120210 ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Θα ξαναπώ για την ΕΡΤ.

Είναι μέρες, τώρα, που, λόγω των καιρικών συνθηκών, υποθέτω, δεν πιάνουμε κανένα κρατικό ραδιοφωνικό σταθμό.

Αφήστε που με τους τηλεοπτικούς γίνεται το έλα να δεις.

Να ρωτήσω γιατί συμβαίνει αυτό, ή να το αφήσω καλύτερα;

Είναι δυνατόν κάθε φορά που χαλάει για λίγο ο καιρός να σταματάει η μετάδοση των κρατικών ραδιοσταθμών;

Δηλαδή, για να το δούμε και από την πρακτική του πλευρά, τότε ακριβώς που τους έχει ανάγκη ο ακροατής, ειδικά εκείνος που ταξιδεύει με το αυτοκίνητό του.

Τότε που πρέπει να ενημερωθεί για τις συνθήκες που επικρατούν στους δρόμους, τότε που πρέπει να προειδοποιηθεί (ωραίο;) για τυχόν έκτακτα φαινόμενα, τότε που πρέπει να έχει συντροφιά, αν κινείται αργά μέσα στο χιόνι…

Άμα τα βάλουμε κάτω με χαρτί και μολύβι, ξέρετε πόσες μέρες θα βρούμε ότι πληρώνουμε τζάμπα τα κρατικά ραδιόφωνα;

Το καλοκαίρι, δυο μήνες και παραπάνω, βάζουν εκπομπές σε επανάληψη ή αφήνουν τον «αυτόματο πιλότο» να παίζει μουσική, χωρίς να υπάρχει εκφωνητής που να λέει δυο λόγια ή να μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί του.

Για τις ημέρες της απεργίας, που δεν είναι λίγες, τα είπαμε  τις προάλλες, όταν σημειώναμε ότι η πλειονότητα των «απεργών» εξακολουθεί να πληρώνεται κανονικά.

Για τις ημέρες που χαλάει ο καιρός, τα ίδια, ή μάλλον χειρότερα, αφού δεν υπάρχει και σήμα.

Ε, τι έμεινε; Εμείς όμως πληρώνουμε κανονικά την ΕΡΤ ολόκληρο το χρόνο, βρέξει-χιονίσει!

Το άλλο πουλάκι:

Ξέρω τι θα μου πείτε.

Δεν θα τα βάλουν και με το Θεό, οι άνθρωποι! Κακοκαιρία είναι αυτή, χαλάνε οι αναμεταδότες.

Εδώ θα τα χαλάσουμε κι εμείς.

Διότι, αν ορίσουμε τι ακριβώς σημαίνει κακοκαιρία, θα έπρεπε κάτι άλλες χώρες να μην έχουν ραδιόφωνο και τηλεόραση οκτώ μήνες.

Τώρα που το θυμήθηκα…

Το λεκανοπέδιο Νευροκοπίου δεν πιάνει τηλεοπτικούς σταθμούς (γενικά) με την παραμικρή ψιχάλα. Όχι ότι χάνουν τίποτε σπουδαίο οι άνθρωποι, όμως είναι και μια παρηγοριά να χαζεύεις κάτι στην τηλεόραση. Δεν μπορούν οι τοπικοί άρχοντες να κάνουν κάτι γι’ αυτό;

Επιστρέφω:

Έπειτα, πόσους τεχνικούς έχει η ΕΡΤ. Γιατί τους έχει και τους καμαρώνει πληρώνοντάς τους από πάνω.

Για να πηγαίνουν στο ραδιομέγαρο, αν πηγαίνουν, και να δείχνουν το μπόι τους;

Θα διαβάσατε προχθές ότι τους έπιασε όλους ταραχή εκεί κάτω. Ζήτησε, λέει, ο νέος πρόεδρος να του υποβάλουν οι διευθυντές από μια κατάσταση που να αναφέρει πόσους υπαλλήλους έχουν στη δικαιοδοσία τους και με τι ακριβώς αντικείμενο ασχολείται ο καθένας.

Ε, άντε να βρούνε άκρη.

Ανάμεσα στους χιλιάδες υπαλλήλους υπάρχουν πολλοί (πόσοι;) που δεν έχουν κανένα απολύτως αντικείμενο, είναι δηλαδή αργόμισθοι!

Το περίεργο είναι ότι κάποιοι «εργάζονται» κάτω από τέτοιες συνθήκες χωρίς καν δική τους ευθύνη.

Κυρίως δημοσιογράφοι!

Πώς έγινε αυτό;

Ερχόταν μια κυβέρνηση και διόριζε τους δικούς της. Ερχόταν η επόμενη και διόριζε (σωστά το μαντέψατε) τους δικούς της κι αυτή, χωρίς όμως να απολύσει τους πρώτους.

Απλώς τους παρόπλιζε. Δεν έκαναν ρεπορτάζ, δεν πήγαιναν σε ταξίδια του εξωτερικού για ανταποκρίσεις, δεν μετέδιδαν ειδήσεις.

Μόνο πληρωνόταν για να κάθονται.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αν διαμαρτυρήθηκαν;

Πιθανότατα κάποιοι να διαμαρτυρήθηκαν. Οι περισσότεροι όμως θα ήπιαν το πικρό ποτήρι της αργομισθίας χωρίς να βγάζουν λέξη. Το πολύ πολύ να έψαξαν για παράλληλη (τρόπος του λέγειν) εργασία σε κάποιο άλλο μέσο.

Τώρα, λοιπόν, που  πρέπει να βρουν τι ακριβώς κάνει ο καθένας, τρέχουν να δικαιολογήσουν την… ύπαρξή τους.

Για να μην γινόμαστε όμως μονόπλευροι και άδικοι, θα πρέπει να πούμε και τα καλά της ΕΡΤ, καλά που αναδεικνύονται σε περιπτώσεις όπως αυτή του θανάτου του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Η ΕΡΤ είναι ένας δημοσιογραφικός κολοσσός για τα δεδομένα της χώρας μας. Έτσι και ενεργοποιήσει τις δυνάμεις της θα ξεφύγει παρασάγκες από τα άλλα ραδιοτηλεοπτικά μέσα.

Διότι, και ανθρώπινο δυναμικό έχει, και τεχνογνωσία κατέχει, και υποδομές, κυρίως όμως ένα ανυπολόγιστης αξίας αρχείο.

Ευτυχώς που το τελευταίο διάστημα το αρχείο της σιγά-σιγά αξιοποιείται και αποδίδεται στους  Έλληνες αλλά και σε ξένους ερευνητές.

Αυτή είναι  η ΕΡΤ! Γι’ αυτό την αγαπάμε και τη στηρίζουμε χρόνια και, ό,τι λέμε, το λέμε από πόνο και ενδιαφέρον.

Γιατί μας λείπει όταν εκπέμπει… αέρα!

(Δεν) την ακούσαμε!

120209 ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Συνδικαλιστικές ηγεσίες!

Θα μπορούσε κανείς να μιλάει ώρες γι’ αυτό το τεράστιο θέμα.

Είπαμε όμως και χθες. Αν ισχύει το «κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν», τότε είναι για να χτυπάμε όλοι τα κεφάλια μας στον τοίχο.

Δεν θα μιλήσω γενικότερα για την πονεμένη ιστορία που λέγεται συνδικαλισμός στη χώρα μας.

Θέλω να σχολιάσω ένα πρόσφατο γεγονός που, αν το γενικεύσουμε, θα δούμε μια νοοτροπία και συμπεριφορά δεκαετιών.

Θέτω, λοιπόν, ένα κρίσιμο ερώτημα, την απάντηση του οποίου οφείλει να γνωρίζει και ο πρόεδρος του δεκαπενταμελούς συμβουλίου της Α΄ τάξης, σε κάθε Γυμνάσιο.

Όταν πραγματοποιείται μια σύσκεψη που σε αφορά, πότε είναι σωστό να πιέζεις; Πριν από αυτήν, ή μετά, αφού έχει παρθεί η απόφαση;

Ρητορικό το ερώτημα, έτσι;

Όλοι καταλαβαίνουμε πως, ό,τι είναι να γίνει, πρέπει να γίνει πριν από τη λήψη απόφασης.

Μετά είναι πολύ πιο δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να αλλάξει κάτι.

Οπότε, ο αγώνας που ξεκινάει κατόπιν εορτής είναι για τα μάτια του κόσμου, για επαναστατική γυμναστική, για ό,τι άλλο θέλουμε, εκτός από το να καταφέρει κάτι ουσιαστικό.

Στην καλύτερη περίπτωση!

Διότι, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει, ή να φανταστεί βασίμως πως μεθοδεύεται και ένα σωρό άλλα πράγματα, αυτά τα συμπεράσματα όμως τα αφήνω σε σας.

Ας έρθουμε στο παράδειγμα που λέγαμε.

Δευτέρα μεσημέρι προς απόγευμα, όταν οι περισσότεροι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα και όλοι του δημοσίου έχουν σχολάσει, η ΓΕΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ αποφασίζουν απεργία για… Τρίτη.

Διαβάζω από το «κάλεσμα» που έστειλε μια από τις ομοσπονδίες που συμμετέχουν στην ΑΔΕΔΥ:

«Το Δ.Σ. σας καλεί να πάρετε μαζικά μέρος στην αυριανή (7/2/2010) 24ωρη απεργιακή κινητοποίηση που κήρυξαν εκτάκτως ΑΔΕΔΥ – ΓΕΣΕΕ, λόγω των νέων μέτρων που αποφάσισαν ΤΡΟΪΚΑ και ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, σε βάρος των εργαζομένων του Δημοσίου και του Ιδιωτικού τομέα (απολύσεις στο Δημόσιο, μείωση σωματείων, μείωση κατώτατου μισθού, κλπ)».

Το άλλο πουλάκι:

Ποια είναι η κρίσιμη λέξη;

Σωστά το είπατε. Το… «αποφάσισαν»!

Οι διαπραγματεύσεις και οι συνομιλίες είχαν ξεκινήσει από την προηγούμενη εβδομάδα, είχαν δε προαναγγελθεί μέρες πριν.

Όλοι γνωρίζαμε τα θέματα που θα συζητιόταν: Τι θα δώσουμε ως χώρα, προκειμένου να μας δώσουν (παραλίγω να πω να μας χαρίσουν) το PSI και το νέο δάνειο.

Όλοι επίσης γνωρίζαμε ότι, αυτό που θα δίναμε ως χώρα, θα το έδιναν, ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ οι εργαζόμενοι.

Υπάρχει κανείς που θα πίστευε ότι, μετά από αυτές τις διαπραγματεύσεις, η μοίρα των εργαζομένων θα ήταν καλύτερη;

Τι έκαναν, λοιπόν, η ΓΕΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ, δηλαδή οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των εργαζομένων;

Έκαναν την πάπια!

Τότε έπρεπε να ξεσηκώσουν όλο τον κόσμο, εργαζόμενους και ανέργους, και να είναι όλοι εκεί.

Οι άλλοι μέσα να συζητούν και από έξω να χαλάει ο κόσμος.

Μια τέτοια απεργία είχαν όλο το χρόνο να την προετοιμάσουν κατάλληλα, ώστε να έχει τη συμμετοχή και τη δυναμική που θα ήταν απαραίτητες.

Και ένα τρίτο πουλάκι;

Προτίμησαν το «εκτάκτως»!

Να ακούσουν οι εργαζόμενοι στις βραδινές ειδήσεις, ότι την επόμενη μέρα έχουν απεργία, «λόγω των νέων μέτρων που αποφάσισαν ΤΡΟΪΚΑ και ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ»!

Βεβαίως, αν ρωτήσεις τους συνδικαλιστές, θα έχουν χίλια δυο να σου απαντήσουν.

Βρισκόμαστε σε περίοδο πολέμου και οι στρατιώτες θα πρέπει να είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή.

Σύμφωνοι. Άλλο όμως είναι να δίνεις μια καλά προετοιμασμένη μάχη για να αντέξεις στις επιθέσεις του εχθρού και να κρατήσεις το ύψωμα που κατέχεις κι άλλο να σε ξυπνάν το πρωί για να τρέξεις να καταλάβεις ένα ύψωμα που έχασες ενώ κοιμόσουν.

Μοιραία, ύστερα από όλα αυτά, τίθεται το ερώτημα.

Συμβαίνουν τυχαία; Πρόκειται απλώς για αποφάσεις που τις παίρνουν άνθρωποι ανίκανοι να δουν αυτό που βλέπει και ένα μικρό παιδί;

Ρητορικό και αυτό το ερώτημα.

Το θέμα είναι τι να κάνει ο κάθε εργαζόμενος. Να ακολουθήσει μια τέτοια ηγεσία, γνωρίζοντας ότι παίζονται παιχνίδια στην πλάτη του, ή να αδιαφορήσει, κάνοντας ίσως αυτό που εκείνοι επιδιώκουν;

Δύσκολα πράγματα! Ο καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του και αποφασίζει για τον δρόμο του. Το κακό όμως είναι ότι αυτό ακριβώς βρίσκεται στον αντίποδα της έννοιας του συνδικαλισμού.

Τουλάχιστον όπως τον ξέραμε εμείς οι παλαιότεροι!

Μετά, μας φταίνε οι άλλοι!

Μετά, μας φταίνε οι άλλοι!

120208 ΕΓΩΙΣΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Τόσο χάλια είμαστε;

Δεν θέλω να το πιστέψω.

Κάπου γίνεται λάθος και δεν μπορώ να το εντοπίσω.

Διότι, αν δεχτώ τη ρήση που λέει πως ο κάθε λαός έχει την ηγεσία που του αξίζει, τότε είμαι υποχρεωμένος να συμπεράνω ότι πιο χάλια δεν θα μπορούσαμε να ήμασταν.

Προσέξτε!

Μιλώ για κάθε είδους ηγεσία. Ας ξεκινήσουμε όμως από την πολιτική.

Πάμε σε μια διαπραγμάτευση στην οποία συμμετέχουμε ως χώρα, με κυβέρνηση που υποτίθεται ότι στηρίζεται από τρία κόμματα, οι ηγέτες των οποίων θέλουν, ντε και καλά, να μας σώσουν ο καθένας μόνος του.

Εσείς πώς σχολιάζετε το γεγονός ότι οι πολιτικοί μας αρχηγοί βγαίνουν από μια συνομιλία - διαπραγμάτευση και δηλώνουν ο καθένας τα δικά του;

Θα σταθώ στις δηλώσεις Σαμαρά, για δύο λόγους.

Πρώτον επειδή ήταν όντως ξεχωριστές και δεύτερον επειδή ο άνδρας αυτός είναι η ελπίδα της χώρας.

Είναι είπα;

Διορθώστε το: Θέλει να είναι, φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις ότι είναι, κάτι αλλάξτε τέλος πάντων.

Βγαίνει λοιπόν ο Σαμαράς και κάνει δηλώσεις σε πρώτο πρόσωπο: Εγώ! Εγώ κατάφερα ό,τι κατάφερα, χάρη σε μένα έγινε ό,τι έγινε, αν δεν ήμουν εγώ…

Αν δεν ήταν αυτός οι άλλοι θα μας οδηγούσαν στο γκρεμό. Ενώ αυτός, δεν έσκυψε το κεφάλι, προέταξε τα στήθη, έτριξε τα δόντια στους αντίπαλους διαπραγματευτές και κατάφερε…

Τι κατάφερε;

«Να σώσει τον 13ο και 14ο μισθό»!

Ενώ, σε αντάλλαγμα, έδωσε μόνο μια μικρή μείωση μισθών της τάξης του 20%!

Το άλλο πουλάκι:

Ξέρει αριθμητική;

Διότι πρόκειται για πρόβλημα Ε΄ τάξης του Δημοτικού Σχολείου. Τα δύο δέκατα τέταρτα είναι (απλοποιώ) το ένα έβδομο. Το είκοσι τοις εκατό είναι (μετατρέπω σε κλάσμα) το ένα πέμπτο.

Όταν δύο κλάσματα έχουν ίδιο αριθμητή, μεγαλύτερο είναι εκείνο που έχει τον… μικρότερο παρονομαστή.

Δηλαδή, το ένα πέμπτο (που έδωσε ο σωτήρας μας) είναι μεγαλύτερο από το ένα έβδομο (που πήρε, για λογαριασμό μας).

Ας πούμε όμως ότι εγώ κάνω λάθος. Ας πούμε ότι δεν είναι ακριβώς έτσι (όχι η αριθμητική, αυτή έτσι είναι) η συμφωνία και ότι στις λεπτομέρειες δεν χάσαμε τίποτε σε ποσοστό.

Ξεχνάμε ότι, με βάση το μισθό κι όχι τα «δώρα», υπολογίζονται ένα σωρό άλλα πράγματα, όπως συντάξεις ή το (υπερπολύτιμο, όπως μας κατάντησαν) επίδομα ανεργίας;

Τι να τους κάνει τους δέκατους τρίτους και δέκατους τέταρτους μισθούς ο άνεργος;

Ενώ το επίδομα ανεργίας το έχει απόλυτη ανάγκη για την επιβίωσή του. Λέμε, τώρα!

Ακόμη κι αυτό όμως να μην είναι έτσι.

(Βλέπετε πόσες υποχωρήσεις κάνω; Δεν είμαι εγώ για διαπραγματευτής, γι’ αυτό, άλλωστε και δεν ζήτησα να πάρω μέρος στις συνομιλίες.

Διαφορετικά…)

Είναι δυνατόν, όταν παίζεις σαν ομάδα, να βγαίνεις και να δηλώνεις ΕΓΩ τα κατάφερα και οι άλλοι τα μούντζωσαν;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Είναι και Χριστιανοί!

Δεν έχουν διαβάσει ούτε το Ευαγγέλιο, μόνο ξέρουν να παριστάνουν τους πιστούς και τους θρήσκους, μπας και τσιμπήσουν ό,τι είναι δυνατόν από τον τεράστιο αυτό (εκλογικό) χώρο.

Εδώ ο Χριστός αρρώστους εθεράπευε και σε τυφλούς έδινε το φως του και δεν έλεγε εγώ το έκανα, αλλά «η πίστις σου σέσωκέ σε». (Ματθ. 9, 22 & Μαρκ. 10, 52)

Και, πράγματι, αν τελικά αυτό το κράτος σωθεί, θα είναι επειδή οι πολίτες του (όχι όλοι, έτσι όμως γίνεται στις δημοκρατίες) πίστεψαν στη σωτηρία τους, κυρίως όμως θυσίασαν ό,τι ήταν απαραίτητο, συχνά και μη, προκειμένου να την πετύχουν.

Και βγαίνει ο άλλος, η ελπίδα του τόπου (αυτό το ξαναείπαμε), ο αυριανός πρωθυπουργός (αυτό δεν θα το ξαναπούμε) και δηλώνει «ΕΓΩ», κανείς άλλος, μόνος μου κατάφερα να σας σώσω.

Τι να περιμένουμε όμως;

Αναγκαστικά καταλήγουμε στο αρχικό ερώτημα: τόσο χάλια είμαστε;

Μιλήσαμε όμως όχι για ηγεσία, αλλά για ηγεσίες.

Θέλουμε να σας πούμε κάποια πράγματα και για την άλλη εκλεγμένη ηγεσία, την συνδικαλιστική, όμως –είδατε;– πέρασε η ώρα.

Αύριο θα πούμε και για κείνους.

Σώσε με!

Δώσ’ μου να πιω το δηλητήριο!

Εκεί κι αν έχει ψωμί!

120207 ΠΟΙΝΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Τι λέγαμε χθες;

Α, ναι. Για τις ποινές.

Ελάτε, λοιπόν, μαζί μας να μπούμε σε ένα κελί και να απολαύσουμε τον «παλιό» Νίκο Σταυρίδη να μας εξηγεί πώς λειτουργεί ανταποδοτικά το σύστημα:

«Δηλαδή, άμα αρπάξεις ένα δεκοχίλιαρο, λέγεται κλοπή εις βαθμόν φταίσματος και, χραπ, τσακώνεις έναν… μηναρέ!

Άμα γραπώσεις εκατό χιλιάδες, λέγεται κλοπή εις βαθμόν πλημμελήματος και μπορεί να αρπάξεις μέχρι και τέσσερα.

Άμα τσακώσεις δέκα εκατομμύρια λέγεται ‘πεξαίρεσις. Συμφωνούντος, το λοιπόν εισαγγελέως και ανακριτού εξέρχεται απ’ την ανάκριση.

Άμα τσακώσεις εκατό εκατομμύρια, λέγεται κατάχρα εμπιστοσύνης με κακούργημα, να πούμε. Και…τελοσπάντων, η δίκη αναβάλλεται και εξέρχεσαι με βούλευμα.

Άμα τσακώσεις πεντακόσα εκατομμύρια, λέγεται «σύμβασις» και δέχεσαι συγχαρητήρια.

Και άμα μπλεχτείς με τα δισ και με τα τρις, λέγεται εξαγωγή συναλλάγματος και, χραπ, παίρνεις το παράσημο».

Πώς σας φάνηκε:

Οι ποινές αλλά και οι τιμές είναι σε μονάδες του 1957, τότε που γυρίστηκε η ταινία «οι παπατζήδες», όμως, όπως θα διαπιστώσατε, δεν απέχουν και πολύ από τις σημερινές.

Θα ήθελα όμως να σας ρωτήσω και το εξής: Βλέπεις καμιά μικρή διαφορά, ότι κάτι άλλαξε το τελευταίο διάστημα;

Βλέπετε, ας πούμε να οδηγούνται κάποιοι στη φυλακή για χρέη –και τι χρέη!– προς το δημόσιο;

Το άλλο πουλάκι:

Βεβαίως και βλέπουμε.

Και πάλι όμως, ρε παιδιά, εμένα μου δημιουργούνται ένα σωρό απορίες. Συνελήφθη, λέει, ο άλλος για χρέη προς το δημόσιο. Τι χρωστούμε; Καμιά ογδονταριά εκατομμύρια.

Πώς; Και γιατί;

Πώς έφτασε αυτός να χρωστάει τόσα πολλά λεφτά; Γιατί, μη μου πείτε ότι όλο αυτό το χρέος δημιουργήθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη!

Όταν το χρέος του ήταν μικρότερο, δεν λέω για χιλιάδες, ένα, τρία, πέντε, δέκα εκατομμύρια δεν βρέθηκε κάποιος να του πει «έλα εδώ, εσύ, φέρε τα λεφτά ή πήγαινε στη φυλακή;»

Έπρεπε να ξεπεράσει τα ογδόντα εκατομμύρια για να… κινητοποιηθεί ο μηχανισμός και να του ζητήσουν λογαριασμό;

Από ποιους ελέγχους περνούσε όλο αυτό το διάστημα; Ποιοι υπάλληλοι ήταν αυτοί που έλεγαν «δε βαριέσαι, λίγα είναι, ας μη το κάνουμε θέμα»;

Ή περιοριζόταν στο να του στείλουν κάποια ειδοποίηση του τύπου «παρακαλούμε περάστε για τακτοποίηση του χρέους σας».

Αφήστε που, είμαι βέβαιος, πως αυτός, για να φτάσει εδώ, σίγουρα έχει περάσει από πολλές ρυθμίσεις και χαριστικές διατάξεις.

Και πάλι έφτασε!

Αλήθεια, εσείς δεν έχετε τέτοιου είδους απορίες;

Ας πούμε, εγώ αδυνατώ να το συλλάβω. (Ας χρησιμοποιήσω μια άλλη λέξη, μη παρεξηγηθώ, μέρες που είναι.)

Δεν μπορώ να καταλάβω με τι είδους δουλειές, τι… κύκλο εργασιών έχει κάποιος που φτάνει να χρωστά στο δημόσιο δεκάδες εκατομμύρια. Πόσα βγάζει δηλαδή για τον εαυτό του και πρέπει να δώσει και τόσα στο κράτος;

Και γιατί δεν υπάρχει κάποιος τρόπος να του τα πάρουν μέσα από άλλες διαδικασίες, όπως δήμευση των περιουσιακών του στοιχείων;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πολύ την  ψάχνεις!

Εδώ βγήκε ο άλλος, στη Θεσσαλονίκη, του πρόσφατου κυκλώματος, και δήλωσε πως χρόνια ολόκληρα έπαιζε το σύστημα τέσσερα, τέσσερα, δύο! Ναι αυτό που σας είχαμε αναλύσει παλαιότερα.

Τέσσερα ο ίδιος, τέσσερα ο εφοριακός και δύο το κράτος!

Έδωσε μάλιστα και συγκεκριμένα ονόματα, όμως ποιος ακούει έναν υπόδικο, μέλος κυκλώματος τοκογλυφίας.

Ένοχος ένοχον ου ποιεί! Νομικόν θέσφατον!

Για να θυμηθούμε και τον Γιώργο Πάντζα, δικηγόρο στη «σωφερίνα».

Πάντως, μια και το θέμα μας χθες και σήμερα είναι οι φυλακές, δεν είναι κρίμα ούτε αυτό το τόσο αναγκαίο έργο να μην μπορέσει να ολοκληρωθεί στο νομό μας;

Φταίει η κατάρα αυτού του τόπου; Φταίνε οι άρχοντές του; Ή μήπως φταίνε οι άρχοντές του που είναι η κατάρα του;

Το γεγονός είναι πως χάσαμε μια ακόμη ευκαιρία! Αυτή τού να βλέπουμε τη χαρά όσων αποφυλακίζονται εκτίοντας ένα μικρό μόνο μέρος της ποινής τους. Θα είχαμε γιορτές και πανηγύρια με τις αποφυλακίσεις.

Δυστυχώς!

Άμα δεν μπεις στη φυλακή δεν μπορείς να νιώσεις και τη χαρά της αποφυλάκισης. Ούτε εσύ ούτε οι «δικοί» σου!

Όλοι δικαιούνται μια δεύτερη

(και τρίτη και τέταρτη) ευκαιρία!

120206 ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Να βγει ο κόσμος έξω!

Βεβαίως, το άσμα λέει «ανοίχτε τα τρελλάδικα», εμείς όμως το τροποποιούμε λίγο και το κάνουμε να ισχύει για τις φυλακές.

Άνοιξε όμως πρώτα ο «διάλογος», όπως συνηθίζουμε να ονομάζουμε εδώ στην Ελλάδα την εμμονή του καθενός στην άποψή του και το κλείσιμο των αφτιών του σε οποιαδήποτε άλλη φωνή.

«Διάλογος» επίσης αποκαλείται το φαινόμενο να καταπιανόμαστε όλοι με ένα θέμα για λίγες μέρες και μετά να το ξεχνάμε εντελώς, παίρνοντας μέρος με το ίδιο πάθος, τον ίδιο ενθουσιασμό και τις ίδιες ακριβώς γνώσεις στον επόμενο «διάλογο».

Υπάρχουν και άλλα ενδιαφέροντα φαινόμενα. Θα σας περιγράψω το πιο σύνηθες: Ασχολούμαστε με ένα «καυτό» θέμα, μόνο όταν έρθει το αβγό στον… πισινό.

Νωρίτερα δεν υπάρχει. Κανείς δεν κάνει τον κόπο να προβλέψει, να βάλει κάτω το χαρτί και το μολύβι και να πει:

Αν σήμερα η κατάσταση είναι αυτή και κινούμαστε με τέτοιους ρυθμούς, σε τόσο διάστημα θα έχουμε φτάσει στο απροχώρητο.

Όχι!

Πρώτα να φτάσουμε στο απροχώρητο (παραλίγο να πω αποχωρητήριο) και μετά θα δούμε τι θα κάνουμε.

Ακόμη όμως κι αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Διότι, όταν λέμε «θα δούμε τι θα κάνουμε» μη φανταστείτε ότι προτείνονται τίποτε πρακτικά μέτρα που οδηγούν σε λύσεις.

Καθόλου. Οι περισσότεροι θα θεωρητικολογήσουν καταδικάζοντας το μοντέλο που μας οδήγησε στην παρούσα κατάσταση και προτείνοντας ένα άλλο.

Ωραία. Αυτό όμως δεν λύνει το πρόβλημα ΤΩΡΑ!

Όταν η βάρκα μπάζει νερά, πρώτα αρπάζεις τους κουβάδες και τις αντλίες. Μετά συζητάς για το πώς έπρεπε να γίνει σωστά το καλαφάτισμα.

Το άλλο πουλάκι:

Ας πούμε, για τις φυλακές…

Η κατάσταση έχει φτάσει στο μη περαιτέρω.

Αυτό όμως έπρεπε ήδη να το είχαμε προβλέψει. Έπρεπε να είχαμε σκεφθεί τρόπους αποφυγής του φαινομένου.

Τώρα πρέπει να δοθούν άμεσες λύσεις.

Επομένως, είναι εκτός τόπου και χρόνου η συζήτηση για μια κοινωνία που δεν οδηγεί στην παραβατικότητα, για άλλου είδους παιδεία, για καλύτερα κατηχητικά σχολεία ή οτιδήποτε έχει ο καθένας στο μυαλό του.

Αυτή είναι μια χρήσιμη κουβέντα που μπορεί και πρέπει να γίνει σε ανύποπτο χρόνο, με ψυχραιμία και νηφαλιότητα.

Τώρα, όμως, τι γίνεται;

Θα πρέπει, λέει, να… «βγει ο κόσμος έξω».

Έστω. Με τι όρους; Κάτω από ποιες προϋποθέσεις; Απλώς και μόνο επειδή συμπλήρωσαν ένα μικρό μέρος της ποινής τους;

Ακούγονται πολλά. Από το να επαναχρησιμοποιηθούν εγκαταλελειμμένα στρατόπεδα, μέχρι να χρησιμοποιηθούν μικρά ακατοίκητα νησιά ως τόποι απομόνωσης των φυλακισμένων.

Η δική μας συμβολή στη συζήτηση θα είναι με ένα μικρό παράδειγμα: Γνωρίσαμε κάποτε έναν ιδιοκτήτη συνεργείου αυτοκινήτων που είχε στη δουλειά του ένα νέο παιδί.

Εδώ στην πόλη μας. Το παιδί αυτό είχε καταδικαστεί από δικαστήριο της Γερμανίας και είχε σταλεί να εργάζεται στην Ελλάδα, με έξοδα και υπό την επιτήρηση του γερμανικού κράτους.

Η εναλλακτική του επιλογή θα ήταν να εγκλειστεί σε κάποια φυλακή της χώρας του.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Υπάρχουν και άλλες λύσεις.

Εύκολες, γρήγορες και πρακτικές. Και, το κυριότερο, δοκιμασμένες με επιτυχία.

Πιάστηκες να κλέβεις; Σου κόβουν το χέρι. Πιάστηκε για βιασμό; Σου κόβουν… πάσαν πατρότητος ελπίδαν, που θα έλεγε και ο Ροΐδης. Πιάστηκες να πουλάς ναρκωτικά; Σε δίνουν στον… Γιάννη Ιωαννίδη!

Αν πιαστείς για κατάχρηση δημόσιου χρήματος τότε θέτεις σοβαρή υποψηφιότητα για κατάκτηση κάποιου αξιώματος, που θα έλεγε κι ο Νίκος Σταυρίδης.

(Αυτά θα τα δούμε αύριο).

Σε κάθε περίπτωση μπορούν να βρεθούν εναλλακτικές ποινές που θα ισοφαρίζουν τον τρόπο εγκλεισμού στις φυλακές που θα γλιτώσει ο κάθε φυλακισμένος.

Αλλά το αν αφεθεί ελεύθερος απλώς και μόνο επειδή δεν χωράμε άλλοι ακούγεται λίγο παράλογο.

Κάτι θα πρέπει να κάνει. Κάπως να ξεπληρώσει το χρέος του προς την κοινωνία.

Θα μου πείτε, εδώ ολόκληρα κράτη και συζητούν για (μονομερές) «κούρεμα» του χρέους τους.

Θα κάνουμε εξαίρεση σε ορισμένους κρατούμενους που… είχαν την ατυχία να βρεθούν πίσω από τα σίδερα;

Διότι, περί ατυχίας πρόκειται!

Όταν τόσοι και τόσοι είμαστε έξω, αυτοί που βρέθηκαν εκεί μάλλον ήταν θύματα της… τύχης.

Κούρεμα ποινών!