190702 ΑΚΥΚΛΟΦΟΡΗΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Και τι πάθαμε;

Ενώ οι μέρες περνούν –μπήκαμε στον Ιούλιο- και οι εκλογές είναι μια ανάσα μακριά, εγώ θα μείνω πιστός στο κλίμα των ημερών. Ποιο είναι αυτό; Να μην ασχολείται σχεδόν κανείς με την αναμέτρηση της Κυριακής.

Θεωρώντας, λοιπόν, ότι δεν έχουμε και τόσα πολλά να πούμε -τι να προσθέσουμε μετά από τόσα που σας λέμε, χρόνια τώρα;- θα ασχοληθούμε σήμερα με κάτι άλλο που παρατηρήσαμε τις προηγούμενες μέρες. 

Ας κάνουμε όμως μια εισαγωγή, που απαντά στο «και τι πάθαμε», με το οποίο ξεκινήσαμε την κουβέντα μας. Έχετε προσέξει ότι πολλές φορές είμαστε απόλυτοι σε κάποια θέματα, μέχρι η ζωή να μας αναγκάσει να κάνουμε πίσω;

Σου λέει ο άλλος, για παράδειγμα, «εμένα μου είναι αδύνατον να κόψω το τσιγάρο». Όταν όμως του χτυπήσει την πόρτα κάποιο έμφραγμα, όχι μόνο το κόβει, αλλά… απορεί που υπάρχουν άνθρωποι που καπνίζουν.

Το ίδιο και ο ευτραφής εκείνος καλοφαγάς που δεν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του να κάνει οποιαδήποτε μορφή δίαιτας, διότι δεν είναι δυνατόν να στερηθεί κάποια, έστω και μία, από τις αγαπημένες του λιχουδιές.

Όταν όμως δει τα σκούρα (συνήθως με τη μορφή ιατρικών εξετάσεων) τότε να δείτε πώς κόβει μια χαρά όλα όσα δίνουν γεύση και νοστιμιά στο φαγητό, περιοριζόμενος στο να τρώει κυρίως ανάλατα χορταρικά.

Ή εκείνη η μητέρα που θεωρεί ότι, αν αφήσει, έστω για μέρα, μόνους στο σπίτι τον σύζυγο και τα παιδιά της, το σπίτι θα βουλιάξει. Θα μείνουν νηστικοί, άπλυτοι, θα αρρωστήσουν, ενώ στο σπίτι θα εμφανιστούν άγρια θηρία.

Έρχεται τότε κάτι που την υποχρεώνει να τους εγκαταλείψει όχι για μία ή δύο μέρες, αλλά για εβδομάδες. Και βλέπει πως τίποτε από όσα φοβόταν δεν συνέβη. Απεναντίας, πέρασαν και μια χαρά χωρίς εκείνη.

Μπορούμε να αναφέρουμε πάρα πολλά τέτοια παραδείγματα. Για τον καταστηματάρχη που πιστεύει ότι, αν απουσιάσει μια ώρα από το μαγαζί του, οι υπάλληλοι θα τα κάνουν θάλασσα και δεν θα ξαναπατήσει πελάτης.

Όταν αναγκάζεται να απουσιάσει, βλέπει ότι η δουλειά κύλησε πολύ καλύτερα, ενώ οι πελάτες έμειναν ιδιαίτερα ευχαριστημένοι από τους υπαλλήλους του, οι οποίοι, απόντος του αφεντικού, πήραν πρωτοβουλίες και έδειξαν άλλο πρόσωπο.

Το άλλο πουλάκι:

Έτσι είναι!

Συχνά η ζωή σε υποχρεώνει να κάνεις πράγματα που τα θεωρούσες απίθανα. Αυτό όμως δεν είναι το ενδιαφέρον. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο ερώτημα γιατί δεν τα κάνεις μόνος σου, πριν αναγκαστείς από τις συνθήκες.

Και να ξανατονίσουμε ότι μιλάμε για εκείνες τις περιπτώσεις κατά τις οποίες αποδεικνύεται ότι όχι απλώς δεν ήταν δύσκολο να αποφασίσεις τις αλλαγές, αλλά και ότι αυτές αποδείχθηκαν ιδιαιτέρως αποτελεσματικές και ευεργετικές.

Με ποια αφορμή όμως σας τα λέμε όλα αυτά; Θα προσέξατε –όλοι το πρόσεξαν- ότι την προηγουμένη εβδομάδα έκλεισε για κάποιες μέρες η κυκλοφορία (των οχημάτων) στο κέντρο της πόλης.

Στο κλείσιμο αυτό οδηγηθήκαμε ύστερα από τα προβλήματα που δημιούργησαν οι έντονες βροχοπτώσεις στα φρεάτια και συγκεκριμένα σε εκείνα μπροστά στο παλιό Δημαρχείο. έπρεπε να πραγματοποιηθούν εργασίες συντήρησης.

Για να εγκατασταθεί, λοιπόν, το συνεργείο και να μπορέσει να εκτελέσει τις εργασίες, έκλεισε από τα οχήματα όλο το κέντρο της πόλης. Και το ερώτημα τίθεται πλέον επί του πραγματικού: Και τι πάθαμε;

Ξέρω. Θα μου πείτε ότι ταλαιπωρήθηκαν οι οδηγοί που ήθελαν να περάσουν από το κέντρο, ειδικά εκείνοι που δεν ήξεραν ότι ήταν κλειστό και έφταναν ξαφνικά μπροστά στο πρόβλημα χωρία καμιά προετοιμασία.

Ταλαιπωρήθηκαν επίσης και κάποιοι ταξιτζήδες που αναγκάστηκαν να μπουν σε στενά από τα οποία, σε διαφορετική περίπτωση, δεν περνούσαν ούτε… με σφαίρες. Ναι αυτό είναι αλήθεια, όμως δεν είναι πρόβλημα.

Όλα αυτά εμφανίστηκαν επειδή το κλείσιμο του κέντρου προέκυψε ξαφνικά, χωρίς κάποια προηγούμενη πρόβλεψη και αντίστοιχη ρύθμιση για το πώς θα μπορούσαν να κινηθούν εναλλακτικά οι οδηγοί.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτά… βολεύονται εύκολα.

Αν δώσεις σε κάποιους ειδικούς να σου σχεδιάσουν έναν διαφορετικό τρόπο κυκλοφορίας, θα δεις ότι δεν είναι πρόβλημα. Εξάλλου, κάτι τέτοιο έχει συμβεί σε πάρα πολλές πόλεις, και της χώρας μας.

Το ζητούμενο είναι να αλλάξουμε αντίληψη. Διότι, όταν εμείς λέμε κυκλοφορία, και μάλιστα κυκλοφορία στο κέντρο της πόλης, εννοούμε κυκλοφορία… οχημάτων. Κακώς! Διότι στις πόλεις (θα έπρεπε να) κυκλοφορούν κυρίως πεζοί.

Αυτές τις μέρες, λοιπόν, που ήταν ελεύθεροι να κυκλοφορήσουν στους δρόμους του κέντρου, η εικόνα του πραγματικά άλλαξε. Έβλεπες ένα διαφορετικό ρυθμό να κυριαρχεί και να αυτό είχε απήχηση στην ψυχολογία των πολιτών.

Και των (πολλών) καταστηματαρχών. Οι οποίοι, σε κουβέντες που είχαμε μαζί τους, έδειχναν ενθουσιασμένοι που δεν υπήρχε αυτή η συνεχής και ενοχλητική ροή οχημάτων μπροστά από τα μαγαζιά τους.

Ενοχλητική και μόνο με τον συνεχή θόρυβο, τη σκόνη, τα κορναρίσματα, τις εξατμίσεις, τα παράνομα παρκαρίσματα, τα μαλώματα των οδηγών ή τα σφυρίγματα των τροχονόμων όταν το κακό παραγινόταν.

Είδαμε, λοιπόν, ότι, όχι μόνο δεν πάθαμε και τίποτα σπουδαίο, όπως κάποιοι φοβούνται ότι θα συμβεί, αλλά τα περάσαμε μια χαρά. Κάτι εξάλλου που το έχουμε δει και σε άλλες περιπτώσεις, γιορτών, εκδηλώσεων κ.λπ.

Μήπως είναι καιρός να εξετάσουμε μια πιο μόνιμη τέτοια κατάσταση;

 Ούτε κυκλοφορώ, ούτε οπλοφορώ!

190625 ΜΟΥΣΚΕΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τα όρια μιας πόλης!

Της δικής μας πόλης. Τα όρια αυτά (όχι τα σύνορα) αναδείχτηκαν με τις κακοκαιρίες των τελευταίων ημερών. Οι οποίες μπορούν και να θεωρηθούν «ακραίες», δεδομένου ότι δεν τις βλέπουμε να εκδηλώνονται και τόσο συχνά.

Βεβαίως, αυτές που λέμε καλοκαιρινές μπόρες δεν είναι καθόλου σπάνιο φαινόμενο. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή έχουμε αυτά τα απογευματινά μπουρίνια που μας θυμίζουν ότι το κλίμα μας δεν απέχει πολύ από το τροπικό.

Όμως η ένταση όλων δεν είναι ίδια. Κάποιες φορές το νερό που πέφτει και ο άνεμος που φυσά ξεπερνούν τις συνηθισμένες καταστάσεις και τότε μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς το φαινόμενο ακραίο.

Το ζήτημα είναι πόσο έτοιμοι (πρέπει να) είμαστε εμείς, ο καθένας ξεχωριστά για το σπίτι, το μαγαζί ή το αυτοκίνητό του, αλλά και όλοι μαζί, ως Δήμος Δράμας, για να αντιμετωπίσουμε τέτοιες καταστάσεις.

Διότι, ξέρετε κάτι; Ένα ακραίο φαινόμενο δικαιολογείται να σε φέρει σε δύσκολη θέση, αν συμβεί πρώτη φορά. Τότε μπορείς να πεις ότι βρέθηκες απροετοίμαστος, ότι δεν είχες υπολογίσει πως μπορεί να εκδηλωθεί έτσι…

Όταν όμως συμβαίνει κάθε χρόνο, και όταν μέσα στην ίδια χρονιά συμβαίνει πολλές φορές, τότε δεν μπορείς ούτε να το λες και τόσο ακραίο, ούτε να δικαιολογείσαι ότι οι υποδομές και οι μηχανισμοί δεν λειτούργησαν.

Με αυτή τη λογική, έχουν δίκιο όσοι λένε πως η δημοτική αρχή είναι πολύ τυχερή που οι κακοκαιρίες έπιασαν μετά τις εκλογές. Διότι, αν προλάβαιναν την ημερομηνία των εκλογών, τότε μπορεί το αποτέλεσμα να ήταν διαφορετικό.

Βέβαια τα μπουρίνια αυτά έχουν και ένα άλλο χαρακτηριστικό. Δεν τα αντιλαμβανόμαστε όλοι το ίδιο. Μπορεί να περάσουν από μια γειτονιά και να προκαλέσουν καταστροφές, ενώ η διπλανή να μην καταλάβει τίποτε.

Δεν είναι τυχαίο όμως ότι οι περιοχές που δέχονται τα μεγαλύτερα πλήγματα είναι λίγο πολύ γνωστές από παλιά και η εικόνα αυτή δεν φαίνεται να βελτιώνεται με τα χρόνια. Οι υποδομές της πόλης πάσχουν από χρόνιο νόσημα.

Το άλλο πουλάκι:

Εμείς τι κάνουμε;

Διότι ο Δήμος μπορεί να έχει τις ευθύνες του, όμως κι εμείς δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών. Μπορούμε να κάνουμε πολλά, ο καθένας όχι μόνον για το σπίτι του, αλλά και για τη γειτονιά του, την πόλη γενικότερα.

Θα σας πω δυο παραδείγματα. Με το σαββατιάτικο μπουρίνι, γέμισαν οι δρόμοι της πόλης σκουπίδια τα οποία, αφού παρασύρθηκαν από τον δυνατό αέρα και το πολύ νερό, πήγαν και άραξαν όπου βρέθηκαν.

Από πού προήλθαν τα σκουπίδια αυτά; Πώς βρέθηκαν να γίνουν έρμαιο του ανέμου και της βροχής, βαρκούλες που ταξιδεύουν, ενώ η θέση τους θα έπρεπε να είναι μέσα στους κλειστούς με το σκέπασμά τους κάδους;

Προφανώς εμείς τα αφήσαμε, είτε έξω από τους κάδους, είτε μέσα σ’ αυτούς, τη στιγμή όμως που ήταν ήδη ξέχειλοι και το καπάκι δεν μπορούσε να κλείσει, ή δεν μας ενδιέφερε να το κλείσουμε φεύγοντας.

Εδώ τι να σου κάνει ο Δήμος; Να έχει υπαλλήλους να τρέχουν από πίσω μας και να τοποθετούν τα σκουπίδια όπως πρέπει μέσα στους κάδους; Να μας λένε να πηγαίνουμε λίγο παραπέρα, αν κάποιος είναι ήδη γεμάτος;

Να μας υποχρεώνουν να χρησιμοποιούμε ειδικές σακούλες, καλά κλεισμένες, ώστε αυτά να μη σκορπίζουν στο πρώτο φύσημα το αέρα; Ή να μας θυμίζουν ότι το ανοιχτό καπάκι προκαλεί τις γάτες να επισκεφθούν τον κάδο και να στήσουν ένα μικρό πάρτι;

Μια στιγμή όμως; Κάποια πράγματα, ναι, θα έπρεπε να μας υποχρεώνει ο Δήμος να τα κάνουμε. Βάζοντας, στην ανάγκη, και τα ανάλογα και προβλεπόμενα πρόστιμα. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε τον τροχό.

Όλοι ξέρουμε ότι στις αναπτυγμένες χώρες, ο πολίτης είναι υπεύθυνος για τα σκουπίδια ΤΟΥ, μέχρι να περάσει και να τα πάρει το απορριμματοφόρο. Οτιδήποτε συμβεί σ’ αυτά το πληρώνει, κυριολεκτικά, ο ίδιος.

Εδώ μπορείς να πετάς ό,τι θέλεις, όπου θέλεις, όπως θέλεις και ό,τι ώρα θέλεις, χωρίς ποτέ κανείς να σου ζητήσει τον λόγο. Εκτός αν βρεθεί κάποιος παράξενος γείτονας, οπότε τον βάζεις στη θέση του εύκολα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εγώ θα σταθώ κάπου αλλού.

Είδαμε με τις καταστροφές αυτών των ημερών να πέφτουν πολλά δέντρα και να καταστρέφονται περιουσίες, αφήστε που κινδυνεύουν και ζωές. Το ξέρετε ότι ευθύνη γι’ αυτό έχουμε όλοι μας;

Υπάρχει ένα περίεργο καθεστώς και μια εξίσου περίεργη νοοτροπία, σχετικά με τα δέντρα που βρίσκονται μέσα στον αστικό ιστό. Τα δέντρα αυτά είναι όλων και… κανενός. Αφήστε που τα θυμόμαστε μόνον όταν «πρέπει» να κοπούν.

Πότε πρέπει να κόβεται ένα δέντρο; Αν ρωτήσετε τους ευαίσθητους πολίτες, θα σας απαντήσουν «ποτέ». Όταν όμως έρχεται και το ρίχνει μια κακοκαιρία, όταν κινδυνεύουμε να θρηνήσουμε θύματα, τότε αλλάζουμε γνώμη.

Τι θέλω να πω. Θα έπρεπε να υπάρχει μια υπηρεσία την οποία όλοι οι δημότες να περιβάλλουμε με εμπιστοσύνη και η οποία να ελέγχει ποια δέντρα κινδυνεύουν (και είναι επικίνδυνα) έτσι και έρθει ένα δυνατό μπουρίνι.

Τα δέντρα αυτά να αντικαθίστανται με άλλα, είτε νεότερα είτε ανθεκτικότερα στις καιρικές συνθήκες. Και αυτό να είναι αποδεκτό από όλους, χωρίς να μας χωρίζει σε «ευαίσθητους» και «αναίσθητους» απέναντι στο περιβάλλον.

Πόσο δύσκολο είναι;

 Ο κακός μας ο καιρός!

190619 ΦΥΛΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τι είναι σεξισμός;

Θυμάμαι ότι αναφερθήκαμε και άλλη φορά στο θέμα, πιστεύω όμως ότι είναι από εκείνα στα οποία οφείλουμε να επανερχόμαστε, ευκαιρίας δοθείσης. Θα το κάνω σήμερα με αφορμή δύο δημοσιεύματα και μια συζήτηση.

Ας ξεκινήσουμε όμως με τον ορισμό, έναν από τους ορισμούς που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, σε σελίδες σχετικές με (και ευαίσθητες στα) θέματα δικαιωμάτων, που τόσο υποφέρουν τα καημένα στις μέρες μας.

Κυρίως από τους υπερασπιστές τους, αλλά αυτό είναι μια μεγάλη κουβέντα που θα την κάνουμε κάποια άλλη φορά. Έχει όμως σχέση και με όσα θα συζητήσουμε σήμερα. Σεξισμός, λοιπόν, είναι…

«Το σύνολο των προκαταλήψεων και συμπεριφορών που πηγάζουν από τη βίαιη -δηλαδή, αυθαίρετα άνιση- δυιστική ιδεολογία, η οποία βασίζεται στο διαχωρισμό των φύλων σε αρσενικό και θηλυκό.

Έτσι το ένα εκ των δύο φύλων θεωρείται βιολογικά, ηθικά, διανοητικά και πνευματικά υποδεέστερο του άλλου, επιτρέποντας, ή και θεσμοθετώντας, τις εναντίον του συστηματικές διακρίσεις, αρνητικές ή φοβικές κρίσεις, φυσικούς περιορισμούς ή και εκδηλώσεις μίσους.

Ο σεξισμός αφορά στις πεποιθήσεις που οδηγούν σε αυθαίρετες διακρίσεις κατά των γυναικών, με βάση τα στερεότυπα του φύλου τους και μόνο, στο πλαίσιο της πατριαρχικής κοινωνίας, όπως αυτή πραγματώνεται με διάφορες μορφές ανά τον κόσμο.

Η πατριαρχική κοινωνία δε -το είδος της κοινωνίας που στηρίζεται στην ιδέα της “φυσικής” ανωτερότητας του άνδρα και ιεραρχεί τις κοινωνικές, οικονομικές και ηθικές δομές της με γνώμονα την πρωτοκαθεδρία του αρσενικού ενάντια στο θηλυκό-

…αποτελεί και το γενεσιουργό πλαίσιο για τις σεξιστικές ιδεολογίες και συμπεριφορές, αλλά και το αποτέλεσμα του συνόλου των πρακτικών αυτών στη διάρκεια των αιώνων». Αυτά και ελάτε τώρα να πούμε για τα δημοσιεύματα.

Έστειλα σε φίλους που έχουμε αλληλογραφία ένα άρθρο - σχόλιο του Στέφανου Κασιμάτη από την «Καθημερινή», σχετικά με την απομάκρυνση του κ. Βενιζέλου από το ΚΙΝΑΛ (που ο σχολιαστής επιμένει να το λέει ΠΑΣΟΚ). Το σχόλιο τελείωνε ως εξής:

«Εν πάση περιπτώσει, το ΠΑΣΟΚ τελειώνει και τυπικά με την εκπαραθύρωση του Βενιζέλου, η ΠΑΣΟΚάρα όμως έχει πάντα εφεδρείες και, επομένως, μέλλον. Αν κατάλαβα σωστά, η Βάνα Μπάρμπα στηρίζει αναφανδόν Φώφη και διατίθεται να εκτεθεί, όπως πάντα».

Δύο πολύ καλοί φίλοι μού απάντησαν πως βρίσκουν το συγκεκριμένο σημείο σεξιστικό για την κυρία Βάνα Μπάρμπα (και γενικά το σχόλιο για την κ. Φώφη Γεννηματά). Έχουν δίκιο; Το βλέπετε κι εσείς έτσι;

Το άλλο πουλάκι:

Εγώ λέω όχι!

Και μπορώ να το αποδείξω, κάνοντας ένα πολύ απλό τεστ. Πάρτε το ίδιο ακριβώς σχόλιο και αλλάξτε το όνομα της ηθοποιού Βάνας Μπάρμπα με κάποιο ενός άνδρα συναδέλφου της. Αλλάζει τίποτε; Υπάρχει κάτι που δεν στέκεται;

Θέλω να πω, μπορεί ο καθένας να συμφωνεί ή όχι με το σχόλιο, αυτό όμως δεν στηρίζεται καθόλου στο γεγονός ότι η Βάνα Μπάρμπα είναι γυναίκα, αλλά σε κάποια άλλα γνωρίσματά της που κατά τον σχολιαστή διαθέτει.

Κατ’ άλλους μπορεί να μην υπάρχουν, οπότε έχουν κάθε δικαίωμα να θεωρούν το σχόλιο άστοχο, ατυχές, ανόητο ή οτιδήποτε άλλο. Όχι όμως σεξιστικό. Η ηθοποιός δεν (κατα)κρίνεται για το φύλο της ή για χαρακτηριστικά που προκύπτουν από αυτό.

Είπαμε όμως ότι θα μιλήσουμε και για ένα άλλο δημοσίευμα σχετικό με το θέμα μας. Το βρήκα κι αυτό στην «Καθημερινή» και μιλάει για μια γυναίκα, την Μαριλίζα Σηφάκη, η οποία υπηρετεί(;) στο Λιμενικό Σώμα.

Η ιστορία της, με δυο λόγια, έχει ως εξής. Κάποια στιγμή πήρε μέρος σε διαγωνισμό για να καταταγεί στο Λιμενικό, που ήταν γι’ αυτήν όνειρο ζωής. Στις εξετάσεις τα πήγε πολύ καλά, κόπηκε όμως σε δύο αγωνίσματα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι στα συγκεκριμένα αγωνίσματα, οι γυναίκες υποψήφιες, 252 τον αριθμό, απέτυχαν να πιάσουν το όριο σε ποσοστό κοντά στο 80%, ενώ οι 223 άνδρες συνυποψήφιοί τους μόλις στο 12%.

Τα όρια, όπως καταλαβαίνετε, ήταν κοινά, πράγμα που δεν συνέβαινε σε παλαιότερους διαγωνισμούς. Μια δικηγόρος στην οποία προσέφυγαν οι υποψήφιες, θεώρησε ότι κάτι τέτοιο συνιστά διάκριση σε βάρος των γυναικών.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το δικαστήριο συμφώνησε!

Η Μαριλίζα Σηφάκη, λοιπόν, ξαναδιαγωνίστηκε με νέα, χαμηλότερα όρια και πέτυχε να περάσει στο Λιμενικό Σώμα, όπου υπηρετεί από το 2016, όταν τελείωσε την εκπαίδευσή της.

Το υπουργείο όμως είχε ασκήσει έφεση στη δικαστική απόφαση.

Το ΣτΕ, λοιπόν, πριν από λίγο καιρό, εξέδωσε απόφαση με την οποία θεωρεί ότι κακώς βρίσκεται στο Λιμενικό Σώμα. Ξέρετε, από εκείνες τις αποφάσεις που έρχονται να φέρουν τα πάνω κάτω, μετά όμως από αρκετά χρόνια.

Εδώ, όπως καταλαβαίνετε, υπάρχει ένα θέμα σχετικό με τον σεξισμό. Είναι σωστό άνδρες και γυναίκες να διαγωνίζονται σε ίδια όρια, όταν όλοι ξέρουμε ότι στον αθλητισμό είναι τελείως διαφορετικές οι επιδόσεις τους;

Από την άλλη, κατά την υπηρεσία τους, θα κληθούν να κάνουν την ίδια δουλειά, η οποία απαιτεί π.χ. να καταδιώξουν κάποιον. Είναι σωστό να προσλαμβάνονται με διαφορετικές προϋποθέσεις, έχοντας δηλαδή διαφορετικές ικανότητες;

Όταν μέσα στα καθήκοντα είναι και η φυσική «δράση» (διότι δεν φαντάζομαι να προσλαμβάνονται για διαφορετικές θέσεις, πράγμα που θα αποτελούσε επίσης σεξισμό) τότε γιατί να μην εξετάζονται επί ίσοις όροις;

Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου εύκολη υπόθεση η προσέγγιση τέτοιων θεμάτων και, ακόμη και η αναγνώριση αυτής της δυσκολίας, ο προβληματισμός μας γι’ αυτά, συνιστά απόδειξη της ευαισθησίας μας απέναντί τους.

Ας μην τα αδικούμε κι ας μην αδικούμε τον εαυτό μας κάνοντάς τα «αλατοπίπερο»!

 Μια… φυλική συζήτηση!

190613 ΜΕΤΡΙΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Το κακό της μετριοκρατίας!

Έχω την εντύπωση πως πάρα πολλοί άνθρωποι στη χώρα μας δεν έχουν καταλάβει πόσο μεγάλο κακό δημιουργεί η επικράτηση, κατ’ άλλους επίπλευση, των κακών και των μετρίων, στον δημόσιο βίο και τις δημόσιες θέσεις.

Πιστεύουν πως το μόνο κακό που κάνει η τοποθέτηση ενός ανάξιου διευθυντή, για παράδειγμα, σε κάποιο πόστο, είναι ότι η δουλειά δεν θα τρέξει όσο πρέπει, δεν θα έλθουν τα αποτελέσματα που θα είχαμε, αν στη θέση βρισκόταν κάποιος άξιος.

Είναι και αυτό. Ασφαλώς, το να βρίσκεται σε θέση ευθύνης κάποιος που έχει ως μόνο προσόν τις προσωπικές ή κομματικές του γνωριμίες, έχει άμεσα επίπτωση στον τρόπο με τον οποίο θα λειτουργήσει η υπηρεσία του.

Όμως το κακό αποτέλεσμα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Υπάρχει περίπτωση, και το βλέπουμε συχνά, η αξιοσύνη και η εργατικότητα των υφισταμένων του να αποσβέσουν τις όποιες αδυναμίες του ίδιου.

Αν μάλιστα μιλάμε για πραγματικά φιλότιμους και άξιους υφιστάμενους, τότε μπορεί και να πεισμώσουν, να βάλουν τα δυνατά τους, έτσι που το τελικό αποτέλεσμα να είναι καλύτερο και από το αν τη θέση κατείχε κάποιος περισσότερο άξιος.

Βέβαια τα παραδείγματα δεν είναι πολλά. Συνήθως ο ακατάλληλος προϊστάμενος δεν είναι σε θέση να εμπνεύσει τους υφισταμένους του (ούτε με την ακαταλληλότητά του) κι έτσι το παραγόμενο έργο είναι ελλειμματικό.

Ξαναλέω όμως. Ακόμη κι έτσι να συμβαίνει, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι αυτό. Ξέρετε πού το εντοπίζω εγώ; Στο ότι δημιουργείται σιγά σιγά η εντύπωση ότι όλοι είναι ικανοί για όλα, ότι δεν χρειάζονται καν οι άξιοι.

Βλέποντας τους μέτριους και τους κακούς να καταλαμβάνουν θέσεις, και, κυρίως λόγω της παντελούς απουσίας αξιολόγησης, να μην λογοδοτούν πουθενά, εύκολα μπορεί να πει ο καθένας «γιατί όχι κι εγώ».

Αφού τα καταφέρνει αυτός, αφού αυτός μπορεί και επιπλέει σε ένα απαιτητικό πόστο, γιατί να μην διεκδικήσω κι εγώ την ίδια ή κάποια παρόμοια θέση. Στο κάτω κάτω πόσο χειρότερος μπορεί να είμαι.

Αυτό, λοιπόν, είναι ένα θέμα με τεράστιες επιπτώσεις στη ζωή όλων μας. Γι’ αυτό και η αξιοκρατία θα πρέπει να θεωρείται πρώτιστος στόχος, από όλους εκείνους που κόπτονται για το καλό του τόπου και της χώρας.

Το άλλο πουλάκι:

Αλήθεια, πώς αισθάνονται;

Πώς νιώθει κάποιος που αναλαμβάνει ένα πόστο, ενώ το διεκδικούσε κάποιος άλλος, εμφανέστατα ικανότερος από τον ίδιο; Τι λέει μέσα του όταν σκέφτεται ότι πήρε τη θέση με μέσον και αδίκησε τον άλλο διεκδικητή;

Η μήπως, η (πέραν κάθε έννοιας αξιοκρατίας) τοποθέτησή του αυτή δημιουργεί και στον ίδιο την ψευδαίσθηση ότι, τελικά, αξίζει περισσότερο απ’ ό,τι και ο ίδιος πίστευε για τον εαυτό του; Ότι, αφού τον έβαλαν εκεί, θα τα καταφέρει.

Μπορεί. Πάντοτε όμως έχω την απορία πώς αντικρίζει τον ριγμένο διεκδικητή της θέσης, που μπορεί να είναι και συνάδελφός του, που μπορεί τώρα να τον έχει υφιστάμενο, να πρέπει να του δίνει οδηγίες και εντολές…

Θα μου πείτε, τα τελευταία χρόνια, τέτοιου είδους φαινόμενα έχουν κάπως περιοριστεί. Στα προσόντα που απαιτούνται έχουν μπει κάποια αντικειμενικά, μετρίσιμα κριτήρια και ο καθένας τοποθετείται με βάση ΚΑΙ αυτά.

Φοβάμαι πως η εξέλιξη αυτή έκανε το θέμα απλώς πιο περίπλοκο. Διότι κάποτε η αδικία ήταν προφανής και ο αδικημένος είχε τουλάχιστον το… ηθικό πλεονέκτημα (πόσο κακοποιήθηκε αυτή η έννοια;) ότι όλοι βλέπουν πώς έχασε τη θέση.

Τώρα μπορεί ο άλλος, ο ανάξιος, να παρουσιάσει ένα σωρό «μόρια», ένα σωρό μετρήσιμα κριτήρια, τα οποία όμως επίσης συγκέντρωσε είτε με πλάγιους τρόπους, είτε παρατώντας τη δουλειά του και κυνηγώντας αυτά.

Έτσι, σε οποιαδήποτε ένσταση για την άδικη τοποθέτησή του, αφού οι περισσότεροι γνωρίζουν πόσο «άδειο μύδι» είναι, αυτός μπορεί να προβάλει ως επιχείρημα τα τόσα «προσόντα» που διέθετε για τη θέση.

Ωραία! Μπορεί όμως το ίδιο επιχείρημα να το προβάλλει και στον ίδιο του τον εαυτό; Μπορεί να μην καταλαβαίνει πως κατάλαβε τη θέση χάρη σε άλλου είδους προσόντα κι όχι στην πραγματική του αξία;

Εδώ έρχεται να επιβεβαιωθεί η βλάβη που σας είπαμε στην αρχή. Αυτό το… «αφού τόσοι άλλοι, και τόσο χειρότεροι από εμένα, γιατί όχι κι εγώ», που οδηγεί σε ολοένα και χειρότερες επιλογές, επιβλαβείς για το σύνολο της κοινωνίας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Διότι έχει και άλλες προεκτάσεις.

Σιγά σιγά διαμορφώνεται μια… «συνωμοσία των αχρήστων» ή των εντελώς ανίκανων, οι οποίοι όχι μόνο καταλαμβάνουν θέσεις οι ίδιοι, αλλά προσπαθούν να κόψουν τα φτερά και όλων εκείνων που πραγματικά αξίζουν.

Δεν τους θέλουν στα πόδια τους! Τους θεωρούν επικίνδυνους (για τους ίδιους;) και προσπαθούν με χίλιους δυο τρόπους να τους απομακρύνουν από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων, να τους θέσουν στο περιθώριο.

Τους συκοφαντούν, ανακαλύπτουν και προσπαθούν να αναδείξουν διάφορα «στραβά κι ανάποδα» του χαρακτήρα τους, διαδίδουν οτιδήποτε μπορεί να βλάψει την εικόνα τους και στήνουν συνεχώς εμπόδια στον δρόμο τους.

Το αποτέλεσμα είναι ή να πιάσει κάποιο από τα κόλπα και να αμαυρωθεί πραγματικά η εικόνα των άξιων «αντιπάλων» τους, ή, το πιο πιθανό, να απογοητευθούν εκείνοι από τη λάσπη και την απαξίωσή που δέχονται και να επιστρέψουν στο σπίτι τους.

Ας τα έχουμε όλα αυτά υπόψη μας και τώρα που θα δούμε να σχηματίζονται τα ψηφοδέλτια των κομμάτων, εν όψει των βουλευτικών εκλογών. Μη ρωτάμε μετά από πού ξεφύτρωσαν αυτοί οι υποψήφιοι.

 Κόψε όποιο στάχυ ξεχωρίζει!

190607 ΑΚΑΝΟΝΙΣΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Επιστροφή στην καθημερινότητα;

                 

Προσοχή γιατί μπορεί να κάνουμε το σφάλμα που κάνουν πολλοί και μπερδεύουν την καθημερινότητα με την κανονικότητα. Αυτά μπορεί να ταυτίζονται αλλού, όχι όμως εδώ, στη πιο όμορφη χώρα του κόσμου.

Που κατοικείται από τους πιο δημοκρατικούς πολίτες. Ας πούμε καθημερινότητα είναι να πιάνουν οι άλλοι και να «διακοσμούν» τα ολοκαίνουρια βαγόνια ενός συρμού που δεν έχει τεθεί ακόμη σε λειτουργία.

Αυτό είναι κάτι που μπορεί να θεωρηθεί κανονικό; Ξέρω τι θα απαντήσουν κάποιοι. Όσο κανονικό είναι και το να εγκαινιάζεις, και μάλιστα όχι μόνο μια φορά, βαγόνια και συρμούς που θα λειτουργήσουν μετά από χρόνια. 

Άλλο το ένα και άλλο το άλλο! Ας αφήσουμε το άλλο που, εν μέρει, απαντήθηκε στις εκλογές και ας πιάσουμε το ένα. Το οποίο, ενίοτε, παίρνει και πιο εξτρίμ μορφές, όπως, ας πούμε η εικαστική παρέμβαση στους τοίχους της Βουλής.

Αυτή η παραβατικότητα, που είναι καθημερινότητα και τείνει να γίνει κανονικότητα, έχει βαθιές ρίζες στην ελληνική κοινωνία. Προέρχεται από μια κακώς νοούμενη ελευθερία, η οποία έχει κάψει πολλά σπίτια.

Πρώτα από… παιδαγωγική άποψη. Δεν ξέρω πώς, αλλά εκεί, στα μέσα της δεκαετίας του 1970 (προφανώς έχει σχέση με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας) έφτασαν και στη χώρα μας οι αρχές τής νέας, ή αντιαυταρχικής, αγωγής.

Οι οποίες συμπλήρωναν ήδη αρκετές δεκαετίες στον υπόλοιπο κόσμο, όμως στη χώρα μας έφτασαν με σχετική καθυστέρηση, λόγω των πολέμων και της δικτατορίας που προηγήθηκαν. Και, όπως συμβαίνει συνήθως, διαστρεβλωμένες.

Η αυτενέργεια και η ελευθερία λοξοδρόμησαν και αφέθηκαν να γίνουν ασυδοσία. Η αντιαυταρχικότητα έγινε ατιμωρησία. Η παιδοκεντρική αντίληψη παρερμηνεύτηκε και μετέτρεψε το παιδί σε δικτατορίσκο.

Για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται (αν και είμαι βέβαιος ότι το ξέρετε πολύ καλά) σας μεταφέρω ένα απόσπασμα από πανεπιστημιακές σημειώσεις του μαθήματος «Σύγχρονες Παιδαγωγικές Κατευθύνσεις»:

«Η επίπληξη δημιουργεί δυσάρεστα συναισθήματα, περιορίζει τη δραστηριότητα του παιδιού, αυξάνει το συναίσθημα της ανασφάλειας και καταπιέζει τους τρόπους εκδήλωσης της συμπεριφοράς του.

Η απειλή προξενεί άγχος και αυξάνει την επιθετικότητα του παιδιού. Η τιμωρία μπορεί να οδηγήσει στη φυγή, στο ψέμα, στην απάτη, στην ανασφάλεια, σε συναισθήματα κατωτερότητας ή στο μίσος.

Η πλειονότητα των σύγχρονων παιδαγωγών θεωρούν τις ποινές λειτουργικά αναποτελεσματικές και παιδαγωγικά απαράδεκτες». Κι έτσι, με παιδιά που δεν γνώρισαν τι θα πει τιμωρία, δηλαδή ανάληψη ευθύνης, φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα.

Το άλλο πουλάκι:

Ήρθε και ο… δικαιωματισμός!

Τα παιδιά απέκτησαν ένα σωρό δικαιώματα, δηλαδή αυτά προϋπήρχαν, μόνο που τώρα τα γνώρισαν και έμαθαν να τα διεκδικούν, χωρίς όμως ποτέ κανείς να τους πει ότι δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις δεν υπάρχουν.

Θυμάμαι πώς έκανε το αντίστοιχο μάθημα ένας παλιός δάσκαλος. Καθόταν και συζητούσε με τα παιδιά ένα προς ένα τα δικαιώματά τους. Σε διπλανή όμως στήλη στον πίνακα, έγραφε όλες τις αντίστοιχες υποχρεώσεις.

Έτσι το παιδί έβλεπε ότι παράλληλα με το δικαίωμά του στη μόρφωση υπάρχουν οι υποχρεώσεις να φοιτά στο σχολείο ανελλιπώς, να διαβάζει τα μαθήματα και να εκτελεί τις εργασίες του, να συνυπάρχει με άλλα παιδιά…

Καταλάβαινε ότι μαζί με το δικαίωμά του για παιχνίδι πηγαίνουν ένα σωρό υποχρεώσεις, από την υπακοή στους κανόνες και τον σεβασμό των αντιπάλων, μέχρι ην τήρηση των ωρών κοινής ησυχίας.

Το «μάθημα» όμως συνήθως δεν γίνεται έτσι και εκείνο που μένει στα παιδιά είναι τα δικαιώματά τους. Αυτό, μαζί με την άλλη παρανόηση, εκείνη της αγωνιστικής διεκδίκησής τους, μας έφεραν στο χάλι που είμαστε.

Διότι ελάχιστοι επίσης γονείς ή εκπαιδευτικοί εξήγησαν στα παιδιά τι ακριβώς ήταν το Πολυτεχνείο και ποιες πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες οδήγησαν σ’ αυτό. Εκείνο που έμεινε ήταν «η υποχρέωση σε νέους αγώνες και το δικαίωμα στην κατάληψη». 

Έτσι, με εντελώς διαστρεβλωμένη την αντιαυταρχική αγωγή και πλήρως παρανοημένο το διεκδικητικό πνεύμα, μεγαλώσαμε γενιές παιδιών που δεν γνωρίζουν όρια στη συμπεριφορά τους και αυτοαποκαλούνται «αντιεξουσιαστές».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ενώ ασκούν εξουσία!

Είτε μέσα στο σπίτι τους, είτε στο σχολείο, είτε αργότερα στην κοινωνία, η εξουσία των παιδιών (και των «παιδιών») γίνεται ολοένα και πιο αυθαίρετη, ολοένα και πιο καταπιεστική, ολοένα και πιο βίαιη.

Εντάξει, το ξέρω ότι δεν είναι σωστό να γενικεύουμε, υπάρχουν και παιδιά που μεγαλώνουν με άλλες αρχές, όμως εδώ μιλάμε για ένα φαινόμενο που το χαρακτηρίσαμε από την αρχή ως καθημερινότητα.

Φανταστείτε όμως μια διαφορετική τέτοια. Μια καθημερινότητα, ας πούμε, όπου ο κάθε μαθητής θα είχε χρεωμένο το βιβλίο του, το θρανίο του, ακόμη και ένα τμήμα από τον σχολικό κήπο. (Υπάρχουν ακόμη τέτοιοι;)

Οποιαδήποτε «φθορά» θα ήταν υποχρεωμένος να την επιδιορθώσει ή να την αντικαταστήσει, έτσι ώστε να παραδώσει αυτό που χρεώθηκε όπως το παρέλαβε. Αντίστοιχα, σε καταστροφές που προκαλούνται σε δημόσια ή ιδιωτική περιουσία.

Το έχουμε ξαναπεί. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερα πειθαρχικά μέτρα. Μια βούρτσα (ίσως δύο, η δεύτερη για τον πατέρα του) και ένας κουβάς μπογιά, για να αποκατασταθεί ο μουτζουρωμένος με ανοησίες τοίχος του γείτονα.

Αυτό όμως, όπως καταλαβαίνετε, προϋποθέτει μια κοινωνία που δεν λέει «έλα, μωρέ, παιδιά είναι», ούτε θεωρεί την «ήπια παραβατικότητα»… μορφή έκφρασης ανήσυχων νέων. Απαιτεί μια υπεύθυνη κοινωνία.

Υπεύθυνη, πρωτίστως, απέναντι στα παιδιά της!

Κανονικότητα, χωρίς… κανόνες!

190506 ΘΕΡΙΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Βαδίζουμε προς το καλοκαίρι;

                 

Ξέρετε ότι το καλοκαίρι στη χώρα μας δεν είναι τόσο μια εικόνα του καιρού, όσο μια κατάσταση, σωματική, κυρίως όμως μια ψυχική διάθεση, στην ποία βρισκόμαστε όλοι εμείς οι ευτυχείς κάτοικοι αυτού του τόπου.

Άλλο καλοκαιρία, λοιπόν, και άλλο καλοκαίρι. Το καλοκαίρι το φέρνουν βέβαια και οι ζέστες που έρχονται στα τέλη Μαΐου, το φέρνουν όμως άλλα πράγματα, όπως για παράδειγμα τα σχολεία που κλείνουν.

Φέτος, το κλείσιμο των σχολείων, που δεν είναι μια στιγμιαία πράξη, αλλά μια διαδικασία που διαρκεί για μεγάλο διάστημα, το επιτάχυναν οι διπλές εκλογικές αναμετρήσεις με τις επαναλαμβανόμενες αργίες που τις συνοδεύουν.

Στα Νηπιαγωγεία και τα Δημοτικά, οι εγγραφές για την επόμενη χρονιά έχουν γίνει ήδη και έτσι υπάρχει μια εικόνα για το πόσα παιδιά θα φοιτήσουν του χρόνου. Σ’ αυτό θα αναφερθούμε στη συνέχεια της κουβέντας μας.

Στα Γυμνάσια ξεκινά η βάσανος των εξετάσεων, η περίοδος εκείνη δηλαδή κατά την οποία οι γονείς προσπαθούν να πείσουν τα παιδιά να ανοίξουν και κανένα βιβλίο, να κάνουν και καμιά επανάληψη…

Εκείνα όμως ξέρουν ότι αυτό δεν χρειάζεται. Στο τέλος όλα θα περάσουν τη χρονιά και η συντριπτική πλειονότητα θα αριστεύσουν. Προς τι ο πανικός; Οι εξετάσεις δεν είναι παρά ακόμη μια απόδειξη ότι το καλοκαίρι είναι εδώ.

Για τους τελειόφοιτους του Λυκείου υπάρχει βέβαια η δοκιμασία των Πανελληνίων. Όμως κι εκεί μπορεί να δει κανείς το πράγμα από την αισιόδοξη, δηλαδή την καλοκαιρινή του πλευρά.

Πρώτα πρώτα υπάρχουν θέσεις στα Πανεπιστήμια για όλους. Η καλή μας κυβέρνηση φρόντισε να μην μείνει κανείς χωρίς πανεπιστημιακή μόρφωση. Βεβαίως υπάρχει η πιθανότητα να μην περάσει στην πρώτη του προτίμηση.

Δεν χάλασε κι ο κόσμος. Εξάλλου, τι θα πει πρώτη προτίμηση; Σχεδόν όλα αυτά τα παιδιά θα υποχρεωθούν να εργαστούν σε κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που θα σπουδάσουν, αλλάζοντας μάλιστα πολλές φορές επάγγελμα.

Για εκείνους πάλι που επιμένουν σε κάτι πολύ συγκεκριμένο, υπάρχει πάντα ο δρόμος της ξενιτιάς, σε πανεπιστήμιο της αρεσκείας τους, δρόμο που έτσι κι αλλιώς έχουν πάρει ήδη χιλιάδες πτυχιούχοι. Τι τώρα, τι αργότερα…

Το άλλο πουλάκι:

Βαδίζουμε προς το καλοκαίρι;

Βεβαίως, με την αλλαγή της διάθεσης να φαίνεται τόσο στις ενδυματολογικές προτιμήσεις, όσο και στις διατροφικές προσπάθειες, προκειμένου οι προτιμήσεις αυτές να γίνουν περισσότερο εφικτές.

Για να το πω απλά, αν δεν συμμαζευτούμε λίγο, περισώζοντας ό,τι μπορεί να περισωθεί, όχι στην παραλία δεν πρόκειται να βγούμε αξιοπρεπώς, αλλά ούτε στα περσινά φαρδιά λινά μας ρούχα να χωρέσουμε.

Το είπε ο άλλος πολύ χαρακτηριστικά: «Κατέβασα τα καλοκαιρινά και μου κάνουν μόνο… οι ψάθες». Άντε και κανένα καπελάκι από εκείνα που έχουν άνοιγμα από πίσω και μπορούν να προσαρμόζονται στο μέγεθος.

Δίαιτα αυστηρή, λοιπόν, μέχρι να το πάρουμε απόφαση ότι… δεν γίνεται τίποτε και να χαλαρώσουμε, βγαίνοντας στις παραλίες με ολοκαίνουρια, μεγαλύτερα μαγιό. Εξάλλου, εμείς πάντα εκτιμούσαμε στον άνθρωπο άλλα πράγματα.

Το ειλικρινές χαμόγελο, τη θετική ενέργεια, το καλό χιούμορ, ένα μοντέρνο κούρεμα, το ιδιαίτερο γούστο στις σαγιονάρες… Αυτά είναι που δίνουν ομορφιά σε κάποιον, κι όχι το καλλίγραμμο κορμί, οι γυμνασμένοι κοιλιακοί…

Ας επανέλθουμε όμως στο θέμα των εγγραφών, για το οποίο είπαμε ότι θα μιλήσουμε σήμερα. Θα έχετε ακούσει κι εσείς βέβαια ότι ο αριθμός των μαθητών στα σχολεία μας συνεχώς μειώνεται.

Αυτό, εκτός από το πολύ δυσάρεστο φαινόμενο να περισσεύουν οι εκπαιδευτικοί και να μην γνωρίζουν πού θα πάνε και τι θα κάνουν του χρόνου, έχει γενικότερα και πολλαπλά δυσμενείς επιπτώσεις στην χώρα.

Φαίνεται όμως πως δεν είναι μόνο δικό μας πρόβλημα. Διαβάζω πως το αντιμετωπίζουν και σε άλλα μέρη, όπου μάλιστα ψάχνουν και βρίσκουν μερικούς πολύ έξυπνους τρόπους, τους οποίους θα μπορούσαμε και να μιμηθούμε.

Για παράδειγμα, ο δήμαρχος μια μικρής κοινότητας στα περίχωρα του Παρισιού σκέφτεται να διανείμει στους κατοίκους της περιοχής εκείνα τα μπλε χαπάκια που ευνοούν τον ερωτικό οίστρο των ανδρών.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

«Να μην κλείσει το σχολείο»!

Μόνο αν οι κάτοικοι κάνουν πολλά παιδιά θα μπορέσουν να το διατηρήσουν σε λειτουργία. Και ένας τρόπος για αν το πετύχουν αυτό (όχι τη λειτουργία, τα πολλά παιδιά) είναι και η διανομή μπλε χαπιών.

Το παλιό πολιτικό – εκλογικό ανέκδοτο, λοιπόν, «και παιδιά θα σας κάνουμε», γίνεται πράξη. Ας το έχουν υπόψη τους και οι δικοί μας νέοι και παλαιότεροι δήμαρχοι, αφού κι εδώ τα σχολεία κλείνουν.

Εκτός αν προσανατολιστούμε προς μια άλλη λύση, εκείνη που σκέφτηκαν οι κάτοικοι ενός επίσης μικρού χωριού στους πρόποδες των Άλπεων, προκειμένου να μην κλείσει και το δικό τους σχολείο.

Τι έκαναν; Έγραψαν στα μαθητολόγια δεκαπέντε πρόβατα, στα οποία είχαν φροντίσει να δώσουν ονόματα από παραδοσιακά παιδικά παιχνίδια («Πήδημα Προβάτου») ή από ήρωες βιβλίων («Πανούργος»).

Τα έγραψαν… συμβολικά, εννοείται! Όπως συμβολικά, διαβάζω, έχουν κατεβάσει κατά καιρούς, και υποψήφιους για δημάρχους διάφορα ζώα, κυριολεκτικά, σε πολλές πόλεις του κόσμου. Μερικά μάλιστα έχουν εκλεγεί, αφού πήραν τις περισσότερες ψήφους.

Αυτά δεν είναι λύσεις. Εμείς εδώ έχουμε δικούς μας τρόπους να ξεπερνάμε τις δυσκολίες. Ένας από αυτούς είναι να ζούμε το ελληνικό καλοκαίρι το οποίο ανεβάζει και την ερωτική διάθεση.

Και που είναι ήδη εδώ. Όχι μετά τις εκλογές!

Κάποιοι μαύρισαν πρόωρα!

190523 ΔΙΑΡΚΕΣ

Το ένα πουλάκι:

Τόσος κόσμος!

Βλέποντας κανείς τα ψηφοδέλτια των διαφόρων δημοτικών παρατάξεων, εντυπωσιάζεται με το πλήθος των υποψηφίων που αναγράφονται εκεί. Διαβάζοντας και τα βιογραφικά τους, εντυπωσιάζεται ακόμη περισσότερο.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να προσφέρουν στον τόπο; Αυτό μόνο ευλογία για τη Δράμα θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κανείς. Και δεν το λέω καθόλου ειρωνικά. Τόσοι άνθρωποι να ασχολούνται με τα κοινά!

Μετά όμως σκέφτεσαι ότι το ίδιο πάνω κάτω συνέβη και στις προηγούμενες εκλογές. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα μιλάμε για διαφορετικά πρόσωπα. Που πάει να πει ότι ο αριθμός όσων νοιάζονται και πονούν τον τόπο είναι ακόμη μεγαλύτερος.

Βεβαίως, πιθανότατα να υπάρχουν και άλλοι που ασχολούνται με τα κοινά, όμως δεν κατεβαίνουν υποψήφιοι και δεν τους βλέπουμε στα ψηφοδέλτια και τα προγράμματα των παρατάξεων. Πού τους βλέπουμε;

Στον χώρο που δραστηριοποιείται ο καθένας τους. Είμαι βέβαιος ότι δέχτηκαν μεγάλες πιέσεις να στελεχώσουν κάποιο ψηφοδέλτιο, όμως εκείνοι αρνήθηκαν ευγενικά, λέγοντας πως δεν έχουν ελεύθερο χρόνο.

Και όλοι οι άλλοι έχουν; Να κάτι που επίσης θα μπορούσε να συζητήσει κανείς σοβαρά. Είναι η ενασχόληση με τα δημοτικά πράγματα κάτι που μπορεί να γίνεται στο περιθώριο του ελεύθερου χρόνου σου;

Ή μήπως απαιτεί ολοκληρωτικό δόσιμο; Και αν ισχύει αυτό, ποιοι είναι οι δημότες που θα μπορούσαν να αφιερώσουν τόσο χρόνο και τόση ενέργεια στην ενασχόλησή τους με τα του δήμου;

Ασφαλώς τότε θα μιλούσαμε μόνο για συνταξιούχους ή αργόσχολους, ούτε καν ανέργους, αφού η ανεργία απαιτεί κι αυτή πολλά στην αναζήτηση κάποιας θέσης. Γίνεται όμως δημοτικό συμβούλιο μόνο με τέτοιους;

Μην το ψάχνετε, η απάντηση βρίσκεται αλλού. Κανείς δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις που έχουν αυτές οι θέσεις, αν είναι μόνος του. Αν δεν πλαισιώνεται από φίλους και συνεργάτες που θα τον βοηθούν.

Και πού θα τους βρει; μπορεί να ρωτήσει κάποιος. Έχουν τη δυνατότητα οι αντιδήμαρχοι, ας πούμε, να διαθέτουν μετακλητούς υπαλλήλους, ή θα πρέπει να στηρίζονται αποκλειστικά στους δημοτικούς υπαλλήλους;

Το άλλο πουλάκι:

Εκείνοι έχουν τις δουλειές τους.

Επομένως και οι αντιδήμαρχοι και οι δημοτικοί σύμβουλοι θα πρέπει να στηριχτούν κάπου αλλού. Πού; Μα, φυσικά, στην «παράταξη» με την οποία εκλέχτηκαν. Στο ψηφοδέλτιο με το οποίο κατέβηκαν στις εκλογές.

Το μυστικό, λοιπόν, είναι στην ύπαρξη και τη λειτουργία μιας ομάδας. Μιας ομάδας που μπορεί να δημιουργείται προεκλογικά, καλό θα είναι όμως να συνεχίσει να υπάρχει και να λειτουργεί και μετά τις εκλογές.

Όσοι εκλεγούν εννοείται ότι θα το κάνουν. Αν και αυτό μην το θεωρείτε δεδομένο. Ξέρουμε περιπτώσεις ανθρώπων που εκλέχτηκαν και μετά περίμεναν να περάσουν τα χρόνια για να απαλλαγούν.

Αν δεν παραιτήθηκαν πριν από το τέλος της θητείας τους. Εμείς όμως παίρνουμε την καλύτερη των περιπτώσεων, εκείνους που ανταποκρίνονται ευσυνείδητα στα καθήκοντά τους. Δεν πρέπει να μείνουν μόνοι.

Δίπλα τους οφείλουν να σταθούν και όλοι οι συνυποψήφιοί τους. Να δείξουν δηλαδή ότι η ομάδα που δημιουργήθηκε προεκλογικά δεν ήταν μια συγκυριακή συνεύρεση ανθρώπων που τους ένωνε απλώς η επιθυμία να εκλεγούν.

Η ομάδα αυτή οφείλει να έχει συνέχεια. Σε ποιους το οφείλει; Σε όσους την ψήφισαν και εμπιστεύτηκαν όχι μόνο ένα προς ένα τα μέλη της, όχι μόνο τον επικεφαλής, αλλά και το σύνολο των ανθρώπων, την παράταξη.

Όπως πολύ καλά γνωρίζετε, η δυναμική μιας ομάδας δεν εξαντλείται στο άθροισμα των δυνατοτήτων ενός εκάστου των μελών της. Είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο και πολύ πιο μεγάλο από αυτό.

Και εκεί πρέπει να στηριχτεί το κάθε ψηφοδέλτιο, αν θέλει να είναι αποτελεσματικό. Πρέπει να δει πώς θα συνεχίσει να λειτουργεί και μετά τις εκλογές, με όλα ή τα περισσότερα μέλη από εκείνα που βλέπουμε σήμερα να ζητούν την ψήφο μας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Να ένα κριτήριο!

Τώρα που συζητάμε και ψάχνουμε να βρούμε ποιοι αξίζουν να τους εμπιστευτούμε, κοντά στα άλλα κριτήρια μπορούμε να βάλουμε και τη διάρκεια. Είτε την ατομική, είτε την ομαδική, ως παράταξη.

Αξίζει να δώσουμε την ψήφο μας σε… διάττοντες αστέρες; Σε υποψηφίους που ήρθαν από το πουθενά, στην καλύτερη περίπτωση από το σπίτι τους, και είμαστε βέβαιοι ότι εκεί θα ξαναπάνε την επομένη των εκλογών, αν δεν εκλεγούν;

Ή μήπως θα πρέπει να υποστηρίξουμε όσους αποδεδειγμένα έχουν διάρκεια; Όσους τους βλέπαμε στο κοινωνικό στίβο πριν αποφασίσουν να «εκτεθούν» ως υποψήφιοι, και θα εξακολουθήσουμε να τους βλέπουμε ακόμη κι αν χάσουν.

Αυτό ισχύει για πρόσωπα, ισχύει και για παρατάξεις. Έχουμε δει να σχηματίζονται ψηφοδέλτια τα οποία, την επομένη των εκλογών να διαλύονται στα εξ ων συνετέθησαν. Μπορεί να παραμένει ο τίτλος, αλλά είναι… σφραγίδα.

Αυτοί που προεκλογικά υπόσχονταν ότι θα είναι δίπλα στον πολίτη και θα δίνουν καθημερινές μάχες χάνονται, για να επανεμφανιστούν μετά από χρόνια, είτε με το ίδιο, είτε με άλλα ψηφοδέλτια, και να ζητήσουν πάλι την ψήφο μας.

Έχουμε δει όμως και άλλους να «είναι εκεί» και μετά την ήττα τους, να δίνουν τις μάχες μέσα και έξω από το δημοτικό συμβούλιο και, κυρίως να εξακολουθούν να λειτουργούν ως παράταξη.

Αυτούς μπορούμε να τους εμπιστευτούμε περισσότερο. Μαζί με όλα τα άλλα κριτήρια που θα βάλουμε, λοιπόν, ας είναι και αυτό της διαρκούς παρουσίας στα δημόσια πράγματα. Κάτι καλό θα βγάλει.

 Εδώ και… αύριο!