190702 ΑΚΥΚΛΟΦΟΡΗΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Και τι πάθαμε;

Ενώ οι μέρες περνούν –μπήκαμε στον Ιούλιο- και οι εκλογές είναι μια ανάσα μακριά, εγώ θα μείνω πιστός στο κλίμα των ημερών. Ποιο είναι αυτό; Να μην ασχολείται σχεδόν κανείς με την αναμέτρηση της Κυριακής.

Θεωρώντας, λοιπόν, ότι δεν έχουμε και τόσα πολλά να πούμε -τι να προσθέσουμε μετά από τόσα που σας λέμε, χρόνια τώρα;- θα ασχοληθούμε σήμερα με κάτι άλλο που παρατηρήσαμε τις προηγούμενες μέρες. 

Ας κάνουμε όμως μια εισαγωγή, που απαντά στο «και τι πάθαμε», με το οποίο ξεκινήσαμε την κουβέντα μας. Έχετε προσέξει ότι πολλές φορές είμαστε απόλυτοι σε κάποια θέματα, μέχρι η ζωή να μας αναγκάσει να κάνουμε πίσω;

Σου λέει ο άλλος, για παράδειγμα, «εμένα μου είναι αδύνατον να κόψω το τσιγάρο». Όταν όμως του χτυπήσει την πόρτα κάποιο έμφραγμα, όχι μόνο το κόβει, αλλά… απορεί που υπάρχουν άνθρωποι που καπνίζουν.

Το ίδιο και ο ευτραφής εκείνος καλοφαγάς που δεν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του να κάνει οποιαδήποτε μορφή δίαιτας, διότι δεν είναι δυνατόν να στερηθεί κάποια, έστω και μία, από τις αγαπημένες του λιχουδιές.

Όταν όμως δει τα σκούρα (συνήθως με τη μορφή ιατρικών εξετάσεων) τότε να δείτε πώς κόβει μια χαρά όλα όσα δίνουν γεύση και νοστιμιά στο φαγητό, περιοριζόμενος στο να τρώει κυρίως ανάλατα χορταρικά.

Ή εκείνη η μητέρα που θεωρεί ότι, αν αφήσει, έστω για μέρα, μόνους στο σπίτι τον σύζυγο και τα παιδιά της, το σπίτι θα βουλιάξει. Θα μείνουν νηστικοί, άπλυτοι, θα αρρωστήσουν, ενώ στο σπίτι θα εμφανιστούν άγρια θηρία.

Έρχεται τότε κάτι που την υποχρεώνει να τους εγκαταλείψει όχι για μία ή δύο μέρες, αλλά για εβδομάδες. Και βλέπει πως τίποτε από όσα φοβόταν δεν συνέβη. Απεναντίας, πέρασαν και μια χαρά χωρίς εκείνη.

Μπορούμε να αναφέρουμε πάρα πολλά τέτοια παραδείγματα. Για τον καταστηματάρχη που πιστεύει ότι, αν απουσιάσει μια ώρα από το μαγαζί του, οι υπάλληλοι θα τα κάνουν θάλασσα και δεν θα ξαναπατήσει πελάτης.

Όταν αναγκάζεται να απουσιάσει, βλέπει ότι η δουλειά κύλησε πολύ καλύτερα, ενώ οι πελάτες έμειναν ιδιαίτερα ευχαριστημένοι από τους υπαλλήλους του, οι οποίοι, απόντος του αφεντικού, πήραν πρωτοβουλίες και έδειξαν άλλο πρόσωπο.

Το άλλο πουλάκι:

Έτσι είναι!

Συχνά η ζωή σε υποχρεώνει να κάνεις πράγματα που τα θεωρούσες απίθανα. Αυτό όμως δεν είναι το ενδιαφέρον. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο ερώτημα γιατί δεν τα κάνεις μόνος σου, πριν αναγκαστείς από τις συνθήκες.

Και να ξανατονίσουμε ότι μιλάμε για εκείνες τις περιπτώσεις κατά τις οποίες αποδεικνύεται ότι όχι απλώς δεν ήταν δύσκολο να αποφασίσεις τις αλλαγές, αλλά και ότι αυτές αποδείχθηκαν ιδιαιτέρως αποτελεσματικές και ευεργετικές.

Με ποια αφορμή όμως σας τα λέμε όλα αυτά; Θα προσέξατε –όλοι το πρόσεξαν- ότι την προηγουμένη εβδομάδα έκλεισε για κάποιες μέρες η κυκλοφορία (των οχημάτων) στο κέντρο της πόλης.

Στο κλείσιμο αυτό οδηγηθήκαμε ύστερα από τα προβλήματα που δημιούργησαν οι έντονες βροχοπτώσεις στα φρεάτια και συγκεκριμένα σε εκείνα μπροστά στο παλιό Δημαρχείο. έπρεπε να πραγματοποιηθούν εργασίες συντήρησης.

Για να εγκατασταθεί, λοιπόν, το συνεργείο και να μπορέσει να εκτελέσει τις εργασίες, έκλεισε από τα οχήματα όλο το κέντρο της πόλης. Και το ερώτημα τίθεται πλέον επί του πραγματικού: Και τι πάθαμε;

Ξέρω. Θα μου πείτε ότι ταλαιπωρήθηκαν οι οδηγοί που ήθελαν να περάσουν από το κέντρο, ειδικά εκείνοι που δεν ήξεραν ότι ήταν κλειστό και έφταναν ξαφνικά μπροστά στο πρόβλημα χωρία καμιά προετοιμασία.

Ταλαιπωρήθηκαν επίσης και κάποιοι ταξιτζήδες που αναγκάστηκαν να μπουν σε στενά από τα οποία, σε διαφορετική περίπτωση, δεν περνούσαν ούτε… με σφαίρες. Ναι αυτό είναι αλήθεια, όμως δεν είναι πρόβλημα.

Όλα αυτά εμφανίστηκαν επειδή το κλείσιμο του κέντρου προέκυψε ξαφνικά, χωρίς κάποια προηγούμενη πρόβλεψη και αντίστοιχη ρύθμιση για το πώς θα μπορούσαν να κινηθούν εναλλακτικά οι οδηγοί.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτά… βολεύονται εύκολα.

Αν δώσεις σε κάποιους ειδικούς να σου σχεδιάσουν έναν διαφορετικό τρόπο κυκλοφορίας, θα δεις ότι δεν είναι πρόβλημα. Εξάλλου, κάτι τέτοιο έχει συμβεί σε πάρα πολλές πόλεις, και της χώρας μας.

Το ζητούμενο είναι να αλλάξουμε αντίληψη. Διότι, όταν εμείς λέμε κυκλοφορία, και μάλιστα κυκλοφορία στο κέντρο της πόλης, εννοούμε κυκλοφορία… οχημάτων. Κακώς! Διότι στις πόλεις (θα έπρεπε να) κυκλοφορούν κυρίως πεζοί.

Αυτές τις μέρες, λοιπόν, που ήταν ελεύθεροι να κυκλοφορήσουν στους δρόμους του κέντρου, η εικόνα του πραγματικά άλλαξε. Έβλεπες ένα διαφορετικό ρυθμό να κυριαρχεί και να αυτό είχε απήχηση στην ψυχολογία των πολιτών.

Και των (πολλών) καταστηματαρχών. Οι οποίοι, σε κουβέντες που είχαμε μαζί τους, έδειχναν ενθουσιασμένοι που δεν υπήρχε αυτή η συνεχής και ενοχλητική ροή οχημάτων μπροστά από τα μαγαζιά τους.

Ενοχλητική και μόνο με τον συνεχή θόρυβο, τη σκόνη, τα κορναρίσματα, τις εξατμίσεις, τα παράνομα παρκαρίσματα, τα μαλώματα των οδηγών ή τα σφυρίγματα των τροχονόμων όταν το κακό παραγινόταν.

Είδαμε, λοιπόν, ότι, όχι μόνο δεν πάθαμε και τίποτα σπουδαίο, όπως κάποιοι φοβούνται ότι θα συμβεί, αλλά τα περάσαμε μια χαρά. Κάτι εξάλλου που το έχουμε δει και σε άλλες περιπτώσεις, γιορτών, εκδηλώσεων κ.λπ.

Μήπως είναι καιρός να εξετάσουμε μια πιο μόνιμη τέτοια κατάσταση;

 Ούτε κυκλοφορώ, ούτε οπλοφορώ!

190516 ΑΝΟΙΚΟΚΥΡΕΥΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δυο εικόνες χίλιες σκέψεις!

                 

Δεν είμαι πολύ καλός στις περιγραφές, όμως θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω αυτό που θέλω σε δυο εικόνες. Μη φοβόσαστε, δεν θα κάνουμε χίλιες σκέψεις, θα περιοριστούμε αρκετά, όμως ο καθένας μπορεί να κάνει τις δικές του.

Η πρώτη εικόνα μάς έρχεται από το περιαστικό άλσος στους πρόποδες του Κορυλόβου. Θέλετε να ανέβουμε και λίγο παραπάνω; Ας το κάνουμε. Αυτό άλλωστε κάνουν καθημερινά και πολλοί συμπολίτες μας.

Άλλοι περπατούν ή τρέχουν και ανεβαίνουν προκειμένου να αθληθούν, και άλλοι για να απολαύσουν τη φύση, τη θέα από ψηλά, την ησυχία μακριά από το θόρυβο της πόλης… Κάποιοι και για να απολαύσουν ένα… σάντουιτς! 

Για άλλους το μέρος αποτελεί και πρόχειρη ερωτική φωλιά. Όχι, δεν τους έχουμε δει με τα μάτια μας, αλλά το καταλαβαίνει κανείς εύκολα, αν παρατηρήσει τα… αποδεικτικά στοιχεία που υπάρχουν γύρω.

Όπως καταλαβαίνετε, όλοι αυτοί δεν αποτελούν μια ομοιογενή ομάδα. Δεν έχει σημασία. Ούτε κι εμείς θα μιλήσουμε για όλους, παρά για εκείνους που φεύγουν από το δάσος αφήνοντας πίσω έντονα τα κάθε είδους σημάδια της παρουσίας τους εκεί.

Ας ξεκινήσουμε όμως ανάποδα. Έχουμε προσέξει ότι υπάρχουν συμπολίτες μας οι οποίοι δεν επισκέπτονται την περιοχή μόνο για τις ομορφιές της. Το κάνουν προκειμένου να μαζέψουν τα σκουπίδια που βλέπουν πεταμένα παντού.

Πρόκειται συνήθως για μέλη και φίλους της Οικολογικής Κίνησης, αλλά, για να είμαστε δίκαιοι, δεν είναι μόνο αυτοί. Υπάρχουν και άλλοι πολλοί που ενδιαφέρονται για την καθαριότητα στα μονοπάτια και τα σημεία αναψυχής.

Από την άλλη όμως, υπάρχουν και εκείνοι που όχι απλώς δεν ενοχλούνται με την παρουσία σκουπιδιών, αλλά φαίνεται πως αυτά τους αρέσουν τόσο πολύ που φροντίζουν να τα κάνουν περισσότερα. Αυτοί, στην πλειονότητά τους είναι νέα παιδιά.

Πώς το ξέρουμε; Ίσως να κάνουμε λάθος, δεν μπορούμε να φανταστούμε όμως πολλούς μεγάλους ανθρώπους που ανεβαίνουν στον Κορύλοβο κουβαλώντας μαζί τους σάντουιτς και μπύρες.

Εξάλλου μπορεί να τους δει κανείς να ανηφορίζουν με γκαζωμένα τα μηχανάκια και τις σακούλες από τα σαντουιτσάδικα περασμένες στο τιμόνι. Σακούλες που μετά, μαζί με όλες τις συσκευασίες, θα μείνουν κάπου εκεί να… στολίζουν τον τόπο.

Το άλλο πουλάκι:

Εικόνα δεύτερη.

Η γιαγιά φαίνεται να είναι πάνω από ογδόντα ετών. Κινείται δύσκολα, με τη βοήθεια ενός μπαστουνιού. Στα χέρια της κρατά δυο σακούλες. Η μια δεμένη σφιχτά και η άλλη ανοιχτή. Η δεύτερη είναι της ανακύκλωσης.

Στέκεται κοντά στους κάδους. Ακουμπά κάπου δίπλα το μπαστούνι της και ανοίγει με δυσκολία εκείνον των σκουπιδιών. Αφήνει προσεκτικά μέσα τη δεμένη σακούλα και μετά τον ξανακλείνει καλά.

Στη συνέχεια ανοίγει τον μπλε κάδο. Αδειάζει σχολαστικά μέσα το περιεχόμενο της άλλης σακούλας και τη διπλώνει προσεκτικά. Μετά κλείνει τον κάδο, παίρνει το μπαστουνάκι και ξεκινά για το σπίτι της.

Κάποιες φορές τη βλέπω να μαζεύει και τα πεταμένα γύρω από τους κάδους σκουπίδια που αφήνουν άλλοι «προκομμένοι» ή «βιαστικοί» συμπολίτες μας. Τα ρίχνει κι αυτά στον κάδο μαζί με τα δικά της.

Όταν την είδα για πρώτη φορά, σκέφτηκα να της πω «μπράβο γιαγιά». Δεν το έκανα όμως επειδή ξέρω ότι η έκφραση συγχαρητηρίων, μερικές φορές, υποδηλώνει κάποιου είδους ανωτερότητα αυτού που τα εκφράζει.

Ότι τάχα αυτός ξέρει πολύ καλά ποιο είναι το σωστό, το εφαρμόζει απαρεγκλίτως στη ζωή του, και, όταν βλέπει και κάποιον άλλο να το κάνει, το αναγνωρίζει αμέσως και σπεύδει να τον συγχαρεί. 

Ποιος είμαι εγώ που θα συγχαρώ τη νοικοκυρά γιαγιά; Σαν να συγχαίρει ο μαθητής τον δάσκαλο, επειδή εκείνος του έδειξε πώς να λύσει σωστά μια άσκηση. Να τον ευχαριστήσει, μάλιστα˙ όχι όμως να τον συγχαρεί!

Έχοντας αυτές τις δυο εικόνες στο μυαλό, μπορεί κανείς να προβληματιστεί… πάνω σε τι νομίζετε; Θα σας φανεί παράξενο, αν πω πάνω στην τυπική εκπαίδευση που παίρνουν τα παιδιά μας από το Σχολείο.

Διότι εδώ έχουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα χαμένου χρόνου και κόπου, αφού τα παιδιά μας, τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν δεχτεί (υποστεί, αν θέλετε) αμέτρητες ώρες Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης. 

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Συστηματικής, έτσι;

Και να τα προγράμματα, και να τα μαθήματα, και να οι δράσεις πεδίου, και να οι εκθέσεις έργων και οι παρουσιάσεις αποτελεσμάτων… Πού πήγαν όλα αυτά; Τι άφησαν στα παιδιά, όταν δεν τους έμαθαν ούτε τα σκουπίδια τους να παίρνουν φεύγοντας από κάπου;

Από την άλλη, ποιος και με ποιον τρόπο «εκπαίδευσε» τη γιαγιά, και όλες τις άλλες νοικοκυρές, που λειτουργούν υποδειγματικά, όσον αφορά τα οικιακά απορρίμματα και την ανακύκλωση των συσκευασιών;

Αν όλα τα εξειδικευμένα προγράμματα και οι τόσες  στοχευμένες παρεμβάσεις δεν κάνουν παρά… μια τρύπα στο νερό, τότε μήπως θα πρέπει να ξανασκεφτούμε τους τρόπους με τους οποίους εκπαιδεύουμε τη νέα γενιά;

Μήπως αυτή η πολυδιάσπαση των στόχων, μέσα από την Αγωγή του πολίτη, την Αγωγή του καταναλωτή, την Αγωγή Υγείας, την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση, την Αγωγή του τηλεθεατή ή του χρήστη νέων τεχνολογιών, ακόμη και την Αισθητική Αγωγή... 

Μήπως αποτυγχάνει στο ουσιώδες, να οδηγήσει δηλαδή τον μαθητή να γίνει υπεύθυνος και συνειδητοποιημένος άνθρωπος, που αγαπά το ωραίο και του αρέσει το καθαρό και το νοικοκυρεμένο;

Μήπως, τελικά, είναι πιο απλό το πράγμα από ότι παιδευόμαστε να το κάνουμε;

Ενός εστί χρεία!

190514 ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Είστε φιλόζωοι;

Θα μπορούσα να σας ρωτήσω και αν είστε φιλάνθρωποι. Πρόκειται, όπως θα δείτε, να καταλήξουμε στο ίδιο αποτέλεσμα. Η απάντηση, στη δεύτερη περίπτωση, θεωρείται αυτονόητη, το ίδιο όμως και στην πρώτη.

Αλλού βρίσκεται το θέμα. Και για να καταλάβετε πού βρίσκεται, θα σας πω μια παλιά ιστορία. Πριν από πολλά πολλά χρόνια, σε μια Παιδαγωγική Ακαδημία, υπηρετούσε μια πολύ καλή καθηγήτρια.

Έβλεπε καθημερινά τις σπουδάστριες, μελλοντικές δασκάλες, αλλά μικρά κορίτσια ακόμη, να αγκαλιάζουν και να φιλούν τα παιδάκια που φοιτούσαν στα Πειραματικά Σχολεία που λειτουργούσαν στην αυλή της Ακαδημίας.

«Σας χαίρομαι, κορίτσια, έλεγε, που δείχνετε τόσο έντονα την αγάπη σας σ’ αυτά τα παιδιά. Και, πράγματι, αυτό πρέπει να χαρακτηρίζει πρωτίστως, μια δασκάλα. Θα ήθελα όμως να το κάνετε και όταν θα διοριστείτε.

Όταν θα πάτε στα μικρά χωριά και τα παιδάκια θα έρχονται στο Σχολείο άπλυτα, με βρώμικα ρούχα, με ψείρες στο κεφάλι, με τα νύχια άκοπα και μαυρισμένα, με τις μύξες τους να τρέχουν από τα ρουθούνια...

Εκείνα τα παιδάκια θα έχουν πολύ μεγαλύτερη ανάγκη την αγκαλιά και τα φιλιά σας από αυτά εδώ, που τα φέρνουν οι γονείς τους μοσχομυριστά, καλοχτενισμένα και με τα ρουχαλάκια τους πεντακάθαρα».

Τα λόγια εκείνης της καθηγήτριας τα θυμάμαι κάθε φορά που βλέπω φιλάνθρωπους, αλλά και φιλόζωους, να δείχνουν την ευαισθησία τους… κατά περίπτωση. Χωρίς να λέω ότι αυτό δεν είναι ανθρώπινο, άρα και κατανοητό.

Για να μην πάει μακριά η κουβέντα, ας την περιορίσουμε στα ζώα. Τα οποία τα αγαπούν όλοι, όμως… υπό προϋποθέσεις. Δεν εκδηλώνουν την αγάπη τους σε όλα τα ζώα το ίδιο, ούτε καν σε εκείνα της ίδιας ράτσας.

Μπορεί, ας πούμε, να χαίρεται και να αγαπά κάποιος το μικρό ενός ζώου, όχι όμως το ίδιο και τους γονείς του. Εξάλλου, όλα τα μικρά είναι χαριτωμένα, και αυτό τα κάνει αξιαγάπητα. Είναι όμως αυτό φιλοζωία;

Το άλλο πουλάκι:

Αν ήτανε ποντίκια;

Κρατήστε το ερώτημα, θα κληθούμε να το απαντήσουμε στη συνέχεια. Για την ώρα, ελάτε να δούμε τη φιλοζωία και μέσα από τα φιλοπεριβαλλοντικά ή τα οικολογικά γυαλιά. Έχουν όλα τα ζώα την ίδια σημασία;

Η απάντηση είναι ναι! Για τη φύση, το «ταπεινό» πουλάκι και ο «περήφανος» αητός έχουν την ίδια σπουδαιότητα. Ένας σκίουρος αλλά και ένα φίδι (πρέπει να) θεωρούνται το ίδιο αναγκαία για τη διατήρηση της οικολογικής ισορροπίας.

Αυτό, παρ’ όλο που το δεχόμαστε όλοι, στην πράξη λειτουργούμε με έναν «ρατσιστικό» τρόπο απέναντι στα διάφορα είδη των ζώων που υπάρχουν στη φύση. Θεωρούμε, με βάση τελείως ιδιοτελή κριτήρια, κάποια σημαντικότερα από άλλα.

Κάποια για τα οποία αξίζει να γίνουν προσπάθειες να μην εξαφανιστούν και άλλα για τα οποία δεν δίνουμε καμιά σημασία. Αλλά και το ανάποδο. Κάποια που θα τα εξοντώναμε ευχαρίστως, ενώ για άλλα ούτε που μας περνά τέτοια ιδέα.

Με βάση αυτή τη λογική, ο άνθρωπος προβαίνει σε «γενοκτονίες» διαφόρων ειδών, και δεν εννοώ μόνο τα έντομα ή τα ερπετά, τα οποία μπορεί να θεωρούνται βλαπτικά ή επικίνδυνα για τον ίδιο και τις καλλιέργειές του.

Θα ακούτε, φαντάζομαι κάθε τόσο ότι τοποθετούνται φόλες για τις αλεπούδες. Από επίσημους φορείς, οι οποίοι μάλιστα βγάζουν και σχετικές ανακοινώσεις. (Έχει αποδειχθεί ότι δεν γίνεται μόνο για την καταπολέμηση της λύσσας.)

Επίσης θα ξέρετε ότι συχνά επικηρύσσονται διάφορα είδη, πτηνών ή ζώων, επειδή θεωρείται ότι ο αριθμός τους αυξήθηκε τόσο που επηρεάζει τη λειτουργία ολόκληρου του οικοσυστήματος.

Τι γίνεται όμως όταν τα ζώα αυτά είναι τα «χαϊδεμένα» των ανθρώπων, όπως ήταν τα παιδάκια των Πειραματικών Σχολείων για τις σπουδάστριες; Τι γίνεται όταν πρέπει να εξοντωθούν δύο εκατομμύρια (αγιό)γατες;

«Πρέπει να τονίσουμε ότι δεν μισούμε τις γάτες, απλώς δεν μπορούμε να επιτρέψουμε τη ζημιά που προκαλούν στην άγρια ζωή της Αυστραλίας». Τόνισαν οι υπεύθυνοι που πήραν την απόφαση για την εξολόθρευσή τους.

Έτσι είναι. Υπάρχουν περιπτώσεις που ο άνθρωπος επεμβαίνει. Ποιες είναι αυτές; Και πότε αποφασίζεται μια τέτοιου είδους επέμβαση; Και, κυρίως, αποφασίζεται το ίδιο εύκολα για κάθε είδους ζωντανό;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αν ήταν ποντίκια;

Μιλώ για τα περιστέρια που έχουν καταλάβει τις αυλές και τα μπαλκόνια μας, τις πλατείες και τα πάρκα της πόλης, τα στέγαστρα των καταστημάτων και κάθε είδους ανοιχτό ή στεγασμένο χώρο, προκαλώντας μάλιστα ένα σωρό ζημιές...

Αν ήταν ποντίκια; Μπορεί τότε να βρίσκαμε την δικαιολογία ότι μεταφέρουν ασθένειες. Αν όμως ήταν κάτι άλλο, αν ήταν… φίδια; Δεν μιλώ για δηλητηριώδη, αλλά για κάποια «άκακα», με την ανθρώπινη πάντα λογική, ερπετά.

Θα τα αφήναμε να πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα και να βρίσκονται παντού ενοχλώντας και προκαλώντας καταστροφές; Ή θα παίρναμε κάποια μέτρα για να περιορίσουμε την εξάπλωσή τους;

Για τα περιστέρια γιατί δεν το κάνουμε; Δεν μας ενοχλεί ο τόσο μεγάλος αριθμός τους; Δεν προκαλεί προβλήματα; Δεν είναι κι αυτό ένα είδος «ζωικού ρατσισμού», μόνο και μόνο επειδή κάποια πλάσματα έχουν συνδεθεί με σύμβολα;

Θα μου πείτε, ποιος θα πάρει την ευθύνη να προτείνει κάποιο μέτρο; Δεν ξέρω. Γιατί δεν ρωτάτε τους υποψήφιους δημάρχους τι σκοπεύουν να κάνουν μ’ αυτό το θέμα; Εκτός αν δεν υπάρχει πρόβλημα και το βλέπουμε μόνο εμείς ως τέτοιο.

Υπάρχει;

 Μην τα βάζετε με τα σύμβολα!

190509 ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τελευταίο το πιο σημαντικό!

                 

Έτσι πάει. Τα σημαντικά πρέπει να τα λες ή πρώτα ή τελευταία. Το καλύτερο, συνήθως, είναι να τα αφήνεις για το τέλος, προκειμένου να μην μειωθεί περισσότερο η αξία των υπολοίπων. Έχουμε και λέμε, λοιπόν.

Αν ήταν κάτι που ξεχωρίσαμε πραγματικά, τις μέρες που «ξεκουραζόμασταν», αυτό ήταν μια τηλεοπτική εκπομπή. Καταλάβατε ποια εννοώ. Μιλώ για την έρευνα του Αλέξη Παπαχελά σχετικά με τις περσινές φωτιές στο Μάτι.

Η έρευνα αυτή έκανε δυο πολύ σημαντικά πράγματα. Το πρώτο ήταν ότι μας ξαναθύμισε τη μεγάλη καταστροφή και την εκατόμβη θυμάτων εκείνων των ημερών. Αυτό είναι σπουδαίο, επειδή εμείς οι άνθρωποι έχουμε την τάση να ξεχνάμε.

Και δεν εννοώ να θυμόμαστε τα θύματα, όπως το κάνουν οι δικοί τους άνθρωποι˙ αυτό είναι αδύνατο. Σημασία όμως έχει να μην ξεχνάμε τους λόγους, τα αίτια που οδήγησαν σε μια καταστροφή.

Και να παίρνουμε όλα εκείνα τα απαραίτητα μέτρα, ώστε να περιορίσουμε, στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού, να επαναληφθεί. Αυτό, βέβαια, είναι κυρίως δουλειά όσων έχουν επωμιστεί την ευθύνη της προστασίας.

Κι εδώ ερχόμαστε στο δεύτερο σημαντικό που έκανε η δημοσιογραφική έρευνα που παρακολουθήσαμε την περασμένη εβδομάδα. Διότι δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε και τις ευθύνες εκείνων που χειρίστηκαν την κατάσταση.

Αλήθεια, τι σημαίνει ευθύνη; Τι νόημα έχει να λέει κάποιος ότι υπηρετεί σε μια θέση ευθύνης και μάλιστα να λαμβάνει και το επίδομα που συνήθως τη συνοδεύει; Εννοώ, πώς μεταφράζεται σε πράξη κάτι τέτοιο;

Διότι στη χώρα μας παρακολουθούμε το εξής παράδοξο. Όλοι είναι υπεύθυνοι, στον βαθμό που παιανίζει μια μπάντα και ένα άγημα αποδίδει τιμές στο διάβα τους. Όταν όμως τα πράγματα γίνονται δύσκολα…

Τότε οι υπεύθυνοι ψάχνουν να βρουν σε ποιον να ρίξουν τις ευθύνες (τους). Και άλλοτε φταίει ο κακός μας ο καιρός, άλλοτε τα ίδια τα θύματα (που συμπεριφέρθηκαν ανεύθυνα!) άλλοτε πάλι επρόκειτο απλώς για μια κακή στιγμή.

Αυτά τα παρακολουθούμε δεκαετίες τώρα. Όπως δεκαετιών είναι και το τεράστιο πρόβλημα της ανοργανωσιάς, της ανετοιμότητας του κρατικού μηχανισμού και της παντελούς έλλειψης συντονισμού.

Το άλλο πουλάκι:

Αυτά να τα λέμε!

Όμως στην έρευνα του Αλέξη Παπαχελά αποκαλύφθηκε κάτι νέο. Ή, αν θέλετε, για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς, μπορεί να συνέβη και σε άλλες περιπτώσεις, δεν είχαμε όμως αντίστοιχες αποκαλύψεις.

Εδώ είδαμε ανθρώπους να στήνουν ένα ολόκληρο επικοινωνιακό σκηνικό προκειμένου να δείξουν στον κόσμο πόσο πολύ έτρεξαν, κοπίασαν και πάλεψαν για την υπόθεση. Στην πραγματικότητα προκειμένου να μειώσουν τις επιπτώσεις.

Ποιες επιπτώσεις; Εκείνες που θα είχε η αποκάλυψη της πραγματικής εικόνας από την πρώτη στιγμή. Διότι είχαν εικόνα και αυτό πλέον είναι πέραν πάσης αμφιβολίας. Κι όμως παρίσταναν…

Αλήθεια, τι παρίσταναν; Ότι συντονίζουν μια επιχείρηση της οποίας είχαν χάσει κάθε έλεγχο; Ότι ενημερωνόταν, ενώ στην πραγματικότητα μας «ενημέρωναν», λέγοντας ψέματα ή κρύβοντας την αλήθεια; (Τι διαφορά έχει;)

Ότι αγωνίζονται για τις ζωές και τις περιουσίες των κατοίκων, για να κάνουν ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για τους πολίτες, ενώ το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν πώς θα διασώσουν την εικόνα τους;

Μ’ αρέσει που, τότε ακόμη, κάποιοι μιλούσαν για ανάληψη ευθυνών και δηλώσεις παραιτήσεων. Μ’ αρέσει περισσότερο που μερικοί επιμένουν να το ζητούν ακόμη και τώρα. Από ποιους; Από τα ανθρωπάκια που είδαμε στην έρευνα του Παπαχελά.

Από εκείνους που, την ώρα που είχαν ενημερωθεί για δεκάδες νεκρούς (και όλοι αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει σε περιπτώσεις κρίσεων δεκάδες από «πρώτες εκτιμήσεις») διάλεξαν να παίξουν ρόλους μπροστά στις κάμερες.

Το ερώτημα βέβαια είναι άλλο και είναι πολύ σοβαρό: Δεν πρέπει να διερευνηθεί αν όλοι αυτοί οι «υπεύθυνοι», ειδικά οι μάχιμοι που μπορούσαν να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό, αντί να σπαταλούν πολύτιμο χρόνο μπροστά στις κάμερες…

Έπρεπε να βρίσκονται εκεί που πραγματικά χρειάζονταν αποφάσεις; Και κυρίως να διερευνηθεί αν τότε θα είχαμε έστω και ένα θύμα λιγότερο; Διότι δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι όλο αυτό το θέατρο δεν στοίχισε επιπλέον ζωές.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Να διερευνηθεί… από ποιους;

Καταλαβαίνετε τώρα, φίλοι μου, για ποιο λόγο η εκάστοτε εξουσία (αλλά η παρούσα πιστεύω περισσότερο από κάθε άλλη που γνωρίσαμε μέχρι σήμερα) φροντίζει να έχει του χεριού της τη δικαστική εξουσία;

Διότι, πέρα από τη δυνατότητα να εξασφαλίσει ένα καλό «κυνήγι» των πολιτικών αντιπάλων της («θα κερδίσουμε τις εκλογές, αν βάλουμε κάποιους στη φυλακή») το σίγουρο είναι ότι εξασφαλίζει τα νώτα της, έτσι και γίνει καμιά στραβή.

Καταλαβαίνετε ακόμη για ποιο λόγο η εκάστοτε εξουσία (αλλά αυτή εδώ –θα χρησιμοποιήσω μια έκφραση του συρμού- «το τερμάτισε») επιχειρεί να ελέγξει και τον Τύπο; Διότι κάτι τέτοιες έρευνες είναι καλό να μη βγαίνουν στον αέρα.

Τουλάχιστον όχι «είκοσι μέρες πριν από τις εκλογές, με συγκεκριμένο τρόπο και συγκεκριμένη προσέγγιση», όπως σχολιάστηκε από επίσημα χείλη του ΣΥΡΙΖΑ. Κάποια άλλη στιγμή, με κάποιον άλλο τρόπο, ίσως…

Καταλάβατε ακόμη για ποιο λόγο (όλοι αλλά τούτοι εδώ… μην τα ξαναλέμε) πασχίζουν να έχουν δικούς τους ανθρώπους επικεφαλής των ενστόλων, ασχέτως αν για να το καταφέρουν παρακάμπτουν άλλους πολύ πιο άξιους;

Επειδή μπορεί κάποια στιγμή να χρειαστούν κομπάρσους για μια παράσταση στην οποία θα πρωταγωνιστούν, αλλά και θα σκηνοθετούν οι ίδιοι. Κομπάρσους που καλό θα είναι να μη ξεφεύγουν από το κείμενο και τον ρόλο.

 Παρασκήνιο!

190416 ΕΜΠΑΘΕΣ

Το ένα πουλάκι:

Μας ενδιαφέρουν οι θεσμοί;

Μας ενδιαφέρει η διάκριση των εξουσιών, η διεύρυνση της δημοκρατίας, η λειτουργία ανεξάρτητων αρχών; Μας ενδιαφέρει να μην δηλητηριάζεται η πολιτική ζωή του τόπου, οι πολίτες να διαφωνούν, αλλά να μην «αλληλοσφάζονται»;

Τα ερωτήματα δεν είναι καθόλου ρητορικά. Η απάντηση που θα δώσουμε σε αυτά, αν δεν είναι προσχηματική, είναι εκείνη (μεταξύ άλλων) που θα μας τοποθετήσει στο νέο πολιτικό τοπίο που τείνει να σχηματιστεί. 

Διότι το παλιό, εκείνο που κατέτασσε τους πολίτες σε αριστερούς, κεντρώους και δεξιούς, δεν υφίσταται πια. Αυτό το αντιλαμβάνονται όλο και περισσότεροι, ιδίως μετά την κρίση και τη διακυβέρνηση της χώρα από τους ΣΙΡΙΖΑΝΕΛ.

Πρώτο αντιλήφθηκε αυτή την αλλαγή, εδώ και δεκαετίες, το οικολογικό κίνημα. Ήταν και μια από τις κύριες αντιθέσεις του με τους «συντρόφους» της Αριστεράς, οι οποίοι πίστευαν ότι το περιβάλλον κινδυνεύει από το κεφάλαιο.

Μόνο! Οι κακοί καπιταλιστές, στην προσπάθειά τους να αποκομίσουν μεγαλύτερα κέρδη, κατέστρεφαν τη φύση, ενώ οι καλοί προλετάριοι άφηναν μηδαμινό «αποτύπωμα», θα λέγαμε σήμερα, στο περιβάλλον.

Πράγμα που δεν ισχύει. Και όχι μόνον επειδή το Τσερνομπίλ και το Κοζλοντούι δεν ήταν καπιταλιστικά εργοστάσια. Αλλά και γιατί η αδιαφορία των προλετάριων και των μικροαστών για το περιβάλλον είναι παροιμιώδης.

Από τον τρόπο που πετάν (διαχειρίζονται) τα απορρίμματά τους, μέχρι τον τρόπο που καταστρέφουν τη φύση για να κτίσουν τα αυθαίρετά τους, δείχνει ότι ο περιβαλλοντικός κίνδυνος δεν έχει πολιτικό πρόσημο.

Αυτό, όπως είπα, έγινε σαφέστερο και με την οικονομία και τη διαχείριση της κρίσης. Όπου τα αριστερά μνημόνια διαδέχτηκαν τα δεξιά, χωρίς μάλιστα να ανοίξει ρουθούνι. Ενώ σήμερα ο κεντρικός στόχος των κομμάτων παραμένει κοινός.

Ποιος είναι; Μα, το να μπορέσουμε να ξεφύγουμε από τη δέσμευση για δημιουργία τεράστιων πλεονασμάτων, γεγονός που κάνει απαγορευτική την οποιαδήποτε συζήτηση για ανάπτυξη στη χώρα.

«Δηλαδή, δεν υπάρχουν διαφορές;» θα ρωτήσει κάποιος καχύποπτος. Υπάρχουν και το θέμα είναι να δούμε πού ακριβώς εντοπίζονται. Και πόσο ουσιαστικές είναι, δηλαδή πόσο πιο ουσιαστικές από άλλες αντιθέσεις.

Το άλλο πουλάκι:

Όπως αυτές που περιγράψαμε με τα αρχικά ερωτήματα.

Ή όπως η αντίθεση που δημιουργεί η πολιτική… αξιοποίηση του λαϊκισμού, με την αντίσταση στον πειρασμό στον οποίο αυτός υποβάλλει κόμματα και πολιτικούς. (Αντίσταση που δεν στέφεται πάντοτε από επιτυχία, αλλά, τουλάχιστον, είναι ορατή.)

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά, καθώς με προβλημάτιζε έντονα η παρατήρηση ενός καλού φίλου, ο οποίος επεσήμανε στα σχόλιά μου, τα οποία παρακολουθεί με προσοχή εδώ και χρόνια, μια εμπάθεια απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ.

Μου είπε μάλιστα χαρακτηριστικά ότι, όπως επεσήμανε και ο Βενιζέλος, «στην πολιτική δεν υπάρχει το απόλυτο και όλα είναι ζήτημα συγκρίσεων». Εκείνη τη στιγμή συμφώνησα μαζί του, αλλά ξέχασα να του πω τι άλλο είπε ο Βενιζέλος.

Πως «προοδευτικό σήμερα είναι να φύγει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και άκρας δεξιάς, η κυβέρνηση της θεσμικής παρακμής και του οικονομικού και αναπτυξιακού αδιεξόδου». Του το είπα όμως με δικά μου λόγια.

Το πρώτο, στο οποίο μάλιστα συμφωνήσαμε απόλυτα, ήταν πως, στην πολιτική από κάποιους έχεις περισσότερες απαιτήσεις. Και αυτό είναι ένας καλός λόγος για να είσαι αυστηρός, αλλά όχι και εμπαθής, μαζί τους.

(Βέβαια, προσωπικά, έπαψα να έχω απαιτήσεις από τον χώρο που εκπροσώπησε ο ΣΥΡΙΖΑ, από την εποχή που είδα πώς λειτούργησε απέναντι στην κρίση και πώς δια-χειρίστηκε το θέμα των «αγανακτισμένων».)

Είπα στο φίλο πως η βασική μου διαφωνία με αυτή την κυβέρνηση δεν είναι στο τι έκανε ή δεν έκανε στο τομέα της οικονομίας. Όπου, όπως συμφώνησε και αυτός, οι δυνατότητές της ήταν και περιορισμένες.

Εκείνο που κυρίως της καταλογίζω είναι ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε την εξουσία, και συγκεκριμένα η περιφρόνηση του Συντάγματος και των θεσμών, η προσπάθεια χειραγώγησης του Τύπου και της Δικαιοσύνης…

Κάπου εκεί το αφήσαμε… Με την υπόσχεση να τα πούμε πιο αναλυτικά, όχι στον δρόμο, αλλά με δυο ποτηράκια κρασί μπροστά μας. Ωστόσο, εμένα η παρατήρησή του με προβλημάτισε και, αυτές τις μέρες, την ξανασκέφτηκα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ακούστε και πείτε μου.

«Όλος ο λαός γνωρίζει ότι έστηναν δουλειές, ότι έβαζαν χέρι στο δημόσιο χρήμα παρασιτώντας σε βάρος του ελληνικού λαού, ότι υπηρετούσαν και συνεχίζουν να υπηρετούν δουλικά τα επιχειρηματικά συμφέροντα από τα οποία εξαρτώνται».

Τη γνώμη αυτή, που αναφέρεται στους κατηγορούμενους (βάλτε όσα εισαγωγικά θέλετε) στην υπόθεση Novartis, δεν τη ακούσαμε σε κάποιο καφενείο, δεν την εξέφρασε κάποιος φανατικός ψηφοφόρος της κυβέρνησης.

Είναι από την επίσημη ανακοίνωση του Γραφείου του Πρωθυπουργού! Μια ανακοίνωση που γράφει στα παλιά της τα παπούτσια και τη διάκριση των εξουσιών, και το τεκμήριο αθωότητος, και όλον τον πολιτικό και δικονομικό μας πολιτισμό.

Για να καταλήξει: «Από εδώ και στο εξής, οι επιθέσεις τους θα ενταθούν, οι ύβρεις τους θα γίνουν χυδαιότερες και η στάση τους ακόμη πιο προκλητική, πράγμα που αποτελεί και την πιο απτή απόδειξη της ενοχής τους». 

Τέτοιες «αποδείξεις ενοχής», που… θεσμοθετήθηκαν από την Ιερά Εξέταση και… αξιοποιήθηκαν στις δίκες της Μόσχας, είναι το τελευταίο που θα περίμενε κάποιος από ένα κόμμα σαν τον ΣΥΡΙΖΑ και έναν πρωθυπουργό σαν τον Τσίπρα.

Που επαίρονται ότι είναι οι συνεχιστές της Ανανεωτικής Αριστεράς, των δημοκρατικών παραδόσεων και των αγώνων για περισσότερα δικαιώματα και πιο ισχυρούς θεσμούς.

Μετά, γίνομαι εμπαθής…

 Νέο τοπίο, νέες αντιθέσεις!

190404 ΓΚΡΕΜΙΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ναι, μεν, αλλά…

Δεν θα μπορούσε να γίνει μια εξαίρεση; Να βρεθεί κάποιος τρόπος «να τα… βολέψουμε, να τα μπουρδουκλώσουμε», που έλεγε και η απίθανη Ρένα Βλαχοπούλου στην κωμωδία «Φωνάζει ο κλέφτης».

Φαίνεται πως αυτή η τακτική τού… μπουρδουκλώματος μπορεί να πιάνει στη χώρα μας, όπου, ως γνωστόν, κατοικεί ο πιο έξυπνος λαός του κόσμου, αλλά σε άλλα μέρη δεν είναι και τόσο εύκολο να εφαρμοστεί.

Βέβαια, εκείνοι είναι… κουτόφραγκοι και όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, ένας θεός ξέρει τι έκαναν. Οπότε είναι λίγο αστείο να προσπαθούν κάποιοι να μας τους παρουσιάζουν ως πρότυπα συγκροτημένων κοινωνιών.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πήγε, που λέτε, ο άνθρωπος να κάνει μια επένδυση και του βγήκε ξινή. Διότι δεν ήρθε να την κάνη στη χώρα μας, τον παράδεισο των επενδυτών, που θα έλεγε και η κυβέρνηση.

Μόνο πήγε στη γαλλική Ριβιέρα, κάπου ανάμεσα στο Μονακό και τις Κάννες. Όπου βρήκε ένα αγρόκτημα, μέσα σε οικόπεδο αρκετών στρεμμάτων, και είπε να το αξιοποιήσει χτίζοντας κάτι καλύτερο.

Κατασκεύασε, λοιπόν, μια έπαυλη, σε τοσκανικό στυλ, με 11 πολυτελείς σουίτες, τρεις πισίνες και ελικοδρόμια, ικανή, πέραν των ενοίκων, να φιλοξενεί και κοινωνικές εκδηλώσεις, πάρτι δηλαδή, με καναδυό χιλιάδες καλεσμένους.

Την έπαυλη τη νοικιάζουν διάφοροι «μεγιστάνες» και κάποιοι «Ρώσοι ολιγάρχες», όπως συνηθίσαμε να τους λέμε, για να διοργανώνουν δεξιώσεις με τους φίλους τους. Τη νοικιάζουν ακόμη και χολιγουντιανές παραγωγές.

Το ενοίκιο σχετικά χαμηλό, για όσα προσφέρει, μόνο 45.000 ευρώ. Τη μέρα! Μιλάμε δηλαδή για μια κανονική επένδυση. Δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε ότι οι ιδιοκτήτες έριξαν στη δουλειά περί τα 56 εκατομμύρια.

Μόνο που οι ξενοδόχοι λογάριασαν χωρίς… τους γείτονες τους, οι οποίοι δεν φάνηκε να απολαμβάνουν το ότι δίπλα στο δικό τους ησυχαστήριο πήγε και εγκαταστάθηκε ένας χώρος όπου πηγαινοέρχονται τα ελικόπτερα και τα ξενύχτια δίνουν και παίρνουν.

Το άλλο πουλάκι:

Τους κάρφωσαν!

Πήγαν στην πολεοδομία και ισχυρίστηκαν ότι το ακίνητο δεν έχει όλες τις προβλεπόμενες άδειες και έτσι το πράγμα οδηγήθηκε στα δικαστήρια. Εκεί ο ιδιοκτήτης χρησιμοποίησε ατράνταχτα επιχειρήματα.

Το πρώτο είναι κάτι που το ακούμε πολύ συχνά και στη χώρα μας, σε ανάλογες περιπτώσεις. Όπου ο… αυθαιρετούχος (ωραίο;) ισχυρίζεται ότι ανέδειξε το χώρο, ότι ομόρφυνε την περιοχή, ότι καθάρισε τον τόπο από τα αγριόχορτα και τα φίδια…

Το δεύτερο έχει επίσης αρκετό ενδιαφέρον. Του είχαν δώσει, είπε, προφορική άδεια να επεκτείνει την ιδιοκτησία. Κάτι σαν «προχώρα εσύ και μη φοβάσαι, εμείς εδώ είμαστε». Σας θυμίζει τίποτε;

Βέβαια, το δικαστήριο δεν «μάσησε». Και έτσι έχασε τη δίκη, και στο Εφετείο, όπου απλώς γλύτωσε την τρίμηνη φυλάκιση που του είχε επιβληθεί πρωτόδικα. Κατά τα άλλα η ποινή ισχύει στο ακέραιο.

Ξέρω. Θα αναρωτιέστε ποια ποινή μπορεί να του επιβλήθηκε. Λοιπόν πρόκειται για ένα πρόστιμο πάνω από 500.000 ευρώ. Μεγάλο ποσό, δεν λέω, αν όμως το δούμε στην πραγματική του διάσταση, δεν λέει και πολλά.

Διότι, καμιά δεκαπενταριά μέρες να τη νοικιάσει τη βίλα, το έβγαλε το πρόστιμο και πάει. Έλα όμως που δεν θα μπορεί να τη νοικιάζει πλέον. Ο λόγος; Δεν θα έχει βίλα, αφού το δικαστήριο διέταξε την κατεδάφισή της!

Το φαντάζεστε; Δεν μιλάμε για έναν φράχτη, για ένα λίγο πιο μεγάλο μπαλκόνι, ακόμη και για ένα από τα χιλιάδες αυθαίρετα σπίτια που υπάρχου ανά την ελληνική επικράτεια. Μιλάμε για ακίνητο εκατομμυρίων.

Το οποίο, μέσα σε δεκαοκτώ μήνες θα πρέπει να έχει κατεδαφιστεί. Τι λέτε; Θα γίνει; Εδώ θα άξιζε να στοιχηματίσει κανείς. Και, φυσικά να παρακολουθήσει την υπόθεση μέχρι το τέλος.

Πάντως οι γείτονες, οι οποίοι έγιναν η αφορμή να οδηγηθεί η υπόθεση στα δικαστήρια, αποτελούν μια εγγύηση ότι οι δικαστικές αποφάσεις θα εκτελεστούν. Βλέπετε είναι και οι ίδιοι πολυεκατομμυριούχοι. 

Τι θα πει τι σχέση έχει αυτό; Δεκατέσσερα χρόνια τράβηξε δικαστικά η υπόθεση. Θα μου πείτε, από μια στιγμή και ύστερα πρέπει να ανέλαβε το δημόσιο, μην είστε όμως σίγουροι ότι δεν έχωσαν κι αυτοί την ουρίτσα τους.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Έχεις γείτονα, έχεις Θεό!

Είναι μια τούρκικη παροιμία, θεωρώ από τις πιο εύστοχες που έχω ακούσει, που δείχνει ακριβώς πόσο σπουδαίο πράγμα είναι να έχεις καλές σχέσεις με τους γείτονές σου και να μπορείς να βασίζεσαι σ’ αυτούς.

Βέβαια, στη χώρα μας, όπου ο γείτονας συχνά εύχεται να ψοφήσει η κατσίκα σου, πολλές φορές το να έχεις γείτονες ισοδυναμεί με το να έχεις βρει τον διάολό σου. Μόνο φασαρία και μπελάς είναι και τίποτε καλό.

Δεν είναι τυχαίο ότι, όσοι μπορούν, οχυρώνονται πίσω από τεράστιους σιδερένιους ή πέτρινους φράχτες (συχνά όχι μόνο βαριές, αλλά και πανάκριβες κατασκευές) προσπαθώντας να μην έχουν καμιά επαφή με γείτονες. 

Μου έκαναν πάντοτε εντύπωση εκείνες οι μονοκατοικίες, στα προάστια αμερικανικών μεγαλουπόλεων, που βλέπουμε στον κινηματογράφο. Τις χωρίζει από τους διπλανούς το πολύ πολύ ένας «φράχτης» από θάμνους.

Η δε πρόσοψη των σπιτιών είναι τελείως ανοιχτή προς τον δρόμο, έτσι που μπορεί να μπαίνει το αυτοκίνητο κατευθείαν στην αυλή ή στο γκαράζ, ή να περνά ο εφημεριδοπώλης με το ποδήλατο και να πετά την εφημερίδα στην είσοδο.

Αμερικανάκια όμως, θα μου πείτε, τι περιμένεις;

 Θεωρούμε, αυθαίρετα, ότι είμαστε ανώτεροι!

190226 ΠΑΡΑΠΟΤΑΜΙΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πρώτα τα ποντίκια! 

Δεν γνωρίζω αν είναι εξακριβωμένο, ή αν χρησιμοποιείται ως μεταφορά, με στοιχεία… παροιμιώδους έκφρασης, διότι είναι πολλά πράγματα που δεν τα καταλαβαίνω στη συγκεκριμένη φράση.

Πώς γίνεται να αντιλαμβάνονται τα ποντίκια, πριν από το πλήρωμα, ότι το καράβι βυθίζεται; Πώς ξέρουν, ας πούμε, ότι δεν κάνει απλώς νερά, δεν έχει πάρει κλίση, αλλά εξακολουθεί να πλέει και μπορεί να ρυμουλκηθεί;

Και, ας πούμε ότι δεν το αντιλαμβάνονται πρώτα (τα ποντίκια), αλλά αυτά πρώτα το εγκαταλείπουν, επειδή το πλήρωμα κάνει ακόμα προσπάθειες να αποτρέψει το ναυάγιο. Για ποιο λόγο το εγκαταλείπουν;

Φοβούνται μήπως παρασυρθούν μαζί του στον βυθό;  Και πώς γνωρίζουν τα ποντίκια ότι, όταν ένα καράβι κάνει νερά, εκείνο που θα ακολουθήσει είναι η βύθισή του; Έχουν προηγούμενη πείρα;

Ξέρουν Φυσική; Γνωρίζουν τον νόμο του Νεύτωνα ή την αρχή του Αρχιμήδη; Όπως βλέπετε υπάρχει ένα μυστήριο γύρω από αυτή τη συμπεριφορά των ποντικιών, το οποίο η επιστήμη οφείλει να διερευνήσει.

Όχι τίποτε άλλο, αλλά να ξέρουμε κι εμείς, όποτε αναφερόμαστε σ’ αυτή τη φράση, αν βασίζεται σε επιστημονικά δεδομένα ή πρόκειται για μια δοξασία, έναν ναυτικό θρύλο που ξέμεινε να χρησιμοποιείται χωρίς λόγο.

Και να χαρακτηρίζει ως «ποντίκια» εκείνους που εγκαταλείπουν μια συλλογική προσπάθεια, έναν χώρο δράσης, μια πολιτική παράταξη, όταν βλέπουν ότι τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα σχεδίαζαν.

Όταν δεν έχουν την υπομονή να περιμένουν τις καλύτερες μέρες, την ανάκαμψη, την αναστροφή του κακού κλίματος… Κυρίως όμως όταν εγκαταλείπουν τον επικεφαλής, τον «καπετάνιο», μόνο του.

Όπως βλέπετε, το φέρνω γύρω γύρω, γιατί θέλω να σχολιάσω το άσχημο κλίμα που δημιουργήθηκε στο Ποτάμι, μετά τις αποχωρήσεις βουλευτών και τη διάλυση της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Το να τους κατηγορήσει κανείς χαρακτηρίζοντάς τους «ποντίκια που εγκαταλείπουν το πλοίο» είναι πολύ εύκολο, όμως, πιστεύω, και πολύ άδικο. Κι αυτό διότι το πλοίο είχε βυθιστεί πριν το καταλάβουν οι ίδιοι.

Το άλλο πουλάκι:

Για να μην τους αδικούμε…

Ας πούμε ότι εμείς το Ποτάμι το είδαμε από την αρχή ως μία έντιμη προσπάθεια και ποτέ δεν πιστέψαμε στις συκοφαντίες ότι δήθεν στήθηκε… από τον Μπόμπολα(!) προκειμένου να ανακόψει την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία.

Μας άρεσε επίσης το γεγονός ότι κατάφερε να συγκεντρώσει γύρω του αυτό που θα λέγαμε «φωνές της κοινής λογικής», κάτι που έλλειπε πολύ ή και τελείως από άλλα κόμματα τις μέρες που οργίαζε ο λαϊκισμός.

Τι δεν μας άρεσε; Το γεγονός ότι, ουσιαστικά ήταν κι αυτό ένα κόμμα αρχηγικό. Το κατανοούσαμε βεβαίως, αφού επρόκειτο ουσιαστικά για ένα ετερόκλητο πλήθος που συγκεντρώθηκε γύρω από τον Σταύρο Θεοδωράκη.

Όμως δεν μας άρεσε. Δεν πιστεύουμε ότι ένα σοβαρό κόμμα μπορεί να στηθεί «από πάνω». Μπορεί να δημιουργηθεί μόνον όταν έρχεται να καλύψει κάποια υπαρκτή ανάγκη της κοινωνίας.

Βεβαίως, για να μην αντιφάσκουμε, η φωνή της λογικής και το να ακουστούν δυσάρεστες αλήθειες, αντίθετα στις λαϊκιστικές κραυγές, ήταν μια ανάγκη της εποχής, όμως αρκούσε μόνο για το ξεκίνημα.

Στη συνέχεια έπρεπε να βρεθούν άλλα χαρακτηριστικά που θα δώσουν το πολιτικό στίγμα του κόμματος, το οποίο έμοιαζε με ελεύθερο σκοπευτή που κυνηγούσε ευκαιρίες, καμιά φορά απλώς για να δηλώσει τη… διαφορετικότητά του.

Μια διαφορετικότητα όμως που κανείς δε ξέρει αν έφτανε μέχρι τα απλά στελέχη και τους ψηφοφόρους των οποίων ο αρχικός ενθουσιασμός έδινε μέρα με την ημέρα τη θέση του στις επιφυλάξεις και τη γκρίνια.

Και φυσικά για την κατάσταση αυτή ευθύνεται η ηγεσία του κόμματος, δηλαδή ο Σταύρος Θεοδωράκης αυτοπροσώπως, αφού εκείνος επέλεξε να συγκεντρώσει στο πρόσωπό του… πάσα αρχή και εξουσία εν αυτώ.

Δική του είναι και η ευθύνη για τα πήγαινε έλα τόσο στο Μέγαρο Μαξίμου, όσο και στο ΚΙΝΑΛ, του οποίου μάλιστα διεκδίκησε και την ηγεσία, λες και εκείνοι που πήγαν στο κόμμα του είχαν καμιά διάθεση να επιστρέψουν εκεί από όπου ξεκίνησαν.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιοι έφυγαν πρώτοι;

Σίγουρα όχι οι βουλευτές που εγκατέλειψαν το Ποτάμι με αφορμή την ψηφοφορία για τις Πρέσπες. Πρώτοι έφυγαν πολλοί φίλοι και ψηφοφόροι του κόμματος, γεγονός που καταγράφηκε και στις δημοσκοπήσεις.

Αυτό βέβαια καθόλου δεν αποτελεί δικαιολογία και για την επιλογή των βουλευτών να «την κάνουν» τη δεδομένη στιγμή. Έδειξαν και αυτοί το επίπεδο της πολιτικής ωριμότητας που, τελικά, διέκρινε τα υψηλά στελέχη του κόμματος.

Αυτό όμως φάνηκε κυρίως με όσα ακολούθησαν, τα οποία, με έναν εύστοχο πολιτικό όρο θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως… ξεκατίνιασμα. Μαλλί με μαλλί πιάστηκαν «κυριολεκτικά» στα ΜΜΕ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αφήστε το άλλο με τις αποκαλύψεις μαγνητοφωνημένων συζητήσεων από τις οποίες δεν κρατούνταν πρακτικά! Αλλά κρατήθηκαν μόνο εκείνα τα στιγμιότυπα που φανερώνουν πόσο δίκιο έχει στους ισχυρισμούς του εκείνος που… τα κράτησε.

Θλιβερά πράγματα! Και είναι κρίμα γιατί το Ποτάμι θα μπορούσε να έχει μια διαφορετική… ροή και να φανεί χρήσιμο στην πολιτική ζωή του τόπου. Αλλά και στον τόπο τον ίδιο, αφού αυτό είναι το τελικό ζητούμενο για κάθε κόμμα.

Τώρα την μόνη χρησιμότητα που προσέφερε είναι η επιβεβαίωση πως το πιο δύσκολο για κάποιον που θέλει να άρχει είναι να κατορθώσει να τιθασεύσει τον εαυτό του.

 Ισχύει και για ποταμόπλοιο!