του πνεύματος, υπήρχαν τα σημαντικότατα περιοδικά λόγου και τέχνης, που απευθύνονταν κυρίως στους νέους της εποχής.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ένα άρωμα αναγέννησης.

Αυτό ήταν το δημιουργικό πνεύμα της δεκαετίας του 1960. Ένα πνεύμα που όμοιό του δεν ξαναφάνηκε στον πολιτισμό της χώρας. Υπάρχει βέβαια το ερώτημα τι από όλα αυτά έφτανε στην επαρχία και σε πόλεις όπως η δική μας.

Ό,τι μπορούσε να περάσει μέσα από τα κύματα του ραδιοφώνου, τις σελίδες των εφημερίδων μεγάλης κυκλοφορίας και τα περιοδικά. Υπήρχε ευτυχώς ο κινηματογράφος, τόσες αίθουσες διέθετε η πόλη μας, που μετέφερε κι εδώ κάτι από το κλίμα των αλλαγών.

Ας μην ξεχνάμε ότι η επαρχία εκείνη την εποχή ζούσε έντονα ένα άλλο φαινόμενο, εκείνο της μετανάστευσης, με εκατοντάδες χιλιάδες νέων ανθρώπων να εγκαταλείπουν τις πόλεις και τα χωριά τους για την πρωτεύουσα ή το εξωτερικό. Τι είπαμε χθες; Πρώτα το ζην και μετά το ευ ζην.

Άντε, λοιπόν τώρα, να απαντήσεις αν «το επίπεδο ζωής για ανθρώπους σαν εμάς ήταν καλύτερο τη δεκαετία του 1960 ή σήμερα».

 «Χρόνια είναι, Ευτέρπη, και περνούν»!

161013 ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τα παιδιά είναι παιδιά.

Μη φοβάστε, δεν θυμήθηκα ξαφνικά το μάθημα της Λογικής, στο οποίο προσπαθούσαν να μας μυήσουν οι καλοί καθηγητές μας, στα χρόνια του Λυκείου, αν και θα ήταν χρήσιμο. Θέλω απλώς να τονίσω κάτι που φαίνεται να ξεχνούν όσοι αντιδρούν στη φοίτησή τους (των παιδιών, όχι τη δική τους) στα Σχολεία μας.

Θα το μάθατε, φαντάζομαι, ότι υπήρξαν αντιδράσεις και στην περιοχή μας. Σύλλογοι γονέων κάλεσαν τα μέλη τους σε συνελεύσεις για ενημέρωση και λήψη αποφάσεων σχετικά με την (πιθανή) φοίτηση προσφυγόπουλων στο Σχολείο των παιδιών τους.

Από τις πληροφορίες που έχω, μόνο ενημέρωση δεν υπήρξε, αφού κανείς δεν είναι ενημερωμένος για να ενημερώσει και τους άλλους. Εδώ εστιάζονται μεγάλες ευθύνες της πολιτείας, που ξεκινά ένα πρόγραμμα, χωρίς να έχει προηγουμένως πει ξεκάθαρα τι, πως, με ποιους και κάτω από ποιες συνθήκες θα πραγματοποιήσει.

Δεν εννοώ το γενικό πλάνο «τα παιδιά θα μετακινούνται με λεωφορεία, θα πηγαίνουν στο Σχολείο στις 2 η ώρα και θα διδάσκονται κάποια μαθήματα». Για τη Δράμα, ας πούμε, δεν ξέρουμε ακόμη από επίσημα χείλη ποια θα είναι τα Σχολεία αυτά.

Δεν ξέρουμε πόσα και ποια παιδιά θα φοιτήσουν στο κάθε Σχολείο, δεν ξέρουμε αν τελικά θα συνυπάρχουν κάποιες ώρες με τα παιδιά του ολοήμερου ή όχι, δεν ξέρουμε τι γίνεται με τα θέματα υγείας ή εμβολιασμού τους που ίσως προκύψουν.

Είναι λογικό (είναι;) αυτή η μυστικοπάθεια να γεννά μια καχυποψία, η οποία, αν προστεθεί στη γενικότερη απώλεια εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση, ειδικά για τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε το μεταναστευτικό, να δημιουργεί μια δικαιολογημένη, σε ένα βαθμό, ανησυχία σε κάποιους γονείς.

Φαίνεται όμως πως αυτή είναι η επιφάνεια, κάτω από την οποία κρύβονται άλλα πράγματα. Φαίνεται πως υπάρχουν γονείς οι οποίοι… δεν θέλουν εδώ τους μετανάστες. Δεν νομίζω ότι μπορώ να το πω πιο απλά και πιο ανώδυνα γι’ αυτούς.

Αυτό προκύπτει από ένα σωρό συζητήσεις, στις οποίες φαίνεται πως, τελικά, το πρόβλημα δεν είναι τα παιδιά, τα οποία είναι απλώς… παιδιά. Και, δυστυχώς, κινδυνεύουν να γίνουν για άλλη μια φορά θύματα των αντιλήψεων και των επιδιώξεων των μεγάλων.

Το άλλο πουλάκι:

Όμως τα παιδιά είναι παιδιά!

-Ναι, αλλά αυτά έχουν βιώσει τον τρόμο και τη βία του πολέμου, πράγματα που τα δικά μας παιδιά τα ξέρουν μόνο από τα βιντεοπαιχνίδια. Ποιος μας λέει ότι δεν θα μεταφέρουν αυτή τη βία και μέσα στο Σχολείο;

-Γιατί, είχαμε καμιά τέτοια ένδειξη από τα παιδάκια της Σερβίας που είχαμε φιλοξενήσει πριν από χρόνια, τα οποία εκείνα κι αν είχαν παραστάσεις από βομβαρδισμούς και σφαγές;

-Όχι, αλλά το ίδιο είναι;

Καταλάβατε; Πάει το επιχείρημα του πολέμου, το οποίο προσπαθούσε να κρύψει πίσω του κάτι άλλο, προφανώς το θρήσκευμα των παιδιών. Το ίδιο εύκολα μπορεί να καταρριφθεί και το «επιχείρημα» πως κάποιοι από τους γονείς των παιδιών αυτών είναι βίαιοι και αυτό ίσως το μετέδωσαν στα παιδιά τους.

-Τα Σχολεία μας δέχονται χωρίς καμιά απολύτως διάκριση, και πολύ καλά κάνουν, παιδιά ηρωινομανών, παιδιά γονέων που ασκούν βία επάνω τους, παιδιά δολοφόνων… Γιατί θα πρέπει να φοβόμαστε και να αρνούμαστε τη φοίτηση ειδικά στα παιδιά των προσφύγων;

Η απάντηση δίνεται έμμεσα, αλλά συχνά και άμεσα από τους συνομιλητές μας και εδώ εδράζει η άρνησή τους να δεχτούν τα παιδιά: Αυτοί έχουν έναν άλλο πολιτισμό, επεκτατικό, που θα επιβληθεί στον δικό μας (εννοείται τον ελληνοχριστιανικό) και θα τον εξαφανίσει.

Στη στήριξη αυτής της άποψης επιστρατεύονται ένα σωρό απίθανες ιστορίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και όλες, μα όλες, έχουν διαψευστεί τόσο από την Εκκλησία και το Γενικό Επιτελείο Στρατού, όσο και από τους άλλους αρμόδιους φορείς.

Για εικόνες που αποκαθηλώθηκαν και καταπατήθηκαν, για λειτουργιές που πετάχτηκαν στα σκουπίδια, για σημαίες που κατέβηκαν από τον ιστό με τη βία, για εθνόσημα ένστολων που κρύβονται, προκειμένου να μην προκαλούν…

Ακόμη όμως κι αν κάτι από όλα αυτά είχε μια δόση αλήθειας, αυτό τι έχει να κάνει με τα παιδιά και το δικαίωμά τους να φοιτήσουν σε κάποιο κανονικό Σχολείο; Και, εν τέλει, πόσο κινδυνεύουν τα Ελληνόπουλα ενός ολόκληρου Σχολείου να χάσουν την ταυτότητά τους, αν συνυπάρξουν με μερικά παιδιά μεταναστών;

Μήπως το πιο πιθανό δεν είναι να συμβεί το αντίθετο, όπως το είδαμε να συμβαίνει με τόσα αλλοδαπά παιδάκια που, μπαίνοντας στα Σχολεία μας… ελληνοποιήθηκαν;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τα παιδιά είναι παιδιά!

Κι αν πρέπει το Σχολείο να κάνει κάτι γι’ αυτά δεν είναι άλλο από το να επαναλάβει προς όλους τα λόγια του Χριστού, όπως μας τα μεταφέρει ο Ματθαίος στο Ευαγγέλιό του (ιθ,13): «Άφετε τα παιδία και μη κωλύετε αυτά ελθείν προς με».

Και, μια και το έφερε η κουβέντα, ας θυμηθούμε και κάποια λόγια, για τις σχέσεις των θρησκειών και των πολιτισμών, του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστάσιου, ο οποίος τόσο είχε αγκαλιάσει τους μουσουλμάνους πρόσφυγες του πολέμου:

«Μην ανησυχείτε, δεν πιστεύω ότι ένα δάσος είναι πιο όμορφο όταν έχει μόνο ένα είδος δέντρου. Ξέρω ότι είναι ευλογία να υπάρχουν πολλά δέντρα και πολλοί θάμνοι, αρκεί να είναι υγιή.

Όσο για τη φοβερή ραδιενέργεια μίσους που εξαπλώνεται στις διάφορες περιοχές, το ιδιαίτερο χρέος των ευσυνείδητων χριστιανών είναι να αντισταθούν με πρωτοβουλίες αγάπης.

Στη σύγχρονη πλουραλιστική κοινωνία, η μόνη δυνατότητα για ειρηνική συμβίωση είναι η αποδοχή της ιδιαιτερότητας του άλλου, ο σεβασμός της αξιοπρέπειας και της θρησκευτικής ελευθερίας του κάθε ανθρώπου.

Το λάδι της θρησκείας είναι για να επουλώνει τις πληγές και να μαλακώνει τις καρδιές. Για να βοηθά τους ανθρώπους να βρουν την ελπίδα».

Αμήν!

Μιλάμε για παιδιά, για τα παιδιά μας!