190619 ΦΥΛΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τι είναι σεξισμός;

Θυμάμαι ότι αναφερθήκαμε και άλλη φορά στο θέμα, πιστεύω όμως ότι είναι από εκείνα στα οποία οφείλουμε να επανερχόμαστε, ευκαιρίας δοθείσης. Θα το κάνω σήμερα με αφορμή δύο δημοσιεύματα και μια συζήτηση.

Ας ξεκινήσουμε όμως με τον ορισμό, έναν από τους ορισμούς που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, σε σελίδες σχετικές με (και ευαίσθητες στα) θέματα δικαιωμάτων, που τόσο υποφέρουν τα καημένα στις μέρες μας.

Κυρίως από τους υπερασπιστές τους, αλλά αυτό είναι μια μεγάλη κουβέντα που θα την κάνουμε κάποια άλλη φορά. Έχει όμως σχέση και με όσα θα συζητήσουμε σήμερα. Σεξισμός, λοιπόν, είναι…

«Το σύνολο των προκαταλήψεων και συμπεριφορών που πηγάζουν από τη βίαιη -δηλαδή, αυθαίρετα άνιση- δυιστική ιδεολογία, η οποία βασίζεται στο διαχωρισμό των φύλων σε αρσενικό και θηλυκό.

Έτσι το ένα εκ των δύο φύλων θεωρείται βιολογικά, ηθικά, διανοητικά και πνευματικά υποδεέστερο του άλλου, επιτρέποντας, ή και θεσμοθετώντας, τις εναντίον του συστηματικές διακρίσεις, αρνητικές ή φοβικές κρίσεις, φυσικούς περιορισμούς ή και εκδηλώσεις μίσους.

Ο σεξισμός αφορά στις πεποιθήσεις που οδηγούν σε αυθαίρετες διακρίσεις κατά των γυναικών, με βάση τα στερεότυπα του φύλου τους και μόνο, στο πλαίσιο της πατριαρχικής κοινωνίας, όπως αυτή πραγματώνεται με διάφορες μορφές ανά τον κόσμο.

Η πατριαρχική κοινωνία δε -το είδος της κοινωνίας που στηρίζεται στην ιδέα της “φυσικής” ανωτερότητας του άνδρα και ιεραρχεί τις κοινωνικές, οικονομικές και ηθικές δομές της με γνώμονα την πρωτοκαθεδρία του αρσενικού ενάντια στο θηλυκό-

…αποτελεί και το γενεσιουργό πλαίσιο για τις σεξιστικές ιδεολογίες και συμπεριφορές, αλλά και το αποτέλεσμα του συνόλου των πρακτικών αυτών στη διάρκεια των αιώνων». Αυτά και ελάτε τώρα να πούμε για τα δημοσιεύματα.

Έστειλα σε φίλους που έχουμε αλληλογραφία ένα άρθρο - σχόλιο του Στέφανου Κασιμάτη από την «Καθημερινή», σχετικά με την απομάκρυνση του κ. Βενιζέλου από το ΚΙΝΑΛ (που ο σχολιαστής επιμένει να το λέει ΠΑΣΟΚ). Το σχόλιο τελείωνε ως εξής:

«Εν πάση περιπτώσει, το ΠΑΣΟΚ τελειώνει και τυπικά με την εκπαραθύρωση του Βενιζέλου, η ΠΑΣΟΚάρα όμως έχει πάντα εφεδρείες και, επομένως, μέλλον. Αν κατάλαβα σωστά, η Βάνα Μπάρμπα στηρίζει αναφανδόν Φώφη και διατίθεται να εκτεθεί, όπως πάντα».

Δύο πολύ καλοί φίλοι μού απάντησαν πως βρίσκουν το συγκεκριμένο σημείο σεξιστικό για την κυρία Βάνα Μπάρμπα (και γενικά το σχόλιο για την κ. Φώφη Γεννηματά). Έχουν δίκιο; Το βλέπετε κι εσείς έτσι;

Το άλλο πουλάκι:

Εγώ λέω όχι!

Και μπορώ να το αποδείξω, κάνοντας ένα πολύ απλό τεστ. Πάρτε το ίδιο ακριβώς σχόλιο και αλλάξτε το όνομα της ηθοποιού Βάνας Μπάρμπα με κάποιο ενός άνδρα συναδέλφου της. Αλλάζει τίποτε; Υπάρχει κάτι που δεν στέκεται;

Θέλω να πω, μπορεί ο καθένας να συμφωνεί ή όχι με το σχόλιο, αυτό όμως δεν στηρίζεται καθόλου στο γεγονός ότι η Βάνα Μπάρμπα είναι γυναίκα, αλλά σε κάποια άλλα γνωρίσματά της που κατά τον σχολιαστή διαθέτει.

Κατ’ άλλους μπορεί να μην υπάρχουν, οπότε έχουν κάθε δικαίωμα να θεωρούν το σχόλιο άστοχο, ατυχές, ανόητο ή οτιδήποτε άλλο. Όχι όμως σεξιστικό. Η ηθοποιός δεν (κατα)κρίνεται για το φύλο της ή για χαρακτηριστικά που προκύπτουν από αυτό.

Είπαμε όμως ότι θα μιλήσουμε και για ένα άλλο δημοσίευμα σχετικό με το θέμα μας. Το βρήκα κι αυτό στην «Καθημερινή» και μιλάει για μια γυναίκα, την Μαριλίζα Σηφάκη, η οποία υπηρετεί(;) στο Λιμενικό Σώμα.

Η ιστορία της, με δυο λόγια, έχει ως εξής. Κάποια στιγμή πήρε μέρος σε διαγωνισμό για να καταταγεί στο Λιμενικό, που ήταν γι’ αυτήν όνειρο ζωής. Στις εξετάσεις τα πήγε πολύ καλά, κόπηκε όμως σε δύο αγωνίσματα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι στα συγκεκριμένα αγωνίσματα, οι γυναίκες υποψήφιες, 252 τον αριθμό, απέτυχαν να πιάσουν το όριο σε ποσοστό κοντά στο 80%, ενώ οι 223 άνδρες συνυποψήφιοί τους μόλις στο 12%.

Τα όρια, όπως καταλαβαίνετε, ήταν κοινά, πράγμα που δεν συνέβαινε σε παλαιότερους διαγωνισμούς. Μια δικηγόρος στην οποία προσέφυγαν οι υποψήφιες, θεώρησε ότι κάτι τέτοιο συνιστά διάκριση σε βάρος των γυναικών.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το δικαστήριο συμφώνησε!

Η Μαριλίζα Σηφάκη, λοιπόν, ξαναδιαγωνίστηκε με νέα, χαμηλότερα όρια και πέτυχε να περάσει στο Λιμενικό Σώμα, όπου υπηρετεί από το 2016, όταν τελείωσε την εκπαίδευσή της.

Το υπουργείο όμως είχε ασκήσει έφεση στη δικαστική απόφαση.

Το ΣτΕ, λοιπόν, πριν από λίγο καιρό, εξέδωσε απόφαση με την οποία θεωρεί ότι κακώς βρίσκεται στο Λιμενικό Σώμα. Ξέρετε, από εκείνες τις αποφάσεις που έρχονται να φέρουν τα πάνω κάτω, μετά όμως από αρκετά χρόνια.

Εδώ, όπως καταλαβαίνετε, υπάρχει ένα θέμα σχετικό με τον σεξισμό. Είναι σωστό άνδρες και γυναίκες να διαγωνίζονται σε ίδια όρια, όταν όλοι ξέρουμε ότι στον αθλητισμό είναι τελείως διαφορετικές οι επιδόσεις τους;

Από την άλλη, κατά την υπηρεσία τους, θα κληθούν να κάνουν την ίδια δουλειά, η οποία απαιτεί π.χ. να καταδιώξουν κάποιον. Είναι σωστό να προσλαμβάνονται με διαφορετικές προϋποθέσεις, έχοντας δηλαδή διαφορετικές ικανότητες;

Όταν μέσα στα καθήκοντα είναι και η φυσική «δράση» (διότι δεν φαντάζομαι να προσλαμβάνονται για διαφορετικές θέσεις, πράγμα που θα αποτελούσε επίσης σεξισμό) τότε γιατί να μην εξετάζονται επί ίσοις όροις;

Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου εύκολη υπόθεση η προσέγγιση τέτοιων θεμάτων και, ακόμη και η αναγνώριση αυτής της δυσκολίας, ο προβληματισμός μας γι’ αυτά, συνιστά απόδειξη της ευαισθησίας μας απέναντί τους.

Ας μην τα αδικούμε κι ας μην αδικούμε τον εαυτό μας κάνοντάς τα «αλατοπίπερο»!

 Μια… φυλική συζήτηση!

190607 ΑΚΑΝΟΝΙΣΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Επιστροφή στην καθημερινότητα;

                 

Προσοχή γιατί μπορεί να κάνουμε το σφάλμα που κάνουν πολλοί και μπερδεύουν την καθημερινότητα με την κανονικότητα. Αυτά μπορεί να ταυτίζονται αλλού, όχι όμως εδώ, στη πιο όμορφη χώρα του κόσμου.

Που κατοικείται από τους πιο δημοκρατικούς πολίτες. Ας πούμε καθημερινότητα είναι να πιάνουν οι άλλοι και να «διακοσμούν» τα ολοκαίνουρια βαγόνια ενός συρμού που δεν έχει τεθεί ακόμη σε λειτουργία.

Αυτό είναι κάτι που μπορεί να θεωρηθεί κανονικό; Ξέρω τι θα απαντήσουν κάποιοι. Όσο κανονικό είναι και το να εγκαινιάζεις, και μάλιστα όχι μόνο μια φορά, βαγόνια και συρμούς που θα λειτουργήσουν μετά από χρόνια. 

Άλλο το ένα και άλλο το άλλο! Ας αφήσουμε το άλλο που, εν μέρει, απαντήθηκε στις εκλογές και ας πιάσουμε το ένα. Το οποίο, ενίοτε, παίρνει και πιο εξτρίμ μορφές, όπως, ας πούμε η εικαστική παρέμβαση στους τοίχους της Βουλής.

Αυτή η παραβατικότητα, που είναι καθημερινότητα και τείνει να γίνει κανονικότητα, έχει βαθιές ρίζες στην ελληνική κοινωνία. Προέρχεται από μια κακώς νοούμενη ελευθερία, η οποία έχει κάψει πολλά σπίτια.

Πρώτα από… παιδαγωγική άποψη. Δεν ξέρω πώς, αλλά εκεί, στα μέσα της δεκαετίας του 1970 (προφανώς έχει σχέση με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας) έφτασαν και στη χώρα μας οι αρχές τής νέας, ή αντιαυταρχικής, αγωγής.

Οι οποίες συμπλήρωναν ήδη αρκετές δεκαετίες στον υπόλοιπο κόσμο, όμως στη χώρα μας έφτασαν με σχετική καθυστέρηση, λόγω των πολέμων και της δικτατορίας που προηγήθηκαν. Και, όπως συμβαίνει συνήθως, διαστρεβλωμένες.

Η αυτενέργεια και η ελευθερία λοξοδρόμησαν και αφέθηκαν να γίνουν ασυδοσία. Η αντιαυταρχικότητα έγινε ατιμωρησία. Η παιδοκεντρική αντίληψη παρερμηνεύτηκε και μετέτρεψε το παιδί σε δικτατορίσκο.

Για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται (αν και είμαι βέβαιος ότι το ξέρετε πολύ καλά) σας μεταφέρω ένα απόσπασμα από πανεπιστημιακές σημειώσεις του μαθήματος «Σύγχρονες Παιδαγωγικές Κατευθύνσεις»:

«Η επίπληξη δημιουργεί δυσάρεστα συναισθήματα, περιορίζει τη δραστηριότητα του παιδιού, αυξάνει το συναίσθημα της ανασφάλειας και καταπιέζει τους τρόπους εκδήλωσης της συμπεριφοράς του.

Η απειλή προξενεί άγχος και αυξάνει την επιθετικότητα του παιδιού. Η τιμωρία μπορεί να οδηγήσει στη φυγή, στο ψέμα, στην απάτη, στην ανασφάλεια, σε συναισθήματα κατωτερότητας ή στο μίσος.

Η πλειονότητα των σύγχρονων παιδαγωγών θεωρούν τις ποινές λειτουργικά αναποτελεσματικές και παιδαγωγικά απαράδεκτες». Κι έτσι, με παιδιά που δεν γνώρισαν τι θα πει τιμωρία, δηλαδή ανάληψη ευθύνης, φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα.

Το άλλο πουλάκι:

Ήρθε και ο… δικαιωματισμός!

Τα παιδιά απέκτησαν ένα σωρό δικαιώματα, δηλαδή αυτά προϋπήρχαν, μόνο που τώρα τα γνώρισαν και έμαθαν να τα διεκδικούν, χωρίς όμως ποτέ κανείς να τους πει ότι δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις δεν υπάρχουν.

Θυμάμαι πώς έκανε το αντίστοιχο μάθημα ένας παλιός δάσκαλος. Καθόταν και συζητούσε με τα παιδιά ένα προς ένα τα δικαιώματά τους. Σε διπλανή όμως στήλη στον πίνακα, έγραφε όλες τις αντίστοιχες υποχρεώσεις.

Έτσι το παιδί έβλεπε ότι παράλληλα με το δικαίωμά του στη μόρφωση υπάρχουν οι υποχρεώσεις να φοιτά στο σχολείο ανελλιπώς, να διαβάζει τα μαθήματα και να εκτελεί τις εργασίες του, να συνυπάρχει με άλλα παιδιά…

Καταλάβαινε ότι μαζί με το δικαίωμά του για παιχνίδι πηγαίνουν ένα σωρό υποχρεώσεις, από την υπακοή στους κανόνες και τον σεβασμό των αντιπάλων, μέχρι ην τήρηση των ωρών κοινής ησυχίας.

Το «μάθημα» όμως συνήθως δεν γίνεται έτσι και εκείνο που μένει στα παιδιά είναι τα δικαιώματά τους. Αυτό, μαζί με την άλλη παρανόηση, εκείνη της αγωνιστικής διεκδίκησής τους, μας έφεραν στο χάλι που είμαστε.

Διότι ελάχιστοι επίσης γονείς ή εκπαιδευτικοί εξήγησαν στα παιδιά τι ακριβώς ήταν το Πολυτεχνείο και ποιες πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες οδήγησαν σ’ αυτό. Εκείνο που έμεινε ήταν «η υποχρέωση σε νέους αγώνες και το δικαίωμα στην κατάληψη». 

Έτσι, με εντελώς διαστρεβλωμένη την αντιαυταρχική αγωγή και πλήρως παρανοημένο το διεκδικητικό πνεύμα, μεγαλώσαμε γενιές παιδιών που δεν γνωρίζουν όρια στη συμπεριφορά τους και αυτοαποκαλούνται «αντιεξουσιαστές».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ενώ ασκούν εξουσία!

Είτε μέσα στο σπίτι τους, είτε στο σχολείο, είτε αργότερα στην κοινωνία, η εξουσία των παιδιών (και των «παιδιών») γίνεται ολοένα και πιο αυθαίρετη, ολοένα και πιο καταπιεστική, ολοένα και πιο βίαιη.

Εντάξει, το ξέρω ότι δεν είναι σωστό να γενικεύουμε, υπάρχουν και παιδιά που μεγαλώνουν με άλλες αρχές, όμως εδώ μιλάμε για ένα φαινόμενο που το χαρακτηρίσαμε από την αρχή ως καθημερινότητα.

Φανταστείτε όμως μια διαφορετική τέτοια. Μια καθημερινότητα, ας πούμε, όπου ο κάθε μαθητής θα είχε χρεωμένο το βιβλίο του, το θρανίο του, ακόμη και ένα τμήμα από τον σχολικό κήπο. (Υπάρχουν ακόμη τέτοιοι;)

Οποιαδήποτε «φθορά» θα ήταν υποχρεωμένος να την επιδιορθώσει ή να την αντικαταστήσει, έτσι ώστε να παραδώσει αυτό που χρεώθηκε όπως το παρέλαβε. Αντίστοιχα, σε καταστροφές που προκαλούνται σε δημόσια ή ιδιωτική περιουσία.

Το έχουμε ξαναπεί. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερα πειθαρχικά μέτρα. Μια βούρτσα (ίσως δύο, η δεύτερη για τον πατέρα του) και ένας κουβάς μπογιά, για να αποκατασταθεί ο μουτζουρωμένος με ανοησίες τοίχος του γείτονα.

Αυτό όμως, όπως καταλαβαίνετε, προϋποθέτει μια κοινωνία που δεν λέει «έλα, μωρέ, παιδιά είναι», ούτε θεωρεί την «ήπια παραβατικότητα»… μορφή έκφρασης ανήσυχων νέων. Απαιτεί μια υπεύθυνη κοινωνία.

Υπεύθυνη, πρωτίστως, απέναντι στα παιδιά της!

Κανονικότητα, χωρίς… κανόνες!

190412 ΠΟΣΟΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Βοήθεια από πάνω!

Είναι λίγο δύσκολο να αρνηθείς μια βοήθεια που σε φέρνει σε κάπως πιο πλεονεκτική θέση από εκείνη που ήσουν. Στέκεσαι, ας πούμε σε μια μεγάλη ουρά και ξαφνικά παρατηρείς μισοκρυμμένη επιγραφή που λέει:

«Άτομα με ύψος κάτω από 1,70 μ. εξυπηρετούνται κατά προτεραιότητα». Τι κάνεις; Εξακολουθείς να περιμένεις υπομονετικά τη σειρά σου, παίζοντάς το ψηλός; Ή καμπουριάζεις λίγο, λυγίζεις κάπως και τα γόνατα για να τελειώνεις;  

Υποθετικό το ερώτημα και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να μην απαντάμε σε ερωτήματα τέτοιου είδους. Υπάρχουν καταστάσεις πιο κοντά στην πραγματικότητα, πάνω στις οποίες μπορούμε να προβληματιστούμε.

Για παράδειγμα, ποια είναι η άποψή σας για την ποσόστωση των γυναικών στα ψηφοδέλτια των δημοτικών παρατάξεων; Βοηθούν την προσπάθεια που κάνουν οι γυναίκες να ενταχθούν με ίσους όρους στην πολιτική;

Προσέξτε, γιατί το ερώτημα είναι παραπλανητικό. Διότι κανένας νόμος δεν αναφέρει ποσόστωση γυναικών. Κάτι τέτοιο θα ήταν σοβαρότατη διάκριση, πράγμα που κανείς από όσους σκέφτονται πολιτικώς ορθά δεν επιθυμεί.

Η ποσόστωση αναφέρεται σε γυναίκες KAI άνδρες, σε ποσοστό 40% του συνόλου των υποψηφίων. Δηλαδή δεν μπορεί να υπάρχει ψηφοδέλτιο στο οποίο οι άνδρες υποψήφιοι να είναι λιγότεροι από 40%.

Αυτό όμως, αν το δεις στην πράξη, δείχνει μια άλλη πραγματικότητα. Διότι διαβάζουμε στα σχετικά ρεπορτάζ πως η συγκεκριμένη διάταξη του νόμου αποτελεί «πονοκέφαλο για τους επικεφαλής των παρατάξεων».

Προσωπικά δεν γνωρίζω κανέναν που να τον έπιασε πονοκέφαλος, επειδή δεν μπορεί να εξασφαλίσει υψηλό ποσοστό ανδρών υποψηφίων. Δόξα τω Θεώ, αυτοί φτάνουν και περισσεύουν. Με τις γυναίκες υπάρχει κάποιο πρόβλημα.

Οι γυναίκες δεν εκτίθενται εύκολα. Ίσως να έχουν άλλα πιο σοβαρά πράγματα να κάνουν. Πιθανότατα όμως αυτό να είναι και αποτέλεσμα κοινωνικού αποκλεισμού, ο οποίος συντελείται με έναν σωρό μηχανισμούς.

Το άλλο πουλάκι:

Διορθώνεται αυτό με την ποσόστωση;

Αυτό είναι το βασικό ερώτημα. Είναι προφανές ότι εκείνοι που την εισηγήθηκαν και την υποστηρίζουν θεωρούν πως «ναι». Τέτοιου είδους μέτρα βοηθούν τις γυναίκες να κερδίσουν χαμένο έδαφος.

Και τότε, γιατί μόνο 40% και όχι περισσότερο; Αφού η στατιστική μάς λέει ότι ο γυναικείος πληθυσμός υπερτερεί του αντρικού. Γιατί να μην εκφράζεται αυτό στους (τώρα θα πω κι εγώ και στις) υποψηφίους των παρατάξεων;

Να το πάω παραπέρα; Αν θέλουμε να βοηθήσουμε τις γυναίκες με ευνοϊκές διατάξεις, γιατί να κάνουμε μισές δουλειές. Θα έπρεπε ο νόμος να μας υποχρεώνει να… ψηφίζουμε και με αντίστοιχη ποσόστωση.

Αν βάλεις δύο σταυρούς, ο ένας να είναι σε γυναίκα υποψήφια. Έτσι θα είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι γυναίκες θα εκπροσωπούνται στα δημοτικά συμβούλια στο ποσοστό που τους αντιστοιχεί πραγματικά.

Βέβαια υπάρχει και άλλος τρόπος. Να υποχρεωθούν οι γυναίκες να ψηφίζουν μια γυναίκα οπωσδήποτε. Δεν θέλετε να υποχρεωθούν; Πολύ καλά, τότε να το κάνουμε να πειστούν, για να διευρύνουμε τη συζήτηση.

Διότι, αν ο κοινωνικός αποκλεισμός δεν επιτρέπει στις γυναίκες να συμμετέχουν ισότιμα (δηλαδή ισόποσα) στα ψηφοδέλτια των παρατάξεων, τι είναι εκείνο που τις εμποδίζει να ψηφίζουν έστω τις λιγοστές εκείνες υποψήφιες;

Δεν τις θεωρούν ικανές; Δεν έχουν εμπιστοσύνη ότι μπορούν να τα καταφέρουν εξίσου καλά με τους άνδρες συναδέλφους τους στα δημοτικά συμβούλια; Θεωρούν ότι οι άνδρες υποψήφιοι έχουν περισσότερα προσόντα;

Να το θέσω από την ανάποδη; Καλύτερα μάλλον να σας αναφέρω ένα περιστατικό. Μια κυρία, υποψήφια με κάποια δημοτική παράταξη, πλησιάζει στο τραπέζι που πίνει τον καφέ της μια αντροπαρέα και αφήνει καρτούλες με τα στοιχεία της.

«Να στείλουμε στο δημοτικό συμβούλιο γυναίκες», λέει καθώς συστήνεται. «Βεβαίως», απαντά κάποιος από τους άνδρες, «φροντίστε όμως να πείσετε πρωτίστως τις γυναίκες να το κάνουν, να ψηφίσουν γυναίκες».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Θετική διάκριση!

Όπως καταλαβαίνετε, είναι το επίθετο που καθορίζει το ουσιαστικό. Είμαστε κατά των διακρίσεων, όχι όμως των θετικών. Και πολύ καλά κάνουμε. Τότε όμως, ποιος μας βεβαιώνει ότι αυτές δεν δημιουργούν… άλλες διακρίσεις;

Διότι δεν είναι μόνο οι γυναίκες αυτές που αποτελούν θύματα των κοινωνικών στερεοτύπων και των προκαταλήψεων, αλλά και «εμποδίων» που θέτει το φύλο τους. Τι γίνεται, ας πούμε με τα μέλη της περίφημης ΛΟΑΤ κοινότητας;

Μήπως θα έπρεπε, για λόγους ίσης μεταχείρισης, να υπάρχει ποσόστωση και γι’ αυτά τα πρόσωπα; Και με τις άλλες κοινότητες που βρίσκονται στο (σε κάποιο) κοινωνικό περιθώριο; Τι γίνεται με εκείνες;

Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί, δηλαδή πολιτικώς ορθοί, μήπως θα έπρεπε να κάνουμε θετικές διακρίσεις για κάθε κοινωνική ομάδα η οποία, για διάφορους λόγους, δεν έχει τις ίδιες ευκαιρίες με…

Αλήθεια, με ποιους; Με τους άνδρες; Όμως με όλους άνδρες; Και με εκείνους που είναι Ρομά ή ΑΜΕΑ, που έχουν χαμηλή μόρφωση (εξαιτίας κοινωνικών ανισοτήτων), που δεν τους επιτρέπει το επάγγελμά τους να ασχοληθούν με τα κοινά…

Όσους «αποκλείονται» για λόγους υγείας, τους μακροχρόνια άνεργους, τους αποφυλακισμένους, τους πρώην χρήστες ουσιών, τους άστεγους…

Καταλάβατε πού πάει η κουβέντα.

Το σωστό είναι να αγωνιζόμαστε καθημερινά ενάντια σε όλες τις κοινωνικές διακρίσεις και τους κάθε είδους αποκλεισμούς που συναντάμε στη ζωή μας. Αυτό μπορεί να γίνεται και με νομοθετικές ρυθμίσεις.

Όχι όμως με ποσοστώσεις, γιατί τότε μπλέκουμε χειρότερα.

 Δώσε κι εμένα (ποσόστωση) μπάρμπα!

190301 ΓΟΝΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Σκηνές από ένα μέλλον…

Όχι και τόσο μακρινό, όσο φαντάζεται κάποιος. Αν σκεφτεί ότι για ορισμένους είναι ήδη παρόν… Ωστόσο θα σας καλέσω «να το κάνετε εικόνα» (για να δείξω ότι ξέρω να χρησιμοποιώ και εκφράσεις της μόδας).

Δίνει κάποιος επώνυμος συνέντευξη και η ερώτηση είναι σχετική με την καταγωγή του. Τότε εκείνος απαντά: «Από την πλευρά τού υπ’ αριθμόν ένα γονιού μου, είμαι Θρακιώτης. Κρατάω όμως και από την Κρήτη.

Από την οποία ήρθαν οι γονείς τού υπ’ αριθμόν δύο γονιού μου. Βέβαια, και του υπ’ αριθμόν ένα παππού μου ο υπ’ αριθμόν δύο γονιός ένα ήταν Μικρασιάτης˙ μόνο ο υπ’ αριθμόν ένα ήταν Κρητικός, οπότε… τρέχα γύρευε».

Το «τρέχα γύρευε» αυτό, που μας έρχεται από το μέλλον, πάει στην πολυσύνθετη καταγωγή του ανθρώπου που έδωσε τη συνέντευξη. Υπάρχει όμως, όπως καταλαβαίνετε, και ένα άλλο τρέχα γύρευε.

Είναι αυτό που έχει να κάνει με την αντικατάσταση των λέξεων πατέρας και μητέρα, παππούς και γιαγιά, με… αύξοντες αριθμούς, όπως επιβάλλει η πολιτική ορθότητα, και ο νόμος, πλέον, στη Γαλλία.

Όπου, προκειμένου να μην έρχονται σε δύσκολη θέση τα παιδιά των οποίων οι γονείς είναι του ίδιου φύλου, αυτά  (δηλαδή όλα τα παιδιά) δεν θα δηλώνουν όνομα πατέρα και όνομα μητέρας, αλλά γονιού υπ’ αριθμόν ένα και δύο.

Στο σημείο αυτό, και πριν συνεχίσω, δεν θα αντισταθώ στον πειρασμό να ρωτήσω και γιατί να σταματάμε στο δύο; Αν αύριο τρεις ή τέσσερις άνθρωποι ανεξαρτήτως φύλου, θέλουν να συστήσουν οικογένεια και να «αποκτήσουν» ένα παιδί;

Πώς γίνεται με τις θρησκείες εκείνες που ένας σύζυγος έχει πολλές συζύγους, διαφορετικού από του δικού του φύλου (για την ώρα); Γιατί να μην μπορεί να γίνει το ίδιο και με ανθρώπους του ιδίου φύλου;

Άρα, δεν είναι καθόλου απίθανο, στο εγγύς μέλλον, να δούμε οικογένειες πολλών γονέων τού ιδίου φύλου. Και τότε να είστε βέβαιοι ότι θα χρειαστούμε αριθμούς ≥2 (για να σας θυμίσω και τα μαθηματικά του Σχολείου) προκειμένου να τους απαριθμήσουμε.

Ας αφήσουμε όμως τα μελλοντικά σενάρια, έστω και αν δεν φαίνομαι πολύ μακρινά, και ας έρθουμε στο εκεί και τώρα, όπου «εκεί» είναι η Γαλλία. Να είτε βέβαιοι όμως ότι η μόδα θα έρθει και εδώ.

Το άλλο πουλάκι:

Καταλαβαίνω ότι υπάρχει πρόβλημα.

Όταν έχεις δυο γονείς που ο ένας λέγεται Πολ και ο άλλος Αντουάν, ή Κατρίν η μία και Ιζαμπέλ η άλλη, πώς είναι δυνατόν να συμπληρώσεις σωστά τα κουτάκια που να λένε «όνομα πατέρα» και «όνομα μητέρας»;

Σας ρωτάω όμως. Λύνεται το πρόβλημα αυτό αντικαθιστώντας τα συγκεκριμένα κουτάκια με άλλα που θα γράφουν όνομα γονέα νο 1 και νο 2 αντίστοιχα; Είδατε που κι εγώ την πάτησα; Γιατί είπα «αντίστοιχα»;

Για ποιο λόγο το νο 1να αντιστοιχεί στον πατέρα και όχι στη μητέρα; Η αρίθμηση, είτε μας αρέσει είτε όχι, δίνει την έννοια της… τακτικότητας. Γιατί να είναι η Κατρίν το νο 1 και όχι η Ιζαμπέλ.

Πιστεύω πως υπάρχει λύση, τη θεωρώ πολύ απλή, και απορώ μάλιστα πως δεν πέρασε από τον νου του γάλλου νομοθέτη. Δεν χρειάζεται να υπάρχουν δύο κουτάκια για συμπλήρωση, αλλά μόνο ένα.

Το οποίο, εννοείται, να χωρά δύο (ή και περισσότερα, για το μέλλον) ονόματα. Θα αναγράφει δε, πολύ απλά, «ονόματα γονέων». Και εκεί ο καθένας μπορεί να γράφει τα ονόματα των γονιών του… συνδεδεμένα!

Εννοώ με τον συμπλεκτικό σύνδεσμο «και» ανάμεσα, προς αποφυγήν άλλων παρεξηγήσεων. Διότι μπορεί κάποιος από τους γονιούς να έχει περισσότερα από ένα ονόματα. Ας κάνουμε ένα παράδειγμα στον πίνακα:

Όταν στο τετραγωνάκι «ονόματα γονέων» ενός… συνηθισμένου παιδιού γράφει Αλέξανδρος Νικηφόρος και Μαρία, σημαίνει πως ο ένας γονιός (ο πατέρας στο παράδειγμά μας) λέγεται Αλέξανδρος Νικηφόρος, ενώ η μητέρα (πάντα στο παράδειγμα) Μαρία.

Αν (άλλο παράδειγμα) γράφει Ειρήνη και Ελπίδα σημαίνει πως ο ένας γονιός… Όπα! Είδατε που κι εδώ υπάρχει πρόβλημα; Μπορούμε να πούμε «η μία γονιός»; Δεν μπορούμε. Για την ώρα, έτσι;

Τέλος πάντων, έξυπνοι άνθρωποι είστε, φαντάζομαι καταλάβατε την πρόταση με τα δύο (ή περισσότερα, στο μέλλον) ονόματα, στο ίδιο τετραγωνάκι, και τον συμπλεκτικό σύνδεσμο «και» ανάμεσά τους.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιος πληρώνει τις επιλογές μας;

Για να το δούμε γενικότερα, φίλοι μου, η ζωή μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια αλυσίδα από επιλογές. Όσο είμαστε μικροί τις κάνουν άλλοι για εμάς και όταν ενηλικιωθούμε αποφασίζουμε, υποτίθεται, μόνοι μας.

Κάθε επιλογή, από το πώς θα ντυθούμε και το πώς θα μιλήσουμε σε μια δημόσια εμφάνισή μας, μέχρι το ποιο επάγγελμα θα ακολουθήσουμε και τι είδους οικογένεια θα κάνουμε, αν θα κάνουμε, έχει ένα κόστος.

Κόστος, για να μην παρεξηγούμαστε, σημαίνει και αποδοχή, κοινωνική επιβράβευση, καταξίωση, αλλά και αποδοκιμασία, ειρωνικά σχόλια και πιθανώς χλεύη. Αυτό καλούμαστε να το απολαύσουμε ή να το πληρώσουμε οι ίδιοι.

Αν εγώ, στο όνομα της έκφρασης μια ιδιαιτερότητας, πηγαίνω παντού ξιπόλητος, δεν μπορώ να απαιτήσω και από τους άλλους να κάνουν το ίδιο, για να μην υφίσταμαι κοινωνική απομόνωση και αισθάνομαι μειονεκτικά.

Βεβαίως και η πολιτεία πρέπει να φροντίζει ώστε οι διαφορετικότητες να γίνονται αποδεκτές, (δεν μπορεί να με αναγκάσει να φοράω παπούτσια), χωρίς όμως να υποχρεώνει τους πολλούς να πληρώνουν το κόστος.

Το αν ένα παιδί, που οι γονείς του λέγονται Στέφανος και Βασίλης, θα αντιμετωπίσει δυσκολίες στο Σχολείο, είναι κάτι που πρέπει, πρωτίστως, να απασχολήσει τον Στέφανο και τον Βασίλη.

Και μετά, φυσικά, όλους εμάς.

 Να δεις που δίνουμε και λύσεις!

181119 ΤΖΑΜΠΑΤΖΙΔΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τα τζάμπα ΔΕΝ πέθανε!

Θυμόσαστε το Ενιαίο Μισθολόγιο; Υποτίθεται ότι θα ήταν ένας τρόπος υπολογισμού των μισθών, ο οποίος θα ίσχυε για όλους όσοι αμείβονται από το Δημόσιο. Πόσο απλός; Τόσο που να μπορείς να υπολογίσεις τον μισθό σου αμέσως.

Φανταστείτε ένα σύστημα στο οποίο βάζεις μόνο μερικές παραμέτρους. Τι είδους μόρφωση έχεις και πόσα χρόνια υπηρεσίας. Άντε, αν έχεις και ανήλικα παιδιά για τα οποία δικαιούσαι κάποιο οικογενειακό επίδομα.

Αυτά και τίποτε άλλο. Το σύστημα θα σου βγάζει αμέσως τον μισθό σου, ασχέτως σε ποιον τομέα του δημοσίου εργάζεσαι. Με τον ίδιο τρόπο θα μπορείς να υπολογίζεις τις αμοιβές οποιουδήποτε γνωστού σου εργάζεται στο δημόσιο.

Το πρώτο που θα ρωτήσει κάποιος είναι αν συμφωνούμε ότι αυτό είναι ένα δίκαιο σύστημα αμοιβών. Αν δηλαδή το να παίρνουν όλοι τα ίδια χρήματα, με μόνο κριτήριο τις σπουδές και τα χρόνια υπηρεσίας είναι σωστό.

Η απάντηση είναι δύσκολη, διότι το ερώτημα είναι πονηρό. Ας ξεκαθαρίσουμε πρώτα τι ακριβώς θέλουμε να πούμε με αυτό και μετά μπορούμε να δώσουμε ο καθένας τη δική του απάντηση. Μιλάμε για… αξιολόγηση;

Αναφερόμαστε δηλαδή στη διαφοροποίηση που μπορεί να υπάρχει μεταξύ υπαλλήλων του ίδιου ακριβώς κλάδου, με βάση την πραγματική προσφορά έργου, όπως αυτή μπορεί να εκτιμηθεί μέσα από μια διαδικασία αξιολόγησης;

Ή μιλάμε για εργαζόμενους σε διαφορετικούς τομείς, στους οποίους ο καθένας αμείβεται ανάλογα με την «σπουδαιότητα» του έργου που παρέχει και τις ιδιαιτερότητες που μπορεί να παρουσιάζει η εργασία του;

Στη δεύτερη περίπτωση δεν μιλάμε για Ενιαίο Μισθολόγιο, αλλά για ένα σύστημα όπως το γνωρίσαμε οι παλαιότεροι, όταν ο κάθε κλάδος, ανάλογα με την πίεση που μπορούσε να ασκήσει στην εκάστοτε κυβέρνηση, έπαιρνε αυξήσεις για τα μέλη του.

Αλλά και στην πρώτη περίπτωση, όπου εμπλέκεται μια μορφή αξιολόγησης και γίνεται αυτό που λέμε «σύνδεση του μισθού με την παραγωγικότητα», πάλι μπορούμε να κινηθούμε εντός του Ενιαίου Μισθολογίου.

Οι παραπάνω αμοιβές δεν θα είναι… επιδοματικού χαρακτήρα (ωραίο αυτό έτσι;) αλλά θα δίνονται με τη μορφή γρηγορότερης ένταξης στα ανώτερα μισθολογικά κλιμάκια (ή την επαναφορά σε κατώτερα, αν μιλάμε για ποινές).

Το άλλο πουλάκι:

Δεν είναι αυτό το θέμα μας!

Εμείς εδώ μιλάμε για την επιστροφή στην παλιά καλή μέθοδο που ονομαζόταν «κάτω από το τραπέζι», όταν δηλαδή ο κάθε υπουργός καταστρατηγούσε το Ενιαίο Μισθολόγιο, δίνοντας στους δικούς του υπαλλήλους κάτι «έξτρα».

Το οποίο έπρεπε να είναι σε τέτοια μορφή, ώστε να μην το πάρουν είδηση οι υπόλοιποι υπάλληλοι (αν είναι δυνατόν!) και αρχίσουν κι εκείνοι τις διεκδικήσεις με απεργίες και κάθε είδους κινητοποιήσεις.

Κάπως έτσι το περίφημο Ενιαίο Μισθολόγιο έγινε δαντέλλα και φτάσαμε να δίνονται σε εργαζομένους της χώρας τα πιο απίθανα επιδόματα, χώρια οι διάφορες ευεργετικές διατάξεις, όταν δηλαδή το κράτος πλήρωνε ένα σωρό έξοδα κάποιων υπαλλήλων.

Από «οδοιπορικά» και παιδικές κατασκηνώσεις, μέχρι επιδόματα βιβλιοθήκης, πλασματικές υπερωρίες και ελεύθερη μετακίνηση με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς! Είδατε; Φτάσαμε στο επίμαχο σημείο. Αυτό ακριβώς θα θέλαμε να σχολιάσουμε.

Την υπόσχεση της υπουργού Προστασίας του Πολίτη πως οι ένστολοι θα μπορούν να μετακινούνται δωρεάν με το Μετρό, τα λεωφορεία και τα υπόλοιπα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (ή Μετακίνησης, αναλόγως πώς ερμηνεύεις το τρίτο Μ).

Παρατήρηση πρώτη: Οι πολιτικοί, οι κάθε είδους πολιτικοί, είναι εξαιρετικά χουβαρντάδες και πολύ… λαρτζ, κατά το κοινώς λεγόμενον, όταν πρόκειται για τα λεφτά των άλλων και ειδικότερα για δημόσιο χρήμα.

Απεναντίας, όταν πρόκειται να βάλουν το χέρι στη δική τους τσέπη, τους βλέπουμε αρκετά «σφικτούς», πράγμα που εξηγείται από το γεγονός ότι έχουν συνηθίσει να τους παρέχονται όλα τζάμπα, ή να λογίζονται ως «έξοδα παραστάσεων»! 

Η κυρία Γεροβασίλη, λοιπόν, μπορεί να κάνει το κομμάτι της, χωρίς να της κοστίζει τίποτε. Απεναντίας! Στο κάτω κάτω, το λεωφορείο πάει που πάει στον προορισμό του, τι θα πάθει αν έχει και κάποιον ένστολο επάνω, χωρίς εισιτήριο;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Παρατήρηση δεύτερη:

Υποτίθεται ότι αυτού του είδους η πολιτική, των παροχών κάτω από το τραπέζι, ήταν πρακτική τού λεγόμενου «παλιού» πολιτικού συστήματος, το οποίο η Πρώτη Φορά Αριστερά (μαζί με ολίγη Ακροδεξιά) ήρθε να ανατρέψει.

Αλλά, θα μου πείτε, τι ζητάω κι εγώ τώρα, καλλιγραφίες από… Ας το αφήσουμε εδώ. Εξάλλου δεν είναι και το πρώτο σημείο στο οποίο η κυβέρνηση έδειξε πως είναι μια από τα ίδια με τους προηγούμενους -ενίοτε πολύ χειρότερη.

Εγώ θα σταθώ σε εκείνο το «πάγιο αίτημα των συνδικαλιστικών ενώσεων» των ενστόλων, το οποίο, υποτίθεται, ήρθε να ικανοποιήσει η κυρία Γεροβασίλη. Δηλαδή οι άνθρωποι αυτοί ζητούσαν (από) ανέκαθεν να μην πληρώνουν στα ΜΜΜ;

Με ποιο δικαιολογητικό; Ότι δεν αμείβονται όσο καλά θα έπρεπε; Μα αυτό το ξέρουμε και τους το αναγνωρίζουμε, όμως το ίδιο ισχύει για τη συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων. Γιατί αυτοί να εξαιρούνται;

Επιπλέον, όταν υποτίθεται ότι καταβάλλουν μια πολύ μεγάλη προσπάθεια να αποδείξουν ότι βρίσκονται δίπλα στον πολίτη και όχι απέναντί του, πώς νομίζουν ότι θα συμβάλει σ’ αυτό η εικόνα του «τζαμπατζή» ένστολου;

Ο οποίος θα επιβιβάζεται στο λεωφορείο και, ενώ όλοι οι άλλοι θα πληρώνουν το εισιτήριό τους, αυτός θα περνά δείχνοντας απλώς την υπηρεσιακή του ταυτότητα; Αυτή την εικόνα θέλουν για τα μέλη τους οι συνδικαλιστικές τους ενώσεις;

Κρίμα, πολύ κρίμα!

 Περάστε, κόσμε!

181106 ΘΕΣΜΙΚΟΝ-2

Το ένα πουλάκι:

Πονηρά τα παιδιά!

Λέγαμε χθες για το αίτημά τους να ισχύει και για τους καθηγητές ό,τι ισχύει και για τους μαθητές, σχετικά με την κατοχή και τη χρήση κινητών τηλεφώνων στα σχολεία. Ξέρουν καλά τι ζητούν.

Θα μπορούσαν, ας πούμε, να ζητήσουν να εφαρμόζεται επακριβώς ο νόμος (αναφέραμε χθες την ισχύουσα υπουργική απόφαση) και οι καθηγητές τους να χρησιμοποιούν τα κινητά τους μόνον και όπως προβλέπεται από αυτόν.

Ξέρουν όμως ότι, από ένα τέτοιο αίτημα, οι μαθητές δεν θα είχαν ουσιαστικά να ωφεληθούν τίποτε, και, εν πάση περιπτώσει, να πετύχουν αυτό που ουσιαστικά θέλουν· την ελεύθερη χρήση των τηλεφώνων τους στο σχολείο.

Βλέπουμε όμως και το πρόβλημα που δημιουργείται, όταν (κάποιοι) καθηγητές δίνουν δικαίωμα για σχόλια, με το να μην εφαρμόζουν πρώτα οι ίδιοι όσα προβλέπονται από την κείμενη νομοθεσία και τις σχετικές διατάξεις.

Κάτι αντίστοιχο παρατηρούμε και στο δεύτερο σημαντικό αίτημα των «καταληψιών» Αίτημα που, όπως είπαμε, φέτος διακρίνεται για την τάση εξίσωσης μαθητών καθηγητών. Ζητούν δηλαδή ό,τι ισχύει για τους μεν να ισχύει και για τους δε.

Το αίτημα αυτό έχει να κάνει με το κάπνισμα. Για να καταλάβουμε και πάλι τη φύση του προβλήματος, ας καταφύγουμε στην ισχύουσα νομοθεσία. Απαγορεύεται το κάπνισμα στα σχολεία, τελεία και παύλα.

Συγκεκριμένα: «Σε όλους τους χώρους που παρέχεται εκπαίδευση όπως: 1) Σχολεία Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (Δημόσια ή Ιδιωτικά), 2) Σχολεία Δευτεροβάθμιας και Μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (Δημόσια ή Ιδιωτικά), 3) Πανεπιστήμια, Τεχνολογικά Ιδρύματα και γενικά Ιδρύματα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευση, 4) Φροντιστήρια».

Θέλετε πιο συγκεκριμένα; «Το κάπνισμα κατά τη νέα νομοθεσία θεωρείται πλέον ποινικό αδίκημα, τόσο σε κλειστούς όσο και σε ανοικτούς εξωτερικούς χώρους των ιδιωτικών ή δημόσιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων […]

  Ο/Η Διευθυντής/τρια, ως το άτομο που έχει την ευθύνη στον χώρο (απαγόρευσης του καπνίσματος) θεωρείται -σε περίπτωση παράβασης- υπεύθυνος/η, εκτός αν αποδείξει ότι έλαβε όλα τα απαιτούμενα μέτρα για την αποτροπή του καπνίσματος στον χώρο αυτό».

Το άλλο πουλάκι:

Αυτά και άλλα πολλά!

Βεβαίως, στην γνωστή σε όλους μας ελληνική πραγματικότητα, η εφαρμογή των νόμων έχει πάντοτε κάποια περιθώρια… ελαστικότητας. Καλό θα ήταν όμως να δούμε λίγο και το πνεύμα τού συγκεκριμένου νόμου.

Γιατί να απαγορεύεται το κάπνισμα και στους ανοιχτούς χώρους, σε κάποια μακρινή άκρη της αυλής, για παράδειγμα. Θεωρώ πως αυτό αποφασίστηκε προκειμένου να μην γίνονται οι καπνιστές εκπαιδευτικοί κακό παράδειγμα για τους μαθητές τους.

Ερχόμαστε όμως στην εφαρμογή. Οι καπνιστές, για τους εκπαιδευτικούς μιλάμε, προκειμένου να παραμείνουν πιστοί στην εφαρμογή τού (γράμματος του) νόμου, βγαίνουν έξω από την περίφραξη της αυλής και καπνίζουν κανονικά το τσιγαράκι τους.

Σε κοινή θέα! Πράγμα απαράδεκτο, τουλάχιστον από τους μαθητές, οι οποίοι το πήραν και το έκαναν αίτημα των «καταλήψεών» τους. Αφού το κάνουν οι καθηγητές μας, να μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς!

Πριν εξετάσουμε το αίτημα, ας δούμε κάποιες λύσεις στο πρόβλημα. Η «κανονική» θα ήταν, όσες ώρες βρίσκονται οι εκπαιδευτικοί στο σχολείο, εφαρμόζοντας το εργασιακό τους ωράριο, να μην καπνίζουν. Καθόλου.

Μια άλλη θα ήταν να υπάρχει ένας κλειστός χώρος, αποκλειστικά για καπνιστές, όπου θα μπορούσαν να… ξεχαρμανιάζουν «κρυφά», χωρίς να τους βλέπει κανείς. Αυτό, βεβαίως, δεν το επιτρέπει ο νόμος.

Ερχόμαστε τώρα στο αίτημα των καταληψιών μαθητών. Προφανώς πατάει στην αδυναμία των καπνιστών καθηγητών τους να στερηθούν το αγαπημένο τους τσιγαράκι και χρησιμοποιεί το… ατράνταχτο επιχείρημα «γιατί αυτοί κι όχι κι εμείς».

Αλήθεια, γιατί; Θα μπορούσε να αραδιάσει κανείς ένα κάρο λόγους. Όμως όλοι συγκεφαλαιώνονται σε μια φράση: «Επειδή δεν είμαστε το ίδιο»! Γεγονός που, θα ξαναθυμίσω, το ξεχνούν πρώτοι κάποιοι καθηγητές.

Οι οποίοι, έχοντας αντιληφθεί τελείως λάθος κάποιες από τις αρχές της αντιαυταρχικής αγωγής και της δημοκρατικής εκπαίδευσης, έσπευσαν να γίνουν με τους μαθητές τους «κολλητάρια», «φιλαράκια» ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.

Προσπάθησαν δηλαδή να εκμηδενίσουν την απόσταση που υπάρχει μεταξύ μαθητή και δασκάλου, και η οποία πρέπει να υπάρχει απλώς και μόνον επειδή… ο ένας είναι δάσκαλος και ο άλλος μαθητής.

(Δεν σας πάω σε πιο βαθιά νερά λέγοντας, για παράδειγμα, πως, κατά τον Γκράμσι, η παιδαγωγική σχέση είναι -κι αυτή- μια σχέση… ηγεμονίας, με το περιεχόμενο που έδινε ο διανοητής αυτός της Αριστεράς στον όρο.)

Ιδού τα αποτελέσματα. Των οποίων μια προέκταση είδαμε πριν από λίγες μέρες, καθώς μαθητές χοροπηδούσαν πάνω στα γραφεία του υπουργείου Παιδείας και απευθύνονταν στον υπουργό σαν να ήταν συνομήλικός τους, οπαδός αντίπαλης ομάδας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Σε λάθος βάση.

Μιλώντας για τα σοβαρά ή αστεία, για τα παράλογα ή αυτονόητα αιτήματα των καταλήψεων, κάνουμε ένα πολύ μεγάλο λάθος. Ξεχνάμε ότι η κατάληψη ενός σχολείου και η εμπόδιση της λειτουργίας του είναι παράνομες ενέργειες και δεν δικαιολογούνται με τίποτε.

Μπορεί να υπάρχουν σημαντικότατα προβλήματα στη λειτουργία ενός σχολείου, όμως δεν είναι στην αρμοδιότητα, ούτε στη διακριτική ευχέρεια ή την αγωνιστική διάθεση των μαθητών του, να διεκδικήσουν τη λύση τους κάνοντας κατάληψη.

Κατά τα άλλα, αν θέλετε να το ελαφρύνουμε λίγο το θέμα, οι «καταλήψεις» μπορούν να θεσμοθετηθούν και επισήμως και, σε συνεννόηση καθηγητών μαθητών, να προγραμματίζονται από την αρχή του διδακτικού έτους.

Όπως οι γιορτές, οι εκκλησιασμοί, οι περίπατοι ή οι διδακτικές επισκέψεις.

Θεσμός με τα όλα του!

 Για να μην κοροϊδευόμαστε.

181105 ΘΕΣΜΙΚΟΝ-1

Το ένα πουλάκι:

Θεσμός!

Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν πλέον οι καθηγητές, κάποιοι καθηγητές, τις εποχιακές καταλήψεις σχολείων από μαθητές τους. «Τι να κάνουμε; Έχει γίνει πλέον θεσμός», λένε και κάνουν… υπομονή.

Την καλύτερη όμως αντιμετώπιση την είδα στην αντίδραση μιας φίλης, όταν της είπα ποια είναι τα φετινά αιτήματα των καταληψιών μαθητών. Αφού χαμογέλασε πλατιά, με ρώτησε: «Δεν είναι απίστευτα αυτά τα παιδιά;»

Πραγματικά! Όπως επεσήμανε στη συνέχεια, «είναι αξιοθαύμαστοι οι λόγοι τους οποίους βρίσκουν (εφευρίσκουν) και επικαλούνται κάθε χρόνο, προκειμένου να αιτιολογήσουν την καθιερωμένη, πλέον, ετήσια κατάληψη».

Ποια είναι όμως τα νέα αιτήματα; Πριν απαντήσουμε, ας πούμε μερικές σκέψεις πάνω στο ζήτημα. Κατ’ αρχάς, τα «αιτήματα» πρέπει να διαχωριστούν σε δύο κατηγορίες. Σε εκείνα στα οποία μπορεί να δοθεί λύση, και στα υπόλοιπα.

Εννοώ να δοθεί λύση μετά από την πίεση που ασκείται με μία κατάληψη. Δηλαδή αιτήματα με τα οποία δεν διαφωνεί κανείς, κυρίως δεν διαφωνεί η διεύθυνση και οι καθηγητές του Σχολείου, και λύνονται εύκολα.

«Να υπάρχει χαρτί υγείας στις τουαλέτες»! Ποιος λέει όχι; Τέτοιου είδους «αιτήματα» μπορούν να συζητηθούν με τα όργανα διοίκησης του Σχολείου και να βρεθεί λύση, χωρίς να χρειάζεται καμιά «κατάληψη».

Βέβαια, για το συγκεκριμένο, πρέπει να πουν και οι «καταληψίες» μαθητές τη θέση τους για το πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο να βρίσκονται καθημερινά τα ρολό με το χαρτί υγείας πεταμένα στις λεκάνες της τουαλέτας.

Πάμε όμως και σε μια άλλη κατηγορία αιτημάτων, όπως εκείνα που θέλουν την άμεση πρόσληψη όλων των αναπληρωτών, ώστε να μην χάνονται ώρες διδασκαλίας. Αίτημα σοβαρότατο, χωρίς καμιά αμφιβολία.

Εδώ όμως υπάρχει το εξής αντιφατικό. Κάνουμε «κατάληψη», δηλαδή χάνουμε ώρες διδασκαλίας, επειδή ζητάμε… να μην χάνονται ώρες διδασκαλίας! Και απευθύνουμε το αίτημά μας στο Σχολείο, όταν το ίδιο ακριβώς ζητούν και οι καθηγητές μας!

Δηλαδή κι εκείνοι, σε κάθε τους κινητοποίηση, έχουν ανάμεσα σε άλλα αιτήματα και την άμεση κάλυψη όλων των οργανικών και λειτουργικών κενών, με μόνιμους, μάλιστα, διορισμούς. Άρα, προς τι η… σύγκρουση;

Το άλλο πουλάκι:

Καταλάβατε πού είναι το θέμα;

Ο… θεσμός των καταλήψεων υπονοεί ότι υπάρχει ένα Σχολείο καλύτερο, το οποίο επιθυμούν οι καταληψίες μαθητές -ξαναλέω, μετά λόγου γνώσεως: οι καταληψίες μαθητές- αλλά οι καθηγητές τους και το υπουργείο το αρνούνται.

Είναι όμως έτσι; Για όσους γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, η κατάσταση είναι κάπως διαφορετική. Ας το σταματήσουμε όμως εδώ, γιατί θα στενοχωρήσουμε κάποιους και δεν το θέλουμε.

Εξάλλου, δεν σας είπαμε ακόμη τα φετινά αιτήματα, τα οποία, πρέπει να το παραδεχτούμε, είναι σε άλλη βάση από όσα ξέραμε μέχρι σήμερα και σχολιάσαμε προηγουμένως. Έχουν να κάνουν με την… εξίσωση μαθητών και καθηγητών.

Όπως ξέρετε, φέτος έχει γίνει κάπως πιο αυστηρό το πλαίσιο για την κατοχή και τη χρήση των κινητών τηλεφώνων εντός του σχολείου. Οι μαθητές απαγορεύεται να έχουν κινητά, αν και πολλά σχολεία δείχνουν ανοχή σ’ αυτό και τιμωρούν μόνο την απροκάλυπτη χρήση.

Το αίτημα λοιπόν είναι «ό,τι ισχύει για τους μαθητές να ισχύει και για τους καθηγητές. Ή όλοι να χρησιμοποιούν ελεύθερα τα κινητά τους ή κανένας». Βεβαίως, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, εδώ υπάρχει ένα θέμα.

Για να καταλάβετε πού ακριβώς βρίσκεται, σας παραθέτουμε την ισχύουσα νομοθεσία. Πρόκειται για μια υπουργική που εκδόθηκε φέτος (Υ.Α. 103373/ Δ1/ 22-6-2018) και λέει τα εξής:

1. Οι μαθητές δεν επιτρέπεται να έχουν στην κατοχή τους κινητά τηλέφωνα εντός του σχολικού χώρου. (Σημείωση δική μας: Όπως βλέπετε, είναι αρκετά σαφές, πιο σαφές, θα έλεγα, δεν γίνεται.)

2. Οι μαθητές δεν επιτρέπεται να έχουν στην κατοχή τους εκτός από κινητά τηλέφωνα και οποιαδήποτε άλλη ηλεκτρονική συσκευή ή παιχνίδι που διαθέτει σύστημα επεξεργασίας εικόνας και ήχου εντός του σχολικού χώρου.

Ο ανάλογος εξοπλισμός που τους διαθέτει το σχολείο στο οποίο φοιτούν, χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της διδακτικής πράξης και της εκπαιδευτικής διαδικασίας γενικότερα και μόνο υπό την εποπτεία/επίβλεψη του εκπαιδευτικού.

3. Οι εκπαιδευτικοί εκτός από τις διαθέσιμες από το σχολείο ηλεκτρονικές συσκευές (H/Y, laptops, tablets, διαδραστικούς πίνακες κ.τ.λ.), δύνανται να χρησιμοποιήσουν και το δικό τους προσωπικό ηλεκτρονικό εξοπλισμό κατά τη διάρκεια της διδακτικής πράξης και για τις ανάγκες αυτής, αλλά και στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής διαδικασίας γενικότερα, τηρώντας τους κανόνες ασφάλειας και τις σχετικές διατάξεις περί προστασίας των προσωπικών δεδομένων των μαθητών και των εκπαιδευτικών.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Έχει και άλλα…

Μιλάει για την ανάρτηση στο διαδίκτυο φωτογραφιών κ.λπ., όμως η ουσία της συζήτησης είναι στις παραγράφους που προαναφέραμε. Τι γίνεται τώρα, και τι υπονοεί το αίτημα των καταληψιών μαθητών;

Η πρώτη παρατήρηση είναι πως μπορεί η υπουργική απόφαση να απαγορεύει ρητά την κατοχή κινητών τηλεφώνων από μαθητές, δεν λέει όμως και τι γίνεται σε περίπτωση που κάποιος, άνθρωποι είμαστε, το ξεχάσει στην τσέπη του.

Η τιμωρία που θα του επιβληθεί εξαρτάται από τις αποφάσεις του Συλλόγου Διδασκόντων κάθε Σχολείου. Δημιουργείται έτσι ένα διαφοροποιημένο πλαίσιο, το οποίο όμως εξαρτάται και από κάτι ακόμη.

Υπάρχουν καθηγητές που χρησιμοποιούν τα κινητά τους τηλέφωνα και για εντελώς προσωπικούς λόγους, πέρα δηλαδή από εκείνους που αναφέρονται στην υπουργική απόφαση, και μάλιστα κάποιοι το κάνουν και σε ώρα μαθήματος.

Πώς θα ζητήσουν να τιμωρηθεί ένας παραβάτης μαθητής;

Πέρασε όμως η ώρα και θα πρέπει να συνεχίσουμε αύριο.

Ίσα κι όμοια!