190320 ΑΜΦΙΠΛΕΥΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Από ποια πλευρά είσαι;

Δεν είναι λίγες οι φορές στη ζωή μας που καλούμαστε να επιλέξουμε πλευρά. Η επιλογή αυτή άλλοτε είναι ανώδυνη και άλλοτε έχει υψηλό κόστος. Μιλάμε για συναισθηματικό, γιατί αυτό μας ενδιαφέρει.

Η επιλογή αυτή είναι και ένα από τα αγαπημένα θέματα της τέχνης, τα οποία, αν τα καλοεξετάσουμε, μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, όπως υποστήριζε κι ένας πολύ καλός φίλος. Να μερικά:

Ένας άνδρας αγαπά μια γυναίκα και κάτι στέκεται εμπόδιο στον έρωτά τους. Σκεφθείτε πόσα έργα, από το σπουδαίο δραματολόγιο, μέχρι τις πιο ανόητες κατασκευές, δεν βασίζονται σε αυτό το μοτίβο.

Το δεύτερο είναι λιγάκι πιο περίπλοκο. Υπάρχει μια παγιωμένη κατάσταση, μια ρουτίνα, μια πεζή καθημερινότητα, ώσπου εμφανίζεται κάποιος «καταλύτης» και τότε ανατρέπονται όλα όσα ξέραμε.

Ένα τρίτο είναι αυτό για το οποίο συζητάμε. Ο ήρωας ζει μια φυσιολογική, αντιηρωική ζωή, και κάποια στιγμή βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι, αντιμετωπίζει ένα μεγάλο δίλημμα, πρέπει να πάρει μια απόφαση, να διαλέξει πλευρά…

Ας μην επεκταθούμε περισσότερο. Πιστεύω πως ο καθένας μπορεί να κάνει τις αναγωγές και να τοποθετήσει κάθε μυθιστόρημα, κάθε κινηματογραφική ταινία, κάθε θεατρικό έργο σε μια από αυτές τις κατηγορίες.

Συνήθως, βέβαια, παρακολουθούμε ένα συνδυασμό των παραπάνω περιπτώσεων. Η ερωτική ρουτίνα ενός ζευγαριού ταράζεται όταν εμφανίζεται ένας «καταλύτης», γίνονται αποκαλύψεις και τότε ο ήρωας, πρέπει να κάνει μια επιλογή.

Κάπως έτσι. Αυτό είναι το κουκούτσι, ο πυρήνας (σχεδόν) κάθε σπουδαίας ιστορίας, από την εποχή του Αδάμ και της Εύας, ή αν θέλετε, του Ομήρου μέχρι σήμερα. Όλα τα υπόλοιπα είναι η γαρνιτούρα.

Ειδικά όμως για την περίπτωση της επιλογής, έχουμε και σπουδαία ποιήματα και τραγούδια που μας θυμίζουν πόσο σημαντική είναι η στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου, όταν αυτός πρέπει να διαλέξει.

Να αποφασίσει αν θα πει το «μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι», όπως μας δίδαξε ο Κ. Π. Καβάφης, ή με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει, όπως τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος.

Το άλλο πουλάκι:

Για κάποιους είναι εύκολο.

Έχουν κάνει τις επιλογές τους εδώ και χρόνια και η μόνη δυσκολία τους βρίσκεται στο γεγονός ότι τώρα, που τα έφερε έτσι αυτή η άτιμη η τύχη, δεν μπορούν να τις υπερασπιστούν όπως θα ήθελαν.

Από ποιον να αρχίσω; Από τον ίδιο τον πρωθυπουργό; Θα σας θυμίσω έναν διάλογό του μέσα στη Βουλή, με τον Κώστα Τζαβάρα, κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας. Ο διάλογος, φυσικά, δεν καταγράφηκε στα πρακτικά.

Η συζήτηση ήταν για την κατάσταση στα Πανεπιστήμια, οπότε πετάχτηκε ο Τζαβάρας: «Τι είδους έρευνα γίνεται στα πανεπιστήμια; Το μόνο που γίνεται εκεί είναι να κατασκευάζουν μολότοφ».

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν το άφησε να πέσει κάτω και αποφάσισε να ρωτήσει ειρωνικά: «Και τι κακό έχουν οι μολότοφ;» Στην απάντηση που πήρε: «Τι κακό; Καίνε κόσμο», ανταπάντησε με το γνωστό του χιούμορ:

«Εξαρτάται σε ποια μεριά είσαι όταν πέφτουν οι μολότοφ. Εκεί που τις ρίχνουν ή εκεί που πέφτουν;» Τον διάλογο αυτόν τον θυμηθήκαμε και πάλι, μετά τη γνωστή δήλωση του επίσης γνωστού κυρίου Κυρίτση.

Την οποία δήλωσή του («δεν θυμάμαι κανέναν να έχει σκοτωθεί από μολότοφ») χαρακτήρισε ο ίδιος «λανθασμένη», καθώς, όπως… διόρθωσε αργότερα, αναφερόταν «στις συγκρούσεις που συχνά παρατηρούμε στο δρόμο, σε πολιτικές και αθλητικές εκδηλώσεις».

Να με συγχωρείτε πολύ, αλλά εγώ σε όλες αυτές τις… χαριτωμενιές και τα «λάθη» βλέπω να ταιριάζει απόλυτα η παροιμία εκείνη με τη γυναίκα που «θέλει να κρυφτεί, αλλά η χαρά δεν την αφήνει».

Μόνο που εδώ υλοποιείται αντεστραμμένη. Θέλουν να εκδηλωθούν, να φανερωθούν, αλλά μια άτιμη στενοχώρια, δηλαδή η απήχηση που θα έχουν τα λόγια τους στο ευρύ εκλογικό σώμα, δεν τους αφήνει.

Διότι είναι απολύτως εξακριβωμένο από ποια πλευρά προτιμούν να είναι όλοι εκείνοι της ριζοσπαστικής λεγόμενης Αριστεράς, όταν πέφτουν οι μολότοφ. Το να μην πέφτουν καθόλου ούτε που τους περνάει από τον νου.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτό είναι το θέμα.

Διότι, εκείνο, τελικά, που ήθελε να πει ο κύριος Κυρίτσης, καθώς η συζήτηση γινόταν για την αλλαγή του ποινικοί κώδικα, ήταν ότι οι μολότοφ δεν αποτελούν όπλο, και μάλιστα φονικό, αφού δεν σκότωσαν κανέναν.

Έτσι είναι; Δηλαδή ένα όπλο καθίσταται τέτοιο, και μάλιστα φονικό, μόνον αν σκοτώσει κάποιον; Δεν εξετάζουμε καθόλου τη δυνατότητα που έχει (ή δεν έχει) να σκοτώνει, αλλά μόνον αν αυτό έτυχε να συμβεί;

Πόσες φορές δεν έχουμε δει αστυνομικούς να αρπάζουν κυριολεκτικά φωτιά και να κινδυνεύουν να γίνουν… «ολοκαύτωμα, σαν τη μονή του Αρκαδίου», που έλεγε και ο άτυχος Ορέστης Μακρής…

Όταν μια μαθήτρια τού κόλλησε την εφημερίδα στο «ολοκαίνουριο προπέρσινο κουστούμι» του και της έβαλε φωτιά, έτσι που κόντεψε να τον «ψήσει σαν ρέγγα». Ξέρετε όμως ποιο είναι το πρόβλημα;

Ότι κάποιοι στην κυβέρνηση και στην ριζοσπαστική Αριστερά γενικότερα, αντιμετωπίζουν την κατάσταση όπως ακριβώς ο Γυμνασιάρχης σε εκείνη την ταινία: «Παιδιά είναι, βρε αδελφέ, τι θέλεις να σου κάνουν;»

Και ως τιμωρία τούς ζητούν να φέρουν «αντιγεγραμμένους εκατό στίχους». Όλοι όμως ξέρουμε ότι η κατάσταση βελτιώθηκε και τα κακομαθημένα κορίτσια έγιναν σωστές μαθήτριες, όταν άρχισαν να πέφτουν τα περίφημα χαστούκια.

Και να δικαιώνουν τον τίτλο της ταινίας. Μια και μιλάμε για τον ποινικό κώδικα…

 Από τον (σοσιαλιστικό) παράδεισο!

180921 ΦΡΟΥΡΟΥΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τι κάνει;

Κάθε παιδάκι, μικρό μικρό, όταν αρχίζει να διδάσκεται την ελληνική γλώσσα, μαθαίνει να υποβάλλει στον εαυτό του αυτή την ερώτηση. Τι κάνει; Μπορεί να μας φαίνεται ανόητη, όμως έχει λόγο ύπαρξης.

Ας κάνουμε μια μικρή παρένθεση, μια και το έφερε η κουβέντα. Υπάρχει η λανθασμένη άποψη ότι το παιδί -μιλάω πάντα για εκείνο που έχει μητρική γλώσσα την ελληνική- αρχίζει να μαθαίνει τη γλώσσα του όταν πηγαίνει στο Σχολείο.

Μέγα λάθος! Το παιδάκι των έξι ετών κατέχει τη γλώσσα σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό, γεγονός που αποδεικνύεται από… τα λάθη που κάνει. Τι δεν γνωρίζει; Τη γραπτή μορφή τής γλώσσας και μάλιστα μιας συγκεκριμένης «νόρμας».

Αν προσέξουμε λίγο την ομιλία των μικρών παιδιών, θα θαυμάσουμε τον τρόπο με τον οποίο μαθαίνουν να χρησιμοποιούν τη γλώσσα. Δεν θα ξεχάσω ένα πολύ μικρό παιδάκι, που έλεγε όλα τα οχήματα που φέρουν σειρήνα «ίου-ίου».

Μόλις είχε αρχίσει, δηλαδή, να μιλάει. Μια μέρα που πέρασε έξω από έναν σταθμό Πυροσβεστικής και είδε πολλά παρκαρισμένα οχήματα, είπε «κοίτα, μαμά, τα… ίου–ία»! Έκανε δηλαδή… πληθυντικό, με τη λέξη που είχε επινοήσει το ίδιο!

Ένα άλλο παιδάκι, πολύ μικρό κι αυτό, όταν το ρώτησαν πού είναι ο παππούς, ο οποίος βρισκόταν κάτω από μια κληματαριά, είπε «είναι κάτω από τη… σταφυλιά». Δημιούργησε δηλαδή μια νέα λέξη, με βάση το ήδη γνωστό του λεξιλόγιο.

Το μήλο το κάνει η μηλιά, το κεράσι η κερασιά, γιατί όχι και το σταφύλι η… «σταφυλιά»; Δεν είναι αξιοθαύμαστο; Τα παιδιά, λοιπόν, κατέχουν τη γλώσσα πολύ καλύτερα από ό,τι φανταζόμαστε. Κάτι είπαμε όμως για τα λάθη.

Ναι, ξέρουν καλά τους κανόνες, δυσκολεύονται όμως με κάποιες εξαιρέσεις. Γι’ αυτό λένε «την κυρία νηπιαγωγός»! Διότι έχουν κατακτήσει από πολύ μικρά τον κανόνα πως, στα θηλυκά, η Ονομαστική και η Αιτιατική είναι ίδιες. 

Γι’ αυτό και λένε ο «διευθυντάς»! Επειδή έχουν μάθει την Κλητική, ακούγοντάς την συχνά, -«κύριε διευθυντά»- σχηματίζουν αντίστοιχα την Ονομαστική, κατά το… μπαμπά, ο μπαμπάς. Άρα ο διευθυντάς!

Το άλλο πουλάκι:

Τι κάνει;

Ας αφήσουμε τη γλωσσολογία και ας επανέλθουμε στο αρχικό ερώτημα, αυτό που αντιμετωπίζουν τα παιδάκια, όταν αρχίζουν να μιλάνε για… Συντακτικό. Τι κάνει ο τραγουδιστής; Τραγουδάει. Ο χορευτής; Χορεύει.

Τι κάνει ο βοσκός; Βόσκει (τα πρόβατα). Αυτό είναι λίγο μπερδεμένο, έτσι; Διότι πολλοί «βόσκουμε» χωρίς να είμαστε βοσκοί. Τα έχει αυτά τα ωραία η γλώσσα μας. «Οι πυροσβέστες επιχειρούν στο δάσος». Το προσπερνάμε.

Ο (δι)δάσκαλος, λοιπόν, διδάσκει, ο γιατρός γιατρεύει, ο μάγειρας μαγειρεύει, ο προστάτης προστατεύει (καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή), ο «διευθυντάς» διευθύνει, ο ψαράς ψαρεύει, ο κυνηγός κυνηγά και ο φρουρός… φρουρεί.

Το πώς ακριβώς ο καθένας από τους παραπάνω επιτελεί το έργο του δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Κάθε επάγγελμα, κάθε τέχνη ή ασχολία έχουν τα μικρά τους μυστικά, έτσι που να ξεχωρίζουν οι επαγγελματίες από τους ερασιτέχνες.

Όλοι (κυριολεκτικά) οι Έλληνες, από μικρά παιδιά, μαγειρεύουμε, δεν είμαστε όμως όλοι μάγειροι. Πάρα πολλοί ψαρεύουν, όμως δεν πιάνουν όλοι ψάρια. Ακόμα και οι γιατροί δεν… γιατρεύουν όλοι.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά, καθώς διάβαζα και εξακολουθώ να διαβάζω σχόλια για το τι έπρεπε ή ΔΕΝ έπρεπε να κάνει ο φρουρός -και μάλιστα «ειδικός»- που… «φρουρούσε» την πρεσβεία τού Ιράν στο Ψυχικό.

Γράφουν ο καθένας το κοντό και το μακρύ του. Συγκρίνουν τον τρόπο που (δεν) αντιδρά εδώ η Αστυνομία με εκείνον σε άλλες χώρες, και ειδικά στις ΗΠΑ. Θυμούνται ανάλογες περιπτώσεις που οι αστυνομικοί βρήκαν τον μπελά τους…

Η αλήθεια είναι ότι είμαστε «η μέρα με τη νύχτα». Έχω δει αστυνομικούς, όχι στις ΗΠΑ, σε ευρωπαϊκή χώρα, να… επιχειρούν και κυριολεκτικά σε πιάνει τρόμος. Αφήστε που κανείς δεν λέει (δεν τολμάει να πει) κουβέντα.

Απεναντίας, έχω τύχει σε πολλές περιπτώσεις στη χώρα μας, όπου οι περαστικοί μόνο που δεν δείρανε τους αστυνομικούς που πήγαν να… επιχειρήσουν, δηλαδή να κάνουν τη δουλειά τους∙ αυτή για την οποία πληρώνονται.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι να  (μην) έκανε ο φρουρός;

Δεν χρειάζεται να κάνουμε εμείς τους έξυπνους και τους παντογνώστες. Είναι σίγουρο ότι μέσα στην εκπαίδευση που δέχονται αυτοί οι (ειδικοί) φρουροί, προβλέπεται ένα μνημόνιο ενεργειών για κάθε περίπτωση.

Είναι επίσης σίγουρο πως, σ’ αυτό το μνημόνιο, δεν συμπεριλαμβάνονται οδηγίες τού τύπου «κάντε πως κοιμάστε». Φαντάζομαι πως προβλέπεται κάτι περισσότερο από ό,τι είδαμε όλοι να κάνει ο συγκεκριμένος φρουρός.

Υπάρχει η άποψη που λέει ότι, αν έκανε οτιδήποτε άλλο, πιθανότατα θα υπήρχαν θύματα, είτε ο ίδιος, είτε κάποιος ή κάποιοι από τους επιτιθέμενους, πιθανόν και κανένας ανυποψίαστος περαστικός.

Ενώ τώρα, περιοριστήκαμε σε υλικές ζημιές, λίγα σπασμένα τζάμια και μερικοί μουτζουρωμένοι τοίχοι. Βέβαια υπάρχει πάντοτε το μεγάλο θύμα, φαίνεται όμως πως αυτό δεν το λογαριάζει κανείς.

Μιλάω για την αξιοπιστία της Ελληνικής Αστυνομίας, η οποία μάλιστα πάει χέρι χέρι με το αίσθημα ασφάλειας που (δεν) έχει ο πολίτης. Αυτά είναι τα θύματα, τα οποία δεν «δικαιώνονται» με την μετάθεση του οργάνου και του διοικητή του.

Και, για να γυρίσουμε εκεί από όπου αρχίσαμε, αν έστω και ένας φρουρός δεν φρουρεί, έστω και ένας αστυνομικός δεν αστυνομεύει, τότε συμβαίνουν πολλά περισσότερα από μικρές υλικές ζημιές που προξενεί μια μικρή γραφική ομάδα.

 Ρόμπα με… μπλουζάκι!

180523 ΒΙΑΙΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τι  λέγαμε χθες;

Να, αυτός είναι ένας δασκαλίστικος τρόπος να κάνεις εξέταση (χωρίς να φαίνεται ότι κάνεις εξέταση) ή/και να βοηθήσεις τους άλλους να ανακαλέσουν στη μνήμη τους τα σημαντικότερα σημεία μιας κουβέντας.

Χθες, λοιπόν, λέγαμε για τη δικαιολογημένη βία. Για τη βία που την αποδεχόμαστε, όταν πιστεύουμε ότι ασκείται μετά από «προκλήσεις», μετά από «δηλώσεις που δεν έπρεπε να γίνουν», μετά από…

Λέγαμε, μάλιστα, πως αν αφεθούμε σε μια τέτοια «λογική», τότε δεν θα αργήσουμε να φτάσουμε… εδώ που είμαστε σήμερα! Πού ακριβώς είμαστε σήμερα; Για να το καταλάβετε, θα σας θυμίσω τι λέγαμε για το θέμα πριν από πέντε χρόνια:

«Αναρωτιόμαστε αν ο άνεργος έχει το δικαίωμα να απαντήσει με βία στη βία της ανεργίας. Αν ο εργαζόμενος μπορεί να αντικρούσει βίαια τη βίαιη απώλεια των κεκτημένων του. Αν ο πολίτης νομιμοποιείται να αντιστέκεται στη βίαιη υποβάθμιση της ζωής του με την ανυπακοή στους νόμους.

Σήμερα όμως θα έπρεπε να ήμασταν πιο σοφοί. Σήμερα θα έπρεπε να ξέρουμε… Να ξέρουμε πως η καταφυγή στη βία και την ανομία οδηγεί πάντοτε σε επικίνδυνα μονοπάτια και καλλιεργεί το έδαφος για άλλου είδους σενάρια, τα οποία όλοι απεύχονται και καταδικάζουν.

Έπρεπε να ξέρουμε πως η βία και η ανομία εξυπηρετούν καλύτερα το σύστημα το οποίο (υποτίθεται ότι) πάνε να πολεμήσουν. Έπρεπε να ξέρουμε και να αξιοποιούμε τους τρόπους που μια δημοκρατία έχει στη διάθεσή της για να λύνει τις διαφορές και να εξομαλύνει τις αντιθέσεις.

Δυστυχώς όμως, η κουλτούρα της βίας, καλλιεργημένη από το σπίτι, το σχολείο, το γήπεδο, το συνδικάτο, το κόμμα, οδηγεί την κοινωνία σε επικίνδυνες λύσεις, είτε πρόκειται για τη διεκδίκηση μιας θέσης στο πάρκινγκ, είτε για τη διεκδίκηση της “σωτηρίας” της ομάδας, είτε για τη διεκδίκηση δικαιωμάτων και συνθηκών εργασίας που εξανεμίζονται».

Αυτά τότε. Και σήμερα, χθες, φτάσαμε να μιλάμε για την επίθεση στον Δήμαρχο Γιάννη Μπουτάρη, αλλά και για την εισβολή με βαριοπούλες του «Ρουβίκωνα» σε γραφείο συμβολαιογράφου, όπου τα έκαναν λίμπα. Αφήνω το ΣτΕ!

Το άλλο πουλάκι:

Προσέξτε τι θα πείτε.

Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η παγίδα της βίας σε μια κοινωνία. Αν πείτε «αυτό είναι διαφορετική περίπτωση», το παιχνίδι έχει χαθεί ήδη. Θα σας θυμίσω και πάλι τι φωνάζαμε από εδώ την εποχή που μια μορφή… νομιμοποιημένης βίας σέρνονταν στους δρόμους:

«Η βία έχει μια ξεχωριστή ικανότητα να… βελτιώνεται και να περνάει πολύ εύκολα από μορφές που θα μπορούσαν να θεωρηθούν κατώτερες σε άλλες ανώτερες. Επίσης, η βία πολλαπλασιάζεται με εξαιρετική ευκολία και ακόμη πιο αξιοθαύμαστη επιτυχία. Πολύ απλά, η βία φέρνει βία.

Αυτά τα δυο, αν τα συνδυάσουμε, θα δούμε πως πολύ εύκολα, και χωρίς να το καταλάβουμε, μια φραστική επίθεση μπορεί να γίνει μούντζα, έπειτα γιαούρτωμα, στη συνέχεια προπηλακισμός, ξυλοδαρμός, φόνος!

Γι’ αυτό οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί και αυστηρότατοι, απέναντι σε κάθε μορφή βίας κι όχι να λέμε πως η μούντζα ή το γιαούρτωμα είναι πιο αθώα και να τα αφήνουμε να περνάνε ασχολίαστα, πολύ δε περισσότερο να τα επικροτούμε.

Ξέρω τι θα με ρωτήσετε. Δηλαδή είναι όλες οι μορφές βίας το ίδιο, είτε σε βρίσω είτε σε χαστουκίσω είναι ένα και το αυτό; Σε καμιά περίπτωση! Ας το ξαναπούμε, γιατί μπορεί να περάσει απαρατήρητο: σε καμιά περίπτωση.

Υπάρχει όμως κι άλλο λεπτό σημείο. Όταν εγώ ασκώ μια μορφή βίας ενός επιπέδου, είμαι δηλαδή κάποιος που πολύ εύκολα βρίζει ή μουντζώνει, έχω άδικο να διαμαρτύρομαι όταν κάποιος άλλος θα με γιαουρτώσει.

Θα πρέπει να προσέξουμε επίσης πως το γεγονός ότι εξοικειωνόμαστε με μια μορφή συμπεριφοράς, το ότι γινόμαστε πιο ανεκτικοί απέναντί της, αμβλύνονται δηλαδή τα αντανακλαστικά μας, λόγω της συχνότητας που αυτή εμφανίζεται, δεν σημαίνει ότι την κάνει και λιγότερο κακή ή αποτροπιαστική.

Για να το πω με ένα παράδειγμα. Το να ξυλοφορτώνεις ένα παιδί για την ανυπακοή του δεν είναι σήμερα περισσότερο κακό απ’ ό,τι πριν από τριάντα χρόνια, επειδή απλώς τότε ήταν συνηθισμένη πρακτική, ενώ σήμερα αποφεύγεται.

Αυτό που δέχεται το παιδί, αλλά και η πράξη ως πράξη, είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είπαμε και πολλά άλλα…

Όμως φαίνεται πως αυτά ελάχιστοι τα ακούν, όχι από εμάς, από φωνές που έχουν μεγαλύτερη ένταση και φτάνουν πολύ πιο μακριά από τη δική μας. Διαφορετικά δεν θα είχαμε μια τέτοια αντίδραση από την υπάλληλο του συμβολαιογραφείου.

«Παιδιά, δεν κάνουμε πλειστηριασμούς». Αυτό επαναλάμβανε στα «παιδιά» που μπούκαραν στο γραφείο και έσπαζαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Την αντίδραση θα μπορούσε να την αποδώσει κανείς στον τρόμο από την επίθεση.

Η φράση όμως μπορεί να δείχνει και κάτι άλλο. Μπορεί να εννοεί «δίκιο έχετε, αλλά μας μπερδεύετε με άλλους, που κάνουν πλειστηριασμούς. Σ’ εκείνους να πάτε. Εμείς είμαστε απλώς θύματα μιας παρεξήγησης».

Το θεωρείτε υπερβολή; Είναι, λέτε, λίγοι εκείνοι που δικαιολογούν μια τέτοια βίαιη εισβολή, απλώς και μόνο επειδή οι πλειστηριασμοί είναι και… πρώτης κατοικίας; Που τη θεωρούν έναν δίκαιο τρόπο αντίδρασης;

Οι οποίοι όμως, αυτό ακριβώς προσπαθούμε να επισημάνουμε, θεωρούν απαράδεκτο και καταδικάζουν το γεγονός της επίθεσης σε κάποιον, επειδή έκανε «προκλητικές δηλώσεις» ή πρόσβαλε το εθνικό φρόνημα των… θερμοκέφαλων που του επιτέθηκαν.

Πρόκειται όμως για διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος. Το οποίο το στρίβουμε πάνω από τα κεφάλια μας, ελπίζοντας πως θα πέσει από τη σωστή πλευρά.

Αντί να το πετάξουμε στα σκουπίδια.

 Η καλή, η κακή και η άσχημη βία!

180216 ΟΠΛΙΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Παράδοση!

Θα χρησιμοποιούσα μια γνωστή έκφραση που χρησιμοποιεί και ο Μακρυγιάννης για την ελευθεριά που δεν είναι τέτοια, έκφραση που έχει να κάνει με μια φυσική ανάγκη του ανθρώπου, αλλά…

Έχε χάρη που μας ακούει και κόσμος με τον οποίο δεν έχουμε και μεγάλη οικειότητα. Αν και θα μου πείτε, τις μέρες της Αποκριάς, δεν χρειάζεται και καμιά ειδική άδεια για να χρησιμοποιήσει κανείς τέτοιες εκφράσεις.

Θα το κάνω πιο απαλό. Να την… βράσω εγώ τέτοια παράδοση, που επιτρέπει στον κάθε τρελάρα να παίρνει ένα όπλο και να σκοτώνει όποιον βρει μπροστά του. Μια τέτοια παράδοση, κατά την άποψή μου, έπρεπε να σταματήσει αμέσως.

Εμείς, οι έλληνες γονείς, δεν τολμάμε και να το σκεφτούμε. Στέλνεις το πρωί το παιδί σου στο Σχολείο και σε καλούν να πας να το αναγνωρίσεις στο νεκροτομείο; Εδώ μας παίρνει τηλέφωνο η δασκάλα… 

Είδατε πώς ταραχτήκατε αμέσως; Μας παίρνει τηλέφωνο να μας πει ότι έπεσε στα νερά και βράχηκε και να του πάμε μια φόρμα να αλλάξει, και κάνουμε μέρες να συνέλθουμε από την τρομάρα που παίρνουμε.

Δεν μιλώ για περιπτώσεις που κάποιο παιδάκι θα χτυπήσει λίγο πιο σοβαρά, θα σπάσει, ας πούμε το χεράκι του, πράγμα πολύ φυσιολογικό, με την έννοια ότι συμβαίνει καθημερινά σε χιλιάδες παιδιά.

Εκεί ζητάμε να βρεθεί αμέσως ο ένοχος (εννοείται ότι το δικό μας παιδί δεν φταίει ποτέ) και να τιμωρηθεί παραδειγματικά. Εντάξει, το να του κοπεί το χέρι δεν το λέμε, όμως με το να εξοριστεί δεν θα είχαμε σοβαρές αντιρρήσεις.

Σκεφθείτε, λοιπόν, να μάθουμε ότι μπήκε κάποιος στο Σχολείο του παιδιού μας και άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως, σκοτώνοντας όποιον βρει μπροστά του. Θα πεθάνουμε πριν κλείσει το τηλέφωνο.

Το ρίξαμε λίγο στην πλάκα, όμως το θέμα είναι πολύ σοβαρό. Και σε καμιά περίπτωση δεν εννοώ ότι οι άλλοι γονείς ενδιαφέρονται λιγότερο για την ασφάλεια και τη σωματική ακεραιότητα των παιδιών τους.

Εντάξει, πιθανώς κάποιοι από εμάς να υπερβάλλουν λίγο, όμως σκεφθείτε και τους γονείς στις ΗΠΑ, όταν τόσο συχνά συμβαίνουν τέτοια τραγικά επεισόδια στα Σχολεία της χώρας τους. Πώς αποχαιρετούν τα παιδιά τους κάθε πρωί;

Το άλλο πουλάκι:

Παράδοση οπλοκατοχής!

Εντάξει, ξέρουμε κι εμείς το γνωμικό: Ο Θεός έπλασε τους ανθρώπους, ο Κολτ τους έκανε ίσους! Για όσους δεν διάβαζαν Μικρό Καουμπόυ, ο Σάμουελ Κολτ είναι ο εφευρέτης του ομώνυμου περίστροφου.

Πρόκειται για το πιο διάσημο όπλο στον κόσμο, εκείνο με τον «μύλο» και τον «κόκορα», που έχουμε δει και σε όλες τις αμερικάνικες ταινίες με τον Τζον Γουέιν. Είναι εκείνο με το οποίο ο Λούκυ Λουκ πυροβολεί πιο γρήγορα από τον ίσκιο του.

Η παράδοση αυτή, λοιπόν, όχι και πολύ μεγάλη αφού ο Κολτ πατεντάρησε την εφεύρεσή του το 1835, είναι εκείνη την οποία επικαλούνται όλοι οι υποστηρικτές της ελεύθερης οπλοκατοχής στις ΗΠΑ.

Θεωρείται πολιτικό δικαίωμα το οποίο έχει τις ρίζες του στην περίφημη Δεύτερη Τροπολογία του Συντάγματος των ΗΠΑ (1791), που εγγυάται το δικαίωμα στην οπλοκατοχή και τη συγκρότηση ομάδων πολιτοφυλακής.

Όμως, αν αυτό ήταν μια «ανάγκη» στα δύσκολα χρόνια της Άγριας Δύσης, σήμερα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ανόητη νοοτροπία, η συνήθεια δηλαδή να παίρνεις το πρωί το όπλο σου και… να πηγαίνεις στη δουλειά!

Πίσω από την οποία κρύβεται το πανίσχυρο (όχι μόνο επειδή κρατάει όπλα) λόμπι της οπλοκατοχής, εκπρόσωπος του οποίου είναι το NRA, η Εθνική Ένωση Όπλων, η οποία ανεβάζει και κατεβάζει κυβερνήσεις.

Σκεφθείτε ότι έχουν καταφέρει να σταματήσουν ακόμη και τις έρευνες που διεξήγαγαν τα Κέντρα Πρόληψης και Ελέγχου Νοσημάτων (!) σχετικά με την οπλοκατοχή στις ΗΠΑ και έτσι τώρα κανείς δεν ξέρει να σας πει με ακρίβεια τι συμβαίνει.

Ούτε πόσα όπλα κυκλοφορούν στη χώρα, ούτε, φυσικά, ποια είναι τα αποτελέσματα αυτής της γενικευμένης οπλοχρησίας. Τέτοια ζητήματα απαγορεύεται να συζητούνται σε επιστημονικά συνέδρια.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Στη χώρα της Ελευθερίας!

Όπου ως ελευθερία θεωρείται και το δικαίωμα του κάθε παλαβού -διότι υπάρχουν και τέτοιοι, πώς να το κάνουμε;- να έχει στην κατοχή του ένα όπλο και μ’ αυτό να εκδικείται την κοινωνία που… δεν τον έκλεισε εγκαίρως μέσα.

Ο συγκεκριμένος (φερόμενος ως) δράστης είχε αποβληθεί από το Λύκειο εξαιτίας κακής διαγωγής. «Έτσι είστε; Θα σας δείξω εγώ», φαίνεται ότι σκέφτηκε και πήρε το όπλο του σαν τον Τζόνυ της ταινίας.

Μόνο που αυτός το έστρεψε κατά των πρώην συμμαθητών και καθηγητών του. Μάλιστα είχε και την ευφυΐα να καταστρώσει ένα σχέδιο. Χτύπησε τον συναγερμό της πυρασφάλειας για να βγουν όλοι από τις τάξεις. 

Ξέρω τι θα σκεφτεί κάποιος. Και γιατί να ευθύνεται η ελεύθερη οπλοκατοχή, επειδή υπάρχουν κάποιοι που δεν στέκουν στα καλά τους;

Δεν θα του απαντήσω. Θα του πω να πάει να ρωτήσει έναν από τους γονείς που έχασε το παιδί του στο Λύκειο Μέρτζορι Στόουνμαν Νταγκλας.

Ξέρετε όμως ποιο είναι το χειρότερο, στο οποίο βασίζονται (και τα κονομάνε) όλοι αυτοί τού Λόμπι των όπλων. Στη ύπαρξη ενός φαύλου κύκλου. Διότι, όσο πιο γενικευμένος είναι ο κίνδυνος, τόσο πιστεύουν κάποιοι ότι χρειάζονται ένα όπλο για να προστατευτούν!

Οπότε δεν βλέπω να λύνεται το θέμα, όσα θύματα κι αν μετρήσουμε.

 Παράδοση στη βλακεία!

171114 ΣΑΡΑΝΤΑΠΕΝΤΑΡΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δεν μιλήσαμε για την ουσία!

Είπαμε χθες διάφορα με αφορμή την υποδοχή του… αδειούχου Κουφοντίνα από τον Βούτση υιό, δεν μιλήσαμε όμως γι’ αυτό καθεαυτό το ζήτημα της άδειας. Έχουν ειπωθεί αρκετά˙ πειράζει να προσθέσουμε κι εμείς κάποιες σκέψεις;

Ας ξεκινήσουμε από τον ευεργετικό θεσμό των αδειών σε φυλακισμένους. Είναι σωστό να δίνονται άδειες ή όχι; Πριν δούμε όμως την απάντηση, ας σκεφτούμε λίγο τι ακριβώς είναι και ποιο ρόλο έχουν οι φυλακές.

Για να το κατανοήσουμε, θα πρέπει να… επισκεφθούμε το κανονικό τους όνομα, που είναι «σωφρονιστικά καταστήματα», δηλαδή χώροι όπου κάποιος περιορίζεται προκειμένου να αναλογιστεί τις πράξεις για τις οποίες καταδικάστηκε.

Να σκεφτεί πως έκανε λάθος να παραβεί τους νόμους της χώρας του και να… μεταμεληθεί, να αλλάξει δηλαδή νοοτροπία, ώστε στο εξής να γίνει ένας «χρηστός» πολίτης. Υποτίθεται ότι η φυλακή, επειδή υπάρχει και μόνο, λειτουργεί και αποτρεπτικά για κάποιους που σκέφτονται απλώς να παρανομήσουν.

Όμως αυτό είναι μια άλλη κουβέντα˙ ας την αφήσουμε για την ώρα και ας μιλήσουμε λίγο για την… ιδέα της φυλάκισης. Και γιατί το λέω αυτό. Διότι, εκείνο που περισσότερο βαραίνει σε έναν κατάδικο είναι ο περιορισμός της ελευθερίας του.

Το ότι κλείνει πίσω του μια πόρτα την οποία δεν μπορεί να ανοίξει όποτε θέλει αυτός. Διαφορετικά, αν μιλάμε απλώς για τις συνθήκες κράτησης, τότε υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που ζουν χειρότερα από τους φυλακισμένους.

Σας θυμίζω και το άσμα: Και στη φυλακή ειν’ ωραία, άμα βρεις καλή παρέα. Τρίτη, Πέμπτη μακαρόνια, φάτε μάγκες βγάλτε χρόνια. Και την Κυριακή έχει κρέας, τζάμπα είναι κι ο κουρέας! Ξέρετε πόσοι θα ονειρεύονταν μια τέτοια ζωή, αν δεν ήταν τα «σίδερα»;

Ο περιορισμός, λοιπόν, είναι το θέμα. Γι’ αυτό και έχει τόσο μεγάλη αξία η άδεια που μπορεί να παίρνει ή όχι κάποιος κατάδικος. Γι’ αυτό και θεωρείται ευεργέτημα και απόδειξη μεγαλοψυχίας μιας δημοκρατικής κοινωνίας.

Ακόμη και προς εκείνους που την εχθρεύονται. Που έχουν αποφασίσει να ζήσουν με τους δικούς τους νόμους, περιφρονώντας τους θεσπισμένους από τα όργανα της πολιτείας. Η δημοκρατία, με άλλα λόγια (πρέπει να) είναι πολύ… λαρτζ!

Από τη στιγμή, λοιπόν, που η άδεια στον Κουφοντίνα προβλέπονταν από τον νόμο, πολύ καλά έγινε και δόθηκε. Ακόμη και αν ο νόμος κάνει τα στραβά μάτια και δεν βλέπει ότι το στοιχείο του σωφρονισμού δεν λειτούργησε στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Το άλλο πουλάκι:

Παραβιάστηκε κατάφωρα ο νόμος!

Μη βιάζεστε, ακούστε ολόκληρη τη δήλωση και μετά μιλάτε: «Πέφτουν οι μάσκες λοιπόν. Βλέπουμε ποιοι παρενέβαιναν στη δικαιοσύνη που αρνιόταν το δικαίωμα στην άδεια εδώ και 8 χρόνια, παραβιάζοντας κατάφωρα και συστηματικά τον νόμο, ζητώντας επίμονα μια δήλωση αποκήρυξης».

Είναι τα λόγια του υιού Κουφοντίνα, ο οποίος εγκαλεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη για παραβίαση του νόμου˙ τον ενδιαφέρει τον Έκτορα η τήρηση της νομιμότητας, όταν αυτή έχει ευεργετικές συνέπειες για τον πατέρα του.

«Σήμερα δεν έγινε τίποτα άλλο από το πιο απλό και αυτονόητο. Εφαρμόστηκε ο νόμος. Ο ισχύων νόμος. Ο αστικός νόμος», είναι τα λόγια που συμπληρώνουν την ανάρτησή του, απάντηση σε σχετική του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Καλά, και ο… επαναστατικός νόμος; Εκείνος που εφάρμοζε και στον οποίο ακόμη πιστεύει ο πατέρας του και άλλοι ομοϊδεάτες; Από πότε αντάρτες των πόλεων ενδιαφέρονται για την πιστή εφαρμογή των αστικών νόμων;

Είναι απλό, φίλοι μου. Για όσους γνωρίζουν την επαναστατική ιδεολογία, έστω και μόνο από τις προκηρύξεις που έγραφαν ο Κουφοντίνας και οι συν αυτώ, ξέρουν ότι οι άνθρωποι αυτοί έχουν την εντύπωση πως… κοροϊδεύουν το σύστημα.

Πως εκμεταλλεύονται τις «ρωγμές» του, προκειμένου να πετύχουν τον στόχο τους που είναι η ανατροπή του. Αυτό, δηλαδή που εμείς θεωρούμε ένδειξη ανωτερότητας της αστικής δημοκρατίας, ακόμη και προς τους αρνητές της, εκείνοι το θεωρούν αδυναμία.

Αυτό, όπως καταλαβαίνετε, είναι μια πολύ καλή δικαιολογία για να είναι και μέσα στο «σύστημα» και έξω από αυτό. Και να απολαμβάνουν τα καλά του και να το πολεμούν. Διαφορετικά, θα έπρεπε να πάρουν ξεκάθαρη θέση.

Να πουν «εμείς δεν θέλουμε την αστική δημοκρατία και σας χαρίζουμε, σας τρίβουμε για την ακρίβεια στη μούρη, τα όποια ευεργετήματά της. Κρατήστε τα για τους ποινικούς, εμείς είμαστε πολιτικοί κρατούμενοι».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν το λένε!

Διότι, για την αστική δημοκρατία, ισχύει ότι και για τον καπιταλισμό. Πολλοί τον εμίσησαν, τα αγαθά του όμως ελάχιστοι. Ίσως κάποιοι ασκητές ή άλλοι αναχωρητές που επέλεξαν πραγματικά να ζήσουν έξω από το σύστημα.

Αν θέλετε, λοιπόν, τη γνώμη μας, η δημοκρατία καλό θα ήταν να έκανε και κάποιο καψονάκι σ’ αυτούς τους αρνητές της. Να έθετε ως όρο για την δυνατότητα χρήσης άδειας, ή, αργότερα, αποφυλάκισής τους, την αποκήρυξη των πράξεών τους.

Διότι τώρα, εκτός από (τζάμπα) μάγκες, τους κάνει να φαίνονται και έξυπνοι, τουλάχιστον στα μάτια των ομοϊδεατών τους, ή εκείνων που φιλοδοξούν να ακολουθήσουν τα βήματά τους. Είπαμε, ο σωφρονισμός δεν είναι ο πραγματικός στόχος του εγκλεισμού;

Πιθανόν όμως αυτό να ισχύει για καταδίκους του κοινού ποινικού δικαίου και όχι για «ιδεολόγους» όπως τον Κουφοντίνα. Ο οποίος αποφυλακίζεται με το κεφάλι ψηλά και χωρίς κανένα μετρό ασφάλειας επειδή -προσέξτε την αντίφαση- οι άλλοι δεν ασπάζονται την ιδεολογία του!

Διαφορετικά, όλο και θα έτρεμε μήπως κάποιος, που, όπως ο ίδιος, πιστεύει ότι έχουμε δικαίωμα να παίρνουμε τον νόμο στα χέρια μας, του την έχει στημένη με κανένα 45άρι στο χέρι.

Και τότε να δω τι άδεια θα ζητούσε!

 Άδεια μετ’ αποδοχών!

171113 ΠΑΤΡΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Έχει ευθύνες ο πατέρας;

Στα ξένοιαστα φοιτητικά μας χρόνια, τα πρώτα χρόνια της Αλλαγής, γελάσαμε πολύ με την «περιπέτεια» δύο φίλων, τους οποίους συνέλαβε ένα βράδυ η Αστυνομία και τους μετέφερε σε κάποιο Τμήμα για… εξακρίβωση στοιχείων.

Το παράπτωμά τους ήταν ότι κυκλοφορούσαν αργά τη νύχτα και, σε έλεγχο που τους έγινε, αρνήθηκαν να δώσουν τα στοιχεία τους, παίζοντάς το «σκληροί» στα όργανα της Αστυνομίας. Όχι όμως μόνο αυτό.

Στην πραγματικότητα «προκαλούσε» και το ντύσιμο, καθώς και το (μη) κούρεμά τους, αφού, τα χρόνια εκείνα, το μαλλί και τα ρούχα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν και την τοποθέτηση κάποιου στον αναρχικό χώρο ή σε εκείνον της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Στους χώρους, δηλαδή, από τους οποίους πρέπει να προέρχονταν τα μέλη της «Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη» (για όσους δεν πίστευαν ότι πίσω της βρισκόταν το Πα.Σο.Κ. και ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου).

Θυμίζω ότι μέχρι τότε η δράση της «17Ν» ήταν οι δολοφονίες του Ρίτσαρντ Γουέλς, σταθμάρχη της CIA, του βασανιστή επί χούντας Μάλλιου, και του υποδιοικητή των ΜΑΤ Παντελή Πέτρου, καθώς και του οδηγού του Σωτήρη Σταμούλη.

Οι ιδιότητες και η δράση των θυμάτων, κακά τα ψέματα, έκανε συμπαθή την οργάνωση σε πολλούς Έλληνες που χαίρονταν με το γεγονός ότι κάποιοι «κακοί» δεν μπορούσαν τουλάχιστον να κυκλοφορούν αμέριμνοι και να κοιμούνται ήσυχοι.

Απεναντίας, κάποιοι άλλοι κυκλοφορούσαν μια χαρά και μάλιστα, σε σχετικές συζητήσεις υποστήριζαν πως η «17Ν» δεν αποτελεί τρομοκρατική οργάνωση, αφού οι ίδιοι δεν αισθάνονται καθόλου τρομοκρατημένοι από τη δράση της.

Το ίδιο μάλιστα, έλεγαν, θα έπρεπε να ισχύει και για όλους τους πολίτες που δεν είχαν λόγους να θεωρούν τους εαυτούς τους «στόχους» της οργάνωσης. Εκείνοι που είχαν λόγους να ανησυχούν, ε, ας πρόσεχαν να μην προκαλούσαν.

Μέσα, λοιπόν, στο πλαίσιο των ερευνών (λέμε, τώρα) που πραγματοποιούσε η Αστυνομία ήταν και οι προσαγωγές «υπόπτων», δηλαδή νέων που κυκλοφορούσαν αργά τη νύχτα έξω και μακριά από τους χώρους που σύχναζε τότε το φοιτηταριό.

Οι δυο φίλοι είχαν συλληφθεί κάπου στο Παγκράτι, και δεν έπεισαν τα όργανα ότι «γυρίζουν σπίτι», αφού μάλιστα αρνήθηκαν να πουν και πού ακριβώς μένουν, απαντώντας ότι «αυτό δεν πρέπει να ενδιαφέρει την Αστυνομία». Έτσι βρέθηκαν στο τμήμα.

Το άλλο πουλάκι:

Εκεί έδωσαν τα στοιχεία τους.

Είπαν δηλαδή τα ονόματά τους και ότι είναι φοιτητές, ενώ ο ένας από τους δύο ζήτησε να κάνει το τηλεφώνημα που, σύμφωνα με τον νόμο, δικαιούνταν. Είπε ότι θα πάρει στον πατέρα του και έτσι του δόθηκε η άδεια.

Πράγματι, τηλεφώνησε, μίλησε με τον πατέρα του, του είπε μόνο σε ποιο τμήμα βρίσκεται και το έκλεισε. Οι αστυνομικοί τον κοιτούσαν γεμάτοι απορία, η οποία λύθηκε όταν λίγες στιγμές αργότερα χτύπησε το τηλέφωνο του αξιωματικού υπηρεσίας.

Εκείνος, μόλις άκουσε ποιος ήταν στην άλλη μεριά της γραμμής, σηκώθηκε όρθιος και χτύπησε προσοχή. Μετά από δυο τρία «μάλιστα» και «αμέσως» που είπε, κατέβασε κατακόκκινος και κάθιδρος το τηλέφωνο και έδωσε διαταγή στους κατωτέρους του.

«Πάρτε ένα περιπολικό και συνοδέψτε τα παιδιά στα σπίτια τους». Και στον ένα από τους δυο νεαρούς που είχε τηλεφωνήσει: «Γιατί, βρε αγόρι μου, δεν μας είπες αμέσως ότι είσαι ο γιος του…» Ας μην φανερώσουμε ονόματα, δεν έχει σημασία.

Ο πατέρας ήταν ανώτατος αξιωματικός της Αστυνομίας. Και ο γιος, μαζί με τον φίλο του, καλοπέρασαν εκείνο το βράδυ, κάνοντας ένα καλό «καψόνι» στους «μπάτσους» που ανέλαβαν να τους πάνε στα σπίτια τους.

Τους γύρισαν τη μισή Αθήνα, σταματώντας άλλοτε για να αγοράσουν τσιγάρα, άλλοτε για να πάρουν κάτι να φάνε και άλλοτε για να ξυπνήσουν κάποιους γνωστούς τους που κοιμόταν. Έπειτα έκαναν βόλτες με το περιπολικό λέγοντας πως δεν θυμούνται ακριβώς που μένουν…

Να μην τα πολυλογούμε, είχαν να διηγούνται την άλλη μέρα στην παρέα τους πώς έσπασαν πλάκα με τους «ψαρωμένους» αστυνομικούς που τους υπηρετούσαν όλη τη νύχτα λες και ήταν ορντίναντσες τους.

Γιατί όμως σας τα είπαμε όλα αυτά; Α, ναι. Με αφορμή την ένθερμη υποδοχή που επιφύλαξε ο υιός Βούτσης στον αμετανόητο (περιέχει το «ανόητο, όμως δεν είναι αυτό το θέμα) Κουφοντίνα, καθώς εκείνος έβγαινε από τη φυλακή με 24ωρη άδεια.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Έχει ευθύνες ο πατέρας;

Όχι, βέβαια!

Όμως ο πατέρας, επειδή ακριβώς έχει αυτή την ιδιότητα και δεν μπορεί να σταθεί αμερόληπτος και αντικειμενικός απέναντι στο παιδί του (και στους φίλους του παιδιού) δεν μπορεί να κατέχει κάποιες θέσεις.

Θυμηθείτε ότι ο Βούτσης πατέρας διετέλεσε και υπουργός Εσωτερικών, δηλαδή «πολιτικός προϊστάμενος εκείνων με τους οποίους ο γιος του έπαιζε πιστολιές και τον συνέλαβαν με κίνδυνο της ζωής τους, πριν συνεχίσει το θεάρεστο έργο του», όπως πολύ σωστά σχολίασε κάποιος στο διαδίκτυο.

«Δεν εγκρίνω, αλλά σέβομαι τις επιλογές του γιου μου», είχε δηλώσει παλιότερα ο πατέρας. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά, όταν βρίσκεται σε θέση, όπως και ο ανώτατος αξιωματικός στην αθώα ιστορία μας, να… υποστηρίξει, αν χρειαστεί, τις επιλογές αυτές;

Θυμίζω ότι, με εντολή του Βούτση πατέρα, οι… Ρουβίκωνες που είχαν μπουκάρει στη Βουλή αφέθηκαν ελεύθεροι, ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η προσαγωγή τους. Θα μου πείτε «σιγά το θέμα».

Συμφωνώ, είναι ενδεικτικό όμως μιας στάσης απέναντι στους θεσμούς, αλλά και ενός… σεβασμού στις επιλογές εκείνων που τους αμφισβητούν. Μπορεί κανείς να την έχει, όχι όμως και ταυτόχρονα να υπηρετεί τους θεσμούς αυτούς.

 Πατέρα, κάτσε φρόνιμα…

171016 ΣΥΜΜΟΡΙΤΙΚΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Τα βλέπαμε στις ταινίες.

Και δεν μιλάω για ταινίες με θέμα τις διάφορες συμμορίες των πόλεων και τις μεταξύ τους διαμάχες. Μιλάω για εκείνες όπως το αριστουργηματικό Gran Torino του Κλιντ Ίστγουντ, με την περίφημη σκηνή όπου σώζει την ασιάτισσα γειτόνισσά του από μια παρέα μαύρων νεαρών.

Είναι αδύνατον να διασχίσεις την περιοχή που «ελέγχεται» από μια αλητοπαρέα, ιδιαίτερα αν είσαι… διαφορετικός από εκείνους. Διαφορετικός στο χρώμα, στο ντύσιμο, στην συμπεριφορά, στη μουσική που ακούς…

Μιλάμε για πολύ σκληρές καταστάσεις. Τις οποίες βέβαια προσπαθούν να μιμηθούν και κάτι τσουτσέκια των δικών μας πόλεων και γράφουν στους τοίχους «our city our roules», για να τρομάξουν τους χούλιγκαν της αντίπαλης ομάδας.

Το φαινόμενο μελετήθηκε από κοινωνιολόγους και ερμηνεύτηκε με διάφορους τρόπους. Κυρίως αποδόθηκε σε οικονομικά και κοινωνικά αίτια που οδηγούν στην περιθωριοποίηση των ομάδων αυτών.

Οι οποίες, προσπαθώντας, υποτίθεται, να αμυνθούν στην κοινωνία που τους θέτει στο περιθώριο, δημιουργούν γκέτο, στα οποία -εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον- φέρονται πολύ χειρότερα στους άλλους, απ’ ό,τι η κοινωνία σ’ αυτούς.

Τι λέγαμε προχθές; Αν δεν σου αρέσει ένα «παράδειγμα», ο τρόπος δηλαδή που υπάρχει και λειτουργεί κάτι, δώσε το δικό σου. Δείξε εσύ πώς θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά, εννοείται καλύτερα, για… όλους.

Αν πιστεύεις ότι η κοινωνία σε θέτει στο περιθώριο, κάνε αυτό το «περιθώριο» καλύτερο από την κοινωνία (την άτιμη). Κάνε να λειτουργούν πιο δίκαιοι κανόνες, να υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες για όλους, να μην αποκλείεται κανείς…

Εσύ τι κάνεις όμως; Δημιουργείς μια μικρή και κλειστή «κοινωνία» πολύ χειρότερη από αυτήν που σε απέκλεισε. Από την οποία αποκλείεις άλλους, όποιους κρίνεις εσύ «διαφορετικούς», χρησιμοποιώντας χειρότερες μορφές ωμής βίας.

Και στην οποία βασιλεύουν ο τρόμος, η ανομία, η διακίνηση ναρκωτικών, η σωματεμπορία, η εκμετάλλευση και η κακοποίηση ανηλίκων… Καταλάβατε, φίλοι μου; Και το ερώτημα είναι θα περνούσατε ποτέ, ή θα αφήνατε το παιδί σας να περάσει, από μια τέτοια γειτονιά;

Το άλλο πουλάκι:

Και όμως το αφήνετε!

Το στέλνετε, μάλιστα έπειτα από πολλούς κόπους και θυσίες, στο… Πανεπιστήμιο. Θα μου πείτε, σιγά, ρε πουλάκι μου, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Είπαμε ότι τα Πανεπιστήμια είναι χώροι όπου ο νόμος και η τάξη δεν ισχύουν όπως τους ξέρουμε, όμως δεν μιλάμε πια και για γκετοποιημένες γειτονιές!

Στο Πανεπιστήμιο οι φοιτητές κινούνται ελεύθερα, όλες τις ώρες της μέρας, μπορούν να κάνουν ανενόχλητοι τα μαθήματά τους, να χρησιμοποιήσουν όσους χώρους προβλέπεται για αίθουσες διδασκαλίας ή για εργαστήρια…

Το ξέρω, κάπως έτσι είναι. Εκτός αν…

Εκτός αν κάτι από όλα αυτά δεν αρέσει σε κάποια από τις συμμορίες που θεωρούν το Πανεπιστήμιο δικό τους γκέτο.

Πώς είπατε; Το ξέρω ότι δεν λέγονται συμμορίες. Χρησιμοποιούν τον όρο «συλλογικότητες», ή φοιτητικές παρατάξει,ς ή νεολαίες, ή όπως αλλιώς είναι της μόδας κάθε φορά. Εδώ όμως δεν μιλάμε για το όνομα, αλλά για τον τρόπο δράσης.

Θέλετε να αναζητήσουμε μαζί κάποια κοινά χαρακτηριστικά με τις συμμορίες των γκέτο, όπως τις ξέρουμε από τον κινηματογράφο; Θα διαπιστώσετε ότι δεν είναι λίγα, πράγμα που δικαιολογεί τον χαρακτηρισμό που δώσαμε πριν.

Ας ξεκινήσουμε από την αίσθηση ιδιοκτησίας του χώρου. Οι ομάδες αυτές θεωρούν ότι το Πανεπιστήμιο είναι τσιφλίκι τους και πως οποιοσδήποτε επιθυμεί να χρησιμοποιήσει τους χώρους του πρέπει να έχει τη δική τους έγκριση.

Έτσι εξηγείται το γεγονός πως μπορούν και διακόπτουν μαθήματα κατά το δοκούν, να απαγορεύουν την πραγματοποίηση εκδηλώσεων με τις οποίες δεν συμφωνούν, ακόμη και την είσοδο ανθρώπων που δεν είναι του γούστου τους.

Το επόμενο κοινό χαρακτηριστικό είναι η χρήση απρόκλητης και απροκάλυπτης βίας. Που ξεκινά από καταστροφές εξοπλισμού και φτάνει μέχρι ξυλοδαρμούς ανθρώπων, ακόμη και ΑμεΑ, όπως το πρόσφατο γεγονός με αφορμή το οποίο (ξανα)μιλάμε γι’ αυτό το θέμα.

Έπειτα έχουμε την ανοχή, αν όχι την υπόθαλψη εγκληματικότητας, μέσα στους χώρους που ελέγχονται από τις ομάδες αυτές. Και καταλαβαίνετε ότι δεν μιλάμε (μόνο) για τα προϊόντα που κρύβουν εκεί κάποιοι μετανάστες μικροπωλητές.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Θέλετε και άλλα κοινά χαρακτηριστικά; 

Υπάρχουν πάρα πολλά. Από τον δήθεν δημοκρατικό, στην πραγματικότητα όμως αυστηρότατα ιεραρχικό, τρόπο με τον οποίο είναι οργανωμένες αυτές οι ομάδες, μέχρι τις σχέσεις μίσους (αλλά και «αγάπης) που έχουν με τη αστυνομία.

Για να μην πούμε για την κεντρική εξουσία που δεν τολμά ή δεν θέλει να τα βάλει μαζί τους για να αποκαταστήσει την νομιμότητα και να κάνει αισθητή την παρουσία του κράτους στην περιοχή.

Ένα χαρακτηριστικό όμως -και φέρτε στον νου σας πολλές αντίστοιχες ταινίες- είναι ο δήθεν φιλικός και συχνά εξυπηρετικός τρόπος με τον οποίο φέρονται στους απλούς και ανυποψίαστους πολίτες, συγγνώμη, στους άλλους φοιτητές ήθελα να πω.

Μέχρι να έρθει η στιγμή που αυτοί θα δείξουν, ή θα αφήσουν να εννοηθεί, ότι δεν καλοβλέπουν τις πρακτικές και τις μεθόδους τους, ούτε συμφωνούν με την ύπαρξη τέτοιων ομάδων. Ότι θα προτιμούσαν την κανονικότητα και τη νομιμότητα που ισχύει παντού.

Τότε αλλάζουν… στάση. Και αυτή η συγκαλυμμένη και υποβόσκουσα τρομοκρατία είναι νομίζω ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά στοιχεία που συνηγορούν στην ομοιότητα των δικών μας «συλλογικοτήτων» με τις συμμορίες των γκέτο στις γειτονιές των μεγαλουπόλεων.

Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει; Θα περνούσατε ποτέ, ή θα αφήνατε το παιδί σας να περάσει, από μια τέτοια γειτονιά;

 Οι συμμορίες της Νέας… Σμύρνης!

170529 ΒΙΑΙΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Εμείς τα λέγαμε…

Διότι, όπως έχουμε ξαναπεί, δεν είμαστε χθεσινοί. Χθεσινά είναι τα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εκείνων που κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά ανάμεσα στη δολοφονική επίθεση σε έναν πρώην πρωθυπουργό και σε ένα εργατικό ατύχημα.

Τη διαφορά όχι στην αξία της ζωής -εννοείται ότι δεν υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες ζωές- αλλά στον συμβολισμό που μεταφέρει κάθε γεγονός. Αυτό το καταλαβαίνουν πρώτοι απ’ όλους οι ίδιοι οι τρομοκράτες.

Γι’ αυτό και επιτέθηκαν σε ένα πρώην πρωθυπουργό και όχι σε κάποιον κατώτερο υπάλληλο του «συστήματος», το οποίο -τρομάρα τους- πολεμούν. Υπάρχει διαφορά.

Δεν είναι το ίδιο ένα «τρελό» λεωφορείο που ξέφυγε από την πορεία του και έπεσε σε εκείνους που περίμεναν στη στάση, με την επίθεση ενός τρελού οδηγού σε ανυποψίαστους πεζούς που κάνουν βόλτα σε μια πόλη.

Δεν είναι όμως όλα τα σχόλια αυτού του είδους –ευτυχώς. Διαβάζω λοιπόν κάποιο και σας το μεταφέρω, γιατί μερικά πράγματα αξίζει να διαδίδονται, διαφορετικά θα μας πνίξουν οι ανοησίες, πολύ πιο επικίνδυνες όταν συνοδεύονται από μίσος:

«Τα γεγονότα δεν τα μετράμε με ζυγαριά τις ζωές, αλλά με βάση το συμβολικό τους φορτίο, το πολιτικό και κοινωνικό τους συμφραζόμενο, τη σημασία τους σε ένα δεδομένο κοινωνικό παρόν, σημασία που πολλές φορές την δίνει η ίδια η πρόθεση των συμμετεχόντων.

Όλοι καταλαβαίνουν την ιδιάζουσα σημασία που έχει η τρομοκρατική επίθεση εναντίον ενός πρωθυπουργού σε μια δημοκρατία. Και γι’ αυτό θλίβομαι: γιατί ενώ το καταλαβαίνουν, το παρασιωπούν προσχηματικά και επιχειρούν να θολώσουν τα νερά μιας συζήτησης που θα έπρεπε να είναι καθαρή.

Ενώ καταγγέλλουν ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις χρησιμοποιούνται ως εργαλεία “για να χτιστεί κλίμα”, “για να επιβληθούν συναινέσεις” και πολλά άλλα (πράγματα που έχουν γίνει, δεν λέω ότι τα βγάζουν από το μυαλό τους), στο τέλος εργαλειοποιούν αυτοί οι ίδιοι την τρομοκρατική επίθεση.

Υπεκφεύγοντας με αυτά τα λανθανόντως συμψηφιστικά, αρνούνται να την καταδικάσουν και να την καταγγείλουν για την χυδαία αντικοινωνικότητά της. Το κάνουν γιατί νομίζουν ότι έτσι δεν είναι “με τους Άλλους, με τους κακούς”, νομίζουν ότι έτσι περιχαρακώνουν τον εαυτό τους και τον κρατάνε αμόλυντο από οποιαδήποτε σχέση με τους “μνημονιακούς”.

Στην πραγματικότητα, απλώς χάνουν το δάσος αγκαλιάζοντας λυσσασμένα το δέντρο. Στην πραγματικότητα αποστρέφουν το βλέμμα από το δημοκρατικό πολίτευμα ως συνθήκη κοινωνίας. Και χωρίς να υπάρχει τίποτα για να βάλουμε στη θέση του εκτός από το χάος. Γι’ αυτό θλίβομαι».

Το άλλο πουλάκι:

Καλά τα λέει ο σχολιαστής.

Δείτε όμως τι λέγαμε κι εμείς στις αρχές -Ιανουάριος- του 2013:

«Είπαμε ακόμη πως μια κοινωνία δεν ξυπνά ξαφνικά ένα πρωί και αποφασίζει να υιοθετήσει τη βία ως τρόπο λύσης των διαφορών ή διεκδίκησης αιτημάτων.

Υπάρχει, λέγαμε, μια μακροχρόνια διαδικασία που οδηγεί τους ανθρώπους πρώτα να σκεφτούν τη βία ως λύση και μετά να οδηγηθούν σ’ αυτήν. Σ’ αυτή τη διαδικασία συμμετέχουν πολλοί. Η οικογένεια, το σχολείο, ο “αθλητισμός”, η “πολιτική”…

Ας μου επιτραπεί να πω πως εξέχουσα θέση σ’ αυτή τη λίστα έχει μια εσφαλμένη θεώρηση της αριστερής ιδεολογίας, η οποία -κακά τα ψέματα- ηγεμονεύει, εδώ και χρόνια, στον τόπο.

Για να γίνω πιο σαφής, η αριστερή ιδεολογία ηγεμονεύει εδώ και χρόνια. Η εσφαλμένη θεώρησή της πήρε το πάνω χέρι περισσότερο τις τελευταίες δεκαετίες.

[…]

Πού φτάσαμε, λοιπόν; Φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα και απορούμε.

Και αναρωτιόμαστε αν ο άνεργος έχει το δικαίωμα να απαντήσει με βία στη βία της ανεργίας. Αν ο εργαζόμενος μπορεί να αντικρούσει βίαια τη βίαιη απώλεια των κεκτημένων του.

Αν ο πολίτης νομιμοποιείται να αντιστέκεται στη βίαιη υποβάθμιση της ζωής του με την ανυπακοή στους νόμους. Σήμερα όμως θα έπρεπε να ήμασταν πιο σοφοί. Σήμερα θα έπρεπε να ξέρουμε…

Να ξέρουμε πως η καταφυγή στη βία και την ανομία οδηγεί πάντοτε σε επικίνδυνα μονοπάτια και καλλιεργεί το έδαφος για άλλου είδους σενάρια, τα οποία όλοι απεύχονται και καταδικάζουν.

Έπρεπε να ξέρουμε πως η βία και η ανομία εξυπηρετούν καλύτερα το σύστημα το οποίο (υποτίθεται ότι) πάνε να πολεμήσουν.

Έπρεπε να ξέρουμε και να αξιοποιούμε τους τρόπους που μια δημοκρατία έχει στη διάθεσή της για να λύνει τις διαφορές και να εξομαλύνει τις αντιθέσεις.

Δυστυχώς όμως, η κουλτούρα της βίας, καλλιεργημένη -ας το ξαναπούμε- από το σπίτι, το σχολείο, το γήπεδο, το συνδικάτο, το κόμμα, οδηγεί την κοινωνία σε επικίνδυνες λύσεις, είτε πρόκειται για τη διεκδίκηση μιας θέσης στο πάρκινγκ, είτε για τη διεκδίκηση της “σωτηρίας” της ομάδας, είτε για τη διεκδίκηση δικαιωμάτων και συνθηκών εργασίας που εξανεμίζονται».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Φταίει μόνο η κουλτούρα της βίας;

Όχι, φυσικά. Διαβάζοντας τα σχόλια για την τρομοκρατική επίθεση εναντίον ενός πρώην πρωθυπουργού καταλαβαίνεις, και θλίβεσαι αφάνταστα, πως φταίει και η απουσία στοιχειώδους δυνατότητας να δούμε την πραγματικότητα.

Όταν σου λένε τόσοι πολλοί σχολιαστές -ακόμη και σήμερα, ύστερα από τόσα χρόνια- ότι για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα φταίει ο Λουκάς Παπαδήμος, τότε σηκώνεις τα χέρια και λες πως αυτός ο τόπος δεν έχει καμιά ελπίδα.

Το πιο τραγικό όμως είναι πως, πέρα από το «φταίει», η χαρά τους για το χτύπημα δείχνει ότι δεν έχουν καταλάβει σε τι πολίτευμα ζούμε ή, έστω, με ποιο τρόπο μπορούν να διορθωθούν τα στραβά αυτού του πολιτεύματος.

Δυστυχώς, όλα δείχνουν ότι τα χειρότερα είναι μπροστά μας.

 Συνδυασμός. Δηλαδή… κομπίνα!