100217 ΙΑΤΡΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Ο Έλληνας διανομέας!

Έτσι το διαβάσαμε στις εφημερίδες.

Το αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης και η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς πραγματοποίησαν έρευνα κατά την οποία διαπιστώθηκε η δράση του Έλληνα διανομέα.

Τι ήταν αυτό;

Ήταν κάποιος που έκανε μια πολύ οικεία δουλειά για τα ελληνικά αλλά και τα διεθνή δεδομένα στο χώρο της ιατρικής. Λάδωνε γιατρούς για να χρησιμοποιούν προϊόντα μιας συγκεκριμένης εταιρίας.

Ας δούμε τα πράγματα ψύχραιμα.

Πρώτα πρώτα, το ότι ο γιατρός «τα παίρνει», προκειμένου να επιλέξει το τάδε προϊόν αντί του ανταγωνιστικού του δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι είναι εις βάρος του ασθενούς και της θεραπείας του.

Θα σας πως ένα παράδειγμα για να καταλάβετε τι εννοώ.

Πριν από είκοσι και βάλε χρόνια με είχε επισκεφθεί στη Θεσσαλονίκη που ζούσα τότε ένας φίλος, ο οποίος είχε κατέβει για δουλειά.

Τον είχε στείλει η υπηρεσία του ως εμπειρογνώμονα, προκειμένου να ελέγξει και να εισηγηθεί την προμήθεια ενός ακριβού εξαρτήματος για τη δουλειά τους.

Οι υποψήφιοι ήταν δύο με το προϊόν του ενός να υπερτερεί φανερά σε ποιότητα και καλή τιμή. Τι γινόταν όμως: Αυτός που το διέθετε, φοβούμενος μήπως ο ανταγωνιστής «λαδώσει» το φίλο μου και προτιμήσει εκείνον έδειξε την πρόθεση να τον «λαδώσει» κι αυτός.

«Κοίτα», μου είπε, «τι συμβαίνει».

«Εγώ μπορώ και τα χρήματα να πάρω και τη συνείδησή μου να έχω ήσυχη επειδή θα επιλέξω και θα εισηγηθώ την αγορά του εξαρτήματος που πράγματι είναι το καλύτερο και συμφέρει στο δημόσιο.

Δεν το έκανε και είμαι περήφανος που είμαστε ακόμη φίλοι.

Θέλω όμως να πω ότι το γεγονός πως ο χειρουργός παίρνει τη μίζα του δεν σημαίνει πως εσύ θα δεχτείς ένα άχρηστο και επικίνδυνο εμφύτευμα. Μπορεί να είναι και το καλύτερο.

Το άλλο πουλάκι:

Ούτε γάτα ούτε ζημιά, λοιπόν;

Δεν είναι ακριβώς έτσι. Πρώτον διότι η ανθρώπινη απληστία δεν γνωρίζει όρια. Ξέρουμε περιπτώσεις ασθενών που χειρουργήθηκαν και τους τοποθετήθηκαν εμφυτεύματα, χωρίς να συντρέχει ιδιαίτερος λόγος.

Έπειτα, ακόμη κι αν δεν κινδυνεύει άμεσα ο ασθενής, το πρόβλημα μετατίθεται στο ασφαλιστικό του ταμείο και στο ελληνικό δημόσιο γενικότερα.

Διότι, μη φανταστεί κανείς ότι τα εκατομμύρια ευρώ που κοστίζουν οι μίζες τα πληρώνει κάποιος από την τσέπη του.

Όλα αυτά… ενσωματώνονται στην τελική τιμή του προϊόντος, δηλαδή τα πληρώνουμε εμείς οι φορολογούμενοι.

Είδατε; Είπα φορολογούμενοι και θυμήθηκα άλλη μια ιστορία με γιατρούς.

Μου έλεγε μια φίλη για τα παράπονα που της έκανε ο γιατρός της, κατά την τελευταία της επίσκεψη, σχετικά με τις νέες αμοιβές που δίνει το κράτος.

Φαίνεται πως την έπεισε, γιατί κι αυτή προσπαθούσε να πείσει εμένα: «Πράγματι, όμως, δεν είναι κοροϊδία, επιστήμονα άνθρωπο, με τόσα χρόνια στα θρανία, να τον πληρώνει δέκα ευρώ την επίσκεψη;

«Είναι κοροϊδία και μάλιστα μεγάλη». Συμφώνησα εγώ ειλικρινά.

«Θα σου πω όμως και κάτι άλλο. Δεν είναι μεγαλύτερη κοροϊδία αυτός ο γιατρός να δηλώνει ετήσιο εισόδημα πέντε χιλιάδες ευρώ και τα παιδιά το να κοιμούνται στις φοιτητικές εστίες και να σιτίζονται στη λέσχη;»

Έμεινε άφωνη.

«Ίσως», συμπλήρωσα «αν αυτός ο γιατρός και άλλοι όμοιοί του δήλωναν το πραγματικό τους εισόδημα και πλήρωναν τους φόρους που τους αναλογούν, ίσως να μην έφτανε σήμερα το κράτος να τους δίνει μόνο δέκα ευρώ σε κάθε επίσκεψη».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Στη συζήτηση μπήκε και άλλος.

«Εγώ θα την πάω την κουβέντα ακόμη παραπέρα», μας είπε. «Ξέρετε τι θα έκανα, αν ήμουν εγώ κράτος; Θα έκανα μια εξήγηση με τους γιατρούς και με άλλους επιστήμονες αλλά τώρα μιλάμε γι’ αυτούς».

«Ελάτε εδώ», θα τους έλεγα.

«Εσάς σας πήρε η πολιτεία από έξι χρονών και σας σπούδασε. Σας έδωσε βιβλία, δασκάλους, σχολεία, πανεπιστήμια, εργαστήρια, λέσχες, νοσοκομεία… για να γίνετε γιατροί και να πάρετε ειδικότητα».

«Λοιπόν; Δεν χρωστάτε κάτι σ’ αυτό το κράτος; Θα εργαστείτε κάποια χρόνια ως υπάλληλοί του και μετά είστε ελεύθεροι να ανοίξετε δικό σας ιατρείο ή να πάτε σε ιδιωτικές κλινικές».

Βλέπετε, φίλοι μου, πως τα προβλήματα δεν είναι ούτε απλά, ούτε έχουν μία και μοναδική οπτική.

Εμείς όμως συνηθίζουμε να βλέπουμε μόνο την πλευρά που εξυπηρετεί το προσωπικό μας συμφέρον.

Για κάποια στιγμή πιστέψαμε πως η κρίση ήταν μια ευκαιρία να δούμε τα προβλήματα πιο συνολικά, κυρίως στην κοινωνική τους διάσταση.

Ήταν όμως μια πολύ σύντομη στιγμή!

Μιλάμε για λειτούργημα!

120216 ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Ανοίγει ο ασκός του Αιόλου!

Αυτό είναι το επιχείρημα ορισμένων, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι μια διοικούσα αρχή, όπως η δημοτική, δεν πρέπει να θίγει ζητήματα που αφορούν προηγούμενες.

Τι είδους ζητήματα; Κακοδιαχείρισης.

Όπως δηλαδή αυτά που συζητούσαμε χθες.

Αναπτύσσοντας το επιχείρημά τους υποστηρίζουν πως έτσι ξεκινάει μια πολιτική κόντρα χωρίς τελειωμό.

Διότι όταν θα ξαναλλάξει η δημοτική αρχή, η νέα θα καταφερθεί εναντίον της σημερινής και πάει λέγοντας.

Τίθεται, λοιπόν, ένα σοβαρό ερώτημα: Περασμένα, ξεχασμένα;

Εμείς λέμε όχι! Και θα πούμε πάλι αυτό με το οποίο κλείσαμε το χθεσινό μας σχόλιο:

Ο καθένας έχει δικαίωμα στο καθαρό μέτωπο!

Διότι, αν ο καθένας «κουκουλώνει» έργα του προηγούμενου από τακτ, από συναδελφική αλληλεγγύη ή από φόβο μήπως υποστεί τα ίδια, τότε μιλάμε για τον «ορισμό της συγκάλυψης!

Αυτό το τελευταίο δεν είναι δικό μου, είναι φράση που χρησιμοποίησε ο αντιδήμαρχος κύριος Ζαχαριάδης Παύλος σε τηλεοπτική συνέντευξη, όπου παρουσίασε κάποια στοιχεία από την έκθεση των ορκωτών λογιστών για την οποία μιλήσαμε και χθες.

Κι έχει δίκιο ο άνθρωπος.

Αυτός δεν είναι ένας από τους σοβαρότερους λόγους για τους οποίους κατηγορούμε τους πολιτικούς μας;

Επειδή εφαρμόζουν την παροιμία «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει».

Λέγαμε κι άλλη φορά ότι η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα του πολιτισμένου (όπως τον εννοούμε οι ίδιοι μας) κόσμου, που δεν έχει τιμωρηθεί ποτέ κανείς πολιτικός για οικονομικά σκάνδαλα.

Που σημαίνει ότι δυο τινά συμβαίνουν.

Ή ότι σ’ αυτήν τη χώρα κατοικούν άγγελοι (μπορεί απλώς οι άγγελοι να γίνονται πολιτικοί) ή κάτι άλλο παράξενο υπάρχει στο θέμα της απόδοσης ευθυνών.

Το άλλο πουλάκι:

Δηλαδή να πλακωθούμε στις δίκες;

Απεναντίας!

Εμείς αυτό που λέμε είναι ότι πρέπει με νηφαλιότητα, με ψυχραιμία, κυρίως με διάθεση συνεργασίας από όλους, να συζητηθεί το θέμα και να διερευνηθεί κάθε υπόθεση.

Να τηρηθούν όλες οι προβλεπόμενες από το νόμο διαδικασίες και αν (ξαναλέμε) αν προκύπτουν ευθύνες, να αποδοθούν στο βαθμό που αναλογούν στον καθένα.

Υπάρχει κανείς που δεν το θέλει αυτό;

Νομίζω ότι πρώτοι απ’ όλους το επιθυμούν οι πολίτες και, επιτρέψτε μου να πω, πρώτοι από τους πολίτες οι δημοσιογράφοι.

Όχι με σκανδαλοθηρική διάθεση, όχι για να βρουν ευκαιρία να τρυπώσουν στην οικονομική και την προσωπική ζωή των πολιτικών. Αλλά για να συμβάλουν κι αυτοί από την πλευρά τους ώστε να μη μείνει η παραμικρή σκιά σε ανθρώπους που δεν το αξίζουν.

Εδώ ας προσέξουμε λίγο!

Εμείς πιστεύουμε ότι, πράγματι, δεν υπάρχει ταμείο που, άμα το ξεσκονίσεις προσεκτικά, δεν θα βρεις κάποια παρατυπία.

Στην περίπτωση όμως που σχολιάσαμε, δεν μιλάμε για τέτοιου είδους λάθη. Για κάποιο τιμολόγιο που παράπεσε, για χρήματα που δεν κατατέθηκαν αυθημερόν στην τράπεζα αλλά την επομένη, για προμήθεια κάποιου προϊόντος που μπορεί να μην ήταν απολύτως απαραίτητο, ακόμη και για την παράλειψη απόδοσης κάποιας κράτησης υπέρ του δημοσίου.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτά όλα δικαιολογούνται:

Καλά είναι βεβαίως να αποφεύγονται, όμως, είπαμε, τέλειο ταμείο πολύ σπάνια θα συναντήσει ο εξονυχιστικός έλεγχος.

Φαντάζομαι πως κάτι τέτοιο το αντιλαμβάνονται όλοι πολίτες, πολύ δε περισσότερο όσοι διαχειρίζονται χρήματα και λογοδοτούν, ακόμη και τους συγκατοίκους της πολυκατοικίας τους.

Όμως η έκθεση των ορκωτών λογιστών δεν μιλά για τέτοια ή μόνο για τέτοια πράγματα.

Επομένως: Διαλεύκανση, εδώ και τώρα, μέσα από όποιες διαδικασίες προβλέπει ο νόμος.

Θα κλείσουμε με κάτι που έχουμε ξαναπεί.

Καλώς ή κακώς, η οργανωμένη πολιτεία μας αποφάσισε κάποιες διαδικασίες μέσα από τις οποίες γίνεται η διαχείριση  του δημόσιου χρήματος.

Μπορεί κάποιοι να τις θεωρούν βραδυκίνητες, δυσλειτουργικές ή χρονοβόρες, σκέτη γραφειοκρατία.

Δεν έχουν όμως κανένα δικαίωμα να τις παρακάμπτουν, ούτε στο όνομα της εξυπηρέτησης αναξιοπαθούντων πολιτών.

Στην ύστατη περίπτωση που θα χρειαστεί να φτάσουν εκεί, δηλαδή να παρανομήσουν για το καλό κάποιων συμπολιτών τους, θα το κάνουν με απόλυτη διαφάνεια και δημοσιοποιώντας κάθε τους πράξη.

Έτσι ώστε, όταν θα έρθει (αν έρθει) η απόδοση ευθυνών, να έχουν στο πλάι τους την κοινή γνώμη.

Εν κρυπτώ, όμως;

Περισσότερο φως!

120215 ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Είναι ευαίσθητο (!) το θέμα.

Γι’ αυτό θα είμαστε πολύ προσεκτικοί.

Πρώτα πρώτα θα σας παραπέμψουμε σε όσα λέγαμε στις 31 Ιανουαρίου, μιλώντας περί χαλίφηδων, αναφερόμενοι σε έναν φανταστικό τόπο που διοικείται από χουβαρντάδες (με τα λεφτά του δημοσίου) άρχοντες.

Αφορμή για τα σημερινά μας σχόλια είναι η συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο Δράμας, σχετικά με την έκθεση που κατέθεσαν οι ορκωτοί λογιστές που πραγματοποίησαν έλεγχο στις πρώην δημοτικές επιχειρήσεις ΔΕΚΠΟΤΑ και ΔΕΝΑΔ.

Από πού να αρχίσω;

Ας αρχίσω από αυτό στο οποίο συμφώνησαν όλοι. Στο ότι δηλαδή υπήρξαν «σοβαρές παραλείψεις», «σωρεία ατασθαλιών», «λάθη» και «παρατυπίες».

Όπως βλέπετε χρησιμοποιώ μόνο εκφράσεις που ακούστηκαν μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο, από ομιλητές όλων των παρατάξεων.

Έρχομαι, λοιπόν, και σας ρωτάω:

Γιατί όλα αυτά είναι σοβαρότατα ΚΑΙ πολιτικά σφάλματα; Εδώ σας θέλω.

Αφήστε, θα το πω εγώ.

Επειδή αφήνουν… σκιές! Επειδή, στην ουσία, σπιλώνουν ανθρώπους που πιθανότατα δεν έχουν το παραμικρό ψεγάδι στον πολιτικό τους βίο.

Προσέξτε:

Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι έγινε «κατάχρηση ή υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος», αφού, άλλωστε, ούτε η έκθεση των ορκωτών λογιστών υποστηρίζει κάτι τέτοιο.

Ξαναπροσέξτε:

Ποιος όμως εμποδίζει τους πολίτες να το σκεφτούν; Ποιος τους εμποδίζει να το συζητούν, χαμηλόφωνα ή φωναχτά, μεταξύ τους;

Κυρίως όμως, ποιος τους δίνει το δικαίωμα να το κάνουν;

Το άλλο πουλάκι:

Η κακοδιαχείριση!

Θα πω ένα φανταστικό παράδειγμα, ώστε να μην παρεξηγηθώ. Ας πούμε ότι αναφέρομαι και πάλι στο μακρινό χαλιφάτο που ο χαλίφης τους είναι αρκούντως ανοιχτοχέρης.

Αναθέτει, λοιπόν, σε πολίτες του χαλιφάτου εργασίες και τους αμείβει με ποσά υπερβολικά αυξημένα σε σχέση με ό,τι κυκλοφορεί στην πιάτσα. Φυσικά κόβονται όλα τα τιμολόγια και τα νόμιμα παραστατικά.

Δεν δικαιούνται όμως οι πολίτες να σκεφτούν «γιατί στους συγκεκριμένους πολίτες και όχι σε κάποιους άλλους;» Αφού η ανάθεση είναι εξ ορισμού επιλογή. Γιατί αυτή και όχι κάποια διαφορετική;

Δεν δικαιούνται επίσης, οι πιο εχθρικοί προς τον χαλίφη να το πάνε παραπέρα;

Και ποιος μου λέει εμένα ότι τα υπερβολικά αυξημένα, σε σχέση με ό,τι κυκλοφορεί στην πιάτσα ποσά, δεν πάνε μισά μισά;

Να, λοιπόν, γιατί οι ατασθαλίες, τα λάθη και οι παραλείψεις είναι πολύ σοβαρά, πρωτίστως πολιτικά, σφάλματα.

Διότι δίνουν το δικαίωμα στον κάθε καλοπροαίρετο ή κακοπροαίρετο πολίτη να σκεφτεί έτσι ή χειρότερα.

Ειδικά σε εποχές που ζούμε τώρα, ειδικά σε καιρούς που οι πολίτες κοιτάζουν όσους ανακατεύονται με τα κοινά με μισό μάτι, είναι απαγορευτικό να γίνονται «παρατυπίες», οι οποίες όμως ρίχνουν σκιές και αφήνουν υπόνοιες για πολίτες και πολιτικούς.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Υπάρχει και μια ακόμη διάσταση.

Δεν έχω ακούσει κανέναν να κατακρίνει το γεγονός ότι εγώ, χάρη σε αυτές τις «παρατυπίες», «ατασθαλίες» και «παραβλέψεις», αποκτώ ένα ισχυρότατο προβάδισμα απέναντι στους πολιτικούς μου αντιπάλους και… επανεκλέγομαι!

Λίγο είναι;

Διότι, πίσω από κάθε «παρατυπία», υπάρχουν πιθανότατα πολίτες που ευνοούνται σκανδαλωδώς έναντι άλλων.

Ποιοι είναι οι πρώτοι και ποιοι οι δεύτεροι; Μήπως, χάρη στη δική τους «ανταποδοτική» υποστήριξη, εγώ ξεπερνώ σε ψήφους τους άλλους και (επαν)εκλέγομαι;

Για να το μεταφέρουμε και στο οικονομικό πεδίο πάλι, μήπως η εκλογή και η επανεκλογή δεν σημαίνει και ζεστό χρήμα σε μισθούς, αμοιβές και αποζημιώσεις, ειδικά για κείνους που υπηρετούν σε αμειβόμενες θέσεις;

Να, λοιπόν, γιατί η διαχείριση πρέπει να είναι διαφανής και σύμφωνη με τους νόμους του κράτους.

Να γιατί κάθε είδους «παρατυπία» με τα δημόσια οικονομικά δεν είναι ένα απλό γραφειοκρατικό ζήτημα, ένα λάθος που έγινε επειδή κάποιος υπάλληλος παράκαμψε τις διαδικασίες, προκειμένου να ξεπεραστούν χρονοβόρα εμπόδια.

Και να γιατί τέτοιου είδους ζητήματα πρέπει να διερευνώνται και να δημοσιοποιούνται.

Επειδή δεν μπορεί να μένουν σκιές και υπόνοιες σε κανέναν.

Όλοι έχουν δικαίωμα στο καθαρό μέτωπο!

Λεφτό θέμα!

120214 ΦΑΡΙΣΑΪΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Ο θάνατός σου η ζωή μου!

Για πολιτικό θάνατο μιλάμε, έτσι, μη παρεξηγηθούμε και το ρίξουμε στο πένθος.

Πολιτικό πένθος, ναι. Όχι όμως να τα βάψουμε και μαύρα!

Θα σας θέσω ένα ερώτημα, να δω πόσο μέσα στα πράγματα είστε. Ποιο είναι το αντίθετο του πολιτικού θανάτου; Η πολιτική… ανάσταση;

Χμ, δεν θα το έλεγα. Σε κάποιες περιπτώσεις είναι το πολιτικό βρικολάκιασμα!

Τα λέω όλα αυτά γιατί, μετά τις διαγραφές τόσων βουλευτών από τα δύο μεγάλα κόμματα και την πιθανότητα αποπομπής τους από τα ψηφοδέλτια των προσεχών εκλογών, ανοίγει ο δρόμος και η όρεξη άλλων υποψηφίων.

Φανταστείτε, ας πούμε, στις Σέρρες, όπου τρεις εν ενεργεία βουλευτές δεν θα είναι υποψήφιοι με τη Νέα Δημοκρατία.

Κάποιοι, από πίσω, έχουν στήσει ήδη πανηγύρι!

Εμάς μας ενδιαφέρει όμως πρωτίστως ο νομός μας και το τι θα ακολουθήσει τη διαγραφή του Μαργαρίτη Τζίμα, ο οποίος ψήφισε όχι στο νέο μνημόνιο και τέθηκε εκτός κοινοβουλευτικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας.

Δεν είμαστε στο μυαλό του ανδρός, ούτε γνωρίζουμε τις προθέσεις του βουλευτή, γνωρίζοντας όμως την πορεία του μέχρι σήμερα και εκτιμώντας το γεγονός ότι ο κύριος Τζίμας τίποτε δεν άφησε στην τύχη, είμαστε περίεργοι να δούμε τι θα ακολουθήσει.

Ένα είναι βέβαιο. Ο κύριος Τζίμας δεν πρόκειται να αφήσει αναξιοποίητη αυτή την πολιτική του θυσία. Κάποια στιγμή θα σπεύσει να ακολουθήσει τον άνεμο που ελπίζει να πνεύσει στα ιστία της πολιτικής του καριέρας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Εδώ είμαστε και θα το δείτε:

Το ζήτημα είναι ότι οι παραπίσω τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση και ακονίζουν τα μαχαίρια τους ώστε να είναι έτοιμοι.

Το άλλο πουλάκι:

Είδατε ο Σταύρος;

Μοίρασε πατάτες και αβγά σε αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας.

Έτσι κερδίζονται οι εκλογές, με έργα, όχι με λόγια.

Ας το πάρουμε από την αρχή, γιατί το πράγμα είναι σοβαρό και λεπτό, παρόλο που ο χειρισμός του από τον πολιτευτή αγγίζει τα όρια της πολιτικής γελοιότητας.

Πράγματι, υπάρχει κόσμος που υποφέρει.

Πράγματι, υπάρχουν συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη και το ελάχιστο. Πράγματι, όσοι μπορούν να βοηθήσουν, πρέπει να το κάνουν χωρίς καμία καθυστέρηση.

Πώς όμως; Εδώ είναι το σοβαρό  ερώτημα.

Στεκόμενοι στο κέντρο της πλατείας, υψώνοντας το ανάστημά τους και βγάζοντας μεγάλη φωνή (και μικρή να είναι τα κανάλια την κάνουν μεγάλη), ώστε να τους δουν και να τους ακούσουν όλοι;

Έτσι εννοούν αυτοί τη φιλανθρωπία; Αυτό, εδώ και τουλάχιστον δυο χιλιάδες χρόνια, έχει ένα όνομα: φαρισαϊσμός!

Αν θέλεις να βοηθήσεις όσους έχουν ανάγκη να το κάνεις εν κρυπτώ και παραβύστω.

Υπάρχουν ένα σωρό φορείς, σωματεία, οργανώσεις, που γνωρίζουν μάλιστα πολύ καλά και ποιοι ακριβώς έχουν ανάγκη κι έτσι η «φιλανθρωπία» σου θα πιάσει τόπο.

Άσε πάλι το άλλο.

Πόσο εγκληματικό είναι να υποχρεώνεις εκείνον που έχει ανάγκη να προσέλθει για να δεχτεί τη βοήθειά σου, μέρα μεσημέρι, στη  μέση της πλατείας, μπροστά στις κάμερες!

Ποιος το είπε πως οι άνθρωποι που βρέθηκαν στην ανάγκη δεν έχουν αξιοπρέπεια; Γιατί θα πρέπει να τους δει ο κάθε τηλεθεατής και μάλιστα η δημοσιογράφος να τους ρωτάει «πώς κρίνετε αυτή την πράξη;»

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Φιλανθρωπία… προεκλογική!

Μάλιστα, για να προλάβει αυτό το σχόλιο, ο πολιτευτής δήλωσε πως, αν εκλεγεί βουλευτής, θα δίνει τη μισή του βουλευτική αποζημίωση στους έχοντες ανάγκη.

«Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω μύξα να γιάνει»!

Διότι, για το κατάντημα της χώρας, κάτι τέτοιοι πολιτικοί ευθύνονται και, φυσικά, εμείς που τους ψηφίζαμε.

Τώρα επανέρχονται και ζητούν την ψήφο μας για να μας σώσουν!

Πώς να μας σώσουν; Με «φιλανθρωπίες»; Με τη μισή βουλευτική αποζημίωση υπέρ των αναξιοπαθούντων;

Α μήπως τώρα, έπειτα από τόσα χρόνια στον πολιτικό στίβο, άνοιξαν ξαφνικά τα μάτια τους και είδαν τη μαγική συνταγή που θα οδηγήσει τη χώρα στην πρόοδο και την ευημερία;

Τι επιπλέον έχουν να προσφέρουν στον τόπο άνθρωποι οι οποίοι το μόνο πράγμα που θα έχουμε να θυμόμαστε από αυτούς είναι οι χειραψίες τους στο παζάρι κάθε Πέμπτη;

Έλεος! Όχι…. Ελεημοσύνη!

Όταν λείπει η γάτα, χορεύουν τα ποντίκια!

120213 ΧΑΟΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Απόλυτο χάος!

Είναι πολύ δύσκολο να μιλάς χωρίς να γνωρίζεις, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις που οι εξελίξεις τρέχουν και το ένα ή το άλλο αποτέλεσμα θα φέρουν τα πάνω κάτω.

Σας θυμίζουμε εδώ, για άλλη μια φορά, ότι αυτά που εσείς βλέπετε στην τελευταία σελίδα των ΧΡΟΝΙΚΩΝ ή στο 3poulakiadramas.blogspot.com εμείς τα έχουμε πει μία ή δύο μέρες πριν.

Έτσι λειτουργεί το σύστημα. Μέχρι να γίνουν «σελίδα», να τυπωθούν, να διπλωθούν, να ταχυδρομηθούν και να φτάσουν στα χέρια σας, χρειάζεται χρόνος, χρόνος που σε ορισμένες περιπτώσεις τρέχει με υψηλότατες ταχύτητες.

Χθες είχαμε την ψηφοφορία στη Βουλή. Εσείς γνωρίζετε το αποτέλεσμα. Εμείς όχι, γι’ αυτό θα σχολιάσουμε τη γενική εικόνα, το απόλυτο χάος, όπως το περιγράψαμε, βαδίζοντας περίπου στα τυφλά.

Ας παρατηρήσουμε απλώς τα δεδομένα.

Έχουμε ένα κόμμα του οποίου οι βουλευτές θέλουν να ψηφιστεί το μνημόνιο, θέλουν δηλαδή να παρθούν όλα αυτά τα σκληρά μέτρα που προβλέπονται, όμως… δεν θέλουν να το ψηφίσουν αυτοί!

Ας βρεθούν κάποιοι άλλοι, που στην ουσία αναλαμβάνουν και το πολιτικό κόστος.

Αυτοί το μόνο που θέλουν είναι να γυρίσουν στις εκλογικές τους περιφέρειες και να πούνε στους ψηφοφόρους «εμείς ήμασταν μαζί σας».

Οι οποίοι ψηφοφόροι, σύμφωνα τουλάχιστον με όσα δηλώνουν στις δημοσκοπήσεις, λένε όχι στη δανειακή σύμβαση, ναι όμως στο ευρώ και στην παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη.

Έρχεται το δεύτερο κόμμα που είχε υποστηρίξει με σθένος το όχι στο πρώτο μνημόνιο, τώρα όμως λέει ναι στο δεύτερο, πολύ σκληρότερο από εκείνο.

Ο αρχηγός μάλιστα είχε διαγράψει τη Ντόρα Μπακογιάννη επειδή ψήφισε στη Βουλή το πρώτο και τώρα απειλεί να διαγράψει (είπαμε δεν γνωρίζουμε) όσους δεν θα ψηφίσουν το δεύτερο.

Το άλλο πουλάκι:

Πάμε παραπέρα.

Ο Καρατζαφέρης αποχωρεί ποιητικότατα από τις διαβουλεύσεις και δηλώνει πως δεν θα υπογράψει τη σύμβαση, οι βουλευτές του όμως που συμμετέχουν ως υπουργοί στην κυβέρνηση έχουν αντίθετη άποψη.

Ο Φώτης Κουβέλης υποστηρίζει πως τα μέτρα που συνοδεύουν τη σύμβαση είναι απαράδεκτα και πως ο ίδιος θα διαπραγματευόταν καλύτερα και θα αγωνιζόταν για ευνοϊκότερους όρους.

Τα ίδια όμως έλεγαν Σαμαράς και Καρατζαφέρης πριν μπουν στο χορό των διαπραγματεύσεων, όπου διαπίστωσαν ότι άλλοι κρατούν τα όργανα και εσύ απλώς χορεύεις στο σκοπό που βαράνε.

Φαίνεται πως, για την ώρα, η Δημοκρατική Αριστερά έπιασε το σφυγμό των πολιτών –ναι στο ευρώ, όχι στη σύμβαση– κι έτσι εξηγείται και η δημοσκοπική άνοδός της.

Παραπέρα υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ καθώς και διάφορα άλλα εξωκοινοβουλευτικά –για την ώρα– κόμματα που τοποθετούνται απέναντι στο «μαύρο μέτωπο» του μνημονίου.

Στο ΣΥΡΙΖΑ, ως συνήθως, υπάρχουν διάφορες φωνές.

Κάποιες υποστηρίζουν πως πρέπει να παίξουμε μέχρις εσχάτων το χαρτί του «εκβιασμού» ελπίζοντας πως οι δανειστές μας θα φοβηθούν τις επιπτώσεις μιας ελληνικής χρεοκοπίας και θα μας δώσουν ό,τι ζητάμε χωρίς πολλές αντιρρήσεις.

Άλλες πάλι μιλούν για μονομερή άρνηση, αναστολή πληρωμής ή διαγραφή του χρέους και άλλες ζητούν ευθέως την έξοδο από την ευρωζώνη και την επιστροφή στη δραχμή.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Στο ΚΚΕ η φωνή είναι μία.

Έξω από όλα, δεν έχουμε ανάγκη ούτε τα λεφτά τους, ούτε τα μέτρα τους, αυτή η χώρα μπορεί να ζήσει άνετα με το δικό της πλούτο, με ό,τι παράγει και με την εργασία των κατοίκων της.

Όλα τα παραπάνω είναι ωραία. Συγνώμη αν έχουμε παρανοήσει ή παραποιήσει τις θέσεις κάποιων, όμως έτσι τις έχουμε καταλάβει εμείς, μέσης νοημοσύνης και ενημέρωσης πουλάκια, οπότε ας προβληματιστούν και οι ίδιοι για το πώς φτάνει η φωνή τους στους πολίτες.

Για μας το πρόβλημα και η απορία βρίσκονται αλλού.

Εντάξει, η Ευρώπη των Τραπεζιτών είναι απέναντί μας και κάνει τη δουλειά της.

Πού βρίσκεται όμως η Ευρώπη των… λαών;

Πού βρίσκεται η Ευρώπη της Αριστεράς, η Ευρώπη των συνδικάτων, η Ευρώπη της αλληλεγγύης των εργαζομένων;

Δεν θα έπρεπε να στέκονται στο πλάι μας σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές και τον άνισο αγώνα που δίνουμε;

Τι γίναν τα τόσα ευρωπαϊκά συνέδρια στα οποία παίρνουν μέρος οι μεγαλοσυνδικαλιστές μας, οι σύντροφοι των ευρωπαϊκών σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών κομμάτων πού είναι;

Δεν θα έπρεπε να πιέζουν κι αυτοί τις κυβερνήσεις τους και να προσπαθούν να τους πείσουν για το αδιέξοδο στο οποίο οδηγούν οι πολιτικές τους;

Όλοι τσάμπιονς λιγκ βλέπουν;

Μόνο ένα;

Τόσα σχέδια υπάρχουν για τη σωτηρία μας!