190610 ΜΗΤΡΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Όλα εξηγούνται!

Μιλούσα με φίλους που υπηρετούν στη εκπαίδευση και μου έλεγαν για κάτι παράξενο και εντελώς παρανοϊκό που συνέβη, λίγες μόνο εβδομάδες πριν από τις εκλογές. Κάποιοι εκπαιδευτικοί πήραν μετάταξη!

Μερικοί το πάλευαν χρόνια. Είτε επειδή είχαν διοριστεί πολύ μακριά και δεν υπήρχε καμιά ελπίδα να έρθουν κάποτε στην πόλη τους, είτε επειδή είδαν ότι η τάξη δεν τους πάει και τόσο πολύ, είτε για άλλους λόγους…

Αποφάσισαν να ζητήσουν να μεταταγούν σε άλλη υπηρεσία του δημοσίου, χαλαλίζοντας μάλιστα και όλα εκείνα τα προνόμια σχετικά με το ωράριο και τις διακοπές που έχουν οι εκπαιδευτικοί.

Το όνειρό τους έγινε πραγματικότητα λίγες εβδομάδες πριν από τις εκλογές (αυτό το είπαμε και πριν), μόνο που έπρεπε να υλοποιηθεί χωρίς αναβολή. Οι εκπαιδευτικοί αυτοί έφυγαν, αφήνοντας τη δουλειά τους στη μέση.

Έπρεπε δηλαδή, για το διάστημα μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς, να βρεθεί κάποιος να τους αντικαταστήσει και να αναλάβει όλα τα καθήκοντα που εκείνοι είχαν. Δεν μπορούσαν να περιμένουν έναν μήνα;

Ακόμη καλύτερα, θα μπορούσαν να πάνε στη νέα τους θέση από 1^η Σεπτεμβρίου, για να απολαύσουν και ένα τελευταίο καλοκαίρι με την ιδιότητα του εκπαιδευτικού, πριν περιοριστούν στις νέες τους άδειες.

Αστειεύομαι! Το πρόβλημα έχει να κάνει καθαρά με τους μαθητές, που υποχρεώθηκαν να αλλάξουν δασκάλους, λίγο πριν λήξει η χρονιά. Και αναρωτιόταν ένας φίλος: «Κανείς δεν τα σκέφτηκε αυτά τα παιδιά;»

Φαίνεται πως αυτά όμως ήταν απλές… παράπλευρες απώλειες. Για άλλους χτυπούσε η καμπάνα. Άλλοι βιάζονταν να βολευτούν, πριν συμβεί καμιά στραβή και δεν μπορέσουν να τακτοποιηθούν στη θέση που είχαν βάλει στο μάτι.

«Και ήρθε στο φως η υπόθεση με την κόρη της κυρίας Χριστοδουλοπούλου, για να μάθουμε κι εμείς ποιον να βρίζουμε», είπε ο φίλος εκπαιδευτικός που τον συνάντησα και πάλι προχθές στον δρόμο.

Το άλλο πουλάκι:

Κάτι μας ξεφεύγει!

Η Χριστοδουλοπούλου κόρη (Μάχη-Στεφανία Δρίτσα είναι το όνομά της, αλλά φοβάμαι ότι θα σας μπέρδευα αν αναφερόμουν με αυτό) έχει, σύμφωνα με τα λεγόμενα της μητέρας της, πολλά τυπικά προσόντα.

Ένα κορίτσι με τόσες σπουδές και αντίστοιχα προσόντα, αντί να ανοίξει τα φτερά της και να αναζητήσει μια καριέρα στην ελεύθερη αγορά, προτιμά τη σιγουριά του δημοσίου. Δίνει στον ΑΣΕΠ για να διοριστεί στα ΕΛΤΑ.

Διαγράφει, δηλαδή, την πορεία των περισσοτέρων νέων σ’ αυτόν τον τόπο, που οι γονείς τους παιδεύονται και ξοδεύονται για να τους εφοδιάσουν με όσο το δυνατόν περισσότερα τυπικά προσόντα…

Για να τους δουν μια μέρα δημοσίους υπαλλήλους, να απολαμβάνουν τη σιγουριά της μονιμότητας και τους ήρεμους ρυθμούς που επικρατούν στις περισσότερες υπηρεσίες όπου, αν δεν το έχεις από μόνος σου, κανείς δεν σε πιέζει να κοπιάσεις.

Και τα προσόντα; Άσ’ τα να ξεκουράζονται κι αυτά. Μάλιστα, όπως ομολόγησε η μητέρα Χριστοδουλοπούλου για την κόρη της, της πρότειναν να γίνει διευθύντρια σε κάποιο υποκατάστημα των ΕΛΤΑ, αλλά δεν δέχτηκε.

Παρέμενε, λοιπόν, μια απλή υπάλληλος, η οποία, με τόσα προσόντα, αισθανόταν… σαν ένα τάνκερ στη λίμνη των Ιωαννίνων, για να χρησιμοποιήσω μια παλιά, εύστοχη έκφραση. Και αποφάσισε να πάει κάπου όπου θα τα αξιοποιήσει.

«Δεν ρίχνω», σκέφτηκε, «μια αίτηση για απόσπαση στη Βουλή των Ελλήνων; Ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται. Μπορεί, αν είμαι τυχερή και αποσπαστώ, να ψηφιστεί σε καναδυό μήνες καμιά διάταξη που θα επιτρέπει και την μετάταξή μου εκεί».

Έτσι το είπε και έτσι έγινε! Πώς να το κάνουμε; Μερικοί άνθρωποι έχουν το κοκαλάκι της νυχτερίδας. (Και άλλοι μπάρμπα στην Κορώνη.) Έγινε όμως μια στραβή και κάποιοι δημοσιογράφοι ρώτησαν τη μητέρα της για το θέμα.

Ε, είναι γνωστό ότι η κυρία Χριστοδουλοπούλου (συγγνώμη που το επαναλαμβάνω, αλλά το «κυρία Τασία» που λένε κάποιοι μου φαίνεται υποτιμητικό) δεν μασάει τα λόγια της, ούτε κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της.

Παραδέχτηκε όμως το λάθος της και ζήτησε συγγνώμη (από τους συντρόφους της). Για να αυτοτιμωρηθεί μάλιστα, αποφάσισε να μην είναι υποψήφια στις επερχόμενες εκλογές. Ίσως σκέφτεται και να κλειστεί σε μοναστήρι.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εγώ δεν κατάλαβα.

Για ποιο λόγο ζήτησε συγγνώμη (από το κόμμα και τους συντρόφους της); Επειδή προσπάθησε κι αυτή να βολέψει το παιδί της, «χωρίς να επιβαρύνει οικονομικά το δημόσιο», όπως θα έκανε κάθε μάνα;

Ή επειδή πιάστηκε με τη γίδα στην πλάτη και έγινε έτσι η αιτία να εκτεθεί ένα, κατά τα άλλα, απολύτως ηθικό σύνολο ανθρώπων; Αν ισχύει το πρώτο, πολύ φοβάμαι ότι κάπως αργά το σκέφτηκε.

Αν πάλι ισχύει το δεύτερο, φοβάμαι ότι τους κοροϊδεύει, τους τρολάρει, όπως είναι η έκφραση της εποχής. Όσο για την μη κάθοδό της στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές, εγώ θα της έλεγα να το ξανασκεφτεί.

Τέτοιες αποφάσεις δεν πρέπει να λαμβάνονται εν θερμώ. Ας κατέβει να ζητήσει την ψήφο του ελληνικού λαού, για να δούμε τι θα πάρει. Να δώσει έτσι το δικαίωμα και στους συντρόφους της να εκτιμήσουν τη στάση της.

Τι λέμε, Θεέ μου! Φτάσαμε να σχολιάζουμε ένα τόσο δα ρουσφετάκι, όταν ξέρουμε ότι «οι άλλοι έκαναν, κυριολεκτικά, όργια». Και είμαστε έτοιμοι, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, να τους δώσουμε το δικαίωμα να κάνουν και άλλα.

Ενώ ξέρουμε ότι στην πολιτική υπάρχει η σύγκριση!

 Αμάρτησα για το παιδί μου!

190403 ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Sharenting.

Σας το δείχνω στα αγγλικά, γιατί εμείς τα πουλάκια δεν φημιζόμαστε και για την καλή προφορά μας. Μπορεί κι εσείς να μην το έχετε ξανακούσει, είναι όμως κάτι το οποίο πρέπει να μάθουμε, γι’ αυτό και το συζητάμε.

Πρόκειται για τη συνήθεια ορισμένων (πάρα πολλών) γονιών να κοινοποιούν ή να «μοιράζονται» νέα και φωτογραφίες των παιδιών τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κάτι που ήρθε και πρόσφατα στην επικαιρότητα.

Η γνωστή ηθοποιός Γκουίνεθ Πάλτροου (αυτό μπορώ να το προφέρω) ανάρτησε μια φωτογραφία με την δεκατετράχρονη κόρη της, ενώ έκαναν σκι. Η φωτογραφία είχε (διαδικτυακή) επιτυχία και πήρε δεκαπέντε χιλιάδες λάικ.

Ωστόσο, αυτό δεν άρεσε καθόλου στο παιδί, το οποίο έγραψε στον προσωπικό του λογαριασμό στο ίνσταγκραμ: «Μητέρα, το έχουμε συζητήσει αυτό. Δεν μπορείς να κάνεις αναρτήσεις χωρίς την άδειά μου».

Η Γκουίνεθ Πάλτροου απάντησε: «Δεν μπορείς να δεις ούτε το πρόσωπό σου». Κάποιοι από τους ακολούθους τής γνωστής ηθοποιού υποστηρίζουν ότι, ως μητέρα, είχε κάθε δικαίωμα να μοιραστεί τις φωτογραφίες της κόρης της.

Άλλοι υποστηρίζουν ότι τα παιδιά έχουν δικαίωμα στην προστασία του ιδιωτικού τους βίου. Όπως καταλαβαίνετε, το πράγμα χωράει πολύ μεγάλη συζήτηση, διότι είναι κάτι που το αντιμετωπίζουμε καθημερινά όλοι μας.

Ας δούμε πρώτα τι λέει μια πιο ειδική από εμάς. Διαβάζω σε σχετικό ρεπορτάζ: Η Άντρεα Σίιμπακ, καθηγήτρια Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στο Πανεπιστήμιο Ταρτού της Εσθονίας, είχε εκπονήσει πολλές μελέτες για το sharenting.

Μια μελέτη στην οποία συμμετείχαν ανήλικοι από την Εσθονία, ηλικίας 9 έως 13 ετών, διαπίστωσε ότι στα παιδιά άρεσε όταν οι γονείς «μοιράζονταν θετικά πράγματα γι’ αυτά», μόνο που δεν συμφωνούν στο… θετικά.

Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε αυτό που οι γονείς και τα παιδιά θεωρούν καλές φωτογραφίες. Στα παιδιά δεν αρέσει όταν οι γονείς μοιράζονταν φωτογραφίες στις οποίες απαθανατίζονταν με ξεχτένιστα μαλλιά ή με ένα φόρεμα που δεν είναι του γούστου τους.

Συχνά οι γονείς δεν θεωρούν ότι αυτό είναι πρόβλημα. Για τους προεφήβους, όμως, αυτά τα στοιχεία επηρεάζαν την αυτοεκτίμησή τους και μπορούσαν να οδηγήσουν σε διαδικτυακό εκφοβισμό.

Το άλλο πουλάκι:

Ή σε κάτι χειρότερο!

Διότι ένας άλλος πιθανός κίνδυνος του sharenting είναι «η ψηφιακή απαγωγή». Τι σημαίνει αυτό; Μας το εξηγεί η ίδια καθηγήτρια: «Όταν ξένοι λαμβάνουν τις παιδικές φωτογραφίες και τις χρησιμοποιούν για τη διάπραξη απάτης ή στην παιδική πορνογραφία».

Σας φαίνεται υπερβολικό; Για να σας βοηθήσω θα σας μεταφέρω το τι άκουσα, πριν από χρόνια, σε μια ενημερωτική συζήτηση με ομιλητή τον πλέον ειδικό στο θέμα της εγκληματικότητας μέσω διαδικτύου.

Την εποχή εκείνη ήταν Ταξίαρχος – Διευθυντής του τμήματος Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Μιλώ για τον κ. Μανόλη Σφακιανάκη, ο οποίος ήταν όσο πιο σαφής γινόταν: «Καμία απολύτως φωτογραφία των παιδιών στο διαδίκτυο».

Ο κίνδυνος δεν αφορά μόνο «τα πιο ειδεχθή εγκλήματα που μπορεί να σας έρχονται στο μυαλό», όπως χαρακτηριστικά είπε, αλλά ακόμα και για τις πιο απλές δυσάρεστες καταστάσεις στις οποίες εκτίθενται τα παιδιά.

Αναφέρθηκε σε πολλά περιστατικά παιδιών ανά την Ελλάδα, τα οποία βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη θέση, όταν φωτογραφίες τους «πειράχτηκαν» μέσω φωτομοντάζ και διέρρευσαν στο σχολικό τους περιβάλλον.

Τα παρουσίαζαν με το πρόσωπό τους, αλλά με το σώμα κάποιας πορνοστάρ, κάτι που, φυσικά, ενοχλεί το παιδί, κυρίως όμως προκαλεί τον χλευασμό των συμμαθητών του ή, ακόμα χειρότερα, οδηγεί σε bullying.

Ο κ. Σφακιανάκης τόνισε όσο πιο εμφατικά μπορούσε ότι ο καλύτερος τρόπος για να προστατέψουμε την ψηφιακή ταυτότητα του παιδιού μας είναι να μην ποστάρουμε ποτέ απολύτως τίποτα για εκείνο.

Κάποιοι γονείς, είπε, θεωρούν ότι λαμβάνουν ένα «μέτρο προστασίας» ποστάροντας φωτογραφίες χωρίς να αναγράφουν τα ονόματα των παιδιών τους, όμως αυτές θα παραμείνουν για πάντα εκεί, διαθέσιμες προς όλους.

Δεν αποκλείεται στο μέλλον, μία φωτογραφία του παιδιού σας που ποστάρατε όταν είναι 4 ετών, να συνδεθεί με κάποια που θα ποστάρει ένας φίλος του όταν θα είναι 10 ετών, και αργότερα με κάποιο επαγγελματικό του προφίλ.

Έτσι να δημιουργηθεί ένα πλήρες ψηφιακό αρχείο του παιδιού, πάνω στο οποίο δεν θα μπορείτε να έχει κανέναν έλεγχο! Ίσως τώρα να ακούγεται ασήμαντο, αν το καλοσκεφτείτε, όμως…

Το γεγονός ότι ο καθένας θα μπορεί να έχει πληροφορίες για ολόκληρη την ζωή του παιδιού σας, τις οποίες θα διαχειρίζεται όπως θέλει, είναι τουλάχιστον τρομακτικό.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Το πρώτο που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι πως ό,τι «ανεβαίνει» στο διαδίκτυο, πρακτικά δεν κατεβαίνει ποτέ! Μπορείτε να διαγράψετε όσες φωτογραφίες έχετε αναρτήσει, ώστε να μην είναι διαθέσιμες στον οποιοδήποτε.

Στις ρυθμίσεις ασφαλείας τού μέσου επιλέξτε αφενός τις φωτογραφίες σας να βλέπουν μόνο οι φίλοι σας -ούτε καν οι φίλοι των φίλων- και επιλέξτε να ενημερώνεστε κάθε φορά που κάποιος σας κάνει tag σε μία φωτογραφία.

Έτσι ώστε να την εγκρίνετε πριν δημοσιευτεί (αν είναι και τα παιδιά σας στην φωτογραφία αυτήν, το δικό σας όνομα θα είναι αυτό που πιθανότατα θα γίνει tag).

Τέλος, ενημερώστε κάθε φίλο και γνωστό σας ότι δεν θέλετε επ’ ουδενί να ποστάρουν φωτογραφίες ή πληροφορίες, στην οποία εμφανίζεται ή αναφέρεται το παιδί σας. Αυτά τόνισε ο πλέον ειδικός.

Εσείς κάν’τε ό,τι σας φωτίσει ο Θεός!

 Μην εκτίθεστε και μην εκθέτετε!

190402 ΣΠΙΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Από σπίτι!

Τέτοιο έπρεπε να είναι το κορίτσι. Όχι ότι και για το αγόρι δεν είχε σημασία, όμως για το κορίτσι ήταν καθοριστικό. Αλλά, γιατί λέω ήταν; Μήπως και σήμερα δεν έχει να κάνει με την άποψη που έχουμε για κάποιον;

Το «σπίτι» παίζει μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός ανθρώπου. Αν δεν το πιστεύαμε αυτό, δεν θα παλεύαμε όλοι οι γονείς να δώσουμε στα παιδιά μας αρχές και αξίες για τη ζωή τους.

Βεβαίως, σε άλλες εποχές, πιθανότατα και σε άλλους τόπους, όταν έλεγαν «από σπίτι», εννοούσαν περισσότερο την αριστοκρατική καταγωγή κάποιου. Η οποία όμως ήταν και εγγύηση ότι πρόκειται για ακέραιο χαρακτήρα.

Σας θυμίζω ότι, όπως μας αναφέρει ο Μάικλ Κράιτον στο βιβλίο του «η μεγάλη ληστεία του τρένου», μέχρι τη βικτοριανή εποχή, θεωρούνταν απίθανο κάποιος ευγενής να διαπράξει αδίκημα, ήταν όλοι τους «υπεράνω πάσης υποψίας».

(Εκείνο που έχει επίσης ενδιαφέρον ήταν πως πίστευαν ότι κάθε εγκληματική ενέργεια ήταν προϊόν ενός φτωχού… μυαλού. Πως ήταν αδύνατον κάποιος ευφυής να ασχοληθεί με το έγκλημα, κάτι που επίσης ανέτρεψε η μεγάλη ληστεία του τρένου.)

Όταν, λοιπόν, κάποιος είναι «από σπίτι», σημαίνει ότι έχει πάρει όλα εκείνα τα εφόδια που μια κοινωνία θεωρεί ότι απαρτίζουν έναν σωστό άνθρωπο. Όπως όμως κάθε κανόνας, έχει και αυτός τις (πολλές) εξαιρέσεις του.

Δεν είναι λίγες οι φορές που γνωρίζεις αξιολογότατα παιδιά και απορείς που έγιναν τόσο σπουδαία. Απορείς επειδή γνωρίζεις πολύ καλά τους γονείς τους, ανθρώπους που είναι… να τραβάς τον γιακά σου.

Υπάρχει όμως και το αντίθετο. Βλέπουμε παιδιά τα οποία μοιάζει να μην έχουν πάρει τίποτε από τους καθ’ όλα άξιους γονείς τους. Λες και δεν τα μεγάλωσαν εκείνοι, λες και δεν προσπάθησαν να τα κάνουν ανθρώπους.

Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω πως, από όσα παίρνει κανείς από το σπίτι του, κάτι μένει. Μπορεί να μην φανεί όσο είναι νέος, όμως σίγουρα οι αρχές και οι αξίες υπάρχουν μέσα του και κάποια στιγμή στη ζωή του θα εκδηλωθούν.

Το άλλο πουλάκι:

«Θα το πω στον πατέρα σου».

Μου είχε κάνει εντύπωση που ένας καλός φίλος είχε θέσει ως προϋπόθεση για την εκλογή κάποιου τοπικού άρχοντα την καταγωγή του από τη Δράμα. «Ποιος είναι αυτός», αναρωτιόταν για κάποιον που είχε έρθει από άλλο μέρος.

«Ξέρουμε από πού κρατάει η σκούφια του; Εδώ, κάποιος δικός μας, έτσι και κάνει κάτι στραβό, μπορείς να του πεις και ένα “δεν ντρέπεσαι ρε, θα το πω στον πατέρα σου” και να τον επαναφέρεις στην τάξη».

Δεν είναι εντελώς λάθος το σκεπτικό. Το «σπίτι» λειτουργεί και ως ένα είδος… φρένου. Μπορεί η σκέψη ότι θα εκθέσει ή θα ρεζιλέψει τους δικούς του ανθρώπους να συγκρατήσει κάποιον από το να κάνει κάτι στραβό.

Δεν είναι τυχαίο ότι βλέπουμε συχνά ανθρώπους να ξεσαλώνουν ή και να παίρνουν τον κακό δρόμο, έτσι και βρεθούν μακριά από το οικογενειακό περιβάλλον. Παρ’ όλο που αυτό δεν τους απαγόρευε ρητά κάτι.

Ωστόσο ήταν εκεί. Ένιωθαν να τους παρακολουθεί, αισθάνονταν ότι κάπου οφείλουν να δώσουν λόγο για τις πράξεις τους και αυτό τους συγκρατούσε Όταν όμως βρέθηκαν μακριά, ή έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους…

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά καθώς παρακολουθούσα τον δημόσιο διάλογο (σε μερικές περιπτώσεις να τον κάνει ο θεός) για υποψηφίους των οποίων μοναδικό προσόν θεωρείται η καταγωγή τους από «καλό» σπίτι.

Όπου το «καλό» νοηματοδοτείται κάθε φορά από εκείνους που προτείνουν ή υποστηρίζουν τη συγκεκριμένη υποψηφιότητα. Έχει όμως νόημα μια τέτοια συζήτηση, ή τζάμπα μαλώνουμε;

Όπως είπαμε και άλλη φορά, μπορεί από το σπίτι σου να παίρνεις κάποια εφόδια, γενικές αρχές και αξίες που θα σε καθοδηγήσουν στη ζωή σου, υπάρχουν όμως και πράγματα που δεν κληροδοτούνται, τα χτίζει ο καθένας μόνος του.

Δεν κληροδοτείται το ταλέντο ή η φυσική κλήση σε κάποια τέχνη. Δεν κληροδοτείται η επιστημονική κατάρτιση, πρέπει να την αποκτήσεις μόνος σου. Δεν κληροδοτούνται ούτε καν τα πολιτικά φρονήματα!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αν ήταν έτσι…

Δεν θα βλέπαμε χιλιάδες παιδιά να βαδίζουν σε διαφορετικούς πολιτικούς δρόμους από τους γονείς τους. Αφήστε που, κανονικά, κάθε παιδί οφείλει να «απομακρυνθεί» από τους γονείς του, τουλάχιστον όσο είναι νέο.

Να ψάξει δικά του μονοπάτια, να ανοίξει δικούς του ορίζοντες, να αμφισβητήσει ό,τι θεωρείται αξία για τους προηγούμενους, ακόμη και αν κάποια στιγμή επιστρέψει σε εκείνα που άφησε πίσω του, για να εξερευνήσει τη ζωή.

Επομένως, τι νόημα έχει να προτείνονται ως υποψήφιοι άνθρωποι των οποίων το σημαντικότερο εφόδιο είναι το πατρικό όνομα; Ή, ακόμα χειρότερα, τα προσόντα ή οι ιδιότητες που είχαν οι γονείς τους και οι παππούδες τους;

Αυτό, πρωτίστως, αδικεί τους ίδιους. Όλοι είμαστε περήφανοι για την καταγωγή μας, για τους γονείς μας, όσο μικρό κι αν ήταν το αποτύπωμα που αυτοί άφησαν στην κοινωνία. Από ένα σημείο και μετά όμως, ανοίγουμε τα δικά μας φτερά.

Το να επικαλούμαστε συνεχώς τη δική τους αξία, προκειμένου να… αναβαθμιζόμαστε εμείς δείχνει, ας μου επιτραπεί, ασέβεια στη μνήμη και το έργο τους. Διότι το πρώτο πράγμα που θα επιθυμούσε ένας άξιος γονιός για τα παιδιά του είναι αυτό.

Να χειραφετηθεί, να χαράξει τη δική του πορεία, να βρει ποιος πραγματικά είναι και αυτό να παρουσιάσει στην κοινωνία, ώστε να επιβραβευτεί ή να αποδοκιμαστεί για την δική του συμβολή στα κοινά.

Διαφορετικά, ό,τι και να καταφέρει μόνο με το όνομα των γονιών (ή των παππούδων) του, θα είναι μια ασέβεια προς εκείνους.

Από (ηλεκτρικό) τζάκι!

190321 ΑΓΟΡΑΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Παγκόσμιο φαινόμενο!

Από μια μεριά είναι παρηγορητικό. Να ξέρεις ότι αυτό που ζούμε εμείς εδώ, στη μικρή μας χώρα, στην μικρότερη πόλη μας και μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, δεν είναι μια τοπική ιδιαιτερότητα, αλλά «παγκόσμιο φαινόμενο».

Έτσι χαρακτήρισε ένας βραβευμένος δημοσιογράφος το σκάνδαλο που ξέσπασε στις ΗΠΑ με τους γονείς να χρησιμοποιούν αθέμιτα μέσα, προκειμένου το παιδί τους να φοιτήσει σε ένα καλό πανεπιστήμιο.

Παρακολουθούμε την υπόθεση, βλέπουμε την έκταση που πήρε το σκάνδαλο, όμως ποιος από εμάς θα τολμούσε να ρίξει τον λίθο του αναθέματος σε κάποιον από τους γονείς εκείνους;

Δηλαδή, ποιος, ενώ θα ήταν σε θέση να εξασφαλίσει μια βέβαιη και άνετη είσοδο του παιδιού του σε κάποιο από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου θα έλεγε, «άσ’ το να δοκιμάσει με τις δικές του δυνάμεις…

Και αν δεν πετύχει, δεν πειράζει». Ποιος, τη στιγμή που ξέρουμε ότι ούτε για το δίπλωμα οδήγησης αφήνουμε να δοκιμαστούν τα παιδιά μας, που αν δεν το πάρεις με την αξία σου κινδυνεύεις και να σκοτωθείς!

(Το να σκοτώσεις άλλους δεν μας απασχολεί, γι’ αυτό και δεν το ανέφερα. Ξέρουμε όμως τι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε έτσι και το παιδί μας πάθει μια γρατζουνιά. Γι’ αυτό μίλησα για το δίπλωμα οδήγησης.)

Παγκόσμιο φαινόμενο, λοιπόν! Υπάρχουν δηλαδή και αλλού γονείς που θα χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο, θεμιτό ή αθέμιτο, προκειμένου να εξασφαλίσουν για τα παιδιά τους ένα καλύτερο μέλλον.

Γονείς που θα κάνουν από τα πιο μικρά -θα δικαιολογήσουν απουσίες στο Σχολείο, ενώ το παιδί τους ήταν στο ιδιαίτερο- μέχρι τα πιο μεγάλα -θα «αγοράσουν» μια θέση στο πανεπιστήμιο για το βλαστάρι τους.

Διαβάζουμε ότι «έναντι αδράς αμοιβής, o Σίνγκερ, εγκέφαλος του κυκλώματος, αναλάμβανε να κάνει τα πάντα για να αυξήσει τις πιθανότητες να τακτοποιηθεί το παιδί σου σε ένα ελίτ πανεπιστημιακό ίδρυμα.

Μεταξύ άλλων, να βάλει κάποιον άλλον να δώσει εξετάσεις στη θέση του (απαραίτητο ένα δείγμα του γραφικού του χαρακτήρα), ή να δωροδοκήσει στελέχη των προαναφερθέντων ιδρυμάτων.

Να “μαγειρέψει” τους βαθμούς του στα τεστ, ή να το παρουσιάσει ως σούπερ αστέρι σε κάποιο άθλημα (με ένα καλό phοtoshop σε ένα ψεύτικο αθλητικό προφίλ), ώστε να πετύχει μια αθλητική υποτροφία».

Το άλλο πουλάκι:

Ξεκινώντας από μικρά…

Κάποτε δεν υπήρχε το διαδίκτυο. Υπήρχαν κάποια βοηθήματα που μπορούσε να αγοράσει ο μαθητής (δηλαδή ο γονιός του) όμως δεν ήταν τόσο διαδεδομένα, ούτε τόσο εύχρηστα όσο σήμερα ο υπολογιστής.

Αργότερα έγιναν της μόδας τα «βιβλία του δασκάλου», που τα έβρισκαν όσοι γονείς είχαν καλές άκρες. Εκεί ο μαθητής (δηλαδή ο γονιός του) μπορούσε να δει τι θα ζητήσει ο δάσκαλος στο επόμενο μάθημα και να προετοιμαστεί κατάλληλα.

Σήμερα υπάρχει μια τεράστια ευκολία. Όλες οι ασκήσεις του βιβλίου λυμένες, όλες οι απαντήσεις των επαναληπτικών τεστ έτοιμες, με το πάτημα ενός κουμπιού. Τόσο που πολλοί δεν κάνουν τον κόπο να… αυτοσχεδιάσουν.

Να αλλάξουν κάτι, έτσι που να μην φαίνεται ότι η εργασία τους είναι πανομοιότυπη με όλων εκείνων που αντέγραψαν από το ίδιο σάιτ. Δεν τους ενδιαφέρει και φαίνεται ότι και οι εκπαιδευτικοί δεν δίνουν σημασία.

Έτσι, όταν τα παιδιά μεγαλώσουν και οι απαιτήσεις γίνουν πιο πολλές, η… εκπαίδευση που παίρνουν στα μαθητικά τους χρόνια αποδεικνύεται πολύτιμη. Η αντιγραφή και αγορά έτοιμων εργασιών δίνει και παίρνει.

Εργασίες κάθε επιπέδου, για όλα τα γούστα και για όλα τα βαλάντια. Αρκεί να μην διαταραχθεί η αρχή της ήσσονος προσπάθειας, και, φυσικά, να μην χαθεί η ευκαιρία για ένα (ακόμη) καλό πτυχίο.

Αφήστε που οι έτοιμες δουλειές φτάνουν μέχρι τα βιογραφικά που, σε πολλές περιπτώσεις είναι σχεδόν ίδια. «Το 2007 το 5% όσων υπέβαλαν αίτηση στη Οξφόρδη και το Κέιμπριτζ, είχαν συμπληρώσει τις αιτήσεις τους με έτοιμο υλικό από το ιντερνέτ.

Από αυτούς, 234 υποψήφιοι, στην εξήγησή τους γιατί επέλεξαν να σπουδάσουν Χημεία, χρησιμοποίησαν το ίδιο ακριβώς παράδειγμα, ότι, όταν ήταν οκτώ ετών, έβαλαν φωτιά στην πιτζάμα τους».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Όλα(;) για το πτυχίο!

Το φαινόμενο είναι πολύ γνωστό, από την εποχή ακόμη της Αργοναυτικής Εκστρατείας, όμως το είδαμε σε όλο του το μεγαλείο στα χρόνια της… ποτοαπαγόρευσης. Όταν το διακύβευμα αξίζει και όταν η προσφορά είναι μικρότερη από τη ζήτηση…

Τότε ανθεί η παρανομία. Τότε εφευρίσκονται τρόποι να πάρεις αυτό που θέλεις και υπάρχουν πάντα πρόθυμοι να σε βοηθήσουν να το κάνεις, διά της πλαγίας οδού. Το θέμα είναι ότι εδώ μιλάμε για ένα «αγαθό».

Τέτοιο δεν (υποτίθεται ότι) είναι η μόρφωση; Ένα αγαθό, μάλιστα, που, όταν το αποκτάς (υποτίθεται ότι) γίνεσαι και καλύτερος άνθρωπος. Πώς, λοιπόν, είναι δυνατόν να χρησιμοποιείς παράνομους τρόπους για την απόκτησή του;

Το ερώτημα είναι λάθος, διότι χρησιμοποιεί εσφαλμένα δεδομένα. Όχι, η μόρφωση δεν είναι (πλέον) ένα αγαθό που σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Είναι ένα μέσον για να αποκτήσεις αναγνώριση, χρήμα και εξουσία.

Όσο καλύτερη είναι, ή θεωρείται, η μόρφωση που έχεις, τόσο μεγαλύτερη αναγνώριση σου προσφέρει, τόσο περισσότερο χρήμα και ευκολότερη πρόσβαση στην εξουσία. Τόσο, λοιπόν, πιο ακριβή είναι και η ταρίφα τής… πλάγιας οδού.

Ποιος είπε ότι ο κόσμος της γνώσης είναι ένας αγγελικά πλασμένος κόσμος;

 Ζηλεύουμε;

190301 ΓΟΝΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Σκηνές από ένα μέλλον…

Όχι και τόσο μακρινό, όσο φαντάζεται κάποιος. Αν σκεφτεί ότι για ορισμένους είναι ήδη παρόν… Ωστόσο θα σας καλέσω «να το κάνετε εικόνα» (για να δείξω ότι ξέρω να χρησιμοποιώ και εκφράσεις της μόδας).

Δίνει κάποιος επώνυμος συνέντευξη και η ερώτηση είναι σχετική με την καταγωγή του. Τότε εκείνος απαντά: «Από την πλευρά τού υπ’ αριθμόν ένα γονιού μου, είμαι Θρακιώτης. Κρατάω όμως και από την Κρήτη.

Από την οποία ήρθαν οι γονείς τού υπ’ αριθμόν δύο γονιού μου. Βέβαια, και του υπ’ αριθμόν ένα παππού μου ο υπ’ αριθμόν δύο γονιός ένα ήταν Μικρασιάτης˙ μόνο ο υπ’ αριθμόν ένα ήταν Κρητικός, οπότε… τρέχα γύρευε».

Το «τρέχα γύρευε» αυτό, που μας έρχεται από το μέλλον, πάει στην πολυσύνθετη καταγωγή του ανθρώπου που έδωσε τη συνέντευξη. Υπάρχει όμως, όπως καταλαβαίνετε, και ένα άλλο τρέχα γύρευε.

Είναι αυτό που έχει να κάνει με την αντικατάσταση των λέξεων πατέρας και μητέρα, παππούς και γιαγιά, με… αύξοντες αριθμούς, όπως επιβάλλει η πολιτική ορθότητα, και ο νόμος, πλέον, στη Γαλλία.

Όπου, προκειμένου να μην έρχονται σε δύσκολη θέση τα παιδιά των οποίων οι γονείς είναι του ίδιου φύλου, αυτά  (δηλαδή όλα τα παιδιά) δεν θα δηλώνουν όνομα πατέρα και όνομα μητέρας, αλλά γονιού υπ’ αριθμόν ένα και δύο.

Στο σημείο αυτό, και πριν συνεχίσω, δεν θα αντισταθώ στον πειρασμό να ρωτήσω και γιατί να σταματάμε στο δύο; Αν αύριο τρεις ή τέσσερις άνθρωποι ανεξαρτήτως φύλου, θέλουν να συστήσουν οικογένεια και να «αποκτήσουν» ένα παιδί;

Πώς γίνεται με τις θρησκείες εκείνες που ένας σύζυγος έχει πολλές συζύγους, διαφορετικού από του δικού του φύλου (για την ώρα); Γιατί να μην μπορεί να γίνει το ίδιο και με ανθρώπους του ιδίου φύλου;

Άρα, δεν είναι καθόλου απίθανο, στο εγγύς μέλλον, να δούμε οικογένειες πολλών γονέων τού ιδίου φύλου. Και τότε να είστε βέβαιοι ότι θα χρειαστούμε αριθμούς ≥2 (για να σας θυμίσω και τα μαθηματικά του Σχολείου) προκειμένου να τους απαριθμήσουμε.

Ας αφήσουμε όμως τα μελλοντικά σενάρια, έστω και αν δεν φαίνομαι πολύ μακρινά, και ας έρθουμε στο εκεί και τώρα, όπου «εκεί» είναι η Γαλλία. Να είτε βέβαιοι όμως ότι η μόδα θα έρθει και εδώ.

Το άλλο πουλάκι:

Καταλαβαίνω ότι υπάρχει πρόβλημα.

Όταν έχεις δυο γονείς που ο ένας λέγεται Πολ και ο άλλος Αντουάν, ή Κατρίν η μία και Ιζαμπέλ η άλλη, πώς είναι δυνατόν να συμπληρώσεις σωστά τα κουτάκια που να λένε «όνομα πατέρα» και «όνομα μητέρας»;

Σας ρωτάω όμως. Λύνεται το πρόβλημα αυτό αντικαθιστώντας τα συγκεκριμένα κουτάκια με άλλα που θα γράφουν όνομα γονέα νο 1 και νο 2 αντίστοιχα; Είδατε που κι εγώ την πάτησα; Γιατί είπα «αντίστοιχα»;

Για ποιο λόγο το νο 1να αντιστοιχεί στον πατέρα και όχι στη μητέρα; Η αρίθμηση, είτε μας αρέσει είτε όχι, δίνει την έννοια της… τακτικότητας. Γιατί να είναι η Κατρίν το νο 1 και όχι η Ιζαμπέλ.

Πιστεύω πως υπάρχει λύση, τη θεωρώ πολύ απλή, και απορώ μάλιστα πως δεν πέρασε από τον νου του γάλλου νομοθέτη. Δεν χρειάζεται να υπάρχουν δύο κουτάκια για συμπλήρωση, αλλά μόνο ένα.

Το οποίο, εννοείται, να χωρά δύο (ή και περισσότερα, για το μέλλον) ονόματα. Θα αναγράφει δε, πολύ απλά, «ονόματα γονέων». Και εκεί ο καθένας μπορεί να γράφει τα ονόματα των γονιών του… συνδεδεμένα!

Εννοώ με τον συμπλεκτικό σύνδεσμο «και» ανάμεσα, προς αποφυγήν άλλων παρεξηγήσεων. Διότι μπορεί κάποιος από τους γονιούς να έχει περισσότερα από ένα ονόματα. Ας κάνουμε ένα παράδειγμα στον πίνακα:

Όταν στο τετραγωνάκι «ονόματα γονέων» ενός… συνηθισμένου παιδιού γράφει Αλέξανδρος Νικηφόρος και Μαρία, σημαίνει πως ο ένας γονιός (ο πατέρας στο παράδειγμά μας) λέγεται Αλέξανδρος Νικηφόρος, ενώ η μητέρα (πάντα στο παράδειγμα) Μαρία.

Αν (άλλο παράδειγμα) γράφει Ειρήνη και Ελπίδα σημαίνει πως ο ένας γονιός… Όπα! Είδατε που κι εδώ υπάρχει πρόβλημα; Μπορούμε να πούμε «η μία γονιός»; Δεν μπορούμε. Για την ώρα, έτσι;

Τέλος πάντων, έξυπνοι άνθρωποι είστε, φαντάζομαι καταλάβατε την πρόταση με τα δύο (ή περισσότερα, στο μέλλον) ονόματα, στο ίδιο τετραγωνάκι, και τον συμπλεκτικό σύνδεσμο «και» ανάμεσά τους.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιος πληρώνει τις επιλογές μας;

Για να το δούμε γενικότερα, φίλοι μου, η ζωή μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια αλυσίδα από επιλογές. Όσο είμαστε μικροί τις κάνουν άλλοι για εμάς και όταν ενηλικιωθούμε αποφασίζουμε, υποτίθεται, μόνοι μας.

Κάθε επιλογή, από το πώς θα ντυθούμε και το πώς θα μιλήσουμε σε μια δημόσια εμφάνισή μας, μέχρι το ποιο επάγγελμα θα ακολουθήσουμε και τι είδους οικογένεια θα κάνουμε, αν θα κάνουμε, έχει ένα κόστος.

Κόστος, για να μην παρεξηγούμαστε, σημαίνει και αποδοχή, κοινωνική επιβράβευση, καταξίωση, αλλά και αποδοκιμασία, ειρωνικά σχόλια και πιθανώς χλεύη. Αυτό καλούμαστε να το απολαύσουμε ή να το πληρώσουμε οι ίδιοι.

Αν εγώ, στο όνομα της έκφρασης μια ιδιαιτερότητας, πηγαίνω παντού ξιπόλητος, δεν μπορώ να απαιτήσω και από τους άλλους να κάνουν το ίδιο, για να μην υφίσταμαι κοινωνική απομόνωση και αισθάνομαι μειονεκτικά.

Βεβαίως και η πολιτεία πρέπει να φροντίζει ώστε οι διαφορετικότητες να γίνονται αποδεκτές, (δεν μπορεί να με αναγκάσει να φοράω παπούτσια), χωρίς όμως να υποχρεώνει τους πολλούς να πληρώνουν το κόστος.

Το αν ένα παιδί, που οι γονείς του λέγονται Στέφανος και Βασίλης, θα αντιμετωπίσει δυσκολίες στο Σχολείο, είναι κάτι που πρέπει, πρωτίστως, να απασχολήσει τον Στέφανο και τον Βασίλη.

Και μετά, φυσικά, όλους εμάς.

 Να δεις που δίνουμε και λύσεις!

190222 ΛΟΓΙΚΟΤΑΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Λογικόν!

Δεν ξέρω αν υφίσταται ακόμη το μάθημα, όμως εμείς, σε κάποια τάξη του Λυκείου, είχαμε και μάθημα Λογικής. Προσοχή, το λέω εξ αρχής: Δεν σημαίνει ότι αναπτύξαμε τη λογική μας με το συγκεκριμένο μάθημα.

Διότι, από τα λίγα που «μάθαμε», εκείνο που έμεινε στους περισσότερους (απ’ ό,τι βλέπω συχνά και στο διαδίκτυο) είναι ο αστυνόμος - μπουζούκι, καθότι και οι δύο είναι όργανα (τα προς τρίτον ίσα…)

Εξάλλου, αν το μάθημα, έτσι όπως γινόταν είχε κανένα πρακτικό όφελος, κανένα ορατό αποτέλεσμα στη καθημερινή σχέση μας με τη λογική, σήμερα δεν θα υπήρχε ανάγκη να συζητάμε για αυτό το θέμα.

Θα σας πω πώς εννοώ εγώ την ένταξη της Λογικής στα Αναλυτικά Προγράμματα της Εκπαίδευσης, όχι μόνο του Λυκείου, αλλά από το Δημοτικό ακόμη, και μετά μου λέτε αν συμφωνείτε ή όχι.

Θα αναφερθώ και πάλι σε εκείνον τον παλιό δάσκαλο για τον οποίο σας έχω μιλήσει πολλές φορές. Μου έλεγε, λοιπόν, πως του τύχαινε συχνά οι μαθητές του να γνωρίζουν την απάντηση, αλλά να μη σηκώνουν το χέρι τους.

Όταν ρώτησε έναν από αυτούς γιατί το κάνει, πήρε μια απρόσμενη απάντηση: «Επειδή, κύριε, δεν θα σας είναι αρκετό αυτό που θα απαντήσω, ακόμα κι αν είναι σωστό, και θα με ρωτήσετε… γιατί».

«Πραγματικά», συνέχισε ο δάσκαλος, «είχα τη συνήθεια να ρωτάω τα παιδιά “γιατί το λες αυτό”, έτσι ώστε να τα βάζω στη διαδικασία να σκεφτούν και να αιτιολογήσουν την απάντησή τους, ακόμη και αν ήταν λανθασμένη».

Αυτό, ναι. Είναι μάθημα Λογικής. Να διδασκόμαστε από μικροί πως ό,τι λέμε θα πρέπει να το αιτιολογούμε και μάλιστα με επιχειρήματα ισχυρά, όχι τού τύπου, έτσι νομίζω, ή έτσι κάπου άκουσα.

Αλλά και οι συμμαθητές μας, οι μετέπειτα συμπολίτες μας, να εξασκηθούν ώστε να μπορούν να ξεχωρίσουν ένα ισχυρό επιχείρημα από μια απλή άποψη, ή, ακόμη χειρότερο, από μια καμουφλαρισμένη επιθυμία.

Το άλλο πουλάκι:

Διότι κι αυτό το βλέπουμε.

Ισχυριζόμαστε πολλές φορές ότι τα πράγματα είναι έτσι όπως θα θέλαμε ή θα μας άρεσε να ήταν, και αρνούμαστε να δούμε την πραγματικότητα. («Δεν υπάρχει περίπτωση να αρνηθούν οι Ευρωπαίοι εταίροι».)

Το ότι πολλοί ενήλικες δεν έχουν ξεφύγει από τον τρόπο σκέψης των παιδιών είναι κάτι που το συναντάμε καθημερινά γύρω μας. Κι ας μην αντιλαμβανόμαστε συχνά ότι συμβαίνει. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα.

Κλασικός τρόπος αντίδρασης των παιδιών είναι, όταν δέχονται παρατήρηση για κάτι κακό που κάνουν, να λένε «το ίδιο έκανε και ο Κωστάκης». Είναι το επιχείρημα που πιστεύουν ότι δικαιολογεί την πράξη τους.

Ε, ακριβώς την ίδια αντίδραση έχουν και πολλοί ενήλικες, είτε τους γράφει το τροχονόμος («μόνον εγώ έτρεχα;») είτε τους γίνεται έλεγχος για τους όρους με τους οποίους πήραν κάποιο δάνειο («να ελέγξετε και τους άλλους»).

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά καθώς διάβαζα πάλι ένα άρθρο σχετικά με τους μεγάλους κινδύνους στους οποίου εκθέτει τα μέλη του, δυστυχώς όμως και άλλους πολίτες, το λεγόμενο Αντιεμβολιαστικό Κίνημα.

Θα μάθατε ότι στις ΗΠΑ, υπάρχουν παιδιά που προσφεύγουν στη Δικαιοσύνη κατά των γονιών τους και ζητούν να μάθουν αν υπάρχει νομικός τρόπος να εμβολιαστούν, παρά τη θέληση εκείνων.

Το κείμενο συνοδευόταν από σχόλια αναγνωστών, μεταξύ των οποίων ένας, πρώτος πρώτος, έσπευσε να εκθέσει το μεγάλο του (λογικό!) επιχείρημα. «Δεν βλέπετε πόσοι θάνατοι προέρχονται από τα τροχαία;

Από ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις, από την παχυσαρκία, από τα ναρκωτικά, από ληστείες μετά φόνου; Γιατί δεν λέτε τίποτε εσείς οι δημοσιογράφοι για όλα αυτά; Το αντιεμβολιαστικό κίνημα σας πείραξε;»

Όπως είναι φυσικό, έπεσαν επάνω του άλλοι σχολιαστές για να του αποδείξουν ότι (πέραν του γεγονότος ότι όλα αυτά απασχολούν επίσης κατά καιρούς τον Τύπο) αυτό που επικαλείται δεν είναι λογικό επιχείρημα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Μάταιος κόπος!

Ο άνθρωπος επέμενε να απαντά στον καθένα ξεχωριστά, υποστηρίζοντας πως αυτός θωρακίζει την υγεία του με άθληση, καλή διατροφή και… προσευχή («με την ευρεία έννοια», όπως έσπευσε να διευκρινίσει).

Αναρωτήθηκα, λοιπόν, τι κάνεις με αυτούς τους ανθρώπους. Τους οποίους συναντάμε ολοένα και πιο συχνά γύρω μας, είτε στις καθημερινές σχέσεις, είτε στις διαδικτυακές μας συναναστροφές.

Μπαίνεις στον κόπο να αντιπαρατεθείς μαζί τους, από τη στιγμή που γνωρίζεις ότι πρόκειται για κεφάλια αγύριστα; Από την άλλη όμως, αν το αφήσεις να περάσει έτσι, οι απόψεις τους θα κυκλοφορούν παντού χωρίς αντίλογο.

Θα εξοικειωθούμε με επιχειρήματα του τύπου «αφού πεθαίνουν τόσοι από τροχαία, καλά κάνουν κάποιοι και αντιτίθενται στον εμβολιασμό» και μπορεί να αρχίσουν να μας φαίνονται λογικά.

Όπως συνηθίσαμε στην ανορθογραφία και δεν μας ενοχλεί(;), όπως συνηθίσαμε στους μουτζουρωμένους τοίχους και δεν μας κάνουν εντύπωση, όπως θεωρούμε φυσιολογικό το παρκάρισμα στα πεζοδρόμια, το κάπνισμα σε κοινόχρηστους χώρους…

Με τον ίδιο τρόπο εμποτίζεται και η σκέψη μας, καθημερινά, καθώς ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ανάπτυξη παράλογων επιχειρημάτων. Τι κάνουμε; Τα αφήνουμε ασχολίαστα; Απαντάμε όπου και όταν μπορούμε;

Ή ακολουθούμε την ίδια τακτική με όσα στραβά κι ανάποδα ανέφερα πριν; Προστατεύουμε τον εαυτό μας αποφεύγοντάς τα, ενώ θαυμάζουμε όσους χαλκέντερους τολμούν να ασχοληθούν με αυτά.

Μάταιος κόπος!

190214 ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Διαβάζετε βιογραφικά;

Η ανάγνωση βιογραφικών είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα, πρόσφατη συνήθεια, που την απόκτησαν μικροί και μεγάλοι. Είναι πρόσφατη διότι μας έφτασε ανανεωμένη μαζί με την ανάπτυξη της τεχνολογίας.

Για να καταλάβετε, έχει αντικαταστήσει σε μεγάλο βαθμό εκείνο το κλασικό «τίνος είσαι εσύ;» ερώτημα που απηύθυναν οι μεγαλύτεροι στα νέα παιδιά, προκειμένου να πάρουν ένα σύντομο βιογραφικό τους.

Διότι, έτσι και έκανε ο νέος το λάθος να πιάσει κουβέντα, εννοώ να μην απομακρυνθεί αμέσως μετά την ανακοίνωση του πατρικού του ονόματος, τότε υποχρεωνόταν σιγά σιγά να ξεδιπλώσει το νήμα της ζωής του.

Σπουδές, ενδιαφέροντα, προσωπική ζωή, οικογένεια, εργασία, τα πάντα. Ε, όλη αυτή η διαδικασία απλοποιήθηκε σήμερα χάρη στις νέες τεχνολογίες. Μπορείς, ας πούμε, να έχεις μια εικόνα από το «προφίλ» του άλλου.

Είμαι σίγουρος ότι θα έχετε δει κι ένα βιντεάκι που κυκλοφορεί, στο οποίο μια νέα κοπέλα ανακαλύπτει έντρομη, μαζί με τις φίλες της, ότι το παλικάρι που μόλις γνώρισε δεν… «υπάρχει» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορεί να μάθει τίποτε γι’ αυτόν, εκτός κι αν… τον ρωτήσει προσωπικά. Αφήστε που υποψιάζονται ότι μπορεί να είναι πολύ σκοτεινή περίπτωση, για να μην έχει παρουσία στο διαδίκτυο!

Αυτό, δηλαδή, που κάνει τη ζωή μας πολύ πιο εύκολη κατά τις διάφορες αναζητήσεις, και δη των βιογραφικών. Ξέρω γιαγιάδες που παρακολουθούν σίριαλ ή βλέπουν ταινίες με ανοιχτό μπροστά τους το Google.

«Αυτός, καλέ, το πόσο είναι;»

Και αμέσως γκουγκλάρουν το όνομα του ηθοποιού και βρίσκουν την ηλικία του. Εννοείται ότι το ενδιαφέρον τους εστιάζεται κυρίως σε εκείνους που έχουν πάνω κάτω τα δικά τους χρόνια.

Και εννοείται, επίσης, ότι δείχνουν πολύ μεγάλη δυσπιστία, όταν πρόκειται για την χρονολογία γέννησης κάποιας γυναίκας. Τότε, με ένα «σιγά να μην είναι αυτή μόνο τόσο», σου βγάζουν αμέσως άχρηστο το Google.

Το άλλο πουλάκι:

Άλλα βιογραφικά διαβάζετε;

Δεν εννοώ από επαγγελματικό ενδιαφέρον, όταν ψάχνετε, ας πούμε, να προσλάβετε κάποιον στη δουλειά σας. Εννοώ κυρίως τα βιογραφικά που εμφανίζονται στη διάρκεια προεκλογικής περιόδου.

Κάθε υποψήφιος που σέβεται τον εαυτό του και τους (πιθανούς) ψηφοφόρους του, θεωρεί υποχρέωσή του να αναρτήσει ή να δημοσιεύσει ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα, για να τον γνωρίσουμε καλύτερα.

Εκεί, ανάλογα και με το ψηφοδέλτιο στο οποίο κατεβαίνει, τονίζει, φωτίζει θα λέγαμε καλύτερα, κάποια από τα πράγματα με τα οποία έχει ασχοληθεί στο παρελθόν ή ασχολείται σήμερα.

(Για παράδειγμα, σε κάποιο ψηφοδέλτιο, το να είναι κανείς άνεργος θεωρείται μειονέκτημα και αποκρύπτεται από το βιογραφικό του. Απεναντίας, σε άλλες παρατάξεις θεωρείται περίπου σαν τίτλος τιμής και τονίζεται ιδιαίτερα.)

Αυτό που θέλει κυρίως να (απο)δείξει ο υποψήφιος είναι ότι η ενασχόλησή του με τα κοινά δεν προέκυψε ως παρόρμηση της στιγμής, ούτε ως αποτέλεσμα παρότρυνσης κάποιου επικεφαλής υποψηφίου δημάρχου, αλλά είναι μια συνεχής πρακτική.

Λες και είναι κακό κάποιος να αποφασίσει ξαφνικά να κατεβεί υποψήφιος και να ασχοληθεί με τα κοινά της πόλης του, χωρίς να έχει προηγούμενη πείρα ως… μέλος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων στο Σχολείο του παιδιού του.

«Ναι, ρε παιδιά, είδα κι απόειδα, αισθάνομαι βαθιά απογοητευμένος από την κατάσταση που επικρατεί στα κοινά, θεωρώ ότι μπορώ να τα καταφέρω καλύτερα από πολλούς άλλους που ασχολούνται και… εκτίθεμαι στην κρίση σας.

Αν θέλετε, μπορώ να σας ενημερώσω σχετικά με την σημερινή μου κατάσταση, με τι ασχολούμαι ή ποια είναι τα ενδιαφέροντά μου. Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να σας πω τι έκανα στα φοιτητικά μου χρόνια.

Ή αν στα νιάτα μου δραστηριοποιήθηκα σε κάποιους συλλόγους και ασχολήθηκα με αυτό που λέμε κοινά. Σημασία έχει ποιος είμαι και τι κάνω τώρα. Αυτό νομίζω ότι αρκεί στον κάθε ψηφοφόρο που σκέφτεται ποιον να ψηφίσει».

Διότι τα υπόλοιπα είναι και κάπως ψευδεπίγραφα. Σαν να λες, όντας υποψήφιος για μια δουλειά, «ξέρετε, εγώ, όταν ήμουν στο Γυμνάσιο, πήρα και ένα πτυχίο στα Αγγλικά». Αυτό δεν το δέχεται καμιά σοβαρή επιχείρηση.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πες μας τι κάνεις τώρα.

Το πιο αστείο είναι ότι θα δείτε κάποιους να αναφέρουν ως απόδειξη κοινωνικής δράσης την ιδιότητά τους ως μέλος ενός συλλόγου, στον οποίο δεν πατούν ποτέ, έχουν να πληρώσουν τη συνδρομή τους χρόνια.

Και δεν σκέφτονται το απλό. Κανείς δεν σε ψηφίζει επειδή έχεις πλούσιο βιογραφικό. Αυτό χρειάζεται για να πεισθεί περισσότερο ο… επικεφαλής που θα σε προτιμήσει για τον συνδυασμό και θα σε κατεβάσει υποψήφιο.

Οι συμπολίτες σου θα σε ψηφίσουν αν σε γνωρίζουν προσωπικά και ξέρουν τι άνθρωπος είσαι. Έτσι μάλιστα και καταφέρεις κάποιους να σε συστήσουν και σε ορισμένους φίλους τους, είσαι σε καλό δρόμο.

Γι’ αυτό μην την ψάχνετε τόσο πολύ με τα βιογραφικά. Κάτι απλό και σύντομο αρκεί για την (απαραίτητη) παρουσίαση στο ευρύ κοινό. Από εκεί και πέρα τη δουλεία θα την κάνουν οι δικοί σου άνθρωποι.

Αυτοί που σε γνωρίζουν προσωπικά και μπορούν να μιλήσουν με καλά λόγια για σένα. Πρόσεξε όμως! Έχει μεγάλη σημασία αυτοί που θα τρέξουν για σένα να είναι και οι ίδιοι σοβαρά και αξιόπιστα πρόσωπα.

Ή, αν δεν είναι, ας απευθυνθούν μόνο σε όσους τους νομίζουν τέτοια.

Διαφορετικά, μόνο ζημιά θα σου κάνουν.

 Δωρεάν συμβουλές!