190404 ΓΚΡΕΜΙΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Ναι, μεν, αλλά…

Δεν θα μπορούσε να γίνει μια εξαίρεση; Να βρεθεί κάποιος τρόπος «να τα… βολέψουμε, να τα μπουρδουκλώσουμε», που έλεγε και η απίθανη Ρένα Βλαχοπούλου στην κωμωδία «Φωνάζει ο κλέφτης».

Φαίνεται πως αυτή η τακτική τού… μπουρδουκλώματος μπορεί να πιάνει στη χώρα μας, όπου, ως γνωστόν, κατοικεί ο πιο έξυπνος λαός του κόσμου, αλλά σε άλλα μέρη δεν είναι και τόσο εύκολο να εφαρμοστεί.

Βέβαια, εκείνοι είναι… κουτόφραγκοι και όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, ένας θεός ξέρει τι έκαναν. Οπότε είναι λίγο αστείο να προσπαθούν κάποιοι να μας τους παρουσιάζουν ως πρότυπα συγκροτημένων κοινωνιών.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πήγε, που λέτε, ο άνθρωπος να κάνει μια επένδυση και του βγήκε ξινή. Διότι δεν ήρθε να την κάνη στη χώρα μας, τον παράδεισο των επενδυτών, που θα έλεγε και η κυβέρνηση.

Μόνο πήγε στη γαλλική Ριβιέρα, κάπου ανάμεσα στο Μονακό και τις Κάννες. Όπου βρήκε ένα αγρόκτημα, μέσα σε οικόπεδο αρκετών στρεμμάτων, και είπε να το αξιοποιήσει χτίζοντας κάτι καλύτερο.

Κατασκεύασε, λοιπόν, μια έπαυλη, σε τοσκανικό στυλ, με 11 πολυτελείς σουίτες, τρεις πισίνες και ελικοδρόμια, ικανή, πέραν των ενοίκων, να φιλοξενεί και κοινωνικές εκδηλώσεις, πάρτι δηλαδή, με καναδυό χιλιάδες καλεσμένους.

Την έπαυλη τη νοικιάζουν διάφοροι «μεγιστάνες» και κάποιοι «Ρώσοι ολιγάρχες», όπως συνηθίσαμε να τους λέμε, για να διοργανώνουν δεξιώσεις με τους φίλους τους. Τη νοικιάζουν ακόμη και χολιγουντιανές παραγωγές.

Το ενοίκιο σχετικά χαμηλό, για όσα προσφέρει, μόνο 45.000 ευρώ. Τη μέρα! Μιλάμε δηλαδή για μια κανονική επένδυση. Δεν πρέπει βέβαια να ξεχνάμε ότι οι ιδιοκτήτες έριξαν στη δουλειά περί τα 56 εκατομμύρια.

Μόνο που οι ξενοδόχοι λογάριασαν χωρίς… τους γείτονες τους, οι οποίοι δεν φάνηκε να απολαμβάνουν το ότι δίπλα στο δικό τους ησυχαστήριο πήγε και εγκαταστάθηκε ένας χώρος όπου πηγαινοέρχονται τα ελικόπτερα και τα ξενύχτια δίνουν και παίρνουν.

Το άλλο πουλάκι:

Τους κάρφωσαν!

Πήγαν στην πολεοδομία και ισχυρίστηκαν ότι το ακίνητο δεν έχει όλες τις προβλεπόμενες άδειες και έτσι το πράγμα οδηγήθηκε στα δικαστήρια. Εκεί ο ιδιοκτήτης χρησιμοποίησε ατράνταχτα επιχειρήματα.

Το πρώτο είναι κάτι που το ακούμε πολύ συχνά και στη χώρα μας, σε ανάλογες περιπτώσεις. Όπου ο… αυθαιρετούχος (ωραίο;) ισχυρίζεται ότι ανέδειξε το χώρο, ότι ομόρφυνε την περιοχή, ότι καθάρισε τον τόπο από τα αγριόχορτα και τα φίδια…

Το δεύτερο έχει επίσης αρκετό ενδιαφέρον. Του είχαν δώσει, είπε, προφορική άδεια να επεκτείνει την ιδιοκτησία. Κάτι σαν «προχώρα εσύ και μη φοβάσαι, εμείς εδώ είμαστε». Σας θυμίζει τίποτε;

Βέβαια, το δικαστήριο δεν «μάσησε». Και έτσι έχασε τη δίκη, και στο Εφετείο, όπου απλώς γλύτωσε την τρίμηνη φυλάκιση που του είχε επιβληθεί πρωτόδικα. Κατά τα άλλα η ποινή ισχύει στο ακέραιο.

Ξέρω. Θα αναρωτιέστε ποια ποινή μπορεί να του επιβλήθηκε. Λοιπόν πρόκειται για ένα πρόστιμο πάνω από 500.000 ευρώ. Μεγάλο ποσό, δεν λέω, αν όμως το δούμε στην πραγματική του διάσταση, δεν λέει και πολλά.

Διότι, καμιά δεκαπενταριά μέρες να τη νοικιάσει τη βίλα, το έβγαλε το πρόστιμο και πάει. Έλα όμως που δεν θα μπορεί να τη νοικιάζει πλέον. Ο λόγος; Δεν θα έχει βίλα, αφού το δικαστήριο διέταξε την κατεδάφισή της!

Το φαντάζεστε; Δεν μιλάμε για έναν φράχτη, για ένα λίγο πιο μεγάλο μπαλκόνι, ακόμη και για ένα από τα χιλιάδες αυθαίρετα σπίτια που υπάρχου ανά την ελληνική επικράτεια. Μιλάμε για ακίνητο εκατομμυρίων.

Το οποίο, μέσα σε δεκαοκτώ μήνες θα πρέπει να έχει κατεδαφιστεί. Τι λέτε; Θα γίνει; Εδώ θα άξιζε να στοιχηματίσει κανείς. Και, φυσικά να παρακολουθήσει την υπόθεση μέχρι το τέλος.

Πάντως οι γείτονες, οι οποίοι έγιναν η αφορμή να οδηγηθεί η υπόθεση στα δικαστήρια, αποτελούν μια εγγύηση ότι οι δικαστικές αποφάσεις θα εκτελεστούν. Βλέπετε είναι και οι ίδιοι πολυεκατομμυριούχοι. 

Τι θα πει τι σχέση έχει αυτό; Δεκατέσσερα χρόνια τράβηξε δικαστικά η υπόθεση. Θα μου πείτε, από μια στιγμή και ύστερα πρέπει να ανέλαβε το δημόσιο, μην είστε όμως σίγουροι ότι δεν έχωσαν κι αυτοί την ουρίτσα τους.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Έχεις γείτονα, έχεις Θεό!

Είναι μια τούρκικη παροιμία, θεωρώ από τις πιο εύστοχες που έχω ακούσει, που δείχνει ακριβώς πόσο σπουδαίο πράγμα είναι να έχεις καλές σχέσεις με τους γείτονές σου και να μπορείς να βασίζεσαι σ’ αυτούς.

Βέβαια, στη χώρα μας, όπου ο γείτονας συχνά εύχεται να ψοφήσει η κατσίκα σου, πολλές φορές το να έχεις γείτονες ισοδυναμεί με το να έχεις βρει τον διάολό σου. Μόνο φασαρία και μπελάς είναι και τίποτε καλό.

Δεν είναι τυχαίο ότι, όσοι μπορούν, οχυρώνονται πίσω από τεράστιους σιδερένιους ή πέτρινους φράχτες (συχνά όχι μόνο βαριές, αλλά και πανάκριβες κατασκευές) προσπαθώντας να μην έχουν καμιά επαφή με γείτονες. 

Μου έκαναν πάντοτε εντύπωση εκείνες οι μονοκατοικίες, στα προάστια αμερικανικών μεγαλουπόλεων, που βλέπουμε στον κινηματογράφο. Τις χωρίζει από τους διπλανούς το πολύ πολύ ένας «φράχτης» από θάμνους.

Η δε πρόσοψη των σπιτιών είναι τελείως ανοιχτή προς τον δρόμο, έτσι που μπορεί να μπαίνει το αυτοκίνητο κατευθείαν στην αυλή ή στο γκαράζ, ή να περνά ο εφημεριδοπώλης με το ποδήλατο και να πετά την εφημερίδα στην είσοδο.

Αμερικανάκια όμως, θα μου πείτε, τι περιμένεις;

 Θεωρούμε, αυθαίρετα, ότι είμαστε ανώτεροι!

190403 ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Sharenting.

Σας το δείχνω στα αγγλικά, γιατί εμείς τα πουλάκια δεν φημιζόμαστε και για την καλή προφορά μας. Μπορεί κι εσείς να μην το έχετε ξανακούσει, είναι όμως κάτι το οποίο πρέπει να μάθουμε, γι’ αυτό και το συζητάμε.

Πρόκειται για τη συνήθεια ορισμένων (πάρα πολλών) γονιών να κοινοποιούν ή να «μοιράζονται» νέα και φωτογραφίες των παιδιών τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κάτι που ήρθε και πρόσφατα στην επικαιρότητα.

Η γνωστή ηθοποιός Γκουίνεθ Πάλτροου (αυτό μπορώ να το προφέρω) ανάρτησε μια φωτογραφία με την δεκατετράχρονη κόρη της, ενώ έκαναν σκι. Η φωτογραφία είχε (διαδικτυακή) επιτυχία και πήρε δεκαπέντε χιλιάδες λάικ.

Ωστόσο, αυτό δεν άρεσε καθόλου στο παιδί, το οποίο έγραψε στον προσωπικό του λογαριασμό στο ίνσταγκραμ: «Μητέρα, το έχουμε συζητήσει αυτό. Δεν μπορείς να κάνεις αναρτήσεις χωρίς την άδειά μου».

Η Γκουίνεθ Πάλτροου απάντησε: «Δεν μπορείς να δεις ούτε το πρόσωπό σου». Κάποιοι από τους ακολούθους τής γνωστής ηθοποιού υποστηρίζουν ότι, ως μητέρα, είχε κάθε δικαίωμα να μοιραστεί τις φωτογραφίες της κόρης της.

Άλλοι υποστηρίζουν ότι τα παιδιά έχουν δικαίωμα στην προστασία του ιδιωτικού τους βίου. Όπως καταλαβαίνετε, το πράγμα χωράει πολύ μεγάλη συζήτηση, διότι είναι κάτι που το αντιμετωπίζουμε καθημερινά όλοι μας.

Ας δούμε πρώτα τι λέει μια πιο ειδική από εμάς. Διαβάζω σε σχετικό ρεπορτάζ: Η Άντρεα Σίιμπακ, καθηγήτρια Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στο Πανεπιστήμιο Ταρτού της Εσθονίας, είχε εκπονήσει πολλές μελέτες για το sharenting.

Μια μελέτη στην οποία συμμετείχαν ανήλικοι από την Εσθονία, ηλικίας 9 έως 13 ετών, διαπίστωσε ότι στα παιδιά άρεσε όταν οι γονείς «μοιράζονταν θετικά πράγματα γι’ αυτά», μόνο που δεν συμφωνούν στο… θετικά.

Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε αυτό που οι γονείς και τα παιδιά θεωρούν καλές φωτογραφίες. Στα παιδιά δεν αρέσει όταν οι γονείς μοιράζονταν φωτογραφίες στις οποίες απαθανατίζονταν με ξεχτένιστα μαλλιά ή με ένα φόρεμα που δεν είναι του γούστου τους.

Συχνά οι γονείς δεν θεωρούν ότι αυτό είναι πρόβλημα. Για τους προεφήβους, όμως, αυτά τα στοιχεία επηρεάζαν την αυτοεκτίμησή τους και μπορούσαν να οδηγήσουν σε διαδικτυακό εκφοβισμό.

Το άλλο πουλάκι:

Ή σε κάτι χειρότερο!

Διότι ένας άλλος πιθανός κίνδυνος του sharenting είναι «η ψηφιακή απαγωγή». Τι σημαίνει αυτό; Μας το εξηγεί η ίδια καθηγήτρια: «Όταν ξένοι λαμβάνουν τις παιδικές φωτογραφίες και τις χρησιμοποιούν για τη διάπραξη απάτης ή στην παιδική πορνογραφία».

Σας φαίνεται υπερβολικό; Για να σας βοηθήσω θα σας μεταφέρω το τι άκουσα, πριν από χρόνια, σε μια ενημερωτική συζήτηση με ομιλητή τον πλέον ειδικό στο θέμα της εγκληματικότητας μέσω διαδικτύου.

Την εποχή εκείνη ήταν Ταξίαρχος – Διευθυντής του τμήματος Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Μιλώ για τον κ. Μανόλη Σφακιανάκη, ο οποίος ήταν όσο πιο σαφής γινόταν: «Καμία απολύτως φωτογραφία των παιδιών στο διαδίκτυο».

Ο κίνδυνος δεν αφορά μόνο «τα πιο ειδεχθή εγκλήματα που μπορεί να σας έρχονται στο μυαλό», όπως χαρακτηριστικά είπε, αλλά ακόμα και για τις πιο απλές δυσάρεστες καταστάσεις στις οποίες εκτίθενται τα παιδιά.

Αναφέρθηκε σε πολλά περιστατικά παιδιών ανά την Ελλάδα, τα οποία βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη θέση, όταν φωτογραφίες τους «πειράχτηκαν» μέσω φωτομοντάζ και διέρρευσαν στο σχολικό τους περιβάλλον.

Τα παρουσίαζαν με το πρόσωπό τους, αλλά με το σώμα κάποιας πορνοστάρ, κάτι που, φυσικά, ενοχλεί το παιδί, κυρίως όμως προκαλεί τον χλευασμό των συμμαθητών του ή, ακόμα χειρότερα, οδηγεί σε bullying.

Ο κ. Σφακιανάκης τόνισε όσο πιο εμφατικά μπορούσε ότι ο καλύτερος τρόπος για να προστατέψουμε την ψηφιακή ταυτότητα του παιδιού μας είναι να μην ποστάρουμε ποτέ απολύτως τίποτα για εκείνο.

Κάποιοι γονείς, είπε, θεωρούν ότι λαμβάνουν ένα «μέτρο προστασίας» ποστάροντας φωτογραφίες χωρίς να αναγράφουν τα ονόματα των παιδιών τους, όμως αυτές θα παραμείνουν για πάντα εκεί, διαθέσιμες προς όλους.

Δεν αποκλείεται στο μέλλον, μία φωτογραφία του παιδιού σας που ποστάρατε όταν είναι 4 ετών, να συνδεθεί με κάποια που θα ποστάρει ένας φίλος του όταν θα είναι 10 ετών, και αργότερα με κάποιο επαγγελματικό του προφίλ.

Έτσι να δημιουργηθεί ένα πλήρες ψηφιακό αρχείο του παιδιού, πάνω στο οποίο δεν θα μπορείτε να έχει κανέναν έλεγχο! Ίσως τώρα να ακούγεται ασήμαντο, αν το καλοσκεφτείτε, όμως…

Το γεγονός ότι ο καθένας θα μπορεί να έχει πληροφορίες για ολόκληρη την ζωή του παιδιού σας, τις οποίες θα διαχειρίζεται όπως θέλει, είναι τουλάχιστον τρομακτικό.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Το πρώτο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι πως ό,τι «ανεβαίνει» στο διαδίκτυο, πρακτικά δεν κατεβαίνει ποτέ! Μπορείτε να διαγράψετε όσες φωτογραφίες έχετε αναρτήσει, ώστε να μην είναι διαθέσιμες στον οποιοδήποτε.

Στις ρυθμίσεις ασφαλείας τού μέσου επιλέξτε αφενός τις φωτογραφίες σας να βλέπουν μόνο οι φίλοι σας -ούτε καν οι φίλοι των φίλων- και επιλέξτε να ενημερώνεστε κάθε φορά που κάποιος σας κάνει tag σε μία φωτογραφία.

Έτσι ώστε να την εγκρίνετε πριν δημοσιευτεί (αν είναι και τα παιδιά σας στην φωτογραφία αυτήν, το δικό σας όνομα θα είναι αυτό που πιθανότατα θα γίνει tag).

Τέλος, ενημερώστε κάθε φίλο και γνωστό σας ότι δεν θέλετε επ’ ουδενί να ποστάρουν φωτογραφίες ή πληροφορίες, στην οποία εμφανίζεται ή αναφέρεται το παιδί σας. Αυτά τόνισε ο πλέον ειδικός.

Εσείς κάν’τε ό,τι σας φωτίσει ο Θεός!

 Μην εκτίθεστε και μην εκθέτετε!

190304 ΑΝΑΡΜΟΣΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αλληλεγγύη!

Πρόκειται για ένα ευγενές συναίσθημα και, ως εκ τούτου, πρέπει να εκτιμούμε εκείνους που το διαθέτουν. Μόνο που η αλληλεγγύη δεν είναι κάτι που μπορεί να το διαθέτεις σε… απόλυτο βαθμό.

Όπως, ας πούμε η ευγένεια, την οποία μπορείς να εκφράζεις σε κάθε περίπτωση. Η αλληλεγγύη απευθύνεται σε συγκεκριμένα πρόσωπα, μεμονωμένα ή σύνολα, τα οποία πλήττονται, ή περνούν μια δύσκολη «φάση».

Η αλληλεγγύη μοιάζει όμως με την ευγένεια σε κάτι άλλο. Μπορεί να μη σου… βγαίνουν φυσικά, αλλά να αισθάνεσαι υποχρεωμένος να φανείς αλληλέγγυος ή ευγενής, επειδή κάτι τέτοιο επιτάσσει η πολιτική ορθότητα.

Γίνεται, ας πούμε, μια τρομοκρατική επίθεση σε κάποια εφημερίδα την οποία εσύ ποτέ δεν διάβαζες, με την οποία μπορεί και να διαφωνούσες ριζικά, όμως βγαίνεις και δηλώνεις την αλληλεγγύη σου στους ανθρώπους της.

Συναντάς σε δημόσια εκδήλωση κάποιο πρόσωπο τον οποίο δεν εκτιμάς καθόλου, καθώς όμως είσαι υποχρεωμένος να το χαιρετήσεις, φέρεσαι ευγενικά, δίνεις το χέρι σου, λες ένα «πώς είστε» και πας παρακάτω.

Υπάρχουν πάλι περιπτώσεις που αισθάνεσαι υποχρεωμένος να σταθείς στο πλάι κάποιου που περνάει δύσκολες στιγμές, απλώς επειδή είναι δικός σου άνθρωπος, ακόμη και αν για τις δυσκολίες έχει ευθύνη ο ίδιος.

Συμπαραστέκεσαι τον φίλο σου που σε όλη την εξεταστική «πετούσε αετό» και δεν πέρασε κανένα μάθημα, ακόμη κι αν ξέρεις πως αποκλειστικά υπεύθυνος γι’ αυτό είναι ο ίδιος και κανένας άλλος.

Λυπάσαι όταν μαθαίνεις πως έκλεισε η επιχείρηση ενός γνωστού σου, έστω και αν έβλεπες καλά ότι με τον τρόπο με τον οποίο τη λειτουργούσε ήταν μαθηματικώς βέβαιο πως πάει για λουκέτο.

Όλα αυτά είναι ανθρώπινες και απολύτως κατανοητές αντιδράσεις· έτσι λειτουργούμε και έτσι πρέπει να λειτουργούμε, αφού δεν είμαστε μηχανές, ούτε καν ζυγαριές για να μετράμε το κάθε τι αντικειμενικά.

Το ερώτημα είναι τι γίνεται αν ένας δικός μας άνθρωπος βρεθεί σε μια δύσκολη θέση, τέτοια όμως που αποδεικνύει ότι, τελικά, δεν ήταν (μόνο) αυτός που νομίζαμε, αλλά και κάτι άλλο, πολύ κακό.

Το άλλο πουλάκι:

Τότε υπάρχει θέμα.

Πώς να σταθείς στο πλευρό κάποιου που… πουλούσε ναρκωτικά σε παιδιά, που είχε ερωτικές σχέσεις με ανήλικους, που εκμεταλλεύονταν θύματα trafficking, που διακινούσε παράνομα μετανάστες…

(Η σειρά δεν είναι αξιολογική, αλλά τυχαία. Θα μπορούσε ο καθένας να προσθέσει ένα σωρό άλλες πράξεις που τις θεωρεί αποτρόπαιες. Πιστεύω πάντως ότι καταλάβατε το θέμα που τίθεται εδώ.)

Τι γίνεται όταν αυτός ο κάποιος είναι δικός σου άνθρωπος; Έχεις δικαίωμα να του κρατήσεις το χέρι, χωρίς να θεωρηθεί ότι εγκρίνεις τις πράξεις για τις οποίες κατηγορείται ή έχει καταδικαστεί;

Δεν λέω, οι επαγγελματίες, δηλαδή οι δικηγόροι, έχουν υποχρέωση να το κάνουν. Εμείς, οι απλοί θεατές της υπόθεσης, μπορούμε να πούμε έναν λόγο συμπάθειας, ή θα μας πάρει κι εμάς η μπάλα του αναθέματος;

Από την άλλη, τι σημαίνει «δικός μας άνθρωπος»; Μέλος της οικογένειάς μας; Συνεργάτης στη δουλειά; Συνάδελφος γενικώς; Συμπολίτης; Γείτονας; Κάποιος που ανήκει στο ίδιο κόμμα; Στην ίδια «θύρα»; Στην ίδια ενορία;

Επιπλέον. Αν κάποιος κατηγορηθεί ή/και κριθεί ένοχος για μια ειδεχθή πράξη, σημαίνει ότι όλα τα μέλη της οικογένειας, όλος ο επαγγελματικός ο κλάδος, ολόκληρη η πόλη… είναι υπεύθυνοι, γιατί όχι και συνένοχοι;

Και, για να μην θεωρηθούν τέτοιοι, θα πρέπει πρώτα εκείνοι, οι κοντινοί του άνθρωποι, να σύρουν τον χορό του αναθέματος, του δημόσιου διασυρμού, της διαπόμπευσης; Κι αν δεν το κάνουν, τι θα υποθέσουμε;

Ότι εγκρίνουν τις δικές του πράξεις; Ότι «και αυτοί «ίδιοι είναι»; Φλυαρώ, το καταλαβαίνω, και ξαναλέω τα ίδια πράγματα, όμως βλέπω ότι, αν και αυτονόητα κάποια, τα προσπερνούμε με μεγάλη ευκολία.

Το ζήσαμε έντονα αυτές τις μέρες με την υπόθεση του Νίκου Γεωργιάδη, όταν η αμηχανία των «δικών του» εκλήφθηκε ως ένοχη σιωπή, ενώ η κατακραυγή θεωρήθηκε απόδειξη αμέμπτου ηθικής. Τέτοια υποκρισία!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τον άλλον έπεσαν να τον φάνε!

Επειδή βγήκε με ένα μακροσκελές και εμπεριστατωμένο κείμενο να πει… τι λέει ο νόμος! Να ξέρουμε για ποιο πράγμα μιλάμε! Κάθεται ο άνθρωπος και γράφει χίλιες οκτακόσιες λέξεις για να εξηγήσει μια ουσιώδη νομική διαφορά…

Και ο άλλος με ένα τουίτ τού λέει «είσαι εμετικός» και… καθάρισε.

Η λογική (λέμε, τώρα) είναι απλή: Δεν έσπευσες να ρίξεις πέτρες, άρα είσαι ίδιος. Το κόμμα του δεν μίλησε, επομένως τον καλύπτει.

Για να μην πω ότι οι περισσότεροι εκεί πέρα μέσα δεν διαφέρουν -ως προς την ποιότητα του χαρακτήρος- με τον εκάστοτε κακούργο.  Έτσι εξηγούνται και οι πανηγυρισμοί, κάθε φορά που αποκαλύπτεται ότι ένα πολιτικό πρόσωπο είχε… λερωμένη τη φωλιά του.

Και αρχίζουν οι γενικεύσεις, αρχίζουν οι αναγωγές, ξεθάβεται το παρελθόν, γίνονται συμψηφισμοί, μόνο και μόνο για να αποδείξουμε ότι, κάθε στέλεχος είναι προϊόν αποκλειστικά του πολιτικού χώρου στον οποίο ανήκει.

Επομένως, «αυτός ο χώρος τέτοιους βγάζει». Αυτό εμμέσως, αλλά σαφέστατα, το (από)δέχονται και τα ίδια τα κόμματα, αφού προσπαθούν να σφυρίξουν αδιάφορα, έτσι ώστε να προκληθεί όσο το δυνατόν μικρότερη ζημιά σ’ αυτά.

Είδατε όμως; Με το ένα και με το άλλο, δεν σας είπαμε τη δική μας άποψη για τις ανθρώπινες ερωτικές σχέσεις, τι θεωρούμε αποδεκτό και τι έγκλημα, και, φυσικά, πόσο μας ενοχλεί η υποκρισία πίσω από όλα αυτά.

Κι αύριο όμως μέρα είναι.

 Δικός μας άνθρωπος!

Για τον Αντύπα λέω.

190221 ΣΥΓΚΡΟΥΣΙΑΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δυνατό τάκλιν!

Είναι το χαρακτηριστικό παιχνίδι των αγγλικών ομάδων, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να παρακολουθεί αγώνες ποδοσφαίρου από τα βρετανικά νησιά, το απόγευμα του Σαββάτου, στην κρατική τηλεόραση.

Τότε, που τα περισσότερα ελληνικά γήπεδα ήταν «ξερά», δηλαδή χωρίς χόρτο, μας έκανε εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο έπεφταν οι άγγλοι αμυντικοί από μακριά στα πόδια του αντιπάλου, διώχνοντας τη μπάλα.

Καμιά φορά έπαιρναν μαζί και τα πόδια, όμως αυτό θεωρούνταν φυσιολογικό, στο πλαίσιο ενός «αντρικού» σπορ, όπου το να χτυπήσεις τον αντίπαλο (και τη μπάλα) χωρίς να τον σακατέψεις, δεν ήταν κατακριτέο.

Βλέπετε, ο σκοπός τού αμυντικού είναι πάντοτε ιερός. Ωστόσο, το δόγμα που εφάρμοζαν κάποιοι  «η μπάλα περνάει, ο επιθετικός όμως όχι» δεν μας έβρισκε σύμφωνους. Καλό το θέαμα, όχι όμως το σκότωμα.

Το αξιοθαύμαστο για μένα ήταν πάντα η τόλμη με την οποία κάποια παιδιά πήγαιναν να μιμηθούν τους αστέρες του αγγλικού ποδοσφαίρου και έπεφταν κι αυτοί με αυτοθυσία στα πόδια του αντιπάλου.

Μόνο που στις αλάνες, που ήταν τα δικά μας γήπεδα, ή, στην καλύτερη περίπτωση, στο Εθνικό Στάδιο, όπου ενίοτε παίζαμε ποδόσφαιρο κατά την ώρα της Γυμναστικής, αυτό ισοδυναμούσε με αυτοτραυματισμό.

Όταν σηκώνονταν ο ηρωικός αμυντικός, το μπούτι του ήταν γδαρμένο μέχρι επάνω και αιμορραγούσε, όμως ποιος έδινε τότε σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες; Το ξέπλεναν σε μια βρύση και συνέχιζαν.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά καθώς ξαναδιάβαζα το μέιλ που μου έστειλε ένας φίλος, εδώ και μέρες, και το οποίο μου ζήτησε να σχολιάσω κάποια φορά, στην καθημερινή κουβέντα μας. Μια το ένα όμως, μια το άλλο…

Το ξανάδα σήμερα και σκέφτηκα ότι δεν έχασε την επικαιρότητά του. Εξάλλου, πάντοτε τα θέματα που μας έρχονται από το εξωτερικό έχουν και μια διαφορά φάσης, που λέγαμε και στη Φυσική.

Τα αντιμετωπίζουμε και στη χώρα μας, αλλά με κάποια καθυστέρηση. Όμως, όταν πρόκειται να διδαχτούμε από την εμπειρία των ξένων, αυτό ίσως είναι και καλό. Να όπως το παράδειγμα με τα δυνατά τάκλιν.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν γίνονται μόνο στο ποδόσφαιρο.

Αλλά και στους δρόμους. Θα σας εξηγήσω αμέσως τι εννοώ, γιατί νομίζω η είδηση δεν είχε στη χώρα μας κάποια ιδιαίτερη δημοσιότητα και έτσι μπορεί να μην υπέπεσε στην αντίληψή σας.

Το σχετικό βίντεο που τη συνοδεύει ξεκινά σας μια κλασική σκηνή από ταινία δράσης. Η κάμερα, μέσα από ένα όχημα, μας δείχνει μια μηχανή να προπορεύεται και να προσπαθεί να ξεφύγει καταδιωκόμενη.

Από ποιον; Από το όχημα που όπου υπάρχει η κάμερα, δηλαδή από αυτό στο οποίο μοιάζει να επιβαίνουμε και εμείς οι θεατές. Σε κάποια στιγμή το αυτοκίνητο πλησιάζει και… κάνει ένα δυνατό τάκλιν στη μηχανή.

Αυτή ανατρέπεται και ο οδηγός της βρίσκεται να κυλιέται στο δρόμο. Εκεί σταματά η λήψη και αρχίζει η αφήγηση. Ένας δημοσιογράφος μάς εξηγεί πως αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η αστυνομία αντιμετωπίζει πλέον τα κλεφτρόνια.

Το φαινόμενο των επιθέσεων με μηχανές σε ανύποπτους διαβάτες έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις στη Βρετανία. «Μηχανόβιοι» κάνουν επιδρομές και αρπάζουν από περαστικούς ό,τι μπορέσουν.

Το κινητό τους τηλέφωνο, καθώς εκείνοι το έχουν στο αφτί μιλούν και αμέριμνοι, την τσάντα που κρατούν στο χέρι, ακόμη και πράγματα μέσα από σταματημένα στο φανάρι αυτοκίνητα, αφού σπάσουν το τζάμι του συνοδηγού.

Χτυπούν και φεύγουν. Και τα έκπληκτα θύματα μένουν απορημένα να τους βλέπουν να απομακρύνονται πάνω στα μηχανάκια τους. Η Σκότλαντ Γιαρντ όμως αποφάσισε να δράσει αποτελεσματικά.

Έδωσε εντολή στα περιπολικά (δηλαδή στους αστυνομικούς που τα οδηγούν) να χτυπούν απαλά τα μηχανάκια που προσπαθούν να φύγουν καταδιωκόμενα και να ρίχνουν τους αναβάτες τους στο οδόστρωμα.

Μα, θα ρωτήσει κάποιος, αυτό δεν είναι επικίνδυνο; Δεν είναι πολύ πιθανόν κάποιος να χτυπήσει σοβαρά πέφτοντας; Εδώ ακριβώς βρίσκεται η καινοτομία της βρετανικής αστυνομίας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αναλαμβάνει το ρίσκο!

Εννοείται ότι ο δράστης που προσπαθεί να ξεφύγει προειδοποιείται από τους αστυνομικούς του περιπολικού. Αφήστε που Σκότλαντ Γιαρντ, δημοσιοποιώντας σχετικά βίντεο κάνει γνωστή σε όλους την αλλαγή στον τρόπο δράσης.

Αυτό φαίνεται ότι έγινε ήδη αντιληπτό από τα μηχανόβια κλεφτρόνια, γιατί, σύμφωνα με το βιντεάκι που είδαμε, τα κρούσματα έχουν πέσει ήδη στο μισό, από τον πρώτο μήνα εφαρμογής του μέτρου.

Δεν ξέρω πώς σας φαίνεται αυτός ο τρόπος δράσης και ίσως να φαντάζεστε κι εσείς τι θα γινόταν αν προσπαθούσε να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο στην ελληνική πραγματικότητα. Θα ξεσηκώνονταν το σύμπαν!

Θα τρωγόμασταν μεταξύ μας αν το (αποτελεσματικό) αυτό μέτρο συνάδει με τις ανθρωπιστικές αρχές που πρέπει να έχει η χώρα μας, αν δηλαδή ένα δυνατό τάκλιν είναι ή όχι επιτρεπτό στο πλαίσιο μιας σκληρής αναμέτρησης.

Εσείς τι λέτε; Εγώ, κλείνοντας, θα σας μεταφέρω τα λόγια του φίλου που μου έστειλε το μέιλ και με τα οποία συμφωνώ, αφού, όπως σας εξομολογήθηκα από την αρχή, πάντα θαύμαζα τους αποφασιστικούς άγγλους αμυντικούς.

«Οι εχθροί της νομιμότητας, όπως και της δημοκρατίας, χρησιμοποιούν τις αρχές του νομικού πολιτισμού και του δημοκρατικού πολιτεύματος εναντίον τους (μας). Δεν γίνεται πλέον να τους αντιμετωπίζουμε με το γάντι. Εγώ γέλασα πολύ και το καταευχαριστήθηκα».

Me too!

 Αποτελεσματικοί παίκτες!

190213 ΜΑΥΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Σήμερα έχουμε νούμερα.

Σκέφτηκα να σας κουράσω λίγο, πάντα τα νούμερα είναι κουραστικά, αλλά να ξεκουραστώ εγώ, αφού θα… αντιγράψω από στοιχεία του ΑΠΕ, τα οποία μάλιστα σκέφτομαι να αφήσω ασχολίαστα.

Ξέρετε γιατί, διότι, μερικές φορές, δεν υπάρχει καλύτερο σχόλιο από το να αφήσεις μια είδηση να μιλήσει μόνη της. Πώς είναι εκείνες οι γελοιογραφίες που έχουν αντί για λεζάντα ένα «χωρίς λόγια»; Κάπως έτσι.

Ξεκινάω, λοιπόν, την ανθολόγηση, αφού περί αυτού πρόκειται, μια και όσα θα ακούσετε στη συνέχεια δεν είναι παρά χαρακτηριστικά δείγματα μιας ευρύτερης συλλογής που μας προσέφεραν οι έλεγχοι. 

Αυτοί, ή κάποιοι από αυτούς, που πραγματοποίησε η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, ΑΑΔΕ, κατά το δεύτερο εξάμηνο της χρονιά που μόλις τελείωσε. Το ΑΠΕ μάλιστα μας πληροφορεί ότι οι έλεγχοι αυτοί ήταν «στοχευμένοι».

Στον νομό Θεσσαλονίκης, σε ιατρό γυναικολόγο προσδιορίστηκε, για τις χρήσεις 2012 έως 2014, προσαύξηση περιουσίας ύψους 1.214.869 ευρώ και σε οδοντίατρο προσδιορίστηκε, για τις χρήσεις 2012 έως 2016, φορολογητέα ύλη από μη υποβολή δηλώσεων φόρου κληρονομιών/δωρεών ύψους 1.250.730 ευρώ.

Σε μέλος δικηγορικής εταιρείας στο νομό Αττικής προσδιορίστηκε, για τις χρήσεις 2012 και 2013, προσαύξηση περιουσίας ύψους 3.030.319 ευρώ, ενώ δικηγόρος στην ευρύτερη περιοχή της Δωδεκανήσου απέκρυψε εισοδήματα ύψους 782.156 ευρώ, για το διάστημα 2012 έως 2017.

Ατομική επιχείρηση ενοικιαζόμενων δωματίων στις Σποράδες δεν εξέδωσε, κατά τις χρήσεις 2015 έως 2018, φορολογικά στοιχεία σε 357 περιπτώσεις και Πρακτορείο ταξιδίων στην Κρήτη δεν απέδωσε φόρο τελών χαρτοσήμου ύψους 404.698 ευρώ, για την περίοδο 2013 έως 2017.

Φυσικό πρόσωπο στο νομό Αττικής, χωρίς έναρξη εργασιών για δραστηριότητα τουριστικού πράκτορα και διοργάνωση συνεδρίων, δεν εξέδωσε φορολογικά στοιχεία σε 859 περιπτώσεις, κατά τις χρήσεις 2008 έως 2015, αποκρύπτοντας εισοδήματα αξίας 1.242.564 ευρώ.

Στο ίδιο φυσικό πρόσωπο προσδιορίστηκε επιπλέον, για τις χρήσεις 2007 έως και 2015, προσαύξηση περιουσίας ύψους 1.416.448 ευρώ συνολικά. Εστιατόριο στο νομό Αχαΐας δεν εξέδωσε 40.646 αποδείξεις λιανικών συναλλαγών, αποκρύπτοντας 328.179 ευρώ, κατά τις χρήσεις 2015 έως 2017.

Σε επιχείρηση εστίασης στο νομό Θεσσαλονίκης διαπιστώθηκε, μετά από επεξεργασία ηλεκτρονικών αρχείων κατά τη χρήση 2018, ότι δεν εκδόθηκαν 10.013 αποδείξεις λιανικών συναλλαγών, αποκρύπτοντας εισοδήματα ύψους 397.115 ευρώ.

Το άλλο πουλάκι:

Έχουν και κάτι δεκαδικά, αλλά το κόβω:

Πρατήριο υγρών καυσίμων στο νομό Βοιωτίας, κατά τις χρήσεις 2012 έως 2017, δεν εξέδωσε ή εξέδωσε ανακριβώς 121 φορολογικά στοιχεία, αποκρύπτοντας εισοδήματα ύψους 355.515 ευρώ, ενώ ένα άλλο στα Επτάνησα απέκρυψε φορολογητέα ύλη ύψους 366.994 ευρώ από μη έκδοση φορολογικών στοιχείων, κατά τις χρήσεις 2014 έως 2016.

Ατομική επιχείρηση παροχής υπηρεσιών αισθητικής στη Θεσσαλία, κατά τις χρήσεις 2017 – 2018, δεν εξέδωσε 967 φορολογικά στοιχεία. Κέντρο αισθητικής στη Θεσσαλία, κατά τις χρήσεις 2017 – 2018, δεν εξέδωσε 1.144 φορολογικά στοιχεία. Κομμωτήριο στη δυτική Μακεδονία, κατά τη χρήση 2017, δεν εξέδωσε 3.666 φορολογικά στοιχεία.

Ατομική επιχείρηση, με αντικείμενο δραστηριότητας την παροχή υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας, στην Αθήνα, κατά τη χρήση 2015, εξέδωσε 115 εικονικά φορολογικά στοιχεία συνολικής καθαρής αξίας 2.313.125 ευρώ.

Τουριστική και κατασκευαστική μονοπρόσωπη ΕΠΕ στον Πειραιά, κατά τις χρήσεις 2012 έως και 2016, εξέδωσε 2.465 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 9.461.206 ευρώ.

Ανώνυμη εταιρεία αντιπροσωπείας τροφίμων και ποτών στο νομό Κορινθίας, κατά τις χρήσεις 2012 έως 2015, έλαβε 44 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 1.656.619 ευρώ.

Ατομική επιχείρηση ειδών υγιεινής, υδραυλικών και οικοδομικών υλικών σε νησί του Αιγαίου, κατά τις χρήσεις 2012 έως 2015, έλαβε 93 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 1.130.600 ευρώ.

Ατομική επιχείρηση στην Αττική, με αντικείμενο δραστηριότητας τις κατασκευές κτιρίων, κατά τη χρήση 2014, έλαβε δυο εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 8.120.435 ευρώ. Παράλληλα, η ίδια επιχείρηση, κατά τις χρήσεις 2014 έως 2016, εξέδωσε 28 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 375.660 ευρώ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εσείς καταλαβαίνετε;

Εγώ πολλά από αυτά δεν μπορώ ούτε να τα συλλάβω ως έννοιες, περιέχουν όρους που δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνουν, αφήστε που τα συγκεκριμένα νούμερα, εκτός από το να μου προκαλούν πονοκέφαλο, με ζαλίζουν.

Εκείνο που καταλαβαίνω, από αυτές τις περιπτώσεις και πάρα πολλές άλλες που αναφέρονται στο συγκεκριμένο δημοσίευμα του ΑΠΕ, είναι ότι το πάρτι συνεχίζεται σαν να μη μεσολάβησε τίποτε.

Είναι επίσης ότι, για πολλοστή φορά, αισθάνομαι πως δικαιώνονται και το «λεφτά υπάρχουν» και το «μαζί τα φάγαμε», παρά τις επιθέσεις που έχουν δεχτεί και οι δύο αυτές ρήσεις ως υπερβολικές και εκτός πραγματικότητας.

Εκείνο όμως που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι που τέτοιου είδους «ειδήσεις» εξακολουθούν να μας εντυπωσιάζουν, παρ’ όλο που δεν θα έπρεπε. Γιατί με όλους αυτούς που ακούσατε είχαμε αλισβερίσι εμείς.

Εσείς κι εγώ. Για να μην σας πω ότι κάποιοι που αναφέρονται στις συγκεκριμένες περιπτώσεις ΕΙΜΑΣΤΕ εμείς. Επομένως, προς τι η έκπληξη και, ακόμη περισσότερο, η αγανάκτηση που δείχνουμε;

Κανείς δεν πρέπει ούτε να εκπλήσσεται ούτε να θυμώνει κοιτώντας τον εαυτό του στον καθρέφτη.

Ψάχνοντας βρίσκεις!

181212 ΒΙΑΙΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Βία και βιασμός!

Όπως θα καταλάβατε, τόσες μέρες που το συζητάμε, το θέμα δεν είναι καθόλου απλό. Και ο ασφαλέστερος τρόπος για να «λύσεις» ένα περίπλοκο θέμα είναι να ξεκινήσεις από τους ορισμούς, από την… επίσκεψιν των ονομάτων.

Τι εννοούμε όταν λέμε βία; Οι αρχαίοι παππούδες μας, που, κατά γενική ομολογία, ήταν σοφοί άνθρωποι, πίστευαν πως η Βία ήταν μια θεότητα, κόρη της Στυγός και του Πάλλαντα, η οποία μάλιστα -εδώ φαίνεται η σοφία- είχε τρία αδέλφια.

Η Βία και τα αδέλφια της, το Κράτος, ο Ζήλος και η Νίκη, ήταν μόνιμοι ακόλουθοι του Δία, δηλαδή της υπέρτατης αρχής. Αυτό, από μόνο του, λέει πάρα πολλά για τις σχέσεις και την παρουσία της βίας στην καθημερινή ζωή.

Από την άλλη, στα νεότερα χρόνια, όταν λέμε ότι κάτι έγινε «με τη βία» ή «διά της βίας», δεν εννοούμε πάντοτε το… σωματικό εξαναγκασμό, αλλά μπορεί να υποχρεώθηκε κάποιος να το πράξει πιεζόμενος ψυχολογικά.

Μιλώντας με ειδικούς, μαθαίνουμε πως υπάρχει ένας πολύ βίαιος τρόπος να εξαναγκάσει μια μητέρα το παιδί της να κάνει (ή να μην κάνει) κάτι, προσποιούμενη απλώς ότι κλαίει μπροστά του, λέγοντάς του «θα με πεθάνεις».

Στο σχολείο, επίσης, για το οποίο μιλήσαμε και χθες, μια παρατήρηση του δασκάλου, η προσβολή, για παράδειγμα, του παιδιού μπροστά στους συμμαθητές του, μπορεί να είναι πολύ πιο βίαιη από μια ξυλιά.

Ειδικά αν αυτή η τελευταία δοθεί κατ’ ιδίαν! Επομένως, βία μπορεί να έχουμε σε διάφορες μορφές, φαινομενικά ήπιες, που μπορεί να ξεκινούν από την ασταμάτητη γκρίνια και να φτάνουν μέχρι τους χαρακτηρισμούς και τις βρισιές.

Όταν όμως μιλάμε για άσκηση βίας, ειδικότερα μέσα στην οικογένεια, συνήθως παραβλέπουμε όλες αυτές τις εκφάνσεις της και αναφερόμαστε στα χτυπήματα, τους ξυλοδαρμούς, που θεωρούνται… ένα σκαλί παραπάνω.

Διότι, μπορεί να είναι πραγματικά πολύ βίαιο το να αποκαλείς τον άλλο συνεχώς με διάφορα προσβλητικά επίθετα, να του υπενθυμίζεις ασταμάτητα αδυναμίες ή λάθη του, να τον μειώνεις ως άνθρωπο ακόμη και μπροστά σε τρίτους…

Είναι άλλο όμως να σηκώνεις το χέρι και να χτυπάς. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που, όταν αναφερόμαστε στη βία, προβάλλουμε συνήθως μόνο αυτή την τελευταία μορφή της, τη σωματική βία, χείριστη μορφή τής οποίας είναι και ο βιασμός.

Το άλλο πουλάκι:

Που μπορεί να είναι και… λάιτ.

Συγνώμη για την έκφραση, ποτέ ένας βιασμός δεν είναι… ελαφριάς μορφής, θέλω όμως να τον διαχωρίσω, ακριβώς για να επισημάνω και αυτή τη μορφή του, η οποία περνά συνήθως απαρατήρητη ή ασχολίαστη.

Διότι, αν ορίσουμε ως βιασμό τη σεξουαλική συνεύρεση ΧΩΡΙΣ τη συγκατάθεση του άλλου, τότε θα δούμε ότι η διαφήμιση για ένα παυσίπονο παντός καιρού (πονοκέφαλο, πονόλαιμο και πόνους περιόδου) μιλάει ακριβώς για κάτι τέτοιο!

«Είναι καθήκον σου, γυρίζει και μου λέει, συζυγικό», τραγούδησε η Μαίρη Παναγιωταρά, η Αφροδίτη Μάνου, σε στίχους και μουσική Λουκιανού Κηλαηδόνη. Και πάλι όμως, όταν μιλάμε για βιασμό, δεν αναφερόμαστε σε κάτι τέτοιο.

Δεν είναι τυχαίο ότι χύθηκε πολύ μελάνι στην προσπάθεια να οριστεί τι ακριβώς σημαίνει συγκατάθεση και πώς αυτή μπορεί να εννοηθεί ως παρούσα σε μια ερωτική συνεύρεση δύο (ή περισσοτέρων) ανθρώπων.

Φτάσαμε στο σημείο να γίνεται λόγος για… έγγραφη δήλωση! «Πριν προχωρήσουμε, σε παρακαλώ πολύ να συμπληρώσεις αυτή την υπεύθυνη δήλωση, προκειμένου να μην έχουμε μετά νομικά τραβήγματα».

Από το σημείο αυτό βέβαια, μέχρι τού να θεωρούμε ως συγκατάθεση το… ντύσιμο του άλλου, υπάρχει τεράστια διαφορά. Η οποία όμως καλύπτεται πολύ εύκολα, όταν μπούμε σε λογικές που λένε ότι «συχνά το μη σημαίνει ναι»!

Είδαμε και ακούσαμε πάρα πολλά αυτές τις μέρες. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση είναι η ευκολία με την οποία γενικεύουμε και μια απαράδεκτη συμπεριφορά ορισμένων αντρών στο διαδίκτυο τη θεωρούμε ως γενικό κανόνα.

Και από την άλλη όμως δεν πιστεύω ότι η πλειονότητα των γυναικών θεωρεί τους άντρες «φαλλοκρατικά γουρούνια», όπως κάνουν πολλές από εκείνες που εκφράστηκαν μέσω του διαδικτύου, με αφορμή τη δολοφονία της φοιτήτριας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Κάτι ιερό!

Για να επιστρέψουμε στους σοφούς παππούδες μας, δεν είναι τυχαίο ότι και ο έρωτας είχε θεοποιηθεί, δηλαδή επενδυθεί με ιερότητα, με μυστήριο και με μαγεία, πράγματα που, για να τα προσεγγίσεις, θέλουν κατάλληλη προετοιμασία.

Δυστυχώς, φαίνεται πως στις μέρες μας έχει χαθεί αυτό ακριβώς, χωρίς να θέλω να υποστηρίξω πως ο βιασμός είναι ένα φαινόμενο της εποχής μας και των δυτικών κοινωνιών, μόνο. Όταν όμως το βλέπεις και σε νέα παιδιά…

Δεν μπορεί παρά να σκεφτείς ότι μ’ αυτόν επιδιώκεται κάτι άλλο, πολύ πιο σύνθετο από την ικανοποίηση ενός ενστίκτου, μιας γενετήσιας ορμής. Εδώ εμπλέκονται βαθύτερα προσωπικά αλλά και κοινωνικά «δεδομένα».

Όμως, θέλω να πιστεύω (εσείς πείτε «αφελώς») ότι αυτός δεν είναι ο κανόνας στις ερωτικές σχέσεις των νέων ανθρώπων. Φαντάζομαι πως υπάρχουν ακόμη απομεινάρια του θαυμαστού εκείνου μυστηρίου που είναι ο έρωτας.

Και πως ακόμη και μέσα σε μια φανερά υπερσεξουαλική αλλά έντονα αντιερωτική εποχή, στην οποία μεγαλώνουν τα παιδιά μας, πολλά από αυτά, τα περισσότερα, εξακολουθούν να μαγεύονται από τον φτερωτό θεό.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι, με αφορμή περιστατικά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, εμείς δεν πρέπει να επισημαίνουμε και να στηλιτεύουμε τα φαινόμενα βίας σε κάθε ανθρώπινη σχέση και ιδιαίτερα στην ερωτική.

 Τόσο νέο, τόσο παλιό!

181210 ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

«Τώρα είν’ αργά…»

Το πολύ γνωστό αυτό τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη (αλήθεια, πόσοι συνειδητοποιούμε, ακούγοντάς το ότι είναι του Τσιτσάνη –τόσο ταυτισμένο με τη φωνή του Πάνου Γαβαλά) είχε την τιμητική του την περασμένη εβδομάδα.

Για δύο λόγους, (φαινομενικά) εντελώς άσχετους μεταξύ τους. Για τα επεισόδια και τις καταστροφές που ακόμη μια φορά παρακολουθήσαμε «ζωντανά» να πραγματοποιούνται, επί τη επετείω της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου…

Και για τα όσα αποκαλύφθηκαν, καθώς και όσα ακολούθησαν των αποκαλύψεων σχετικά με τη δολοφονία της φοιτήτριας στη Ρόδο. Σήμερα θα ασχοληθούμε με την πρώτη περίπτωση, με αφορμή και τις δηλώσεις της αρμόδιας υφυπουργού.

Τα παιδιά τα σπάνε! Να μια ωραία έκφραση, που θα μπορούσε να θεωρηθεί και επαινετική, σύμφωνα με τον κώδικα έκφρασης της εποχής. Όταν λέμε «τα σπάνε» εννοούμε είναι πολύ καλοί σε κάτι.

Δυστυχώς, τα συγκεκριμένα «παιδιά» είναι πολύ καλοί στο να τα σπάνε. Μόνο! Διότι δεν ξέρουμε αν έχουν και άλλα χαρίσματα, θα μπορούσαμε να τα γνωρίζουμε αν, μετά τη σύλληψή τους, μαθαίναμε κάτι γι’ αυτά.

Εκείνο που συνήθως μαθαίνουμε είναι ότι πρόκειται για «ανήλικους 17 ετών»! Παρεμπιπτόντως, αυτό με την ενηλικίωση μήπως πρέπει να το ξαναδούμε; Είναι δυνατόν να έχουν δικαίωμα ψήφου και να θεωρούνται από τον νόμο ανώριμοι;

Μαθαίνουμε επίσης ότι, ανάμεσά τους, υπάρχουν και αλλοδαποί, οι οποίοι φαίνεται ότι κάνουν ένα είδους επαναστατικού τουρισμού στη χώρα μας, κάτι, μάλιστα, που είναι και πολύ εύκολο να προγραμματιστεί.

Διότι μπορεί να γίνονται επεισόδια και εις Παρισίους, όμως εμείς εδώ έχουμε τα προγραμματισμένα ετήσια ραντεβού μας, κάτι που φαντάζομαι εκτιμούν ιδιαιτέρως οι βορειοευρωπαίοι τουρίστες - επαναστάτες.

Άλλο να τρέχεις τελευταία στιγμή να ετοιμάζεις βαλίτσες και να βρίσκεις εισιτήρια και άλλο να ξέρεις και να μπορείς μήνες πριν, γιατί όχι και χρόνια, να οργανώσεις το ταξίδι σου στη Ντίσνεϊλαντ των απανταχού αναρχικών.

Φέτος την τιμητική της είχε η Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ, στόχος πολύ αγαπητός στους επαναστάτες και τους αναρχικούς (λέμε, τώρα…) αφού βρίσκεται σε στρατηγική θέση, με βάση τη χωροθέτηση, αλλά και τη λειτουργία τού… ασύλου.

Το άλλο πουλάκι:

«Μυρίζει εξουσία»!

Από τις φωτογραφίες του ρεπορτάζ, που έδειχναν τους βανδαλισμούς στη σχολή, όπου χρησιμοποιήθηκαν από τους… homo faber κάθε είδους εργαλεία προκειμένου να έχουνε μέγιστες αποδόσεις, ξεχώρισα κάτι.

Ήταν ένα σύνθημα στον τοίχο που έλεγε «Ο ΘΕΟΣ ΣΑΣ ΜΥΡΙΖΕΙ ΕΞΟΥΣΙΑ». Εδώ η κεφαλαιογράμματη  γραφή μάς δημιουργεί κάποια προβλήματα, αφού δεν μπορούμε να καταλάβουμε αν το ΣΑΣ είναι κτητικό· το συμπεραίνουμε.

Βλέπουμε όμως μια λάιτ εκδοχή του συνθήματος, κάτι που φανερώνει πολλά για τον «αντιεξουσιαστή» που το έγραψε, αφού, για κάθε τέτοιον που σέβεται τον εαυτό του, η εξουσία ποτέ δεν μυρίζει· πάντοτε… βρομάει.

Μάλιστα! Μια εξουσία, ο Θεός, κάτι που δεν έχει κανένα νόημα να το… αποκαλύπτεις στους πιστούς του, αφού έτσι τον δέχονται, ως υπέρτατο ον, την αρχή και το τέλος του κόσμου, Αυτός που κρατά τα πάντα στο χέρι του.

Μπορεί βέβαια η θεολογία να μιλάει για Θεό της ελευθερίας και της αγάπης, όμως, όπως και να το κάνουμε, μια μορφή εξουσίας τη διαθέτει και τη διαχειρίζεται κατά βούληση (η οποία είναι και άγνωστη σε μας).

Τι θα έλεγε όμως ο αφελής τούτος αντιεξουσιαστής (είπαμε…) αν του αποκάλυπτε κάποιος ότι η χειρότερη μορφή εξουσίας που γνώρισε αυτός ο κόσμος είναι η βία; Αυτή να δείτε πόσο βρομάει (και όχι μόνον απλυσιά)!

Η εξουσία τού… σιδερολοστού, αυτή που καταστρέφει -τρομάρα της- κάθε εικόνα του πολιτισμένου κόσμου, προκειμένου να φέρει έναν άλλο, όπου οι ανθρώπινες σχέσεις θα αυτορυθμίζονται με βάση τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, βρομάει θάνατο.

Απλώς και μόνον διότι, σιδερολοστός είναι αυτός, δεν ξέρεις ποτέ σε τι χέρια θα πέσει, πάντως θα είναι ανθρώπινα. Και αυτό, έτσι τουλάχιστον μας δίδαξαν ο Θουκυδίδης και ο Αριστοτέλης, είναι τρομερά θανατηφόρο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τώρα είν’ αργά…

Μπορεί η υφυπουργός κυρία Παπακώστα να δήλωσε πως «οι συλληφθέντες θα πληρώσουν τις καταστροφές», όμως αυτός ήταν μόνον ο τίτλος της είδησης. Παρακάτω διευκρινιζόταν: «όσοι από αυτούς βρεθούν υπαίτιοι».

Να είστε βέβαιοι πως κανένας δεν θα βρεθεί τέτοιος. Μπορεί κάποιοι να τιμωρηθούν για τη συμμετοχή τους στα επεισόδια (διατάραξη κοινής ειρήνης, αντίσταση κατά της αρχής κ.λπ.) όμως τις ζημιές θα τις πληρώσουμε εσείς κι εγώ.

Ξέρετε γιατί; Γιατί τώρα είναι αργά. Το πράγμα έπρεπε να ξεκινήσει από το δημοτικό, από το νηπιαγωγείο, όπου κάθε παιδί έπρεπε να είναι υπεύθυνο για ό,τι χρησιμοποιεί εκεί και υποχρεωμένο να το αντικαταστήσει, αν πάθει οτιδήποτε.

Όχι να καταστρέφει από βιβλία μέχρι θρανία και εποπτικά όργανα, χωρίς κανείς, ποτέ, να του επιβάλλει το στοιχειώδες σε κάθε πολιτισμένη χώρα· την αποκατάσταση της βλάβης ή την αντικατάστασή τους.

Υποχρεωμένο, ακόμη, να ξαναβάψει τον τοίχο που λέρωσε με συνθήματα (να τον ξαναβάψει μαζί με τους γονείς του –εννοείται) και να αποκαταστήσει οτιδήποτε κατάστρεψε, από ένα λουλούδι μέχρι έναν κάδο.

Αν ο καθένας από εμάς γνώριζε πως, αυτός και το παιδί του είναι υπεύθυνοι για οτιδήποτε δημόσιο χρησιμοποιείται ή καταστρέφεται, κατά λάθος ή επίτηδες, τότε ίσως να μη φτάναμε στο σημείο να ψάχνουμε ποιοι βανδάλισαν τη Θεολογική.

Τώρα, απλώς, είναι αργά!

 Επαναστατικές Γυμναστικές Επιδείξεις!