190508 ΔΙΕΘΝΗΣΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πάμε στο εξωτερικό;

                 

Διότι έχουμε να σχολιάσουμε και πράγματα που συνέβησαν εκεί, κατά τη διάρκεια των διακοπών μας. Ή για να είμαστε πιο ακριβείς, να σχολιάσουμε τον τρόπο με τον οποίο… σχολιάστηκαν εδώ.

«Ναι, αλλά οι ψαράδες στη Σικελία…»

Αυτή ήταν μια χαρακτηριστική φράση, με την οποία ειρωνευόμασταν στα μαθητικά μας χρόνια, όποιον προσπαθούσε να αποφύγει μια συζήτηση και να αλλάξει θέμα.

Την είχαμε δανειστεί από κάποιον συμμαθητή, ο οποίος, μικρός μικρός, είχε μπει στα βάσανα της ΚΝΕ. Ήταν πολύ της μόδας εκείνα τα χρόνια. Όχι ο συμμαθητής, τον οποίο δυστυχώς χάσαμε πολύ νέο, η ΚΝΕ.

Κάθε φορά, λοιπόν, που τα πράγματα γινόταν σκούρα για εκείνον, σε κάποια από τις πολλές και ατέλειωτες πολιτικές συζητήσεις των νεανικών μας χρόνων, ο Λευτέρης επικαλούνταν τους… ψαράδες στη Σικελία.

Πρέπει, την εποχή εκείνη, να βρισκόταν σε μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση, για την οποία εμείς δεν ήμασταν καθόλου ενημερωμένοι και έτσι εκείνος μπορούσε να παίζει στο δικό του γήπεδο, χωρίς αντίπαλο.

Έμεινε, λοιπόν η φράση να μας θυμίζει όχι μόνον τον διεθνιστή «Ριζοσπάστη» από τον οποίο ενημερωνόταν ο Λευτέρης (διαβάζοντας όσα φύλα δεν πουλούσε) αλλά και την τάση να μαλώνουμε για θέματα που ελάχιστα μας αφορούν.

Όσοι πέρασαν από τα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων τα χρόνια εκείνα θα θυμούνται ότι οι μεγαλύτεροι καυγάδες γινόταν για γεγονότα σε χώρες που απείχαν παρασάγγας από την Ελλάδα και με τις οποίες ελάχιστες ή καθόλου σχέσεις είχαμε.

Τι καταδίκες πραξικοπημάτων, τι ψηφίσματα συμπαράστασης στους λαούς, λες και όλος ο κόσμος περίμενε τις αποφάσεις των συνελεύσεων στις ελληνικές σχολές, για να χαράξει την πολιτική του και να ορίσει τη μοίρα του.

Αφήστε που κάθε εκλογική νίκη κάποιου κόμματος που υποστηρίζαμε ήμασταν βέβαιοι ότι προμήνυε την ανατροπή του παγκόσμιου πολιτικού σκηνικού και την επίτευξη και στη χώρα μας αντίστοιχων αποτελεσμάτων.

Φαίνεται πως κάποιοι δεν ξεπέρασαν εκείνο το στάδιο. Εξακολουθούν να σκέφτονται και να αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο. Δεν είναι κακό να χαίρεσαι με τη χαρά των άλλων, όχι όμως και να προβάλλεις την επιτυχία τους στον δικό σου μπερντέ.

Το άλλο πουλάκι:

Παιδική συμπεριφορά!

Γνωρίζω ένα παιδί που, όταν ήταν μικρό και παρακολουθούσε ένα αγώνισμα, κατάφερνε να είναι πάντοτε με τον νικητή! Πώς το πετύχαινε; Είχε τον τρόπο του. Διάλεγε πλευρά… μόλις ο αγώνας είχε κριθεί.

Από την αρχή, βέβαια, είχε κάποια συμπάθεια, όσο όμως προχωρούσε ο αγώνας αυτή μπορεί να άλλαζε, για να καταλήξει, εντελώς ειλικρινά, στο πρόσωπο του τελικού νικητή. Έτσι ήταν πάντοτε ευχαριστημένο με το αποτέλεσμα.

Σας θυμίζει τίποτε όλο αυτό; Δυστυχώς εμείς δεν είχαμε την εξυπνάδα, ούτε την τεχνολογία να κρατήσουμε ένα ντοκουμέντο για το τι έλεγε ο πιτσιρικάς από την αρχή και πώς εξελίσσονταν οι προτιμήσεις του κατά τη διάρκεια του αγώνα.

Σήμερα όμως αυτή η δυνατότητα υπάρχει. Και μπορείς να θυμάσαι, αλλά και να θυμίζεις στον καθένα, με ποιον ήτανε, ας πούμε, στις εκλογές τις Ισπανίας, κατά την προηγούμενη αναμέτρηση.

Να του δείχνεις τι έλεγε για εκείνους που σήμερα υποστηρίζει και να του ζητάς να εξηγήσει για ποιον λόγο, τι άλλαξε, και οι παλιοί σύντροφοι έγιναν απλοί γνωστοί, ενώ οι απεχθείς αντίπαλοι θεωρούνται αδελφά κόμματα.

Θα μου πείτε και τι έγινε; Ξέρετε κανέναν που να ίδρωσε το αυτί του, επειδή του επεσήμαναν (τι του επεσήμαναν; του έτριψαν στη μούρη) τα όσα έλεγε κάποτε, τα οποία ήταν εντελώς αντίθετα από όσα υποστηρίζει σήμερα; 

Γι’ αυτό το θέμα μας δεν έχει να κάνει με… ακροβατικές συμπεριφορές, αλλά με το γεγονός ότι μας ενδιαφέρει τόσο πολύ το τι συμβαίνει σε άλλες χώρες. Τόσο πολύ που να τρωγόμαστε εμείς εδώ μεταξύ μας.

Δεν λέω, καλό είναι να μη ζει ο άνθρωπος κλεισμένος στα όποια σύνορά του. Να ενδιαφέρεται για τον γείτονα, για τον «πλησίον», αλλά και για τον παραπέρα. Αν μπορεί μάλιστα να δίνει και ένα χέρι βοηθείας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εμείς δεν κάνουμε αυτό!

Εμείς προσπαθούμε να μεταφέρουμε το εκεί στα δικά μας. Δεν μας ενδιαφέρει η μοίρα του άλλου, παρά μόνο στον βαθμό που μπορούμε να την παραλληλίσουμε με όσα ζούμε, κυρίως όμως με όσα πιστεύουμε.

Απόδειξη του γεγονότος αυτού είναι η επιλεκτική ευαισθησία. Δεν ασχολούμαστε το ίδιο με όλους τους λαούς που υποφέρουν, που περνούν μια κρίση, ούτε μαλώνουμε για κάθε χώρα όπου γίνονται εκλογές.

Αν μας ενδιέφεραν τόσο πολύ τα διεθνή ζητήματα, αυτό θα φαινόταν πρωτίστως στις ευρωεκλογές που έχουμε μπροστά μας. Κάτι, δηλαδή, πολύ πιο κοντινό από τη Βενεζουέλα και με μεγαλύτερο αντίκτυπο σε εμάς από τις ισπανικές εκλογές.

Δεν είναι λοιπόν ούτε ο διεθνισμός, ούτε η αλληλεγγύη τα κίνητρά μας. Σκοπός μας είναι να υποστηρίξουμε την ιδεολογία μας και να τονώσουμε το ηθικό των υποστηρικτών μας, μπας και αυτό έχει αντίκτυπο στις εκλογές.

Τις εδώ! Γιατί για τις εκεί, είπαμε. Πώς είναι δυνατόν να ξεκινάς διεθνή σταυροφορία για την πάταξη της ακροδεξιάς και να πανηγυρίζεις που, στην Ισπανία, ηττήθηκε η κεντροδεξιά, αλλά όλες οι ψήφοι μετακινήθηκαν στο δεξιό της άκρο;

Κάτι τέτοιο δεν έχει λογική, άρα πολιτική, βάση, παρά μόνο στο πλαίσιο που είπαμε πριν. Καλή η συντριβή της παγκόσμιας ακροδεξιάς, ας δούμε όμως μήπως η ήττα της ισπανικής κεντροδεξιάς μπορεί να μας φέρει κάτι.

Όχι σε ψήφους, σε αναπτέρωση ηθικού, απαραίτητο όμως για τις εκλογές. Ακόμη και τις δημοτικές!

 Ζήτω που… καήκανε!

190416 ΕΜΠΑΘΕΣ

Το ένα πουλάκι:

Μας ενδιαφέρουν οι θεσμοί;

Μας ενδιαφέρει η διάκριση των εξουσιών, η διεύρυνση της δημοκρατίας, η λειτουργία ανεξάρτητων αρχών; Μας ενδιαφέρει να μην δηλητηριάζεται η πολιτική ζωή του τόπου, οι πολίτες να διαφωνούν, αλλά να μην «αλληλοσφάζονται»;

Τα ερωτήματα δεν είναι καθόλου ρητορικά. Η απάντηση που θα δώσουμε σε αυτά, αν δεν είναι προσχηματική, είναι εκείνη (μεταξύ άλλων) που θα μας τοποθετήσει στο νέο πολιτικό τοπίο που τείνει να σχηματιστεί. 

Διότι το παλιό, εκείνο που κατέτασσε τους πολίτες σε αριστερούς, κεντρώους και δεξιούς, δεν υφίσταται πια. Αυτό το αντιλαμβάνονται όλο και περισσότεροι, ιδίως μετά την κρίση και τη διακυβέρνηση της χώρα από τους ΣΙΡΙΖΑΝΕΛ.

Πρώτο αντιλήφθηκε αυτή την αλλαγή, εδώ και δεκαετίες, το οικολογικό κίνημα. Ήταν και μια από τις κύριες αντιθέσεις του με τους «συντρόφους» της Αριστεράς, οι οποίοι πίστευαν ότι το περιβάλλον κινδυνεύει από το κεφάλαιο.

Μόνο! Οι κακοί καπιταλιστές, στην προσπάθειά τους να αποκομίσουν μεγαλύτερα κέρδη, κατέστρεφαν τη φύση, ενώ οι καλοί προλετάριοι άφηναν μηδαμινό «αποτύπωμα», θα λέγαμε σήμερα, στο περιβάλλον.

Πράγμα που δεν ισχύει. Και όχι μόνον επειδή το Τσερνομπίλ και το Κοζλοντούι δεν ήταν καπιταλιστικά εργοστάσια. Αλλά και γιατί η αδιαφορία των προλετάριων και των μικροαστών για το περιβάλλον είναι παροιμιώδης.

Από τον τρόπο που πετάν (διαχειρίζονται) τα απορρίμματά τους, μέχρι τον τρόπο που καταστρέφουν τη φύση για να κτίσουν τα αυθαίρετά τους, δείχνει ότι ο περιβαλλοντικός κίνδυνος δεν έχει πολιτικό πρόσημο.

Αυτό, όπως είπα, έγινε σαφέστερο και με την οικονομία και τη διαχείριση της κρίσης. Όπου τα αριστερά μνημόνια διαδέχτηκαν τα δεξιά, χωρίς μάλιστα να ανοίξει ρουθούνι. Ενώ σήμερα ο κεντρικός στόχος των κομμάτων παραμένει κοινός.

Ποιος είναι; Μα, το να μπορέσουμε να ξεφύγουμε από τη δέσμευση για δημιουργία τεράστιων πλεονασμάτων, γεγονός που κάνει απαγορευτική την οποιαδήποτε συζήτηση για ανάπτυξη στη χώρα.

«Δηλαδή, δεν υπάρχουν διαφορές;» θα ρωτήσει κάποιος καχύποπτος. Υπάρχουν και το θέμα είναι να δούμε πού ακριβώς εντοπίζονται. Και πόσο ουσιαστικές είναι, δηλαδή πόσο πιο ουσιαστικές από άλλες αντιθέσεις.

Το άλλο πουλάκι:

Όπως αυτές που περιγράψαμε με τα αρχικά ερωτήματα.

Ή όπως η αντίθεση που δημιουργεί η πολιτική… αξιοποίηση του λαϊκισμού, με την αντίσταση στον πειρασμό στον οποίο αυτός υποβάλλει κόμματα και πολιτικούς. (Αντίσταση που δεν στέφεται πάντοτε από επιτυχία, αλλά, τουλάχιστον, είναι ορατή.)

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά, καθώς με προβλημάτιζε έντονα η παρατήρηση ενός καλού φίλου, ο οποίος επεσήμανε στα σχόλιά μου, τα οποία παρακολουθεί με προσοχή εδώ και χρόνια, μια εμπάθεια απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ.

Μου είπε μάλιστα χαρακτηριστικά ότι, όπως επεσήμανε και ο Βενιζέλος, «στην πολιτική δεν υπάρχει το απόλυτο και όλα είναι ζήτημα συγκρίσεων». Εκείνη τη στιγμή συμφώνησα μαζί του, αλλά ξέχασα να του πω τι άλλο είπε ο Βενιζέλος.

Πως «προοδευτικό σήμερα είναι να φύγει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και άκρας δεξιάς, η κυβέρνηση της θεσμικής παρακμής και του οικονομικού και αναπτυξιακού αδιεξόδου». Του το είπα όμως με δικά μου λόγια.

Το πρώτο, στο οποίο μάλιστα συμφωνήσαμε απόλυτα, ήταν πως, στην πολιτική από κάποιους έχεις περισσότερες απαιτήσεις. Και αυτό είναι ένας καλός λόγος για να είσαι αυστηρός, αλλά όχι και εμπαθής, μαζί τους.

(Βέβαια, προσωπικά, έπαψα να έχω απαιτήσεις από τον χώρο που εκπροσώπησε ο ΣΥΡΙΖΑ, από την εποχή που είδα πώς λειτούργησε απέναντι στην κρίση και πώς δια-χειρίστηκε το θέμα των «αγανακτισμένων».)

Είπα στο φίλο πως η βασική μου διαφωνία με αυτή την κυβέρνηση δεν είναι στο τι έκανε ή δεν έκανε στο τομέα της οικονομίας. Όπου, όπως συμφώνησε και αυτός, οι δυνατότητές της ήταν και περιορισμένες.

Εκείνο που κυρίως της καταλογίζω είναι ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε την εξουσία, και συγκεκριμένα η περιφρόνηση του Συντάγματος και των θεσμών, η προσπάθεια χειραγώγησης του Τύπου και της Δικαιοσύνης…

Κάπου εκεί το αφήσαμε… Με την υπόσχεση να τα πούμε πιο αναλυτικά, όχι στον δρόμο, αλλά με δυο ποτηράκια κρασί μπροστά μας. Ωστόσο, εμένα η παρατήρησή του με προβλημάτισε και, αυτές τις μέρες, την ξανασκέφτηκα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ακούστε και πείτε μου.

«Όλος ο λαός γνωρίζει ότι έστηναν δουλειές, ότι έβαζαν χέρι στο δημόσιο χρήμα παρασιτώντας σε βάρος του ελληνικού λαού, ότι υπηρετούσαν και συνεχίζουν να υπηρετούν δουλικά τα επιχειρηματικά συμφέροντα από τα οποία εξαρτώνται».

Τη γνώμη αυτή, που αναφέρεται στους κατηγορούμενους (βάλτε όσα εισαγωγικά θέλετε) στην υπόθεση Novartis, δεν τη ακούσαμε σε κάποιο καφενείο, δεν την εξέφρασε κάποιος φανατικός ψηφοφόρος της κυβέρνησης.

Είναι από την επίσημη ανακοίνωση του Γραφείου του Πρωθυπουργού! Μια ανακοίνωση που γράφει στα παλιά της τα παπούτσια και τη διάκριση των εξουσιών, και το τεκμήριο αθωότητος, και όλον τον πολιτικό και δικονομικό μας πολιτισμό.

Για να καταλήξει: «Από εδώ και στο εξής, οι επιθέσεις τους θα ενταθούν, οι ύβρεις τους θα γίνουν χυδαιότερες και η στάση τους ακόμη πιο προκλητική, πράγμα που αποτελεί και την πιο απτή απόδειξη της ενοχής τους». 

Τέτοιες «αποδείξεις ενοχής», που… θεσμοθετήθηκαν από την Ιερά Εξέταση και… αξιοποιήθηκαν στις δίκες της Μόσχας, είναι το τελευταίο που θα περίμενε κάποιος από ένα κόμμα σαν τον ΣΥΡΙΖΑ και έναν πρωθυπουργό σαν τον Τσίπρα.

Που επαίρονται ότι είναι οι συνεχιστές της Ανανεωτικής Αριστεράς, των δημοκρατικών παραδόσεων και των αγώνων για περισσότερα δικαιώματα και πιο ισχυρούς θεσμούς.

Μετά, γίνομαι εμπαθής…

 Νέο τοπίο, νέες αντιθέσεις!

190320 ΑΜΦΙΠΛΕΥΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Από ποια πλευρά είσαι;

Δεν είναι λίγες οι φορές στη ζωή μας που καλούμαστε να επιλέξουμε πλευρά. Η επιλογή αυτή άλλοτε είναι ανώδυνη και άλλοτε έχει υψηλό κόστος. Μιλάμε για συναισθηματικό, γιατί αυτό μας ενδιαφέρει.

Η επιλογή αυτή είναι και ένα από τα αγαπημένα θέματα της τέχνης, τα οποία, αν τα καλοεξετάσουμε, μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, όπως υποστήριζε κι ένας πολύ καλός φίλος. Να μερικά:

Ένας άνδρας αγαπά μια γυναίκα και κάτι στέκεται εμπόδιο στον έρωτά τους. Σκεφθείτε πόσα έργα, από το σπουδαίο δραματολόγιο, μέχρι τις πιο ανόητες κατασκευές, δεν βασίζονται σε αυτό το μοτίβο.

Το δεύτερο είναι λιγάκι πιο περίπλοκο. Υπάρχει μια παγιωμένη κατάσταση, μια ρουτίνα, μια πεζή καθημερινότητα, ώσπου εμφανίζεται κάποιος «καταλύτης» και τότε ανατρέπονται όλα όσα ξέραμε.

Ένα τρίτο είναι αυτό για το οποίο συζητάμε. Ο ήρωας ζει μια φυσιολογική, αντιηρωική ζωή, και κάποια στιγμή βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι, αντιμετωπίζει ένα μεγάλο δίλημμα, πρέπει να πάρει μια απόφαση, να διαλέξει πλευρά…

Ας μην επεκταθούμε περισσότερο. Πιστεύω πως ο καθένας μπορεί να κάνει τις αναγωγές και να τοποθετήσει κάθε μυθιστόρημα, κάθε κινηματογραφική ταινία, κάθε θεατρικό έργο σε μια από αυτές τις κατηγορίες.

Συνήθως, βέβαια, παρακολουθούμε ένα συνδυασμό των παραπάνω περιπτώσεων. Η ερωτική ρουτίνα ενός ζευγαριού ταράζεται όταν εμφανίζεται ένας «καταλύτης», γίνονται αποκαλύψεις και τότε ο ήρωας, πρέπει να κάνει μια επιλογή.

Κάπως έτσι. Αυτό είναι το κουκούτσι, ο πυρήνας (σχεδόν) κάθε σπουδαίας ιστορίας, από την εποχή του Αδάμ και της Εύας, ή αν θέλετε, του Ομήρου μέχρι σήμερα. Όλα τα υπόλοιπα είναι η γαρνιτούρα.

Ειδικά όμως για την περίπτωση της επιλογής, έχουμε και σπουδαία ποιήματα και τραγούδια που μας θυμίζουν πόσο σημαντική είναι η στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου, όταν αυτός πρέπει να διαλέξει.

Να αποφασίσει αν θα πει το «μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι», όπως μας δίδαξε ο Κ. Π. Καβάφης, ή με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει, όπως τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος.

Το άλλο πουλάκι:

Για κάποιους είναι εύκολο.

Έχουν κάνει τις επιλογές τους εδώ και χρόνια και η μόνη δυσκολία τους βρίσκεται στο γεγονός ότι τώρα, που τα έφερε έτσι αυτή η άτιμη η τύχη, δεν μπορούν να τις υπερασπιστούν όπως θα ήθελαν.

Από ποιον να αρχίσω; Από τον ίδιο τον πρωθυπουργό; Θα σας θυμίσω έναν διάλογό του μέσα στη Βουλή, με τον Κώστα Τζαβάρα, κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας. Ο διάλογος, φυσικά, δεν καταγράφηκε στα πρακτικά.

Η συζήτηση ήταν για την κατάσταση στα Πανεπιστήμια, οπότε πετάχτηκε ο Τζαβάρας: «Τι είδους έρευνα γίνεται στα πανεπιστήμια; Το μόνο που γίνεται εκεί είναι να κατασκευάζουν μολότοφ».

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν το άφησε να πέσει κάτω και αποφάσισε να ρωτήσει ειρωνικά: «Και τι κακό έχουν οι μολότοφ;» Στην απάντηση που πήρε: «Τι κακό; Καίνε κόσμο», ανταπάντησε με το γνωστό του χιούμορ:

«Εξαρτάται σε ποια μεριά είσαι όταν πέφτουν οι μολότοφ. Εκεί που τις ρίχνουν ή εκεί που πέφτουν;» Τον διάλογο αυτόν τον θυμηθήκαμε και πάλι, μετά τη γνωστή δήλωση του επίσης γνωστού κυρίου Κυρίτση.

Την οποία δήλωσή του («δεν θυμάμαι κανέναν να έχει σκοτωθεί από μολότοφ») χαρακτήρισε ο ίδιος «λανθασμένη», καθώς, όπως… διόρθωσε αργότερα, αναφερόταν «στις συγκρούσεις που συχνά παρατηρούμε στο δρόμο, σε πολιτικές και αθλητικές εκδηλώσεις».

Να με συγχωρείτε πολύ, αλλά εγώ σε όλες αυτές τις… χαριτωμενιές και τα «λάθη» βλέπω να ταιριάζει απόλυτα η παροιμία εκείνη με τη γυναίκα που «θέλει να κρυφτεί, αλλά η χαρά δεν την αφήνει».

Μόνο που εδώ υλοποιείται αντεστραμμένη. Θέλουν να εκδηλωθούν, να φανερωθούν, αλλά μια άτιμη στενοχώρια, δηλαδή η απήχηση που θα έχουν τα λόγια τους στο ευρύ εκλογικό σώμα, δεν τους αφήνει.

Διότι είναι απολύτως εξακριβωμένο από ποια πλευρά προτιμούν να είναι όλοι εκείνοι της ριζοσπαστικής λεγόμενης Αριστεράς, όταν πέφτουν οι μολότοφ. Το να μην πέφτουν καθόλου ούτε που τους περνάει από τον νου.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτό είναι το θέμα.

Διότι, εκείνο, τελικά, που ήθελε να πει ο κύριος Κυρίτσης, καθώς η συζήτηση γινόταν για την αλλαγή του ποινικοί κώδικα, ήταν ότι οι μολότοφ δεν αποτελούν όπλο, και μάλιστα φονικό, αφού δεν σκότωσαν κανέναν.

Έτσι είναι; Δηλαδή ένα όπλο καθίσταται τέτοιο, και μάλιστα φονικό, μόνον αν σκοτώσει κάποιον; Δεν εξετάζουμε καθόλου τη δυνατότητα που έχει (ή δεν έχει) να σκοτώνει, αλλά μόνον αν αυτό έτυχε να συμβεί;

Πόσες φορές δεν έχουμε δει αστυνομικούς να αρπάζουν κυριολεκτικά φωτιά και να κινδυνεύουν να γίνουν… «ολοκαύτωμα, σαν τη μονή του Αρκαδίου», που έλεγε και ο άτυχος Ορέστης Μακρής…

Όταν μια μαθήτρια τού κόλλησε την εφημερίδα στο «ολοκαίνουριο προπέρσινο κουστούμι» του και της έβαλε φωτιά, έτσι που κόντεψε να τον «ψήσει σαν ρέγγα». Ξέρετε όμως ποιο είναι το πρόβλημα;

Ότι κάποιοι στην κυβέρνηση και στην ριζοσπαστική Αριστερά γενικότερα, αντιμετωπίζουν την κατάσταση όπως ακριβώς ο Γυμνασιάρχης σε εκείνη την ταινία: «Παιδιά είναι, βρε αδελφέ, τι θέλεις να σου κάνουν;»

Και ως τιμωρία τούς ζητούν να φέρουν «αντιγεγραμμένους εκατό στίχους». Όλοι όμως ξέρουμε ότι η κατάσταση βελτιώθηκε και τα κακομαθημένα κορίτσια έγιναν σωστές μαθήτριες, όταν άρχισαν να πέφτουν τα περίφημα χαστούκια.

Και να δικαιώνουν τον τίτλο της ταινίας. Μια και μιλάμε για τον ποινικό κώδικα…

 Από τον (σοσιαλιστικό) παράδεισο!

190122 ΘΡΗΣΚΕΙΟΛΟΓΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

«Πολιτική θρησκεία»!

Μ’ αυτόν τον όρο, διαβάζω, οι κοινωνικές επιστήμες ονομάζουν τον τρόπο με τον οποίο οι κοινωνίες συγκροτούνται ως πολιτικές κοινότητες, εκτός των άλλων, και με όρους συμβολικούς, που τις καθορίζουν και ως ηθικές κοινότητες.

Μια πολιτική κοινότητα, όταν αποκτήσει υπόσταση (και) ηθικής κοινότητας, όταν αρχίσει, δηλαδή, να αντιλαμβάνεται το (πολιτικά) σωστό και λάθος με όρους ιερού ή βέβηλου, τότε αποκτά «πολιτική θρησκεία».

Τότε μπορούμε να διακρίνουμε ομοιότητες με κάθε άλλη θρησκεία, από την ύπαρξη τελετουργιών, ακόμα και «θυσιών», μέχρι τη δημιουργία και λειτουργία ενός «ιερατείου», θέση στο οποίο βέβαια διεκδικούν πολλοί.

Θα καταλάβετε καλύτερα τι εννοούμε με κάποιο παράδειγμα στον πίνακα. Το αντλούμε από ένα άρθρο του καθηγητή Συγκριτικής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου κ. Μανούσου Μαραγκουδάκη.

Ο οποίος υποστηρίζει ότι στη χώρα μας, την οποία δεν λες και την πιο κανονική χώρα του κόσμου, έχουν εδραιωθεί δύο τέτοιες πολιτικές θρησκείες, σε αντίθεση με κάθε άλλο κράτος έθνος του… πολιτισμένου κόσμου.

Θα μπορούσαμε αυτές τις δύο πολιτικές θρησκείες να τις διακρίνουμε στο πέρασμα των δεκαετιών, περισσότερο εμφανείς όμως γίνονται μετά τον πόλεμο, τον εμφύλιο, και, κυρίως, στα χρόνια που ακολούθησαν.

Την πρώτη ο κύριος Μαραγκουδάκης την ονομάζει «εθνική πολιτική θρησκεία» και έχει ως επίκεντρό της τους μεγάλους εθνικούς αγώνες και τις ένδοξες σελίδες της ιστορίας μας. Μπορούμε να φανταστούμε το τελετουργικό της.

Το οποίο εστιάζεται κυρίως στις εθνικές επετείους, αλλά όχι μόνο τις «εθνικές». Με γιορτές, πατριωτικές ομιλίες, παρελάσεις, παραδοσιακούς χορούς, έχοντας ως ιερά βιβλία μόνο τις ηρωικές σελίδες της Ιστορίας.

Τα τελευταία χρόνια, βέβαια, ως ιερά κείμενα χρησιμοποιούνται όλο και πιο συχνά και διάφορες «γραφές» γερόντων, οι οποίες εντοπίζονται σε ειδική μερίδα του Τύπου και σε συγκεκριμένα σάιτ του διαδικτύου.

Οι πιστοί αυτής της «εθνικής πολιτικής θρησκείας» δεν είναι άλλοι από τους πολίτες που τοποθετούνται στη λαϊκή δεξιά, εννοείται στην ακροδεξιά, αλλά και στον χώρο των εκκλησιαστικών οργανώσεων˙ κυρίως.

Το άλλο πουλάκι:

Ποια είναι η δεύτερη πολιτική θρησκεία;

Από την άλλη, λοιπόν, πλευρά έχουμε αυτήν που θα αποκαλούσαμε «λαϊκή πολιτική θρησκεία», η οποία έχει ως σημεία αναφοράς της τους μεγάλους λαϊκούς αγώνες, το ΕΑΜ, το Πολυτεχνείο… Το τελετουργικό της είναι επίσης πολύ γνωστό.

Περιλαμβάνει πορείες, συγκρούσεις με τα ΜΑΤ (όπως λεγόταν παλιά) καταλήψεις κτηρίων ή εργασιακών χώρων, απεργιακές κινητοποιήσεις κ.λπ. Καταλαβαίνετε, φαντάζομαι ποιοι είναι οι πιστοί αυτής της πολιτικής θρησκείας.

Πρόκειται για τη λεγόμενη Αριστερά. Με την ευρεία έννοια, καθώς μέσα της μπορούμε να εντάξουμε και τη διανόηση του τόπου, πολλούς πανεπιστημιακούς, ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων κ.λπ.

Τα ιερά τους βιβλία είναι οι πιο… απόκρυφες σελίδες της Ιστορίας, καθώς και τα κείμενα διάφορων «καταραμένων» συγγραφέων, όπως βέβαια και των θεωρητικών του μαρξισμού. Εννοείται και οι κομματικές εφημερίδες.

Για όσους από τους πιστούς της διαβάζουν. Διότι πολλοί έχουν μια επιδερμική, μια «δήθεν» σχέση με το διάβασμα, και τους αρέσει περισσότερο να τσαλαβουτάν εδώ κι εκεί και, ό,τι αρπάξουν. Τα υπόλοιπα στο καφενείο.

Το αξιοθαύμαστο είναι πως αυτές οι δύο πολιτικές θρησκείες συνυπήρχαν στη χώρα μας χωρίς να δημιουργούνται ιδιαίτερα προβλήματα. Βεβαίως, οι πιστοί τής μιας έβλεπαν πάντοτε υποτιμητικά εκείνους της άλλης.

Οι μεν θεωρούσαν τους δε συντηρητικούς (δίνοντας πάντοτε αρνητικό πρόσημο στη λέξη), ενώ εκείνοι χαρακτήριζαν τους πρώτους «κουλτουριάρηδες» (αυτή η λέξη κι αν έφτασε να έχει αρνητικό πρόσημο).

Φυσικά δεν έπαψαν ποτέ και οι πολιτικές συγκρούσεις. Πολλές φορές ιδιαίτερα έντονες. Με μοναδική ίσως εξαίρεση κάποια χρόνια του ΠαΣοΚ, όταν το λαϊκό συνυπήρξε κάπως πιο αρμονικά με το εθνικό στοιχείο.

Ωστόσο, εκεί που το κακό παράγινε, ήταν στα χρόνια της κρίσης, όταν φτάσαμε στο σημείο οι πιστοί των δύο αυτών πολιτικών θρησκειών να θεωρούν οι μεν τους δε προδότες και εκείνοι τους πρώτους φασίστες.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ας δώσουμε όμως τον λόγο στον κ. Μαραγκουδάκη:

«Οι οπαδοί του εθνικού αφηγήματος και της εθνικής πολιτικής θρησκείας κατηγορούνται για φασισμό, ενώ οι οπαδοί της λαϊκής πολιτικής θρησκείας, αυτοί που θέτουν “τα συμφέροντα των λαών πάνω από τους φασιστικούς εθνικισμούς”, κατηγορούνται για εθνική προδοσία.

Φυσικά δεν ισχύει κανένα από τα παραπάνω. Ή μάλλον, ως εκλογικεύσεις είναι το ίδιο κατανοητές και εύλογες στα πλαίσια αυτών των δύο αναγνωρισμένων από το κράτος και ενσωματωμένων στο εκπαιδευτικό σύστημα πολιτικών θρησκειών.

Γιατί στην Ελλάδα συμβαίνει κάτι πολύ ιδιάζον: ενώ τόσο ο Παύλος Μελάς και ο Μεγαλέξανδρος, όσο και το Πολυτεχνείο και οι αντι-ιμπεριαλιστικοί αγώνες των λαών έχουν χώρο στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και τις δημόσιες τελετές, ουδείς σκέφθηκε ότι από ένα σημείο και μετά αυτά τα δύο συμβολικά συστήματα είναι αντιπαραθετικά και συγκρουσιακά.

Και ουδείς σκέφθηκε ότι όχι μόνον χρήζουν αναβάθμισης και ανανέωσης στα πλαίσια μιας σύγχρονης μετα-εθνικιστικής και μετα-σοσιαλιστικής εποχής, αλλά πάνω απ’ όλα χρήζουν σύνθεσης.

Μία σύνθεση που θα συνενώσει σύμβολα και πολίτες, επιτρέποντας έτσι την εννοιολογική σύνθεση του νοήματος της δημοκρατίας, ώστε αυτό να είναι κοινό για όλους μας, δεξιούς, αριστερούς και φιλελεύθερους».

Μετά από όλα αυτά, δεν μένει σε όσους σκεφτόμαστε πραγματικά την ανάγκη ύπαρξης μιας τέτοιας σύνθεσης, το να αναζητήσουμε και τρόπους να την πετύχουμε. Εδώ νομίζω θα παιχθεί ένα μεγάλο στοίχημα το επόμενο διάστημα.

 Θρησκευτικά, σήμερα!

181218 ΑΝΑΙΣΘΗΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Περίμενα μεγαλύτερες αντιδράσεις!

Είδαμε, βεβαίως να την πέφτουν στον άνθρωπο, είδαμε να δημοσιεύουν φωτογραφίες του από στιγμές «χαλαρές», όταν το ρίχνει λίγο έξω για να ξεχάσει τις τόσες έγνοιες της ημέρας, είδαμε ακόμη και να ζητούν την επέμβαση του εισαγγελέα…

Όμως αυτά δεν είναι τίποτε σπουδαίο. Διότι η ζήλεια είναι ένα πολύ έντονο συναίσθημα, που μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο σε ακραίες αντιδράσεις. Και εδώ μιλάμε για καθαρή περίπτωση ζήλειας.

Μου προκαλεί εντύπωση όμως, ρε παιδιά. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει για το περίφημο αμερικάνικο όνειρο; Πόσα δεν έχουμε διαβάσει, πόσες ταινίες δεν έχουμε δει με πρωταγωνιστές απλούς καθημερινούς ανθρώπους…

Οι οποίοι, εκμεταλλευόμενοι τις ευκαιρίες που τους έδωσε η χώρα της ελευθερίας, ανέδειξαν τα προσόντα τους και, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, άγγιξαν την κορυφή της επιτυχίας; Γιατί όχι κι εδώ;

Γιατί μόλις δούμε κάποιον συμπατριώτη μας να τα καταφέρνει και στη δική μας χώρα και να ανεβαίνει με γρήγορα βήματα τα σκαλιά της κοινωνικής και οικονομικής προόδου, πέφτουμε να τον φάμε θεωρώντας ότι έκανε κάτι κακό;

Τόση ζήλια, πια; Τόσο πετυχημένο και κοντά στην πραγματικότητα είναι το περίφημο ανέκδοτο με την «κατσίκα του γείτονα», το οποίο απέδωσε με μοναδικό τρόπο ο μακαριστός Χριστόδουλος, κάνοντάς μας όλους να γελάσουμε;

Στο κάτω κάτω, τι κακό έκανε ο άνθρωπος; Στηρίχτηκε στη βοήθεια των φίλων του, προκειμένου να αξιοποιήσει τα προσόντα του που μέχρι τότε έμεναν… ανενεργά. Δηλαδή θα ενοχοποιήσουμε και τη φιλία;

Και, ας μιλήσουμε με το χέρι στην καρδιά. Ποιος από εμάς, αν μπορούσε και του δίνονταν η δυνατότητα μέσα από τις στενές σχέσεις του με ανθρώπους που έχουν εξουσία, θα άφηνε ανεκμετάλλευτο ένα τέτοιο γεγονός;

Ποιος θα προτιμούσε να παραμείνει ένας ταπεινός σερβιτόρος, αντί να συμβουλεύει μεγάλες εταιρείες στις οικονομικές τους επιλογές; Και ποιος θα καθόταν με μισθό «τρεις κι εξήντα», αν του δίνονταν η δυνατότητα να κερδίσει πολλαπλάσια;

Σε τελική ανάλυση, έτσι είναι οι ευκαιρίες, στην ελεύθερη οικονομία. Σήμερα που τις έχεις πρέπει να κοιτάξεις να τις εκμεταλλευτείς, διότι, άνθρωποι είμαστε, πού ξέρεις τι μπορεί να συμβεί αύριο· μπορεί να γίνουν και εκλογές!

Το άλλο πουλάκι:

Περίμενα μεγαλύτερες αντιδράσεις.

Όχι σαν αυτές για τις οποίες μιλάμε τόσην ώρα. Περίμενα να δω αντιδράσεις από συντρόφους, από συνοδοιπόρους στον αγώνα για να έρθει στην εξουσία η «πρώτη φορά Αριστερά», με το περίφημο «ηθικό πλεονέκτημα».

Περίμενα αντιδράσεις μέσα στο ίδιο το κόμμα, από ανθρώπους που κι εκείνοι αγωνίστηκαν επί χρόνια, που κι εκείνοι διαθέτουν τα ίδια ή περισσότερα προσόντα, που κι εκείνοι γνωρίζουν πρόσωπα της εξουσίας…

Είπαμε να βολευτούμε όσο καλύτερα μπορούμε. Αλλά να βολευτούμε όλοι, ρε παιδιά! Όχι να πιάνει ένας έξι και περισσότερες θέσεις και εμείς οι υπόλοιποι τίποτε! Αυτή είναι η δίκαιη κοινωνία για την οποία αγωνιστήκαμε;

Και πραγματικά, ελάτε να το δούμε λίγο. Ας υποθέσουμε ότι κάποιοι σύντροφοι, ευάριθμοι, τόσο που να γνωρίζονται με τα μικρά τους ονόματα, αγωνίζονται επί χρόνια για να αλλάξει κάτι σ’ αυτόν τον τόπο.

Αγωνίζονται μέσα από ένα μικρό -σε εκλογική δύναμη- κόμμα, πολύ μακριά από την εξουσία, πράγμα που τους δίνει το δικαίωμα να λένε όλα όσα μπορεί να λέει κάποιος, όταν βρίσκεται «έξω από τον χορό».

Μπορούν δηλαδή να κατακρίνουν τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκαν την εξουσία όλοι όσοι πήραν τις τύχες του τόπου στα χέρια τους και να μιλούν για νε(ο)ποτισμό, για αναξιοκρατία, για ρουσφέτια, για «δικά μας παιδιά»… 

(Βεβαίως, υπήρχαν περιπτώσεις και «χώροι», όπως η τοπική αυτοδιοίκηση, τα πανεπιστήμια, ακόμη και διάφοροι σύλλογοι όπου σύντροφοί τους άσκησαν εξουσία και είδαμε τι πουλιά έπιασαν, όμως αυτό βολεύει να το ξεχνάμε.)

Έρχεται, όμως, μια ώρα, και η άτιμη η Ιστορία, αυτή που της αρέσει να παίζει περίεργα παιχνίδια (ιδίως όταν τη βιάζει ένα ριζοσπαστικό κύμα ανατροπής) και δίνει την εξουσία στο μικρό αυτό κόμμα.

Και τότε οι ευάριθμοι, τόσο που να γνωρίζονται με τα μικρά τους ονόματα, αυτοί σύντροφοι, καλούνται να στελεχώσουν τους μηχανισμούς της και να αποδείξουν ότι το ηθικό πλεονέκτημα δεν ήταν κενό γράμμα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Κάποιοι το κάνουν!

Κάποιοι άλλοι πιστεύουν πως επειδή «ένας αριστερός [δεν] μαζεύει καλύτερα τα σκουπίδια», μόνο, αλλά κάνει καλύτερα ό,τι δουλειά του δώσεις, έσπευσαν να καταλάβουν σημαντικές θέσεις, προς όφελος του κοινού καλού.

Υπήρξαν όμως και περιπτώσεις που έκαναν το μεγάλο άλμα, κατ’ άλλους ρεσάλτο, με σκοπό να ζήσουν για λίγο στους ρυθμούς εκείνων των πειρατών που διακατέχονταν από τη νοοτροπία «σήμερα είμαστε, αύριο δεν είμαστε».

Εδώ είναι που περίμενα να προκληθούν μεγαλύτερες αντιδράσεις. Όχι τού στυλ «ρε παιδιά, τι κάνετε, αυτά είναι πράγματα που εμείς τα κατακρίναμε»! Όχι, δεν τρέφω καθόλου τέτοιες αυταπάτες.

Περίμενα κάποιοι σύντροφοι να την πέσουν στον μοναχοφαγά και να του πουν κάτι σαν «είπαμε να βολευτούμε, τώρα που γυρίζει, αλλά όχι κι έτσι». Στο κάτω κάτω, τι είδους δικαιοσύνη είναι αυτή;

Περίμενα και ο ίδιος να αντιδράσει κάπως, ίσως να παραχωρούσε ευγενικά μερικές θέσεις συμβούλου σε άλλους συντρόφους του. Εξάλλου δεν μπορώ να φανταστώ ότι υπάρχει κάποιος από τον χώρο αυτόν που υστερεί στη… συμβουλευτική.

Έτσι, για να μπορούν κι αυτοί αύριο να λένε «όλοι (οι σύντροφοι) μαζί τα φάγαμε»!

 Πού… τσίπα!

181210 ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

«Τώρα είν’ αργά…»

Το πολύ γνωστό αυτό τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη (αλήθεια, πόσοι συνειδητοποιούμε, ακούγοντάς το ότι είναι του Τσιτσάνη –τόσο ταυτισμένο με τη φωνή του Πάνου Γαβαλά) είχε την τιμητική του την περασμένη εβδομάδα.

Για δύο λόγους, (φαινομενικά) εντελώς άσχετους μεταξύ τους. Για τα επεισόδια και τις καταστροφές που ακόμη μια φορά παρακολουθήσαμε «ζωντανά» να πραγματοποιούνται, επί τη επετείω της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου…

Και για τα όσα αποκαλύφθηκαν, καθώς και όσα ακολούθησαν των αποκαλύψεων σχετικά με τη δολοφονία της φοιτήτριας στη Ρόδο. Σήμερα θα ασχοληθούμε με την πρώτη περίπτωση, με αφορμή και τις δηλώσεις της αρμόδιας υφυπουργού.

Τα παιδιά τα σπάνε! Να μια ωραία έκφραση, που θα μπορούσε να θεωρηθεί και επαινετική, σύμφωνα με τον κώδικα έκφρασης της εποχής. Όταν λέμε «τα σπάνε» εννοούμε είναι πολύ καλοί σε κάτι.

Δυστυχώς, τα συγκεκριμένα «παιδιά» είναι πολύ καλοί στο να τα σπάνε. Μόνο! Διότι δεν ξέρουμε αν έχουν και άλλα χαρίσματα, θα μπορούσαμε να τα γνωρίζουμε αν, μετά τη σύλληψή τους, μαθαίναμε κάτι γι’ αυτά.

Εκείνο που συνήθως μαθαίνουμε είναι ότι πρόκειται για «ανήλικους 17 ετών»! Παρεμπιπτόντως, αυτό με την ενηλικίωση μήπως πρέπει να το ξαναδούμε; Είναι δυνατόν να έχουν δικαίωμα ψήφου και να θεωρούνται από τον νόμο ανώριμοι;

Μαθαίνουμε επίσης ότι, ανάμεσά τους, υπάρχουν και αλλοδαποί, οι οποίοι φαίνεται ότι κάνουν ένα είδους επαναστατικού τουρισμού στη χώρα μας, κάτι, μάλιστα, που είναι και πολύ εύκολο να προγραμματιστεί.

Διότι μπορεί να γίνονται επεισόδια και εις Παρισίους, όμως εμείς εδώ έχουμε τα προγραμματισμένα ετήσια ραντεβού μας, κάτι που φαντάζομαι εκτιμούν ιδιαιτέρως οι βορειοευρωπαίοι τουρίστες - επαναστάτες.

Άλλο να τρέχεις τελευταία στιγμή να ετοιμάζεις βαλίτσες και να βρίσκεις εισιτήρια και άλλο να ξέρεις και να μπορείς μήνες πριν, γιατί όχι και χρόνια, να οργανώσεις το ταξίδι σου στη Ντίσνεϊλαντ των απανταχού αναρχικών.

Φέτος την τιμητική της είχε η Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ, στόχος πολύ αγαπητός στους επαναστάτες και τους αναρχικούς (λέμε, τώρα…) αφού βρίσκεται σε στρατηγική θέση, με βάση τη χωροθέτηση, αλλά και τη λειτουργία τού… ασύλου.

Το άλλο πουλάκι:

«Μυρίζει εξουσία»!

Από τις φωτογραφίες του ρεπορτάζ, που έδειχναν τους βανδαλισμούς στη σχολή, όπου χρησιμοποιήθηκαν από τους… homo faber κάθε είδους εργαλεία προκειμένου να έχουνε μέγιστες αποδόσεις, ξεχώρισα κάτι.

Ήταν ένα σύνθημα στον τοίχο που έλεγε «Ο ΘΕΟΣ ΣΑΣ ΜΥΡΙΖΕΙ ΕΞΟΥΣΙΑ». Εδώ η κεφαλαιογράμματη  γραφή μάς δημιουργεί κάποια προβλήματα, αφού δεν μπορούμε να καταλάβουμε αν το ΣΑΣ είναι κτητικό· το συμπεραίνουμε.

Βλέπουμε όμως μια λάιτ εκδοχή του συνθήματος, κάτι που φανερώνει πολλά για τον «αντιεξουσιαστή» που το έγραψε, αφού, για κάθε τέτοιον που σέβεται τον εαυτό του, η εξουσία ποτέ δεν μυρίζει· πάντοτε… βρομάει.

Μάλιστα! Μια εξουσία, ο Θεός, κάτι που δεν έχει κανένα νόημα να το… αποκαλύπτεις στους πιστούς του, αφού έτσι τον δέχονται, ως υπέρτατο ον, την αρχή και το τέλος του κόσμου, Αυτός που κρατά τα πάντα στο χέρι του.

Μπορεί βέβαια η θεολογία να μιλάει για Θεό της ελευθερίας και της αγάπης, όμως, όπως και να το κάνουμε, μια μορφή εξουσίας τη διαθέτει και τη διαχειρίζεται κατά βούληση (η οποία είναι και άγνωστη σε μας).

Τι θα έλεγε όμως ο αφελής τούτος αντιεξουσιαστής (είπαμε…) αν του αποκάλυπτε κάποιος ότι η χειρότερη μορφή εξουσίας που γνώρισε αυτός ο κόσμος είναι η βία; Αυτή να δείτε πόσο βρομάει (και όχι μόνον απλυσιά)!

Η εξουσία τού… σιδερολοστού, αυτή που καταστρέφει -τρομάρα της- κάθε εικόνα του πολιτισμένου κόσμου, προκειμένου να φέρει έναν άλλο, όπου οι ανθρώπινες σχέσεις θα αυτορυθμίζονται με βάση τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, βρομάει θάνατο.

Απλώς και μόνον διότι, σιδερολοστός είναι αυτός, δεν ξέρεις ποτέ σε τι χέρια θα πέσει, πάντως θα είναι ανθρώπινα. Και αυτό, έτσι τουλάχιστον μας δίδαξαν ο Θουκυδίδης και ο Αριστοτέλης, είναι τρομερά θανατηφόρο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τώρα είν’ αργά…

Μπορεί η υφυπουργός κυρία Παπακώστα να δήλωσε πως «οι συλληφθέντες θα πληρώσουν τις καταστροφές», όμως αυτός ήταν μόνον ο τίτλος της είδησης. Παρακάτω διευκρινιζόταν: «όσοι από αυτούς βρεθούν υπαίτιοι».

Να είστε βέβαιοι πως κανένας δεν θα βρεθεί τέτοιος. Μπορεί κάποιοι να τιμωρηθούν για τη συμμετοχή τους στα επεισόδια (διατάραξη κοινής ειρήνης, αντίσταση κατά της αρχής κ.λπ.) όμως τις ζημιές θα τις πληρώσουμε εσείς κι εγώ.

Ξέρετε γιατί; Γιατί τώρα είναι αργά. Το πράγμα έπρεπε να ξεκινήσει από το δημοτικό, από το νηπιαγωγείο, όπου κάθε παιδί έπρεπε να είναι υπεύθυνο για ό,τι χρησιμοποιεί εκεί και υποχρεωμένο να το αντικαταστήσει, αν πάθει οτιδήποτε.

Όχι να καταστρέφει από βιβλία μέχρι θρανία και εποπτικά όργανα, χωρίς κανείς, ποτέ, να του επιβάλλει το στοιχειώδες σε κάθε πολιτισμένη χώρα· την αποκατάσταση της βλάβης ή την αντικατάστασή τους.

Υποχρεωμένο, ακόμη, να ξαναβάψει τον τοίχο που λέρωσε με συνθήματα (να τον ξαναβάψει μαζί με τους γονείς του –εννοείται) και να αποκαταστήσει οτιδήποτε κατάστρεψε, από ένα λουλούδι μέχρι έναν κάδο.

Αν ο καθένας από εμάς γνώριζε πως, αυτός και το παιδί του είναι υπεύθυνοι για οτιδήποτε δημόσιο χρησιμοποιείται ή καταστρέφεται, κατά λάθος ή επίτηδες, τότε ίσως να μη φτάναμε στο σημείο να ψάχνουμε ποιοι βανδάλισαν τη Θεολογική.

Τώρα, απλώς, είναι αργά!

 Επαναστατικές Γυμναστικές Επιδείξεις!

181109 ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΕΝΟΝ-1

Το ένα πουλάκι:

«Μάλωσα με το παιδί μου»!

Η δήλωση έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία στην παρέα. Ο φίλος που την έκανε δεν είχε προλάβει καλά να καθίσει στην καρέκλα. Τον κοιτούσαμε όλοι ανήσυχοι και γεμάτη περιέργεια, ξέρουμε όμως και το κουσούρι του.

Αν δεν παραγγείλει τον καφέ του και δεν πιει την πρώτη ρουφηξιά δεν του παίρνεις λέξη. Αυτός όμως ήταν και ο λόγος που μας ανησύχησε τόσο η δήλωση που έκανε μπαίνοντας στο καφενείο.

(Καφετέρια υποτίθεται ότι είναι, όμως, όπως πολύ σωστά έχει επισημάνει ένας άλλος φίλος, οι καφετέριες στη Δράμα είναι καφενεία, αλλά… κάπως πιο ακριβά. Αποκλειστικά αντρική πελατεία, αφήστε πάλι όταν έχει μπάλα…) 

Τι να κάναμε, περιμέναμε. Ευτυχώς ο καφετζής είναι αετός και δεν άφησε να μακρύνει πολύ η αναμονή μας. Μετά την πρώτη ρουφηξιά, λοιπόν, ο φίλος έκανε πιο ξεκάθαρο εκείνο που ήθελε να πει.

«Εδώ και καιρό δεν τα πάμε καλά με την κόρη μου. Έχει σηκώσει δικό της μπαϊράκι και δεν ακούει κανέναν. Αφού είδα και απόειδα λοιπόν, αποφάσισα κι εγώ να βάλω μπρος τα μεγάλα μέσα. Θα της κόψω το μηνιάτικο».

Οι αντιδράσεις ήταν… μαζικές. Αρχίσαμε όλοι μαζί να μιλάμε, άλλος διαφωνώντας κατ’ ευθείαν και άλλος ζητώντας περισσότερες εξηγήσεις. Ξέρουμε ότι η κόρη του είναι ένα άξιο παιδί που σπουδάζει στο εξωτερικό.

Γνωρίζαμε επίσης τη διαφωνία της με τον πατέρα της, η οποία κρατούσε εδώ και καιρό. Εκείνη ήθελε να μείνει έξω και να συνεχίσει τις σπουδές της σε ένα μεταπτυχιακό, ενώ εκείνος τής ζητούσε να γυρίσει πίσω.

Όταν λέμε της ζητούσε… τρόπος τού λέγειν. Ξέρουμε όλοι ότι ο φίλος μας μπορεί να γίνει πολύ αυταρχικός, αν ξυπνήσει μέσα του το επαναστατικό. Έλα όμως που και η κόρη του πήρε από τον ίδιο!

«Και τώρα τι θα γίνει. Σκέφτηκες πώς θα ζήσει το παιδί, χωρίς το μηνιάτικο που του στέλνεις; Αυτό είναι εκβιασμός» του πέταξε κάποιος. «Φαντάζεσαι πού μπορεί να καταλήξει το πράγμα, έτσι και το τραβήξει και η κόρη σου».

Τζάμπα ανησυχήσαμε. Βλέποντας ο φίλος πόσο πολύ μας ενόχλησε η στάση του, και ξέροντας πόσο αγαπάμε την κόρη του που την καμαρώνουμε από μικρό κοριτσάκι, έκοψε την πλάκα και το γύρισε στο «σοβαρό».

Το άλλο πουλάκι:

«Δεν καταλάβατε», μας είπε.

«Αποφάσισα να της κόψω το μηνιάτικο, αλλά η συμφωνία μας είναι να δίνω το αντίστοιχο ποσό στη μητέρα της και να της στέλνει εκείνη τα χρήματα, ώστε το παιδί εξακολουθήσει να παίρνει όσα έπαιρνε μέχρι σήμερα».

«Αααα», κάναμε όλοι μαζί, επειδή πιάσαμε αμέσως το υπονοούμενο του φίλου μας. Ήθελε να πειράξει τον Συριζαίο της συντροφιάς, ο οποίος μέχρι την περιηγουμένη μας είχε πρήξει για τον διαχωρισμό Κράτους - Εκκλησίας.

Όμως η κουβέντα εξελίχθηκε σε μια μεταφορά της πολιτικής πραγματικότητας στο οικογενειακό θέμα του φίλου μας. Κάναμε δηλαδή σαν να μην καταλαβαίνουμε και εξακολουθήσαμε να… δουλεύουμε αλλήλους.

«Και ποιος σε διαβεβαιώνει ότι η γυναίκα σου θα δίνει όλα τα λεφτά στο παιδί;» ρώτησε κάποιος και μας έκανε να προβληματιστούμε. «Κι αν της τύχει κάποιο έκτακτο έξοδο και βάλει χέρι στο ποσό που προορίζεται για τη μικρή;»

«Ή μπορεί να αποφασίσει ξαφνικά ότι τα λεφτά που ξοδεύει η κόρη σας είναι πολλά και να κρατήσει ένα μέρος για τον εαυτό της. Μπορεί επίσης να της πει ότι τα φυλάει για να της τα δώσει αργότερα, όταν… θα παντρευτεί.»

«Ή μπορεί να συνυπολογίζει τα λεφτά που παίρνει το παιδί από άλλες πηγές, παππούδες, γιαγιάδες, θείους κ.λπ. και να του δίνει μόνο το υπόλοιπο ποσό που χρειάζεται για να συμπληρωθεί το μηνιαίο έμβασμα».

«Εντάξει, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα», πετάχτηκε κάποιος. «Τα λεφτά είναι του παιδιού και η μητέρα του είναι σοβαρός άνθρωπος. Άμα δεν έχεις εμπιστοσύνη και στη μάνα, τότε πάει, χάθηκαν όλα».

Ο πιο ένθερμος της παρέας δεν άντεξε άλλο: «Ρε, για Δεσποτάδες μιλάμε, το έχετε συνειδητοποιήσει; Γιατί νομίζετε οι καημένοι οι παπάδες αντιδρούνε σε αυτή την προοπτική που συμφώνησαν Πρωθυπουργός και Αρχιεπίσκοπος;»

Δεν έχει και άδικο, γι’ αυτό καταλήξαμε όλοι πως το να αναθέτεις τη μισθοδοσία των ιερέων σε εκείνους που έχουν «δικαίωμα ζωής και θανάτου» επάνω τους παραείναι επικίνδυνο. Ο Τσίπρας όμως αρέσκεται να παίζει με τον κίνδυνο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

«Διαχωρισμός» από τα Lidl.

Όπως βλέπετε φίλοι μου, και όπως θα είδατε από τις περισσότερες αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μόνο στην πλάκα μπορεί να πάρει πια κανείς τις διάφορες κυβερνητικές πρωτοβουλίες.

Ακούστηκαν και πιο σοβαρές κουβέντες, για παράδειγμα τι θα γίνει με τις μητροπόλεις που υπάγονται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ή ποιο παράθυρο ανοίγει με τους θρησκευτικούς λειτουργούς άλλων δογμάτων και άλλων θρησκευμάτων.

Όμως η ουσία είναι ότι, για άλλη μια φορά, ο Πρωθυπουργός κατάφερε να πάρει ένα σοβαρότατο θέμα, για το οποίο η κοινωνία περίμενε μια ουσιαστική ρύθμιση, και να το μετατρέψει σε ένα… σχήμα λόγου, ένα προεκλογικό πυροτέχνημα.

Κάνοντας ακόμη ένα καψόνι στους δικούς του, οι οποίοι, μέχρι την τελευταία στιγμή, έβγαιναν και μας μιλούσαν για το νέο μεγάλο και τολμηρό βήμα της κυβέρνησης, τον πολυαναμενόμενο διαχωρισμό Κράτους Εκκλησίας.

Και τώρα τρέχουν να τα μπαλώσουν!

 Και μαζί και χώρια!