120203 ΗΡΩΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Μαθήματα ιστορίας.

Του Έλληνος ο τράχηλος και τα λοιπά και τα λοιπά!

Αν κάτι υπάρχει στην ιστορία αυτού του λαού που δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς είναι πως πολλές φορές χρειάστηκε να σταθμίσει τις προτεραιότητές του.

Και μάλιστα όχι οποιεσδήποτε προτεραιότητες. Δύσκολα πράγματα, όχι παιχνίδια.

Χρειάστηκε να επιλέξει αν θα κάνει πόλεμο για μια Ελένη ή αν θα φάει το κέρατο και θα το καταπιεί.

Έπειτα χρειάστηκε να επιλέξει ανάμεσα στην αγκαλιά της Κίρκης και την αθανασία που εκείνη του πρόσφερε ή στην επιστροφή στο σπίτι και την πιστή σύζυγο.

Αργότερα διάλεξε να πεθάνει κρατώντας το δόρυ και την ασπίδα, παρά να ζήσει κάτω από την εξουσία ξένου βασιλιά.

Αυτό το δίλημμα, με διάφορες παραλλαγές χρειάστηκε να το αντιμετωπίσει πολλές φορές.

Ιστορικά συνκεφαλαιώθηκε στη φράση «ελευθερία ή θάνατος», που μπορεί να ανήκει στο ’21, όμως υποδηλώνει μια στάση αιώνων.

Βεβαίως, στην τρισχιλιόχρονη πορεία του υπήρξαν και άλλους είδους διλήμματα, όπως «τούρκικο φέσι ή τιάρα παπική», με τα Βαλκάνια ή με την Ευρώπη, Αμερική ή Ρωσία, ΠΑΟΚ ή Άρης, αλλάζουμε ή βουλιάζουμε, δραχμή ή ευρώ…

Ας τα αφήσουμε όμως, για να έρθουμε σε όσα μας απασχολούν τώρα. Εξάλλου, η ζωή όχι μόνο των λαών αλλά και του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά δεν είναι παρά μια αλληλοδιαδοχή διλημμάτων, παραγόντων που πρέπει να σταθμίσει, καταστάσεων που πρέπει να εκτιμήσει, αποφάσεων που πρέπει να λάβει…

Ίσως θα έπρεπε εδώ να θυμίσουμε πως η σοφία της καθ’ ημάς ανατολής έχει αποφανθεί ότι, τελικά, δεν έχει και τόση σημασία το τι ακριβώς θα αποφασίσει κανείς.

«Όποιος πάρει θα μετανιώσει, όποιος δεν πάρει πάλι θα μετανιώσει».

Το άλλο πουλάκι:

Υπάρχει και δεύτερο, δικό μας, «παράδειγμα».

Στον ορθόδοξο μοχανισμό, που αποτελεί ένα διαφορετικό παράδειγμα θεώρησης του βίου, έχουμε και μια διαφορετική περίπτωση αντιμετώπισης των διλημμάτων.

Είναι η …«υπακοή». Η τρίτη από τις αρετές του μοναχού, μαζί με την ακτημοσύνη και την παρθενία.

Τι μας λέει η υπακοή;

Δεν χρειάζεται εσύ ν’ αποφασίζεις. Δεν χρειάζεται καν να μπαίνεις σε κάποιο δίλημμα. Ο γέροντάς σου ξέρει και θα σου πει τι να κάνεις σε κάθε περίπτωση.

Εσύ το μόνο που έχεις είναι να ασχολείσαι με τα ουσιώδη. Την άσκησή σου, τον κανόνα σου, την προσευχή σου, το πώς θα πλησιάσεις τον Θεό…

Ας έρθουμε τώρα και ας συνδυάσουμε αυτό με την παροιμιώδη φράση του Μάνου Χατζιδάκι που είχε πει «να φέρουμε τους Γερμανούς να μας κυβερνούν, για να ασχοληθούμε εμείς με τα ουσιώδη του πολιτισμού και της τέχνης».

Τι συμπέρασμα βγαίνει;

Το συμπέρασμα ότι ο Έλληνας δεν είναι για πράγματα χαμηλών απαιτήσεων. Δεν τον έχω για να ασχολείται με το πώς να μαζεύει φόρους, πως να οργανώνει ένα εκπαιδευτικό σύστημα, πως να κάνει δρόμους…

Σ’ αυτά είναι σκράπας.

Απεναντίας, υπάρχουν άλλοι που, αποδεδειγμένα, τα καταφέρνουν πολύ καλύτερα. Γιατί, λοιπόν, να μην τους τα αναθέσουμε, ώστε εμείς να μπορούμε απερίσπαστοι να ασχολούμαστε με τα μεγάλα και τα υψηλά του βίου;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Γιατί θεωρείται σκλαβιά!

Θυμίζω ότι ο Έλλην προτιμάει να ρίξει το καράβι στο  κάβο, παρά να δώσει το πηδάλιο σε άλλον.

Πόσους γνωστούς σας είδατε να δίνουν το τιμόνι στη γυναίκα τους ή σε κάποιον φίλο επειδή αυτοί έχουν πιει;

Έτσι και ως χώρα.

Δεν ανεχόμαστε όχι να δώσουμε το τιμόνι, αλλά καν ούτε «κουμάντο» να μας κάνει κάποιος –έλα, έλα, όοπα καλά είσαι– προκειμένου να μην τρακάρουμε.

Θα ανεχτούμε επίτροπο; Και μάλιστα Γερμανό;

Για να κόψουμε την πλάκα, είμαστε τα τελευταία πουλάκια που θα θέλαμε οποιονδήποτε ξένο να επιτροπεύει στη χώρα μας.

Γιατί; Για έναν απλούστατο λόγο: Δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα και τους νόμους μας, δηλαδή δεν το έχουμε αποφασίσει μέσα στη λειτουργία της δημοκρατίας μας.

Προπονητής Γερμανός προβλέπεται να υπάρχει στην Εθνική. Επίτροπος στη χώρα, όχι!

Άρα κακώς το συζητάμε και θέτουμε την κουβέντα σε λάθος βάση, περί του πόσο καλός ή κακός θα είναι, πόσο χρήσιμος ή επιβλαβής, πόσο χειρότερος τελικά από τους δικούς μας λεβέντες που κυβερνούν…

Όχι!

Mπορεί να αποφασίσεις εκουσίως να ….«κρεμαστείς»,

αλλά με το ζόρι παντρειά δεν γίνεται.

120202 ΑΤΟΜΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Μπορώ και μόνος μου!

Σας έρχεται στο νου η σκηνή;

Ένα παιδάκι που το κρατάει από το χέρι η μητέρα του και το βοηθάει να κάνει κάτι δύσκολο. Να ανέβει κάπου, να περάσει από ένα επικίνδυνο σημείο, να πηδήξει από ψηλά…

Το παιδάκι τινάζει το χέρι του, προσπαθεί να ελευθερωθεί από το κράτημα της μητέρας του και διαμαρτύρεται.

Θέλει να το κάνει μόνο του.

Όταν όμως η μητέρα του το αφήνει, έχοντας βέβαια τεταμένη την προσοχή της και την αγκαλιά της σε ετοιμότητα, τότε το παιδί… δεν κάνει βήμα.

Δε θέλει; Φοβάται; Καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί;

Η σκηνή αυτή λοιπόν, μου θυμίζει τη χώρα μας.

Και ρωτάω: Πόσες φορές,  τα τελευταία χρόνια της κρίσης, ακούσατε τη φράση «έπρεπε να το κάνουμε από μόνοι μας»;

Δηλαδή κάποια από τα μέτρα που μας επιβάλλονται θα έπρεπε να τα είχαμε υιοθετήσει εδώ και χρόνια, χωρίς την απειλή της χρεωκοπίας να κρέμεται πάνω από το κεφάλι μας.

Όχι όλα, προς Θεού!

Δεν υπάρχει όμως πολίτης αυτής της χώρας που να διαφωνίσει με κάποια μέτρα, όπως ο εξορθολογισμός των δαπανών, η καλύτερη αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού στο δημόσιο, οι μετατάξεις αργόμισθων υπαλλήλων, το συμμάζεμα κάποιων προκλητικών επιδομάτων, το άνοιγμα επαγγελμάτων κλπ.

Δεν υπάρχει πολίτης είπα;

Λάθος! Πάντοτε θα υπάρχουν ορισμένοι που θα διαφωνούν, είτε εξ επαγγέλματος, είτε επειδή ανήκουν σε κάποια από τις κατηγορίες που «θίγονται».

Και τότε όμως πιθανότατα να συμφωνούσαν σε όλα τα άλλα, εκτός από εκείνο το μέτρο που άγγιζε τα προσωπικά ή τα συντεχνιακά τους συμφέροντα.

Το άλλο πουλάκι:

Εδώ είναι το πρόβλημα!

Διότι, ακόμη και αν η κάθε ομάδα διαφωνεί μόνο για τη δική της περίπτωση, ενώ συμφωνεί για όλες τις άλλες αλλαγές, πάλι στο τέλος οι διαφωνούντες γίνονται πολλοί.

Εγώ που παίρνω το Χ προκλητικό και παράλογο επίδομα, πιθανότατα συμφωνώ να κοπούν όλα τα άλλα εκτός από αυτό.

Το ίδιο όμως κάνει και εκείνος που παίρνει το ψ, το ω ή δεν ξέω ποιο άλλο επίδομα.

Ο ιδιοκτήτης πρακτορείου ΠΡΟ-ΠΟ μπορεί να συμφωνεί στο να απελευθερωθεί το επάγγελμα των φορτηγατζήδων.

Οι φορτηγατζήδες να «απελευθερωθούν» τα φαρμακεία, οι φαρμακοποιοί τα ταξί και πάει λέγοντας.

Πού καταλήγουμε όμως έτσι;

Για να το καταλάβουμε θα πρέπει να σκεφτούμε ότι (ευτυχώς ή δυστυχώς) εμείς δεν ψηφίζουμε ο ένας για τον άλλο, αλλά όλοι μαζί έχουμε τους εκπροσώπους μας.

Επειδή όμως ακριβώς τους έχουμε όλοι μαζί, αυτοί δεν θέλουν να χαλάσουν το χατίρι κανενός.

Αποτέλεσμα; Καμιά αλλαγή, εδώ και χρόνια.

Προσέξτε!

Δεν μιλώ καν για όσα έπρεπε να γίνουν, πριν μας πλακώσουν οι τρόικες και τα μνημόνια, αλλά και για όσα υποτίθεται ότι, δεσμευτήκαμε να κάνουμε μετά.

Μιλώ για όλα εκείνα τα μέτρα που, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι γκρινιάρηδες και οι διαφωνούντες, υποστηριζόταν από κάποιους ότι «έπρεπε να τα πάρουμε μόνοι μας» ή ότι αυτό έπρεπε να είχε γίνει εδώ και χρόνια.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πού βρισκόμαστε, λοιπόν;

Παρόλο που μας έχουν «με το σουγιά στο κόκκαλο, με το λουρί στο σβέρκο», εμείς σφυρίζουμε ξένοιαστα, σαν να μη συμβαίνει τίποτε.

Κάθε τόσο ακούμε για αλλαγές στο δημόσιο, για περιορισμό των δαπανών, για υπηρεσίες που θα κλείσουν, για επαγγέλματα που θα ανοίξουν, για διαδικασίες που θα απλουστευθούν, όμως, επί της ουσίας, τίποτε.

Μόνο η εύκολη λύση των οριζόντιων περικοπών στους μισθούς. Και εκεί όμως, παρά το ενιαίο μισθολόγιο, κάποιοι αποδείχτηκαν και πάλι πιο… ενιαίοι από τους υπόλοιπους.

Το πολιτικό κόστος, βλέπετε.

Έλα όμως που ούτε κι αυτό θα έπρεπε να είναι δικαιολογία στην παρούσα συγκυρία.

Διότι, το ΠΑΣΟΚ, που κυβερνούσε και εξακολουθεί να κυβερνά, πόσο πιο κάτω θα πήγαινε αν προχωρούσε και σε τέτοιου είδους μέτρα.

Να μην πω ότι μπορεί να πήγαινε παραπάνω!

Δεν μιλάμε όμως για το πολιτικό κόστος της κυβέρνησης συνολικά αλλά εκείνο των βουλευτών, το ατομικό, όπως το είδαμε να το προφυλάσσουν ως κόρη οφθαλμού όλα αυτά τα χρόνια.

Η χειρότερη μορφή, δηλαδή.

Εγώ να σωθώ (επανεκλεγώ) και δεν πα’ να…

Εμείς δεν μπορούμε ούτε με άλλους από πάνω μας!

120201 ΒΟΛΕΥΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Στο πλευρό του πολίτη!

Εκεί είναι η θέση του βουλευτή. Πουθενά αλλού.

Ούτε στο πλευρό του αρχηγού, ούτε στο πλευρό του κόμματος, αλλά μόνο του πολίτη.

Διότι ο βουλευτής είναι ένας ανεξάρτητος, αδέσμευτος άνθρωπος που δεν (πρέπει να) περιορίζεται από κανενός είδους «υποχρεώσεις».

Δεν τον έστειλαν εκεί, στη Βουλή, παρά για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Έθνους και των πολιτών.

Ως εκ τούτου, πολύ καλά κάνουν όσοι βουλευτές διαχωρίζουν τη θέση και την ψήφο τους από εκείνα που ορίζουν οι αρχηγοί και τα κόμματά τους, όταν…

Εδώ σε θέλω!

Όταν κρίνουν ότι μ’ αυτό τον τρόπο παίζουν καλύτερα τον σημαντικότατο ρόλο που τους έχει ανατεθεί και επιτελούν το έργο τους, όπως το περιγράψαμε πριν.

Τότε είναι λεβεντιές!

Τότε τους βγάζω το καπέλο.

Χαίρομαι μάλιστα ιδιαιτέρως, όταν τους βλέπω και να παίρνουν το λόγο, να ανεβαίνουν στο βήμα και να επιχειρηματολογούν υπέρ της θέσεώς τους.

Όταν εξηγούν στους συναδέλφους τους και σε μας, για ποιο λόγο πιστεύουν ότι η δική τους ψήφος εξυπηρετεί καλύτερα το συμφέρον των άλλων και μάλιστα όταν προσπαθούν να πείσουν τους συναδέλφους τους να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους.

Ιδιαιτέρως τους καμαρώνω όταν παρών στην ομιλία τους είναι και ο ίδιος ο αρχηγός, όταν τον κοιτούν κατάματα και υποστηρίζουν με σθένος τις θέσεις τους, ξέροντας ότι αυτή τους η στάση μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τη δυσμένειά του έως και τη διαγραφή τους.

Τότε μάλιστα.

Λες τέτοιους βουλευτές έχει ανάγκη ο τόπος!

Το άλλο πουλάκι:

Όχι… ανθρωπάκια!

Που φέρονται όπως κάποιοι μαθητές, που σκύβουν κάτω από το θρανίο για να ψάξουν δήθεν τη σβήστρα τους, όταν ρωτάει ο δάσκαλος ποιος ξέρει το μάθημα.

Που περιμένουν να βγει η δασκάλα από την αίθουσα για να κάνουν κάθε λογής χαζομάρα, όταν όμως είναι παρούσα, λουφάζουν αμίλητοι και δεν έχουν λόγο για τίποτε μέσα στην τάξη.

Καταλάβατε για ποιους βουλευτές μιλάω.

Για τους λεβέντες που έδρασαν την περασμένη Τρίτη, όταν συζητιόταν οι αλλαγές που αφορούσαν στα επαγγέλματα φαρμακοποιών, δικηγόρων κ.λπ.

Ξέρω τι θα υποστηρίξει κάποιος.

Είναι κακό να πιστεύει ένας βουλευτής ότι δεν πρέπει να απελευθερωθεί το ωράριο των φαρμακείων;

Καθόλου κακό!

Αν θέλετε, το ίδιο πιστεύω κι εγώ, όχι μόνο για το ωράριο των φαρμακείων αλλά όλων των εργαζομένων.

Ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στον ελεύθερο και τον προσωπικό του χρόνο και, αν μπούμε στη λογική «απελευθερώσεων», θα καταντήσουμε όλοι σκλάβοι της εργασίας μας.

Αλλού είναι το ζήτημα.

Υποτίθεται πως, αυτό το διάστημα, η βουλή αποφασίζει και ψηφίζει μια σειρά μέτρων που επιβάλλονται (;) από τους δανειστές μας.

Κακώς; Κάκιστα!

Είναι όμως τυχαίο ότι οι βουλευτές για τους οποίους μιλάμε βρήκαν ευκαιρία να δείξουν το ανάστημα τους μόνο στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτοί δεν ήταν;

Οι ίδιοι δεν αποφάσιζαν ελαφρά τη καρδία όλα τα υπόλοιπα μέτρα για τις περικοπές μισθών και συντάξεων;

Οι ίδιοι δεν ψήφισαν «ναι σε όλα», όταν ήταν παρόντες στη βουλή και οι αρχηγοί των κομμάτων τους;

Δηλαδή, τι;

Έκριναν ότι όλο το πακέτο ήταν σωστό, ότι δικαίως κόπηκαν οι συντάξεις των χαμηλοσυνταξιούχων στο βωμό της σωτηρίας της χώρας, αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να «πειραχτούν» επαγγέλματα όπως των φαρμακοποιών και των δικηγόρων;

Ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημα;

Ότι δεν έχουν δοθεί ακόμη στη δημοσιότητα τα ονόματά τους να ξέρουμε ποιος ψήφισε τι. Ποιος έμεινε στην αίθουσα και ποιος έτρεξε να κρυφτεί στις τουαλέτες.

Να μην μπορούν, τώρα την προεκλογική περίοδο που έρχεται, να μας παραμυθιάσουν ότι αγωνίζονται για το καλό της χώρας.

Έχουμε καταλάβει καλά γιατί αγωνίζονται πολλοί από αυτούς.

Οι στόχοι τους είναι ξεκάθαροι.

Επανεκλογή, προώθηση της εικόνας τους μέσα στο κόμμα, αν είναι δυνατόν η ανάληψη κάποιου χαρτοφυλακίου.

Πιο ξεκάθαροι δεν γίνεται.

Τα άλλα είναι για τους αφελείς ή/και τους δύστυχους που τρέχουν ακόμη από πίσω τους.

Σκέφτηκαν τους απλούς πολίτες

             που έχουν… φαρμακεία!



120131 ΠΕΡΙ ΧΑΛΙΦΗΔΩΝ

Το ένα πουλάκι:

Μυθοπλασία!

Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις που θα αναφερθούν παρακάτω είναι δημιουργήματα της φαντασίας μας και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα.

Χρησιμοποιούνται μόνο ως παραδείγματα προκειμένου να γίνει αντιληπτός ο προβληματισμός μας:

Γιατί χρειάζονται ο θεσμοί;

Τι ρόλο παίζουν τα συλλογικά όργανα και οι διαδικασίες που ορίζει ο νόμος στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος;

Τι είναι απλώς αυθαίρετο, τι παράτυπο και τι παράνομο; Για ποιο λόγο όσοι διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα θα πρέπει να το κάνουν «μετά φόβου Θεού» και όχι να επιδεικνύουν απλώς το χουβαρνταλίκι τους;

Ερχόμαστε στα παραδείγματα που λέγαμε.

Ας υποθέσουμε ότι σε ένα Χαλιφάτο κυβερνάει κάποιος Χαλίφης πολύ πολύ αγαπητός στο λαό, ο οποίος άλλωστε τον έχει εκλέξει με μεγάλη πλειοψηφία.

Ο Χαλίφης έχει δύο σπουδαία προσόντα. Από τη μία είναι πολύ ανοιχτοχέρης με το δημόσιο χρήμα το οποίο διαχειρίζεται και από την άλλη διακατέχεται από τη λογική «ποιος θα έρθει να κάνει έλεγχο σε έναν άρχοντα εκλεγμένο από τον λαό;»

Επειδή μάλιστα είναι πολύ έξυπνος, συχνά κάνει αποδέκτες της γαλαντομίας του και ανθρώπους που πιθανότατα θα μπορούσαν να ασκήσουν κάποιον έλεγχο.

Διοργανώνει, ας πούμε ένα πολυήμερο ταξίδι σε άλλο χαλιφάτο και παίρνει μαζί του, εντός από τους δικούς του ανθρώπους, και αρκετούς πολιτικούς του αντιπάλους.

Έτσι, σιγά σιγά, αυτοί οι τελευταίοι μετατρέπονται σε… δικούς του ανθρώπους, με την έννοια ότι θέτουν όρια και αυτοπεριορίζονται στην κριτική που εξακολουθούν να ασκούν, όντας πολιτικοί αντίπαλοι.

Το άλλο πουλάκι:

Ο Χαλίφης είναι καλός!

Δεν διστάζει να βοηθάει τους υπηκόους του, όταν και όποτε μπορεί, ξοδεύοντας απλόχερα το δημόσιο χρήμα στο οποίο, θα βεβαιώσουν όλοι, δεν θα απλώσει ποτέ χέρι για ίδιον όφελος.

Παραδείγματα πολλά.

Δίνει οικονομική βοήθεια σε πολίτες του Χαλιφάτου, δικαιολογώντας τα χρήματα είτε σαν μεροκάματα (που αυτοί ποτέ δεν έκαναν) είπε απλώς αυξάνοντας κάποια τιμολόγια από υλικά που προμηθεύεται ή άλλα έξοδα που πραγματοποιεί.

Προσοχή!

Δεν τον ενδιαφέρει και τόσο αν και οι ευεργηθέντες είναι ψηφοφόροι του, αφού γνωρίζει πολύ καλά ότι, μετά την ευεργεσία, θα γίνουν οπωσδήποτε.

Και αυτοί και όλο τους το σόι.

Άλλο παράδειγμα.

Πηγαίνει κάποιος υπήκοος και ζητάει τη βοήθειά του, γιατί, όπως ισχυρίζεται, δεν μπορεί να αγοράσει πετρέλαιο και να ζεστάνει την οικογένειά του.

Κανένα πρόβλημα.

Σηκώνει το τηλέφωνο, παίρνει τον προμηθευτή του Χαλιφάτου και του λέει να πάει να γεμίσει το βαρέλι του δύστυχου υπηκόου, χρεώνοντας το πετρέλαιο στο σύνολο που θα πληρωθεί όταν γεμίσουν και οι δεξαμενές των υπηρεσιών του.

Εδώ, λοιπόν, βρίσκεται το λεπτό σημείο που προσπαθούμε να διερευνήσουμε με τα αρχικά μας ερωτήματα.

Τι συμβαίνει μ’ αυτόν τον Χαλίφη; Πράττει σωστά; Ενεργεί απλώς αυθαίρετα, παράτυπα ή μήπως παράνομα;

Ποιος θα του ζητήσει το λόγο;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Απαράδεκτο!

Δεν το λέω εγώ, το λέει η οργανωμένη πολιτεία και οι νόμοι της. Το να λειτουργεί ένας Χαλίφης έτσι είναι απαράδεκτο. Όχι μόνο γιατί στην αυθαίρετη λειτουργία δεν υπάρχουν όρια!

Σε πόσα και σε ποια σπίτια αναξιοπαθούντων υπηκόων πηγαίνουν πετρέλαιο οι προμηθευτές του Χαλιφάτου;

Μπορεί ο Χαλίφης να προσλαμβάνει ανθρώπους ως συμβούλους του ή ως υπεύθυνους των δημόσιων σχέσεων του και να τους πληρώνει με τιμολόγια από… διοργάνωση συνεδρίων;

Όχι, δεν είναι μόνο αυτό.

Είναι επειδή η οργανωμένη κοινωνία του Χαλιφάτου αποφάσισε ότι τα πράγματα δεν μπορεί να γίνονται έτσι, όπως δηλαδή νομίζει ή κρίνει ο κάθε –καλός ή κακός (άσχετο)- Χαλίφης.

Η κοινωνία αυτή αποφάσισε με ποιον τρόπο θα γίνεται η διαχείριση του δημόσιου χρήματος.

Αποφάσισε επίσης μέσα από ποιους θεσμούς να δέχονται βοήθεια οι αναξιοπαθούντες, έστω και αν οι θεσμοί αυτοί είναι δυσλειτουργικοί.

Να, ένας καλός Χαλίφης, ας πούμε, θα έκανε κάθε δυνατή ενέργεια για να τους βελτιώσει αυτούς τους θεσμούς, να δημιουργήσει και νέους, ώστε να απλωθεί και άλλο το δίχτυ προστασίας και να αγκαλιάσει όσο το δυνατόν περισσότερους υπηκόους του.

Έτσι αποφάσισε η οργανωμένη κοινωνία.

Κάθε άλλος αυθαίρετος χειρισμός, εκτός από παράτυπος ή παράνομος, -αυτό είναι άλλοι υπεύθυνοι για να το κρίνουν- δείχνει περιφρόνηση προς τους πολίτες!

Ας μη μας λέει λοιπόν ο Χαλίφης πως ό,τι έκανε το έκανε για το καλό τους.

Μια που το έφερε η κουβέντα!

120130 ΑΓΓΕΛ(ΟΠΟΥΛ)ΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Πόσο κακός μπορείς να δείχνεις;

Τον κύριο Δημήτρη Δανίκα δεν τον εκτιμούσα ποτέ, ούτε ως κριτικό κινηματογράφου πολύ δε περισσότερο ως πολιτικό αναλυτή.

Όσες φορές τον διάβαζα ή τον έβλεπα στην τηλεόραση αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν να έχει «βήμα» στα ΜΜΕ ένας άνθρωπος  σαν κι αυτόν.

Τώρα το πράγμα ήρθε κι έδεσε με το τελευταίο του κατόρθωμα!

Διότι άλλο να είσαι αιρετικός, άλλο να προσπαθείς να φαίνεσαι κι εντελώς άλλο να είσαι εκτός τόπου και χρόνου.

Βλέπετε; Επιλέγω πολύ προσεκτικά τους χαρακτηρισμούς μου και θέλω να τονίσω ότι όλοι όσα ακούσατε ή θα ακούσετε παρακάτω αναφέρονται στον δημόσιο λόγο του κι όχι στον άνδρα, τον οποίο ούτε που ξέρω ούτε που θέλω να μάθω.

Έτσι, για να μην υποπίπτουμε κι εμείς σε εκείνα τα οποία σχολιάζουμε.

Τι έπραξε λοιπόν ο κύριος Δανίκας; Για κάποιον άγνωστο λόγο (κακό πράγμα η δίκη προθέσεων) επέλεξε την ημέρα του θανάτου του Θόδωρου Αγγελόπουλου να πει ό,τι στραβό γνώριζε για τον σκηνοθέτη.

Προσέξτε! Για τον άνθρωπο, όχι για το έργο του!

Δεν θέλω εδώ να επαναλάβω αυτά που έγραψε στα ΝΕΑ, μπορεί κάποιοι αν ενδιαφέρονται να τα βρουν στο διαδίκτυο.

Αφήστε που τα ΝΕΑ απέσυραν από τη ηλεκτρονική μορφή τους το συγκεκριμένο κείμενο.

Άλλο ωραίο δείγμα δεοντολογίας αυτό! Ωστόσο μπορεί να βρεθεί το κείμενο του Δανίκα και, συγχρόνως, τα όσα του σούρνουν διάφορα εξαιτίας αυτού.

Εμείς, για άλλη μια φορά, θα σταθούμε στο φαινόμενο.

Τι σημασία έχει για το κοινό του το αν ένας δημιουργός είναι, ας πούμε, εγωιστής ή φιλόδοξος ή γκρινιάρης ή κοντός ή φαλακρός ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο;

Είναι δυνατόν να μιλάμε για έναν σκηνοθέτη και, αντί να πούμε κάτι για το έργο του, να στεκόμαστε στα «κουσούρια» που πιστεύουμε ότι είχε ως άνθρωπος;

Το άλλο πουλάκι:

Και το τάιμινγκ;

Διαλέγεις τη μέρα του θανάτου ενός μεγάλου δημιουργού για να μας μιλήσεις για τις όποιες παραξενιές του;

Όλοι οι άνθρωποι έχουμε τα κουσούρια μας. Γι’ αυτά κρινόμαστε στις προσωπικές ή τις οικογενειακές μας σχέσεις.

Οι δημιουργοί όμως κρίνονται από το έργο τους, όπως οι γάτοι, που θα έλεγε και ο Μάο, από τα πόσα ποντίκια πιάνουν, όχι από το αν είναι άσπροι ή μαύροι, έχουν φουντωτή ουρά ή κοντά μουστάκια.

Ειδικά την ημέρα του θανάτου ενός δημιουργού, έχουμε υποχρέωση να σταθούμε και να δούμε τι μας είπε με το έργο του, πόσο ανθεκτικό ήταν, τι νέους δρόμους άνοιξε, πόσο επηρέασε την πορεία της τέχνης του, τι μιμητές βρήκε στις επόμενες γενιές…

Το αν είχε κάποια ανθρώπινα ελαττώματα ως χαρακτήρας, αυτό πιθανόν να απασχολήσει τους βιογράφους του στο μέλλον και όσους ενδιαφέρονται για τέτοιου είδους… λεπτομέρειες.

Εξάλλου, είναι κανόνας γνωστός σε όλους ότι πρέπει να ψάξεις πάρα πολύ ανάμεσα στους μεγάλους δημιουργούς και καλλιτέχνες για να βρεις αυτό που θα ονομάζαμε «καλός άνθρωπος».

Ίσως γιατί, αν ήταν «καλοί άνθρωποι», πιθανότατα να μην είχαν εκείνο το κάτι άλλο που κάνει τους μεγάλους δημιουργούς.

Ας αφήσουμε όμως τον κύριο Δανίκα και τις απόψεις του κι ας πούμε κι εμείς δυο λόγια για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο και το σινεμά που δημιούργησε.

Τις ταινίες του Αγγελόπουλου δεν μπορείς να τις αγνοήσεις. Μπορείς να πεις ότι τις λάτρεψες ή ότι σε κούρασαν, ότι δεν τις κατάλαβες ή ότι σε συγκλόνισαν, ότι, μαγεύτηκες από τις εικόνες ή ότι θα ήθελες και κάτι πέρα από αυτές, δεν μπορείς όμως να τις αγνοήσεις.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Για έναν απλούστατο λόγο.

Διότι πήραν το ελληνικό σινεμά και το πήγαν αλλού. Έδωσαν μια νέα ματιά σ’ αυτή την τέχνη, στάθηκαν με συνέπεια στον αντίποδα της τρέχουσας λογικής και της αντίστοιχης αισθητικής, είχαν να πουν κάτι πέρα από μια απλή ιστορία.

Ίσως αυτό το τελευταίο να ήταν για πολλούς και το αδύνατο σημείο τους. Μαθημένοι καθώς, είμαστε σε ιστορίες με αρχή, μέση και τέλος, σε έναν τρόπο γραφής μονοδιάστατο, σε εικόνες που όπως σωστά ειπώθηκε μπαίνουν μέσα σου κι όχι εσύ μέσα σ’ αυτές, είναι δύσκολο να παρακολουθήσουμε μια ταινία του Αγγελόπουλου.

Κι αν το κάνουμε, θα πρέπει οπωσδήποτε να εξασφαλίσουμε τους σωστούς όρους, τις κατάλληλες συνθήκες, για παράδειγμα είναι αδύνατον να παρακολουθήσεις μια τέτοια ταινία στην τηλεόραση.

Πολλά όμως είπαμε και μάλιστα χωρίς να είμαστε ειδικοί.

Αυτοί, που ξέρουν, έχουν επιλέξει να διδάσκουν τις ταινίες του Αγγελόπουλου στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου.

Εμείς απλώς θα θυμόμαστε τα βράδια που περάσαμε μαγεμένοι στις σκοτεινές αίθουσες και τις ατέλειωτες συζητήσεις που ακολούθησαν.

Τα άλλα είναι για τους… Δανίκες!



Από το Τοπίο στην ομίχλη

 στο…Ταξίδι στα Κύθηρα!