190409 ΑΤΑΦΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τι γλυκό να σ’ αγαπούν!

Το τραγούδι συνεχίζεται όμως. Και να σου το λένε. Διότι, άμα σε αγαπούν κι εσύ δεν το ξέρεις, δεν σου το δίνουν να το καταλάβεις, τι νόημα έχει; Από την άλλη, υπάρχει και η αντίθετη εκδοχή.

Να σου το λένε, αλλά… να μην σε αγαπούν. Κι εσύ να ζεις με την εντύπωση. Δεν ξέρω ποιο από τα δυο είναι χειρότερο, πάντως γλυκό δεν είναι κανένα. Βλέπετε, αυτές οι ανθρώπινες σχέσεις δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου.

Θα παραξενευτείτε, αν σας πω με ποια αφορμή τα σκεφτόμουν όλα αυτά. Θα παραξενευτείτε διότι, φαινομενικά, δεν έχει καμιά σχέση με αγάπες και με λόγια γύρω από αυτές. Τα σκεφτόμουν με αφορμή… τον συνδικαλισμό.

Την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε δυο συνδικαλιστικά χάπενινγκ, το ένα στην πόλη μας και το άλλο μακριά από εδώ, στη Ρόδο. Το ένα είχε μουσική και το άλλο ξύλο. Αν τα δούμε συνδυαστικά…

Θα αναρωτηθούμε τι γίνεται με τον συνδικαλισμό. Κάτι που εμείς εδώ το κάνουμε χρόνια βέβαια, όμως αυτός δεν παύει κάθε φορά να μας εκπλήσσει· δείχνοντας το χειρότερο πρόσωπό του.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Θυμάμαι έναν συνδικαλιστή να περηφανεύεται που οι συνάδελφοί του τον τιμούν με την ψήφο τους και εκλέγεται στο συνδικάτο με μεγάλη διαφορά από τους υπόλοιπους.

Τι γλυκό να σ’ αγαπούν! Κάθε φορά όμως που το συνδικάτο, δηλαδή αυτός, με δική του πρωτοβουλία, τους καλεί σε κάποια κινητοποίηση, ανταποκρίνονται τρεις και ο κούκος. Και πολλούς λέω!

Και δεν μιλάμε για κινητοποίηση «αγωνιστική», να κατέβουν δηλαδή σε καμιά πολυήμερη απεργία, ή σε καμιά πορεία όπου θα σταθούν απέναντι στα ΜΑΤ. Μιλάμε για κάλεσμα σε… μουσική συναυλία.

Και μάλιστα χωρίς καν εισιτήριο. Δεν ξέρω πώς το σκέφτεται ο εκλεκτός συνδικαλιστής, εγώ πάντως θα το έπαιρνα πολύ σοβαρά υπόψη μου. Και το πιο πιθανόν ήταν να αναθεωρήσω τις απόψεις μου περί (συνδικαλιστικής) αγάπης.

Το άλλο πουλάκι:

Και περί συνδικαλισμού γενικότερα!

Διότι, αν πρόκειται ο συνδικαλισμός να εξαντλείται στο να προσέρχονται οι εργαζόμενοι μια φορά στα δύο χρόνια (σε μέρα που πληρώνονται και δεν πάνε στη δουλειά, μια και μιλάμε για ΑΔΕΔΥ) και να ψηφίζουν…

Αλλά να μη συμμετέχουν σε καμιά άλλη εκδήλωση, να μην ακολουθούν εκείνους που οι ίδιοι ψήφισαν σε καμιά τους πρωτοβουλία, να τους εκθέτουν, βάζοντάς τους μπροστά και αφήνοντάς τους μόνους…

Τότε κάτι γίνεται λάθος. Και το ερώτημα απευθύνεται σε δύο κατευθύνσεις. Η πρώτη είναι αν υπάρχει κανένας λόγος να εξακολουθεί να διατηρείται στη ζωή (όντας σε κώμα) ένας τέτοιος συνδικαλισμός.

Αυτό αφορά όλους τους εργαζόμενους. Η δεύτερη έχει να κάνει με τους συνδικαλιστές. Τι είναι αυτό που τους «υποχρεώνει» να εξακολουθούν να ασχολούνται με κάτι που δεν ενδιαφέρει κανέναν;

Παρακαλώ, μου είναι δύσκολο να δεχτώ απαντήσεις τού τύπου «το ενδιαφέρον τους για τα κοινά και η διάθεσή τους να προσφέρουν». Διότι, αν έχεις πραγματικά τέτοια διάθεση, υπάρχουν, δόξα τω Θεώ, πολλοί άλλοι τομείς.

Θα μπορούσα να δεχτώ, οριακά, την απάντηση πώς «αυτό έχουν μάθει και τους είναι δύσκολο να αλλάξουν». Και το κάνω διότι, διαφορετικά, θα πρέπει να δεχτούμε πως έχουν άλλα, πιο προσωπικά, κίνητρα.

Και μη φανταστείτε ότι εννοώ τίποτε πονηρό. Προς Θεού! Εννοώ αυτό που είπα στην αρχή. Πόσο γλυκό είναι να σ’ αγαπούν και να σου το λένε, να σου το δείχνουν με την ψήφο τους. Κι ας είναι όλο αυτό μια αυταπάτη.

Πάντως εγώ, έτσι και έβλεπα ότι η διάθεσή μου για προσφορά δεν βρίσκει στοιχειώδη ανταπόκριση από εκείνους στους οποίους απευθύνεται, θα πήγαινα στο σπίτι μου την άλλη μέρα. Κι ας έκλεινε το μαγαζί λόγω… απουσίας προσωπικού.

Πιαστήκαμε όμως με το ένα γεγονός και δεν μας έμεινε αρκετός χρόνος για το άλλο. Αλήθεια, εσείς καταλάβατε ποιος έχει δίκιο στην περίπτωση της ΓΕΣΕΕ και εκείνων που αμφισβητούν τη διοίκησή της και τις προθέσεις της;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιος να έχει δίκιο;

Όταν μεγάλοι άνθρωποι, που θέλουν να λένε ότι εκπροσωπούν και άλλους, πηγαίνουν κάπου μόνο και μόνο για να πιαστούν στα χέρια και να επιβάλουν με το ξύλο την άποψή τους, τότε πόσο δίκιο να έχουν;

Αυτό δεν είναι συνδικαλισμός. Είναι «οι συμμορίες της Νέας Υόρκης» του Μάρτιν Σκορτσέζε. Με τη διαφορά ότι εκεί υπήρχαν και κάποιοι που ακολουθούσαν. Ενώ ο συνδικαλισμός έφτασε να είναι κενός νοήματος.

Επειδή ακριβώς είναι κενός ανθρώπων. Και αντί εκείνοι που θέλουν να παρουσιάζονται ως ηγετικά στελέχη να αναρωτηθούν τι πρέπει να γίνει και να «ψαχτούν» μήπως αποτελούν μέρος του προβλήματος…

Αυτοί σκοτώνονται μεταξύ τους για το ποιος θα έχει τη σφραγίδα. Η οποία βέβαια μπορεί να μην σημαίνει πλέον απολύτως τίποτε για τους εργαζομένους, για τα ηγετικά στελέχη όμως φαίνεται ότι σημαίνει πάρα πολλά.

Δυστυχώς, φίλοι μου, αυτός είναι ο συνδικαλισμός σήμερα. Από τη μια (εντελώς) άδειες από εργαζόμενους πλατείες και από την άλλη τραμπουκισμοί και ξύλο για το ποιος τους εκπροσωπεί καλύτερα.

Υπάρχουν ιστορικές ευθύνες γι’ αυτό. Την μεγαλύτερη έχουν όσοι εμπνεύστηκαν και υλοποίησαν τον σφιχτό εναγκαλισμό της συνδικαλιστικής ηγεσίας με τις κυβερνήσεις. Και την προσπάθεια ελέγχου των συνδικάτων από τα κόμματα.

Τώρα είναι αργά για δάκρυα και η μόνη λύση που εγώ βλέπω είναι να ταφεί το πτώμα, μη τυχόν και κάποια στιγμή αναστηθεί.

Εκπρόσωποι στο… ξύλο!

190212 ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΕΣ

Το ένα πουλάκι:

Καιρός να σοβαρευτούμε!

Το πρόβλημα είναι ότι, όποτε λέμε αυτή τη φράση, εννοούμε ότι περιμένουμε από τους άλλους να σοβαρευτούν˙ εμείς το έχουμε κάνει ήδη, αν και είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν χάσαμε τη σοβαρότητά μας ούτε για μια στιγμή.

Πόσες φορές σας έχουμε μιλήσει για τις κινητοποιήσεις των αγροτών; Πόσες φορές δεν σταθήκαμε στον τρόπο με τον οποίο αυτές αντιμετωπίζονται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις και τις αντίστοιχες αντιπολιτεύσεις.

Πριν από τρία ακριβώς χρόνια μιλούσαμε για τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που, όταν πέρασαν από την ριζοσπαστική αντιπολίτευση στην βολική και αναπαυτική κυβέρνηση, ανακάλυψαν ότι υπάρχουν «αγροτοπατέρες που κάνουν πάρτι».

Ότι υπάρχουν αγρότες που δεν δηλώνουν τα πραγματικά τους εισοδήματα, αγρότες που παίρνουν την επιδότηση και αφήνουν την παραγωγή στα δέντρα να σαπίζει, αγρότες που «ζύγιζαν πέτρες για να παίρνουν επιδοτήσεις»…

Αντίστοιχα, μιλούσαμε για ανθρώπους της αντιπολίτευσης, αλλά και των ΜΜΕ, που ανακάλυψαν ξαφνικά το δίκιο των αγροτών και τρέχουν στα μπλόκα για να κάνουν ή να πάρουν μια δήλωση που θα τους εντάξει στο… φιλοαγροτικό στρατόπεδο.

Κοιτάξτε τι διαβάσαμε φέτος σε φιλοκυβερνητική ιστοσελίδα, που μάλιστα αναπαράχθηκε αυτούσιο από τον κύριο Στέλιο Κούλογλου, ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, στον προσωπικό του λογαριασμό στο τουίτερ.

Τίτλος: «Σοβαρά, γνωρίζει κανείς τα αιτήματα των αγροτών;» Και το κείμενο που ακολουθεί: «Στην επικαιρότητα των ημερών βρίσκονται οι κινητοποιήσεις των αγροτών αν και η προσέγγιση κάθε τέτοια εποχή είναι περίπου μηχανική και ουδείς ασχολείται με τα αιτήματά τους.

Όμως, καθώς τα φορολογικά, ασφαλιστικά ή άλλα οικονομικά θέματα είναι όλα λυμένα -παρά την κρίση- πολλοί αναρωτιούνται για ποιο λόγο θα βρεθούν στους δρόμους; Χρειάζεται πράγματι αρκετή έρευνα για να εντοπίσει κάποιος ότι τα αιτήματα συνοψίζονται στη “μείωση του κόστους παραγωγής”.

Αν το αντιμετωπίσει χιουμοριστικά μοιάζει με κατάληψη Λυκείου επειδή το κυλικείο διαθέτει ακριβές τυρόπιτες, αν το αντιμετωπίσει ψύχραιμα μοιάζει το αγροτικό κίνημα να ζητά την κατάλυση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, που διαμορφώνει τις συνθήκες του ανταγωνισμού.

Τίποτε από τα δύο δεν συμβαίνει γιατί πολύ απλά, την πρώτη φορά που δεν υπάρχει κάποιο σοβαρό αίτημα για την κοινωνική ομάδα που επλήγη λιγότερο από την κρίση -ή και καθόλου- αυτή  κάνει επίδειξη κυνισμού και παρωχημένου πολιτικού εκβιασμού.

[…] Δεν έχει σημασία αν κάποιος αποτιμά θετικά ή αρνητικά το έργο της κυβέρνησης ή αν θεωρεί κομματικά κατευθυνόμενες τις οργανώσεις. Ο συνδικαλισμός οφείλει να διεκδικεί ακόμη και αν σιώπησε επιλεκτικά, τα χρόνια που διαλύθηκε το κοινωνικό κράτος, οι εργασιακές σχέσεις, το εισόδημα των Ελλήνων.

Όμως, αφού σοβαρεύτηκε αρκετά η χώρα, καιρός να σοβαρευτεί και ο συνδικαλισμός».

Το άλλο πουλάκι:

Από πού να το πιάσεις;

Από τη διαπίστωση ότι οι κινητοποιήσεις των αγροτών γίνονται ΠΛΕΟΝ εθιμοτυπικά; Από τη βεβαιότητα ότι όλα τους τα προβλήματα είναι ΠΛΕΟΝ λυμένα γι’ αυτό αναζητούν απεγνωσμένα μια δικαιολογία για να κλείσουν τους δρόμους;

Από το ότι το αίτημα για «μείωση του κόστους παραγωγής» είναι ασαφές, άρα γελοίο, σε αντίθεση με το ριζοσπαστικό «όλα τα κιλά όλα τα λεφτά»; Από την άποψη πως πρέπει να σεβόμαστε ΠΛΕΟΝ τις συνθήκες ανταγωνισμού;

Τις οποίες καθορίζει το καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο θεωρείται ΠΛΕΟΝ δεδομένο και δεν έχει νόημα να το αντιπαλεύουμε; Ή από το γεγονός ότι η χώρα είναι ΠΛΕΟΝ σοβαρή και αυτό, εννοείται, είναι έργο της κυβέρνησης;

Καλώς τα παιδιά (και τον κύριο Κούλογλου)! Που, εύχομαι, να είναι και είμαστε όλοι εδώ και του χρόνου, όχι, εννοείται, από τις ίδιες θέσεις, για να ξανασυζητήσουμε τις κινητοποιήσεις των αγροτών.

Για τις οποίες, πριν από πάρα πολλά χρόνια, ναι, τότε που οι σοβαροί αγροτοσυνδικαλιστές ήταν τα χαϊδεμένα παιδιά όσων σήμερα βρίσκονται σε (φιλο)κυβερνητικά πόστα, εμείς σημειώναμε:

«Η ιστορία των αγροτικών κινητοποιήσεων είναι πλούσια, βασική όμως προϋπόθεση θεωρώ πως είναι η ουσιαστική οργάνωση των αγροτών σε συνεταιριστικούς και συνδικαλιστικούς φορείς.

Αυτή δηλαδή η ομοψυχία που βλέπουμε στις καταλήψεις των δρόμων, με τα χιλιάδες τρακτέρ παρατεταγμένα, θα είχε νόημα αν εκφραζόταν και από πιο ουσιαστικές “συμπράξεις”.

Δυστυχώς οι αγρότες κατάφεραν οι ίδιοι, όχι μόνο να διαλύσουν αλλά και να κατασυκοφαντήσουν τους συνεταιρισμούς τους, φορτώνοντάς τους με τεράστια οικονομικά και ηθικά σκάνδαλα. Με τις ευλογίες και της εκάστοτε πολιτείας.

Η οποία κάθε φορά χαϊδεύει όχι μόνο τα αφτιά αλλά και τις τσέπες των αγροτών, κάνοντας τα στραβά μάτια, ή συμμετέχοντας σε… απατεωνίες, εις βάρος των κουτόφραγκων».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Να δούμε σοβαρά το πρόβλημα!

Λέγαμε αλλού: «Το πρόβλημα όμως βρίσκεται στο ότι ο χώρος των αγροτών είναι τόσο ανομοιογενής που, για χάρη του βασιλικού ποτίζονται και οι γλάστρες, συνήθως μόνο αυτές.

Διότι, αγρότης είναι και ο μικροκαλλιεργητής, αγρότης και ο άλλος με μια τρακτεράρα που κοστίζει όσο δυο μαγαζιά σε κεντρικό εμπορικό δρόμο (αγορασμένη με δανεικά κι αγύριστα).

Αγρότης είναι και ο κάτοικος της υπαίθρου, αγρότης και ο αστός που καλλιεργεί δι’ αντιπροσώπων τα στρέμματα που του άφησε ο πατέρας του. Αγρότης εκείνος που ασχολείται αποκλειστικά με τη γη, αγρότης και ο δημόσιος υπάλληλος που την κοπανάει από το γραφείο με αναρρωτική για να μαζέψει τις ελιές.

Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί; Την επί χρόνια τακτική της πολιτείας να επιδοτεί υπαρκτές και ανύπαρκτες καλλιέργειες, να αποζημιώνει υπαρκτές και ανύπαρκτες καταστροφές, να χαρίζει υπαρκτά και ανύπαρκτα δάνεια».

Εμείς του χρόνο θα μπορούμε να υποστηρίζουμε και πάλι τα ίδια. Τι λέτε, θα μπορεί και ο κύριος Κούλογλου;

Σοβαρότης μηδέν!

190131 ΥΠΕΡΑΡΙΘΜΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τι ζητούν οι εκπαιδευτικοί;

Προφανέστατα, το είπαμε χθες αυτό, όχι άλλη μια αργία. Ζητούν όμως άλλα πράγματα τα οποία δεν βλάπτει να τα συζητούμε κάπου κάπου. Καλό είναι όμως, πριν μπούμε στην κυρίως συζήτηση, να σχολιάσουμε κάτι.

Από πού γνωρίζουμε τι είναι αυτό που ζητούν οι εκπαιδευτικοί; Εδώ βρίσκεται ένα πρόβλημα, διότι υπάρχουν δύο πηγές˙ μια… επίσημη και μια ανεπίσημη. Ο καθένας μπορεί να επιλέξει ή και να κάνει έναν συνδυασμό.

Η επίσημη πηγή είναι οι ομοσπονδίες των εκπαιδευτικών. Αυτές προβάλλουν τα αιτήματα, όπως αυτά διαμορφώνονται μέσα σε γενικές συνελεύσεις των τοπικών συλλόγων. Οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι τα «κατεβάζουν» στις ομοσπονδίες.

Για όσους δεν γνωρίζουν ποια είναι η πραγματικότητα, το σχήμα μπορεί να ακούγεται πολύ λειτουργικό και εξόχως δημοκρατικό. Στην πράξη δεν είναι τίποτε από τα δυο. Αρκεί να δούμε κάποια… στιγμιότυπα.

Οι γενικές συνελεύσεις πραγματοποιούνται με ελάχιστη ή και μηδενική συμμετοχή των εκπαιδευτικών. Ειδικά αν είναι έκτακτες, δηλαδή απόγευμα, χωρίς κλείσιμο των Σχολείων, δεν πατούν ούτε… τα μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων.

Ως εκ τούτου, οι αποφάσεις που ΔΕΝ λαμβάνονται επαφίενται στην κρίση των Διοικητικών Συμβουλίων των ομοσπονδιών, τα οποία αποτελούνται από «επαγγελματικά», κομματικά στελέχη, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό.

Αλλά και οι εκπρόσωποι των τοπικών συλλόγων είναι, στην πραγματικότητα, κομματικά στελέχη μικρότερης εμβέλειας. Μια φορά το χρόνο κατεβαίνουν στην Αθήνα, για την ετήσια Γενική Συνέλευση των αντιπροσώπων.

Εκεί, λοιπόν, πριν αρχίσουν οι εργασίες της συνέλευσης, κάθε «παράταξη» συναντιέται με τον εκπρόσωπο του κόμματος στο οποίο… πρόσκειται. Κάθε δύο χρόνια εκλέγουν και τα μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων των ομοσπονδιών.

Αυτά τα στελέχη, στην ουσία, διαμορφώνουν το διεκδικητικό και το αγωνιστικό πλαίσιο κάθε ομοσπονδίας. Από τις δικές τους ανακοινώσεις μαθαίνουμε, λοιπόν, τι είναι αυτό που ζητούν οι εκπαιδευτικοί.

Στην παρούσα φάση, εκείνο το οποίο θεωρείται σημείο αιχμής, είναι το αίτημα για «άμεσους μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικών σε όλες τις ανάγκες της εκπαίδευσης». (Για να μη σας μπερδεύω, περιορίζομαι στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.)

Το άλλο πουλάκι:

Ποια είναι η άλλη πηγή;

Ένας άλλος τρόπος για να μάθει κανείς τι διεκδικούν οι εκπαιδευτικοί, ας λέμε «οι δάσκαλοι», συνολικά, αφού μιλάμε για την πρωτοβάθμια, είναι να αναζητήσει τη ζωντανή πραγματικότητα.

Αυτό μπορεί να το κάνει είτε συζητώντας με τους ίδιους, είτε συλλέγοντας πληροφορίες από στατιστικά στοιχεία που διαθέτουν οι κατά τόπους Διευθύνσεις και οι επίσημοι φορείς στατιστικής, όπως η Εθνική Στατιστική Αρχή.

Ελάτε, λοιπόν, να δούμε το θέμα των διορισμών, με βάση δεδομένα από αυτές τις δύο διαφορετικές πηγές. Πραγματικά, στα Σχολεία υπηρετούν χιλιάδες αναπληρωτές, πολλοί από τους οποίους καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

Αυτοί εντοπίζονται κυρίως στον χώρο της Ειδικής Αγωγής, πρόκειται δηλαδή για δασκάλους που παρέχουν αγωγή σε μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, είτε παράλληλα με άλλους δασκάλους, είτε σε ιδιαίτερη τάξη.

Αυτές οι ανάγκες είναι γνωστές και μπορούν να προβλεφθούν σε βάθος χρόνου, οπότε δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για τον μη διορισμό των δασκάλων Ειδικής Αγωγής στην εκπαίδευση. Τελεία και παύλα.

Εκτός από αυτούς, υπάρχουν και χιλιάδες άλλοι αναπληρωτές, οι οποίοι προέκυψαν τα τελευταία χρόνια. Συγχρόνως όμως προέκυψαν και χιλιάδες πλεονασματικές ώρες, δηλαδή δάσκαλοι που δεν συμπληρώνουν το διδακτικό ωράριό τους.

Επειδή εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος πώς είναι δυνατόν να υπάρχει αυτή η αντίφαση, θα προσπαθήσω να το εξηγήσω με απλά λόγια˙ όσο πιο απλά γίνεται. Το «πρόβλημα» εμφανίστηκε με μια ακόμη «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση».

Η οποία ανέθεσε τη διδασκαλία πολλών αντικειμένων σε άλλους εκπαιδευτικούς ή ειδικούς, πλην των δασκάλων, οι οποίοι την είχαν μέχρι τη «μεταρρύθμιση». Έτσι δημιουργήθηκε η ανάγκη να εργαστούν διάφορες «ειδικότητες».

«Θεατρολόγοι», και «εικαστικοί», και μουσικοί, και «πληροφορικάριοι», όπως αποκαλούνται, τοποθετούνται στα σχολεία για να διδάξουν τα αντίστοιχα αντικείμενα που μπήκαν ως μαθήματα, παίρνοντας ώρες από τους… κλασικούς δασκάλους.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Και τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει ότι σε ένα εξαθέσιο Δημοτικό Σχολείο, που τα παλιά χρόνια είχε μόνο έξι δασκάλους, έναν για κάθε τάξη, τώρα μπορεί να παρέχουν τις υπηρεσίες τους μέχρι και δεκαπέντε εκπαιδευτικοί.

Εκτός από τον Διευθυντή, που (πρέπει να) διδάσκει δέκα ώρες, υπάρχουν και οι διάφορες ειδικότητες που διδάσκουν από δύο μέχρι δεκαέξι ώρες, που πάει να πει ότι συμπληρώνουν το ωράριό τους και σε άλλα σχολεία.

Επιπλέον όμως, από τους δασκάλους που είναι τοποθετημένοι στο σχολείο, αλλά και από πολλές ειδικότητες, περισσεύουν από μια, δυο ή και περισσότερες ώρες, οι οποίες δικαιολογούνται ως «γραμματειακή υποστήριξη».

Ή ως «ώρες ενισχυτικής διδασκαλίας» σε μαθητές που τη χρειάζονται. Τις οποίες όμως, αν τις συγκεντρώσεις δίνουν ένα τρομερά μεγάλο νούμερο. Πολλές εκατοντάδες σε κάθε νομό. Που πάει να πει, πρακτικά, δεκάδες «πλεονάζοντες εκπαιδευτικοί».

Αυτή, λοιπόν, είναι μια άλλη πραγματικότητα. Που, για να τη δούμε καλύτερα, πρέπει να υπολογίσουμε, επιπλέον, και πολλές τάξεις χωρισμένες σε δύο ή περισσότερα τμήματα, χωρίς τον απαιτούμενο αριθμό μαθητών.

Ποια είναι, λοιπόν, η συνολική εικόνα; Όπως κάθε φορά, εξαρτάται από την οπτική γωνία. Κάποιος πάντως που βλέπει από έξω, θα δει να εργάζονται συγχρόνως στα σχολεία χιλιάδες αναπληρωτές και χιλιάδες εκπαιδευτικοί που, πρακτικά, περισσεύουν.

Για να έχουμε όμως καλύτερη άποψη, χρειάζονται στοιχεία, τα οποία θα εξετάσουμε αύριο.

Η γοητεία των αριθμών!

190129 ΑΝΙΕΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Κάνε και κάτι… αριστερό!

Κι αν είναι και ριζοσπαστικό, ακόμη καλύτερα! Το τέλειο μάλιστα θα είναι να το καταλάβουν εκείνοι που θέλεις, ενώ οι υπόλοιποι να μην πάρουν είδηση. Έτσι κερδίζεις διπλά. Εκλογές έρχονται, δεν είναι για πειράματα.

Κάπως έτσι φαίνεται ότι σκέφτηκε ο υπουργός της Παιδείας και πήρε την απόφαση να καταργήσει στα μουλωχτά τη γιορτή των Τριών Ιεραρχών. Αυτό το «στα μουλωχτά» θα σας το εξηγήσω στη συνέχεια.

Για να καταλάβετε όμως τι ακριβώς συνέβη, ας δούμε τι ίσχυε μέχρι την κατάργηση. Για να το κάνουμε αυτό θα ρίξουμε μια ματιά στο Προεδρικό Διάταγμα 79/2017, το οποίο ισχύει για τα Δημοτικά Σχολεία.

Στο άρθρο 3, διαβάζουμε: Διακοπές, Αργίες και Εορταστικές εκδηλώσεις

1. Τα δημοτικά σχολεία δεν λειτουργούν τις ακόλουθες ημέρες και περιόδους: α) τα Σάββατα και τις Κυριακές, β) την 28η Οκτωβρίου (εθνική εορτή),

γ) από 24 Δεκεμβρίου μέχρι και 7 Ιανουαρίου (διακοπές Χριστουγέννων), δ) την Καθαρά Δευτέρα, ε) την 25η Μαρτίου (εθνική εορτή), στ) από τη Μ. Δευτέρα μέχρι και την Παρασκευή της Διακαινησίμου (διακοπές Πάσχα), η) την 1η Μαΐου,

θ) την εορτή του Αγίου Πνεύματος, ι) από 22 Ιουνίου μέχρι και 31 Αυγούστου (θερινές διακοπές) και ια) την ημέρα της εορτής του Πολιούχου της έδρας του σχολείου και την ημέρα της τοπικής εθνικής εορτής.

Όπως πολύ καλά γνωρίζουν οι κάτοικοι των μικρών πόλεων και των χωριών, αυτά δεν ισχύουν έτσι ακριβώς. Για παράδειγμα, στα χωριά, οι μέρες των εθνικών εορτών ΔΕΝ είναι αργίες, αφού τα Σχολεία συμμετέχουν στις εκδηλώσεις.

Για να το καταλάβουν αυτό και οι υπόλοιποι, θα προσπεράσω τη δεύτερη και την τρίτη παράγραφο του ίδιου άρθρου και θα πάω στην τέταρτη: 4. Τα δημοτικά σχολεία λαμβάνουν μέρος στις παρελάσεις και στο γενικό εορτασμό των εθνικών και τοπικών εορτών, σύμφωνα με το πρόγραμμα του οικείου Δήμου.

Όταν δηλαδή ο Δήμος αποφασίζει ότι στο τάδε δημοτικό διαμέρισμα θα γιορταστεί… η σφαγή των κατοίκων την Κυριακή τάδε του μηνός, το Σχολείο θα είναι εκεί με τη σημαία, τους μαθητές και τους δασκάλους του.

Το άλλο πουλάκι:

Και οι Τρεις Ιεράρχες;

Αυτοί βρίσκονταν στη δεύτερη παράγραφο που την προσπεράσαμε. 2. Εορταστικές εκδηλώσεις στα δημοτικά σχολεία πραγματοποιούνται:

α) στις 27 Οκτωβρίου για την επέτειο της εθνικής εορτής της 28ης Οκτωβρίου, ημέρα κατά την οποία τιμάται και η ελληνική σημαία. Σε περίπτωση που η 28η Οκτωβρίου είναι Κυριακή ή Δευτέρα, οι εκδηλώσεις γίνονται την προηγούμενη Παρασκευή,

β) στις 24 Μαρτίου για την επέτειο της εθνικής εορτής της 25ης Μαρτίου. Σε περίπτωση που η 25η Μαρτίου είναι Κυριακή ή Δευτέρα, οι εκδηλώσεις γίνονται την προηγούμενη Παρασκευή,

γ) στις 17 Νοεμβρίου για την επέτειο του Πολυτεχνείου, τον αντιδικτατορικό αγώνα και την Εθνική Αντίσταση. Όταν η 17η Νοεμβρίου είναι Σάββατο ή Κυριακή, οι εορταστικές εκδηλώσεις πραγματοποιούνται την προηγούμενη Παρασκευή,

δ) [εδώ είμαστε] στις 30 Ιανουαρίου, εορτή των Τριών Ιεραρχών. Σε περίπτωση που η 30η Ιανουαρίου είναι Σάββατο ή Κυριακή, οι εορταστικές εκδηλώσεις λαμβάνουν χώρα την προηγούμενη Παρασκευή.

Αυτές, λοιπόν, οι εορταστικές εκδηλώσεις τι ήταν; Το πιο συνηθισμένο ήταν να πραγματοποιηθεί ένας επίσημος εκκλησιασμός του Σχολείου, αρτοκλασία, καθώς και μια ομιλία για τη ζωή και το έργο των Αγίων.

Κάνοντας ο υπουργός αυτό το αριστερό ή/και ριζοσπαστικό που είπαμε στην αρχή, καταργεί αυτή την δ΄ περίπτωση και περνάει την ημέρα των Τριών Ιεραρχών στην ια΄ περίπτωση της πρώτης παραγράφου:

Τα δημοτικά σχολεία δεν λειτουργούν […] ια) την εορτή των Τριών Ιεραρχών, την ημέρα της εορτής του Πολιούχου της έδρας του σχολείου και την ημέρα της τοπικής εθνικής εορτής. Διαταγή και… τα σκυλιά δεμένα.

Γιατί όμως είπαμε ότι η κατάργηση γίνεται «στα μουλωχτά»; Γιατί πέρασε ως τροποποίηση στον νόμο 4521, για την ίδρυση του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής. Και ανακοινώθηκε επίσημα μόλις χθες!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι θα κάνουν οι δάσκαλοι;

Πώς θα εφαρμόσουν την εγκύκλιο που ορίζει «Στις σχολικές μονάδες Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης πραγματοποιούνται εκδηλώσεις για τον εορτασμοί της μνήμης (sic) των Τριών Ιεραρχών κατά την παραμονή της εορτής.

Για την υλοποίηση των εκδηλώσεων διατίθεται ένα διδακτικό δίωρο. Το περιεχόμενο του εορτασμού και των εκδηλώσεων καθορίζεται με απόφαση του Συλλόγου Διδασκόντων».

Κάποιοι πρότειναν να κάνουν ό,τι έκαναν πάντοτε, αλλά με δική τους πρωτοβουλία. Να εκκλησιαστούν, να πραγματοποιήσουν μια αρτοκλασία, ομιλία, άντε και να ζητήσουν από τους μαθητές τους να παρευρεθούν με ευθύνη των γονιών τους.

Οι περισσότεροι όμως συμφώνησαν πως το «κανονικό» είναι να μην κάνουν τίποτε απολύτως την ημέρα της γιορτής ΤΟΥΣ. Να εφαρμόσουν τον νόμο και να αφήσουν τους συγχωριανούς τους να κρίνουν τον υπουργό που έτσι αποφάσισε.

Αργία ήθελε; Αργία! Η καμπάνα θα χτυπήσει, ο ιερέας θα λειτουργήσει, θα ακουστεί «Τους τρεις μεγίστους φωστήρας…» αλλά στην εκκλησία δεν θα υπάρχουν ούτε δάσκαλοι, ούτε (εννοείται) μαθητές.

Μόνο που οι συγχωριανοί τους δεν ξέρουν κανέναν κύριο Γαβρόγλου. Ξέρουν τον Διευθυντή του Σχολείου και τους δασκάλους των παιδιών τους. Και αυτούς θα κατακρίνουν. Κι έτσι, για άλλη μια φορά, βρίσκονται στριμωγμένοι οι δάσκαλοι.

Οι οποίοι το μόνο που δεν ζήτησαν είναι άλλη μια αργία, και που τώρα πρέπει να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.

Ας έχουν, τουλάχιστον, τη συμπόνια και τη συμπαράστασή μας.

 Μέγιστοι… κατεργάρηδες!

181119 ΤΖΑΜΠΑΤΖΙΔΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τα τζάμπα ΔΕΝ πέθανε!

Θυμόσαστε το Ενιαίο Μισθολόγιο; Υποτίθεται ότι θα ήταν ένας τρόπος υπολογισμού των μισθών, ο οποίος θα ίσχυε για όλους όσοι αμείβονται από το Δημόσιο. Πόσο απλός; Τόσο που να μπορείς να υπολογίσεις τον μισθό σου αμέσως.

Φανταστείτε ένα σύστημα στο οποίο βάζεις μόνο μερικές παραμέτρους. Τι είδους μόρφωση έχεις και πόσα χρόνια υπηρεσίας. Άντε, αν έχεις και ανήλικα παιδιά για τα οποία δικαιούσαι κάποιο οικογενειακό επίδομα.

Αυτά και τίποτε άλλο. Το σύστημα θα σου βγάζει αμέσως τον μισθό σου, ασχέτως σε ποιον τομέα του δημοσίου εργάζεσαι. Με τον ίδιο τρόπο θα μπορείς να υπολογίζεις τις αμοιβές οποιουδήποτε γνωστού σου εργάζεται στο δημόσιο.

Το πρώτο που θα ρωτήσει κάποιος είναι αν συμφωνούμε ότι αυτό είναι ένα δίκαιο σύστημα αμοιβών. Αν δηλαδή το να παίρνουν όλοι τα ίδια χρήματα, με μόνο κριτήριο τις σπουδές και τα χρόνια υπηρεσίας είναι σωστό.

Η απάντηση είναι δύσκολη, διότι το ερώτημα είναι πονηρό. Ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα τι ακριβώς θέλουμε να πούμε με αυτό και μετά μπορούμε να δώσουμε ο καθένας τη δική του απάντηση. Μιλάμε για… αξιολόγηση;

Αναφερόμαστε δηλαδή στη διαφοροποίηση που μπορεί να υπάρχει μεταξύ υπαλλήλων του ίδιου ακριβώς κλάδου, με βάση την πραγματική προσφορά έργου, όπως αυτή μπορεί να εκτιμηθεί μέσα από μια διαδικασία αξιολόγησης;

Ή μιλάμε για εργαζόμενους σε διαφορετικούς τομείς, στους οποίους ο καθένας αμείβεται ανάλογα με την «σπουδαιότητα» του έργου που παρέχει και τις ιδιαιτερότητες που μπορεί να παρουσιάζει η εργασία του;

Στη δεύτερη περίπτωση δεν μιλάμε για Ενιαίο Μισθολόγιο, αλλά για ένα σύστημα όπως το γνωρίσαμε οι παλαιότεροι, όταν ο κάθε κλάδος, ανάλογα με την πίεση που μπορούσε να ασκήσει στην εκάστοτε κυβέρνηση, έπαιρνε αυξήσεις για τα μέλη του.

Αλλά και στην πρώτη περίπτωση, όπου εμπλέκεται μια μορφή αξιολόγησης και γίνεται αυτό που λέμε «σύνδεση του μισθού με την παραγωγικότητα», πάλι μπορούμε να κινηθούμε εντός του Ενιαίου Μισθολογίου.

Οι παραπάνω αμοιβές δεν θα είναι… επιδοματικού χαρακτήρα (ωραίο αυτό έτσι;) αλλά θα δίνονται με τη μορφή γρηγορότερης ένταξης στα ανώτερα μισθολογικά κλιμάκια (ή την επαναφορά σε κατώτερα, αν μιλάμε για ποινές).

Το άλλο πουλάκι:

Δεν είναι αυτό το θέμα μας!

Εμείς εδώ μιλάμε για την επιστροφή στην παλιά καλή μέθοδο που ονομαζόταν «κάτω από το τραπέζι», όταν δηλαδή ο κάθε υπουργός καταστρατηγούσε το Ενιαίο Μισθολόγιο, δίνοντας στους δικούς του υπαλλήλους κάτι «έξτρα».

Το οποίο έπρεπε να είναι σε τέτοια μορφή, ώστε να μην το πάρουν είδηση οι υπόλοιποι υπάλληλοι (αν είναι δυνατόν!) και αρχίσουν κι εκείνοι τις διεκδικήσεις με απεργίες και κάθε είδους κινητοποιήσεις.

Κάπως έτσι το περίφημο Ενιαίο Μισθολόγιο έγινε δαντέλλα και φτάσαμε να δίνονται σε εργαζομένους της χώρας τα πιο απίθανα επιδόματα, χώρια οι διάφορες ευεργετικές διατάξεις, όταν δηλαδή το κράτος πλήρωνε ένα σωρό έξοδα κάποιων υπαλλήλων.

Από «οδοιπορικά» και παιδικές κατασκηνώσεις, μέχρι επιδόματα βιβλιοθήκης, πλασματικές υπερωρίες και ελεύθερη μετακίνηση με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς! Είδατε; Φτάσαμε στο επίμαχο σημείο. Αυτό ακριβώς θα θέλαμε να σχολιάσουμε.

Την υπόσχεση της υπουργού Προστασίας του Πολίτη πως οι ένστολοι θα μπορούν να μετακινούνται δωρεάν με το Μετρό, τα λεωφορεία και τα υπόλοιπα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (ή Μετακίνησης, αναλόγως πώς ερμηνεύεις το τρίτο Μ).

Παρατήρηση πρώτη: Οι πολιτικοί, οι κάθε είδους πολιτικοί, είναι εξαιρετικά χουβαρντάδες και πολύ… λαρτζ, κατά το κοινώς λεγόμενον, όταν πρόκειται για τα λεφτά των άλλων και ειδικότερα για δημόσιο χρήμα.

Απεναντίας, όταν πρόκειται να βάλουν το χέρι στη δική τους τσέπη, τους βλέπουμε αρκετά «σφικτούς», πράγμα που εξηγείται από το γεγονός ότι έχουν συνηθίσει να τους παρέχονται όλα τζάμπα, ή να λογίζονται ως «έξοδα παραστάσεων»! 

Η κυρία Γεροβασίλη, λοιπόν, μπορεί να κάνει το κομμάτι της, χωρίς να της κοστίζει τίποτε. Απεναντίας! Στο κάτω κάτω, το λεωφορείο πάει που πάει στον προορισμό του, τι θα πάθει αν έχει και κάποιον ένστολο επάνω, χωρίς εισιτήριο;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Παρατήρηση δεύτερη:

Υποτίθεται ότι αυτού του είδους η πολιτική, των παροχών κάτω από το τραπέζι, ήταν πρακτική τού λεγόμενου «παλιού» πολιτικού συστήματος, το οποίο η Πρώτη Φορά Αριστερά (μαζί με ολίγη Ακροδεξιά) ήρθε να ανατρέψει.

Αλλά, θα μου πείτε, τι ζητάω κι εγώ τώρα, καλλιγραφίες από… Ας το αφήσουμε εδώ. Εξάλλου δεν είναι και το πρώτο σημείο στο οποίο η κυβέρνηση έδειξε πως είναι μια από τα ίδια με τους προηγούμενους -ενίοτε πολύ χειρότερη.

Εγώ θα σταθώ σε εκείνο το «πάγιο αίτημα των συνδικαλιστικών ενώσεων» των ενστόλων, το οποίο, υποτίθεται, ήρθε να ικανοποιήσει η κυρία Γεροβασίλη. Δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί ζητούσαν (από) ανέκαθεν να μην πληρώνουν στα ΜΜΜ;

Με ποιο δικαιολογητικό; Ότι δεν αμείβονται όσο καλά θα έπρεπε; Μα αυτό το ξέρουμε και τους το αναγνωρίζουμε, όμως το ίδιο ισχύει για τη συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων. Γιατί αυτοί να εξαιρούνται;

Επιπλέον, όταν υποτίθεται ότι καταβάλλουν μια πολύ μεγάλη προσπάθεια να αποδείξουν ότι βρίσκονται δίπλα στον πολίτη και όχι απέναντί του, πώς νομίζουν ότι θα συμβάλει σ’ αυτό η εικόνα του «τζαμπατζή» ένστολου;

Ο οποίος θα επιβιβάζεται στο λεωφορείο και, ενώ όλοι οι άλλοι θα πληρώνουν το εισιτήριό τους, αυτός θα περνά δείχνοντας απλώς την υπηρεσιακή του ταυτότητα; Αυτή την εικόνα θέλουν για τα μέλη τους οι συνδικαλιστικές τους ενώσεις;

Κρίμα, πολύ κρίμα!

 Περάστε, κόσμε!

180911 ΑΓΙΑΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πρώτο κουδούνι!

Με το δεύτερο ξεκινούν και τα μαθήματα. Το πρώτο, το ξέρουμε όλοι, είναι για τον Αγιασμό, χωρίς τον οποίο δεν είναι δυνατόν να ξεκινήσει σωστά μια σχολική χρονιά. Έχω και αποδείξεις γι’ αυτό που σας λέω.

Όλοι γνωρίζουμε ότι τα Σχολεία αρχίζουν την 1^η Σεπτεμβρίου, όμως ο Αγιασμός γίνεται στις 11 του μηνός. Ε, λοιπόν, το διάστημα αυτό των ενδιάμεσων ημερών είναι από τα πιο δύσκολα κάθε σχολικής χρονιάς.

Στα δημοτικά γίνεται η κατανομή των τάξεων και των αρμοδιοτήτων. Στα γυμνάσια οι καθηγητές χωρίζουν τα μαθήματα που θα πάρει ο καθένας. Γίνονται οι τοποθετήσεις των υπεράριθμων, των αποσπασμένων και των αναπληρωτών…

Όσοι τα ζουν λένε ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, όλα αυτά σημαίνουν εκνευρισμό, κόντρες, διαφωνίες και μαλώματα, που κάνουν το κλίμα στα Σχολεία κάπως βαρύ. Με τον Αγιασμό όμως σταματούν. Τυχαίο;

Ξέρω από πηγές μέσα από το υπουργείο πως αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που έχει πλέον απομακρυνθεί κάθε σκέψη για την κατάργησή του, που υπήρχε σε υπουργούς και κυβερνητικά στελέχη.

«Το πράγμα δουλεύει και έχει αποτελέσματα», φέρεται να έγραψε στον προσωπικό λογαριασμό του στο τουίτερ σύμβουλος του υπουργείου Παιδείας, απαντώντας σε αριστεριστές που τον κατηγορούσαν για άλλη μια κωλοτούμπα.

Και έτσι είναι! Καταργείς κάτι όταν βλέπεις ότι πλέον δεν έχει καμιά απολύτως χρησιμότητα, όπως τα Λατινικά, και το αντικαθιστάς με κάτι άλλο πιο πρακτικό. Τον Αγιασμό γιατί να τον καταργήσεις;

Και με τι να τον αντικαταστήσεις; Με… «πολιτικό αγιασμό», όπως τον γάμο; Να πηγαίνουν, δηλαδή, εκπρόσωποι των πολιτικών αρχών και να δίνουν ευχές και συμβουλές στα παιδάκια και τους δασκάλους για τη νέα χρονιά;

Αφήστε! Είδαμε τι έγινε με τους πολιτικούς γάμους, που προστρέχουν όλοι, μετά από λίγο καιρό, έντρομοι, στην αγκαλιά της Εκκλησίας και ζητούν την ευλογία και τις ευχές της. Αγιασμός, λοιπόν, και πάλι Αγιασμός.

Εξάλλου, πέρα από το πρακτικόν τού πράγματος, κανείς δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται να αγνοήσει μια μακροχρόνια παράδοση. Αν θέλεις να αρχίσει η σχολική χρονιά χωρίς προβλήματα, ένας τρόπος υπάρχει.

Το άλλο πουλάκι:

Πώς αρχίζει η σχολική χρονιά;

Το ερώτημα είναι δίχως νόημα, διότι, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, κάθε σχολική χρονιά αρχίζει με δυο τρόπους. Τον τρόπο του υπουργείου Παιδείας και εκείνον των συνδικαλιστών εκπαιδευτικών.

Σύμφωνα με τον πρώτο τρόπο, δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα, όλα είναι έτοιμα, τα βιβλία βρίσκονται στα σχολεία, οι εκπαιδευτικοί στις θέσεις τους και τα προγράμματα ξεκινούν κανονικά από την επομένη του Αγιασμού.

Αν ακούσεις τους συνδικαλιστές, θα σου πουν ότι πολλά βιβλία δεν έχουν καν τυπωθεί ακόμη, ότι υπάρχουν μεγάλα «κενά» στις τοποθετήσεις των εκπαιδευτικών και, ως εκ τούτου, τίποτε δεν αρχίζει όπως πρέπει.

Θέλετε τη δική μας άποψη; Από την εικόνα που έχουμε για τη Δράμα, τα πράγματα βρίσκονται σε πολύ καλό επίπεδο. Και βιβλία υπάρχουν και εκπαιδευτικοί βρίσκονται στα σχολεία, εκτός κάποιων εξαιρέσεων στην Ειδική Αγωγή.

Το πρόβλημα, γιατί υπάρχει πρόβλημα, βρίσκεται αλλού. Ακόμη μια σχολική χρονιά ξεκινάει και την τελευταία στιγμή καταφτάνουν στα σχολεία νόμοι, διατάξεις, εγκύκλιοι και οδηγίες τού ποδαριού.

Πράγματα που τα σκέφτονται κάποιοι πεφωτισμένοι εγκέφαλοι του υπουργείου Παιδείας, οι οποίοι δείχνουν να μην έχουν σχέση με την εκπαιδευτική πραγματικότητα της χώρας. Θέλουν όμως να κάνουν μεταρρύθμιση!

Μου έλεγε φίλος εκπαιδευτικός που βρίσκεται στα σχολεία πάνω από τριάντα χρόνια πως δεν θυμάται ούτε μία σχολική χρονιά που να ξεκίνησε χωρίς αλλαγές. Που να είναι τα πράγματα όπως την προηγούμενη.

Κάθε φορά υπάρχει κάποιος υπουργός που θέλει να αφήσει το στίγμα του στην εκπαίδευση των νέων και προχωρά σε… μεταρρύθμιση. Μεγάλη ή μικρότερη. Σε σημαντικούς ή δευτερεύοντες τομείς.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Θέλετε ένα παράδειγμα;

Για φέτος, εκτός πολλών άλλων, προβλέπονται «ομάδες όμορων σχολείων, τις οποίες θα ορίσουν οι Διευθυντές Εκπαίδευσης, με ελάχιστο αριθμό σχολικών μονάδων τις πέντε (5) και μέγιστο τις δέκα (10).

Κάθε σχολική μονάδα εκπροσωπείται στην ομάδα σχολειών από τον διευθυντή και τον υποδιευθυντή ή, οπού δεν προβλέπεται υποδιευθυντής, από έναν εκπαιδευτικό, ο οποίος επιλέγεται [πώς;] από τον σύλλογο διδασκόντων.

Οι σύλλογοι διδασκόντων των ομάδων σχολειών βρίσκονται σε συνεχή ενημέρωση μεταξύ τους σχετικά με επιμορφωτικές πρωτοβουλίες, δράσεις και συμμετοχή σε ποίκιλα παιδαγωγικά προγράμματα με στόχο την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη κοινή εμπλοκή των εκπαιδευτικών τους κοινοτήτων.

Οι εκπρόσωποι των σχολικών ομάδων της συνεργαζόμενης ομάδας σχολειών θα πραγματοποιήσουν τρεις (3) τουλάχιστον συσκέψεις στη διάρκεια του σχολικού έτους, κατά τις όποιες ανταλλάσσουν ιδέες, προτάσεις και προβληματισμούς…»

Καινοτομία; Το δίχως άλλο!

Δεν μένει παρά να δούμε πότε θα συνεδριάζει το όργανο, πού, ποιος θα συγκαλεί τη συνεδρίαση, με ποια διαδικασία, ποιος θα προεδρεύει, αν θα τηρούνται πρακτικά, ποιοι θα εισηγούνται τα θέματα, πώς θα παίρνονται οι αποφάσεις, ποιος θα ελέγχει την υλοποίησή τους…

Και κάτι άλλα τέτοια… γραφειοκρατικά.

Είναι μόνον ένα από πολλά παραδείγματα. Αυτά όμως λύνονται εύκολα. Το δύσκολο είναι να υπάρχει όραμα και διάθεση για μεταρρυθμίσεις.

Καλή υπομονή, παιδιά!

Το ήμισυ του παντός!

180611 ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΟΝ-1

Το ένα πουλάκι:

Αυτό, μάλιστα!

Είναι ένα θέμα που αξίζει να συζητηθεί και πολύ καλώς το έθεσε το υπουργείο στους υποψήφιους που εξετάστηκαν στη «Γλώσσα», την Παραγωγή Γραπτού Λόγου, δηλαδή την Έκθεση, για τους παλαιότερους.

Ας μη γελιόμαστε· Έκθεση Ιδεών γράφουν πάλι τα παιδιά, απλώς επενδύεται με έναν δήθεν επικοινωνιακό χαρακτήρα, υποτίθεται δηλαδή ότι εκθέτουν τις ιδέες τους όχι για να τις βαθμολογήσει ένας εξεταστής…

Αλλά για να τις διαβάσουν οι συμμαθητές τους στην μαθητική εφημερίδα που εκδίδεται στο Σχολείο. Πραγματικά όμως, δεν ξέρω πώς θα βαθμολογούνταν ένας υποψήφιος, αν έγραφε στο ύφος που ταιριάζει σε ένα μαθητικό έντυπο.

Αν χρησιμοποιούσε τη γλώσσα όπως τη χρησιμοποιούν οι νέοι στην μεταξύ τους επικοινωνία, με το δικό τους λεξιλόγιο, τις ιδιωματικές εκφράσεις, τον ελλειπτικό λόγο κ.λπ., ώστε να ικανοποιεί την περίσταση επικοινωνίας που ζητά η εξέταση.

(Παρεμπιπτόντως: Το κείμενο για τις εξετάσεις είναι του Δημήτρη Μαρωνίτη, δημοσιευμένο στο «Βήμα της Κυριακής», μια εφημερίδα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έκανε τα αδύνατα δυνατά για να σταματήσει να εκδίδεται. Ποιος το σκέφτηκε;)

Τέλος πάντων. Προσωπικά, θα με ενδιέφερε να διαβάσω κάποιες από τις απόψεις των μαθητών. Να και μια καλή πρόταση: Θα μπορούσαν οι εκθέσεις που συγκεντρώνουν τη μεγαλύτερη βαθμολογία πανελληνίως να δημοσιοποιούνται.

Να δούμε τι έγραψαν τα παιδιά, ιδιαιτέρα στο δεύτερο σκέλος, εκεί που τους ζητάνε να προτείνουν «τρόπους με τους οποίους εκπαιδευτικοί και μαθητές μπορούν να συμβάλλουν στην ενίσχυση του παιδευτικού ρόλου του σχολείου».

Τι λέτε; Δεν είναι ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα; Κατ’ αρχάς βάζει τους μαθητές να σκεφτούν ότι το Σχολείο αλλάζει όχι μόνον από πάνω, με τις «μεταρρυθμίσεις» που έχει στο κεφάλι του ο κάθε υπουργός, αλλά και από τους ίδιους.

Με ποιον τρόπο; Ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος των μαθητών σε μια τέτοια διαδικασία; Αυτό που βλέπουμε μέχρι στιγμής, κυρίως, είναι η διεκδίκηση κάποιων αιτημάτων μέσα από καταλήψεις των σχολείων.

Αρκεί κάτι τέτοιο; Και έχουν όλες οι καταλήψεις ως αίτημα την ενίσχυση του παιδευτικού ρόλου του Σχολείου, το αίτημα δηλαδή να παρέχει αυτό στη νέα γενιά παιδεία και όχι αποκλειστικά εκπαίδευση;

Διότι, ακόμη και η διεκδίκηση κάποιων σοβαρών αιτημάτων, ας πούμε βιβλία ή καθηγητές που δεν ήρθαν στην ώρα τους, δεν βλέπω πώς θα μπορούσαν να συμβάλουν στην κατεύθυνση που θέτει το θέμα της εξέτασης.

Το άλλο πουλάκι:

Οι εκπαιδευτικοί τι λένε;

Βλέπετε, τα παιδιά που εξετάστηκαν στην έκθεση έπρεπε να απαντήσουν και γι’ αυτούς. Το θέμα τοποθετεί και τους εκπαιδευτικούς ενώπιον κάποιων ευθυνών. Το Σχολείο αλλάζει και από τις δικές τους προσπάθειες.

Αυτό σε ποιο βαθμό το έχουν συνειδητοποιήσει οι ίδιοι; Επειδή δεν μπορούμε να τους ρωτήσουμε έναν έναν, καλό είναι να απευθυνθούμε στους επίσημους φορείς που τους εκπροσωπούν, στα συνδικαλιστικά τους όργανα.

Ας επισκεφτούμε την ιστοσελίδα της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (για να μην μας κατηγορούν ότι ασχολούμαστε αποκλειστικά με τους καθηγητές και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, χωρίς μάλιστα «να κοιτάμε την καμπούρα μας»).

Διαβάζουμε, λοιπόν, στην έκθεση πεπραγμένων για το τρέχον συνδικαλιστικό έτος: «Το εκπαιδευτικό κίνημα συνεχίζει να παλεύει και να διεκδικεί, για τη στήριξη του δημόσιου σχολείου και των εκπαιδευτικών:

Αύξηση των δαπανών για την Παιδεία, μείωση του ανώτατου αριθμού μαθητών ανά τμήμα, επιμόρφωση εκπαιδευτικών, σεβασμός και θωράκιση των κατακτημένων εργασιακών δικαιωμάτων με επέκταση σε όλους τους εργαζόμενους (αναπληρωτές), μείωση του διδακτικού ωραρίου, και φυσικά, άρση των ελαστικών σχέσεων εργασίας».

Καλά και άγια όλα αυτά και μακάρι να υλοποιηθούν αύριο! Είναι ευθύνη της κυβέρνησης, στο πλαίσιο των δημοσιονομικών περιορισμών της χώρας, να τα εφαρμόσει. Αυτά όμως μπορούν «να ενισχύσουν τον παιδευτικό ρόλο του σχολείου»;

Θα μου πείτε, το συνδικαλιστικό κίνημα διεκδικεί από τους εργοδότες, στην προκειμένη περίπτωση από τις κυβερνήσεις. Πώς όμως βλέπει και τον ρόλο των μελών του μέσα σ’ αυτό που είναι το ζητούμενο;

Ένα καλύτερο σχολείο επιτυγχάνεται μόνο με καλύτερες υποδομές, μικρότερα τμήματα και καλύτερες συνθήκες εργασίας για τους εκπαιδευτικούς; Το υπουργείο, υπεύθυνο για το θέμα της Έκθεσης, λέει όχι!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Χρειάζεται, λέει, και κάτι άλλο!

Θέλετε να δούμε κάποιες απαντήσεις «ειδικών»; Αν ανατρέξουμε στις… λύσεις που δίνονται από γνωστά και μη φροντιστήρια θα δούμε συνοπτικά τα εξής: δημοκρατικές διαδικασίες, επαφή με την τέχνη, εθελοντικές δράσεις, ουσιαστικές σχολικές εκδρομές…

Γίνονται αυτά στα σχολεία μας; Οπωσδήποτε! Πραγματοποιούνται κυρίως μέσα από τα λεγόμενα Καινοτόμα Προγράμματα, την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση, την Αγωγή Υγείας, τα Πολιτιστικά θέματα, την Ευέλικτη Ζώνη…

Τα οποία, προς τιμήν όσων τα υλοποιούν, είναι εθελοντικά! Το ερώτημα είναι όμως σε ποιον βαθμό πραγματοποιούνται. Και κάτω από ποιες συνθήκες. Θέλετε να σας δώσω ένα ενδιαφέρον στατιστικό στοιχείο;

Ακούστε το και βγάλτε τα συμπεράσματά σας: Όταν τέθηκε σοβαρά στη συζήτηση το ενδεχόμενο αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, περίπου τετραπλασιάστηκε ο αριθμός των καινοτόμων προγραμμάτων που υποβάλλονται κάθε χρόνο.

Μόλις η παρούσα κυβέρνηση άφησε νε εννοηθεί ότι… ο κίνδυνος να αξιολογηθούν οι εκπαιδευτικοί δεν υφίσταται, ο αριθμός των προγραμμάτων αυτών επανήλθε στα καθιερωμένα. Μιλάμε για προγράμματα και δράσεις που στοχεύουν ακριβώς σε ένα διαφορετικό Σχολείο.

Και την επαφή με την Τέχνη προάγουν, και ένα σωρό εθελοντικές δράσεις περιλαμβάνουν, και επισκέψεις με ουσιαστικό περιεχόμενο προβλέπουν, και ό,τι άλλο μπορούσε να γράψει κάποιος μαθητής στην έκθεσή του.

Περισσότερα όμως για το θέμα μας αύριο.

 Εκτεθήκαμε!