190405 ΜΕΤΡΗΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

26.113 ευρώ.

Πόση ώρα κάνατε να διαβάσετε αυτόν τον αριθμό; Ας πούμε ένα δευτερόλεπτο. Ε, τότε είμαστε πολύ κοντά στην πραγματικότητα. Διότι, κάθε δευτερόλεπτο που περνά, τόσο είναι το ποσό της φοροδιαφυγής στην Ευρώπη!

Έχει σημασία, λένε, να κάνουμε αναγωγές σε μικρότερες μονάδες, γιατί έτσι καταλαβαίνουμε καλύτερα ένα μέγεθος. Είναι άλλο να σου πουν «πάνω από 800 δισ. ευρώ το χρόνο» και άλλο «2,25 δισ. τη μέρα».

Αν το μετατρέψουμε σε μικρότερη μονάδα, χτυπάει ακόμη περισσότερο: «Φοροδιαφυγή που τρέχει στην Ευρώπη με 94 εκατ. ευρώ την ώρα». Κάπως έτσι φτάσαμε και στο δευτερόλεπτο. Για να ακουστεί τρομακτικό.

Διότι τέτοιο ακριβώς είναι. Και όσοι νομίζουν ότι η φοροδιαφυγή είναι ελληνικό σπορ, κάνουν μεγάλο λάθος. Οι στατιστικές δείχνουν ότι η χώρα μας κατατάσσεται μόλις στην έβδομη θέση πανευρωπαϊκά.

Ή μήπως δεν ισχύει κάτι τέτοιο; Διότι όλοι ξέρουμε ότι η στατιστική είναι και μια καλή επιστημονική μέθοδος για να δείχνεις τα πράγματα όπως σε βολεύει. Ας δούμε όμως πρώτα τα δεδομένα και μετά συζητάμε.

Η έρευνα που πραγματοποίησε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μιλάει για «ετήσια κατά κεφαλήν φοροδιαφυγή», ανάμεσα στα 28 μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στη χώρα μας αυτή ανέρχεται στα 1.847 ευρώ.

Που αποτελεί, όπως είπαμε, την έβδομη επίδοση στη Ε. Ε., όπου ο μέσος όρος είναι τα 1.634 ευρώ. Θέλετε να μάθετε ποιες είναι οι πρωταγωνίστριες χώρες; Πρώτη η Ιταλία και ακολουθούν Δανία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Μάλτα και Φινλανδία.

Στην Ιταλία το κοντέρ σταμάτησε στα 3.156 ευρώ, ενώ και η Δανία, κάτι που ίσως δεν θα το φανταζόμασταν, ξεπερνάει τα τρία χιλιάρικα. Τόσα χρήματα στερεί, κάθε χρόνο, ο κάθε πολίτης από τα ταμεία της χώρας.

Ξέρετε ποιοι βρίσκονται στην τελευταία θέση, με την μικρότερη, κατά κεφαλήν πάντα, φοροδιαφυγή; Οι Βούλγαροι, με μόλις 544 ευρώ. Ενώ στις τελευταίες θέσεις, λίγο πιο πάνω, έρχονται η Ρουμανία, η Τσεχία και η Κροατία.

Από την έκπληξη στο βλέμμα σας, καταλαβαίνω ότι τέτοια αποτελέσματα δεν τα περιμένατε. Ελάτε, λοιπόν, να προσπαθήσουμε να τα εξηγήσουμε, με βάση τα δεδομένα της έρευνας αλλά και την κοινή λογική.

Το άλλο πουλάκι:

Κόλαση!

Τι γελάτε; Δεν μιλάμε συχνά για «φορολογικούς παραδείσους»; Ε, αν κάτι τέτοιο ισχύει, τότε θα μπορούσαμε να κάνουμε λόγο και για «φορολογική κόλαση». Τέτοια πρέπει να λογίζεται η Δανία.

Όπου η φορολογία, δηλαδή τα έσοδα από φόρους του κράτους, ξεπερνούν το 45% του ΑΕΠ της χώρας. (Δεν βάζω θαυμαστικό, βάλτε μόνοι σας όσα θέλετε.) Ξέρετε τι σημαίνει αυτό για την έρευνα που αναφέραμε;

Ότι το να φοροδιαφεύγει κάποιος Δανός (εκτός τού ότι στην Ελλάδα θα θεωρούνταν περίπου φυσιολογική αντίδραση απέναντι σε ένα κράτος που σε «γδέρνει») ανεβάζει πολύ περισσότερο και το ποσοστό της κατά κεφαλήν φοροδιαφυγής.

Από ό,τι, ας πούμε, αν το κάνει κάποιος πολίτης των ευρωπαϊκών φορολογικών παραδείσων, όπως το Βέλγιο, η Ουγγαρία, η Ιρλανδία, το Λουξεμβούργο, η Μάλτα, αλλά και η Ολλανδία. Όπου το ίδιο το κράτος «διευκολύνει τη φοροδιαφυγή».

Αυτό το τελευταίο δεν το λέων εγώ, το λέει το ίδιο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το οποίο έχει κατατάξει αυτές τις χώρες σε μια μαύρη λίστα. (Για να μην λέτε ότι οι ευρωβουλευτές παίρνουν ένα σωρό λεφτά χωρίς να κάνουν τίποτε.)

Παράλληλα, όμως, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο διαπιστώνει πως μεταξύ των κρατών-μελών δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για να αντιμετωπιστούν δυναμικά η φοροδιαφυγή και η φοροαποφυγή, αλλά και κάθε φύσης οικονομικό έγκλημα.

Γι’ αυτό καλεί την Κομισιόν να εξετάσει τον σχηματισμό ενός πανευρωπαϊκού σώματος δίωξης του οικονομικού εγκλήματος, μια κοινή μυστική υπηρεσία για τον εντοπισμό του οικονομικού εγκλήματος.

Ακόμη την καλεί να δημιουργήσει έναν οργανισμό που θα ελέγχει τις δραστηριότητες ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, αλλά και μια πανεθνική φορολογική αρχή μέσα στους κόλπους των Ηνωμένων Εθνών.

Το φαντάζεστε; Να μην κόβεις απόδειξη στο μαγαζί σου και να έρχεται η… οικονομική ιντερπόλ να σου βάζει το πρόστιμο! Τι άλλο φριχτό θα ζήσουμε σ’ αυτόν τον τόπο, Παναγία μου;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Κατά κεφαλήν…

Εδώ βρίσκεται ένα μυστικό (της στατιστικής μεθόδου) το οποίο οφείλουμε να σχολιάσουμε. Διότι όταν το ποσό «μοιράζεται» σε όλους, είναι δύσκολο να εντοπίσουμε ακριβώς από πού προέρχεται.

Είναι λίγοι αυτοί που συμβάλλουν με μεγάλες τιμές στη δημιουργία του υψηλού μέσου όρου, ή το φαινόμενο είναι γενικευμένο και όλοι βάζουν από λίγο το χεράκι τους για την επίτευξή του;

Στο συμπέρασμα θα μας βοηθήσει μια άλλη έρευνα σχετική με τα οικονομικά. Στη χώρα μας, για παράδειγμα, τρεις στους τέσσερις ελεύθερους επαγγελματίες δήλωσαν, για το 2018, ετήσια εισοδήματα κάτω από 10.000 ευρώ!

Αντίστοιχα, έξι στα δέκα νοικοκυριά (οι φορολογικές δηλώσεις των συζύγων υποβάλλονται από κοινού) δήλωσαν ότι ζουν με λιγότερα από 10.000 ευρώ τον χρόνο, ενώ 644.790 οικογένειες εμφανίζονται με… μηδενικό εισόδημα!

Θέλετε κι άλλα; Ένας στους έξι φορολογούμενους εμφανίζεται να φιλοξενεί στο σπίτι του κάποιον συγγενή. Και πώς να μην γίνει αυτό, θα πει κάποιος, όταν από το 2010, μέχρι το 2015 οι φόροι αυξήθηκαν 600%, ενώ τα εισοδήματα μειώθηκαν κατά 32%;

Πιστεύω πως με τα δεδομένα που σας δώσαμε θα μπορέσετε να ερμηνεύσετε αυτό το «κατά κεφαλήν» που είδαμε στην πανευρωπαϊκή έρευνα για την φοροδιαφυγή. Να μην νομίζουν ότι μας κοροϊδεύουν, δηλαδή.

Κατακέφαλος, που λένε και οι Πόντιοι!

190313 ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Αγαπάς την Ελλάδα;

Απόδειξη! Θυμόσαστε τη διαφημιστική καμπάνια που παρουσιάστηκε από τηλεοράσεις και ραδιόφωνα στις αρχές της δεκαετίας του 1990; Το κορόιδο, που δεν ζητούσε αποδείξεις, τραβούσε κουπί και οι φοροφυγάδες στη βάρκα γελούσαν.

Αυτή ήταν η μία. Υπήρχε και άλλη στην οποία πρωταγωνιστούσε ο έξυπνος που δεν έκοβε αποδείξεις, ενώ οι άλλοι (φορολογούμενοι) έσπρωχναν το αυτοκίνητό του τη στιγμή που αυτός άραζε στο τιμόνι.

Αφελείς, με τα σημερινά δεδομένα, ωστόσο αρκετά προχωρημένες ως σύλληψη. Έπρεπε να δείξουν στους πολίτες ότι η συνεπής φοροδοτική συμπεριφορά είναι, σε τελική ανάλυση, πατριωτική στάση.

Προχωρημένες, διότι, ακόμη και σήμερα, έπειτα από τη μεγάλη περιπέτεια που γνωρίσαμε και την εμπειρία που αποκομίσαμε, το να ζητά (ή να κόβει) κανείς απόδειξη δεν θεωρείται πατριωτισμός αλλά ανοησία.

Ακόμη δεν έχει βρεθεί τρόπος να ελέγχονται οι επαγγελματίες εκείνοι που προτείνουν στον πελάτη να του αφαιρέσουν ένα μικρό ποσό από την αμοιβή τους, προκειμένου να μην τους ζητήσει απόδειξη.

Ακόμη δεν έχουμε καταλάβει πως, αν το θέμα αφεθεί στην καλή διάθεση του πελάτη ή στην ευσυνειδησία του επαγγελματία, δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ τίποτα. Οι κοινωνικές σχέσεις και η οικονομική συναλλαγή θα είναι πάντοτε εκεί.

Και, άλλοτε από ντροπή, λόγω γνωριμίας ή για να μην χαλάσουμε τις καλές μας σχέσεις, άλλοτε από συμφέρον, επειδή και οι δυο θα έχουν ένα μικρό μεν αλλά άμεσο κέρδος, τα χρήματα θα αλλάζουν χέρια χωρίς αποδείξεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι, παρά τις προσπάθειες που έγιναν κατά καιρούς, και τα μέτρα που έλαβαν οι διάφορες κυβερνήσεις που πέρασαν από τον τόπο, το θέμα των αποδείξεων δεν έχει λυθεί ακόμη.

Κάποιος καχύποπτος θα έλεγε ότι δεν λύνεται επειδή κανείς δεν θέλει να λυθεί, επικαλούμενος μάλιστα αυτό που συμβαίνει σε άλλες χώρες, όπου η λήψη αυστηρών μέτρων μείωσε τις αντιστάσεις των επαγγελματιών.

Αυτό όμως είναι μια μεγάλη κουβέντα και δεν είναι επί του παρόντος. Εξάλλου, μπορεί σε εκείνες τις χώρες να μην έχουν άλλους τρόπους να αποδεικνύουν ότι αγαπάνε την πατρίδα τους. Ενώ εμείς…

Το άλλο πουλάκι:

Δόξα τω Θεώ!

Από παρελάσεις και εθνικές εορτές, μέχρι συλλαλητήρια και πολιτικές (αντι)συγκεντρώσεις διαθέτει το πατριωτικό ρεπερτόριό μας, αφήστε που μπορούμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να το παίξουμε ήρωες πραγματικοί.

Διαθέτουμε επίσης και το υπέρτατο όπλο της ψήφου μας, το οποίο με μεγάλη ευκολία το στρέφουμε εναντίον εκείνων που δεν τους θεωρούμε αρκετά πατριώτες. Δεν… πυροβολούμε πάντα, αλλά τουλάχιστον τους απειλούμε.

Δεν βλέπετε τι δείχνουν οι δημοσκοπήσεις στη βόρειο Ελλάδα, έπειτα από τη Συμφωνία των Πρεσπών; Δεν βλέπετε πώς υποδέχονται διάφοροι πατριώτες τα κυβερνητικά στελέχη που επισκέπτονται την περιοχή;

Ωστόσο, εκτός από αυτές τις «εκδηλώσεις πατριωτισμού», υπάρχουν και άλλοι δείκτες που θα μπορούσε κανείς να λάβει υπόψη του, αν θέλει να δει πραγματικά πόσο αγαπάμε τη χώρα μας.

Διάβαζα πρόσφατα για μια έρευνα που μιλούσε για τις ελληνικές επιχειρήσεις που υπάρχουν στη γειτονική Βουλγαρία, και ειδικότερα για τους τρόπους με τους οποίους αυτές στήνουν την έδρα τους εκεί.

Η έρευνα έγινε για λογαριασμό της εφημερίδας «Το Βήμα» και ανέδειξε πολλά ενδιαφέροντα και αστεία, αν επιτρέπεται να γελά κανείς με τέτοια θέματα, ζητήματα. Αναλύθηκαν στοιχεία για περισσότερες από 12.500 επιχειρήσεις!

Αυτά έδειξαν ότι οι Έλληνες έμποροι και επιχειρηματίες εξακολουθούν να λειτουργούν με τον δοκιμασμένο και πετυχημένο τρόπο με τον οποίο μεγαλούργησαν οικονομικά, από τον καιρό ακόμη της τουρκοκρατίας.

Τότε που δημιούργησαν ελληνικές παροικίες σε όλες τις μεγάλες πόλεις και τους εμπορικούς σταθμούς της Ευρώπης, έχοντας μάλιστα το μονοπώλιο σε πολλές δραστηριότητες, από τις οποίες αποκόμιζαν τεράστια κέρδη.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Των Ελλήνων οι κοινότητες...

Έτσι και τώρα, ο ένας πλάι στον άλλο. Η έρευνα για την οποία σας μιλήσαμε φανέρωσε εξήντα (αρ. 60) διευθύνσεις στις οποίες εδρεύουν περισσότερες από πέντε χιλιάδες (> 5.000) ελληνικές επιχειρήσεις!

Έξι από αυτές τις διευθύνσεις, σε Πετρίτσι, Σαντάνσκι και Σόφια, φιλοξενούν η καθεμιά από διακόσιες εταιρείες και πάνω. Και μιλάμε για κτήρια στα οποία με το ζόρι μπορούν να στεγαστούν καμιά δεκαριά γραφεία.

Τι μας λέει όλο αυτό το αστείο σκηνικό; Ότι στη Βουλγαρία, όπου το να στήσεις μια επιχείρηση είναι ζήτημα ωρών, έχουν βρει τον (φορολογικό) παράδεισό τους πολλοί έλληνες επιχειρηματίες.

«Το 2017, στο μικροσκόπιο της ΑΑΔΕ μπήκαν περίπου 70 επιχειρήσεις από τις οποίες περίπου το 70% είχε ιδρυθεί για να αποφύγουν το υψηλό φορολογικό συντελεστή της Ελλάδας, δηλώνοντας κέρδη μόνο στη Βουλγαρία».

Θυμίζουμε ότι εκεί φορολογούνται με 10% σε αντίθεση με τη χώρα μας, όπου ο αντίστοιχος συντελεστής είναι 29%. Επιπλέον οι επιστροφές φόρου πραγματοποιούνται κάθε τρίμηνο, ενώ ο φόρο μερισμάτων ανέρχεται στο 5%.

Εκεί, έτσι; Όπου, σύμφωνα με σχετικές διαφημίσεις, μπορεί κανείς να δημιουργήσει μια εταιρεία με 450 ευρώ, τα μίνιμουμ εταιρικά κεφάλαια που απαιτούνται είναι ένα (1) ευρώ, ενώ παρέχεται και δωρεάν διεύθυνση.

Καλός ο πατριωτισμός, δεν λέω, όμως το πράγμα σοβαρεύει όταν τον πληρώνει κανείς από την τσέπη του. Εξάλλου, το να έχεις μια εταιρεία στη Βουλγαρία δεν σε εμποδίζει να παίρνεις μέρος στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία!

Άλλο το ένα και άλλο το άλλο!

 Με απόδειξη ή χωρίς;

190213 ΜΑΥΡΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Σήμερα έχουμε νούμερα.

Σκέφτηκα να σας κουράσω λίγο, πάντα τα νούμερα είναι κουραστικά, αλλά να ξεκουραστώ εγώ, αφού θα… αντιγράψω από στοιχεία του ΑΠΕ, τα οποία μάλιστα σκέφτομαι να αφήσω ασχολίαστα.

Ξέρετε γιατί, διότι, μερικές φορές, δεν υπάρχει καλύτερο σχόλιο από το να αφήσεις μια είδηση να μιλήσει μόνη της. Πώς είναι εκείνες οι γελοιογραφίες που έχουν αντί για λεζάντα ένα «χωρίς λόγια»; Κάπως έτσι.

Ξεκινάω, λοιπόν, την ανθολόγηση, αφού περί αυτού πρόκειται, μια και όσα θα ακούσετε στη συνέχεια δεν είναι παρά χαρακτηριστικά δείγματα μιας ευρύτερης συλλογής που μας προσέφεραν οι έλεγχοι. 

Αυτοί, ή κάποιοι από αυτούς, που πραγματοποίησε η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, ΑΑΔΕ, κατά το δεύτερο εξάμηνο της χρονιά που μόλις τελείωσε. Το ΑΠΕ μάλιστα μας πληροφορεί ότι οι έλεγχοι αυτοί ήταν «στοχευμένοι».

Στον νομό Θεσσαλονίκης, σε ιατρό γυναικολόγο προσδιορίστηκε, για τις χρήσεις 2012 έως 2014, προσαύξηση περιουσίας ύψους 1.214.869 ευρώ και σε οδοντίατρο προσδιορίστηκε, για τις χρήσεις 2012 έως 2016, φορολογητέα ύλη από μη υποβολή δηλώσεων φόρου κληρονομιών/δωρεών ύψους 1.250.730 ευρώ.

Σε μέλος δικηγορικής εταιρείας στο νομό Αττικής προσδιορίστηκε, για τις χρήσεις 2012 και 2013, προσαύξηση περιουσίας ύψους 3.030.319 ευρώ, ενώ δικηγόρος στην ευρύτερη περιοχή της Δωδεκανήσου απέκρυψε εισοδήματα ύψους 782.156 ευρώ, για το διάστημα 2012 έως 2017.

Ατομική επιχείρηση ενοικιαζόμενων δωματίων στις Σποράδες δεν εξέδωσε, κατά τις χρήσεις 2015 έως 2018, φορολογικά στοιχεία σε 357 περιπτώσεις και Πρακτορείο ταξιδίων στην Κρήτη δεν απέδωσε φόρο τελών χαρτοσήμου ύψους 404.698 ευρώ, για την περίοδο 2013 έως 2017.

Φυσικό πρόσωπο στο νομό Αττικής, χωρίς έναρξη εργασιών για δραστηριότητα τουριστικού πράκτορα και διοργάνωση συνεδρίων, δεν εξέδωσε φορολογικά στοιχεία σε 859 περιπτώσεις, κατά τις χρήσεις 2008 έως 2015, αποκρύπτοντας εισοδήματα αξίας 1.242.564 ευρώ.

Στο ίδιο φυσικό πρόσωπο προσδιορίστηκε επιπλέον, για τις χρήσεις 2007 έως και 2015, προσαύξηση περιουσίας ύψους 1.416.448 ευρώ συνολικά. Εστιατόριο στο νομό Αχαΐας δεν εξέδωσε 40.646 αποδείξεις λιανικών συναλλαγών, αποκρύπτοντας 328.179 ευρώ, κατά τις χρήσεις 2015 έως 2017.

Σε επιχείρηση εστίασης στο νομό Θεσσαλονίκης διαπιστώθηκε, μετά από επεξεργασία ηλεκτρονικών αρχείων κατά τη χρήση 2018, ότι δεν εκδόθηκαν 10.013 αποδείξεις λιανικών συναλλαγών, αποκρύπτοντας εισοδήματα ύψους 397.115 ευρώ.

Το άλλο πουλάκι:

Έχουν και κάτι δεκαδικά, αλλά το κόβω:

Πρατήριο υγρών καυσίμων στο νομό Βοιωτίας, κατά τις χρήσεις 2012 έως 2017, δεν εξέδωσε ή εξέδωσε ανακριβώς 121 φορολογικά στοιχεία, αποκρύπτοντας εισοδήματα ύψους 355.515 ευρώ, ενώ ένα άλλο στα Επτάνησα απέκρυψε φορολογητέα ύλη ύψους 366.994 ευρώ από μη έκδοση φορολογικών στοιχείων, κατά τις χρήσεις 2014 έως 2016.

Ατομική επιχείρηση παροχής υπηρεσιών αισθητικής στη Θεσσαλία, κατά τις χρήσεις 2017 – 2018, δεν εξέδωσε 967 φορολογικά στοιχεία. Κέντρο αισθητικής στη Θεσσαλία, κατά τις χρήσεις 2017 – 2018, δεν εξέδωσε 1.144 φορολογικά στοιχεία. Κομμωτήριο στη δυτική Μακεδονία, κατά τη χρήση 2017, δεν εξέδωσε 3.666 φορολογικά στοιχεία.

Ατομική επιχείρηση, με αντικείμενο δραστηριότητας την παροχή υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας, στην Αθήνα, κατά τη χρήση 2015, εξέδωσε 115 εικονικά φορολογικά στοιχεία συνολικής καθαρής αξίας 2.313.125 ευρώ.

Τουριστική και κατασκευαστική μονοπρόσωπη ΕΠΕ στον Πειραιά, κατά τις χρήσεις 2012 έως και 2016, εξέδωσε 2.465 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 9.461.206 ευρώ.

Ανώνυμη εταιρεία αντιπροσωπείας τροφίμων και ποτών στο νομό Κορινθίας, κατά τις χρήσεις 2012 έως 2015, έλαβε 44 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 1.656.619 ευρώ.

Ατομική επιχείρηση ειδών υγιεινής, υδραυλικών και οικοδομικών υλικών σε νησί του Αιγαίου, κατά τις χρήσεις 2012 έως 2015, έλαβε 93 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 1.130.600 ευρώ.

Ατομική επιχείρηση στην Αττική, με αντικείμενο δραστηριότητας τις κατασκευές κτιρίων, κατά τη χρήση 2014, έλαβε δυο εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 8.120.435 ευρώ. Παράλληλα, η ίδια επιχείρηση, κατά τις χρήσεις 2014 έως 2016, εξέδωσε 28 εικονικά φορολογικά στοιχεία, συνολικής καθαρής αξίας 375.660 ευρώ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εσείς καταλαβαίνετε;

Εγώ πολλά από αυτά δεν μπορώ ούτε να τα συλλάβω ως έννοιες, περιέχουν όρους που δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνουν, αφήστε που τα συγκεκριμένα νούμερα, εκτός από το να μου προκαλούν πονοκέφαλο, με ζαλίζουν.

Εκείνο που καταλαβαίνω, από αυτές τις περιπτώσεις και πάρα πολλές άλλες που αναφέρονται στο συγκεκριμένο δημοσίευμα του ΑΠΕ, είναι ότι το πάρτι συνεχίζεται σαν να μη μεσολάβησε τίποτε.

Είναι επίσης ότι, για πολλοστή φορά, αισθάνομαι πως δικαιώνονται και το «λεφτά υπάρχουν» και το «μαζί τα φάγαμε», παρά τις επιθέσεις που έχουν δεχτεί και οι δύο αυτές ρήσεις ως υπερβολικές και εκτός πραγματικότητας.

Εκείνο όμως που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι που τέτοιου είδους «ειδήσεις» εξακολουθούν να μας εντυπωσιάζουν, παρ’ όλο που δεν θα έπρεπε. Γιατί με όλους αυτούς που ακούσατε είχαμε αλισβερίσι εμείς.

Εσείς κι εγώ. Για να μην σας πω ότι κάποιοι που αναφέρονται στις συγκεκριμένες περιπτώσεις ΕΙΜΑΣΤΕ εμείς. Επομένως, προς τι η έκπληξη και, ακόμη περισσότερο, η αγανάκτηση που δείχνουμε;

Κανείς δεν πρέπει ούτε να εκπλήσσεται ούτε να θυμώνει κοιτώντας τον εαυτό του στον καθρέφτη.

Ψάχνοντας βρίσκεις!

181206 ΑΠΛΗΡΩΤΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Πρόσεχε!

Υπάρχει μια σοφή συμβουλή που λέει πρόσεχε καλά τι εύχεσαι, γιατί μπορεί να πραγματοποιηθεί. Είναι σοφή επειδή συμπυκνώνει μέσα της ένα μεγάλο μέρος από την καθημερινή σοφία της ζωής μας.

Βασίζεται σε μια αρχή: Είναι αλλιώς τα πράγματα όταν τα βλέπεις από έξω, και αλλάζουν πολύ όταν τα γνωρίσεις από μέσα, όταν τα ζήσεις από κοντά. Τότε μπορεί να αλλάξεις γνώμη γι’ αυτά, αλλά ίσως είναι αργά.

Τα παραδείγματα πολλά. Από το να σταθείς τυχερός και να σου πέσουν ξαφνικά πολλά λεφτά, μέχρι να σπουδάσεις εκείνο που ονειρευόσουν, ή να παντρευτείς (να νυμφευθείς) τον άνθρωπο χωρίς τον οποίο σου ήταν αδύνατον να ζήσεις…

Θα έχετε ακούσει για τη μοίρα των ανθρώπων που έτυχαν πραγματικά πολλά λεφτά. Λένε ότι οι περισσότεροι δεν είχαν τη συνέχεια που φαντάζονταν, ούτε εκείνη που θα περιμέναμε εμείς. Η ζωή τους άλλαξε πολύ, όχι όμως προς το καλύτερο.

Σκεφθείτε ακόμη πως οι ευχές και τα όνειρα αλλάζουν, ανάλογα… με την εποχή. Κάποτε θεωρούνταν ανέλπιστη τύχη να πεθάνει κάποιος συγγενείς σου και να σου αφήσει μια μεγάλη ακίνητη περιουσία.

Σήμερα μπορεί αυτό να αποδειχθεί σωστή κατάρα. Έτσι βλέπουμε ότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που αποποιούνται αυτού του είδους τις κληρονομιές, επειδή, όχι μόνο δεν θα τους αποφέρουν κέρδος, αλλά δεν μπορούν να ανταποκριθούν και στις δαπάνες τους.

Είπαμε και για τις σπουδές. Δεν είναι λίγα τα παιδιά που ενθουσιάζονται από την επιτυχία τους στη σχολή της πρώτης προτίμησής τους, για να διαπιστώσουν, πολύ γρήγορα, ότι δεν ήταν εκείνο που είχαν κατά του.

Όσο για τον γάμο με τον άνθρωπο της ζωής μας… αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στους απίστευτους πλέον αριθμούς των διαζυγίων, και ειδικά εκείνων που γίνονται σε συντομότατο διάστημα μετά τον γάμο.

Από τους οποίους γάμους μένουν τα τεράστια έξοδα για το γλέντι -όχι ένα, πολλά γλέντια- και οι τεράστιες σαν αναγεννησιακοί πίνακες φωτογραφίες σε εξωτικά μέρη, με τους νεόνυμφους σε τρυφερά ενσταντανέ.

Θα μπορούσε να αναφέρει κανείς και άλλα πολλά παραδείγματα της καθημερινότητας, όπου πράγματι βρίσκει εφαρμογή αυτή η συμβουλή. Την οποία όμως σήμερα θα παραφράσουμε, για το καλό της συζήτησης.

Το άλλο πουλάκι:

Πρόσεξε για τι αγωνίζεσαι!

Διότι μπορεί και να το πετύχεις. Κι αν δεν το πετύχεις με τον αγώνα σου, μπορεί να το φέρει η ζωή, ή η Ιστορία, και να το ακουμπήσουν μπροστά στα πόδια σου και τότε να διαπιστώσεις ότι δεν ήταν όπως το φανταζόσουν.

Θυμόσαστε το «κίνημα δεν πληρώνω»; Ήρθε, φούντωσε και έσβησε ξαφνικά (κατ’ άλλους όχι και τόσο, αφού θεωρούν ότι το σβήσιμο συνδέθηκε με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία) και άφησε πίσω του…

Αλήθεια, τι άφησε πίσω του; Πέρα, εννοείται, από κάτι αφελείς που πιάστηκαν να μην πληρώνουν λίγα μικροποσά και τώρα έχουν μπλεξίματα με τη δικαιοσύνη και το κράτος, που τους ζητάνε πολλαπλάσια.

Λοιπόν το «κίνημα» αυτό δικαιώθηκε, και σήμερα βρίσκεται σε τέτοια άνθηση που ούτε ο πλέον αισιόδοξος οπαδός του, των αθώων εκείνων ημερών του αντιμνημονιακού αγώνα, μπορούσε να φανταστεί.

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, ο συνολικός αριθμός των φυσικών και νομικών προσώπων που έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο, δηλαδή που «δεν πληρώνουν» ανέρχεται σε 4.312.395!

Στα τέλη του Σεπτεμβρίου έτσι; Διότι, σήμερα που μιλάμε, μπορεί να έχει μεγαλώσει και άλλο, αφού, μόνο τον μήνα Σεπτέμβριο, προστέθηκαν στους προϋπάρχοντες καμιά πεντακοσαριά χιλιάδες νέοι οφειλέτες.

Πολλοί από αυτούς δεν πήγαν να πληρώσουν τον ΕΝΦΙΑ αλλά και άλλες ληξιπρόθεσμε οφειλές τους προς το Δημόσιο, μετατρέποντας έτσι το όνειρο του κάθε αγωνιστή του κινήματος «δεν πληρώνω» σε πραγματικό εφιάλτη.

Όχι μόνο για το κακό κράτος, για την εξουσία, για το κεφάλαιο, ή για όποιον άλλο είχε ως στόχο το μαχητικό εκείνο «κίνημα» των λίγων εκατοντάδων αγανακτισμένων πολιτών, αλλά για όλους μας˙ και για τα ίδια τα μέλη του «κινήματος».

Φαίνεται πως ήταν τόσο δίκαιο που… έγινε πράξη. Και τώρα ο ένας στου δύο Έλληνες χρωστάει στο κράτος, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την ελληνική οικονομία συνολικά και τον καθένα από μας ατομικά.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιοι πληρώνουν;

Είμαστε κοντά δέκα εκατομμύρια, αν εξαιρέσουμε όμως τον μη ενεργό οικονομικά πληθυσμό, τότε το τεράστιο νούμερο των οφειλετών δείχνει ότι στο κράτος χρωστά η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών του.

Άλλοι επειδή πραγματικά αδυνατούν να πληρώσουν τα χρέη τους, άλλοι επειδή βάζουν άλλου είδους προτεραιότητες και ξοδεύουν τα χρήματά τους διαφορετικά και άλλοι επειδή είναι συστηματικοί μπαταχτσήδες.

Είναι μια μεγάλη συζήτηση το τι σημαίνει «δεν μπορώ να ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις μου προς το κράτος», το οποίο (εννοείται ότι) επικαλούνται όλοι οι οφειλέτες. Τι συμβαίνει, δηλαδή, όταν ο άλλος δεν αποδίδει τον ΦΠΑ;

Τον οποίο έχει εισπράξει από τους πελάτες του, έτσι; Τι συμβαίνει όταν βλέπεις ανθρώπους να διάγουν έναν πολυτελή βίο, τη στιγμή που ψάχνουν να ενταχθούν σε κάθε ευνοϊκή ρύθμιση που υπάρχει για οφειλέτες;

Κυρίως όμως τι σημαίνει, για όσους είναι συνεπείς, το γεγονός ότι το φαινόμενο -πλέον, και όχι κίνημα- «δεν πληρώνω» γενικεύεται τόσο που τους οδηγεί στη σκέψη μήπως είναι κορόιδα που εξακολουθούν να ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους.

Και αυτό είναι η μεγαλύτερη ζημιά για τον συλλογικό μας βίο.

181114 ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δεν είναι λίγα λεφτά!

Μιλάμε για πάνω από δύο δισεκατομμύρια. Για την ακρίβεια κάτι περισσότερο από 2,27 δις. ευρώ, τα οποία μπήκαν στα ταμεία του κράτους˙ και αυτό είναι καλό για όλους μας, περισσότερο όμως για εκείνους που τα έδωσαν!

Σας φαίνεται παράξενο; Είναι, λίγο. Πώς είναι δυνατόν να δίνεις χρήματα και αυτό να θεωρείται καλό για σένα; Χρήματα στο κράτος, έτσι; Όχι σε καμιά φιλανθρωπία, που την κάνεις για να σώσεις την ψυχή σου.

Για να λυθεί το μυστήριο και να σας φύγει η απορία, πρέπει να πούμε ότι τα χρήματα αυτά δόθηκαν για την νομιμοποίηση αυθαιρέτων. Τώρα νομίζω ότι κάπως εξηγείται όλο το προηγούμενο μυστήριο. Έτσι;

Κάπως, όχι τελείως. Γι’ αυτό, ας αρχίσουμε «να ξετυλίγουμε σιγά σιγά το κουβάρι των αποκαλύψεων», όπως λένε και σε εκείνες τις εκπομπές που σου βγάζουν την ψυχή μέχρι να σου πουν κάτι που να μην το γνωρίζεις ήδη.

Το ποσό μπορεί να είναι μεγάλο, δεν δόθηκε όμως εφάπαξ, ούτε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, αλλά στη διάρκεια οκτώ ετών. Από τότε, δηλαδή, περίπου που βρισκόμαστε σε κρίση, αν σας λέει κάτι αυτό.

Ένα δεύτερο στοιχείο είναι ότι δόθηκε από πολλούς, πάρα πολλούς… αυθαιρετούχους, για να χρησιμοποιήσω κι έναν μπακαλιάρο, μια και βρισκόμαστε, όπως είπαμε, σε κλίμα τηλεοπτικών εκπομπών ποιότητος.

1.132.809! τόσοι είναι οι ιδιοκτήτες αυθαιρέτων, οι οποίοι, εκμεταλλευόμενοι τους αλλεπάλληλους νόμους και τις ευνοϊκές διατάξεις, έσπευσαν να το δηλώσουν για να το σώσουν, δίνοντας βεβαίως και το κατιτίς τους.

Κυριολεκτικά, όμως! Διότι, αν κάνετε τη διαίρεση -αφήστε μην την κάνετε, την έκανα εγώ- βρίσκουμε ότι από το μεγάλο αυτό ποσόν που προαναφέραμε, αντιστοιχούν, κατά μέσο όρο, περίπου δυο χιλιάρικα σε κάθε αυθαιρετούχο.

Δηλαδή τίποτε! Μπροστά στο πόσο κοστίζει να είσαι νόμιμος, συμφέρει να αυθαιρετήσεις και να περιμένεις να περάσει το επόμενο… νομοσχέδιο, που θα σου δίνει το δικαίωμα να κρατήσεις το ακίνητό σου με τη βούλα του νόμου.

Σκεφθείτε ότι μόνο μέσα στον Οκτώβριο, στο σύνολο των αυθαιρέτων των οποίων οι ιδιοκτήτες πληρώνουν για να τα νομιμοποιήσουν, προστέθηκαν ακόμη εξήντα χιλιάδες τέτοια. Φοβήθηκαν, λέτε, τις κατεδαφίσεις;

Το άλλο πουλάκι:

Ποιος φοβάται τα φαντάσματα;

Ρωτάω γιατί διαβάζω πως, έτσι που εξελίσσονται τα πράγματα, οι κατεδαφίσεις για τις οποίες ακούσαμε τόσα πολλά μετά τις φωτιές στο Μάτι μοιάζουν με έναν μπαμπούλα, από εκείνους που τρομάζουν τα παιδάκια.

Που προσπαθούν να τα τρομάξουν, έτσι; Για να είμαστε εξηγημένοι. Διότι άλλο τρομάζω και άλλο έχω την πρόθεση να το κάνω. Κοιτάξτε τώρα, για παράδειγμα, με τι… τεράστια βήματα προχωράει αυτός ο μπαμπούλας. Διαβάζω στον τύπο τις δηλώσεις ενός στελέχους της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής:

«Όταν, μετά την καταστροφική πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΝ (υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας) πήρε την απόφαση να ξεκινήσει άμεσα και γρήγορα κατεδαφίσεις – ανεξάρτητα από εκείνες των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων – δεν ήξερε σε τι μονοπάτια έμπαινε.

Έλεγαν ότι οι κατεδαφίσεις μπορούν να γίνουν σε σύντομο διάστημα. Θέμα ημερών ή το πολύ λίγων εβδομάδων. Είχαμε κληθεί τότε στο υπουργείο, αλλά και στο Μαξίμου, όπου τους εξηγήσαμε ότι οι διαδικασίες – νομικές, διαδικαστικές κ.λπ. – είναι ιδιαιτέρως χρονοβόρες και δύσκολες.

Μας αντιμετώπισαν με δυσπιστία, σαν να μπλοκάραμε εμείς τις κατεδαφίσεις. Θεωρούσαν ότι με μια αλλαγή του θεσμικού πλαισίου, όλα θα βελτιώνονταν. Δυστυχώς δικαιωθήκαμε. Τρεις μήνες μετά, το ΥΠΕΝ μόλις ξεκίνησε τη δεύτερη κατεδάφιση σε προβλήτα στο Μαύρο Λιθάρι Αναβύσσου».

Ο λόγος βέβαια των καθυστερήσεων δεν είναι μόνο οι χρονοβόρες διαδικασίες, αλλά και το γεγονός ότι κάποια από τα αυθαίρετα δεν μοιάζουν καθόλου με κάτι… παράγκες που έχουμε δει κατά καιρούς να γκρεμίζονται.

Το πρώτο αυθαίρετο που πήγαν να κατεδαφίσουν τα συνεργεία ήταν κυριολεκτικά ένα «φρούριο». Περιβάλλονταν από τοίχο μήκους διακοσίων μέτρων και ύψους… πέντε! Το έβλεπες και έλεγες πως πρόκειται μάλλον για μοναστήρι.

Μη γελάτε· τα μοναστήρια μάς έχουν συνηθίσει σε τέτοιες θηριώδεις κατασκευές που, στον καιρό των πειρατών, είχαν νόημα, γιατί προστάτευαν τους μοναχούς από τις επιδρομές τους. Σήμερα όμως κατασκευάζονται μόνο… «προς δόξαν Κυρίου»!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είδατε;

Ξεκινήσαμε να μιλάμε για τα αυθαίρετα και τις προσπάθειες που γίνονται προκειμένου να γκρεμιστούν κάποια από αυτά και φτάσαμε να μιλάμε για μοναστήρια. Ας επιστρέψουμε στο θέμα μας.

Ξέρετε ότι, για να υπάρχει ένας στοιχειώδης έλεγχος της αυθαίρετης δόμησης, προβλέπεται η λειτουργία 14 Περιφερειακών και 74 Τοπικών Παρατηρητηρίων; Δηλαδή… καλά κρασιά! Δεν το λέω εγώ.

«Πώς θα λειτουργήσουν τα Παρατηρητήρια; Για να ξεκινήσουν πρέπει να υπάρχει μια ηλεκτρονική πλατφόρμα στην οποία θα είχαν όλοι πρόσβαση, ένα κοινό πρωτόκολλο για τη λειτουργία τους, θα έπρεπε να είχαν γίνει οι 250 νέες προσλήψεις για τη στελέχωσή τους, που είχε προαναγγελθεί.

Εμείς δεν έχουμε ούτε προσωπικό ούτε εμπειρία, ούτε υλικοτεχνική υποδομή για να τα στηρίξουμε. Ούτε ξέρω πότε και αν θα λειτουργήσουν» σημειώνει ο περιφερειάρχης Θεσσαλίας και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας κ. Κωνσταντίνος Αγοραστός.

Δεν είναι όμως όλα μαύρα. Κάποιοι αυθαιρετούχοι το παίρνουν απόφαση και ξεκινούν να γκρεμίζουν μόνοι τους, επειδή τα έξοδα που θα κάνουν (γνωστοί εργολάβοι, μαύρες αμοιβές κ.λπ.) είναι πολύ μικρότερα από όσα θα τους καταλογίσει η πολιτεία, αν αναλάβει εκείνη το γκρέμισμα.

Κάτι είναι κι αυτό. Μόνο που τότε δεν εμφανίζονται εντελώς απρόσμενα τα κανάλια!

 Ρίχ’ το!

180517 ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑΤΩΔΕΣ

Το ένα πουλάκι:

«Πάμε για ένα τσίπουρο;»

Είναι μια ερώτηση που την ακούμε συχνά στην πατρίδα μας, όπως ακούμε και την αντίστοιχη πρόσκληση για ένα «ουζάκι». Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτά τα δυο τα… πίνουμε αδιακρίτως˙ και θα εξηγήσω τι εννοώ.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, μπορεί να είναι και τακτικοί πότες, οι οποίοι δεν γνωρίζουν ποια ακριβώς είναι η διαφορά του τσίπουρου από το ούζο. Μπορεί να λένε το ένα και να εννοούν το άλλο.

Υπάρχουν άλλοι που δεν μπορούν να τα ξεχωρίσουν ούτε όταν τα πιουν˙ αφήστε που δεν έχουν και ιδιαίτερη προτίμηση. Μπορούν να παραγγείλουν ούζο, να τους φέρουν τσίπουρο και να μην  τους ενοχλήσει καθόλου.

Αν το καταλάβουν! Υπάρχουν όμως και οι «μερακλήδες», κυρίως εκείνοι που θεωρούν τον εαυτό τους τέτοιο και του έχουν απονείμει τον τίτλο χωρίς να ρωτήσουν κανένα. Αυτοί προτιμούν τσίπουρο, γιατί… ξέρουν!

Ξέρουν ότι είναι «καθαρό», ότι είναι «γνήσιο», πιθανότατα γνωρίζουν και τον παραγωγό που τον εμπιστεύονται τυφλά, αφήστε που μπορεί να τους έχει καλέσει και στο «καζάνι», οπότε αισθάνονται λίγο παραγωγοί και οι ίδιοι.

Καθαρό και γνήσιο σε αντίθεση με το ούζο, που το θεωρούν «χημικό», άρα ύποπτο και πιθανώς επικίνδυνο για την υγεία ποτό. Περιττό να πω ότι, σε κάθε περίπτωση, θεωρούν αμφότερα τα ελληνικά ποτά ανώτερα των ξένων.

Επιτρέψτε μου να πω ότι… ξέρουν την τύφλα τους. Ένα τσίπουρο μπορεί να είναι εξαιρετικό όπως και απαράδεκτο˙ το ίδιο και το ούζο. Το καθένα, όπως θα έλεγε και ο Μπαμπατζιμόπουλος, έχει τη χάρη του.

Έχει την ώρα ή την ατμόσφαιρά του, απαιτεί τους αντίστοιχους μεζέδες και, φυσικά, καλή παρέα. Από εκεί και πέρα είναι θέμα γούστου ή προτίμησης. Για τα οποία όμως απαιτείται και κάποια γνώση.

Νομίζω ότι εδώ, στη Δράμα, ελάχιστη γνώση έχουμε γύρω από αυτά τα πράγματα. Δεν είναι τυχαίο ότι, όσες φορές προσπάθησε κάποιος να ανοίξει ένα πραγματικό ουζερί, πολύ γρήγορα το… χάλασε.

Το άλλο πουλάκι:

Ουζερί ή τσιπουράδικο;

Δεν ξέρω ποιο είναι πιο σωστό. Πληροφοριακά σας λέω ότι στον Βόλο, την πατρίδα των… τσιπουράδικων, όλα τα παλιά και αυθεντικά τέτοια λέγονται ουζερί. Τον ίδιο όρο χρησιμοποιούν και οι παλιοί Βολιώτες.

Πηγαίνουν στα ουζερί και παραγγέλνουν τσίπουρα, χωρίς τίποτε άλλο. Ο καταστηματάρχης ξέρει με τι μεζέδες θα τα συνοδέψει, διαφορετικούς με κάθε νέα παραγγελία, έτσι που να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον των πελατών.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στη Δράμα, όπου οι «μερακλήδες» που λέγαμε πριν πηγαίνουν για τσίπουρο και παραγγέλνουν μαζί παντσέτες, τηγανητές πατάτες και χωριάτικη. Γι’ αυτό κανένα ουζερί δεν… αντέχει να μείνει τέτοιο.

Κοιτάξτε τώρα κάτι παράξενο. Αυτή την άγνοια πολλών πατριωτών μας, την αδυναμία τους να διακρίνουν το ούζο από το τσίπουρο, πάμε να την… πουλήσουμε και στους Ευρωπαίους που μας καλούν σε απολογία.

Διότι θέλουμε κάτι που καταφέραμε με το ούζο, ένα φορολογικό ευεργέτημα, να το επεκτείνουμε και στο τσίπουρο, αφού, όπως είπαμε, για τους περισσότερους Έλληνες είναι το ίδιο και παραγγέλνουν το ένα αντί του άλλου.

Οι Ευρωπαίοι όμως γνωρίζουν. Γνωρίζουν από κανονισμούς και νομοθετήματα, οπότε έρχονται και σου λένε: Τι είπαμε για το ούζο; «Σύμμειξη αλκοολών που έχουν αρωματιστεί με απόσταξη ή διαβροχή…

Έχουν αρωματιστεί με σπόρους άνισου και ενδεχόμενα μάραθου, μαστίχα και άλλους αρωματικούς σπόρους φυτά και καρπούς». Αυτό το προϊόν καταφέραμε να δικαιούται, κατ’ εξαίρεση, μειωμένο ΕΦΚ.

Δηλαδή Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης. Τον οποίο όμως εμείς επεκτείναμε αυθαίρετα και στο τσίπουρο, αφού «τι Γιάννης, τι Γιαννάκης». Δεν είναι όμως καθόλου το ίδιο. Το τσίπουρο προέρχεται από «απόσταγμα στέμφυλων σταφυλής».

Αυτό, για τους αυστηρούς με τέτοια πράγματα Ευρωπαίους σημαίνει ότι πρέπει να φορολογείται όπως όλα τα άλλα αποστάγματα που παράγονται ανά την Ευρώπη. Πράγμα που πρακτικά σημαίνει μεγάλο ΕΦΚ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εδώ εμπλέκεται και το κρασί.

Το οποίο φορολογήθηκε, προσωρινά, όπως λένε στην κυβέρνηση, με υψηλό φόρο, μέτρο που απέφερε ελάχιστα ή καθόλου έσοδα, αφού πολλοί παραγωγοί άρχισαν να το διακινούν στην μαύρη αγορά.

Τώρα λέει η κυβέρνηση ότι θα μειώσει τον φόρο, αλλά θα τον αυξήσει στο τσίπουρο, μέσα στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών κανόνων που λέγαμε πριν. Το θέμα εδώ είναι τι θα γίνει και με τους… διήμερους.

Δηλαδή τους μικρούς παραγωγούς που παράγουν τσίπουρο για τον εαυτό τους (υποτίθεται) το διακινούν από χέρι σε χέρι και πληρώνουν σήμερα φόρο μόνο 57 λεπτά, αντί των 12,5 ευρώ (ανά άνυδρο λίτρο) που δίνουν οι επαγγελματίες.

Τώρα, αν όλα αυτά εξισωθούν με τα αντίστοιχα ποτά, το ουίσκι, τη βότκα, το τζιν, ο φόρος αυτός πρέπει να πάει στα 25 ευρώ. Η υπόθεση βρίσκεται στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια και μαντέψτε ποιο είναι το επιχείρημα της δικής μας πλευράς.

Το ότι οι Έλληνες μερακλήδες καταναλώνουμε το ούζο και το τσίπουρο με τον ίδιο ακριβώς τρόπο˙ μπορούμε να παραγγείλουμε το ένα και να μας φέρουν το άλλο, χωρίς να υπάρχει πρόβλημα.

Νομίζω πως στη φαρέτρα των ελλήνων δικηγόρων του υπουργείου πρέπει να μπει και το επιχείρημα που σας είπα πριν, ότι τα καλά και πιο παλιά τσιπουράδικα στον Βόλο λέγονται ουζερί.

Τότε ίσως τους πείσουμε.

 Χύμα τέλος!

180228 ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Δύσκολη δουλειά!

Μπορεί να μην φαίνεται, όμως δεν είναι κάτι απλό. Θυμηθείτε το αυτό, για να μην λέτε μετά κι εσείς ότι δεν γνωρίζατε ή δεν μπορούσατε να υπολογίσετε τις δυσκολίες και τα απρόοπτα. Όπως υπουργός κύριος Τσακαλώτος.

Και πρώτα πρώτα πρέπει να ξέρετε ότι για μια δουλειά που δεν την έχεις κάνει ο ίδιος δεν μπορεί να έχεις άποψη αν είναι εύκολη ή δύσκολη. Όταν θα καταπιαστείς μαζί της, τότε μπορείς να μιλήσεις.

Διότι, συνήθως, έτσι ενεργούμε. Βλέπουμε τους άλλους να κάνουν κάτι, και να το κάνουν με τέτοια φυσικότητα, που πιστεύουμε ότι είναι πολύ απλό και εύκολο. Δεν σκεφτόμαστε όμως τι έχουν τραβήξει για να φτάσουν σε τέτοιο σημείο…

Σου λέει ο άλλος. Ο Τσακαλώτος, ντε. Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι το μάζεμα… των φόρων. Θα νομοθετήσουμε εκεί πόσο πρέπει να πληρώνει ο καθένας, θα ορίσουμε τις ημερομηνίες, θα βάλουμε και ηλεκτρονικούς τρόπους συναλλαγής…

Και αμέσως θα ξεκινήσουν οι πολίτες, με το χαμόγελο στα χείλη, να πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους και τα ταμεία του κράτους να γεμίζουν. Τόσο απλά. Αφήστε που υπήρχε και η αντίληψη…

Εκείνη η παλιά, που έλεγε ότι, μόλις συνειδητοποιήσουν οι πολίτες ότι το φορολογικό σύστημα είναι έργο μιας αριστερής κυβέρνησης, μόλις δουν τη δίκαιη κατανομή των βαρών και μόλις αντιληφθούν ότι τα λεφτά που πληρώνουν γίνονται έργα…

Δεν!

Μετά από τρία χρόνια, άρχισαν να συνειδητοποιούν στην κυβέρνηση ότι το σύστημα αυτό δεν δουλεύει όπως το είχαν σχεδιάσει. Μιλάμε για άλλη μια αυταπάτη; Δεν ξέρω, ακούστε τη δήλωση του υπουργού και ελάτε να τη σχολιάσουμε:

«Θα ξεκινήσω προσπαθώντας να είμαι απολύτως έντιμος και ειλικρινής: Η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής ή φοροαποφυγής, η καταπολέμηση, για παράδειγμα, της λαθρεμπορίας πετρελαίου ή καπνικών προϊόντων ήταν πολύ πιο δύσκολη τελικά απ’ ό,τι εμείς, ως Αριστερά, πιστεύαμε πως θα ήταν». 

Είστε έτοιμοι; Ξεκινάμε.

Τι συμπέρασμα βγάζετε όταν ένας υπουργός αρχίζει μια δήλωσή του με τη φράση «θα προσπαθήσω να είμαι απολύτως έντιμος και ειλικρινής»;

Το άλλο πουλάκι:

Δεν είναι αυτό το θέμα μας!

Το θέμα είναι ότι εμείς, «ως Αριστερά», κάναμε για άλλη μια φορά το ίδιο λάθος. Το οποίο επαναλαμβάνουμε με εμμονικό τρόπο, από την πρώτη μέρα που προσπαθήσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο· ή ένα μέρος του.

Ποιο είναι αυτό το λάθος; Δεν υπολογίζουμε ότι ο σοσιαλισμός που θέλουμε να οικοδομήσουμε θα οικοδομηθεί από… ανθρώπους και όχι από αγγέλους. Και πως οι άνθρωποι αυτοί έχουν όλα τα πάθη και τις αδυναμίες που κουβαλάει το γένος τους.

Πιστέψαμε, εμείς, «ως Αριστερά», ότι αν αλλάξουμε τις σχέσεις παραγωγής, αν καταργήσουμε την ιδιοκτησία, αν πάψουν να υπάρχουν έθνη, οι άνθρωποι δεν θα έχουν κανέναν λόγο να είναι εγωιστές και ανταγωνιστικοί.

Οι αλλαγές αυτές θα επιτρέψουν να αναδυθούν όλα τα ευγενή στοιχεία που κρύβουν μέσα τους, τα οποία είναι ο καπιταλισμός που δεν επιτρέπει να εκδηλωθούν. Οι ίδιοι άνθρωποι, σε ένα διαφορετικό περιβάλλον, θα συμπεριφερθούν πολύ διαφορετικά.

Και τότε δεν θα έχουν λόγο ύπαρξης ούτε οι αστυνομίες, ούτε τα δικαστήρια, ούτε οι φυλακές, αφού θα ζούμε όλοι σε έναν όμορφο κόσμο ηθικό, αγγελικά πλασμένο. Αυτό πιστέψαμε, «ως Αριστερά». Και πέσαμε έξω!

Και καλά, αυτό να το πιστεύουν οι βορειοευρωπαίοι θεμελιωτές των θεωριών του σοσιαλισμού, αλλά να το πιστεύουμε κι εμείς, τα εγγόνια του Θουκυδίδη, είναι σφάλμα μέγα. Διότι εμείς έπρεπε να ξέρουμε.

Έπρεπε να ξέρουμε ότι ο άνθρωπος κινείται από τρεις κινητήριες δυνάμεις που άλλοτε δρουν χωριστά και άλλοτε συγχρόνως· είναι όμως πάντοτε παρούσες. Πρόκειται για τη φιλοδοξία, τον φόβο και το συμφέρον (τιμή, δέος και ωφέλεια, τις λέει ο Θουκυδίδης).

Βέβαια, για να μην είμαστε απόλυτοι, και για να θυμηθούμε τον σημαντικότατο ερευνητή αυτών των θεμάτων, τον Θοδωρή Ζιάκα, υπάρχουν και άλλες κινητήριες δυνάμεις, οι οποίες όμως, σε αντίθεση με τις πρώτες, ενεργούν περιστασιακά.

Είναι η αρετή, η ροπή προς το ιδανικό, η αυθυπέρβαση και η θυσιαστική τάση, η αφοσίωση σε υπερατομικά ιδανικά, δυνάμεις που επίσης παίζουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ανθρώπινης ιστορίας.

Όταν έχουν το πάνω χέρι, βλέπουμε τις ανθρώπινες κοινωνίες να… σηκώνουν κεφάλι, να προσπαθούν να ξεφύγουν από τον κύκλο της βίας και της καταστροφής, στον οποίο κινούνται συνήθως, και να δημιουργούν πολιτισμό.

Δυστυχώς, οι δυνάμεις αυτές δεν επικρατούν για πολύ. «Ρυθμίζουν» μόνο για κάποιο διάστημα τη λειτουργία των παθών, δηλαδή του φόβου, της φιλοδοξίας και του συμφέροντος, και μάλιστα όχι πάντα το ίδιο αποτελεσματικά.

Απόδειξη του τρόπου με τον οποίο μπορεί να λειτουργούν είναι το γεγονός ότι στο όνομά τους έχουν πραγματοποιηθεί όλοι οι πόλεμοι και οι μεγαλύτερες καταστροφές της σύγχρονης (νεωτερικής) εποχής. Έγιναν για κάποιο ιδανικό!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Έπρεπε να τα ξέρουμε αυτά.

Όμως εμείς, «ως Αριστερά», μάθαμε να ζούμε με τις αυταπάτες, τις ιδεοληψίες και τα αφελή σχήματα, μέσα στα οποία μεγαλώσαμε. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο άλλος θα πληρώσει τους φόρους του κινούμενος από μια αυτό-θυσιαστική διάθεση, «για το καλό του συνόλου».

Είδαμε όμως ότι αυτό είναι περισσότερο δύσκολο από όσο περιμέναμε. Τουλάχιστον θα έχουμε την τιμιότητα να πούμε ότι και οι προηγούμενοι αντιμετώπισαν το ίδιο πρόβλημα και δεν ήταν ανίκανοι όπως τους κατηγορούσαμε;

 Και Τελώνες και Φαρισαίοι!

171123 ΕΞΩΧΩΡΙΟΝ

Το ένα πουλάκι:

Εύκολη απάντηση!

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια απάντηση – πασπαρτού, που ταιριάζει σε πολλές περιπτώσεις. Και γιατί γίνεται αυτό, παρακαλώ; Διότι αυτή είναι η φύση των ανθρώπων˙ οι άνθρωποι δεν είμαστε καλοί -προσπαθούμε να γίνουμε τέτοιοι.

Και, συνήθως δεν τα καταφέρνουμε. Αν θέλουμε να ρίξουμε κάπου το φταίξιμο γι’ αυτό, θα πρέπει να αναλογιστούμε τα χιλιάδες χρόνια που ζήσαμε σαν αγρίμια, σκοτώνοντας και αρπάζοντας ό,τι μας γυάλιζε…

Έπειτα αρχίσαμε σιγά σιγά να δημιουργούμε πολιτισμό. Δηλαδή κάτι που θα μπορούσε να εξημερώσει κάπως το αγρίμι που υπήρχε μέσα μας. Μην ξεχνάτε ότι σ’ αυτό αποβλέπουν όλοι οι θεσμοί που έχουμε δημιουργήσει.

Από τη νομοθεσία και την εκπαίδευση, μέχρι τη θρησκεία και τον αθλητισμό, όλα έχουν ως στόχο είτε να μας κάνουν (καλύτερους) ανθρώπους, είτε να εκτονώσουν με άλλο τρόπο τη βίαιη παρόρμηση που εξακολουθεί να ζει μέσα μας.

Ο Κόνραντ Λόρεντζ, στο σημαντικό βιβλίο του «Ηθολογία», προσπαθεί να ερμηνεύσει συμπεριφορές των ζώων, ενώ, προς το τέλος κάθε κεφαλαίου, προεκτείνει τα συμπεράσματά του και στην ανθρώπινη κοινωνία.

Εκεί «δείχνει» πως σε πολλές περιπτώσεις έχουμε αντίστοιχες με των ζώων συμπεριφορές, οι οποίες όμως διαφοροποιούνται από το γεγονός ότι έχουμε υποστεί μια… επεξεργασία, μέσω του πολιτισμού και της λογικής που επίσης καθοδηγείται από αυτόν.

Η απάντηση - πασπαρτού, λοιπόν, είναι «επειδή μπορούν» και σκεφθείτε σε πόσα ερωτήματα ταιριάζει. Ερωτήματα που είναι τού τύπου «γιατί ορισμένοι άνθρωποι φέρονται έτσι». Το κάνουν, απλούστατα, επειδή μπορούν.

Και, αν σε εμάς φαίνεται ακατανόητη αυτή τους η συμπεριφορά είναι ίσως επειδή δεν μας δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να πράξουμε το ίδιο. Μάλιστα συχνά κάνουμε κάτι ανάλογο, σε μικρότερη κλίμακα, όμως… αυτό δεν μετράει.

Εμείς είμαστε υπεράνω, επειδή όμως… δεν μπορούμε. Εμείς κατακρίνουμε, γιατί δεν «αξιωθήκαμε» να κάνουμε ό,τι και οι άλλοι. Εμείς μπορεί να κάνουμε ό,τι είναι στα μέτρα μας, όμως αυτό δεν είναι τίποτε μπροστά στα μεγάλα μεγέθη των άλλων.

Ήρθε η ώρα όμως να μην σας κρατάμε άλλο σε αγωνία (λέμε, τώρα) και να θέσουμε το ερώτημα στο οποίο δώσαμε ήδη την απάντηση. Ανορθόδοξη μέθοδος προσέγγισης, είδαμε όμως και τα χαΐρια με την ορθοδοξία.

Το άλλο πουλάκι:

Γιατί τα πάνε στους… Παραδείσους;

Καταλάβατε τι εννοώ. Μιλάω (με μια μεγάλη δόση ζήλειας που στάζει φαρμάκι) για όλους εκείνους που κερδίζουν τεράστια ποσά και τα φυγαδεύουν σε εξωτικούς προορισμούς, όπου καλοπερνάνε μακριά από τα μάτια της εφορίας. Τα ποσά.

Γιατί το κάνουν;

Μα, την απάντηση τη δώσαμε ήδη. Επειδή μπορούν! Και, φυσικά, το προχωρήσαμε παραπέρα. Εμείς, εσείς κι εγώ, τι θα κάναμε στη θέση τους; Για να μην μιλάμε θεωρητικά, ας φέρουμε το ερώτημα στα μέτρα μας.

Τι κάνουμε με τα χρήματα που κερδίζουμε; Τα εμφανίζουμε όλα και πληρώνουμε στο κράτος ακριβώς το ποσό που αναλογεί; Κάποιοι μπορεί να το κάνουν κι αυτό. Ξέρετε ποιοι; Όσοι δεν μπορούν να το αποφύγουν!

Όλοι οι υπόλοιποι προσπαθούν να κρύψουν μέρος από τα εισοδήματά τους και μάλιστα δεν αισθάνονται καμιά ενοχή γι’ αυτό. Ίσως κάποιον φόβο, ενοχή όμως σε καμιά περίπτωση. ιδίως τα τελευταία χρόνια.

Ιδίως, γιατί τώρα έχουν και ένα… αριθμητικό επιχείρημα: «Αν τα δηλώσω όλα, δεν μου μένει τίποτε για να ζήσω». Το ίδιο επιχείρημα βέβαια, αντιστραμμένο, ακούγεται και από κυβερνητικά χείλη.

Εμείς, λένε, βάζουμε υψηλούς φόρους, γιατί κανένας δεν δηλώνει όλα τα χρήματα που κερδίζει. Έτσι, παρ’ όλο όλοι που κρύβουν ένα μέρος, εκείνο που φορολογείται να αποδίδει τελικά τόσα που να φτάνουν για τις στοιχειώδεις ανάγκες του κράτους.

Βέβαια, «τι είναι αυτά που δεν δηλώνουμε εμείς, μπροστά στα εκατομμύρια που έχουν φυγαδεύσει οι άλλοι σε φορολογικούς παραδείσους;» Και, για του λόγου το ακριβές, να οι λίστες με ονόματα, να και οι φωτογραφίες των… ενόχων.

Διαβάζοντας όμως και βλέποντας, διαπίστωσα πως πολλοί από αυτούς δεν έχουν καν τις επιχειρηματικές δραστηριότητές τους στην Ελλάδα. Μπορεί να τους ξέρουμε εδώ εξαιτίας μιας ομάδας ή ενός καναλιού που… χρησιμοποιούν, όμως ο κύριος όγκος των επιχειρήσεών τους βρίσκεται εκτός.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δηλαδή, καλά κάνουν;

Όχι βέβαια˙ έτσι το λέω. Όμως να ξέρουμε κι εμείς τι ζητάμε και με ποιους τα βάζουμε. Διότι, όπως σωστά ειπώθηκε, οι φορολογικοί παράδεισοι είναι το αντίστοιχο του κινήματος «δεν πληρώνω» σε… πιο πλούσιο.

Πολύ πιο πλούσιο. Και εμείς δικαιούμαστε να μιλάμε, διότι ούτε τους «δεν πληρώνω» υποστηρίζαμε, ούτε, φυσικά όσους έλεγαν πως είναι κοροϊδία να πληρώνουμε φόρους, από τη στιγμή που δεν βλέπουμε να γίνονται έργα.

Το έλεγαν, πριν έρθει στα πράγματα η πρώτη και δεύτερη φορά Αριστερά, με ολίγη Ακροδεξιά, επειδή πίστευαν ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί ποτέ. Να όμως που έγινε –«προσκυνώ τη χάρη σου, Λαέ μου».

Τώρα έχουμε τους άλλους που λένε «να πληρώνω εγώ φόρους για να προσλαμβάνουν αυτοί τους… Καρανίκες;» Και έτσι, εμείς που πιστεύουμε ότι όλοι πρέπει να πληρώνετε αυτό που σας αναλογεί είμαστε πάντοτε ριγμένοι.

Για να αφήσουμε την πλάκα. Το θέμα των «παραδείσων» είναι πολύ σοβαρό και δεν έχει νόημα να το συζητά μια χώρα μόνη της, παρά μόνο για εκτόνωση ή για όξυνση -αναλόγως- των πολιτικών παθών.

Ας κάνουν, λοιπόν, αυτά που μπορούν και ας προσπαθήσουν να συνεννοηθούν με τις άλλες χώρες για τα υπόλοιπα.

Ας μας αφήσουν όμως στον πόνο μας!

 Βγάλτε τις σκούφιες σας να τους χτυπήσουμε.