190703 ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Μας «απασχόλησε»!

Ο Γιάννης Αντετοκούμπο έγινε το πρόσωπο των ημερών την προηγούμενη εβδομάδα, μέσω ειδήσεων και διαφημίσεων. Για να είμαστε ακριβείς, ειδήσεων που διαφημίζουν και διαφημίσεων που αποτελούν ειδήσεις.

Είναι περίπτωση ο Γιάννης. Μας αρέσει να τον αποκαλούμε έτσι για διάφορους λόγους και όχι μόνον επειδή το επίθετό του δεν… λέγεται με ευκολία. Κανείς, ας πούμε, δεν σκέφτηκε να πει τον Γκάλη… ο Νίκος.

Ούτε καν τον Τσιτσιπά… ο Στέφανος. Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε τους λόγους που ο Γιάννης είναι… Γιάννης. Ξεκινούν από το γεγονός ότι υπάρχουν και τα αδέλφια του στον ίδιο χώρο και φτάνουν στο ότι τον θεωρούμε ακόμη παιδί (μας).

Στο μεταξύ υπάρχει μια μεγάλη αμηχανία για το γεγονός ότι δεν διαθέτει σχεδόν κανένα από τα χαρακτηριστικά της ελληνικής φυλής και όμως αισθάνεται και ΕΙΝΑΙ περισσότερο Έλληνας από οποιονδήποτε.

Όταν μιλάω για τα χαρακτηριστικά της ελληνικής φυλής δεν εννοώ καθόλου το χρώμα του δέρματος, τον τύπο των μαλλιών ή το σχήμα των χειλιών. Εννοώ κυρίως όλα εκείνα τα κουσούρια που κουβαλάμε και μας χαρακτηρίζουν.

Πόσους Έλληνες, για παράδειγμα, γνωρίζετε που, ενώ θα είχαν φτάσει στην κορυφή του κόσμου στον τομέα τους, θα παρέμεναν απλοί, καταδεκτικοί, συγχρόνως όμως γεμάτοι σοφία στα λόγια και τις πράξεις, όπως ο Γιάννης;

Δηλαδή δεν θα την ψώνιζαν, για να το πω στην καθομιλουμένη; Υπάρχουν και άλλοι, δεν λέω, κυρίως άνθρωποι που διακρίνονται στον χώρο της επιστήμης, που δεν έχει σχέση όμως με το σταρ σύστεμ, όπως η τέχνη ή ο αθλητισμός.

Κι εκείνοι όμως θα παρατηρήσετε ότι ζουν και δραστηριοποιούνται επί χρόνια στο εξωτερικό, έτσι ώστε να έχουν αποβάλει ένα μεγάλο μέρος από τα κόμπλεξ και τις ανασφάλειες που κουβαλάμε εμείς εδώ.

Τα χαρακτηριστικά όμως της φυλής (τα οποία δεν φέρει ο Γιάννης) δεν εξαντλούνται σ’ αυτά που είπαμε. Σκεφθείτε πόσους, ακόμη και άξιους, Έλληνες γνωρίζετε που να ξεκίνησαν από πολύ χαμηλά και να στοχεύουν στην κορυφή.

Ή που να έφτασαν σε ένα πολύ καλό επίπεδο, να απέκτησαν χρήμα και δόξα που ποτέ δεν είχαν ονειρευτεί, και να μην σταμάτησαν εκεί, απολαμβάνοντας όσα κατάφεραν, αλλά να συνέχισαν μέχρι το νούμερο ένα.

Πράγμα που απαιτεί περισσότερη και σκληρότερη δουλειά, διότι εκεί, στην κορυφή, ο συναγωνισμός είναι τέτοιος που, πολύ εύκολα, μπορείς να τα παρατήσεις και να επαναπαυτείς σε χαμηλότερες, πιο ξεκούραστες θέσεις.

Σκεφθείτε μόνο πόσοι σπουδαίοι μπασκετμπολίστες μας έφτασαν μέχρι το ΝΒΑ και γύρισαν πίσω, όχι γιατί δεν είχαν τα προσόντα ή το ταλέντο, αλλά επειδή δεν ήταν διατεθειμένοι να κάνουν τις θυσίες που απαιτούνταν.

Σου λέει μια χαρά στην Ελλαδίτσα, που έχει και το καλύτερο κλίμα, τις πιο όμορφες παραλίες και την περίφημη νυχτερινή ζωή, όπου, με πολύ λιγότερη προσπάθεια, θα είμαι στην κορυφή και θα κάνω τη ζωάρα μου.

Το άλλο πουλάκι:

Αυτό δεν έχει ο Γιάννης!

Τη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία που κυριαρχεί στο τόπο μας, καθώς και τη λογική τής ήσσονος προσπάθειας, καθότι «η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη». Το «λούφα και παραλλαγή» δεν είναι μόνο τίτλος πετυχημένης ταινίας.

Είναι φιλοσοφία ζωής! Πετυχημένος θεωρείται εκείνος που κατάφερε να πιάσει την καλή χωρίς να προσπαθήσει. Διότι, άμα είναι με δουλειά, τι να το κάνεις. Δεν είναι τυχαίο ότι ο τζόγος ζει και βασιλεύει στη χώρα μας.

Θέλετε ένα άλλο παράδειγμα; Ας μιλήσουμε για την διαφήμιση που έγινε είδηση, όπως είπαμε στην αρχή. Εκείνη με την μπασκέτα στον Όλυμπο (όχι στην κορυφή) που, μόλις την είδαμε, είπαμε όλοι «είναι προϊόν μοντάζ».

Αφού είναι τόσο εύκολο σήμερα να δημιουργήσεις ψηφιακά μια τέτοια εικόνα, ούτε που πέρασε από τον νου μας ότι μπορεί κάποιος να μπήκε στη διαδικασία να το κάνει στην πραγματικότητα, όπως και έγινε.

Και μόνο το έγγραφο να δεις που συνέταξε η ενδιαφερόμενη εταιρεία και το απηύθυνε προς τον Φορές Διαχείρισης του Εθνικού Δρυμού Ολύμπου, καταλαβαίνεις πως δεν πρόκειται για συνηθισμένη ελληνική δουλειά.

Έτσι δόθηκε η άδεια για την εγκατάσταση και την παραμονή της μπασκέτας στο σημείο για 24 ώρες, προκειμένου να βιντεοσκοπηθεί και να μεταδοθεί το μήνυμα που ήθελε η διαφημιζόμενη, και μέσω του Γιάννη, εταιρεία.

Τι λέει το μήνυμα; «Η μοίρα μπορεί να σε ξεκινήσει από χαμηλά, τα όνειρα μπορούν να σε φτάσουν στην κορυφή». Σωστό, αν με τα όνειρα εννοούμε και την πολύ σκληρή δουλειά που απαιτείται για το κυνήγι τους.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι σχέση έχουν με τον Γιάννη;

Όλοι αυτοί που προσπάθησαν και προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την επιτυχία του, ακόμη και για εκλογικούς λόγους (το είδαμε κι αυτό!) τι σχέση έχουν με τη διαδρομή που ακολούθησε και την πορεία που είχε ο Γιάννης;

Οι περισσότεροι έγιναν ό,τι έγιναν, όχι ακολουθώντας κάποιο όνειρο, όχι προσπαθώντας να ξεπεράσουν με πολλή και σκληρή δουλειά όποιο εμπόδιο στάθηκε στο δρόμο τους, αλλά, στην καλύτερη περίπτωση, χάρη σε κάποια εύνοια της τύχης.

Στη χειρότερη χρησιμοποιώντας διασυνδέσεις, γνωριμίες, πλάγια μέσα, προσωπική ή κομματική εύνοια, πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες και πλασάροντας τον εαυτό τους σαν κάτι που ουδέποτε ήταν.

Αφήστε που, αν τους ρωτήσεις, ακόμη και τη στιγμή που επιδιώκουν μια φωτογραφία δίπλα στον Γιάννη, μπορεί να σου πουν ότι είναι… κατά της αριστείας! Κι ας αριστεύουν οι ίδιοι στην υποκρισία.

 Ένας Έλληνας αλλιώτικος από τους άλλους!

190401 ΟΛΟΧΡΥΣΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ένα χρυσό παιδί!

Έχουμε δει πολλές φορές να προβάλλονται από τα Μέσα άνθρωποι ανάξιοι λόγου. Για να είμαστε ειλικρινείς, αυτός μάλλον είναι ο κανόνας. Σπανίως βλέπουμε ανθρώπους που αξίζουν πράγματι μιας προβολής.

Ξέρω. Μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι, ιδιαίτερα στα κρατικά τηλεοπτικά κανάλια, υπάρχουν κάποιες εκπομπές όπου μπορείς να δεις σημαντικούς ανθρώπους των γραμμάτων ή της τέχνης να δίνουν συνεντεύξεις.

Αυτό πράγματι υπάρχει, είναι όμως κάτι διαφορετικό. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είναι συνήθως φτασμένοι καλλιτέχνες που παρουσιάζονται σε εκπομπές με αφορμή κάποια καινούρια τους δουλειά.

Σπανίως μπορούν να αποτελέσουν πρότυπα για νέους ανθρώπους. Όταν είσαι έφηβος δεν αισθάνεσαι κανενός είδους «συγγένεια» με τον Γιώργο Νταλάρα, τον Δημήτρη Καταλειφό, ή την Κική Δημουλά.

Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να είσαι θαυμαστής του έργου τους, αλλά δεν είναι δυνατόν να αποτελέσουν πρότυπα για σένα. Μιλάμε για άλλες γενιές, για εντελώς διαφορετικούς κόσμους…

Το ζητούμενο είναι λοιπόν να προβάλλονται νέοι άνθρωποι και μάλιστα όχι τέτοιοι που πιθανώς στάθηκαν τυχεροί στη ζωή τους και κατάφεραν από μικροί να κάνουν καριέρα. Ή παιδιά που είχαν ένα χάρισμα και το αξιοποίησαν.

Ο σκοπός είναι να προβάλλονται νέοι που προσπάθησαν, που στερήθηκαν πολλά, για να καταφέρουν να φτάσουν εκεί που έφτασαν. Από τέτοιου είδους πρότυπα έχουν ανάγκη τα σημερινά παιδιά.

Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, χάρηκα πολύ που διάβασα στην «Καθημερινή» μια συνέντευξη του Λευτέρη Πετρούνια. Και μάλιστα μια συνέντευξη που δεν δόθηκε μετά από κάποια μεγάλη επιτυχία, σαν αυτές στις οποίες μας έχει συνηθίσει.

Ή μήπως δεν είναι έτσι. Μήπως το γεγονός που στάθηκε αφορμή για τη συνέντευξη που έδωσε στην Τασούλα Επτακοίλη ήταν ακριβώς άλλη μια μεγάλη επιτυχία του σπουδαίου αυτού παιδιού;

Διότι μίλησε τώρα που απέχει ακόμη και από τις προπονήσεις, εξαιτίας τής πολύ δύσκολης εγχείρισης που υπέστη στον ώμο του, πριν από πέντε σχεδόν μήνες. Αποφασίσαμε να σας μεταφέρουμε μερικά από τα λόγια του.

Το άλλο πουλάκι:

Θαυμάστε ωριμότητα!

«Πέρασα μια πολύ δύσκολη περίοδο. Και από πρακτικής πλευράς, γιατί επί ένα δίμηνο δεν μπορούσα να αντεπεξέλθω ούτε σε απλά καθημερινά πράγματα, όπως να ντυθώ, αλλά και ψυχολογικά. Η σκέψη ότι πρέπει να επιστρέψω στο ίδιο επίπεδο είναι αγχωτική.

Από την άλλη, δεν θέλω να είμαι αχάριστος. Υπάρχουν παραδείγματα αθλητών που δεν προλαβαίνουν να κάνουν περισσότερους από δύο τρεις αγώνες και μπαίνουν στο χειρουργείο. Είχα την τύχη από το 2009 να μην έχω χάσει διοργάνωση».

Ερώτηση: «365 μέρες υπερπροσπάθειας και αγωνίας για ένα λεπτό, όσο δηλαδή διαρκεί το πρόγραμμά σας. Αξίζει τον κόπο;»

«Θα άξιζε τον κόπο ακόμα κι αν διαρκούσε 15 δευτερόλεπτα. Γιατί όταν έρχεται μια επιτυχία, είναι επιβεβαίωση του ότι καλώς κοπίασα τόσο πολύ και κάθε κακή ανάμνηση σβήνεται ως διά μαγείας.

Ένιωσα τόσο πλήρης και χαρούμενος στην Ντόχα, που θα μπορούσα να έχω σταματήσει την καριέρα μου εκεί. Όχι μόνο για την επίτευξη ενός στόχου που έμοιαζε ανέφικτος και για τη στήριξη του κόσμου, αλλά και για την ικανοποίηση ότι διαψεύστηκαν όσοι με αμφισβητούν και με πολεμούν.

Τι να σας πω; Ότι μία εβδομάδα μετά το χειρουργείο με πέρασαν από έλεγχο ντόπινγκ και μου ζήτησαν και αίμα; Αλλά δεν πειράζει. Όσο πιο πολύ με κυνηγούν, όσο πιο πολύ με αμφισβητούν, τόσο πιο δυνατό με κάνουν». 

Για τις στερήσεις που υπέστη λέει: «Την ανεμελιά στερήθηκα, κυρίως στα παιδικά μου χρόνια. Τα παιχνίδια στον δρόμο, τα πάρτι. Η ζωή μου λειτουργούσε πάντα βάσει προγράμματος. Ακόμα στερούμαι αυτή την ανεμελιά».

Αλλά και για την υπευθυνότητα που έπρεπε να δείξει από μικρός: «Από τότε που έχασα τον πατέρα μου, δεν έχω την πολυτέλεια να είμαι ο Λευτεράκης, να είμαι ο γιος. Έχω γίνει η κολόνα του σπιτιού, για να στηρίξω τους δικούς μου ανθρώπους».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι λέτε;

Δεν θα έπρεπε να τα ακούσουν όλα αυτά τα παιδιά μας; Να όμως κάτι που θα έπρεπε να ακούσουμε και εμείς οι μεγάλοι: «Πριν μάθω να διαβάζω, βλέπαμε με τον αδελφό μου ξένες ταινίες, κοινωνικές, ακόμα και πολιτικές.

Η μαμά μάς διάβαζε τους υπότιτλους. Κι όταν η ταινία τελείωνε, μας ρωτούσε: “Τι καταλάβατε από όσα είδατε;” O πατέρας μου ήταν πρόεδρος στο συνδικαλιστικό όργανο των εκτελωνιστών και κάναμε άπειρες πολιτικές συζητήσεις. Έτσι μεγάλωσα».

Και κάτι για όσους τα περιμένουν όλα από το κράτος: «Ξέρετε, από την πολιτεία ποτέ δεν υπήρχε ανταπόδοση σε απόλυτο βαθμό. Όμως, με λίγη στήριξη από τον ιδιωτικό τομέα ένας αθλητής μπορεί να κάνει θαύματα.

Δεν άλλαξε η ζωή μου από τότε που απέκτησα τους χορηγούς. Άλλαξε όμως η ψυχολογία μου. Ένιωσα ότι κάποιοι με πιστεύουν και στο εξής θα είναι εδώ για μένα». Ακούστε και κάτι για το θέμα των ημερών, αν θα ασχοληθεί ποτέ με την πολιτική:

«Όσο είμαι ενεργός αθλητής –μέχρι το 2025, δηλαδή, όπως ευελπιστώ– σίγουρα όχι. Είμαι ρομαντικός και καμιά φορά, όταν συζητώ με τους δικούς μου ανθρώπους, δεν αρνούμαι ότι θα μπορούσα υπό προϋποθέσεις να μπω στην πολιτική.

Το πολύ πολύ, όπως τους λέω, αν δεν εξελιχθούν τα πράγματα όπως τα έχω στο μυαλό μου και σύμφωνα με τις αξίες μου, από το να “λερωθώ” ως άνθρωπος, θα προτιμήσω να φύγω».

Τέλος, κάτι για το άλλο μεγάλο θέμα των ημερών, την επίδειξη, ναι επίδειξη, πατριωτισμού: «Φυσικά και αισθάνομαι αδικημένος σε σχέση με αθλητές από άλλες χώρες, φυσικά και οι συνθήκες θα έπρεπε να είναι καλύτερες.

Αλλά υπάρχουν νοσοκομεία και σχολεία χωρίς θέρμανση· η δική μου ταλαιπωρία είναι το λιγότερο. Παρ’ όλα αυτά, όταν αγωνίζομαι, το κάνω για όλα όσα αντιπροσωπεύει το εθνόσημο που έχω στο στήθος μου και για τους συμπολίτες μας». 

Αληθινό χρυσάφι!

190221 ΣΥΓΚΡΟΥΣΙΑΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δυνατό τάκλιν!

Είναι το χαρακτηριστικό παιχνίδι των αγγλικών ομάδων, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να παρακολουθεί αγώνες ποδοσφαίρου από τα βρετανικά νησιά, το απόγευμα του Σαββάτου, στην κρατική τηλεόραση.

Τότε, που τα περισσότερα ελληνικά γήπεδα ήταν «ξερά», δηλαδή χωρίς χόρτο, μας έκανε εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο έπεφταν οι άγγλοι αμυντικοί από μακριά στα πόδια του αντιπάλου, διώχνοντας τη μπάλα.

Καμιά φορά έπαιρναν μαζί και τα πόδια, όμως αυτό θεωρούνταν φυσιολογικό, στο πλαίσιο ενός «αντρικού» σπορ, όπου το να χτυπήσεις τον αντίπαλο (και τη μπάλα) χωρίς να τον σακατέψεις, δεν ήταν κατακριτέο.

Βλέπετε, ο σκοπός τού αμυντικού είναι πάντοτε ιερός. Ωστόσο, το δόγμα που εφάρμοζαν κάποιοι  «η μπάλα περνάει, ο επιθετικός όμως όχι» δεν μας έβρισκε σύμφωνους. Καλό το θέαμα, όχι όμως το σκότωμα.

Το αξιοθαύμαστο για μένα ήταν πάντα η τόλμη με την οποία κάποια παιδιά πήγαιναν να μιμηθούν τους αστέρες του αγγλικού ποδοσφαίρου και έπεφταν κι αυτοί με αυτοθυσία στα πόδια του αντιπάλου.

Μόνο που στις αλάνες, που ήταν τα δικά μας γήπεδα, ή, στην καλύτερη περίπτωση, στο Εθνικό Στάδιο, όπου ενίοτε παίζαμε ποδόσφαιρο κατά την ώρα της Γυμναστικής, αυτό ισοδυναμούσε με αυτοτραυματισμό.

Όταν σηκώνονταν ο ηρωικός αμυντικός, το μπούτι του ήταν γδαρμένο μέχρι επάνω και αιμορραγούσε, όμως ποιος έδινε τότε σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες; Το ξέπλεναν σε μια βρύση και συνέχιζαν.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά καθώς ξαναδιάβαζα το μέιλ που μου έστειλε ένας φίλος, εδώ και μέρες, και το οποίο μου ζήτησε να σχολιάσω κάποια φορά, στην καθημερινή κουβέντα μας. Μια το ένα όμως, μια το άλλο…

Το ξανάδα σήμερα και σκέφτηκα ότι δεν έχασε την επικαιρότητά του. Εξάλλου, πάντοτε τα θέματα που μας έρχονται από το εξωτερικό έχουν και μια διαφορά φάσης, που λέγαμε και στη Φυσική.

Τα αντιμετωπίζουμε και στη χώρα μας, αλλά με κάποια καθυστέρηση. Όμως, όταν πρόκειται να διδαχτούμε από την εμπειρία των ξένων, αυτό ίσως είναι και καλό. Να όπως το παράδειγμα με τα δυνατά τάκλιν.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν γίνονται μόνο στο ποδόσφαιρο.

Αλλά και στους δρόμους. Θα σας εξηγήσω αμέσως τι εννοώ, γιατί νομίζω η είδηση δεν είχε στη χώρα μας κάποια ιδιαίτερη δημοσιότητα και έτσι μπορεί να μην υπέπεσε στην αντίληψή σας.

Το σχετικό βίντεο που τη συνοδεύει ξεκινά σας μια κλασική σκηνή από ταινία δράσης. Η κάμερα, μέσα από ένα όχημα, μας δείχνει μια μηχανή να προπορεύεται και να προσπαθεί να ξεφύγει καταδιωκόμενη.

Από ποιον; Από το όχημα που όπου υπάρχει η κάμερα, δηλαδή από αυτό στο οποίο μοιάζει να επιβαίνουμε και εμείς οι θεατές. Σε κάποια στιγμή το αυτοκίνητο πλησιάζει και… κάνει ένα δυνατό τάκλιν στη μηχανή.

Αυτή ανατρέπεται και ο οδηγός της βρίσκεται να κυλιέται στο δρόμο. Εκεί σταματά η λήψη και αρχίζει η αφήγηση. Ένας δημοσιογράφος μάς εξηγεί πως αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η αστυνομία αντιμετωπίζει πλέον τα κλεφτρόνια.

Το φαινόμενο των επιθέσεων με μηχανές σε ανύποπτους διαβάτες έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις στη Βρετανία. «Μηχανόβιοι» κάνουν επιδρομές και αρπάζουν από περαστικούς ό,τι μπορέσουν.

Το κινητό τους τηλέφωνο, καθώς εκείνοι το έχουν στο αφτί μιλούν και αμέριμνοι, την τσάντα που κρατούν στο χέρι, ακόμη και πράγματα μέσα από σταματημένα στο φανάρι αυτοκίνητα, αφού σπάσουν το τζάμι του συνοδηγού.

Χτυπούν και φεύγουν. Και τα έκπληκτα θύματα μένουν απορημένα να τους βλέπουν να απομακρύνονται πάνω στα μηχανάκια τους. Η Σκότλαντ Γιαρντ όμως αποφάσισε να δράσει αποτελεσματικά.

Έδωσε εντολή στα περιπολικά (δηλαδή στους αστυνομικούς που τα οδηγούν) να χτυπούν απαλά τα μηχανάκια που προσπαθούν να φύγουν καταδιωκόμενα και να ρίχνουν τους αναβάτες τους στο οδόστρωμα.

Μα, θα ρωτήσει κάποιος, αυτό δεν είναι επικίνδυνο; Δεν είναι πολύ πιθανόν κάποιος να χτυπήσει σοβαρά πέφτοντας; Εδώ ακριβώς βρίσκεται η καινοτομία της βρετανικής αστυνομίας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αναλαμβάνει το ρίσκο!

Εννοείται ότι ο δράστης που προσπαθεί να ξεφύγει προειδοποιείται από τους αστυνομικούς του περιπολικού. Αφήστε που Σκότλαντ Γιαρντ, δημοσιοποιώντας σχετικά βίντεο κάνει γνωστή σε όλους την αλλαγή στον τρόπο δράσης.

Αυτό φαίνεται ότι έγινε ήδη αντιληπτό από τα μηχανόβια κλεφτρόνια, γιατί, σύμφωνα με το βιντεάκι που είδαμε, τα κρούσματα έχουν πέσει ήδη στο μισό, από τον πρώτο μήνα εφαρμογής του μέτρου.

Δεν ξέρω πώς σας φαίνεται αυτός ο τρόπος δράσης και ίσως να φαντάζεστε κι εσείς τι θα γινόταν αν προσπαθούσε να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο στην ελληνική πραγματικότητα. Θα ξεσηκώνονταν το σύμπαν!

Θα τρωγόμασταν μεταξύ μας αν το (αποτελεσματικό) αυτό μέτρο συνάδει με τις ανθρωπιστικές αρχές που πρέπει να έχει η χώρα μας, αν δηλαδή ένα δυνατό τάκλιν είναι ή όχι επιτρεπτό στο πλαίσιο μιας σκληρής αναμέτρησης.

Εσείς τι λέτε; Εγώ, κλείνοντας, θα σας μεταφέρω τα λόγια του φίλου που μου έστειλε το μέιλ και με τα οποία συμφωνώ, αφού, όπως σας εξομολογήθηκα από την αρχή, πάντα θαύμαζα τους αποφασιστικούς άγγλους αμυντικούς.

«Οι εχθροί της νομιμότητας, όπως και της δημοκρατίας, χρησιμοποιούν τις αρχές του νομικού πολιτισμού και του δημοκρατικού πολιτεύματος εναντίον τους (μας). Δεν γίνεται πλέον να τους αντιμετωπίζουμε με το γάντι. Εγώ γέλασα πολύ και το καταευχαριστήθηκα».

Me too!

 Αποτελεσματικοί παίκτες!

190220 ΜΕΤΑΓΡΑΦΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Κατηγορούν ο ένας τον άλλο!

Και το χειρότερο; Εκείνο που τους ενοχλεί είναι όταν βλέπουν τον άλλο να κάνει πράγματα που και οι ίδιοι ευχαρίστως θα έκαναν, αν μπορούσαν. Όμως τώρα δεν μπορούν γι’ αυτό τα θεωρούν απαράδεκτα.

Να σας το πω με απλά παραδείγματα. Έστω (που λέγαμε παλιά στα μαθηματικά) ένα κόμμα που έχει μικρή πολιτική δύναμη, τα ποσοστά του είναι χαμηλά και το ανθρώπινο δυναμικό του δεν επαρκεί για τη στοιχειώδη κάλυψη κάποιων θέσεων…

Αν κάποια μέρα αρχίσει να κερδίζει φίλους και οπαδούς, από πού θα προέρχονται αυτοί; Θα πέσουν από τον ουρανό; Θα προέρχονται από τη νέα (πολύ νέα) γενιά που τώρα θα ψηφίσει για πρώτη φορά;

Θα είναι μετανάστες που έφτασαν πρόσφατα στη χώρα και απέκτησαν δικαίωμα ψήφου; (Σ’ αυτό μην απαντάτε, είναι υποθετικό τελείως το ερώτημα.) Ακόμα κι αν ισχύουν όλα τα προηγούμενα, υπάρχει και κάτι άλλο.

Οπωσδήποτε θα πάρει ψηφοφόρους και από άλλα κόμματα, συνήθως από εκείνα με τα οποία γειτονεύει, αν και η πολιτική τράπουλα έχει ανακατευτεί πολύ και δεν ισχύουν πλέον τέτοιοι διαχωρισμοί.

Από άλλα κόμματα θα βρει και κάποια από τα στελέχη του, αφού πάντοτε χρειάζονται άνθρωποι με πείρα για να στελεχώσουν κάποιες διοικητικές θέσεις. Δεν είναι όμως μόνο αυτός ο λόγος.

Είναι πανάρχαια συνήθεια, όταν προσφεύγεις στο αντίπαλο στρατόπεδο, να σου αποδίδονται τιμές που δεν τις είχες εκεί που ήσουν πριν. Σε κάθε περίπτωση… το νέο σου σπίτι σου παρέχει ένα καλύτερο δωμάτιο.

Τι βλέπουμε όμως στην πολιτική καθημερινότητα. Όταν μας φεύγουν στελέχη για άλλα κόμματα, αυτό θεωρείται προδοσία και είναι κατακριτέο. Όταν παίρνουμε εμείς από άλλους, τότε λέγεται… διεύρυνση.

Στην πρώτη περίπτωση κατηγορούμε το κόμμα υποδοχής, αλλά κυρίως εκείνον που μεταγράφηκε, για πολιτικό αλισβερίσι. Στη δεύτερη περίπτωση το θεωρούμε μεγάλη μεταγραφική επιτυχία του κόμματός μας.

Θα μου πείτε υπάρχουν και περιπτώσεις πολιτικών που μιλούσαν με τα χειρότερα λόγια για το κόμμα στο οποίο μεταγράφηκαν. Ε, τι να κάνουμε; Και οι ποδοσφαιριστές μπορεί να έριχναν πολλά γκολ στην ομάδα που τώρα τους απόκτησε.

Το άλλο πουλάκι:

Μια και είπαμε για ποδόσφαιρο…

Θα έχετε παρατηρήσει ότι αρκετές φορές σάς μιλάμε για τις ομοιότητες που έχει η πολιτική ζωή του τόπου με εκείνη του ποδοσφαίρου. Και αυτό δεν έχει σχέση με ό,τι ονομάζουν ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ζωής.

Κοιτάξτε, ας πούμε, αυτό με την συνήθεια να κατηγορούμε άλλα κόμματα επειδή κάνουν κάτι το οποίο θα θέλαμε κι εμείς αλλά δεν μπορούμε. Τι σας θυμίζει από την ποδοσφαιρική και όχι μόνο ιστορία του τόπου;

Δεν μοιάζει με το αστείο η μια ομάδα να κατηγορεί τις άλλες ότι προσπαθούν να κερδίσουν τα παιχνίδια όχι μόνο μέσα στο γήπεδο, αλλά και με άλλες μεθόδους επηρεασμού παραγόντων και διαιτητών;

Αυτό, όταν το κάνει η δική μας ομάδα, είναι καλό και άγιο. Αφήστε που άμα μας το καταλογίζουν οι αντίπαλοι, ισχυριζόμαστε πως τέτοια πράγματα δεν συμβαίνουν, ότι ούτε διαιτητές πιάνονται ούτε παιχνίδια στήνονται.

Μόλις όμως περάσει η δική μας ηγεμονία και έρθουν στα πράγματα άλλοι, τότε τους κατηγορούμε για αλλοίωση του πρωταθλήματος και ανακαλύπτουμε πως οι αγώνες δεν κερδίζονται μόνο στο γήπεδο.

Σας ρωτάω όμως. Είναι να τη λυπάσαι μια τέτοια ομάδα, όταν την ακούς να κλαψουρίζει πως οι άλλες την νικούν χρησιμοποιώντας πλάγια μέσα; Όταν τη βλέπεις να παραπονιέται πως η διαιτησία την αδικεί;

Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί, θα έπρεπε να δείξουμε κατανόηση και να τους συμπονέσουμε. Θα πρέπει να είμαστε υπέρ της κάθαρσης των πρωταθλημάτων και να μας απωθεί η αδικία… από όπου κι αν προέρχεται.

Είμαστε όμως και άνθρωποι και έχουμε αδυναμίες. (Δεν λέω φίλαθλοι, ή οπαδοί, διότι πρόκειται για τελείως διαφορετικό πράγμα.) Μια από τις αδυναμίες μας είναι να χαιρόμαστε όταν τις τρώει ο νταής της ιστορίας.

Μπορεί η βία να είναι κακό πράγμα, μπορεί να μην την θέλουμε στη ζωή μας, πείτε μου όμως, δεν σας ικανοποιεί κι εσάς όταν, συνήθως στο τέλος της ταινίας, ο κακός βρίσκει τον μάστορά του;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το λέμε αποκατάσταση!

Επιμένω ότι δεν είναι σωστό. Όπως μου έλεγε όμως ένας παλιός δάσκαλος, συμβαίνει και στα Σχολεία και τότε ανακουφίζεται πολύς κόσμος. Σκεφθείτε δηλαδή τι γίνεται όταν υπάρχει ένα παιδί που τους τυραννάει.

Που χτυπάει συνεχώς και χωρίς λόγο τα άλλα παιδιά, που αυθαδιάζει στους δασκάλους του και σε γονείς, που δεν αφήνει να γίνει μάθημα μέσα στην τάξη, που καταντάει ο φόβος και ο τρόμος του Σχολείου…

Ε, καμιά φορά τα φέρνει έτσι η τύχη, που εμφανίζεται στο Σχολείο κάποιος χειρότερος από αυτόν και του… ταιριάζει τη γούνα. Τότε τον βλέπεις να απευθύνεται κλαίγοντας στους δασκάλους του και να ζητάει προστασία.

Ε, το σωστό είναι να του τη δώσεις, μου έλεγε ο παλιός εκείνος δάσκαλος. Μη μου πεις όμως ότι δεν θα κάνεις και λίγο τα στραβά μάτια, ώστε να φάει καναδυό ψιλές και να καταλάβει τι έκανε τόσο καιρό στους άλλους;

Έτσι είναι, φίλοι μου. Το άδικο δεν μας αρέσει, καλό είναι όμως αυτό να το σκεφτόμαστε όχι μόνον όταν είμαστε εμείς από την πλευρά των αδικημένων. Διαφορετικά, να καθόμαστε να την τρώμε και να μη μιλάμε.

Τουλάχιστον στην αρχή!

 Για την αποκατάσταση της τάξης!

190116 ΛΗΓΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Σφύρα το!

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει αυτή την… απαίτηση από οπαδούς ομάδων, στις κερκίδες των γηπέδων. Απευθύνεται στον διαιτητή και του ζητά να δώσει τέλος στο αγώνα, επειδή… Εδώ βρίσκεται το ωραίο της υπόθεσης.

Πρώτα πρώτα να πούμε ότι το «σύνθημα» αυτό έρχεται από πολύ παλιά, από τότε που δεν υπήρχαν στους αγωνιστικούς χώρους ούτε τα ηλεκτρονικά χρονόμετρα, ούτε οι βοηθοί των διαιτητών να υποδεικνύουν τον επιπλέον χρόνο.

Τότε που, ορισμένες φορές, ο αγώνας παρατείνονταν μέχρι… τη δύση του ηλίου, ώσπου δηλαδή η ευνοούμενη από τον διαιτητή ομάδα να καταφέρει να σκοράρει, για να νικήσει ή να αποφύγει την ήττα.

Εννοείται ότι το φώναζαν οι οπαδοί της ομάδας που υπερτερούσε στο σκορ, εκείνης τέλος πάντων που τη συνέφερε να είναι το τελικό αποτέλεσμα εκείνο που υπήρχε τη συγκεκριμένη στιγμή.

Με βάση αυτή τη λογική, το «σφύρα το, ρε» άρχισε να ακούγεται και με ειρωνική διάθεση, όταν δηλαδή μια ομάδα προηγούνταν ανέλπιστα απέναντι σε κάποια ισχυρότερη, ενώ υπήρχε ακόμη πολύς χρόνος για τη λήξη του αγώνα.

Τελευταία το άκουσα στα μισά του δευτέρου δεκαλέπτου, όταν ελληνική ομάδα μπάσκετ προηγήθηκε, εκεί που κανείς δεν το περίμενε, της πανίσχυρης αντιπάλου της. Το είπε, αστειευόμενος, φίλος που παρακολουθούσε τον αγώνα στο καφενείο.

Αν πάρουμε, τώρα, και μεταφέρουμε στην καθημερινή ζωή αυτή την πρακτική, βλέπουμε πως υπάρχουν περιπτώσεις που θέλουμε να «σφυρίξει η λήξη», δηλαδή να παραμείνει η κατάσταση όπως έχει τη δεδομένη στιγμή.

Γιατί; Διότι μας ευνοεί το μομέντουμ, όπως λένε και οι λατινομαθείς σπήκερ των αθλητικών μεταδόσεων. Δεν θέλουμε να συνεχιστεί ο… αγώνας, μην τυχόν και αλλάξει η ευνοϊκή για μας συγκυρία.

Άλλοτε πάλι όμως, παρακαλάμε να δοθεί παράταση, όσο το δυνατόν μεγαλύτερη, ή όση χρειάζεται, μέχρι να μπορέσουμε να ανατρέψουμε την εις βάρος μας κατάσταση. Διότι ελπίζουμε πως κάτι μπορεί να αλλάξει.

Αντίστοιχη εικόνα βλέπουμε και στην πολιτική ζωή του τόπου, από τη στιγμή που  θητεία της εκάστοτε κυβέρνησης δεν είναι δεδομένη, αλλά υπάρχει η δυνατότητα να προκαλούνται εκλογές οποτεδήποτε.

Το άλλο πουλάκι:

Σφύρα το, έληξε!

Έτσι φαίνεται να φωνάζει σήμερα σύσσωμη η… κερκίδα της αντιπολίτευσης, όχι σε κάποιον διαιτητή, αλλά στον ίδιο τον πρωθυπουργό, ο οποίος μπορεί να αποφασίζει κατά το δοκούν τον χρόνο των εκλογών.

Γιατί το ζητούν αυτό; Υπάρχουν δυο λόγοι, εκείνος που επικαλούνται και εκείνος που ισχύει στην πραγματικότητα. Έτσι, δυστυχώς, δεν συμβαίνει πάντοτε, στην πολιτική ζωή του δύσμοιρου αυτού τόπου;

Κατά την αντιπολίτευση, έχουμε μια πολύ κακή κυβέρνηση, μια κυβέρνηση η θητεία της οποίας όσο παρατείνεται, μόνο περισσότερα δεινά μπορεί να φέρει στον τόπο. Επομένως; Ας λήξει (αυτή η θητεία) να τελειώνουμε.

Από την άλλη όμως, σύμφωνα με όσα είπαμε για τους οπαδούς των ομάδων, είναι και το σκορ που την ευνοεί τη συγκεκριμένη στιγμή. Το σκορ αυτό το δείχνει όχι κάποιος φωτεινός πίνακας, αλλά οι δημοσκοπήσεις.

Αν ο αγώνας συνεχιστεί, δηλαδή η κυβερνητική θητεία παραταθεί μέχρι το τέλος της τετραετίας, κάτι μπορεί να αλλάξει, εννοείται προς το χειρότερο. Ποτέ δεν ξέρεις. Ένα στραβό σουτ από το πουθενά, κάποιο αυτογκόλ…

Αυτός ακριβώς όμως είναι και ο λόγος που η κυβερνητική ομάδα, μαζί με τους οπαδούς της, θέλουν τη συνέχιση του αγώνα… όσο πάει. Επειδή ελπίζουν «πως μπορεί και να γίνει ένα θαύμα», κατά το λαϊκόν άσμα.

(Αυτό το «όσο πάει» μην το πάρετε τοις μετρητοίς! Υπάρχει συγκεκριμένη ημερομηνία λήξης. Το λέω επειδή αυτές τις μέρες ακούστηκαν και κάτι δήθεν αστεϊσμοί τού τύπου «κάτσε να δούμε αν θα γίνουν εκλογές το 2019…»)

Μπορεί, λοιπόν, η (πολιτική) ζωή να μιμείται την (αθλητική) τέχνη, στο παράδειγμα όμως που εξετάζουμε υπάρχει μια παράμετρος που διαφοροποιεί τα πράγματα και δίνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στον αγώνα.

Κάποιοι από τους «παίκτες» της αντιπολίτευσης βιάζονται, επειδή ξέρουν (ή θέλουν να πιστεύουν) ότι στο επόμενο παιχνίδι θα είναι σίγουρα μέσα σε εκείνους που θα επιλέξει να χρησιμοποιήσει ο… προπονητής λαός.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Οι άλλοι θέλουν την καθυστέρηση.

Γιατί είναι σχεδόν βέβαιοι ότι όχι απλώς θα βρεθούν στον πάγκο, αλλά, με τη λήξη αυτού του ματς, τελειώνει και η δική τους καριέρα. Οπότε, σου λέει, όσο περισσότερο παίξουμε τόσο το καλύτερο.

Άσε που μπορεί να μας δοθεί και η ευκαιρία για καμιά καλή μεταγραφή, οπότε να παραμείνουμε στους αγωνιστικούς χώρους, είτε ως αμειβόμενοι παίκτες, είτε ως χρυσές εφεδρείες που θα κληθούν κάποια στιγμή.

Επιπλέον, κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε, διότι είναι ανθρώπινο, η παράταση της ζωής της κυβέρνησης σημαίνει για ορισμένους από αυτούς τους παίκτες ζεστό χρήμα. Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, όσο περισσότεροι οι μήνες…

Θα επικαλεστώ εδώ και ένα εξαιρετικό από τα τελευταία σκίτσα του Αρκά: δυο άντρες κάθονται στα έδρανα της βουλής και ο ένας μοιάζει να σκέφτεται «… εφτά χιλιάδες επί εννέα μήνες… ίσον εξήντα τρεις χιλιάδες…»

«Τι υπολογίζεις;» τον ρωτά περίεργος ο άλλος.

«Αν οι αρχές μου μου επιτρέπουν να στηρίξω την κυβέρνηση», απαντά φανερά προβληματισμένος ο πρώτος.

Έτσι είναι, φίλοι μου. Εμείς μπορεί να κοπτόμαστε και να αγωνιούμε για… τη φανέλα, πολλοί όμως από εκείνους που τη φορούν μετρούν διαφορετικά τα πράγματα.

Είναι, βλέπετε, επαγγελματίες!

 Έληξε;

181220 ΤΕΜΠΕΛΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ένας άλλος κόσμος!

Έπεσε στα χέρια μου μια δημοσίευση, ίσως την είδατε κι εσείς, για τα πιο ακριβοπληρωμένα μοντέλα του κόσμου. Συνηθίζεται τέτοιες μέρες, καθώς ο χρόνος κλείνει το κύκλο του, να δημοσιεύονται παρόμοιοι «πίνακες».

Ποιοι αθλητές (στην Ελλάδα όταν λέμε αθλητές εννοούμε ποδοσφαιριστές) ή ποιοι ηθοποιοί κέρδισαν τα περισσότερα χρήματα τη χρονιά που μας πέρασε. Εγώ όμως στάθηκα στα μοντέλα για άλλο λόγο.

Όχι ΜΟΝΟ γι’ αυτόν στον οποίο πήγε το μυαλό σας. Στάθηκα διότι τα μοντέλα απασχολούν τελευταία πολύ περισσότερο την ελληνική κοινωνία απ’ ό,τι τα περασμένα χρόνια. Ο λόγος; Τα έχουμε καθημερινά στις οθόνες μας.

Αν και προσωπικά αποφεύγω να παρακολουθώ τέτοιες εκπομπές, είναι αδύνατον να μην πέσεις πάνω τους, και δεν μιλώ μόνο για το ζάπινγκ, ή για τις επανωτές διαφημίσεις τους που προβάλλονται από τα κανάλια.

Μιλώ για τις κουβέντες, κυρίως σε συντροφιές όπου υπάρχουν γυναίκες (συγγνώμη για τον «σεξισμό») όπου το θέμα εμφανίζεται αρκετά συχνά, αν δεν τις μονοπωλεί. Εξαρτάται από τον μέσο όρο ηλικίας της συντροφιάς.

Καταλαβαίνεις, λοιπόν, ότι απασχολεί πολύ κόσμο, αλλά αυτό δεν είναι που με… απασχολεί. Εμένα με νοιάζει που βλέπω μικρά κορίτσια να παρακολουθούν αυτές τις εκπομπές και μάλιστα όχι απλώς με μια φιλοπερίεργη διάθεση.

Τα νέα κορίτσια (πολλά νέα κορίτσια, για να είμαστε πιο κοντά στην πραγματικότητα) βλέπουν τα μοντέλα και το μόντελινγκ ως κάτι που θα μπορούσαν να κάνουν και τα ίδια, ως μια εύκολη επαγγελματική αποκατάσταση.

Αυτό δεν το δείχνουν μόνο οι αναλύσεις των δεδομένων τηλεθέασης, αλλά και οι τεράστιοι αριθμοί κοριτσιών που εμφανίζονται, όταν γίνονται διαγωνισμοί για τέτοια τηλεοπτικά «παιχνίδια», που μόνο παιχνίδια δεν είναι.

Είπα όμως και εύκολη αποκατάσταση, διότι τα μοντέλα δίνουν την εντύπωση πως δεν χρειάζεται να κάνεις και τίποτε ιδιαίτερο για να γίνεις ένα τέτοιο, απλώς να είσαι όμορφη / όμορφος και να προσέχεις το βάρος σου.

Το πρώτο σου το δίνει η φύση, χωρίς εσύ να προσπαθήσεις. Όσο για το δεύτερο, υπάρχει στις μέρες μας και μια απομυθοποίηση του «σωστού βάρους», αφού μπορεί κανείς / καμία να γίνει και μοντέλο «πλας σάιζ»!

Το άλλο πουλάκι:

Μιλάμε για εκατομμύρια!

Όχι για εκατομμύρια μοντέλα, γι’ αυτά θα μιλήσουμε στη συνέχεια. Εκατομμύρια δολάρια είναι τα κέρδη που είχαν τα δέκα πιο ακριβοπληρωμένα μοντέλα στον κόσμο, για το 2018. Η δέκατη εισέπραξε οκτώ ολοστρόγγυλα.

Πώς να μην αποτελούν πρότυπο για κάποια από τα νέα κορίτσια; Με τον ίδιο τρόπο που τα αγόρια θέλουν να μοιάσουν στους ακριβοπληρωμένους ποδοσφαιριστές που βλέπουν στις τηλεοράσεις. Μόνο που κανείς δεν τους μίλησε για αριθμούς.

Δέκα είναι τα ακριβοπληρωμένα μοντέλα. Και κατάφεραν να ξεχωρίσουν ανάμεσα σε πολλές πάρα πολλές χιλιάδες που ασχολούνται με το μόντελινγκ και σε εκατομμύρια που θα ήθελαν να το κάνουν.

Το ίδιο και οι ποδοσφαιριστές. Εκατομμύρια παιδάκια ξεκινούν παίζοντας μπάλα σε κάθε είδους «ακαδημίες» και κανείς δεν βρίσκεται να τους πει πως, το να γίνουν Μέσι είναι πρακτικώς αδύνατον.

(Σκεφθείτε μόνο πόσες ακαδημίες υπάρχουν στον νομό μας, πόσα παιδάκια προπονούνται καθημερινά σ’ αυτές, και δεν μπορούν να επανδρώσουν μια ΔΟΞΑ, όχι να γίνουν παίκτες παγκοσμίου κλάσεως.)

Κι όμως, η πραγματικότητα διαψεύδει τη στατιστική. Κάποιοι, τελικά, γίνονται Μέσι και Ρονάλντο, κάποιες, παρ’ όλα αυτά, γίνονται σούπερ μόντελ και αμείβονται με εκατομμύρια δολάρια το χρόνο. Άρα το όνειρο μπορεί να μείνει ζωντανό.

Επιτρέψτε μου να πω πως δεν είναι έτσι. Πρώτα πρώτα πρέπει να εξηγήσει κάποιος στα παιδιά μας ότι, αν κανείς «το έχει», θα ξεχωρίσει αμέσως. Και έπειτα, το σπουδαιότερο, ότι όσο προικισμένος και να είναι, απαιτείται τρομερή προσπάθεια.

Να τους πει ότι δεν είναι κακό να έχουμε πρότυπα και να βάζουμε υψηλούς στόχους, αλλά αυτοί πρώτον να είναι κοντά στα μέτρα μας και δεύτερον να τους αντιμετωπίζουμε με τη σοβαρότητα που απαιτείται.

Όχι να στεκόμαστε στα φλας της δημοσιότητας και στα τεράστια εισοδήματα και να μην βλέπουμε τι κρύβεται από πίσω. Όχι δηλαδή να βλέπουμε τα είδωλά μας σαν μια εύκολη και ανώδυνη λύση να γίνουμε πλούσιοι και διάσημοι.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τα πρότυπα είναι καλά!

Μην ξεχνάτε πόσα παιδιά ασχολήθηκαν με το μπάσκετ μόνο και μόνο επειδή είδαν κάποτε τον Γκάλη να παίζει. Και πως από αυτά τα παιδιά προήλθαν όλοι οι μετέπειτα μεγάλοι αστέρες του αθλήματος που έκαναν τη χώρα μας περήφανη.

Κανείς όμως από αυτούς δεν έμεινε στον καναπέ του. Ίδρωσε, μάτωσε, πόνεσε, πέρασε ατέλειωτες ώρες στο παρκέ, ένιωσε μεγάλες πίκρες και απογοητεύσεις, αλλά δεν το έβαλε κάτω και συνέχισε.

Αυτά πρέπει να εξηγούμε στα παιδιά μας, όταν ξεκινούν μια προσπάθεια. Και να τους τονίζουμε πως, αν είναι πράγματι διατεθειμένα να προσπαθήσουν τόσο στη ζωή τους, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα πετύχουν με ό,τι κι αν ασχοληθούν.

Εκείνο που τους κάνει κακό είναι η νοοτροπία πως υπάρχουν άνθρωποι που κερδίζουν εύκολα και γρήγορα πολλά χρήματα, χωρίς να προσπαθήσουν καθόλου. Και πως γίνονται διάσημοι από τη μια στιγμή στην άλλη.

Απλώς και μόνο επειδή είναι… τα παιδιά της μαμάς και του μπαμπά τους και επειδή σκέφτηκαν από πολύ μικρά να γίνουν τοπ μόντελ ή ποδοσφαιριστές παγκοσμίου κλάσεως, κάτι που δεν έχει σκεφτεί κανείς άλλος!

Από αυτή τη σκοπιά, κάτι τηλεοπτικά «παιχνίδια» που στραπατσάρουν τους φιλόδοξους νέους (άλλο αν το κάνουν για λόγους τηλεθέασης) μπορεί να είναι και… διδακτικά.

 Χωρίς να ιδρώσουν τη φανέλα!

180904 ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δεν ήταν όλα μαύρα…

Το καλοκαίρι που μας πέρασε είχε και τις φωτεινές του στιγμές! Ξέρω, περιμένετε τώρα με αγωνία να σας πω ποιες ήταν αυτές. Όσοι παρακολουθείτε χρόνια τις καθημερινές μας κουβέντες κάτι θα υποψιάζεστε.

Πάντως θα είστε σίγουροι ότι δεν μιλάω για την πολυαναμενόμενη «έξοδο από τα μνημόνια», ούτε, φυσικά, για τον ανασχηματισμό που ακολούθησε. Αυτά μάλλον στις… γκρίζες στιγμές θα τα κατέτασσα.

Το γιατί θα το δούμε αργότερα. Οι φωτεινές στιγμές του καλοκαιριού έχουν να κάνουν με τις επιτυχίες μας στον αθλητισμό. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, γιατί ακόμη κι εκεί δεν… παίζουμε μόνοι μας.

Είχαμε και το μουντιάλ! Όπου μπορεί να μη συμμετείχε η δική μας ομάδα, αυτό όμως μας έδωσε την ελευθερία να το παρακολουθήσουμε πιο αποστασιοποιημένα και να χαρούμε ή να λυπηθούμε πιο… ελεύθερα.

Οι «μεγάλοι» μάς αποχαιρέτησαν νωρίς. Επαληθεύοντας το γεγονός ότι στο ποδόσφαιρο, στον αθλητισμό γενικότερα, πρέπει κάθε φορά να αποδεικνύεις ποιος είσαι. Καλή η ιστορία, καλές και οι βαριές φανέλες, αλλά δεν αρκούν.

Όπως δεν αρκούν και ένας ή δύο παίκτες τής πρώτης γραμμής για να φέρουν τα αποτελέσματα. Αυτοί μπορούν να κάνουν τη διαφορά, όταν το σύνολο πίσω τους λειτουργεί σωστά. Μόνοι τους…

Αυτό είναι κι ένα καλό μάθημα για όλους εμάς που ενδιαφερόμαστε μόνο για την προσωπική μας διάκριση, την ατομική μας «σωτηρία», χωρίς να μας ενδιαφέρει το σύνολο, το πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτές θα συμβούν.

Έχουμε πάψει να παίζουμε (και) για τους άλλους. Κοιτάμε μόνο τα ατομικά μας στατιστικά. Πού βελτιωθήκαμε, πόσες προσωπικές επιτυχίες σημειώσαμε, τι κάναμε για να ξεχωρίσουμε από το σύνολο…

Όμως αυτό δεν είναι το ζητούμενο. Αν δεν λειτουργήσει σωστά η ομάδα, τα αποτελέσματα δεν πρόκειται να έρθουν ποτέ. Και τότε εμείς θα μείνουμε με την πικρή ικανοποίηση του εγωισμού μας.

Πικρή, γιατί δεν θα μπορεί να αντικαταστήσει τη χαρά που δίνει η γεύση της νίκης. Θα μένει πάντοτε με την αίσθηση του μισού, του ανολοκλήρωτου…

Το άλλο πουλάκι:

Τα παιδιά μας…

Τα καμαρώσαμε είτε όταν αγωνίστηκαν ατομικά, είτε ως εθνικές ομάδες. Οι φετινές επιτυχίες στον στίβο, τον κανονικό ή τον «υγρό», ήταν ανεπανάληπτες. Μας έκαναν να χαμογελάσουμε!

Μπράβο σε όλους. Και περισσότερα μπράβο τούς αξίζουν όταν ξέρουμε κάτω από ποιες συνθήκες προπονούνται και ετοιμάζονται για τους αγώνες. Αφήνω όλο το υπόλοιπο που λέγεται περιρρέουσα ατμόσφαιρα…

Μοιάζει απίστευτο να σκεφτεί κανείς ότι υπάρχουν αθλητές και ομάδες που φτάνουν στην κορυφή της Ευρώπης και του κόσμου από την Ελλάδα τού σήμερα. Και δεν εννοώ απλώς ότι είμαστε μια χώρα σε κρίση.

Αν το δούμε έτσι, τότε μπορεί να αντιτείνει κάποιος ότι υπάρχουν χώρες πολύ πιο φτωχές που βγάζουν αθλητές παγκοσμίου κλάσης. Δεν είναι το ίδιο. Διότι οι αθλητές εκείνοι διακρίνονται σε ένα ή δύο αθλήματα.

Κυρίως στις μεγάλες αποστάσεις. Εμείς μιλάμε για κάτι διαφορετικό. Από τους δρόμους και τα άλματα, μέχρι την κολύμβηση και την κωπηλασία και από το βόλεϊ σάλας μέχρι το πόλο, τα παιδιά μας μεγαλούργησαν.

Φανταστείτε τι θα γινόταν αν, ως χώρα, δεν δίναμε τη βαρύτητα που δίνουμε στο ποδόσφαιρο, αλλά ενδιαφερόμασταν εξίσου και για τα άλλα αθλήματα. Από τα οποία έχουμε δει και μεγάλες χαρές.

Δείτε, ας πούμε, το πόλο. Με ανύπαρκτες υποδομές, με ελάχιστες ομάδες, χωρίς τον απαιτούμενο ανταγωνισμό, και, εδώ και δεκαετίες, είμαστε στην κορυφή του κόσμου. Η μικρή Ελλαδίτσα αφήνει πίσω χώρες μεγαθήρια!

Πράγμα που σημαίνει ότι όλο αυτό δεν είναι τυχαίο. Κάποιοι κάνουν κάτι πολύ καλά. Το πρόβλημα είναι ότι εμείς ασχολούμαστε μόνο με το ποδόσφαιρο, όπου όλοι τα κάνουν όλα πολύ λάθος.

Δεν το λέω εγώ, δεν γνωρίζω και πολλά από ποδόσφαιρο, κυρίως από τη νομοθεσία και τα διοικητικά, αυτά δηλαδή που καθορίζουν και την τελική αγωνιστική εικόνα. Τα λένε εκείνοι που ξέρουν.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ήταν και δροσερό!

Πέρα από τις χαρές που μας έδωσε στον αθλητικό τομέα, το φετινό καλοκαιράκι ήταν ακριβώς τέτοιο: καλοκαιράκι. Δεν μας ζεμάτησε, δεν μας έσκασε, περισσότερο μας δρόσισε. Ήταν ένα καλοκαίρι… ανοιξιάτικο!

Δεν ξέρω αν αυτό είναι «κλιματική αλλαγή» ή αν είναι μια ένδειξη συμπόνιας της φύσης προς τον δοκιμαζόμενο λαό μας, πάντως φέτος και ο χειμώνας και το καλοκαίρι είχαν λιγότερα έξοδα από άλλες χρονιές.

Αφήστε που περιορίστηκαν και στο ελάχιστο οι πιθανότητες να συμβούν μπλακ άουτ, όπως άλλες φορές. Σκεφθείτε να είχαμε όλοι στο φουλ τα κλιματιστικά, πόσες «Ύδρες» θα μετρούσαμε.

Ας το πιστώσουμε λοιπόν κι αυτό στα θετικά του φετινού καλοκαιριού. Του οποίου όμως οι ατραξιόν ήταν άλλες. Η έξοδος από τα μνημόνια και ο ανασχηματισμός που ακολούθησε. Γι’ αυτά όμως έχουμε χρόνο.

Θεωρείστε ότι χθες και σήμερα κάναμε μια εισαγωγή στο κυρίως θέμα. Από αύριο θα μιλάμε για τα σημαντικά, που θα ήταν όμως ακόμη πιο σημαντικά, αν δεν προλάβαιναν οι καταστροφές.

Δεν πειράζει· υπάρχουν φορές που η προσγείωση γίνεται βίαια και… αναγκαστική. Θεωρήστε ότι κάτι τέτοιο έγινε και με τα μεγάλα και πολυαναμενόμενα γεγονότα του καλοκαιριού.

Τι είπατε; Αν η Έκθεση της Θεσσαλονίκης εντάσσεται σε αυτά. Δεν ξέρω. Εσείς τι λέτε;

Αλλού το θαύμα!

180614 ΑΘΗΝΑΪΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αυτές είναι επιδόσεις!

Το να μείνεις έξω από το Μουντιάλ είναι ένας πόνος –ρωτήστε και τους Ιταλούς. Υπάρχουν όμως και χειρότερες επιδόσεις. Διότι άλλο είναι να βλέπεις από την πολυθρόνα Παγκόσμιο Κύπελλο και άλλο τους υπόλοιπους να… «τρέχουν».

Και όταν λέω τους υπόλοιπους εννοώ τις άλλες χώρες με τις οποίες έχουμε είτε σχέση συνεργασίας είτε σχέση ανταγωνισμού, αν και δεν πρέπει να γελιόμαστε, στην πραγματικότητα μιλάμε μόνο για ανταγωνισμό.

Φανταστείτε, λοιπόν, να ξεκινάει ένας αγώνας στον οποίον συμμετέχουν 137 αθλητές, ο καθένας από τους οποίους αντιπροσωπεύει τη χώρα του. Δίνεται η εκκίνηση, φεύγουν οι δρομείς και εμείς… παρακολουθούμε.

Ποια θέση φαντάζεστε ότι θα πάρει στο τέλος της κούρσας ο «αθλητής Ελλάδα»; Θα είναι στην πρώτη δεκάδα; Δύσκολα. Στην πρώτη εικοσάδα; Γιατί όχι, μπορούμε να το παλέψουμε. Πάντως, κάτω από τους τριάντα δεν πέφτουμε.

Εμένα μου λέτε; Σταθείτε κοντά στη γραμμή του τερματισμού και θα δείτε να περούν ο ένας μετά τον άλλο οι αθλητές που αντιπροσωπεύουν τις υπόλοιπες χώρες, ενώ ο δικός μας φτάνει με τους τελευταίους!

Μήπως τελευταίος; Ας αφήσουμε την καθόλου ποιητική μεταφορά και ας μιλήσουμε με πραγματικά δεδομένα. Φανταστείτε ένα καθόλου… φανταστικό αγώνισμα που λέγεται «ικανότητα μιας χώρας να προσελκύσει ταλαντούχους ανθρώπους».

Ναι, υπάρχουν και τέτοια «αγωνίσματα», πεδία ανταγωνισμού αν προτιμάτε. Σ’ αυτό λοιπόν το μοντέρνο αγώνισμα, η χώρα μας, σε σύνολο 137 χωρών κατατάσσεται 133η! Και, φυσικά, καταϊδρωμένη.

Ξέρω τι θα σκεφθείτε. Αυτή είναι μια επίδοση απολύτως φυσιολογική για την Ελλάδα, έτσι όπως τη γνωρίζει πλέον όλος ο κόσμος. Την Ελλάδα των τόσων ταλέντων! Τι να έρθει επομένως να κάνει ο άλλος εδώ.

Εμείς εδώ στα ταλέντα κάνουμε εξαγωγές! Μη γελάτε, δεν το έβγαλα από το μυαλό μου. Διότι υπάρχει και ένα άλλο παρεμφερές «αγώνισμα» που λέγεται «ικανότητα μιας χώρας να διατηρήσει τους ταλαντούχους ανθρώπους της».

Εδώ τα πάμε λίγο καλύτερα, αφού η θέση που καταλαμβάνουμε είναι η 121η, πάντοτε σε 137 χώρες. Πώς όμως εξηγούνται οι ταπεινωτικές αυτές επιδόσεις της χώρας μας; Γιατί τόσο χάλια σε σχέση ΚΑΙ με τα ταλέντα;

Το άλλο πουλάκι:

Διότι υπάρχουν και χειρότερα!

Αν ανατρέξουμε στις επιδόσεις μας σε δυο άλλους δείκτες-«αγωνίσματα», θα εξηγήσουμε πολύ εύκολα τη μεγάλη μας… ανικανότητα στο να προσελκύσουμε ταλαντούχους ανθρώπους ή να συγκρατήσουμε τους δικούς μας.

Υπάρχει ένα «αγώνισμα», μοντέρνο κι αυτό που λέγεται «επίδραση της φορολογίας στα κίνητρα για εργασία». Σ’ αυτό η χώρα μας έρχεται δεύτερη… από το τέλος, δηλαδή προτελευταία, 136η από 137 χώρες που «συμμετέχουν».

Υπάρχει όμως κι ένα ακόμη που λέγεται «κίνητρα για επενδύσεις». Μαντέψτε! Ναι, έτσι ακριβώς είναι. Οι άλλοι όλοι τερματίζουν, κάνουν ντους, αλλάζουν, και εμείς ακόμη τρέχουμε για να φτάσουμε στο τέρμα τελευταίοι.

Υπάρχει, λοιπόν εξήγηση. Οι άνθρωποι, οι ταλαντούχοι άνθρωποι, όχι μόνο δεν έρχονται στην πατρίδα μας, αλλά φεύγουν και όπως όπως. Ο λόγος, τον είπαμε προηγουμένως, είναι πως δεν έχουν κανέναν… λόγο να μείνουν.

Ξέρω τι θα σκεφτούν κάποιοι. Ας πάνε στο καλό και ακόμη παραπέρα. Αν πρόκειται να γίνουμε εμείς ένας φορολογικός παράδεισος για την πλουτοκρατία που θα επενδύσει εδώ, καλύτερα να μην επενδύσει κανείς.

Δεν λέω˙ είναι κι αυτό μία στάσις. Αρκεί να το πούμε ευθαρσώς και να αποδεχτούμε όλοι ότι θα ζήσουμε βράζοντας στο ζουμί μας και ανταλλάσσοντας τα χρήματά μας μεταξύ μας, μέχρι να μας τα φάει η «γκανιότα».

Δηλαδή το κράτος. Το οποίο έχει να συντηρήσει έναν πανάκριβο μηχανισμό -πανάκριβο σε σχέση με τις υπηρεσίες που προσφέρει. Δεν έχουμε όμως σήμερα μόνο δυσάρεστες ειδήσεις, υπάρχουν και καλά νέα που τα κρατήσαμε για το τέλος.

Ενώ όλοι οι ταλαντούχοι άνθρωποι θέλουν να φύγουν από την Ελλάδα, υπάρχουν πάρα πολλοί που θα ήθελαν να εγκατασταθούν στην Αθήνα! Ναι, καλά ακούσατε. Την προτιμούν, πρώτη ανάμεσα σε 90 πόλεις!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πώς γίνεται αυτό;

Υπάρχει εξήγηση, αν ξεκινήσεις από το δεδομένο ότι οι λεγόμενες Κοινωνικές Επιστήμες μόνο… επιστήμες δεν είναι και οι έρευνες που διενεργούνται στο πλαίσιό τους είναι συνήθως για τα κλάματα.

Μπορεί όμως να εξηγηθεί και διαφορετικά. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι (μεταξύ των οποίων και τρία πουλάκια) που θα ήθελαν να ζουν στην Αθήνα, όχι όμως και να εργάζονται εκεί. Μόνο να ζουν!

Πραγματικά, αν σας ρωτήσουν σε ποια από τις μεγάλες πόλεις του κόσμου θα θέλατε να ζήσετε, θα βάζατε κάτω τα υπέρ και τα κατά της κάθε μιας και θα καταλήγατε πως η Αθήνα έχει πολλά από τα πρώτα και λίγα από τα δεύτερα.

Θέλετε να μάθετε τι εκτίμησαν οι (ταλαντούχοι) άνθρωποι που την επέλεξαν; Το υπέροχο κλίμα της. Το ότι βρίσκεται μια ανάσα από τα νησιά μας και τις θάλασσές τους, χώρια τις υπέροχες δικές της παραλίες.

Το ότι είναι μια φτηνή πρωτεύουσα, όπου μπορείς να καλοπερνάς χωρίς να χρειάζεται να είσαι Κροίσος. Εκτίμησαν ακόμη το γεγονός ότι έχει πάρα πολλούς γιατρούς. (Για να δείτε τι σημαίνει «ταλαντούχος».)

Κυρίως όμως το γεγονός ότι, παρά τους κάθε είδους Ρουβίκωνες και μπαχαλάκηδες, παρά την μεγάλη παραβατικότητα και την εγκληματικότητα μικρής κλίμακας, η Αθήνα εξακολουθεί να είναι μια από τις πλέον ασφαλείς πόλεις στον κόσμο.

Και μια από τις πιο… ανθρώπινες, ό,τι κι αν λέτε εσείς. Με χιλιάδες φοιτητές, με εκπληκτικά μαγαζιά, εστιατόρια και μπαρ, μοναδικά αξιοθέατα -εντάξει, έχει και τους Αθηναίους.

Κανείς δεν είναι τέλειος!

 Αθήνα και πάλι Αθήνα!