190621 ΟΜΙΛΗΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

«Το παιδί μίλησε!»

Πόσοι από εσάς θυμόσαστε την παλιά εκείνη διαφήμιση που βλέπαμε στις ασπρόμαυρες τηλεοράσεις μας; Συγκρίνοντας την εποχή εκείνη με το σήμερα, αναρωτιέται κανείς πόσο αθώα ήταν τα χρόνια που ζήσαμε.

Ή μήπως ήμασταν εμείς πολύ αθώοι; Τέλος πάντων. Επειδή βλέπω ότι πολλοί θυμήθηκαν (ή κάνουν ότι θυμήθηκαν) τη διαφήμιση, θα σας κάνω ένα τεστ επαλήθευσης, ρωτώντας όπως κι εκείνη: «Και τι είπε;»

Εδώ σας θέλω! Είπε… «ΠΡΟ-ΠΟ», για να γυρίσουμε εξήντα χρόνια περίπου πίσω, όταν Μάρτιο του 1959 κυκλοφορούσε το πρώτο δελτίο, με δώδεκα αγώνες, δέκα με ελληνικές και δύο με ιταλικές ομάδες.

Όχι, εκείνο το δελτίο δεν το θυμάμαι· το βρήκα στο διαδίκτυο. Ανάμεσα μάλιστα στις αναμετρήσεις που επέλεξε ο ΟΠΑΠ και θα προβλημάτιζαν τον «παίκτη» ήταν και ο αγώνας Παναιγιάλειος-Δόξα Δράμας.

Μπορείτε να φανταστείτε με ποιον τρόπο εξαπλώθηκε η μόδα, και στη συνέχεια η μανία, με το ΠΡΟ-ΠΟ. Μεταξύ άλλων και μέσα από πολλές «μαύρες» διαφημίσεις, που τις βλέπουμε ακόμη και σήμερα σε κινηματογραφικές ταινίες της εποχής.

Στο γαλατάδικο, για παράδειγμα, του Κώστα Χατζηχρήστου, στο (λαός και) Κολωνάκι, μπορούσε κανείς όχι μόνο να αγοράσει φρέσκα γαλακτοκομικά προϊόντα, (βερεσέ, και να τον φεσώσει αναλόγως) αλλά να συμπληρώσει και ένα δελτίο ΠΡΟ-ΠΟ.

Ή την Σαπφώ Νοταρά να λέει με την χαρακτηριστική φωνή της «δύο ΠΡΟ-ΠΟ να καταλήγουν στο δεκατρία». Και στην ερώτηση του πράκτορα «θέλετε να γεμίσετε δυο δελτία, μαντάμ;» να απαντά «θέλω να γεμίσω λεφτά»!

Η διαφήμιση με το παιδί που μίλησε και είπε ΠΡΟ-ΠΟ μάς ήρθε πολύ αργότερα, και την θυμηθήκαμε παίρνοντας αφορμή από την επικαιρότητα των ημερών. Μαζί όμως θυμηθήκαμε και ένα ανέκδοτο:

Μια οικογένεια είχε δυο δίδυμα, από τα οποία, καθώς περνούσαν τα χρόνια, το ένα άρχισε να μιλάει κανονικά, το άλλο όμως όχι. Δεν έλεγε κουβέντα. Η μητέρα του, πολύ μοντέρνα, απευθύνθηκε στο φέισμπουκ στις «ελληνίδες μανούλες».

Ανάμεσα στις πολλές παρηγοριές που έλαβε, και τα άλλα τόσα γιατροσόφια, ξεχώρισε μια συμβουλή που σκέφτηκε να την υλοποιήσει αμέσως. «Θα σηκώσεις το παιδί μεσάνυχτα και θα πας να το βουτήξεις στην Αγία Βαρβάρα».

Πράγματι, η μητέρα σηκώνει το παιδί και, μισοκοιμισμένο, το παίρνει αγκαλιά, φτάνει στην Αγία Βαρβάρα, και το ρίχνει στα κρύα νερά. «Ααα, μαμά είσαι ηλίθια», φωνάζει το παιδί και η μητέρα, τρελή από την χαρά της, σπεύδει να το πει σε όλους.

Κάνει αμέσως κοινοποίηση στις «ελληνίδες μανούλες», για να εισπράξει στη στιγμή εκατοντάδες «λάικ». Παίρνει το τηλέφωνο, πρώτα, και το παιδί, ύστερα, και τρέχει στο σπίτι, όπου την περιμένει ο σύζυγος.

«Γιώργο, το γιατρικό έπιασε, το παιδί μίλησε».

«Αλήθεια; Και τι είπε;»

«Είπε, μαμά είσαι ηλίθια».

«Και πολύ καλά σου είπε, αφού πήρες το παιδί που μιλάει».

Το άλλο πουλάκι:

Το παιδί θα μιλήσει!

Αυτό είναι το γεγονός των ημερών, που μας έφερε στη σκέψη όλα τα παραπάνω. Όχι μόνον επειδή θα μιλήσει –αυτό τουλάχιστον περιμένουμε όλοι- αλλά επειδή πρόκειται και για το συγκεκριμένο «παιδί».

Καταλάβατε, φαντάζομαι, ότι αναφέρομαι στον Κώστα Καραμανλή, ο οποίος, σύμφωνα με την ειδησεογραφία, «πρόκειται να σπάσει την σιωπή του, ύστερα από δέκα χρόνια». Σας διαβάζω, για να μην μεταφέρω ανακρίβειες:

«Την Τετάρτη, 26 Ιουνίου, ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη ενόψει της παρουσίασης από την Διοικούσα Επιτροπή των υποψήφιων βουλευτών του κόμματος στην Α΄ και Β΄ ομώνυμη εκλογική Περιφέρεια, σε ειδική εκδήλωση στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο. 

Κατά τις πληροφορίες, ο Κώστας Καραμανλής, για πρώτη φορά, θα ανέβει στο βήμα και θα κάνει δημόσια παρέμβαση με ομιλία, απευθύνοντας κάλεσμα στήριξης για τις εκλογές τής 7ης Ιουλίου. 

Στις προηγούμενες προεκλογικές αναμετρήσεις, περιοριζόταν είτε σε γραπτή δήλωση στήριξης, είτε σε δήλωση σε τηλεοπτικά κανάλια. Ο πρώην πρωθυπουργός αναμένεται να μιλήσει και να ζητήσει από τους πολίτες να στηρίξουν τη Νέα Δημοκρατία, τονίζοντας πως είναι ανάγκη να υπάρξει μια ισχυρή κυβέρνηση μετά τις εθνικές εκλογές». 

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το φαντάζεστε;

Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να είναι ο Έλληνας που έβγαλε τα πιο ξεκούραστα λεφτά, τα τελευταία χρόνια. Είναι (τον κάνανε κάποιοι) βουλευτής και δεν έχει βγάλει μιλιά, να πάρει θέση για κάποιο από τα θέματα που απασχολούν τον τόπο.

Μου αρέσει που υπάρχουν πολίτες οι οποίοι θεωρούν τους εαυτούς τους «καραμανλικούς» και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός αποτελεί μια εφεδρεία, την πιο χρυσή εφεδρεία της χώρας. 

Υποτίθεται ότι οι εφεδρείες υπάρχουν για να χρησιμοποιούνται όταν η κατάσταση χειροτερεύει, όταν εκείνοι που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή δεν επαρκούν για να αποτρέψουν τον κίνδυνο και… να γυρίσουν το ματς.

Εδώ όμως έχουμε μια «χρυσή» εφεδρεία, η οποία περιμένει να καθαρίσει ο αγώνας για να ριχτεί στη μάχη. Να γίνει η θάλασσα γιαούρτι, για να πιάσει κι αυτός το κουτάλι και να δώσει τη δική του μάχη.

Τι να πεις; Σ’ αυτόν τον τόπο υπάρχουν πολλοί που έκαναν καριέρα με το όνομά τους. Πιστεύω ότι η συγκεκριμένη περίπτωση είναι η πιο κραυγαλέα, και όχι μόνο γιατί δεν ήταν απευθείας απόγονος -μιλάμε για ανιψιό.

Είναι η πιο κραυγαλέα επειδή όσο ανίκανος αποδείχθηκε, τόσο περισσότερο ορκισμένοι είναι οι θαυμαστές και οι ακόλουθοί του, οι οποίοι εξακολουθούν να τον κρατούν στην επικαιρότητα, χωρίς ο ίδιος να κουνήσει το δαχτυλάκι του.

Και μόνο να σκεφτείς ότι γίνεται είδηση το γεγονός πως ΘΑ μιλήσει σε μια εβδομάδα…

 Δεν τον λες και φαφλατά!

190513 ΑΝΑΛΟΓΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ποδόσφαιρο και πολιτική.

Δεν είναι λίγες οι φορές που κι εμείς, εδώ, στις καθημερινές μας κουβέντες, έχουμε επισημάνει τις ομοιότητες και τις αναλογίες που υπάρχουν ανάμεσα στο ποδόσφαιρο και την πολιτική.

Είναι τόσες και τέτοιες, που μπορεί άνετα κάποιος να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα για τη μία, παρακολουθώντας το άλλο. Αρκεί, βέβαια, να ξέρει να παρατηρεί και να είναι σε θέση να συμπεραίνει.

Ωστόσο, υπάρχει ένας κίνδυνος. Διότι, παρά τις πολλές και σημαντικές ομοιότητες, ποδόσφαιρο και πολίτική δεν ταυτίζονται. Υπάρχουν πράγματα που μπορούν να γίνουν στο χόρτο, όχι όμως και στην κάλπη.

Με βάση αυτό το δεδομένο, παρακολουθήσαμε την προηγούμενη εβδομάδα δυο καταπληκτικούς ποδοσφαιρικούς αγώνες, οι οποίοι όμως μπορούν κάλλιστα να μπερδέψουν τους μη έμπειρους… πολιτικούς αναλυτές.

Τι είδαμε; Είδαμε δυο ανατροπές οι οποίες, θεωρητικά, ήταν αδύνατον να συμβούν. Πόσοι ήταν αυτοί που πίστευαν ότι η Λίβερπουλ μπορεί να κάνει κάτι περισσότερο από μια αξιοπρεπή εμφάνιση στη ρεβάνς τού 3-0;

Και πόσοι έδιναν έστω και την παραμικρή πιθανότητα στην Τότεναμ να πάρει την πρόκριση, ειδικά μετά το 2-0; Ξέρω πολλούς που, στο σημείο εκείνο, παράτησαν το ματς και είδαν κάτι άλλο, ή έπεσαν να κοιμηθούν.

Τα αποτελέσματα αυτά λοιπόν, δίνουν την εντύπωση πως «όλα γίνονται». Μόνο που όσοι το πιστεύουν αυτό κάνουν ανολοκλήρωτους, άρα εσφαλμένους, υπολογισμούς. Πρώτα πρώτα ξεχνάνε το… «στο ποδόσφαιρο».

Συνήθως λέμε «στο ποδόσφαιρο όλα γίνονται» και «τίποτε δεν τελειώνει πριν σφυρίξει ο διαιτητής το τέλος του αγώνα». Δεν μπορείς να πεις όμως το ίδιο για την πολιτική και τις εκλογικές αναμετρήσεις.

Το άλλο πουλάκι:

Είναι διαφορετικά!

Εκεί, συνήθως, όλα έχουν τελειώσει… πριν αρχίσουν. Οι αντίπαλοι κατεβαίνουν στο ματς ενώ ξέρουν ήδη το αποτέλεσμα, δυστυχώς όμως δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. (Όταν μπορούν το κάνουν με τα τανκς!)

Εκείνο που συνήθως παίζεται είναι το εύρος της νίκης ή της ήττας, καθώς αυτό θα δώσει τη δυνατότητα στους μονομάχους να διαχειριστούν την κατάσταση την επόμενη μέρα. Ας πούμε, να μην τους διώξουν από τον πάγκο.

Ακόμη όμως και αν παραμείνουμε στην ολοκληρωμένη διατύπωση «όλα γίνονται… στο ποδόσφαιρο», πάλι θα κάνουμε λάθος εκτίμηση, διότι το «όλα» μπορεί να το βλέπουμε, δεν το βλέπουμε όμως πάντα.

Με οποιεσδήποτε ομάδες. Αν προσπαθήσετε να θυμηθείτε, θα δείτε ότι όλες οι ανατροπές που έχουμε δει έγιναν από ομάδες σπουδαίες, με ιστορία, με αυτό που λέμε πολύ χαρακτηριστικά «βαριά φανέλα».

Μπορεί να βρέθηκαν σε δύσκολη στιγμή, μπορεί να στριμώχτηκαν στα σκοινιά και να έδειχναν χαμένες, χωρίς καμιά ελπίδα να ανακάμψουν, δεν έπαψαν όμως να είναι ομάδες με ποδοσφαιρικό κύρος.

Όταν, λοιπόν, ένα κόμμα (ή μια δημοτική παράταξη) ετοιμάζεται να γυρίσει το ματς και να κάνει την έκπληξη, τινάζοντας στον αέρα τα προγνωστικά, ας το έχει αυτό υπ’ όψη της. Ας σκεφτεί λίγο την ιστορία του.

Όχι την πολιτική, καλύτερα την εκλογική. Από πού ήρθε; Πώς βρέθηκε να διεκδικεί τον τίτλο; Έχει τους παίκτες που μπορούν να αντέξουν στην πίεση και την ένταση; Έχει τον κόσμο που θα την υποστηρίξει μέχρι τέλους;

Ειδικά αυτό με τον κόσμο πρέπει να το λάβουμε πολύ σοβαρά υπ’ όψη μας. Μπορεί να λέμε ότι στο ποδόσφαιρο οι φίλαθλοι είναι ο «δωδέκατος παίκτης», όμως στην πολιτική οι οπαδοί είναι εκείνοι που παίζουν μπάλα.

Είδατε, ας πούμε, τους συγκινητικούς φιλάθλους της Λίβερπουλ; Φαντάζεστε τους οπαδούς κάποιου αντίστοιχου κόμματος ή μιας δημοτικής παράταξης; Μόλις φάνε την τριάρα, θα… την κάνουν για κάπου αλλού.

Στην καλύτερη περίπτωση θα γυρίσουν την πλάτη στην ομάδα τους και δεν θα ξαναπατήσουν στο γήπεδο, μέχρι να τη δουν να ανακάμπτει, διοικητικά, οικονομικά και αγωνιστικά. Όχι να μαλώνουν στα καφενεία για χάρη της…

Εξάλλου, πόσες φορές έχετε ακούσει για φιλάθλους που άλλαξαν ομάδα; Μπορεί να συμβαίνει, αλλά πολύ σπάνια. Οι οπαδοί όμως αλλάζουν κόμματα και παρατάξεις με μεγάλη ευκολία. Είναι κι αλλού πορτοκαλιές…

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εκεί βρίσκεται και η δυσκολία των ηγετών.

Πρώτη τους δουλειά είναι να συγκρατήσουν τον κόσμο, ακόμη και έπειτα από μια βαριά ήττα. Να του τονώσουν το ηθικό. Να τον κάνουν να πιστέψει ότι πρόκειται για μια συγκυριακή δυσκολία που θα ξεπεραστεί.

Το χειρότερο βέβαια είναι όταν βλέπουν να φεύγει ο κόσμος πριν τον τελικό. Όταν, κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για τη μεγάλη μάχη, παίρνουν αρνητικά μηνύματα από τους οπαδούς, τους οποίους θεωρούσαν «δεμένους στο άρμα».

Τότε προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα κλίμα πόλωσης. Προχωρούν σε δηλώσεις, σε φραστικές επιθέσεις κατά των αντιπάλων, σε εικονικές μάχες, στις οποίες υποτίθεται υπερασπίζονται την τιμή και την ιστορία της ομάδας.

Ελπίζουν πως αυτό το κλίμα θα μεταφερθεί και στα καφενεία, δηλαδή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου οι οπαδοί δίνουν τη δική τους μάχη καθημερινά. Και πράγματι, οι πιο αφοσιωμένοι «τσιμπάνε».

Βεβαίως, τα τελευταία χρόνια, έχει διαρρεύσει ότι πολλοί από τους μαχητικούς φιλάθλους δεν είναι παρά έμμισθοι υπάλληλοι, που έχουν μεν επωμιστεί τη μάχη της εξέδρας, αλλά το κάνουν με το αζημίωτο.

Αλίμονο στους αγνούς και τους αθώους, που τρέχουν για το καλό της ομάδας, μένοντας πιστοί σ’ αυτήν, χωρίς να αποβλέπουν σε τίποτε. Μόνο και μόνο για τη χαρά της νίκης. Ποτέ από το χρέος μη κινούντες.

Ξέρετε όμως πολλούς τέτοιους;

 Μπάλα είναι και γυρίζει. Όχι πάντα!

181220 ΤΕΜΠΕΛΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ένας άλλος κόσμος!

Έπεσε στα χέρια μου μια δημοσίευση, ίσως την είδατε κι εσείς, για τα πιο ακριβοπληρωμένα μοντέλα του κόσμου. Συνηθίζεται τέτοιες μέρες, καθώς ο χρόνος κλείνει το κύκλο του, να δημοσιεύονται παρόμοιοι «πίνακες».

Ποιοι αθλητές (στην Ελλάδα όταν λέμε αθλητές εννοούμε ποδοσφαιριστές) ή ποιοι ηθοποιοί κέρδισαν τα περισσότερα χρήματα τη χρονιά που μας πέρασε. Εγώ όμως στάθηκα στα μοντέλα για άλλο λόγο.

Όχι ΜΟΝΟ γι’ αυτόν στον οποίο πήγε το μυαλό σας. Στάθηκα διότι τα μοντέλα απασχολούν τελευταία πολύ περισσότερο την ελληνική κοινωνία απ’ ό,τι τα περασμένα χρόνια. Ο λόγος; Τα έχουμε καθημερινά στις οθόνες μας.

Αν και προσωπικά αποφεύγω να παρακολουθώ τέτοιες εκπομπές, είναι αδύνατον να μην πέσεις πάνω τους, και δεν μιλώ μόνο για το ζάπινγκ, ή για τις επανωτές διαφημίσεις τους που προβάλλονται από τα κανάλια.

Μιλώ για τις κουβέντες, κυρίως σε συντροφιές όπου υπάρχουν γυναίκες (συγγνώμη για τον «σεξισμό») όπου το θέμα εμφανίζεται αρκετά συχνά, αν δεν τις μονοπωλεί. Εξαρτάται από τον μέσο όρο ηλικίας της συντροφιάς.

Καταλαβαίνεις, λοιπόν, ότι απασχολεί πολύ κόσμο, αλλά αυτό δεν είναι που με… απασχολεί. Εμένα με νοιάζει που βλέπω μικρά κορίτσια να παρακολουθούν αυτές τις εκπομπές και μάλιστα όχι απλώς με μια φιλοπερίεργη διάθεση.

Τα νέα κορίτσια (πολλά νέα κορίτσια, για να είμαστε πιο κοντά στην πραγματικότητα) βλέπουν τα μοντέλα και το μόντελινγκ ως κάτι που θα μπορούσαν να κάνουν και τα ίδια, ως μια εύκολη επαγγελματική αποκατάσταση.

Αυτό δεν το δείχνουν μόνο οι αναλύσεις των δεδομένων τηλεθέασης, αλλά και οι τεράστιοι αριθμοί κοριτσιών που εμφανίζονται, όταν γίνονται διαγωνισμοί για τέτοια τηλεοπτικά «παιχνίδια», που μόνο παιχνίδια δεν είναι.

Είπα όμως και εύκολη αποκατάσταση, διότι τα μοντέλα δίνουν την εντύπωση πως δεν χρειάζεται να κάνεις και τίποτε ιδιαίτερο για να γίνεις ένα τέτοιο, απλώς να είσαι όμορφη / όμορφος και να προσέχεις το βάρος σου.

Το πρώτο σου το δίνει η φύση, χωρίς εσύ να προσπαθήσεις. Όσο για το δεύτερο, υπάρχει στις μέρες μας και μια απομυθοποίηση του «σωστού βάρους», αφού μπορεί κανείς / καμία να γίνει και μοντέλο «πλας σάιζ»!

Το άλλο πουλάκι:

Μιλάμε για εκατομμύρια!

Όχι για εκατομμύρια μοντέλα, γι’ αυτά θα μιλήσουμε στη συνέχεια. Εκατομμύρια δολάρια είναι τα κέρδη που είχαν τα δέκα πιο ακριβοπληρωμένα μοντέλα στον κόσμο, για το 2018. Η δέκατη εισέπραξε οκτώ ολοστρόγγυλα.

Πώς να μην αποτελούν πρότυπο για κάποια από τα νέα κορίτσια; Με τον ίδιο τρόπο που τα αγόρια θέλουν να μοιάσουν στους ακριβοπληρωμένους ποδοσφαιριστές που βλέπουν στις τηλεοράσεις. Μόνο που κανείς δεν τους μίλησε για αριθμούς.

Δέκα είναι τα ακριβοπληρωμένα μοντέλα. Και κατάφεραν να ξεχωρίσουν ανάμεσα σε πολλές πάρα πολλές χιλιάδες που ασχολούνται με το μόντελινγκ και σε εκατομμύρια που θα ήθελαν να το κάνουν.

Το ίδιο και οι ποδοσφαιριστές. Εκατομμύρια παιδάκια ξεκινούν παίζοντας μπάλα σε κάθε είδους «ακαδημίες» και κανείς δεν βρίσκεται να τους πει πως, το να γίνουν Μέσι είναι πρακτικώς αδύνατον.

(Σκεφθείτε μόνο πόσες ακαδημίες υπάρχουν στον νομό μας, πόσα παιδάκια προπονούνται καθημερινά σ’ αυτές, και δεν μπορούν να επανδρώσουν μια ΔΟΞΑ, όχι να γίνουν παίκτες παγκοσμίου κλάσεως.)

Κι όμως, η πραγματικότητα διαψεύδει τη στατιστική. Κάποιοι, τελικά, γίνονται Μέσι και Ρονάλντο, κάποιες, παρ’ όλα αυτά, γίνονται σούπερ μόντελ και αμείβονται με εκατομμύρια δολάρια το χρόνο. Άρα το όνειρο μπορεί να μείνει ζωντανό.

Επιτρέψτε μου να πω πως δεν είναι έτσι. Πρώτα πρώτα πρέπει να εξηγήσει κάποιος στα παιδιά μας ότι, αν κανείς «το έχει», θα ξεχωρίσει αμέσως. Και έπειτα, το σπουδαιότερο, ότι όσο προικισμένος και να είναι, απαιτείται τρομερή προσπάθεια.

Να τους πει ότι δεν είναι κακό να έχουμε πρότυπα και να βάζουμε υψηλούς στόχους, αλλά αυτοί πρώτον να είναι κοντά στα μέτρα μας και δεύτερον να τους αντιμετωπίζουμε με τη σοβαρότητα που απαιτείται.

Όχι να στεκόμαστε στα φλας της δημοσιότητας και στα τεράστια εισοδήματα και να μην βλέπουμε τι κρύβεται από πίσω. Όχι δηλαδή να βλέπουμε τα είδωλά μας σαν μια εύκολη και ανώδυνη λύση να γίνουμε πλούσιοι και διάσημοι.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τα πρότυπα είναι καλά!

Μην ξεχνάτε πόσα παιδιά ασχολήθηκαν με το μπάσκετ μόνο και μόνο επειδή είδαν κάποτε τον Γκάλη να παίζει. Και πως από αυτά τα παιδιά προήλθαν όλοι οι μετέπειτα μεγάλοι αστέρες του αθλήματος που έκαναν τη χώρα μας περήφανη.

Κανείς όμως από αυτούς δεν έμεινε στον καναπέ του. Ίδρωσε, μάτωσε, πόνεσε, πέρασε ατέλειωτες ώρες στο παρκέ, ένιωσε μεγάλες πίκρες και απογοητεύσεις, αλλά δεν το έβαλε κάτω και συνέχισε.

Αυτά πρέπει να εξηγούμε στα παιδιά μας, όταν ξεκινούν μια προσπάθεια. Και να τους τονίζουμε πως, αν είναι πράγματι διατεθειμένα να προσπαθήσουν τόσο στη ζωή τους, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα πετύχουν με ό,τι κι αν ασχοληθούν.

Εκείνο που τους κάνει κακό είναι η νοοτροπία πως υπάρχουν άνθρωποι που κερδίζουν εύκολα και γρήγορα πολλά χρήματα, χωρίς να προσπαθήσουν καθόλου. Και πως γίνονται διάσημοι από τη μια στιγμή στην άλλη.

Απλώς και μόνο επειδή είναι… τα παιδιά της μαμάς και του μπαμπά τους και επειδή σκέφτηκαν από πολύ μικρά να γίνουν τοπ μόντελ ή ποδοσφαιριστές παγκοσμίου κλάσεως, κάτι που δεν έχει σκεφτεί κανείς άλλος!

Από αυτή τη σκοπιά, κάτι τηλεοπτικά «παιχνίδια» που στραπατσάρουν τους φιλόδοξους νέους (άλλο αν το κάνουν για λόγους τηλεθέασης) μπορεί να είναι και… διδακτικά.

 Χωρίς να ιδρώσουν τη φανέλα!

180615 ΠΑΡΑΔΕΙΣΕΝΙΟ

Το ένα πουλάκι:

Αρχίζει το ματς…

Προχθές, παιδιά, αισθάνθηκα πολύ μεγάλος. Εννοώ σε ηλικία. Διότι, στις μέρες μας, όταν λέμε κάποιον «μεγάλε», θεωρούμε ότι είναι σπουδαίος σε κάτι. Συνήθως σε κάποια χαζομάρα, αλλά δεν έχει σημασία.

Ακούστε τι έπαθα: Συζητώντας με μια νέα δασκάλα – αναπληρώτρια, φυσικά, πού να βρεθεί νέα διορισμένη;- μου είπε ότι δουλεύει με κάποιους μαθητές της πάνω στο αγαπημένο τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη.

Μαθητές με δυσκολία στη Γλώσσα -στο σπίτι δεν μιλούν τα ελληνικά- και της έκανε εντύπωση που ένα από τα παιδιά «κατανόησε πλήρως το νόημα του τραγουδιού». Τότε κι εγώ –τον μπελά μου γύρευα;- τη ρώτησα κάτι άλλο.

Αν η ίδια «κατανοεί» το σημείο εκείνο που το τραγούδι μιλάει για «του Διακογιάννη τη φωνή», αν ξέρει ποιος είναι ο Διακογιάννης που αναφέρει ο Λουκιανός. Φυσικά δεν ήξερε, δεν τον είχε ακούσει ποτέ.

Γι’ αυτό σας είπα˙ αισθάνθηκα πολύ μεγάλος, αφού για μένα και τους συνομήλικούς μου, ο Γιάννης Διακογιάννης υπήρξε μια εμβληματική μορφή, όχι μόνο ως σπορτσκάστερ. Ήταν, είναι, μια πολυσχιδής προσωπικότητα.

Γεννημένος το 1931 (σήμερα 87 ετών) από Γαλλίδα μητέρα, σπούδασε μουσική στη Γαλλία, όμως η μεγάλη του αγάπη για τη δημοσιογραφία και τον αθλητισμό παραγκώνισε τον έρωτά του για τη μουσική και το τραγούδι.

Ωστόσο, ξέρουμε καλά ότι ήταν βαθύς γνώστης και της γαλλικής, κυρίως, μουσικής. Το σημαντικότερο όμως ήταν πως εξέπεμπε -χωρίς να επιδεικνύει- μια βαθιά μόρφωση και μια αστική ευγένεια, πράγματα δυσεύρετα σήμερα.

Ακόμη και εκείνοι οι αθλητικοί δημοσιογράφοι που θεωρούνται καλοί στο είδος τους (δεν μιλάω για τις αστείες περιπτώσεις του οπαδικού «τύπου») απέχουν πολύ από το… πρότυπο-Διακογιάννης.

Τις περισσότερες φορές, θέλοντας να εντυπωσιάσουν, γίνονται κουραστικοί, μεταφέροντας στους τηλεθεατές πλήθος άχρηστων πληροφοριών που είναι πολύ εύκολο να τις βρει κάποιος σήμερα και δεν χρειάζεται να τις έχει στο προσωπικό του αρχείο.

Από την άλλη, απευθύνονται στους συνομιλητές και τους καλεσμένους τους με εκείνη την κακού τύπου, δήθεν, φιλικότητα, που, αντί να εκπέμπει οικειότητα, φωνάζει από μακριά κακή ανατροφή και άγνοια καλών τρόπων.

Το άλλο πουλάκι:

Αρχίζει το ματς…

Περίμενα να ξαναδώ τον Γιάννη Διακογιάννη στην εκπομπή της ΕΡΤ για το Μουντιάλ, προχθές το βράδυ. Αντ’ αυτού, είδα τον Πρωθυπουργό να δίνει συνέντευξη για την έκβαση της διαπραγμάτευσης για το «μακεδονικό».

Τι να κάνουμε; Δημοσιογράφος ο κύριος Διακογιάννης, θα κατανοήσει, φαντάζομαι ότι η επικαιρότητα πάντοτε προέχει. Εδώ εμείς και παραλίγο να δείξουμε κατανόηση τόσο στον πρωθυπουργό όσο και στους δημοσιογράφους με τους οποίους συνομιλούσε.

Ναι, ναι κατανόηση! Ας ξεκινήσουμε από τους δημοσιογράφους. Οι οποίοι, κάτω από άλλες συνθήκες, θα ήταν πού ευχαριστημένοι από τη συμφωνία, αφού δεν ανήκουν σε εκείνους που… το όνομα τους είναι η ψυχή τους.

Έπρεπε όμως να σταθούν αντιπολιτευτικά απέναντι στον Πρωθυπουργό κι έτσι έκαναν κάτι ερωτήσεις και κάτι σχόλια που λες και τους τα έβγαζες με το τσιγκέλι· λες και έκαναν αγγαρεία. 

Από την άλλη ο πρωθυπουργός που παρουσίασε το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης, τη συμφωνία δηλαδή στην οποία κατέληξαν με τον ομόλογό του, σαν να ήταν η μεγαλύτερη διπλωματική επιτυχία της χώρας.

Και όχι μια αναγκαία συμφωνία, στην οποία -έτσι είναι αυτά τα πράγματα- κάτι δίνεις και κάτι παίρνεις. Είδατε; Επηρεασμένος κι εγώ από το κλίμα των ημερών, παραλίγο να πω κάτι δίνεις και κάτι… σου παίρνουν.

Το ωραίο ήταν όταν ο κύριος Τσίπρας είπε για τον Καμμένο πως «έχει τις αξίες του και τις αρχές του, αλλά δεν είναι έμπορος πατριωτισμού. Δεν θα ρίξει την κυβέρνηση για να κάνει καριέρα, όπως ο κύριος Σαμαράς!»

Την πιθανότητα να μην ρίξει την κυβέρνηση ακριβώς επειδή μόνον έτσι κάνει καριέρα, φαίνεται πως δεν τη σκέφτηκε καθόλου για το συνεταιράκι του.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αρχίζει τα ματς…

Αλλά μην τρελαίνεστε κιόλας. Κρατείστε και κάποιες αντιστάσεις. Εντάξει, είπαμε, μεγάλη γιορτή, σπουδαίοι ποδοσφαιριστές, ιστορικές εθνικές ομάδες, αλλά η ζωή δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο και κυρίως όχι από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Να σας δώσω μια συμβουλή; Μην αφεθείτε χαλαροί. Κάντε ένα πρόγραμμα και με άλλου είδους δραστηριότητες και προσπαθήστε να το ακολουθήσετε, έστω και παράλληλα με το Μουντιάλ, όταν οι αγώνες δεν είναι και οι πιο σπουδαίοι.

Διαφορετικά θα καταλήξετε να χάσετε έναν ολόκληρο μήνα από τη ζωή σας, μόνο και μόνο για να «πετύχετε» δυο τρία καλά παιχνίδια που θα αξίζει τον κόπο να τα παρακολουθήσετε. Αλλά, έναν ολόκληρο μήνα!

Να, εγώ μαθαίνω, ας πούμε ότι σε λίγες μέρες ξεκινούν οι προβολές «θερινού κινηματογράφου», στην αυλή του κτηρίου «Κυριάκος Δοματζόγλου», από την Οικολογική Κίνηση. Δείτε το σαν… ημίχρονο από το Μουντιάλ.

Επειδή μάλιστα έχω και τις πηγές μου, μπορώ να σας δώσω και το θέμα του πρώτου κύκλου προβολών. «Τέσσερις συν μία ταινίες για τον Παράδεισο». Ταινίες που είδαμε και αγαπήσαμε, αλλά αξίζει να τις θυμηθούμε.

Βλέπετε, εκεί στην Οικολογική Κίνηση έχουν την παλιά καλή αντίληψη για το θερινό σινεμά, όταν αυτό ήταν μια ευκαιρία να ξαναδούμε αγαπημένα φιλμ, με πιο «χαλαρή» όμως διάθεση, λόγω της σχετικής ατμόσφαιρας.

Ο Παράδεισος στην Ασία, την Αμερική, την Ευρώπη, σωστό… Μουντιάλ δηλαδή. Έτσι, για να μπαίνουμε και στο πολιτικό κλίμα της εποχής, μια και ακούμε υποσχέσεις πως, στο τέλος του καλοκαιριού, θα βρεθούμε στον Παράδεισο την μεταμνημονιακής εποχής.

Εμείς, καλού κακού, ας προετοιμαζόμαστε.

Ημερομηνίες και ώρες προβολών… προσεχώς!

 Καλό Παράδεισο!

180420 ΚΛΑΔΕΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ο Ναστραντίν Χότζας!

Θυμάμαι ακόμη μια από τις ιστορίες του, όπως μου τις έλεγε η μάνα μου όταν ήταν μικρή. Συγγνώμη, όταν εγώ ήμουν μικρός, ήθελα να πω. Ξέρετε εσείς καμιά μητέρα που να είναι ποτέ μικρή στα μάτια των παιδιών της;

Οι γονείς μας είναι πάντοτε μεγάλοι. Κι εμείς, αντίστοιχα, πάντοτε μικροί. Ακόμη και τώρα, που φτάσαμε σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία από εκείνη που θυμόμασταν τους γονείς μας, όταν ήμασταν παιδιά, αυτό δεν έχει αλλάξει.

Όσο ζουν, αυτό αποτελεί μια παγκόσμια σταθερά. Ο θάνατός τους μας σοκάρει τόσο πολύ ακριβώς επειδή έρχεται να αλλάξει, με βίαιο τρόπο, τον πιο βίαιο που υπάρχει, αυτή την «τάξη». Ξαφνικά, γινόμαστε μεγάλοι.

Ξαφνικά, παύουμε να είμαστε παιδιά, τα παιδιά κάποιου, και ερχόμαστε εμείς πλέον στην πρώτη γραμμή απέναντι στον θάνατο. Αν και σ’ αυτό δεν υπάρχει «σειρά», όσο ζουν οι γονείς μας αυτοί αποτελούν την εμπροσθοφυλακή.

Ξεκίνησα όμως να σας λέω μια ιστορία του Ναστραντίν Χότζα και παρασύρθηκα. Αυτός ο υπέροχος ήρωας της ανατολίτικης σοφίας παρουσιάζεται άλλοτε πολύ έξυπνος και άλλοτε τρομερά αφελής.

Στην ιστορία μας, λοιπόν, σκαρφάλωσε μια φορά σε ένα δέντρο και πριόνιζε για να κόψη το κλαδί πάνω στο οποίο καθόταν. Ένας περαστικός που τον είδε τον προειδοποίησε: «Ε, Ναστραντίν Χότζα, έτσι που κάνεις θα πέσεις από το δέντρο».

Εκείνος όμως δεν έδωσε σημασία και συνέχισε τη δουλειά του. Όταν πριόνισε το μεγαλύτερο τμήμα του κλαδιού, εκείνο έσπασε και ο Χότζας βρέθηκε στη γη, ευτυχώς χωρίς να χτυπήσει πολύ σοβαρά.

Το πρώτο πράγμα όμως που σκέφτηκε ήταν πως ο περαστικός εκείνος, για να μπορεί να προβλέπει τα μελλούμενα με τέτοια ακρίβεια, σίγουρα είναι ένα πολύ ικανός μάντης. Έτρεξε, λοιπόν, και τον πρόλαβε.

«Εσύ που βλέπεις όσα θα συμβούν, θέλω να μου πεις πότε θα πεθάνω». Μάταια ο άνθρωπος προσπαθούσε να τον πείσει ότι δεν μάντεψε τίποτε απολύτως, απλώς έβγαλε ένα λογικό συμπέρασμα. Ο Χότζας επέμενε. 

Τελικά, για να τον ξεφορτωθεί, αναγκάστηκε να του πει κάτι. «Στο τέλος αυτού του μήνα θα πεθάνεις». Ο Χότζας τον άφησε και έτρεξε να προετοιμαστεί για τον βέβαιο θάνατό του∙ είχε πολλά να κάνει.

Αφού τακτοποίησε όλες τις εκκρεμότητές του, αφού έκανε τη διαθήκη του, αφού αποχαιρέτησε όλους τους συγγενείς και τους φίλους του, πήρε το δρόμο κατά την έρημο. Εκεί άνοιξε έναν λάκκο, ξάπλωσε μέσα και περίμενε.

Το άλλο πουλάκι:

Περίμενε τον θάνατό του.

Κάποια στιγμή άκουσε από μακριά κουδούνια να πλησιάζουν. «Έρχονται οι άγγελοι να πάρουν την ψυχή μου», σκέφτηκε. Και, περίεργος όπως ήταν, σήκωσε το κεφάλι του να δει την άφιξη των αγγέλων.

Στην πραγματικότητα όμως επρόκειτο για ένα καραβάνι φορτωμένες καμήλες, οι οποίες πλησίαζαν προς το μέρος του. Οι οποίες, μόλις είδαν ένα ανθρώπινο κεφάλι να ανασηκώνεται μέσα από την άμμο, κατατρόμαξαν.

Πέταξαν το φορτίο τους κι άρχισαν να τρέχουν πανικόβλητες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Οι καμηλιέρηδες, όταν κατάλαβαν τι έγινε, έπιασαν τον Ναστραντίν Χότζα και τον έκαναν μαύρο στο ξύλο.

Δαρμένος άσχημα εκείνος, γύρισε κάποια στιγμή στο χωριό του. Όταν τον είδαν οι συγχωριανοί του έτσι, νόμισαν πως πέθανε και αναστήθηκε, ότι γύρισε από τον άλλο κόσμο. Τον ρώτησαν, λοιπόν, να τους πει πώς είναι τα πράγματα εκεί.

«Αφήστε τα, καλοί μου άνθρωποι», απάντησε εκείνος.

«Ξύλο και το μέγα έλεος!»

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πώς σας φάνηκε;

Δεν χρειάζεται να είστε αυστηροί και να την κρίνετε με τα σημερινά δεδομένα, με τις παραστάσεις που έχουμε από χίλιες δυο πηγές μικροί κει μεγάλοι. Φανταστείτε την ενταγμένη στην αγροτική κοινωνία.

Να την διηγείται ένας μεγάλος και να ακούν οι νεότεροι και τα παιδιά, ας πούμε ενώ «μπουρλιάζουν». Σ’ αυτή την ιστορία, ο δημοφιλής ήρωας φέρεται τρομερά ανόητα και αυτό το πληρώνει.

Την θυμήθηκα καθώς έβλεπα πριν από μερικές μέρες τον βουλευτή εκείνον της Θεσσαλονίκης να φωνάζει, μαζί με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ, «να καεί, να καεί…»

Ποιο; Το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται!

Το μαγαζί στο οποίο εργάζεται (αν οι βουλευτές όπως αυτός εργάζονται και δεν επιτελούν λειτούργημα). Που το αποκαλεί όπως το αποκάλεσε, πιστεύοντας αφελώς πως, επειδή στάθηκε απέναντι, αυτός εξαιρείται.

Κυρίως όμως μη καταλαβαίνοντας πού μας οδήγησε και πού θα μας πάει ακόμη η αντιμετώπιση αυτή των θεσμών της κουτσής και στραβής μας δημοκρατίας, η οποία όμως είναι χίλιες φορές προτιμότερη.

Και σκέφτηκα πως, αν η αφέλεια και η ανοησία τιμωρείται, τουλάχιστον όπως τιμωρήθηκε ο Ναστραντίν Χότζας, τότε θα έπρεπε να πάθει κάτι πολύ σοβαρό, για να καταλάβει το μέγεθος της ανοησίας που διέπραξε.

Ωστόσο, μαθαίνω ότι η Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής τον τιμώρησε με την αυστηρότατη ποινή της «πολιτικής αποδοκιμασίας»! Τέτοιο πράμα! Που πάει να πει ότι πρέπει τώρα να κάθεται κάπου μόνος και να μετανοεί για το σφάλμα του.

Από την άλλη, ίσως να αναλογίζεται τα ψηφαλάκια που μπορεί να του δώσουν κάποιοι από τους ΠΑΟΚτζήδες που τον άκουσαν να τους συνοδεύει στο σύνθημά τους και έτσι κάπως να παρηγοριέται.

Διότι, αποδοκιμασία είναι αυτή και μάλιστα πολιτική. Δεν χωνεύεται εύκολα!

 Καλύτερα «μαύρος» από το ξύλο!

180313 ΑΗΔΙΑΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Το έχουμε πει πολλές φορές.

Αν και δεν μας αρέσουν οι γενικεύσεις και οι αφορισμοί, πιστεύουμε ότι όποιος ασχολείται σοβαρά με το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει κάποιο πρόβλημα. Και δεν θέλω να ακούσω κουβέντα για τον «βασιλιά των σπορ» και άλλα τέτοια.

Σου αρέσει, κύριε, το ποδόσφαιρο; Αγαπάς την μπάλα; Έχεις ένα σωρό επιλογές. Μπορείς να πάρεις ένα τόπι και πέντε φίλους σου και να παίξετε να ευχαριστηθείτε. Αν θέλετε να δώσετε ενδιαφέρον, βάλτε μέσα και τις μπύρες.

Όποιοι χάσουν θα πληρώσουν μετά τις μπύρες. Οι νικητές, εναλλακτικά, μπορούν να πληρώσουν τα σουβλάκια. Και όλοι μαζί να αποφασίσουν για τον πολυτιμότερο… χασογκόλη του αγώνα!

Έτσι, μάλιστα! Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, και όσοι το παίζουν το κάνουν για να αθληθούν (λέμε, τώρα) και για περάσουν ευχάριστα με τους φίλους τους. Και μπορεί να θεωρηθεί ο βασιλιάς των σπορ.

Γιατί; Για πολλούς λόγους. Διότι έχει λίγους και απλούς κανονισμούς. Παίζεται οπουδήποτε, αρκεί ένας στοιχειωδώς ανοικτός χώρος με δυο πέτρες για τέρμα, και δεν χρειάζονται ιδιαίτερα σωματικά προσόντα.

Αφήστε που και η μπάλα μπορεί να είναι… οτιδήποτε.

Παρένθεση: Αυτή η φράση μου θυμίζει τηλεοπτικό παιχνίδι ερωτήσεων, οι οποίες προκύπτουν από κατηγορίες τις οποίες επιλέγουν οι παίκτες.

Οι κατηγορίες είναι λέξεις από τις οποίες όμως είναι αδύνατον να φανταστείς το είδος των ερωτήσεων. Ωστόσο, οι παίκτες επιμένουν να προβληματίζονται, επειδή μια από τις δυο προτεινόμενες λέξεις «μπορεί να είναι οτιδήποτε».

Αυτή η έκφραση, που είναι και εκείνη που ακούγεται πιο συχνά στο παιχνίδι (ακόμα και από την εντολή της παρουσιάστριας για την άφιξη του φύλακα με τα χρήματα) έχει γίνει ανέκδοτο στην παρέα. Κλείνει η παρένθεση.

Σ’ αρέσει λοιπόν η μπαλίτσα; Μπορείς να πάρεις και το παιδί σου και να πάτε σε έναν ανοικτό χώρο, όπου θα του δείξεις… «τι παικταράς ήταν ο μπαμπάς στα νιάτα του». Να περάσετε και λίγο πολύτιμο χρόνο μαζί.

Υπάρχουν και άλλες εναλλακτικές. Διότι μπορεί πράγματι να σου αρέσει το ποδόσφαιρο που παίζεται από επαγγελματικές ομάδες, από παίκτες υψηλών δυνατοτήτων και από προπονητές που πάνε το άθλημα μπροστά.

Το άλλο πουλάκι:

Δες ευρωπαϊκά παιχνίδια!

Βρες και μια καλή ομάδα να την υποστηρίζεις (αφού θα την υποστηρίζεις εσύ θα είναι σίγουρα η καλύτερη) πάρε και τους φίλους σου μπροστά σε μια εντυπωσιακή τηλεόραση και απολαύστε.

Απολαύστε ποδόσφαιρο, μαζί με τον καφέ ήτο ποτό σας. Ευτυχώς, στις μέρες μας, μπορεί να δει κανείς σχεδόν καθημερινά κάποιον τέτοιον αγώνα υψηλών προδιαγραφών και να ευχαριστηθεί μπάλα.

Εκεί θα κάνει και τις απαραίτητες συγκρίσεις. Και θα διαπιστώσει πως κάθε σύγκριση με ομάδες και αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος είναι εκτός πραγματικότητας. Είναι σαν να βλέπεις άλλο άθλημα.

Παρατηρήσατε, φαντάζομαι, ότι στέκομαι μόνο στο αγωνιστικό κομμάτι. Αφήνω, όπως βλέπετε, από έξω όλα τα παρατράγουδα, εκείνα που κάνουν το ελληνικό πρωτάθλημα μια διαδικασία ντροπής. Ακόμη και για εμάς που δεν το παρακολουθούμε.

Η πλάκα είναι πως εκείνοι που το παρακολουθούν ξέρουν εδώ και χρόνια ότι το πρωτάθλημα έχει πάψει να παίζεται μέσα στα γήπεδα. Άλλοι είναι οι χώροι και οι τρόποι με τους οποίους διεκδικείται και κερδίζεται.

Ωστόσο επιμένουν όχι μόνον να το παρακολουθούν, αλλά και να φανατίζονται, να μαλώνουν για τις ομάδες, να εμπλέκονται σε διαδικτυακούς καβγάδες και να προσπαθούν να πείσουν τους άλλους για το δίκιο τους.

Το πιο συνηθισμένο, φυσικά, επιχείρημα είναι πως «και οι άλλοι τα ίδια κάνουν». Φαίνεται πως ο καθένας είναι έτοιμος να συγχωρήσει στην ομάδα του οποιαδήποτε ενέργεια θα φέρει την επιτυχία, πράγμα που φυσικά δεν αναγνωρίζει στους αντιπάλους.

Αφήστε που, για ένα πολύ μεγάλο μέρος των οπαδών, ο τρόπος υποστήριξης της ομάδας τους εμπεριέχει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα της φυλής. Το μόνιμο αίσθημα του αδικημένου, καθώς και τη βεβαιότητα ότι πάντοτε φταίνε κάποιοι άλλοι.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μην πω το άλλο…

Αν τον ρωτήσεις κατά μόνας και όταν είναι ήρεμος, θα σου πει πρώτος από όλους εκείνος πως δε αξίζει να ασχολείσαι με το ελληνικό ποδόσφαιρο, επειδή… και θα σου αναπτύξει χίλιους λόγους.

Εμείς πώς νομίζετε ότι γνωρίζουμε όσα γνωρίζουμε;

Θα σου πει για τους προέδρους, και τους παράγοντες, από τους οποίους ελάχιστοι ενδιαφέρονται πραγματικά για την ομάδα.

Θα σου πει για την μάστιγα των οργανωμένων συνδέσμων «φιλάθλων», τους οποίους όμως κανείς δεν τολμά να πειράξει, διότι αποτελούν οπαδικούς ή/και κομματικούς «στρατούς» που όλοι θέλουν να έχουν στο πλευρό τους.

Θα σου πει για τις «αθλητικές» εφημερίδες, η απαγόρευση κυκλοφορίας των οποίων θα έπρεπε να είναι η πρώτη ενέργεια εκείνου που θα ήθελε πραγματικά να εξυγιάνει το ελληνικό ποδόσφαιρο. Κι ας θεωρηθεί λογοκρισία!

Θα σου πει για τον υπόκοσμο του ποδοσφαίρου, στον οποίο συναντάς από πράκτορες στοιχημάτων, παράγοντες και διαιτητές, μέχρι αθλητικούς δικαστές και πολιτικούς, επειδή όλοι κάτι έχουν να κερδίσουν από αυτή τη διαπλοκή.

Θα σου τα πει όλα. Ωστόσο, την επόμενη φορά που θα έχει αγώνα ελληνικού πρωταθλήματος, θα είναι εκεί, να παρακολουθήσει την εξέλιξη του παιχνιδιού, να εκνευριστεί, να φανατιστεί και να ανεβάσει πίεση.

Γι’ αυτό σας είπαμε στην αρχή. Δεν μπορεί, κάποιο σοβαρό πρόβλημα θα έχει για να ασχολείται με το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Σοβαρά!

«Σειρά τους και σειρά μας!»

180309 ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΦΙΛΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ασπάλαθος!

Για να πω την αλήθεια, αυτό το φυτό το έμαθα με αφορμή το ποίημα του Γιώργου Σεφέρη «Επί Ασπαλάθων», το τελευταίο ποίημά του, στο οποίο μιλά για την τιμωρία των τυράννων∙ βλέπετε το έγραψε τον Μάρτιο του 1971.

Το ποίημα δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ, τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, τρεις μέρες μετά τον θάνατο του ποιητή. Εμείς το γνωρίσαμε αργότερα, στα φοιτητικά μας χρόνια. Μαζί μ’ αυτό και τον Ασπάλαθο.

Πρόκειται για έναν θάμνο, με πολλά αγκάθια, που ανθίζει τέτοια εποχή και βγάζει κάτι όμορφα κίτρινα λουλούδια. Λένε ότι το όνομά του προέρχεται από μια άγνωστη προελληνική γλώσσα της Μεσογείου.

Περιγράφεται από τον Πεδάνιο Διοσκουρίδη (40-90 μ. Χ.), στο πεντάτομο έργο του «Περί ύλης ιατρικής», όμως είναι περισσότερο γνωστό από το απόσπασμα του Πλάτωνα από την «Πολιτεία», απόσπασμα που ενέπνευσε και τον Σεφέρη.

Εκεί ο Πλάτωνας μιλάει για τον Αριδαίο, τύραννο σε μια πόλη της Παμφυλίας, ο οποίος σκότωσε τον πατέρα και τον αδελφό του, βρήκε όμως γι’ αυτό σκληρή τιμωρία στον κάτω κόσμο. Δεμένο χειροπόδαρα τον έγδαραν και τον έσερναν πάνω σε ασπαλάθους.

Ο Γιώργος Σεφέρης, βλέποντας σε μια εκδρομή, ανήμερα του Ευαγγελισμού, στο Σούνιο, τους ασπάλαθους να δείχνουν «έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια / και τους κίτρινους ανθούς», θυμάται το απόσπασμα από τον Πλάτωνα.

Επιστρέφοντας το βράδυ στο σπίτι του, το αναζητά και μας το μεταφέρει, θυμίζοντάς μας με ποιο τρόπο «στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του / ο Παμφύλιος Αριδαίος ο πανάθλιος Τύραννος».

Το ερώτημα είναι πώς και το θυμηθήκαμε εμείς σήμερα. Θα σας το πω, γιατί αξίζει τον κόπο να το συζητήσουμε. Ο Ασπάλαθος είναι μια ομάδα ποδοσφαίρου στην ερασιτεχνική κατηγορία των Χανίων.

Μια ομάδα με πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Όταν λέμε ιστορία, μην πάει ο νους σας δεκαετίες πίσω, ούτε καν χρόνια. Πρόκειται για ομάδα η οποία φύτρωσε, όπως ο θάμνος από τον οποίο πήρε το όνομά της, πέρσι το καλοκαίρι.

Φέτος, δηλαδή, διανύει το πρώτο της πρωτάθλημα και τα πάει πάρα πολύ καλά. Όχι, δεν είναι ψηλά στη βαθμολογία, τα πάει καλά σε σχέση με τους στόχους που έχει βάλει. Είναι μέσα σε όλους, όπως λένε και στην ποδοσφαιρική γλώσσα.

Το άλλο πουλάκι:

Ποιοι είναι οι στόχοι τους;

Όσο παράξενο και να ακούγεται για μια ποδοσφαιρική ομάδα, στόχος τους είναι να… παίξουνε μπαλίτσα. Χαλαρά, χωρίς άγχος, να παίξουν για να ευχαριστηθούν, όπως κάναμε παιδιά στις αλάνες.

Άλλος στόχος είναι να μπορέσουν να παρουσιάσουν ένα σύνολο το οποίο έχει αυτοοργανωθεί και διοικείται από τη γενική συνέλευση των μελών του, όπου παίρνονται όλες οι αποφάσεις, όχι κατά πλειοψηφία, αλλά ομόφωνα!

Να παραμείνουν μια παρέα που παίζει μπάλα, περνάει καλά, απολαμβάνει τις μπύρες και τα σουβλάκια στο τέλος του αγώνα και δεν έχει κανένα άγχος για τη νίκη και τη βαθμολογική εξέλιξη της ομάδας.

Αν έρθουν, καλώς. Αν όχι, δεν τρέχει και τίποτε. Βλέπουμε δηλαδή μια ομάδα που προβάλλει εντελώς διαφορετικά πρότυπα από εκείνα που έχουν καθιερωθεί στον χώρο του ποδοσφαίρου, δυστυχώς και στο ερασιτεχνικό επίπεδο.

Την ώρα που όλοι κυνηγούν τη νίκη και μόνον αυτή, την ώρα που θυσιάζουν τα πάντα για ένα καλό αποτέλεσμα, για μια καλύτερη θέση στη βαθμολογία, η ομάδα του Ασπαλάθου προτείνει μια διαφορετική αντιμετώπιση.

Διαβάζουμε στη σελίδα τους: «Ξεκινώντας με ομάδα ποδοσφαίρου ανδρών –και με απώτερο σκοπό τη δημιουργία κι άλλων τμημάτων στο μέλλον– θέλουμε να σπείρουμε και εμείς το μικρόβιο μιας διαφορετικής έννοιας του αθλητισμού στην πόλη που ζούμε.

Αυτό σημαίνει ότι αυτο–οργανώνουμε τις προπονήσεις μας με συλλογικό τρόπο, είμαστε ενάντια στην εμπορευματική μορφή του αθλητισμού γενικότερα, εναντιωνόμαστε στην ιεραρχία λειτουργώντας με οριζόντιες διαδικασίες». 

Εκείνο όμως που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι η συμπεριφορά των φιλάθλων της ομάδας, η οποία βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με αυτή των ποδοσφαιριστών και, εννοείται, έξω από τα καθιερωμένα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Φίλαθλοι και όχι οπαδοί.

Πρώτα πρώτα καλαμπουρίζουν στο κάθε παιχνίδι, βγάζοντας σατυρικά και αυτόσαρκαστικά συνθήματα που σκορπούν γέλιο ακόμη και στους αντιπάλους: «Τα καλύτερά μας γκολ δεν τα έχουμε φάει ακόμη»!

Πανηγυρίζουν με τις επιτυχίες της ομάδας τους, δεν ξεχνούν όμως και να χειροκροτούν εκείνες των αντιπάλων. Και, φυσικά, προσκαλούν παίκτες και φιλάθλους να τους κάνουν συντροφιά στο τσιμπούσι που στήνεται στο τέλος του ματς.

Δεν είναι όμως αφελείς. Έχουν σαφή πολιτικό προσανατολισμό, που τους τοποθετεί απέναντι σε κάθε είδους φασισμό, τοποθέτηση που δεν έχουν αντίρρηση να την πληρώνουν με τιμωρία της ομάδας τους, όταν αναρτούν πανό με… πολιτικά συνθήματα.

Όπως όταν πήγαν για αγώνα στην Κάντανο, χωρίο το οποίο έκαψαν οι ναζί στις 3 Ιουνίου το 1941, εκτελώντας 180 κατοίκους, και ανάρτησαν πανό που έλεγε: «Την Κάντανο, τα Ανώγεια, τα κάψαν οι ναζί, φασίστες δεν χωράνε σ’ ολόκληρη τη γη».

Ο διαιτητής διέκοψε το ματς και τώρα περιμένουν την απόφαση για την τιμωρία τους. Στο μεταξύ, ανέβασαν στο φέισμπουκ και είδαμε κι εμείς τις επιγραφές που τοποθέτησαν οι Γερμανοί μετά την καταστροφή του χωριού.

Τι σας λέγαμε τις προηγούμενες μέρες; Αν θέλεις να αλλάξεις κάτι στον κόσμο, δεν χρειάζεται να σπάζεις και να ρημάζεις. Δείξε στην πράξη πώς εννοείς αυτή την αλλαγή.

Ε, ο Ασπάλαθος έχει άποψη για το ποδόσφαιρο (και όχι μόνο) και την θέτει στην κρίση όλων μας.

Γκολ στη βλακεία!