190607 ΑΚΑΝΟΝΙΣΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Επιστροφή στην καθημερινότητα;

                 

Προσοχή γιατί μπορεί να κάνουμε το σφάλμα που κάνουν πολλοί και μπερδεύουν την καθημερινότητα με την κανονικότητα. Αυτά μπορεί να ταυτίζονται αλλού, όχι όμως εδώ, στη πιο όμορφη χώρα του κόσμου.

Που κατοικείται από τους πιο δημοκρατικούς πολίτες. Ας πούμε καθημερινότητα είναι να πιάνουν οι άλλοι και να «διακοσμούν» τα ολοκαίνουρια βαγόνια ενός συρμού που δεν έχει τεθεί ακόμη σε λειτουργία.

Αυτό είναι κάτι που μπορεί να θεωρηθεί κανονικό; Ξέρω τι θα απαντήσουν κάποιοι. Όσο κανονικό είναι και το να εγκαινιάζεις, και μάλιστα όχι μόνο μια φορά, βαγόνια και συρμούς που θα λειτουργήσουν μετά από χρόνια. 

Άλλο το ένα και άλλο το άλλο! Ας αφήσουμε το άλλο που, εν μέρει, απαντήθηκε στις εκλογές και ας πιάσουμε το ένα. Το οποίο, ενίοτε, παίρνει και πιο εξτρίμ μορφές, όπως, ας πούμε η εικαστική παρέμβαση στους τοίχους της Βουλής.

Αυτή η παραβατικότητα, που είναι καθημερινότητα και τείνει να γίνει κανονικότητα, έχει βαθιές ρίζες στην ελληνική κοινωνία. Προέρχεται από μια κακώς νοούμενη ελευθερία, η οποία έχει κάψει πολλά σπίτια.

Πρώτα από… παιδαγωγική άποψη. Δεν ξέρω πώς, αλλά εκεί, στα μέσα της δεκαετίας του 1970 (προφανώς έχει σχέση με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας) έφτασαν και στη χώρα μας οι αρχές τής νέας, ή αντιαυταρχικής, αγωγής.

Οι οποίες συμπλήρωναν ήδη αρκετές δεκαετίες στον υπόλοιπο κόσμο, όμως στη χώρα μας έφτασαν με σχετική καθυστέρηση, λόγω των πολέμων και της δικτατορίας που προηγήθηκαν. Και, όπως συμβαίνει συνήθως, διαστρεβλωμένες.

Η αυτενέργεια και η ελευθερία λοξοδρόμησαν και αφέθηκαν να γίνουν ασυδοσία. Η αντιαυταρχικότητα έγινε ατιμωρησία. Η παιδοκεντρική αντίληψη παρερμηνεύτηκε και μετέτρεψε το παιδί σε δικτατορίσκο.

Για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται (αν και είμαι βέβαιος ότι το ξέρετε πολύ καλά) σας μεταφέρω ένα απόσπασμα από πανεπιστημιακές σημειώσεις του μαθήματος «Σύγχρονες Παιδαγωγικές Κατευθύνσεις»:

«Η επίπληξη δημιουργεί δυσάρεστα συναισθήματα, περιορίζει τη δραστηριότητα του παιδιού, αυξάνει το συναίσθημα της ανασφάλειας και καταπιέζει τους τρόπους εκδήλωσης της συμπεριφοράς του.

Η απειλή προξενεί άγχος και αυξάνει την επιθετικότητα του παιδιού. Η τιμωρία μπορεί να οδηγήσει στη φυγή, στο ψέμα, στην απάτη, στην ανασφάλεια, σε συναισθήματα κατωτερότητας ή στο μίσος.

Η πλειονότητα των σύγχρονων παιδαγωγών θεωρούν τις ποινές λειτουργικά αναποτελεσματικές και παιδαγωγικά απαράδεκτες». Κι έτσι, με παιδιά που δεν γνώρισαν τι θα πει τιμωρία, δηλαδή ανάληψη ευθύνης, φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα.

Το άλλο πουλάκι:

Ήρθε και ο… δικαιωματισμός!

Τα παιδιά απέκτησαν ένα σωρό δικαιώματα, δηλαδή αυτά προϋπήρχαν, μόνο που τώρα τα γνώρισαν και έμαθαν να τα διεκδικούν, χωρίς όμως ποτέ κανείς να τους πει ότι δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις δεν υπάρχουν.

Θυμάμαι πώς έκανε το αντίστοιχο μάθημα ένας παλιός δάσκαλος. Καθόταν και συζητούσε με τα παιδιά ένα προς ένα τα δικαιώματά τους. Σε διπλανή όμως στήλη στον πίνακα, έγραφε όλες τις αντίστοιχες υποχρεώσεις.

Έτσι το παιδί έβλεπε ότι παράλληλα με το δικαίωμά του στη μόρφωση υπάρχουν οι υποχρεώσεις να φοιτά στο σχολείο ανελλιπώς, να διαβάζει τα μαθήματα και να εκτελεί τις εργασίες του, να συνυπάρχει με άλλα παιδιά…

Καταλάβαινε ότι μαζί με το δικαίωμά του για παιχνίδι πηγαίνουν ένα σωρό υποχρεώσεις, από την υπακοή στους κανόνες και τον σεβασμό των αντιπάλων, μέχρι ην τήρηση των ωρών κοινής ησυχίας.

Το «μάθημα» όμως συνήθως δεν γίνεται έτσι και εκείνο που μένει στα παιδιά είναι τα δικαιώματά τους. Αυτό, μαζί με την άλλη παρανόηση, εκείνη της αγωνιστικής διεκδίκησής τους, μας έφεραν στο χάλι που είμαστε.

Διότι ελάχιστοι επίσης γονείς ή εκπαιδευτικοί εξήγησαν στα παιδιά τι ακριβώς ήταν το Πολυτεχνείο και ποιες πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες οδήγησαν σ’ αυτό. Εκείνο που έμεινε ήταν «η υποχρέωση σε νέους αγώνες και το δικαίωμα στην κατάληψη». 

Έτσι, με εντελώς διαστρεβλωμένη την αντιαυταρχική αγωγή και πλήρως παρανοημένο το διεκδικητικό πνεύμα, μεγαλώσαμε γενιές παιδιών που δεν γνωρίζουν όρια στη συμπεριφορά τους και αυτοαποκαλούνται «αντιεξουσιαστές».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ενώ ασκούν εξουσία!

Είτε μέσα στο σπίτι τους, είτε στο σχολείο, είτε αργότερα στην κοινωνία, η εξουσία των παιδιών (και των «παιδιών») γίνεται ολοένα και πιο αυθαίρετη, ολοένα και πιο καταπιεστική, ολοένα και πιο βίαιη.

Εντάξει, το ξέρω ότι δεν είναι σωστό να γενικεύουμε, υπάρχουν και παιδιά που μεγαλώνουν με άλλες αρχές, όμως εδώ μιλάμε για ένα φαινόμενο που το χαρακτηρίσαμε από την αρχή ως καθημερινότητα.

Φανταστείτε όμως μια διαφορετική τέτοια. Μια καθημερινότητα, ας πούμε, όπου ο κάθε μαθητής θα είχε χρεωμένο το βιβλίο του, το θρανίο του, ακόμη και ένα τμήμα από τον σχολικό κήπο. (Υπάρχουν ακόμη τέτοιοι;)

Οποιαδήποτε «φθορά» θα ήταν υποχρεωμένος να την επιδιορθώσει ή να την αντικαταστήσει, έτσι ώστε να παραδώσει αυτό που χρεώθηκε όπως το παρέλαβε. Αντίστοιχα, σε καταστροφές που προκαλούνται σε δημόσια ή ιδιωτική περιουσία.

Το έχουμε ξαναπεί. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερα πειθαρχικά μέτρα. Μια βούρτσα (ίσως δύο, η δεύτερη για τον πατέρα του) και ένας κουβάς μπογιά, για να αποκατασταθεί ο μουτζουρωμένος με ανοησίες τοίχος του γείτονα.

Αυτό όμως, όπως καταλαβαίνετε, προϋποθέτει μια κοινωνία που δεν λέει «έλα, μωρέ, παιδιά είναι», ούτε θεωρεί την «ήπια παραβατικότητα»… μορφή έκφρασης ανήσυχων νέων. Απαιτεί μια υπεύθυνη κοινωνία.

Υπεύθυνη, πρωτίστως, απέναντι στα παιδιά της!

Κανονικότητα, χωρίς… κανόνες!

190507 ΦΙΛΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τι άλλο συνέβη;

                 

Κατά τη διάρκεια της απουσίας μας εννοώ. Νομίζω ότι ένα από τα γεγονότα που σημάδεψαν την επικαιρότητα των ημερών, και που μας απασχολούν ακόμη, ήταν η συμπεριφορά του κυρίου (τρόπος τού λέγειν) Πολάκη.

Θυμάμαι σας το είπα και άλλη φορά, με το εν λόγω πρόσωπο αποφεύγω συστηματικά να ασχοληθώ, διότι πιστεύω πως αντιπροσωπεύει το πιο χαρακτηριστικό δείγμα εκείνου που λέει ο λαός μας «απ’ όπου και να τον πιάσεις λερώνεσαι».

Προσοχή, για να μην παρεξηγηθώ. Δεν μ’ ενδιαφέρει αν είναι καλός γιατρός. Δεν μ’ ενδιαφέρει ακόμη και αν κάνει καλά τη δουλειά του στο πόστο που του ανέθεσε ο πρωθυπουργός. Για μένα ένας πολιτικός (πρέπει να) είναι κάτι άλλο.

Ο πολιτικός είναι, κατά το Ευαγγέλιο, «πόλις επάνω όρους κειμένη». Τη βλέπουν όλοι από παντού, δεν μπορεί να κρυφτεί. Πόσω μάλλον σήμερα, που η ζωή όλων μας παρακολουθείται στενά.

Ένας πολιτικός επομένως, διδάσκει, όπως ακριβώς και ένας δάσκαλος. Πρωτίστως με τη στάση του και δευτερευόντως με αυτά που λέει (ή γράφει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως είναι η μόδα).

Τι διδάσκει όμως ο Παύλος Πολάκης; Θα το πω όσο πιο απλά γίνεται, για να το καταλάβει και ο ίδιος, γιατί έχω την εντύπωση πως διαθέτει ένα δίκτυο που παρακολουθεί οτιδήποτε γράφεται ή λέγεται για την αφεντιά του:

Διδάσκει πως ηθικό είναι… να μην κλέβεις το δημόσιο. Μόνον αυτό! Οτιδήποτε άλλο κάνεις ή πεις, δικαιολογείται, για να μην πω καθαγιάζεται, από το γεγονός ότι εσύ υπήρξες ακέραιος, δεν άπλωσες χέρι στο ταμείο.

Αν μάλιστα μπορείς να υποστηρίξεις πως δίνεις τη μάχη για να πιαστούν και να τιμωρηθούν όσοι το έπραξαν, τότε δεν χρειάζεται καμιά απολύτως άλλα απόδειξη της ηθικής σου ανωτερότητας. Είσαι σούπερ! 

Από εκεί και πέρα, είσαι ελεύθερος να λες και να κάνεις οτιδήποτε (και με οποιονδήποτε τρόπο) όντας βέβαιος πως «τους έχεις όλους», πως τίποτε δεν σε κουνά από το βάθρο (κάνει ρίμα με τον βόθρο) σου.

Κι αν κάποιος βρεθεί να σου αντιγυρίσει μια κουβέντα; Κι αν κάποιος επιχειρήσει να σου ασκήσει κριτική, όπως επιβάλλεται απέναντι σε δημόσιο πρόσωπο που κατέχει αξίωμα; Κι αν κάποιος τολμήσει…

Το άλλο πουλάκι:

Δεν θα τολμήσει!

Αν το κάνει, κακό του κεφαλιού του. Τον πήρε και τον σήκωσε. Αφήστε που κινδυνεύει να βρεθεί και μερικά μέτρα κάτω από τη γη. Συμβολικά έτσι; Ο λόγος που το λέει. Δεν πιστεύω να παίρνει κανείς στα σοβαρά τέτοιες κουβέντες!

Το λιγότερο όμως που έχει να πάθει είναι να κατηγορηθεί για ιδιοτέλεια. Πως ο λόγος που επιτίθεται στον υφυπουργό είναι επειδή έχει ταχθεί με τα συμφέροντα εναντίον των οποίων εκείνος μάχεται νυχθημερόν.

Για να το πω απλά, ο Πολάκης τού χαλάει τη δουλειά και γι’ αυτό του επιτίθεται, μήπως και μπορέσει ή να τον κάνει να καταθέσει τα όπλα, ή να αναγκάσει τον πρωθυπουργό να τον απομακρύνει από το συγκεκριμένο πόστο.

Αν το καλοσκεφτείτε, μια τέτοια «γραμμή άμυνας», δηλαδή επίθεσης κατά πάντων, είναι πολύ έξυπνη. Στην πραγματικότητα αποτελεί μια προειδοποίηση προς τον Αλέξη Τσίπρα, μη τυχόν και πειράξει τον αψύ Σφακιανό.

Είδατε τι έγινε με τον Φίλη; Τα έβαλε με την Εκκλησία, ο Τσίπρας τον απομάκρυνε και όλοι είπαν το προφανές, ότι προτίμησε να τα έχει καλά με τον Αρχιεπίσκοπο, παρά με τον υπουργό που ο ίδιος είχε τοποθετήσει.

Αν λοιπόν, απομακρύνει τον Πολάκη, ο οποίος τα έχει βάλει όχι μόνο με τα οργανωμένα συμφέροντα που λυμαίνονταν την Υγεία, αλλά και με τα συστημικά Μέσα και τα βοθροκάναλα, τι να υποθέσει κανείς;

Ότι ο πρωθυπουργός προτιμά να τα έχει καλά με όλους αυτούς; Είναι ποτέ δυνατόν; Γι’ αυτό και προσπαθεί να τον υπερασπιστεί μέχρι τέλους, έστω κι αν ξέρει πως η συνολική του εικόνα κάνει κακό στην παράταξη.

Η απομάκρυνσή του θα κάνει μεγαλύτερο. Εξάλλου, ο Πολάκης ανήκει σε εκείνους τους ανθρώπους για τους οποίους, αν είναι να έχεις παρτίδες μαζί τους, καλύτερα να τους έχεις με το μέρος σου, παρά απέναντι.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είναι όμως και φίλοι!

Δεν ξέρω αν αυτό λέει τίποτε σ’ εσάς για το ποιόν του Αλέξη Τσίπρα, σε μένα πάντως λέει το γνωστό: ότι οι φιλίες που επιλέγει κάποιος χαρακτηρίζουν και τον ίδιο. Υπάρχουν όμως φιλίες στην πολιτική;

Κάποιοι απαντούν αρνητικά. Υποστηρίζουν πως στην πολιτική οι ανθρώπινες σχέσεις, όπως και κάθε τι άλλο, «σημαδεύονται» από το συμφέρον. Που μπορεί να είναι κομματικό, γενικώς, δεν παύει όμως να είναι και προσωπικό.

Δεν θα συμφωνήσω. Θέλω να πιστεύω ότι και οι πολιτικοί, τουλάχιστον πολλοί από αυτούς, είναι «άνθρωποι», ότι εξακολουθούν, δηλαδή, να έχουν και άλλα κίνητρα, να σκέφτονται και πέρα από τις ψήφους. 

Αυτό δεν απαλλάσσει, απεναντίας κάνει μεγαλύτερη την ευθύνη του Αλέξη Τσίπρα για την επιλογή του να έχει ως φίλο κάποιον άνθρωπο σαν τον Παύλο Πολάκη. Που δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει αν είναι καλός γιατρός.

Ούτε ακόμη και αν κάνει καλά τη δουλειά του στο πόστο που του ανέθεσε. Έχει ευθύνη γι’ αυτό που… αποπνέει ο φίλος του, για τον τρόπο με τον οποίο φέρεται δημοσίως, για το ήθος, το άλλο ήθος εκείνο που δεν εξαντλείται στην τιμιότητα.

Για να μην το πάω και παραπέρα. Ένας σωστός φίλος βλέπει πότε η παρουσία του δίπλα σου δημιουργεί προβλήματα και με τρόπο απομακρύνεται από το κάδρο. Δεν παύει να είναι φίλος, αλλά το κάνει πιο διακριτικά.

Θα μου πείτε τώρα ότι περιμένω καλλιγραφία…

Και θα έχετε δίκιο.

 Φιλικά, αλλά αυστηρά!

190506 ΕΚΡΗΚΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Χριστός Ανέστη, αδέλφια!

                 

Εδώ είμαστε, μετά από ξεκούραση μερικών ημερών, κατά τις οποίες υποτίθεται ότι «γεμίζουμε τις μπαταρίες», όπως λέει και μια καλή φίλη, για να μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στη ρουτίνα και την καθημερινότητα.

Είναι όμως έτσι; Διότι μπορεί εμείς να «ξεκουραζόμαστε» (οι εορταστικές μέρες είναι από τις πιο κουραστικές, για τους περισσότερους) όμως η επικαιρότητα δεν περιμένει, τρέχει και μάλιστα με μεγάλες ταχύτητες.

Όταν, λοιπόν, έχεις ως χόμπι (ή διαστροφή, αν προτιμάτε) τον σχολιασμό της επικαιρότητας, οι μέρες αυτές που «απέχεις» δεν είναι και οι πιο ευχάριστες. Αισθάνεσαι κάπως σαν τη νοικοκυρά που βλέπει να ασιδέρωτα να υψώνονται σε μικρό λόφο.

Όταν έρχεται η στιγμή να στηθεί μπροστά στη σιδερώστρα, δεν ξέρει από πού να ξεκινήσει. Δεν μπορεί να αποφασίσει τι είναι το σημαντικό, ποιο προηγείται και ποιο έπεται, τι χρειάζεται «άμεσα» (δηλαδή αμέσως) και τι όχι.

Αρπάζει, λοιπόν, ό,τι βρεθεί μπροστά της και πιάνει δουλειά, έχοντας μόνον έναν στόχο. Πώς θα μειώσει τον όγκο των ασιδέρωτων ρούχων που υψώνεται προς το ταβάνι, απειλώντας να καταλάβει το σπίτι.

Ξέρω. Κάποιοι θα σκεφτούν ότι το παράδειγμα είναι ατυχές, αφού εμείς δεν έχουμε καμιά υποχρέωση να σιδερώσουμε -με συγχωρείτε- να σχολιάσουμε όλα όσα έγιναν τις μέρες που «τεμπελιάζαμε» αμέριμνοι.

Φοβάμαι πως αυτοί δεν πρόσεξαν ότι προηγουμένως μιλήσαμε για… διαστροφή. Ας μη χάνουμε, λοιπόν, άλλο χρόνο κι ας πιάσουμε κάτι στην τύχη: Σας απασχόλησε κι εσάς το θέμα της παράδοσης που… σκοτώνει;

Ξέρετε ποιας εννοώ. Εκείνης που θέλει να συνοδεύουμε τις στιγμές μεγάλης χαράς με κάτι που κάνει μπαμ. Και όσο πιο έντονο είναι αυτό το μπαμ, τόσο μεγαλύτερη υποτίθεται ότι είναι η χαρά μας.

Και τόσο πιο λεβέντες, πιο παλικάρια, είμαστε εμείς, που όχι μόνο δεν τρομάζουμε από τον έντονο κρότο, αλλά παίζουμε και όλα εκείνα που τον προκαλούν στα δάχτυλα. Μέχρι να συμβεί το κακό και τότε…

Τότε, υποτίθεται, ξανασκεφτόμαστε μήπως και δεν ήταν τόσο κατάλληλος ο τρόπος που επιλέξαμε για να δείξουμε τη χαρά και τη λεβεντιά μας. Μήπως αυτή είναι μια παράδοση που καλό θα ήταν να την ξαναεξετάσουμε.

Το άλλο πουλάκι:

Τη χαρά μας!

Πραγματικά, αν πιστεύεις, δεν πρέπει να υπάρχει για σένα μεγαλύτερη χαρά από το γεγονός της Αναστάσεως του Θεανθρώπου. Ο θάνατος τεθανάτωται! Ποια άλλη είδηση θα μπορούσε να είναι πιο χαρμόσυνη;

Αυτό σημαίνει ότι, πράγματι, η αναγγελία της θα δικαιολογούσε οποιαδήποτε ακραία εκδήλωση ενθουσιασμού! Ό,τι τρέλα και να έκανε κάποιος, σε όποια εξαλλοσύνη και να προέβαινε, θα ήταν δικαιολογημένος.

Υπ’ αυτή την έννοια, τίποτε δεν θα έπρεπε να θεωρείται ακραίο. Ούτε τα πυροτεχνήματα, ούτε τα βαρελότα, ούτε οι σαΐτες, ούτε οι μπαλωθιές. Ακόμη και όταν αυτά εμπεριέχουν, που εμπεριέχουν, κινδύνους.

Θέσαμε όμως έναν όρο, μια προϋπόθεση. Ότι αυτός που εκδηλώνει με τέτοιο ακραίο και εντυπωσιακό τρόπο τη χαρά του το κάνει επειδή είναι απολύτως πεπεισμένος για την Ανάσταση του Κυρίου και ό,τι αυτή σημαίνει για τους ανθρώπους.

Είναι; Φοβάμαι πως όχι. Οπότε εκείνο που απομένει από την «παράδοση» αυτή των εκρηκτικών εκδηλώσεων αναστάσιμης χαράς είναι μόνον το δεύτερο μέρος. Η επίδειξη της παλικαριάς, η επιβεβαίωση της λεβεντιάς.

Από το σημείο αυτό και πέρα το πράγμα αρχίζει να χαλάει. Διότι, όταν θέλεις να κρατήσεις ζωντανή μια παράδοση, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να προσπαθείς να την μεταφέρεις αναλλοίωτη στο παρόν.

Αυτός είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να την… ταριχεύσεις, να την μουμιοποιήσεις και να την επιδεικνύεις σαν μουσειακό είδος που μπορεί να λέει κάτι για το παρελθόν, αλλά δεν σημαίνει τίποτε απολύτως για το σήμερα.

Είναι τυχαίο, λέτε, το γεγονός ότι όλα αυτά τα μπαρουτοκαπνισμένα παλικάρια προσπαθούν να συνδέσουν τις… πολύκροτες εκδηλώσεις χαράς με ιστορικά γεγονότα, κυρίως με ανάλογες «αντιστάσεις» επί τουρκοκρατίας;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Η Ιστορία λέει κάτι για το τώρα.

Μια νεκρή παράδοση όμως, τίποτε απολύτως. Ακόμη κι αν δεχτούμε την προέλευση που προτείνουν οι «συνεχιστές», την ηρωική αντίσταση στους Τούρκους, δεν θα έπρεπε αυτή να έχει και ένα στοιχείο επικαιρότητας;

Τι διάλο αντίσταση γίνεται με τις ευλογίες της πολιτείας, υπό την περιφρούρηση της αστυνομίας, με τα κανάλια να προβάλλουν σε ζωντανή σύνδεση και το διαδίκτυο να «παίρνει φωτιά» από τουρίστες που ανεβάζουν εικόνες;

Το πράγμα θυμίζει αυτό που έλεγε ο παππούς μου πως, στο χωριό τους στη Θράκη, όταν ο παπάς έλεγε το «Χριστός Ανέστη», ακόμη και οι Τούρκοι «τζανταρμάδες», που ήταν επιφορτισμένοι με την τήρηση της τάξης, έβγαζαν τα πιστόλια και έριχναν στον αέρα.

Ποια θα ήταν πράξη (επίδειξης) τόλμης και παλικαριάς σήμερα; Δεν ξέρω, ας το σκεφτούν οι κατά τόπους «συνεχιστές». Σίγουρα όχι κάποια που θα έθετε σε κίνδυνο τις ζωές αθώων και ανυποψίαστων πολιτών.

Σε χώρες τις Ευρώπης αναπαριστούν ολόκληρες μάχες, όμως τα κανόνια ρίχνουν… αέρα κοπανιστό, δεν σκοτώνουν ούτε τραυματίζουν περαστικούς. Εμείς εδώ είμαστε της ζωντανής παράδοσης με νεκρούς θεατές.

Δεν μπορεί, κάποιος τρόπος θα υπάρχει ώστε να συνδυαστούν παράδοση και ασφάλεια. Εκτός κι αν θέλουμε μια… ολιστική προσέγγιση στην παράδοση, στην οποία ενυπάρχουν και τα πανέμορφα μοιρολόγια του λαού μας.

Να πούμε και του χρόνου;

 Αληθώς;

190418 ΕΥΚΟΛΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Λειτουργικά αναλφάβητος.

«Λειτουργικά αναλφάβητος ονομάζεται ο άνθρωπος που ενώ έχει αποφοιτήσει από τη βασική -ίσως και από τη μέση- εκπαίδευση, δεν μπορεί να κατανοήσει και να επιλύσει απλά προβλήματα της καθημερινότητας.

Δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί και να αναπτύξει λογικά επιχειρήματα. Δεν καταφέρνει να αρθρώσει σωστά τις όποιες σκέψεις του και να τις αντιστοιχήσει με την αντικειμενική πραγματικότητα.

Ο λειτουργικά αναλφάβητος, εν ολίγοις, αδυνατεί να φέρει αβοήθητος εις πέρας τις κοινωνικές του συναλλαγές. Να αναγνωρίσει και να υπερασπιστεί τα συμφέροντά του». Αυτά σας τα διαβάζω από παλαιότερο άρθρο του Χρήστου Χωμενίδη.

Που συνεχίζει: «Σύμφωνα με τις στατιστικές, οι λειτουργικά αναλφάβητοι στην Ελλάδα προσέγγιζαν το 2008 το 4% του πληθυσμού. Επιτρέψτε μου να χαρακτηρίσω το νούμερο εξόφθαλμα επιεικές.

Όποιος κυκλοφορεί στην αγορά, όποιος διαβάζει έρευνες της κοινής γνώμης, όποιος μπαίνει έστω τα social media […] γνωρίζει από πρώτο χέρι ότι το ποσοστό των συμπολιτών μας που αποτυγχάνει να πορευτεί με την πυξίδα της λογικής […] είναι υπερπολλαπλάσιο». 

Το διάβασα και αλλού, καθώς προσπαθούσα να διασταυρώσω απόψεις για το νέο «Πολυνομοσχέδιο για την Εκπαίδευση», η συζήτηση του οποίου ξεκίνησε σήμερα στη Βουλή και αναμένεται να ψηφιστεί Μεγάλη Δευτέρα.

Το ποσοστό, λέει, των λειτουργικά αναλφάβητων μαθητών του Λυκείου αγγίζει (αν δεν ξεπερνά, το 20% (με ή χωρίς θαυμαστικά). Ποιος το λέει; «Έγκυρες έρευνες». Και μας το μεταφέρει καλός γνώστης του χώρου.

Με το Πολυνομοσχέδιο, προβλέπεται αυτοί οι μαθητές να έχουν ελεύθερη πρόσβαση σε κάποια ομάδα σχολών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης («Πανεπιστήμια» θα είναι όλες) που τώρα δεν έχουν την απαιτούμενη ζήτηση.

Απαιτούμενη… για να λειτουργήσουν. Βεβαίως, εδώ τίθεται ένα μεγάλο ερώτημα. Τι νόημα έχει να συντηρούνται σχολές στις οποίες δεν θέλει να φοιτήσει κανείς; Το ερώτημα παρακάμπτεται διά του Πολυνομοσχεδίου:

Εμείς θα βρούμε ανθρώπους που να θέλουν! Ποιοι είναι αυτοί; Να, ας πούμε το ποσοστό αυτό των λειτουργικά αναλφάβητων, οι οποίοι δυσκολεύονται να κατανοήσουν και να αξιοποιήσουν βασικές γνώσεις του Λυκείου.

Το άλλο πουλάκι:

Πώς (θα) περνούν τις τάξεις;

Στο ίδιο Πολυνομοσχέδιο προβλέπεται ότι για να περάσεις πρέπει να βγάλεις μέσο όρο βαθμολογίας 9,5 (χωρίς να υπολογίζεται ο βαθμός της Γυμναστικής). Ξέρετε, φαντάζομαι, τι έξυπνη εφεύρεση είναι ο μέσος όρος.

Αν σε κάποια μαθήματα έχεις βαθμό 12 ή 13, πράγμα εφικτό και για λειτουργικά αναλφάβητους, μπορείς σε άλλα να έχεις 5 ή 6 και να περνάς τις τάξεις, χωρίς να συμβαίνει τίποτε. Αν όμως, παρ’ ελπίδα, δεν πιάσεις το 9,5…

Τότε (θα) δίνεις επαναληπτικές εξετάσεις σε εκείνα τα μαθήματα στα οποία ο βαθμός σου είναι κάτω από 9,5. Και ο βαθμός που θα παίρνεις θα είναι ο βαθμός ολόκληρης της χρονιάς (δεν θα συμψηφίζεται με τα προηγούμενα).

Όταν λέμε εξετάσεις, μη φανταστείτε… Προφορικά στα περισσότερα μαθήματα και γραπτά μόνο σε εκείνα της ομάδας Α. (Ή Β. Δεν έχει σημασία, αφού δεν ξέρουμε ακόμη ποια μαθήματα θα είναι σε κάθε ομάδα!)

Αυτοί, λοιπόν, δηλαδή τέτοιοι μαθητές, θα μπαίνουν με το απολυτήριο του Λυκείου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, όπου θα… Αλήθεια, τι θα κάνουν στις σχολές στις οποίες θα περνούν; Θα αγωνίζονται να πάρουν πτυχίο;

Το ξέρω ότι κάποια παιδιά ωριμάζουν αργά. Και μπορεί να τους έρθει η διάθεση για μάθηση σε μεγαλύτερη ηλικία. Είναι δυνατόν όμως να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μιας σχολής, χωρίς να διαθέτουν το απαραίτητο υπόβαθρο;

Εκτός και αν η σχολή γίνει… Λύκειο, και δίνει τα πτυχία όπως ακριβώς και το Λύκειο μοιράζει τα απολυτήρια. Αυτό θέλουμε; Ή, δηλαδή, να ξοδεύει ο νέος άσκοπα τα χρόνια και τα λεφτά των γονιών του…

Ή να πάρει ένα πτυχίο που δεν θα έχει κανένα απολύτως πραγματικό αντίκρισμα; Για να κάνει με αυτό τι; Να διακριθεί στην ελεύθερη αγορά; Ή να διοριστεί κάποια στιγμή στο Δημόσιο;

Προς το παρόν, ας ψηφίσει αυτός και η οικογένειά του τους καλούς αυτούς ανθρώπους που του κρατάν ανοιχτούς τους ορίζοντες και, μέχρι να βγει στην παραγωγή, βλέπουμε. Α, ναι! Ας τους ψηφίσουν και οι άλλοι.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι θα πει ποιοι άλλοι;

Όλοι εκείνοι που έχουν λόγους να θέλουν να παραμένουν σε λειτουργία οι σχολές στις οποίες δεν επιθυμεί και δεν μπορεί να φοιτήσει κανείς από τους σημερινούς απόφοιτους του Λυκείου.

Το περίφημο διδακτικό-επιστημονικό προσωπικό, αλλά και οι (περίφημες επίσης) τοπικές κοινωνίες, για χάρη των οποίων κοροϊδεύουμε, χρόνια τώρα, εαυτούς και αλλήλους, πιστεύοντας πως έχουμε «εξακτινωμένα Πανεπιστήμια».

Ξέρω. Για όλα αυτά υπάρχει σοβαρός αντίλογος. «Η ταξική παιδεία που αναπαράγει τις κοινωνικές ανισότητες» (και η ανάγκη αυτή να αρθεί), καθώς και «το δικαίωμα στη μόρφωση όλων των παιδιών».

Θα συμφωνήσω. Υπάρχει όμως κανείς που να υποστηρίζει σοβαρά ότι με τέτοιου είδους μέτρα μπορεί να συμβεί κάτι από τα ζητούμενα; Ότι, το να ρίχνουμε απλώς το επίπεδο των απαιτήσεων όλο και πιο χαμηλά, συμβάλλει σε κάτι τέτοιο;

Είναι σαν να κάνουμε και ένα ακόμη πρωτάθλημα μπάσκετ, όπου τα καλάθια θα βρίσκονται σε ύψος 2,30 μέτρων, στο οποίο θα αγωνίζονται παίκτες με ύψος μέχρι 1,70 και η πρωταθλήτρια ομάδα… θα μπορεί να παίξει στο ΝΒΑ.

Διότι έτσι θα αρθεί ο κοινωνικός αποκλεισμός που δημιουργεί η διαφορά ύψους! Αντί να δώσουμε την ευκαιρία σε αυτούς τους αθλητές να διακριθούν σε άλλα αθλήματα, ή σε άλλους τομείς, πιο κατάλληλους για το φιζίκ τους.

(Το ξέρω ότι δεν είναι πετυχημένο το παράδειγμα, αλλά είπα μήπως και καταλάβουν κάποιοι.)

 Όλοι μέσα!

190411 ΕΠΙΔΕΡΜΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τι διαβάζουμε;

Για να είμαστε ακριβείς, το ερώτημα ήταν τι ΔΕΝ διαβάζουμε. Η συζήτηση χαλαρή με καφεδάκι και κάποιον φίλο με τον οποίο δεν τα λέμε και τόσο συχνά. (Πρώτα ήρθε το καφεδάκι και μετά ο φίλος, γι’ αυτό τα αναφέρω έτσι.)

Αφού σχολιάσαμε διάφορα, σταθήκαμε στην ταχύτητα με την οποία περιδιαβαίνει κανείς το διαδίκτυο και την «ενημέρωση» που παίρνει από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συνήθως μόνο από αυτά.

Εμείς, φανατικοί αναγνώστες εφημερίδων και οι δυο, δεν είναι εύκολο να προσαρμοστούμε στους νέους ρυθμούς, που απαιτούν… συνθηματικές αναφορές και πολλές εικόνες, προκειμένου να αποσπάσουν το ενδιαφέρον.

Κάθεσαι και ανεβάζεις ολόκληρο κείμενο, εκατοντάδες λέξεις, και ελάχιστοι κάνουν τον κόπο να το διαβάσουν, να δουν τι θέλεις να πεις, να παρακολουθήσουν τον τρόπο που αναπτύσσεις το θέμα σου, που τοποθετείς τα επιχειρήματά σου…

Βάζει κι ο άλλος μια εξυπνάδα δύο «αράδων» (βλέπετε; δημοσιογραφική κουβέντα αυτή, από ανθρώπους που γνώρισαν τις εφημερίδες από έξω κι από μέσα) συνήθως αντιγραμμένη, και παίρνει ένα σωρό λάικ!

Αν πει, πάλι, να ανεβάσει καμιά φωτογραφία με τους καφέδες στο τραπέζι, ή, πολύ περισσότερο, με τίποτε μεζέδες για ούζο, γίνεται κυριολεκτικά χαμός. Πέφτουν τα σχόλια βροχή και η φωτογραφία γίνεται αντικείμενο συζήτησης.

Θα μου πείτε, ποιος σας είπε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι για σοβαρή κουβέντα και βαθυστόχαστες -λέμε, τώρα- αναλύσεις. Ο άλλος «μπαίνει» εκεί για να ξεσκάσει να χαλαρώσει λίγο από την καθημερινή πίεση.

Σύμφωνοι. Όμως, όπως δείχνουν οι περισσότερες έρευνες, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και το διαδίκτυο γενικότερα, αποτελούν μια από τις κύριες, αν όχι την κυριότερη πηγή ενημέρωσης για πολλούς ανθρώπους.

Ειδικά οι νέοι έχουν πάψει πλέον να βλέπουν τηλεόραση (για να αγοράσουν εφημερίδες ούτε που το συζητώ) οπότε ενημερώνονται από το διαδίκτυο. Τι είδους ενημέρωση όμως παίρνουν, όταν δεν μπορούν να διαβάσουν κάτι μεγαλύτερο;

Όταν μετακινούνται συνεχώς από μια είδηση στην άλλη, χωρίς να βλέπουν μια ανάλυση, χωρίς να στέκονται στις απόψεις κάποιου σοβαρού αρθρογράφου, χωρίς να διαβάζουν αντικρουόμενες θέσεις;

Το άλλο πουλάκι:

Αυτή είναι η εποχή!

Στην παρέα προστέθηκε και τρίτος φίλος, ο οποίος μετέφερε τη συζήτηση στην εκπαίδευση. Μήπως αντί να επιμένουμε με παραδοσιακούς τρόπους, θα πρέπει να ανταποκριθούμε στα νέα δεδομένα;  

Μήπως τα προγράμματα, τα βιβλία, αλλά και ο τρόπος διδασκαλίας γενικότερα θα πρέπει να προσαρμοστούν σ’ αυτήν την πολυτροπικότητα των κειμένων, τη γρήγορη εναλλαγή δεδομένων και την επιγραμματική αναφορά των πραγμάτων;

Είναι ένα ουσιαστικό ερώτημα. Το πρόβλημα είναι ότι εμείς, που μεγαλώσαμε σε έναν τελείως διαφορετικό κόσμο, δεν έχουμε τις παραστάσεις για το απαντήσουμε. Όχι ότι δεν είμαστε εξοικειωμένοι με την τεχνολογία.

Απλώς για εμάς μάθηση σημαίνει μια πολύ συγκεκριμένη διαδικασία. Μια διαδικασία που περιλαμβάνει δύο στάδια. Την «παράδοση» της νέας γνώσης στο Σχολείο από κάποιον δάσκαλο και το διάβασμα στο σπίτι.

Στις καλύτερες περιπτώσεις, η «παράδοση» μπορεί να γίνεται με πιο ευρηματικούς και ευφάνταστους τρόπους, με περισσότερο ενεργητική συμμετοχή από τους μαθητές, με συνεργατικές μεθόδους, με χρήση νέων τεχνολογιών…

Δεν παύει όμως να είναι παράδοση. Το ίδιο και το «διάβασμα» στο σπίτι. Μπορεί να περιλαμβάνει κάποιες εργασίες, μπορεί να προβλέπει έρευνα σε βιβλία ή στο διαδίκτυο, σίγουρα όμως θα περιλαμβάνει ανάγνωση και κατανόηση μεγάλων κειμένων.

Αυτό έχουμε μάθει εμείς, έτσι μεγαλώσαμε, έτσι σπουδάσαμε οι ίδιοι, και δεν είναι εύκολο να φανταστούμε κάτι διαφορετικό. Θα μπορούσε, για παράδειγμα να συντελεστεί μάθηση μέσα από ένα βιντεοπαιχνίδι, από αυτά που τόσο προτιμούν τα παιδιά;  

Θα μπορούσε να συνδυαστεί μια εμπειρία εικονικής πραγματικότητας με ένα ψηφιακό ταξίδι στο παρελθόν, όπου το παιδί θα «συναντούσε» μέρη και πρόσωπα της ιστορίας και θα αντλούσε στοιχεία για τη ζωή τους;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ασφαλώς!

Ωστόσο, εκείνο στο οποίο καταλήξαμε είναι πως η μάθηση, για πολύ καιρό ακόμη, θα είναι μια διαδικασία που θα απαιτεί από τον μαθητευόμενο σημαντική προσπάθεια και μεγάλη τριβή με το αντικείμενο.

«Η γιαγιά μου», είπε ο ένας της παρέας, «όταν της έλεγαν για μια επίπονη και απαιτητική εργασία, απαντούσε “ε, δεν είναι και γράμματα”, γιατί τα θεωρούσε ό,τι πιο δύσκολο μπορεί να κάνει κανείς στη ζωή του».

Η αγωγή, από μόνη της (και εξ ορισμού), είναι μια βίαιη διαδικασία και δεν μπορεί να γίνεται υπό την αυστηρή προϋπόθεση «να μην κουραστούν τα παιδιά», σκέψη που διακατέχει πολλούς παιδαγωγούς.

Για την ακρίβεια υπεύθυνους του υπουργείου Παιδείας, πολιτικούς δηλαδή, που, στις περισσότερες των περιπτώσεων, έχουν άλλου είδους προτεραιότητες από το να μάθουν γράμματα τα παιδιά του κοσμάκη.

Έτσι, η λογική της ήσσονος προσπάθειας από τη μια, με τη σύγχρονη ψηφιακή πραγματικότητα που οδηγεί τα παιδιά σε άλλες πρακτικές, εξοικειώνοντάς τα με άλλες λειτουργίες και συμπεριφορές, από την άλλη, κάνουν την εκπαίδευσή τους δύσκολη υπόθεση.

Όχι όμως αρκετά, ώστε να μην μπορούν να τη λύσουν τρεις φίλοι, που πίνουν τον καφέ τους κουβεντιάζοντας χαλαρά, ένα πρωινό Σαββάτου. Σκεφτήκαμε μάλιστα να στείλουμε κι ένα υπόμνημα στο υπουργείο Παιδείας.

Επειδή όμως θα ήταν πολυσέλιδο, αναρωτηθήκαμε «ποιος θα το διαβάσει» και το αφήσαμε για όταν θα είμαστε σε θέση να το αναπτύξουμε σε λίγες αράδες.

Δηλαδή ποτέ!

 Κουβέντες τού… καφέ!

190401 ΟΛΟΧΡΥΣΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ένα χρυσό παιδί!

Έχουμε δει πολλές φορές να προβάλλονται από τα Μέσα άνθρωποι ανάξιοι λόγου. Για να είμαστε ειλικρινείς, αυτός μάλλον είναι ο κανόνας. Σπανίως βλέπουμε ανθρώπους που αξίζουν πράγματι μιας προβολής.

Ξέρω. Μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι, ιδιαίτερα στα κρατικά τηλεοπτικά κανάλια, υπάρχουν κάποιες εκπομπές όπου μπορείς να δεις σημαντικούς ανθρώπους των γραμμάτων ή της τέχνης να δίνουν συνεντεύξεις.

Αυτό πράγματι υπάρχει, είναι όμως κάτι διαφορετικό. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είναι συνήθως φτασμένοι καλλιτέχνες που παρουσιάζονται σε εκπομπές με αφορμή κάποια καινούρια τους δουλειά.

Σπανίως μπορούν να αποτελέσουν πρότυπα για νέους ανθρώπους. Όταν είσαι έφηβος δεν αισθάνεσαι κανενός είδους «συγγένεια» με τον Γιώργο Νταλάρα, τον Δημήτρη Καταλειφό, ή την Κική Δημουλά.

Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να είσαι θαυμαστής του έργου τους, αλλά δεν είναι δυνατόν να αποτελέσουν πρότυπα για σένα. Μιλάμε για άλλες γενιές, για εντελώς διαφορετικούς κόσμους…

Το ζητούμενο είναι λοιπόν να προβάλλονται νέοι άνθρωποι και μάλιστα όχι τέτοιοι που πιθανώς στάθηκαν τυχεροί στη ζωή τους και κατάφεραν από μικροί να κάνουν καριέρα. Ή παιδιά που είχαν ένα χάρισμα και το αξιοποίησαν.

Ο σκοπός είναι να προβάλλονται νέοι που προσπάθησαν, που στερήθηκαν πολλά, για να καταφέρουν να φτάσουν εκεί που έφτασαν. Από τέτοιου είδους πρότυπα έχουν ανάγκη τα σημερινά παιδιά.

Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, χάρηκα πολύ που διάβασα στην «Καθημερινή» μια συνέντευξη του Λευτέρη Πετρούνια. Και μάλιστα μια συνέντευξη που δεν δόθηκε μετά από κάποια μεγάλη επιτυχία, σαν αυτές στις οποίες μας έχει συνηθίσει.

Ή μήπως δεν είναι έτσι. Μήπως το γεγονός που στάθηκε αφορμή για τη συνέντευξη που έδωσε στην Τασούλα Επτακοίλη ήταν ακριβώς άλλη μια μεγάλη επιτυχία του σπουδαίου αυτού παιδιού;

Διότι μίλησε τώρα που απέχει ακόμη και από τις προπονήσεις, εξαιτίας τής πολύ δύσκολης εγχείρισης που υπέστη στον ώμο του, πριν από πέντε σχεδόν μήνες. Αποφασίσαμε να σας μεταφέρουμε μερικά από τα λόγια του.

Το άλλο πουλάκι:

Θαυμάστε ωριμότητα!

«Πέρασα μια πολύ δύσκολη περίοδο. Και από πρακτικής πλευράς, γιατί επί ένα δίμηνο δεν μπορούσα να αντεπεξέλθω ούτε σε απλά καθημερινά πράγματα, όπως να ντυθώ, αλλά και ψυχολογικά. Η σκέψη ότι πρέπει να επιστρέψω στο ίδιο επίπεδο είναι αγχωτική.

Από την άλλη, δεν θέλω να είμαι αχάριστος. Υπάρχουν παραδείγματα αθλητών που δεν προλαβαίνουν να κάνουν περισσότερους από δύο τρεις αγώνες και μπαίνουν στο χειρουργείο. Είχα την τύχη από το 2009 να μην έχω χάσει διοργάνωση».

Ερώτηση: «365 μέρες υπερπροσπάθειας και αγωνίας για ένα λεπτό, όσο δηλαδή διαρκεί το πρόγραμμά σας. Αξίζει τον κόπο;»

«Θα άξιζε τον κόπο ακόμα κι αν διαρκούσε 15 δευτερόλεπτα. Γιατί όταν έρχεται μια επιτυχία, είναι επιβεβαίωση του ότι καλώς κοπίασα τόσο πολύ και κάθε κακή ανάμνηση σβήνεται ως διά μαγείας.

Ένιωσα τόσο πλήρης και χαρούμενος στην Ντόχα, που θα μπορούσα να έχω σταματήσει την καριέρα μου εκεί. Όχι μόνο για την επίτευξη ενός στόχου που έμοιαζε ανέφικτος και για τη στήριξη του κόσμου, αλλά και για την ικανοποίηση ότι διαψεύστηκαν όσοι με αμφισβητούν και με πολεμούν.

Τι να σας πω; Ότι μία εβδομάδα μετά το χειρουργείο με πέρασαν από έλεγχο ντόπινγκ και μου ζήτησαν και αίμα; Αλλά δεν πειράζει. Όσο πιο πολύ με κυνηγούν, όσο πιο πολύ με αμφισβητούν, τόσο πιο δυνατό με κάνουν». 

Για τις στερήσεις που υπέστη λέει: «Την ανεμελιά στερήθηκα, κυρίως στα παιδικά μου χρόνια. Τα παιχνίδια στον δρόμο, τα πάρτι. Η ζωή μου λειτουργούσε πάντα βάσει προγράμματος. Ακόμα στερούμαι αυτή την ανεμελιά».

Αλλά και για την υπευθυνότητα που έπρεπε να δείξει από μικρός: «Από τότε που έχασα τον πατέρα μου, δεν έχω την πολυτέλεια να είμαι ο Λευτεράκης, να είμαι ο γιος. Έχω γίνει η κολόνα του σπιτιού, για να στηρίξω τους δικούς μου ανθρώπους».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι λέτε;

Δεν θα έπρεπε να τα ακούσουν όλα αυτά τα παιδιά μας; Να όμως κάτι που θα έπρεπε να ακούσουμε και εμείς οι μεγάλοι: «Πριν μάθω να διαβάζω, βλέπαμε με τον αδελφό μου ξένες ταινίες, κοινωνικές, ακόμα και πολιτικές.

Η μαμά μάς διάβαζε τους υπότιτλους. Κι όταν η ταινία τελείωνε, μας ρωτούσε: “Τι καταλάβατε από όσα είδατε;” O πατέρας μου ήταν πρόεδρος στο συνδικαλιστικό όργανο των εκτελωνιστών και κάναμε άπειρες πολιτικές συζητήσεις. Έτσι μεγάλωσα».

Και κάτι για όσους τα περιμένουν όλα από το κράτος: «Ξέρετε, από την πολιτεία ποτέ δεν υπήρχε ανταπόδοση σε απόλυτο βαθμό. Όμως, με λίγη στήριξη από τον ιδιωτικό τομέα ένας αθλητής μπορεί να κάνει θαύματα.

Δεν άλλαξε η ζωή μου από τότε που απέκτησα τους χορηγούς. Άλλαξε όμως η ψυχολογία μου. Ένιωσα ότι κάποιοι με πιστεύουν και στο εξής θα είναι εδώ για μένα». Ακούστε και κάτι για το θέμα των ημερών, αν θα ασχοληθεί ποτέ με την πολιτική:

«Όσο είμαι ενεργός αθλητής –μέχρι το 2025, δηλαδή, όπως ευελπιστώ– σίγουρα όχι. Είμαι ρομαντικός και καμιά φορά, όταν συζητώ με τους δικούς μου ανθρώπους, δεν αρνούμαι ότι θα μπορούσα υπό προϋποθέσεις να μπω στην πολιτική.

Το πολύ πολύ, όπως τους λέω, αν δεν εξελιχθούν τα πράγματα όπως τα έχω στο μυαλό μου και σύμφωνα με τις αξίες μου, από το να “λερωθώ” ως άνθρωπος, θα προτιμήσω να φύγω».

Τέλος, κάτι για το άλλο μεγάλο θέμα των ημερών, την επίδειξη, ναι επίδειξη, πατριωτισμού: «Φυσικά και αισθάνομαι αδικημένος σε σχέση με αθλητές από άλλες χώρες, φυσικά και οι συνθήκες θα έπρεπε να είναι καλύτερες.

Αλλά υπάρχουν νοσοκομεία και σχολεία χωρίς θέρμανση· η δική μου ταλαιπωρία είναι το λιγότερο. Παρ’ όλα αυτά, όταν αγωνίζομαι, το κάνω για όλα όσα αντιπροσωπεύει το εθνόσημο που έχω στο στήθος μου και για τους συμπολίτες μας». 

Αληθινό χρυσάφι!

190111 ΤΕΛΕΙΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τέλεια!

Έτσι είναι η Λίνα. Αυτό τουλάχιστον πιστεύει για τον εαυτό της. Πολύ πιθανόν το ίδιο να πιστεύουν για τη Λίνα και οι γονείς της ή οι φίλοι της. Μπορεί και κάποιος άλλος που δεν τον γνωρίζουμε.

Το κακό είναι ότι η Λίνα δεν αρκέστηκε σ’ αυτούς˙ ήθελε να το μάθουν όλοι, όσο το δυνατόν περισσότεροι. Γι’ αυτό έσπευσε να το… κοινοποιήσει, όχι όμως με την έννοια που δίνουμε στην ενέργεια αυτή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Διότι θα μπορούσε να το κάνει κι έτσι. Να ανοίξει το φέισμπουκ ή το ίνσταγκραμ και να γράψει «είμαι τέλεια». Για να μη φανεί μάλιστα εγωπαθής, θα μπορούσε να το… προκαλέσει με πλάγιο τρόπο.

Αν αναρτούσε μια σέλφι, είναι βέβαιο πως κάποιοι θα σχολίαζαν «τέλεια». Έτσι συμβαίνει με όλες τις φωτογραφίες που ανεβάζουν δεκαπεντάχρονα κοριτσάκια και όχι μόνον. Πάντα θεωρούνται τέλεια.

Η Λίνα όμως θέλησε να κονιοποιήσει την… τελειότητά της στους επισκέπτες ενός από πιο γνωστά μνημεία, της Παλαιάς Γέφυρας, Πόντε Βέκιο, που βρίσκεται στη Φλωρεντία, πάνω στον ποταμό Άρνο.

Πήρε, λοιπόν, έναν μαρκαδόρο και έγραψε «η Λίνα είναι τέλεια», ώστε να μπορούν να το βλέπουν οι χιλιάδες επισκέπτες του Πόντε Βέκιο και να το θαυμάζουν, μαζί με το μνημείο και την ιστορία του.

Φαίνεται όμως πως οι Ιταλοί, σε κάποια τουλάχιστον πράγματα, δεν είναι «ούνα φάτσα ούνα ράτσα» με εμάς τους Έλληνες. Διαφέρουν και μάλιστα διαφέρουν προς το καλύτερο. Έτσι η Λίνα δέχτηκε ένα πρόστιμο 160 ευρώ!

Επιπλέον, της ασκήθηκε δίωξη για προσπάθεια πρόκλησης ζημιάς σε ιστορικό μνημείο. Έτσι μετέδωσαν τα ιταλικά Μέσα και δεν ξέρουμε αν «η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου», στη χώρα μας πάντως έφτασε και (ανα)μεταδόθηκε αρκετά.

Φυσικά, ακολούθησαν τα συνήθη σχόλια, από τα οποία άλλα μεν ήταν με το μέρος της τέλειας Λίνας, άλλα δε με εκείνο του… Πόντε Βέκιο. Δηλαδή των ιταλικών αρχών που της επέβαλαν το πρόστιμο.

Οι παλιοί φίλοι της στήλης θα θυμόσαστε ότι έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στο θέμα, με διάφορες αφορμές, από «καλλιτεχνικές» μικροπαρεμβάσεις πιτσιρικάδων, μέχρι «σοβαρές» ακτιβιστικές ενέργειες τύπου Ρουβίκωνα.

Όλοι αυτοί προσπαθούν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στο κοινωνικό σύνολο μέσα από έναν τρόπο που δείχνει, αν μη τι άλλο, κακή ανατροφή, έλλειψη σεβασμού στην περιουσία του άλλου, τάση βανδαλισμού.

Το άλλο πουλάκι:

Εδώ είχαμε ένα μνημείο.

Ένα μνημείο παγκοσμίως γνωστό, για την προστασία του οποίου, αλλά και άλλων παρομοίων, οι Ιταλοί αποφάσισαν να λάβουν δραστικά μέτρα. Έχω δει όμως μερακλήδες να αφήνουν τα αποτυπώματά τους σε διάφορα μέρη.

Άλλος γράφει τη χαζομάρα του με σπρέι πάνω σε βράχους, σε μονοπάτια μοναδικής ομορφιάς, ακόμη και στην κορυφή του Ολύμπου. Άλλος χαράζει με σουγιά τον (πρόσκαιρο) έρωτά πάνω του δέντρα αιώνων…

Θεωρώ όμως ότι είναι μια παγίδα το να ασχολούμαστε με τη σπουδαιότητα του μνημείου ή του χώρου που επιλέγει κάποιος να βανδαλίσει. Διότι έτσι κινδυνεύουμε να φτάσουμε στο σημείο να δικαιολογούμε την πρακτική, αλά καρτ.

Κακώς επιτίθενται κάποιοι στο κτήριο της Ακαδημίας Αθηνών, δεν πειράζει όμως αν το κάνουν με στόχο την Πρεσβεία μιας χώρας που θεωρείται (από ποιους;) εχθρική. Άλλο το ένα κι άλλο (;) το άλλο.

Να σεβαστούμε -ως ερωτευμένοι εννοώ, που χαράσσουν καρδιές με αρχικά και βέλη- τον πλάτανο του Ιπποκράτη, όχι όμως και κάποιο κοινό πλατάνι που βρίσκεται στο παρκάκι της γειτονιάς μας.

Προσωπικά θεωρώ ότι η πράξη είναι ίδια και το ίδιο… αξιόποινη, είτε απευθύνεται σε ένα ιστορικό μνημείο, είτε στον φρεσκοβαμμένο τοίχο του νοικοκύρη γείτονα. (Που μπορεί να είναι και πιο περιποιημένος από το μνημείο· ο τοίχος.)

Όταν λέμε όμως αξιόποινη, πώς το εννοούμε; Διότι εμένα το πρόστιμο με βρίσκει κάπως αντίθετο, στον βαθμό που θα το πληρώσει ο πατέρας του παιδιού και, από εκεί και πέρα, εξαρτάται από τον ίδιο πώς θα το «συνετίσει».

Η συμπεριφορά όμως του παιδιού φανερώνει -χωρίς να αποδεικνύει- ότι οι γονείς του δεν είναι από εκείνους που ενδιαφέρονται και πολύ για την καλή ανατροφή του, έτσι τουλάχιστον που την εννοούμε εμείς.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πρέπει να τιμωρείται ΚΑΙ ο φταίχτης.

Φυσικά δεν μιλάμε για καμιά εξοντωτική ποινή, αλλά για κάτι που θα τον υποχρεώσει να αναλογιστεί την πράξη του και να σκεφτεί δυο φορές τι πάει να κάνει, την επόμενη φορά που θα του έρθει να αφήσει το αποτύπωμά του κάπου.

Ένας καλός τρόπος είναι η αποκατάσταση. Κουβάς, βούρτσα, μπογιά και… τραγούδι «Κάτω στον Πειραιά στο μουράγιο», σαν τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Έτσι, για να έχει και σάουντρακ το βιντεάκι που θα ανεβάσουν οι κολλητοί του.

Θα μου πείτε αυτό είναι διαπόμπευση. Δεν είναι δυνατόν να γίνεται ο άλλος βούκινο, επειδή έγραψε σε έναν τοίχο «Η ΠΟΙΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ». (Καλά, στον συγκεκριμένο θα έπρεπε επιβληθεί και η αντιγραφή του τρίτομου… «Ρένου Αποστολίδη».)

Όμως, όταν σε άλλες χώρες βλέπουμε αστέρες του κινηματογράφου ή της μουσικής να επιτελούν κοινωνική εργασία ως ποινή για κάποιο παράπτωμά τους, γιατί είναι σκληρό να κάνει το ίδιο ένας κακομαθημένος νέος;

Για να το κλείσουμε, ο τρόπος είναι ένας και γνωστός. Τιμωρία από τα πρώτα ακόμη, τα μικρά παραπτώματα, «μπας και προλάβουμε κανένα άλλο μασκαραλίκι», που λέει και ο Νίκος Σταυρίδης.

 Τελεία.