190227 ΨΗΦΙΑΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Η τεχνολογία στους ναούς.

Να, είδατε; Κάναμε κι εμείς το γνωστό και συνηθισμένο λάθος. Όταν μιλάμε για τις χριστιανικές εκκλησιές μας, πρέπει να λέμε… τους «ιερούς ναούς». Διαφορετικά μπορεί να υποθέσει ο άλλος ότι αναφερόμαστε σε αρχαίου τέτοιους.

Έχετε προσέξει κι εσείς ότι η σύγχρονη τεχνολογία έχει μπει στους ιερούς ναούς και μάλιστα έχει ανέβει και στα ψαλτήρια; Αν το παρατηρήσατε, σας ενόχλησε καθόλου ή το αφήσατε να περάσει ασχολίαστο;

Κακώς σας ρωτάω, διότι, τελικά, δεν έχει και τόση σημασία τι παρατηρήσαμε εσείς κι εγώ, ούτε αν αυτό μας ενόχλησε ή όχι. Ενόχλησε την Ιερά Σύνοδο και αυτό αρκεί. Η οποία μάλιστα αποφάσισε να δράσει… δραστικά.

(Τι να κάνουμε, δεν έχουμε όλοι τη χάρη και την ικανότητα να χρησιμοποιούμε τη γλώσσα μας με τον τρόπο που το κάνουν οι Άγιοι Πατέρες. Γι’ αυτό αποφασίσαμε να σας μεταφέρουμε αυτολεξεί τη… δράση τους.) Διαβάζουμε:

Κατά τά τελευταῖα ἔτη παρατηρεῖται, ὅλο ἕν καί περισσότερον, ἡ χρῆσις ὑπό τινων ἱεροψαλτῶν ἠλεκτρονικῆς συσκευῆς ὑπό τήν ὀνομασίαν «ψηφιακός ἰσοκράτης» ἤ «μηχανικός ἰσοκράτης», ἡ ὁποία παράγει ἦχον προσομοιάζοντα εἰς τήν ἀνθρωπίνην φωνήν, καί τοῦτο προκειμένου νά ἀναπληρώσουν τό κενόν τῆς παρουσίας βοηθοῦ, ὁ ὁποῖος θά ἐκτελέσῃ τό ἴσον.

Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐγκαίρως, ἀπό τοῦ ἔτους 1992, διά τοῦ ὑπ' ἀριθ. 1630/726/11.5.1992 Ἐγκυκλίου Σημειώματος αὐτῆς, κατεδίκασεν «τήν ἐν τοῖς Ἱεροῖς Ναοῖς καινοφανῆ χρῆσιν “μηχανικοῦ ἰσοκράτου” ὡς μή συνᾴδουσαν πρός τε τήν ζῶσαν λατρείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν ἔκπαλαι καθεστηκυῖαν ἐκκλησιαστικήν παράδοσιν καί τάξιν καί ὡς ὀλισθηράν ἀπαρχήν εἰσαγωγῆς ὀργάνων ἐν ταῖς ἱεραῖς τῆς Ἐκκλησίας ἀκολουθίαις». 

Ἐπί πλέον, ἡ κατά τά τελευταῖα ἔτη παρατηρουμένη αὔξησις τῆς χρήσεως ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν καί δή εἰς τήν μορφήν τῶν φορητῶν αὐτῆς ὑλοποιήσεων (κυρίως smartphones καί tablets), ἔχει ὁδηγήσει ἀρκετούς ἱεροψάλτας, κυρίως νέους εἰς τήν ἡλικίαν, εἰς τήν χρῆσιν τοιούτων συσκευῶν, καί τοῦτο πρός διευκόλυνσιν αὐτῶν, ἐφ' ὅσον, εἰς μίαν καί μόνον συσκευήν, δύνανται νά περιληφθοῦν ἅπαντα τά λειτουργικά καί μουσικά κείμενα μιᾶς ἡμέρας, ἐνῷ εἰς τό ἱερόν ἀναλόγιον ὑπάρχει ἀνάγκη παραλλήλου χρήσεως πολλαπλῶν βιβλίων.

Τά ὡς ἄνω ζητήματα, ἀνήκοντα εἰς τό πεδίον τῆς Θείας Λατρείας, διά τήν ὁποίαν ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία μεριμνᾷ ἰδιαιτέρως, ὡδήγησαν τήν Διαρκῆ Ἱεράν Σύνοδον νά λάβῃ τάς ὡς κάτωθι ἀποφάσεις:

Το άλλο πουλάκι:

Ας τις ακούσουμε με τη δέουσα προσοχή!

1) Ἀνανεώνει τήν κατά τά ὡς ἄνω Συνοδικήν ἀπαγόρευσιν (ὑπ' ἀριθ. 1630/726/11.5.1992 Ἐγκύκλιον Σημείωμα) τῆς χρήσεως τῶν ἠλεκτρονικῶν ἰσοκρατῶν (μηχανικῶν ἤ ψηφιακῶν) εἰς ὅλους τούς Ἱερούς Ναούς τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ἡ καινοτομία αὕτη δέν συνάδει πρός τόν ΟΕ΄ Κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου συνιστῶντα: «Τούς ἐπί τῷ ψάλλειν ἐν ταῖς ἐκκλησίαις παραγινομένους, βουλόμεθα... μήτε τι ἐπιλέγειν τῶν μή τῇ ἐκκλησίᾳ ἁρμοδίων τε καί οἰκείων...».

Ἀντί τῆς χρήσεως ἠλεκτρονικῶν ἰσοκρατῶν, ἡ Ἱερά Σύνοδος προτρέπεται ὅπως, μερίμνῃ τῶν ἐνοριῶν καί τῶν ἱεροψαλτῶν, ἐκπαιδευθοῦν νέοι μαθηταί τῆς πατρῴας Ἐκκλησιαστικῆς Μουσικῆς, ὥστε νά ἐπιλυθῇ φυσικῶς καί οὐχί τεχνικῶς τό πρόβλημα τῆς ἐλλείψεώς των.

2) Ἐπειδή τά λειτουργικά βιβλία, ὅπως καί ὅλα τά ὑπόλοιπα ἱερά ἀντικείμενα τά χρησιμοποιούμενα εἰς τήν Θείαν Λατρείαν, θεωροῦνται ὡς ἀντικείμενα ἔχοντα ἱερότητα, ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐμμένει εἰς τήν χρῆσιν αὐτῶν ὑπό τῶν ἱεροψαλτῶν εἰς τά ἱερά ἀναλόγια.

Ἡ ἀπόφασις αὕτη ἐπ' οὐδενί ἐρείδεται εἰς μανιχαΐζουσαν ἀπόρριψιν τῶν ἠλεκτρονικῶν μέσων, λόγῳ τῆς διαφορετικῆς ὑλικῆς συστάσεώς των, ἀφοῦ ἄλλωστε εἰς τήν μακραίωνα ἱστορικήν πορείαν Της, ἡ Ἐκκλησία ἐχρησιμοποίησε ἅπαντα τά διαθέσιμα μέσα γραφῆς καί ἀναγνώσεως (χειρόγραφα ἤ ἔντυπα).

Διά τοῦτο καί δύναται νά ὑπάρξῃ κατ' οἰκονομίαν ἡ λελογισμένη καί μετά φειδοῦς χρῆσις τῶν ἠλεκτρονικῶν μέσων ἐν τοῖς ἱεροῖς ἀναλογίοις κατά τήν Θείαν Λατρείαν, δίχως νά ὑποκαθίστανται ἐπ’ οὐδενί τά λειτουργικά βιβλία.

Εἰς τοιαύτας δέ περιπτώσεις, δέον ὅπως αἱ ἐν λόγῳ συσκευαί τοποθετοῦνται ἐπί τῷ ἀναλογίῳ ἀποκλειστικῶς, ὥστε νά μήν κρατοῦνται ἤ καί περιφέρονται ἀνά χεῖρας ὑπό τῶν ψαλλόντων ἤ ἀναγιγνωσκόντων, μέ ἀποτέλεσμα τόν σκανδαλισμόν ἔστω καί ἑνός ἐκ τῶν πιστῶν.

Ταυτοχρόνως, θεωρεῖται ἀπολύτως ἀπαραίτητον, ὅπως αἱ ἐν λόγῳ συσκευαί χρησιμοποιοῦνται ἀποκλειστικῶς διά τήν Θείαν Λατρείαν καί οὐχί διά διαφόρους χρήσεις, αἱ ὁποῖαι μάλιστα ἀπάδουν εἰς τήν λειτουργικήν διακονίαν, ὡς λ.χ. κοσμική μουσική, συλλογή προσωπικῶν καί ἄλλων φωτογραφιῶν, ἀναζήτησις εἰς τό διαδίκτυον κ.λπ. καί δή κατά τήν ὥραν τῆς Θείας Λατρείας, ὅπερ συνιστᾷ ἐκκοσμίκευσιν, ἥτις προκαλεῖ μέγιστον σκανδαλισμόν εἰς τάς συνειδήσεις τῶν πιστῶν.

Ταῦτα πάντα γνωρίζοντες ὑμῖν, παρακαλοῦμεν διά τά καθ' ὑμᾶς.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ωραία τα λένε!

Εννοώ σε ωραία ελληνικά. Τώρα, αν συμφωνούμε ή όχι… τι να σας πω. Δεν μας πέφτει και πολύς λόγος. Για τους ηλεκτρονικούς ισοκράτες, εκτός των άλλων, τους βρίσκω και ενοχλητικούς. Σαν να πετά ζουζούνι μέσα στην εκκλησία.

Για δε τα τάμπλετς που περιέχουν όλη την υμνογραφία και διευκολύνουν αφάνταστα τους ψαγμένους ιεροψάλτες, νομίζω ότι… η λελογισμένη και μετά φειδούς χρήση τα λέει όλα. Για να μη χρησιμοποιούνται όμως αλόγιστα, υπάρχει λύση.

Και δεν εννοώ να τοποθετηθούν στους ιερούς ναούς «κόφτες» του διαδικτύου. Θα μπορούσε η Εκκλησία της Ελλάδος να τους εξοπλίσει με ειδικά τάμπλετς που θα ήταν μόνο για χρήση στα ψαλτήρια και πέραν τούτου ουδέν.

Εμένα όμως με προβληματίζει περισσότερο, για να μην πω με σκανδαλίζει, και μια άλλου είδους χρήση ηλεκτρονικών μέσων. Έχω δει ειδικούς φωτογράφους, ακόμη και ιερωμένους, να έχουν ως αποκλειστικό… διακόνημα τη φωτογράφιση δεσποτάδων.

Δεκάδες, για να μην πω εκατοντάδες λήψεις σε μια ακολουθία, ειδικά στις κατανυκτικές της Μεγάλης Εβδομάδος.. Προς τι όλο αυτό;

Εκεί θα ήθελα να δω λελογισμένη χρήση… της ματαιοδοξίας.

 Πιστοί… στην τεχνολογία!

181219 ΑΝΥΠΟΨΙΑΣΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πού ήσασταν χθες;

Προσοχή, δεν ρωτάω με κουτσομπολίστικη διάθεση, ούτε φυσικά για να ελέγξω αν θυμόσαστε τι κάνατε ή αν έχουν ξεκινήσει τα συμπτώματα αλτσχάιμερ. Ρωτάω για να δω αν ξέρετε περισσότερα από το… κινητό σας!

Θυμόσαστε όλους τους δρόμους από τους οποίους περάσατε; Όλα τα μέρη που επισκεφθήκατε; Όλα τα μαγαζιά στα οποία μπήκατε; Θυμόσαστε μήπως αν κάνατε και κάποιες παραβάσεις;

Αν μπήκατε με το αυτοκίνητό σας σε κάποιον μονόδρομο, αν παρκάρατε σε σημείο που απαγορεύεται, αν κινηθήκατε πάνω από το επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας; Όχι, γιατί αν τα ξεχάσατε υπάρχει κάποιος που τα θυμάται.

Είναι το έξυπνο τηλέφωνό σας. Και, για να μην παρεξηγηθούμε, δεν εννοώ τις αναρτήσεις που κάνατε από αυτό στα διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μπορεί να μην καταγράψατε φωτογραφικά τίποτε, ούτε να ανεβάσατε κάτι.

Κι όμως. Το τηλέφωνό σας έχει στοιχεία για τις κινήσεις σας που θα σας έκαναν να τρομάξετε. Συγκεντρώνει δεδομένα ανά δύο δευτερόλεπτα. Τέτοια που, αν τα συγκεντρώσει και τα αναλύσει κάποιος, σχηματίζει μια ακριβέστατη εικόνα για εσάς.

Ξέρω τι σκέφτεστε. Ευτυχώς που δεν δίνετε ποτέ σε κανέναν τη συσκευή και ευτυχώς που φροντίζετε να την έχετε πάντοτε κλειδωμένη, ώστε, κι αν ακόμη πέσει σε λάθος χέρια, τα στοιχεία σας είναι ασφαλή.

Κούνια που σας κούναγε!

Με συγχωρείτε για την οικειότητα, αλλά δεν βρήκα άλλα καταλληλότερη έκφραση για να σας πω πόσο βαθειά νυχτωμένοι είστε, πόσο βαθειά νυχτωμένοι είμαστε όλοι μας.

Όλα τα στοιχεία για τα οποία σας μίλησα, το τηλέφωνό μας δεν τα συγκεντρώνει ούτε τα κρατάει για τον εαυτό του, φυσικά ούτε και για εμάς, αφού, όπως διαπίστωσα διαβάζοντας σχετικό δημοσίευμα, εμείς δεν έχουμε ιδέα.

Τα συγκεντρώνει και τα στέλνει σε εκείνους που ενδιαφέρονται να μάθουν για εμάς, χωρίς εμάς! Που θέλουν να ξέρουν όλες τις προτιμήσεις και τα ενδιαφέροντά μας, ώστε να μπορούν να προσαρμόζουν ανάλογα τις κινήσεις τους.

Μην πάει ο νους σας στο (πολύ) κακό. Μιλάμε για μεγάλες εταιρείες που αποκωδικοποιούν μέσω των κινήσεών μας, τις προτιμήσεις που έχουμε και έτσι μπορούν να σχεδιάζουν τα προϊόντα που θα μας «προσφέρουν».

Το άλλο πουλάκι:

Εμείς τους δίνουμε το δικαίωμα!

Τους το επιτρέπουμε μέσω κάποιων εφαρμογών που κατεβάζουμε και οι οποίες, όταν τις αποδεχόμαστε, συμφωνούμε να παρακολουθείται το κινητό μας και να καταγράφονται τα δεδομένα που στέλνει.

Εννοείται χωρίς να διαβάζουμε τους όρους της συμφωνίας, ή, αν το κάνουμε, χωρίς να καταλαβαίνουμε σε τι ακριβώς συναινούμε. Τα καταπληκτικά αυτά πράγματα αποκάλυψαν τα «Χρονικά» (Times) της Νέας Υόρκης.

Υπάρχουν τουλάχιστον 75 εταιρείες που λαμβάνουν ανώνυμα αλλά τρομερά ακριβή δεδομένα μέσω εφαρμογών που οι χρήστες έχουν κατεβάσει στα κινητά τους τηλέφωνα. Ξέρετε πού βρίσκεται το μυστικό; Στο «ανώνυμα»!

Οι εταιρείες ισχυρίζονται ότι το τηλέφωνο δεν τους στέλνει το ονοματεπώνυμό μας, αλλά έναν κωδικό αριθμό στον οποίο αντιστοιχούν όλα τα δεδομένα που λαμβάνουν. Δεν τους ενδιαφέρει η ταυτότητα, αλλά τα καταναλωτικά πρότυπα.

Εσείς το πιστεύετε; Ακόμη κι αν είναι έτσι, ακόμη κι αν δεν αποθηκεύουν το όνομα ή τον αριθμό του τηλεφώνου σας, μπορεί κανείς να καταλάβει πόσο εύκολο είναι να τα βρουν, απλώς και μόνο συνδυάζοντας τις… κινήσεις σας.

Ποιος πήγε το πρωί στην τάδε εργασία, όπου εργάζεστε κι εσείς, ενώ το βράδυ έμεινε στο τάδε σπίτι, δηλαδή το σπίτι σας; Υπάρχουν λέτε πολλοί που να κινούνται καθημερινά με τον τρόπο που το κάνετε εσείς;

Τα δεδομένα τοποθεσίας, λοιπόν, τα οποία συναινούμε να στέλνονται από το κινητό μας «κάπου», μπορούν να δώσουν, σε όποιον ενδιαφέρεται να τις μάθει, πολύ περισσότερες πληροφορίες από το… πού πήγαμε χθες.

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτά τα δεδομένα είτε αξιοποιούνται από τις ίδιες τις εταιρείες που τα συγκεντρώνουν μέσω των τηλεφώνων μας, είτε πωλούνται από αυτές σε άλλες που ενδιαφέρονται να συλλέξουν τέτοια στοιχεία.

Για να καταλάβετε πόσο μεγάλη είναι η αγορά, άρα και το ενδιαφέρον, σας μεταφέρω στοιχεία από το σχετικό δημοσίευμα, που μιλάει για την έρευνα που έκαναν οι ΝΥΤ σχετικά με το θέμα:

«Η αμερικανική εφημερίδα εξέτασε 20 εφαρμογές, οι περισσότερες από τις οποίες είχαν επισημανθεί από ερευνητές ως εφαρμογές που πιθανώς μοιράζονται δεδομένα. Από την έρευνα προέκυψε ότι 17 εξ αυτών έστειλαν ακριβές γεωγραφικό πλάτος και μήκος σε περίπου 70 επιχειρήσεις.

Τα ακριβή δεδομένα τοποθεσίας από μια συγκεκριμένη εφαρμογή που κατονομάζει η εφημερίδα ελήφθησαν από 40 εταιρείες», διαβάσαμε στη δική μας Καθημερινή (10-12-18) και προβληματιστήκαμε σοβαρά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αμέριμνοι!

Μ’ αρέσει που υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι, ιδιαίτερα κάποιοι που ανήκουν στους πιο συντηρητικούς εκκλησιαστικούς κύκλους, που αντιτίθενται σθεναρά σε κάθε είδους ψηφιακής καταγραφής μας από το κράτος.

Χρησιμοποιούν όμως όπως όλος ο υπόλοιπος κόσμος με πολύ μεγάλη άνεση το έξυπνο κινητό τους. Βλέπεις ακόμη και ιερωμένους (δεν μιλάω για την υψηλή ιεραρχία!) και μοναχούς με τηλέφωνα τελευταίας τεχνολογίας.

Αλλά και πολύς άλλος κόσμος, που δεν εμπιστεύεται την παγκοσμιοποίηση και την προσπάθειά της να μας μετατρέψει σε «δεδομένα», κινείται αμέριμνος και με μεγάλη άνεση στον κόσμο της κινητής τηλεφωνίας.

(Κάνουν ότι) δεν καταλαβαίνουν, ή η αντίθεσή τους αυτή στην ψηφιακή τεχνολογία υποκρύπτει απλώς τον φόβο γενικώς σε ότι νέο δεν μπορούν να ελέγξουν, όπως έκαναν παλαιότερα;

 Μείνε ακίνητος!

481115 ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αυτό λέγεται εξάρτηση!

Όταν διαβάζω τέτοιες ειδήσεις, θυμάμαι πάντοτε τον στίχο του Διονύση Σαββόπουλου «πρώτη μου σκέψη όταν ξυπνήσω και τελευταία πριν κοιμηθώ», ο οποίος βέβαια μιλάει για το πώς μπορεί να σε «καταντήσει» η αγάπη.

(Σας προτείνω την εκτέλεση από τη ζωντανή παράσταση «Μέρες καλύτερες θα ‘ρθουν» -παρουσιάστηκε το 2010, τι ειρωνεία;-  όπου τον Σαββόπουλο συνοδεύει η Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων του Δήμου Πατρέων· μαγεία!)

Ποια είναι η δική σας πρώτη σκέψη όταν ξυπνάτε και η τελευταία πριν πέσετε για ύπνο; Αφήστε με να μαντέψω, γιατί έχω πολλές πιθανότητες να πέσω μέσα. Είναι το κινητό σας τηλέφωνο. Το βρήκα;

Αν όχι, αν έπεσα έξω, να ξέρετε ότι ανήκετε στη μειοψηφία των Ελλήνων, αφού οι περισσότεροι αυτό ακριβώς κάνουν, μόλις ανοίξουν το πρωί τα μάτια τους, καθώς και τη νύχτα, πριν τους πάρει ο ύπνος: ελέγχουν το κινητό τους τηλέφωνο!

Μπορεί να μην το συνειδητοποιούμε σε όλη του την έκταση, αλλά το κινητό τηλέφωνο έχει γίνει πια το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μας. Ξέρετε πόσες ώρες ασχολούμαστε μαζί του, σε καθημερινή βάση;

Για να μην μπερδευτούμε (διότι να διαφωνήσουμε αποκλείεται) ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα τι εννοούμε λέγοντας «ασχολούμαστε μαζί του». Σημαίνει, ας πούμε, το παίρνουμε μαζί μας και στο μπάνιο;

Σημαίνει το «τσεκάρουμε» αρκετές φορές την ώρα; Ή μήπως πρέπει να υπολογίσουμε μόνο τον χρόνο κατά τον οποίο ασχολούμαστε «ενεργά» μαζί του. Ό,τι και να επιλέξουμε θα δούμε πως το πράγμα έχει παραγίνει.

Ας πάρουμε πρώτα εκείνους που δεν μπορούν να το αποχωριστούν ούτε στο… αποχωρητήριο. Αηδιαστικό λογοπαίγνιο μεν, πραγματικότητα δε. Το 37% των Ελλήνων το κάνουν, (ενώ τα κάνουν) μάλιστα ένας στους τέσσερις το έχει και κάτω από τη ντουζιέρα!

Περισσότεροι από τους μισούς «τσεκάρουν» κάθε τόσο το κινητό τους, δείχνοντας με αυτόν τον αγενέστατο τρόπο ότι το εκτιμούν περισσότερο και από τους ανθρώπους με τους οποίους τυχαίνει να συνομιλούν εκείνη τη στιγμή.

Περίπου ένας στους τρεις Έλληνες δήλωσε ότι ασχολείται «ενεργά» με το κινητό του για τρεις με τέσσερις ώρες κάθε μέρα! Τι κάνει μ’ αυτό; στην πραγματικότητα τίποτε το σημαντικό, τουλάχιστον τόσο ώστε να τον απασχολεί αυτόν τον χρόνο.

Το άλλο πουλάκι:

Ό,τι κάνουμε οι περισσότεροι!

Το 78% των χρηστών κινητής τηλεφωνίας χρησιμοποιεί το τηλέφωνό του για την ανταλλαγή μηνυμάτων. Το 84% το θέλει για τη λήψη φωτογραφιών και το 79% για πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Το 44% παραδέχεται ότι το έχει μαζί του για περισσότερες από 13 ώρες ημερησίως, ενώ περισσότεροι από τους μισούς το παίρνουν μαζί τους στο κρεβάτι. (Ο ένας στους δέκα κοιμάται με αυτό… στο χέρι!)

Το φαινόμενο αυτό (σημείο των καιρών) έχει, όπως είναι φυσικό, και οικονομικές προεκτάσεις στη ζωή μας. Διότι, από τη στιγμή που κάνει κάποιος τέτοια χρήση, λογικό (!) είναι να θέλει να έχει και το καλύτερο κινητό.

Έτσι η αγορά των σμάρτφοουν, αν τα προφέρω σωστά, γνωρίζει στιγμές δόξας, σε μια χώρα όπου δυσκολεύονται πολλοί κάτοικοί της να αποκτήσουν άλλα είδη που, παραδοσιακά, θεωρούνταν «πρώτης ανάγκης».

Το 2017 είχαμε μια πτώση σε σχέση με το 2016 και αυτό είναι λογικό, αφού έχει παρατηρηθεί ότι τα νέα αυτά τηλέφωνα-υπολογιστές κρατάνε περίπου δυο χρόνια πριν αρχίσουν να εμφανίζουν βλάβες.

Όμως, εκείνοι που αποφάσισαν να αγοράσουν νέο σμάρτφοουν το προηγούμενο έτος έβαλαν βαθειά το χέρι στην τσέπη, αφού δεν αρκέστηκαν σε κάποιο από τα πιο φτηνά μοντέλα της αγοράς, αλλά προτίμησαν τα ακριβότερα.

Πλέον μόνο τέσσερα στα εκατό τηλέφωνα δεν είναι έξυπνα, φαίνεται όμως ότι τα έχουν οι πιο έξυπνοι από εμάς που δίνουμε μικρές περιουσίες για να αποκτήσουμε το τελευταίο και ακριβότερο μοντέλο της αγοράς.

Οι ακριβότερες συσκευές με τα αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά, που προτίμησαν όσοι αγόρασαν έξυπνο τηλέφωνο πέρσι, κόστισαν, κατά μέσο όρο, 238 ευρώ, ποσό που δεν ξέρω σε πόσους περισσεύει, με δεδομένο ότι κάθε οικογένεια διαθέτει περισσότερα από ένα τηλέφωνα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είναι όμως απαραίτητα.

Με δεδομένο ότι οι περισσότεροι (78%) τα χρησιμοποιούμε για ανταλλαγή μηνυμάτων, για πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (79%) αλλά και σαν φωτογραφικές μηχανές (84%) -που εστιάζουν κυρίως στον ιδιοκτήτη τους.

Δηλαδή για πράγματα χωρίς τα οποία είναι αδύνατον να ζήσουμε (πλέον). Επομένως χαλάλι τα λίγα παραπάνω χρήματα, από τη στιγμή που τα δίνουμε με σκοπό να έχουμε κι εμείς μια αξιοπρεπή παρουσία στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Διότι, αν μας ρωτήσεις τι άλλο (ή τι καλύτερο) μπορούσαμε να κάνουμε αντί να ασχολούμαστε όλη την ώρα με το έξυπνο κινητό μας, μάλλον θα δυσκολευτούμε να σου απαντήσουμε. Θα πρέπει να σκεφτούμε πολύ.

Διότι (ξανά) -δεν μιλάω για τα νέα παιδιά που μεγάλωσαν με αυτά- ακόμη και εμείς οι μεγαλύτεροι δεν μπορούμε να σκεφτούμε πώς ήταν η ζωή μας κατά την εποχή που δεν είχαν εμφανιστεί ακόμη τα έξυπνα τηλέφωνα.

Ωστόσο υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται. Μπορούμε να τους δούμε ή να τους ρωτήσουμε, πώς τα καταφέρνουν και επιβιώνουν χωρίς σμάρτφοουν. Ίσως έχουμε να διδαχτούμε κάτι από τον τρόπο με τον οποίο αυτοί αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα.

Δεν ξέρω για άλλα, όμως είμαι βέβαιος ότι, τουλάχιστον, κοιμούνται και ξυπνούν πολύ πιο ήρεμοι από όλους εκείνους που έχουν ως πρώτη και τελευταία εικόνα της ημέρα την οθόνη του τηλεφώνου τους.

 Πιο σμαρτ από πολλούς ιδιοκτήτες τους!

171023 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Με αφορμή μια έκθεση…

Δεν μπορούσαμε να χάσουμε την ετήσια έκθεση της φωτογραφικής ομάδας «ΕΦΟΔΟΣ» και όχι μόνο επειδή σ’ αυτήν συμμετέχουν πολλοί φίλοι. Πήγαμε από τους πρώτους και την απολαύσαμε πραγματικά.

Μας άρεσε που φέτος είχαν τη δυνατότητα να εκθέσουν περισσότερες φωτογραφίες ο καθένας. Ωστόσο η έκθεση, με δεδομένο τον περιορισμένο χώρο, ήταν πολύ καλά στημένη. Μας άρεσε επίσης που η θεματολογία δεν ήταν ενιαία και υπήρχε μεγάλη ποικιλία θεμάτων.

Κάποιες φωτογραφίες μας άρεσαν πολύ˙ άλλες δεν τις θεωρήσαμε κάτι ιδιαίτερο. Όμως τι ξέρουμε εμείς από αυτά; Το ευτύχημα είναι ότι συναντήσαμε εκεί έναν παλιό φίλο, και παλιό… φωτογράφο, με τον οποίο είχαμε να τα πούμε πολύ καιρό.

Πήγαμε για καφέ και, όπως ήταν φυσικό, μετά από τα προσωπικά μας νέα, μιλήσαμε για την έκθεση. Ακούσαμε με πολλή προσοχή τη γνώμη του και νομίζουμε ότι αξίζει να σας μεταφέρω κάτι από τη συζήτησή μας.

Πριν από αυτό όμως, να σας πούμε ότι, όταν μιλάμε για «παλιό φωτογράφο», εννοούμε κάτι αρχαίο για τα σημερινά δεδομένα. Ξεκίνησε με μια ZENIT που του είχε φέρει δώρο ένας μπάρμπας του από την πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση.

Μάλιστα, για την ακρίβεια, τον πειράζαμε γιατί επάνω έγραφε ЭЕНИТ ή κάτι τέτοιο και εμείς τότε τον ρωτούσαμε πώς ξέρει τι μάρκα είναι η μηχανή, ώσπου μια μέρα την έφερε μαζί με τη θήκη της, όπου η μάρκα γραφόταν και με τους δύο τρόπους.

Αργότερα αγόρασε μια Hasselblad για την οποία επίσης έτρωγε καζούρα, αφού ο «οπλισμός» της θύμιζε κουρδιστήρι παλιού ρολογιού. Πού να ξέραμε εμείς τότε…

Στη συνέχεια απέκτησε και άλλες αξιόλογες μηχανές όμως δεν ήταν αυτός ο (βασικός) λόγος που τον ζηλεύαμε.

Τον ζηλεύαμε γιατί, στην ταράτσα της αρχαίας πολυκατοικίας τους, υπήρχε πλυσταριό για τους ενοίκους, άχρηστο όμως, που αυτός το είχε μετατρέψει σε σκοτεινό θάλαμο. Εκεί μέσα περνούσε ώρες και έκανε πράματα και θάματα.

Εμείς, μικρότεροι και ασύγκριτα κατώτεροι «φωτογράφοι» από εκείνον, το θεωρούσαμε μεγάλη εύνοια, όταν καμιά φορά μας προσκαλούσε να δούμε πώς θα εμφανίσει κάποιο καινούριο του φιλμ.

Εκεί, σε εκείνο το πλυσταριό μυηθήκαμε στα μυστικά του σκοτεινού θαλάμου. (Και κάποια κορίτσια στου έρωτα, όμως αυτό είναι άλλη ιστορία, που θα σας τη διηγηθώ σε άλλη ευκαιρία.)

Το άλλο πουλάκι:

Σταμάτησε να ασχολείται!

Αυτό ήταν μια έκπληξη για μένα, διότι δεν μπορούσα να φανταστώ πως αυτός, ένας τόσο παθιασμένος φωτογράφος, θα εγκατέλειπε το αντικείμενο του πάθους του. Μας εξομολογήθηκε ότι το τελευταίο του φιλμ το τράβηξε πριν από αρκετά χρόνια.

«Από τότε που κυριάρχησε η ψηφιακή φωτογραφία, τα παράτησα», είπε. Σήμερα, με τις μηχανές και τα μέσα που υπάρχουν, ο καθένας μπορεί να βγάζει καλές φωτογραφίες, οπότε δεν αξίζει να «ασχολείσαι».

Δεν έχει και άδικο, σκέφτηκα. Του είπα ότι κι εγώ σταμάτησα να βγάζω φωτογραφίες, για τους ίδιους περίπου λόγους μ’ εκείνον. Βλέπετε, εγώ έβγαζα κυρίως αναμνηστικά τοπία από ταξίδια.

Από τη στιγμή όμως που βρίσκω όσα θέλω στο διαδίκτυο, αποφάσισα να μην ξοδεύω στη φωτογράφιση τον πολύτιμο χρόνο των διακοπών μου. Συζητήσαμε όμως λίγο περισσότερο τη δική του περίπτωση.

Μου έκανε εντύπωση η άποψή του πως το πρώτο «εργαλείο» που διαθέτει κανείς σήμερα, προκειμένου να βγάζει καλές φωτογραφίες, είναι το γεγονός ότι… αυτές δεν κοστίζουν τίποτα. 

«Θυμάσαι που κάποτε πήγαμε διακοπές στην Κρήτη και είχαμε από ένα τριανταεξάρι φιλμ όλο κι όλο ο καθένας; Σκεφτόμασταν… μισή μέρα πριν “πυροβολήσουμε”. Σήμερα ο άλλος τραβάει χιλιάδες πόζες -τζάμπα είναι- ε, όλο και θα του πετύχουν κάποιες».

Συμφώνησα. Μου είπε ακόμη πως, ακόμη κι αν μια πόζα έχει ατέλειες, υπάρχουν άπειρες δυνατότητες παρέμβασης μετά, στον υπολογιστή, ώστε το τελικό αποτέλεσμα νε είναι εκείνο που θέλεις.

«Δηλαδή όλα είναι θέμα τεχνολογίας;» τον ρώτησα. «Και το κάδρο; Το τι θα συμπεριλάβεις και τι θα αφήσεις έξω από την εικόνα;»

Μου εξήγησε πως κι αυτό μπορείς, σε μεγάλο βαθμό, να το καθορίσεις μετά τη λήψη, στον υπολογιστή.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Καταλάβατε, φίλοι μου;

Να τι μαθαίνει κανείς από «ειδικούς», ακόμη κι αν αυτοί τα έχουν παρατήσει για χρόνια. Ακόμα και η στιγμή της λήψης, που καμιά φορά μας εντυπωσιάζει, μπορεί να επιλεγεί ανάμεσα σε πάρα πολλές λήψεις από εκείνες που τραβούν οι σύγχρονες μηχανές στο δευτερόλεπτο.

Παρ’ όλα αυτά, εγώ δεν πείστηκα απόλυτα. Αν ήταν τόσο εύκολα τα πράγματα, θα έπαυε η φωτογραφία να θεωρείται τέχνη και όλες οι δημοσιευμένες φωτογραφίες ή εκείνες μιας έκθεσης θα μας φαίνονταν εξίσου καλές.

Δεν είναι όμως έτσι. Ίσα ίσα, όταν οι τεχνικές δυνατότητες αυξάνονται, όταν είναι πολλοί εκείνοι που μπορούν να δώσουν ένα αξιοπρεπές τελικό αποτέλεσμα, τόσο πιο μεγάλος είναι ο ανταγωνισμός και τόσο πιο δύσκολο να διακριθεί κανείς.

Στο κάτω κάτω, η ομάδα, με αφορμή την έκθεση της οποίας κάνουμε κι αυτή τη συζήτηση, αποτελείται από φωτογράφους που απλώς μοιράζονται το μεράκι τους με άλλους. Και κάποια φορά θέλουν να το μοιραστούν και μαζί μας.

«Αυτό, από μόνο του, δεν είναι μικρό πράγμα, ιδιαίτερα στις μέρες που ζούμε», είπα στον φίλο μου και συμφώνησε.

«Γι’ αυτό, άλλωστε με είδες και στην έκθεση», είπε. «Και μόνο ότι ανταμώσαμε εκεί μετά από χρόνια είναι σπουδαίο˙ δεν είναι;»

Είναι!

 Φιλική φωτογραφία!

171004 ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Μια και μιλάμε για εφαρμογές…

Δεν είμαστε και πολύ των νέων τεχνολογιών. Όσοι μας γνωρίζετε χρόνια θα ξέρετε ότι δεν έχουμε ούτε κινητό τηλέφωνο. Απόδειξη πως μπορεί να ζήσει κανείς και χωρίς αυτό. Αν και μερικοί θα ισχυριστούν πως δεν είναι ζωή…

Το να μην μπορείς να είσαι ανά πάσα στιγμή συνδεδεμένος στο διαδίκτυο, να μην μπορείς να ελέγχεις τους λογαριασμούς σου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ακόμη και στο μπάνιο, να μην μπορείς να δέχεσαι ή να στέλνεις μηνύματα μέχρι και στον ύπνο σου.

Δεν είναι η στιγμή να διαφωνήσουμε μαζί τους. Ας δεχτούμε τον γενικό κανόνα πως η τεχνολογία, ειδικά αυτή των διάφορων ηλεκτρονικών εφαρμογών, είναι καλό πράγμα, αρκεί να γίνεται «σωστή χρήση».

Ποιος όμως ορίζει τη σωστή χρήση; Φοβάμαι, κανείς! Ο κάθε χρήστης αποφασίζει μόνος του για τις ανάγκες που καλείται να ικανοποιήσει μέσω των νέων τεχνολογιών και αυτό είναι, αν θέλετε, και το σημαντικότερο πλεονέκτημά τους.

Επιτρέπουν στον καθένα να προσαρμόσει στις δικές του ανάγκες τις δυνατότητες των μέσων και των εφαρμογών που θα χρησιμοποιήσει. Μόνο που, εντελώς συμπτωματικά, το μεγάλο πλήθος των χρηστών κάνουν ακριβώς τα ίδια πράγματα.

Τέλος πάντων. Δεν ξεκινήσαμε αυτή την κουβέντα για να σας μαλώσουμε, αλλά για να συζητήσουμε μια νέα ιδέα που μας άρεσε και θέλουμε να τη μοιραστούμε μαζί σας. Πρόκειται για μια εφαρμογή που… εφαρμόζεται σε πόλεις.

Όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, η ιδέα προέκυψε μέσα στην κουβέντα και την έριξε ένας από την παρέα. Δεν θα την αποκαλύψουμε, για να μην του χαλάσουμε το… πρότζεκτ.

Εμείς πάντως την πήραμε και την επεκτείναμε, ώστε να έχει μια γενικότερη εφαρμογή και να εξυπηρετεί όχι μόνο εμάς, τους κατοίκους της όμορφης και μαρτυρικής αυτής πόλης, αλλά και τους επισκέπτες της.

Θα σας περιγράψω την κεντρική ιδέα και μετά τη συζητάμε πιο αναλυτικά: Φαντάζεστε να είχατε στο τηλέφωνό σας ή το τάμπλετ ολόκληρη την ιστορία της πόλης όπου ζείτε, ή εκείνης που επισκέπτεστε;

Φαντάζεστε αυτή η ιστορία να μην ήταν μια γραμμική αφήγηση, αλλά μια δυναμική παρουσίαση που θα συνέδεε τόπους με πρόσωπα και γεγονότα που έπαιξαν ρόλο στην σημερινή εικόνα της πόλης;

Το άλλο πουλάκι:

Νέες δυνατότητες!

Θυμάμαι που συζητούσαμε κάποτε για την πολύ ωραία πρακτική που εφαρμόζουν σε άλλες πόλεις να αναγράφουν στις πινακίδες των οδών και δυο λόγια για το πρόσωπο που έδωσε το όνομά του σ’ αυτές τις οδούς.

«Οδός Γεωργίου Ζερβού». Ένας από τους πιο κεντρικούς δρόμους της πόλης μας. Πόσοι όμως γνωρίζουν έστω το γεγονός ότι ο άνδρας αυτός εξελέγη βουλευτής του νομού σε έξι εκλογικές αναμετρήσεις;

Θα μου πείτε σήμερα πλέον «δεν υπάρχει δεν ξέρω˙ υπάρχει βαριέμαι να το γκουγκλάρω». Είναι άλλο όμως να το ψάχνεις στο διαδίκτυο και άλλο να το βλέπεις αναγραμμένο κάτω από το όνομα, στην πινακίδα της οδού.

Καλή και άγια, λοιπόν, η πρακτική αυτή, και καλό θα ήταν να την υιοθετήσει και ο δικός μας Δήμος. Όμως σήμερα η τεχνολογία μάς δίνει απείρως περισσότερες δυνατότητες. Να μια εφαρμογή που θα μας έφερνε στην πρωτοπορία:

Φαντάζεστε να μπορούσες να δεις στο τηλέφωνό σου όχι μόνο στοιχεία για τον άνθρωπο ή τον τόπο στον οποίο είναι αφιερωμένος ένας δρόμος, αλλά και φωτογραφίες και μικρά βίντεο που έχουν ανέβει γι’ αυτόν τον σκοπό;

Φαντάζεσαι ακόμη να μπορείς να βλέπεις την ιστορία ενός κτηρίου ή μιας τοποθεσίας μέσα ή γύρω από την πόλη, απλώς και μόνο «σκοπεύοντάς» τα με την κάμερα του τηλεφώνου σου; Γίνεται; Ασφαλώς!

Αντίστοιχες εφαρμογές έχουν αναπτυχθεί για μουσεία ή αρχαιολογικούς χώρους˙ πιθανότατα και για πόλεις, όμως αυτό δεν το γνωρίζω με σιγουριά. Γιατί όμως να μην είμαστε εμείς οι πρωτοπόροι;

Ποιοι εμείς; Ο Δήμος Δράμας, φυσικά! Θα μπορούσε να αναθέσει σε ανθρώπους, επιστήμονες ή «γνώστες» της πόλης, να ετοιμάσουν τα κείμενα και τις εικόνες για όλα τα σημεία που νομίζει ότι αξίζουν να αναρτηθούν σε μια τέτοια φόρμα.

Υπάρχει και έτοιμο υλικό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί, ας πούμε από το χρονολόγιο που έγινε με αφορμή τα εκατό χρόνια από την απελευθέρωση της πόλης και υπάρχει στη ιστοσελίδα της Περιφερειακής Ενότητας. Θα μπορούσαν, φυσικά, να προστεθούν και άλλα στοιχεία.

Και στη συνέχεια θα μπορούσε να αναθέσει σε μια ομάδα επιστημόνων πληροφορικής, ή σε ένα πανεπιστήμιο, να σχεδιάσει μια εφαρμογή που θα κατεβαίνει εύκολα και γρήγορα στα τηλέφωνα ή τα τάμπλετ των χρηστών.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Θα μπορούσε…

Και μάλιστα θα αποτελούσε όχι μόνον ένα σημαντικό βοήθημα για όσους επισκέπτονται την πόλη μας (φανταστείτε τους καλεσμένους του Φεστιβάλ ή τους επισκέπτες της Ονειρούπολης με κάτι τέτοιο «στα χέρια»), αλλά και ένα εργαλείο για μαθητές και εκπαιδευτικούς.

Κάθε διδακτική επίσκεψη μαθητών της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, όπου επιτρέπονται και τα κινητά, θα αποκτούσε άλλο ενδιαφέρον για τα παιδιά. Το «μάθημα» θα γινόταν με τον τρόπο που ξέρουν τα ίδια να μαθαίνουν.

Αλλά και στις βόλτες τους ακόμη, μικροί και μεγάλοι, θα μπορούσαν να παίρνουν πληροφορίες για την ιστορία της περιοχής μας σαν… παιχνίδι.

Τι λέτε; Είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθεί κάτι τέτοιο;

Ας το δουν λίγο σοβαρά το θέμα εκεί στον Δήμο. Μπορεί να μην ακούγεται τόσο «δημοφιλές» όπως, ας πούμε, το βιβλίο των Θρησκευτικών, όμως αυτό τουλάχιστον είναι σίγουρα μέσα στις αρμοδιότητές τους.

 Να κάνουμε τη διαφορά, ρε παιδιά!

170511 ΠΑΙΧΝΙΔΙΑΡΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Παιδιά, βουρ στο παιχνίδι!

Όταν λέμε παιχνίδι, ενώ μιλάμε για τα σημερινά παιδιά, εννοούμε κάτι που να έχει οπωσδήποτε μια οθόνη. Θέλετε υπολογιστή; Θέλετε τάμπλετ; Θέλετε κινητό;

Θα μου πείτε δεν παίζουν καθόλου τα παιδιά με τους παραδοσιακούς τρόπους; Βεβαίως, όταν όμως ακούτε παραδοσιακούς, μην πάει ο νους σας σε τίποτε παιχνίδια όπως το τζαμί ή οι αμάδες...

Παραδοσιακό για τα αγόρια είναι… το ποδόσφαιρο και για τα κορίτσια κάτι επίσης με μπάλα, αν δεν είναι και πάλι το ποδόσφαιρο. Μπορεί να είναι το βόλεϊ ή, στη πιο παραδοσιακή εκδοχή, τα μήλα!

Τα παιχνίδια αυτά παίζονται κυρίως στις αυλές των σχολείων, όταν οι δάσκαλοι επιτρέπουν το παιχνίδι με μπάλα. Με το που καλυτερεύει ο καιρός, μπορείς να δεις και κάποια παιδιά στα πάρκα, όσα έχουν απομείνει. Και παιδιά και πάρκα!

Εξάλλου, εκεί όπου θα τα δεις πιο τακτικά είναι το «θεσμοθετημένο» ή το «επίσημο» παιχνίδι, δηλαδή η συμμετοχή σε ομάδες, όπου οι γονείς πληρώνουν την υπόσχεση πως τα παιδιά τους θα γίνουν οι επόμενοι Ρονάλντο ή Σπανούληδες.

Το φαινόμενο αυτό δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό. Μάλιστα στις ΗΠΑ έχει δημιουργηθεί ένα παιδαγωγικό κίνημα εναντίον του, το οποίο καλεί τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς να αφήνουν τα παιδιά να παίζουν χωρίς την παρουσία μεγάλων.

«Δεν χρειάζονται κάποιοι που να τους κατευθύνουν, δεν χρειάζονται διαιτητές για να λύνουν τις διαφορές, αφήστε τα παιδιά να τα βρουν και να απολαύσουν το παιχνίδι μόνα τους», λέει αυτό το κίνημα.

Είναι αλήθεια ότι πολλοί γονείς παρακινούν τα παιδιά τους να βγουν και λίγο στη γειτονιά, παρ’ όλο που φοβούνται τις συναναστροφές με άλλους. Φοβούνται επίσης τις βόλτες με τα ποδήλατα, όμως μπροστά στον μεγαλύτερο κίνδυνο...

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος; Μα, το είπαμε στην αρχή: Το παιχνίδι μπροστά σε οθόνες! Όλοι οι γονείς είναι πεπεισμένοι πως αυτό είναι καταστροφικό για τα παιδιά τους.

Τότε γιατί το επιτρέπουν; θα ρωτήσετε. Μα, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. (Φυσικά δεν μιλάω για τις περιπτώσεις που η ενασχόληση αυτή των παιδιών βολεύει αφάνταστα τους γονείς. Αυτό είναι κάτι που δεν λέγεται.)

Το άλλο πουλάκι:

Δεν το έβγαλαν από το μυαλό τους!

Παρ’ όλο που υπάρχει μια παράδοση αιώνων σ’ αυτό. Ποιο αυτό; Το να βλέπει η κάθε γενιά γονέων με καχύποπτο μάτι τα ενδιαφέροντα και τα νέα παιχνίδια με τα οποία ασχολούνται τα παιδιά τους.

Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, αν δηλαδή τα νέα κάθε φορά παιχνίδια ήταν καταστροφικά για τα παιδιά, θα έπρεπε να είχαν ήδη χαθεί, να είχαν καταστραφεί σωματικά ή ψυχολογικά, γενιές ολόκληρες. Ευτυχώς δεν συνέβη κάτι τέτοιο.

Οι γονείς όμως της τελευταίας φουρνιάς είχαν και έναν σύμμαχο. Υπήρχαν διάφορες μελέτες που έδειχναν -όσο μπορεί να δείξει μια τέτοια μελέτη- ότι το να είσαι αρκετή ώρα μπροστά σε μια οθόνη κάνει κακό.

Υπήρχαν μάλιστα και σοβαρότατοι οργανισμοί, όπως η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής που έθεταν το όριο στις δύο ώρες την ημέρα. Από εκεί και πέρα το παιδί κινδύνευε να πάθει πολλά κακά πράγματα.

Από το να καμπουριάσει και να γίνει παχύσαρκο, μέχρι το να έχει προβλήματα ύπνου και να πάθει κατάθλιψη. Εννοείται πως η πορεία του στο σχολείο θα πήγαινε κατά διαόλου, ενώ δεν αποκλειόταν να γίνει επιθετικό αλλά και επικίνδυνο για τον εαυτό του.

Τόσο χάλια!

Βέβαια τότε υπήρχε ένα πρόβλημα. Οι μελέτες όλες βασιζόταν σε... υποθέσεις, αλλά και στην προκατάληψη, όπως είπαμε, της παλιότερης γενιάς απέναντι στα παιχνίδια των παιδιών της.

Σήμερα μπορούμε να ξέρουμε. Έχουν ήδη μεγαλώσει πάρα πολλά παιδιά που περνούσαν όχι δυο και τρεις αλλά περισσότερες από δέκα ώρες μπροστά σε μια οθόνη και μπορούμε να δούμε τι απέγιναν.

Τα αποτελέσματα λοιπόν νέων ερευνών έδειξαν πως τίποτε από όλα όσα φοβόντουσαν οι... παλαιότερες δεν συμβαίνει, τουλάχιστον μέχρι το όριο των έξι ωρών ημερησίως.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Παιδιά, βουρ!

Ούτε η απόδοση στο σχολείο μειώθηκε, ούτε ο ύπνος τους χειροτέρεψε, ούτε το σώμα τους άλλαξε, ούτε σε περισσότερους καβγάδες συμμετέχουν, αν εξαιρέσουμε εκείνους με τους γονείς για να παρατήσουν τον οθόνη από μπροστά τους.

Βεβαίως, για να γίνουν όλα αυτά χρειάζονται και κάποιες προϋποθέσεις. Για παράδειγμα, έξω οι οθόνες από τα παιδικά δωμάτια. Όταν το παιδί πάει να αναπαυτεί να έχει κλείσει αρκετή ώρα πριν το... παιχνίδι του.

Επίσης, δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να παραμελείται η άθληση και οι σωματικές εν γένει δραστηριότητες που εξισορροπούν την παθητική στάση και την ακινησία μπροστά σε μια οθόνη.

Έτσι κι αλλιώς, η ζωή μας, είτε μας αρέσει είτε όχι, περνά όλο και περισσότερο μπροστά σε ηλεκτρονικές συσκευές. Μ’ αυτές δεν παίζουμε απλώς, αλλά και εργαζόμαστε επικοινωνούμε, διασκεδάζουμε...

Επομένως, δεν έχει νόημα να επιμένει κανείς και να προσπαθεί να απαγορεύσει στο παιδί του κάτι προς το οποίο κινείται ο κόσμος ολόκληρος. Ας εμπιστευτούμε, λοιπόν, αυτές τις νέες έρευνες.

Όχι επειδή μας απενοχοποιούν ή επειδή μας βολεύουν. Ας το κάνουμε επειδή λένε κάτι πολύ απλό που το γνωρίζουμε εδώ και αιώνες. Ότι το μέτρο δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Και, μη με ρωτήσετε ποιο είναι το μέτρο σε κάτι που θεωρείται ολοκληρωτικά κακό, γιατί θα σας απαντήσω πως είμαι κατά των ολοκληρωτισμών.

Από όπου κι αν προέρχονται!

 Βλέποντας (στην οθόνη) και κάνοντας!

170307 ΔΙΑΒΑΘΜΙΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τα πρόστιμα έχουν εισπρακτικό χαρακτήρα.

Αυτό λέγαμε χθες. Αν, επομένως, τους δώσουμε έναν «ταξικό» χαρακτήρα, αν τα συνδέσουμε με την οικονομική κατάσταση του παραβάτη, τότε ποιος μας λέει ότι η τροχαία δεν θα επιδοθεί σε ένα «κυνήγι (πλούσιων) μαγισσών», αφού οι εισπράξεις από αυτό θα είναι συμφέρουσες;

Αντί να στήνεσαι να γράψεις καμιά εικοσαριά «φουκαράδες» που περνούν με κόκκινο, σε συμφέρει να τη στήνεις και να γράφεις ένα Καγιέν 4.8 τούρμπο των διακοσίων χιλιάδων, που έχει ξεπεράσει κατά δέκα χιλιόμετρα το όριο. Τα έσοδα για το κράτος θα είναι πολλαπλάσια.

Βεβαίως τότε, και με βάση τα όσα είπαμε χθες για την βάση δεδομένων που διαθέτει το υπουργείο οικονομικών, πιθανότατα να διαπιστώσεις ότι το πανάκριβο όχημα ανήκει σε μια οφσόρ εταιρεία, ενώ ο οδηγός του είναι ένας πένητας που ζει κάτω από το αφορολόγητο όριο.

Το νέο, έτσι; Και τι θα κάνει τότε ο δυστυχής τροχονόμος, ο οποίος λειτούργησε κάτω από τον οίστρο των λόγων ενός αριστερού υπουργού; Πώς θα μπορέσει να συνδέσει την παράβαση με το όχημα και όχι με τον οδηγό;

Βλέπετε; Δεν μίλησα για την περίπτωση που ο ιδιοκτήτης κάθεται στο πίσω κάθισμα και δίνει εντολή στον μεροκαματιάρη σοφέρ να τρέχει και να περνά με κόκκινο. Τότε κάτι θα μπορούσε να γίνει.

Θα μπορούσαν, ας πούμε, οι κλήσεις να πηγαίνουν -με αυξημένο «τιμολόγιο»- στον καπιταλιστή ιδιοκτήτη τής αλυσίδας φαστ φουντ, κι όχι στον προλετάριο οδηγό τού… παπακίου που κάνει ντιλίβερι, ο οποίος μπήκε ανάποδα στον μονόδρομο.

Τότε όμως, όταν τα πρόστιμα θα έχουν αναπροσαρμοστεί «ταξικά», μήπως θα πρέπει να αναπροσαρμόσουμε, σε μια τέτοια κατεύθυνση και τα όρια, η υπέρβαση των οποίων συνιστά παράβαση; Θα σας εξηγήσω τι εννοώ. Και εδώ το πράγμα σοβαρεύει λίγο.

Βλέπουμε στον κεντρικό δρόμο μιας πόλης το ανώτατο όριο ταχύτητας να είναι τα πενήντα χιλιόμετρα. Γιατί αυτό το όριο να ισχύει το ίδιο για όλα τα οχήματα που κινούνται στον δρόμο;

Κρύβει τους ίδιους κινδύνους η υπέβασή του από ένα «κουρσάκι» εικοσαετίας, που εξακολουθεί να κυκλοφορεί κακήν κακώς, με εκείνη από ένα πανάκριβο νέο μοντέλο, που διαθέτει όλα τα σύγχρονα συστήματα ενεργητικής ασφάλειας;

Το άλλο πουλάκι:

Βλέπετε πώς μπερδεύεται το πράγμα;  

Ο ένας, αν πατήσει ξαφνικά φρένο, θα σταματήσει μετά από διπλάσια, και λίγο λέω, απόσταση από τον άλλο. Ο οποίος μπορεί να μην χρειαστεί να φρενάρει καθόλου, τουλάχιστον ο ίδιος. Θα το κάνει, αν προκύψει ανάγκη, το αυτοκίνητο από μόνο του.

Βλέπετε, όλα αυτά τα ACC, τα ABS, τα TCS, τα ESP και όλα τα άλλα καλούδια που διαθέτουν τα σύγχρονα (και πολύ πιο ακριβά) μοντέλα, δίνουν τη δυνατότητα στον (εύπορο) οδηγό τους να κινείται με ασφάλεια για τον ίδιο και τους άλλους, έστω και αν -καμιά φορά- ξεπερνά τα επιτρεπτά όρια.

Γιατί λοιπόν, για τα δύο οχήματα να ισχύουν τα ίδια όρια ταχύτητας; Είναι το ίδιο να τρέχει στην Εγνατία με εκατόν πενήντα χιλιόμετρα (βλέπετε; βάζω μια «φυσιολογική» τιμή) ένα αυτοκινητάκι των εξακοσίων κυβικών και το ίδιο μια τρίλιτρη κουρσάρα;

Και γιατί το πρόστιμο να είναι πολλαπλάσιο στο δεύτερο, πολύ πιο ακριβό, αυτοκίνητο; Στο κάτω κάτω, ο ιδιοκτήτης του πλήρωσε αρκετά στο κράτος -σε φόρους- αγοράζοντάς το και εξακολουθεί να πληρώνει πολλαπλάσια τέλη, και φόρους καυσίμων, προκειμένου να το κυκλοφορεί.

Αν όμως μπούμε σε μια τέτοια λογική, σ’ αυτήν δηλαδή που μας οδήγησε το σκεπτικό των «ταξικά προσδιορισμένων προστίμων», τότε το πράγμα μπερδεύεται ακόμη περισσότερο: Γιατί να ισχύουν τα ίδια όρια για όλους τους οδηγούς;

Ένας νέος άνθρωπος, ο οποίος έχει και πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα (χαμηλής) «πτήσης» στα πόδια του, δεν έχει τις ίδιες αντιδράσεις με έναν ηλικιωμένο οδηγό τού «σαββατοκύριακου». Ο δεύτερος θα έπρεπε να υποχρεώνεται να κινείται σε πολύ μικρότερα όρια από τον πρώτο.

Τίποτε όμως από όλα αυτά δεν ισχύει. Και, καλώς δεν ισχύει. Ξέρετε γιατί; Διότι -υποτίθεται πως- όλοι, μα όλοι, οι οδηγοί είμαστε άνθρωποι που έχουμε τη λογική να εκτιμήσουμε όχι μόνο τις δυνατότητες του αυτοκινήτου μας, αλλά και τις δικές μας.

Δυστυχώς, αυτό ακριβώς είναι που ΔΕΝ κάνουμε. Δεν εκτιμούμε σωστά ούτε τις δυνατότητες, τις δικές μας και του οχήματος, αλλά ούτε τις «επικρατούσες συνθήκες», κυκλοφορίας, κατάστασης του οδοστρώματος, καιρικών συνθηκών…

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Έγινε λόγος όμως για τα περίφημα σούπερ καρ…

Ο βουλευτής που βιάστηκε να τους δώσει «ταξικό» πρόσημο και να διαπιστώσει ότι επηρεάζουν τον χαρακτήρα άρα/και την συμπεριφορά του οδηγού τους, θα έπρεπε να σκεφτεί το ρόλο που αυτά επιτελούν στην εξέλιξη του μέσου που λέγεται αυτοκίνητο.

Να ξεκινήσει από το δεδομένο ότι ένα σύγχρονο αυτοκίνητο, που απευθύνεται στον μικρομεσαίο αγοραστή, μπορεί να έχει συστήματα λειτουργίας και επιδόσεις που (δεν) είχαν κάποτε κάποια σούπερ καρ (για τα οποία διαβάζαμε στους «4τροχούς»).

Το εγγόνι του, λοιπόν, μπορεί να διαθέτει ένα αυτοκίνητο της μελλοντικής… μέσης κατηγορίας, που θα είναι τόσο εξελιγμένο, όσο η «ταξική» Πόρσε που κατηγορεί σήμερα ο βουλευτής.

Να σκεφτεί, δηλαδή, όχι και τόσο… «αριστερά». Ότι ο κόσμος (και του αυτοκινήτου) πηγαίνει μπροστά επειδή, σε όλες τις εποχές και σε όλες τις κοινωνίες, υπάρχουν άνθρωποι που  -ευτυχώς- δεν αρκούνται με όσα διαθέτει ο μέσος συνάνθρωπός τους και επιδιώκουν να αποκτήσουν κάτι καλύτερο.

Για το οποίο αγωνίζονται, όχι πάντοτε με νόμιμα και ηθικά μέσα, πράγμα που είναι μια άλλη, μεγάλη και πονεμένη συζήτηση.

Αν όμως δεν υπήρχαν και αυτοί, θα ζούσαμε ακόμη σε σπηλιές ή θα οδηγούσαμε όλοι Ζάσταβα.

 Ταξικό πρόσημο και πρόστιμο!

170216 ΘΕΡΙΑΚΛΗΔΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Μάθε τέχνη κι άστηνε…

Λένε ότι καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή κι εγώ θέλω να συμπληρώσω… ιδιαίτερα όταν αφήνει ικανοποιητικά κέρδη. Τότε μπορούν να την κάνουν όλοι, χωρίς να αισθάνονται τύψεις ή να ντρέπονται. Ακόμη κι αν αυτή στηρίζεται στην αφέλεια των υπολοίπων, την οποία εκμεταλλεύεται.

Την έκανε και ο Ζουράρις! Παλαιότερα όμως, διότι τώρα πέρασε καιρός που έχει να ασχοληθεί και την ξέχασε, λέει. Ασφαλώς θα αναρωτηθήκατε καθώς τον ακούγατε: Είναι δυνατόν να ξεχάσει κανείς να «διαβάζει»;

Βεβαίως και είναι. Μη παρασύρεστε από το διάβασμα των ελληνικών λέξεων που δεν το έχουν εγκαταλείψει ακόμη κι εκείνοι που έχουν να ανοίξουν βιβλίο από τα μαθητικά τους χρόνια. Διότι κι αυτοί ακόμη πάλι κάτι διαβάζουν, έστω κι αν είναι τα μηνύματα στο κινητό.

Σκεφθείτε όμως όλους εκείνους που είχαν μάθει στα παιδικά τους χρόνια να διαβάζουν… ας πούμε παρτιτούρες μουσικής και αργότερα τα παράτησαν. Ε, είναι πολύ δύσκολο πλέον να πάρουν μπροστά τους μια τέτοια και να αρχίσουν να τη διαβάζουν.

Θα μου πείτε είναι το ίδιο να διαβάζεις μουσική και το ίδιο να… λες το φλιτζάνι; Διότι γι’ αυτό το «διάβασμα» μιλάμε. Δεν είναι ακριβώς το ίδιο, όμως σκεφθείτε ότι και στις δύο περιπτώσεις μιλάμε για τέχνη. Και μάλιστα υψηλή.

Είμαι βέβαιος ότι ο κύριος Ζουράρις την ασκούσε με ανεπτυγμένο αίσθημα ευσυνειδησίας, όπως απαιτεί ένα τέτοιο λειτούργημα. Όπως κι εκείνος ο φίλος μου -νομίζω σας έχω ξαναπεί την ιστορία- που έγραφε τα ζώδια σε κάποιο περιοδικό, όταν σπούδαζε, τη δεκαετία του ’80.

Προκειμένου να είναι βέβαιος ότι χρησιμοποιεί το κατάλληλο γλωσσικό επίπεδο ύφους που απαιτούσε η ειδική εκείνη περίσταση επικοινωνίας, έπαιρνε και «αντέγραφε» παλαιότερες προβλέψεις από άλλους, έγκριτους (ΧΑ!) αστρολόγους, μόνο που άλλαζε τα ζώδια, ώστε να περιορίσει την πιθανότητα να έχει διαβάσει κάποιος το δικό του και να το θυμηθεί.

Έτσι είναι αυτά τα «μαγικά» κόλπα. Το πιο σημαντικό είναι να ξέρεις πώς να τα σερβίρεις. Κυρίως να μην αφήσεις ούτε στιγμή τον άλλο να αμφιβάλει ότι δεν είσαι απολύτως βέβαιος γι’ αυτό που κάνεις. Είναι δηλαδή ένα πράγμα σαν την πολιτική.

Έτσι και σε πάρει είδηση ο πελάτης ή ο ψηφοφόρος ότι πας ψάχνοντας και δεν έχεις ένα σχέδιο, τότε τον έχασες. Είδατε τι έγινε μόλις κατάλαβαν οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ ότι η βεβαιότητα «ούτε μία στο εκατομμύριο» ήταν απλώς προεκλογική επίδειξη σιγουριάς και αυτοπεποίθησης.

Το άλλο πουλάκι:

Γιατί όμως σας τα λέμε όλα αυτά;

Διότι μόλις πληροφορηθήκαμε για την ανάπτυξη μιας νέας εφαρμογής, η οποία -δεν το μαντέψατε- …λέει το φλιτζάνι! Μέσα μάλιστα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα -αυτό σωστά το μαντέψατε- έχει γίνει ανάρπαστη.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που θέλουν να μάθουν τι τους ξημερώνει. Ή μάλλον, για να είμαστε ακριβείς, που θέλουν να ακούσουν ότι τους ξημερώνει κάτι άλλο από αυτό που περιμένουν, που είναι βέβαιοι ότι θα τους συμβεί.

Διότι, όλες αυτές οι «μαντικές» προβλέψεις μιλούν μόνο για τα ευχάριστα που πρόκειται να έρθουν. Και μάλιστα με όσο πιο εντυπωσιακό τρόπο παρουσιάζονται αυτά με τόσο μεγαλύτερη ευχαρίστηση γίνονται δεκτά.

Πώς το είπε ο Φλαμπουράρης; «Θα δείτε μια ανάπτυξη που θα τρίβετε τα μάτια σας»! Όχι απλώς ότι θα βελτιωθεί η οικονομία, ότι τα πράγματα θα πάνε προς το καλύτερο, αλλά ότι θα τρίβουμε τα μάτια μας.

Έτσι όμως το «θύμα» τσιμπάει και… ξηλώνεται ολοένα και περισσότερο. Αφήστε που είναι πρόθυμο να δεχτεί να κάνει κι ένα σωρό υπερβολές, παραχωρήσεις ή ανοησίες, να δεχτεί ακόμη και εξευτελισμούς, έτσι και πειστεί ότι όλα αυτά είναι απαραίτητα για να αλλάξουν τα πράγματα.

Αυτό είναι βέβαια το επόμενο βήμα. Το φλιτζάνι είναι ένα αθώο ξεκίνημα, κάτι για να περνάει ευχάριστα και η ώρα, να λέμε και κανένα καλαμπούρι, να γελάμε. Διότι έτσι και η φλιτζανού έχει το χάρισμα να τα λέει καλά, πράγματι είναι μια ευχάριστη διασκέδαση.

Να τα λέει καλά!

Δεν εννοώ να προλέγει το μέλλον, ούτε να δίνει συμβουλές για σοβαρά ζητήματα, αλλά να έχει εκείνο το χάρισμα –περί χαρίσματος πρόκειται- να σε παραμυθιάζει με γουστόζικα και ευφυή μαντέματα.

Όταν και το κοινό είναι κατάλληλο, έτσι; Δηλαδή δεν τα παίρνει όλα αυτά στα σοβαρά αλλά στο επίπεδο της πλάκας. Διότι, όπως έλεγε κι ένας πολέμιος τέτοιων πρακτικών, εγώ να δεχτώ ότι ο άλλος έχει χάρισμα να προλέγει τα μελλούμενα.

Αυτό ας πούμε ότι μπορεί να γίνει πιστευτό. Όχι όμως να πιστέψω ότι αυτά τα μελλούμενα είναι γραμμένα στο φλιτζάνι ενός καφέ!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Να που η Ελλάδα εξάγει!

Η εφαρμογή που διατίθεται εδώ και κάτι μήνες και χρησιμοποιείται ήδη από χιλιάδες θεριακλήδες του καφέ -και ανυπόμονους να γνωρίσουν το μέλλον- είναι διαθέσιμη, εκτός από τα ελληνικά, στα αγγλικά, τα τούρκικα και τα αραβικά.

Εκτός από τη χώρα μας, υπάρχουν χρήστες στην Κύπρο, στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στην Αυστραλία, στην Αγγλία και στην Γερμανία. (Η σειρά δεν είναι αξιολογική, ούτε έχει σχέση με φιλικά ή εχθρικά αισθήματα προς τις συγκεκριμένες χώρες.)

Μπράβο, λοιπόν, στον κύριο Κώστα Κούκουλη -είναι και Θεσσαλονικιός- που την σκέφτηκε και την ανέπτυξε. Μπράβο, διότι διαθέτει ευρείς ορίζοντες και δεν περιόρισε την ιδέα του στον στενό του κύκλο, να διαβάζει, ας πούμε, η εφαρμογή τον… φραπέ.

Περισσότερο μπράβο του γιατί φαίνεται πως την έχει δει σωστά, αφού ο ίδιος δηλώνει πως η εφαρμογή έρχεται να καλύψει την ανάγκη των περισσοτέρων «να ακούσουν έναν καλό λόγο, να έχουν μια μορφή υποστήριξης στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν».

Έτσι μάλιστα!

 Σε ηλεκτρονικό… χοντρό φλιτζάνι!