120314 ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟ

Το ένα πουλάκι:

Ώρα καλή, κυρα-Δόμνα!

Ξέρω πως, για ανθρώπους που έχουν πεθάνει, δεν χρησιμοποιούμε πλέον το «κύριος», «κυρία», όμως ας μου συγχωρεθεί το ότι δεν μπορώ να απευθυνθώ διαφορετικά στη Δόμνα Σαμίου.

Έτσι την αισθάνομαι, ως κυρα-Δόμνα, με όλο το μεγαλείο και την παλιά αρχοντιά που κρύβει αυτή η προσφώνηση στο παρελθόν και τώρα και πάντα.

Η ζωή της Δόμνας Σαμίου δεν μπορεί παρά να μας προκαλεί ερωτηματικά σε συνδυασμό με απέραντο θαυμασμό.

Πόσα πράγματα μπορεί να φτιάξει ένας απλός άνθρωπος μόνος του; Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει μια γυναίκα ακολουθώντας το πάθος της; Πόσο ριζικά μπορεί να αλλάξει τη ζωή κάποιου ένας δάσκαλος;

Η Δόμνα Σαμίου ξεκίνησε από μια προσφυγική παράγκα στην Καισαριανή, για να φτάσει τόσο μακριά όσο ελάχιστοι Έλληνες κατόρθωσαν.

Πώς; Με μόνο όχημα την αγάπη της για το παραδοσιακό τραγούδι και το πάθος της για την έρευνα, τη διάσωση αλλά και η διάδοση αυτού του τραγουδιού.

Όπως μάλιστα εξομολογείται η ίδια, πριν ακόμη και από την παραδοσιακή μουσική είχε αγαπήσει παράφορα την εκκλησιαστική μουσική, σε σημείο να «μαλώνει» τη μάνα της που δεν την έκανε αγόρι για να μπορεί να ανέβει στο ψαλτήρι.

Βέβαια, όπως λέμε πάντα, σημαντικός παράγοντας στη ζωή κάθε ανθρώπου είναι και η τύχη.

Στα χρόνια της κατοχής η μητέρα της τη στέλνει σαν παραδουλεύτρα σε ένα σπίτι, για να έχει ένα πιάτο φαγητό.

Εκεί την ακούν που τραγουδάει μέρα νύχτα, μαθαίνουν και την αγάπη της για την εκκλησιαστική μουσική και… τη στέλνουν στον Σίμωνα Καρά, ο οποίος την πείθει να συνεχίσει και το σχολείο που είχε εγκαταλείψει κι έτσι γραάφτηκε σε νυχτερινό Γυμνάσιο.

Η τύχη τύχη, βεβαίως, πόσους μαθητές όμως είχε ο Σίμων Καράς και πόσοι από αυτούς ακολούθησαν την πορεία της Δόμνας Σαμίου;

Το άλλο πουλάκι:

Θα σταθώ σε δυο χαρακτηριστικά της.

Πρώτα πρώτα, ενώ η ίδια ήταν μικρασιάτικης καταγωγής, ποτέ δεν προέκρινε τα τραγούδια της πατρίδας της, αλλά εργάστηκε για όλη την παραδοσιακή μας μουσική.

Ας τα βλέπουν οι διάφοροι «λάτρεις» ΜΟΝΟ της παράδοσης του τόπου τους, την οποία, φυσικά, θεωρούν ανώτερη από κάθε άλλη.

Το δεύτερο ήταν ότι ποτέ δεν θεώρησε τον εαυτό της τραγουδίστρια και γι’ αυτό δεν ακολούθησε τέτοια καριέρα!

Ερμήνευε τα παραδοσιακά τραγούδια, σε συναυλίες ή σε δισκους, μόνο στο βαθμό που ήθελε να παρουσιάσει μια εργασία, μια πτυχή της παράδοσης.

Υπάρχουν και άλλα πολλά, όπως η αγάπη της για την έρευνα, για χάρη της οποίας γύρισε χωριό χωριό και σπίτι σπίτι ολόκληρη την Ελλάδα.

Επιπλέον, η αγάπη της για τα νέα παιδιά, η συνεργασία της με νέους μουσικούς στους οποίους προσπαθούσε να μεταλαμπαδεύσει, εκτός από το πάθος, τις γνώσεις και τις εμπειρίες της.

Η Δόμνα Σαμίου εργάστηκε ουσιαστικά αβοήθητη.

Ας το έχουν υπόψη τους και αυτό οι διάφοροι –θα το ξαναπώ- «λάτρεις» της παράδοσης, που τρέχουν μονίμως με το χέρι απλωμένο σε κάθε είδους «χρηματοδότηση».

Ο «Καλλιτεχνικός Σύλλογος Δημοτικής Μουσικής – Δόμνα Σαμίου», που ίδρυσε το 1981, έχει ένα σημαντικότατο έργο με εκδόσεις δίσκων, οι οποίες διακρίνονται για την επιμέλειά τους, τις σημαντικότατες πληροφορίες και συνοδευτικό υλικό, συχνά μάλιστα και σε άλλες γλώσσες.

Αφήστε τις συναυλίες της.

Σε κάθε άκρη του κόσμου. Ενδιαφέρον έχει ότι όχι μόνο οι Έλληνες, της διασποράς αλλά και πολλοί ξένοι, χάρη σ’ αυτές τις συναυλίες, ανακαλύπτουν ένα «ελληνικό τραγούδι, χωρίς μπουζούκι».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πόσα χρόνια εργάστηκε!

Η Δόμνα Σαμίου έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο στα ογδόντα τέσσερα χρόνια της, νεότατη!

Σύμφωνα με τα δικά μας δεδομένα, εδώ και τριάντα τουλάχιστον χρόνια, η Δόμνα Σαμίου θα έπρεπε να ήταν συνταξιούχος και να απολαμβάνει τα «καλά» της σύνταξης.

Σύμφωνα με τα δικά μας δεδομένα, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, θα έπρεπε να… ξεκουραστεί και να ξεχάσει, και μαζί να ξεχάσουμε κι εμείς, ό,τι μας έχει δώσει από τότε και εξής.

Τέτοιους ανθρώπους πρέπει να βλέπουμε οι περισσότεροι νεοέλληνες που, καθώς πλησιάζουμε στα πενήντα, μετράμε τις μέρες για να βγούμε στη σύνταξη και μετά να… καθόμαστε, λες και τώρα σκοτωνόμαστε στη δουλειά.

Μη βιαστείτε να μου απαντήσετε, γιατί θα σας πω ότι η δουλειά της Δόμνας Σαμίου δεν έμοιαζε με αυτή διάφορων ηθοποιών ή τραγουδιστών, που δεν λένε να τα παρατήσουν, παρόλο που η ακμάδα τους και οι δυνατότητές τους έχουν εξαντληθεί προ ετών.

Ακούστε όμως ένα τραγουδάκι από την ίδια και θα καταλάβετε:

«Όλα μου τα παράτησα και τη μερακλοσύνη

Και περπατώ σιγά σιγά με την ταπεινοσύνη».

Γεια και χαρά σου, κυρα-Δόμνα.

«Στη βρύση που ‘πινα νερό

τώρα [ας] το πίνουν άλλοι».

120313 ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

«Η άμαξα»!

Αυτός είναι ο τίτλος μιας από τις περιπέτειες του Λούκυ Λουκ, του ανθρώπου που πυροβολεί (ενεστώτας) πιο γρήγορα κι από τον ίσκιο του.

Η υπόθεση μάς μεταφέρει στην Άγρια Δύση, τότε που η περίφημη εταιρία «Γουελ Φάργκο και Σια» προσπαθούσε να στήσει ένα δίκτυο ταχυδρομείου και μεταφορών ανθρώπων και εμπορευμάτων, με άμαξες.

Ο Λούκυ Λουκ καλείται να συνοδέψει ένα δρομολόγιο και να συλλάβει τον ληστή-φάντασμα, ο οποίος μάλιστα «υπέγραφε» τις ληστείες που αφήνοντας, κάθε φορά, ένα ποίημα.

Πώς τη θυμήθηκα τώρα αυτή την ιστορία;

Ένα από τα ευρήματα των δημιουργών Μορίς και Γκοσινί, που έπλαθαν πολλές από τις ιστορίες τους στηριζόμενοι σε αληθινά γεγονότα, ήταν το φαγητό που περίμενε τους ταξιδιώτες σε κάθε σταθμό της άμαξας.

Πατάτες με λαρδί!

Μοναδική εξαίρεση ένας σταθμός στον οποίο υπάρχει βοδινό με φασόλια.

Τυχαίο; Καθόλου.

Ο μάγειρας εκεί έχει κάνει μια συμφωνία με έναν από τους επιβάτες, χαρτοκλέφτη στο επάγγελμα, ο οποίος κερδίζει όλα τα στοιχήματα με τους άλλους επιβάτες, που, συνηθισμένοι πια, πόνταραν στο λαρδί με τις πατάτες.

Το κλου βρίσκεται στο τέλος.

Αφού συλλαμβάνεται ο ληστής, η Γουέλς Φάργκο παραθέτει ένα επίσημο γεύμα προς τιμήν του Λούκυ Λουκ.

Το μενού:

Σαλάτα με πατάτες και λαρδί, Καναδέζικος σολωμός, με πατάτες και λαρδί, πατάτες και λαρδί με υπέροχη σάλτσα α λα Γουές Φάργκο και… παγωτό μπόμπα έκπληξη!

Τώρα καταλάβατε πώς μου ήρθε ξαφνικά αυτή η ιστορία του Λούκυ Λουκ;

Οι πατάτες (με λαρδί) σε όλο τους το μεγαλείο!

Το άλλο πουλάκι:

Το κίνημα της πατάτας!

Ακούστηκαν πολλά αυτές τις μέρες.

Μέχρι και το ΚΚΕ πήρε θέση, χαρακτηρίζοντας «το λεγόμενο κίνημα της φθηνής πατάτας, που προβάλλεται ως λύση ή ανακούφιση, σαν αυτά τα κόλπα που χρησιμοποιούν τα σούπερ μάρκετ στο παιχνίδι των προσφορών».

Δεν ξέρω αν η δήλωση αυτή (την οποία, βεβαίως, μετά το κράξιμο που δέχτηκε, το ΚΚΕ πήγε να τη μαζέψει) είχε ως στόχο να πλήξει τη λέξη «κίνημα» ή απλώς να τα βάλει με τα σούπερ μάρκετ που ξεγελούν τον κοσμάκη με προσφορές.

Η ουσία βρίσκεται αλλού, φυσικά όχι μακριά από εκεί που φοβάται το ΚΚΕ, δηλαδή την αυτοοργάνωση των πολιτών.

Δεν είναι τυχαίο ότι, κάθε φορά που ξεκινάει κάτι το οποίο το ΚΚΕ δεν μπορεί να ελέγξει ή να καπελώσει, αυτό καταγγέλλεται ως ύποπτο, ως αντιδραστικό, ως κόλπο της συντήρησης.

Δεν πειράζει. Ο καθένας και οι επιλογές του.

Είναι κρίμα μόνο που το κόμμα, έχοντας ως ισχυρότατο άξονα της λειτουργίας του τη «γραμμή», παίρνει στο λαιμό του κάθε φορά ένα σωρό κόσμο.

Η ουσία, λοιπόν, του «κινήματος» αυτού βρίσκεται ακριβώς στο στοιχείο της αυτοοργάνωσης κάποιων πολιτών.

Η οποία δεν πρωτοεμφανίστηκε με την αγορά πατάτας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Η κρίση, βλέπετε…

Εδώ και καιρό, πολλοί πολίτες, σε πάρα πολλά μέρη της χώρας, έχουν αρχίσει να οργανώνουν τη ζωή τους μέσα από δίκτυα αλληλεγγύης.

Μια από τις εκφράσεις αυτού του φαινομένου είναι η συνεργασία καταναλωτών για την παραγγελία και αγορά προϊόντων κατευθείαν από τον παραγωγό.

Μάλιστα, οι πλέον, συνειδητοποιημένες ομάδες, θέτουν πολύ περισσότερες «προδιαγραφές», πέραν της χαμηλής τιμής.

Τους ενδιαφέρει η ποιότητα των προϊόντων, γι’ αυτό και συχνά απευθύνονται οι βιοκαλλιεργητές.

Τους ενδιαφέρουν όμως ακόμη και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ο καλλιεργητής παράγει τα προϊόντα του.

Αν χρησιμοποιεί παράνομους εργαζομένους, «λαθρομετανάστες», ανασφάλιστους ή κάτω από κακές συνθήκες διαβίωσης εργάτες κλπ.

Βέβαια, στην περίπτωση της πατάτας, το μοναδικό (;) κίνητρο είναι η χαμηλή τιμή. Έχει, λοιπόν, ενδιαφέρον ο παρακάτω αληθινός διάλογος.

-Καλά, στήθηκες τόση ώρα στην ουρά για να πάρεις δέκα κιλά πατάτες;

-Ναι.

-Αφού η διαφορά της τιμής από τον μανάβη είναι τόσο μικρή! Άμα σου πω στάσου εδώ μισή ώρα και θα σου δώσω ένα ευρώ, θα σταθείς;

-Δεν το έκανα για το ευρώ, το έκανα για την ιδέα!

Είδατε;

Κίνημα να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι!

120312 ΚΟΥΡΕΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Να χαρώ ή να λυπηθώ;

Αν διαβάσει κανείς αυτές τις μέρες τα διάφορα σοβαρά έντυπα, είναι για να μπερδευτεί τελείως.

Αν παρακολουθήσει την ειδησεογραφία, επίσης.

Καλό ή κακό το «κούρεμα;»

Σωτηρία ή καταστροφή για τη χώρα μας;

Ακόμα και μέσα στην ίδια εφημερίδα μπορείς να διαβάσεις δύο εντελώς αντίθετες απόψεις.

Στην «Καθημερινή» του Σαββάτου, το κύριο άρθρο είχε τίτλο «η επιτυχία» και θεωρούσε το PSI «μια σημαντική ανάσα για τη χώρα μας».

Λίγο παρακάτω διαβάζεις το άρθρο της Ζέτας Ζήκου με τίτλο «Θρίαμβος! Ο εθνικός στόχος του κουρέματος επετεύχθη…», όπου υποστηρίζει ότι το PSI θα οδηγήσει «στη μόνιμη κηδεμονία της χώρας και, τελικά, στην αφαίμαξη κάθε ικμάδας της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας».

Η θέση ημών των άσχετων με τα οικονομικά παρατηρητών γίνεται ακόμη δυσχερέστερη, αν δεχτούμε ότι η αρχή που λέει πως σε περιπτώσεις διαφωνίας η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση δεν ισχύει πάντοτε και μάλιστα στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Ευτυχώς υπάρχουν και απλοϊκές αναλύσεις, υποτίθεται για άσχετους. Διάβασα την εξής παρατήρηση, η οποία όμως ήταν υπό μορφή ερωτήματος κι έτσι ούτε κι εκεί υπήρχε ξεκάθαρη απάντηση:

Υποθέστε ότι χρωστάτε εκατό ευρώ. Έρχεται κάποιος και σας τα χαρίζει, με την προϋπόθεση να πάρετε δάνειο εκατόν τριάντα ευρώ.

Είστε κερδισμένος ή χαμένος; Αν δεχτείτε είστε κορόιδο ή έξυπνος;

Το άλλο πουλάκι:

Ρωτήσαμε την αγορά!

Όχι τις αγορές, αυτές τις απαίσιες και δαιμονικές υπάρξεις που ευθύνονται για όλα τα δεινά του σύγχρονου κόσμου (χωρίς πλάκα), αλλά την αγορά, την πιάτσα, τους ανθρώπους που καθημερινά αντιμετωπίζουν τέτοιες καταστάσεις και δεν τις βλέπουν θεωρητικά (λέμε, τώρα) όπως εμείς.

«Έτσι δουλεύουν όλοι στην αγορά», μας απάντησε κάποιος. Προσπάθησε μάλιστα να θέσει το πρόβλημα σε πιο «πραγματική» βάση:

Ας υποθέσουμε όχι απλώς ότι χρωστάς εκατό ευρώ, αλλά και ότι δεν έχεις να τα πληρώσεις, οπότε θα αναγκαστείς να κλείσεις το μαγαζί σου, με δεδομένο ότι κανείς δεν σου δανείζει πλέον.

Τότε έρχεται ο δανειστής σου και σου λέει «ξέχνα το παλιό χρέος, πάρε ένα νέο δάνειο εκατόν τριάντα ευρώ και κοίτα να δουλέψεις για να το ξεχρεώσεις».

Ε, λοιπόν, μια τέτοια κίνηση θα την θεωρήσεις θείο δώρο, ό,τι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί.

Αν θέλεις να δουλέψεις, έτσι; Αν έχεις άλλα εισοδήματα και δεν σε νοιάζει το μαγαζί, τότε λες «δεν πληρώνω» και το κλείνεις για να φύγεις για διακοπές.

Στην παρέα μας όμως υπήρχε και κάποιος που γνώριζε λίγα πράγματα παραπάνω. Αυτός πήρε μπήκε στην κουβέντα για να μας εξηγήσει ότι, στην περίπτωση της Ελλάδας, δεν ισχύει αυτή η υπεραπλούστευση.

Για έναν απλό λόγο, όπως μας είπε:

Άλλοι είναι αυτοί στους οποίους χρωστάμε (χρωστούσαμε) τα 100 ευρώ και άλλοι εκείνοι που μας δάνεισαν τα νέα 130!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτούς μην τους λυπάστε!

Αυτοί δεν χάνουν!

Είχαν αγοράσει στη δευτερογενή αγορά ομόλογα αξίας 100 ευρώ στην τιμή των 40! Τώρα, με το κούρεμα, τους λέμε ότι η τιμή γίνεται από 100 που (υποτίθεται ότι) ήταν μισή, δηλαδή 50 ευρώ.

Ε, τους είδατε να χάνουν;

Ή νομίζετε ότι είναι τυχαίο που το κούρεμα δεν έγινε από την αρχή αλλά περίμεναν να αγοράσουν πρώτα φτηνά τα ελληνικά ομόλογα και μετά να τα κουρέψουν.

Αυτά είναι γεγονότα.

Το ερώτημα όλων παραμένει αν, ασχέτως από το γεγονός ότι αυτοί κερδίζουν, εμείς βοηθηθήκαμε ή οδηγηθήκαμε σε χειρότερη μοίρα.

Θα το δείξεις ο καιρός.

Στην παρούσα φάση ας επισημάνουμε το γεγονός πως οι «εχθροί» του κουρέματος υποστήριζαν ότι θα υπάρξει μια συμμετοχή των ιδιωτών κάτω από 50% κι όμως αυτή ξεπέρασε το 90%!

Σημειώνουμε επίσης ότι πολλοί από αυτούς που δέχτηκαν να χάσουν λεφτά είναι εργαζόμενοι άλλων χωρών οι οποίοι είχαν εναποθέσει τις οικονομίες τους εμπιστευόμενοι τη χώρα μας.

Θα μου πείτε το ίδιο έπαθαν και οι εργαζόμενοι της Ελλάδας, δηλαδή όλοι εμείς. Ε, εμείς έχουμε τουλάχιστον την ευκαιρία να ζητήσουμε ευθύνες από εαυτούς και αλλήλους.

Για τους… αλλήλους, έρχονται οι εκλογές!

Για… εαυτούς;

Με τις υγείες μας!

120309 ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Δεν κατάλαβαν τίποτα!

Η προεκλογική περίοδος είναι εδώ και η καθημερινή παρουσία εκπροσώπων των κομμάτων (ή μήπως των εαυτών τους;) στα τηλεοπτικά παράθυρα και τα πάνελ αφήνει μεγάλα περιθώρια… απαισιοδοξίας.

Οι περισσότεροι διακατέχονται εμφανώς από το χρόνιο άγχος των πολιτικών: Αυτό της επανεκλογής τους.

Τους βλέπεις ότι είναι πρόθυμοι να υποστηρίξουν οτιδήποτε, αρκεί να διαχωρίσουν τον εαυτό τους από την εικόνα που έχουν οι πολίτες για τους πολιτικούς.

Μόλις ειπωθεί κάτι απαξιωτικό για τον πολιτικό κόσμο σπεύδουν να κάνουν το διαχωρισμό «ας μην τα γενικεύουμε, δεν είμαστε όλοι το ίδιο».

Ναι, όμως, αν ο κάθε πολιτικός που εμφανίζεται στο γυαλί εξαιρεί τον εαυτό του, τότε καταλήγουμε σε μια απίστευτη γενίκευση κατά την οποία κανείς δεν έφτιαξε για τίποτε.

Το πράγμα βεβαίως διαφοροποιείται όταν η κουβέντα φεύγει από τους πολιτικούς και πάει στα κόμματα.

Τότε υπάρχουν φταίχτες και είναι… οι άλλοι.

Το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία, δηλαδή οι εκπρόσωποί τους, ρίχνουν την ευθύνη ο ένας στον άλλο.

Με επιχειρήματα τουλάχιστον αστεία.

Κοιτάξτε πώς παραδώσαμε τη χώρα το 2009, λένε από τη ΝΔ, και πού την κατάντησε το ΠΑΣΟΚ.

Η πενταετία Καραμανλή είναι αυτή που οδήγησε στο χάος, αντιτείνουν από την άλλη πλευρά.

Ξεκινήσαμε 10 μονάδες πίσω από το ΠΑΣΟΚ και τώρα οι δημοσκοπήσεις μάς δείχνουν πρώτη δύναμη, λένε οι νεοδημοκράτες.

Μας μετρούν χωρίς να έχουμε επικεφαλής, αρχηγό κόμματος, ισχυρίζονται οι πασοκτσήδες.

Το άλλο πουλάκι:

Βρήκαν και καραμέλα!

Φταίει και η Αριστερά, η οποία βεβαίως δεν έχει κυβερνήσει τη χώρα όμως με τη στάση της, τα αιτήματά της, την ανοχή της… συνέβαλε στο χάλι στο οποίο φτάσαμε.

Έτσι όμως, όταν όλοι φταίνε για όλα, είναι επίσης σαν να μην έχει φταίξει κανένας για κάτι συγκεκριμένο.

Αφήστε που, στο τέλος, πάλι οι ίδιοι είναι αυτοί που διεκδικούν την ψήφο των πολιτών.

Με το ίδιο ή με άλλο κουστούμι!

Διότι έχουμε και το φαινόμενο για το οποίο μιλούσαμε χθες, τη δημιουργία νέων κομμάτων.

Από παλιούς, παμπάλαιους πολιτικούς!

Οι οποίοι, αφού έδωσαν ό,τι είχαν να μας δώσουν μέσα από τους πολιτικούς σχηματισμούς που συμμετείχαν, τώρα διαφωνούν και φεύγουν για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον τόπο από νέο… όνομα.

Έχουν μάλιστα όλοι, μα όλοι, το ίδιο επιχείρημα:

Δεν απομακρύνθηκα εγώ από το κόμμα μου, αυτό έφυγε από τις θέσεις του στις οποίες εγώ παραμένω πιστός, άρα εκτός αυτού.

Υπάρχουν και άλλα φαινόμενα των ημερών.

Όλοι γνωρίζουν ακριβώς τι θέλει ο λαός. Ο λαός θέλει αυτό, ο λαός θέλεις το άλλο και κανείς δεν υποψιάζεται πως ίσως υπάρχει και κάποιος… λαός που απλώς κουράστηκε να τους ακούει.

Θα μου πείτε και τι πρέπει να γίνει;

Να φυτρώσουν ξαφνικά νέοι πολιτικοί που να λένε (και, άμα κληθούν, να κάνουν) διαφορετικά πράγματα;

Γίνεται αυτό από τη μια μέρα στην άλλη και μάλιστα με δεδομένο το πολιτικό σύστημα και το εκλογικό παιχνίδι;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν περιμένουμε θαύματα!

Ας τους δούμε όμως να δείχνουν ότι κάτι έχουν καταλάβει. Ας τους δούμε να προχωρούν σε αναλύσεις για το τι έφταιξε, ποια είναι η παθογένεια του συστήματος, ποιες νοοτροπίες οδήγησαν εδώ που είμαστε.

Ας τους δούμε να μιλούν για τη δική του ευθύνη ο καθένας, να δηλώνουν ότι έμαθαν από τα λάθη που έκαναν και ότι θα προσπαθήσουν να μην τα επαναλάβουν.

Θα σας πω ένα παράδειγμα πολύ κοντινό μας. Θυμόσαστε πόσες φορές μιλήσαμε για τους διάφορους, κατά καιρούς, «σωτήρες» της SOFTEX; Θυμόσαστε πόσες φορές, πολύ πριν εμφανιστεί η κρίση, είπαμε πως περιμένουμε έστω κι έναν από αυτούς να δηλώσουν «ναι, έφταιξε κι εγώ γιατί με σημειώματά μου διορίστηκαν τόσοι αργόμισθοι στην επιχείρηση».

Κάτι τέτοιο περιμένουμε να γίνει σε ευρεία κλίμακα από τους πολιτικούς που ζητούν και πάλι την ψήφο μας.

Ναι, έφταιξα διότι πίστευα αυτό, διότι δεν γνώριζα εκείνο, διότι έπραξα με μόνο γνώμονα την επανεκλογή μου…

Όταν όμως τους ακούς να λένε γενικώς και αορίστως «έγιναν λάθη», λες και τα λάθη, έχουν τη δυνατότητα να… αυτοδημιουργούνται ή να φυτρώνουν εκεί που δεν τα σπέρνουν, τότε απλώς απελπιζόμαστε.

Τι να περιμένουμε;

Μια από τα ίδια!

120308 ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Παλιό αστείο.

Όταν ήμασταν παιδιά κυκλοφορούσε ένα αστείο με μορφή διαλόγου, ερωτήσεων και απαντήσεων.

Είχε την εξής μορφή:

-Ένας Μεξικανός τι κάνει;

-…

-Κοιμάται! Δύο Μεξικανοί τι κάνουν;

-…

-Επανάσταση! Τρεις Μεξικανοί τι κάνουν;

-…

-Ο ένας κοιμάται και οι δύο κάνουν επανάσταση.

Πού το θυμήθηκα τώρα αυτό το αστείο; Απλούστατα μπορούμε, με τις κατάλληλες προσαρμογές να το …ελληνοποιήσουμε. Ιδιαίτερα στις μέρες μας. Ακούστε την παραλλαγή που πιστεύουμε ότι ισχύει.

-Ένας Έλληνας τι κάνει;

-…

-Αγανακτεί! Δύο Έλληνες τι κάνουν;

-…

-Κόμμα!

Κάπου εκεί πάμε. Κάθε δύο Έλληνες κι ένα καινούριο κόμμα. Ευτυχώς που αυτό είναι μόνο στα αστεία, αφού ο νόμος φρόντισε να απαιτήσει μεγαλύτερο αριθμό μελών προκειμένου να ιδρυθεί ένα κόμμα.

Αυτό όμως δεν ισχύει για τις «τάσεις», τους «ομίλους πολιτικού προβληματισμού», τις «πολιτικές κινήσεις» και ό,τι άλλο σκεφτόμαστε εμείς οι Έλληνες, προκειμένου να εκφράσουμε ο καθένας τη δική του πολιτική ιδιαιτερότητα.

Θυμάμαι, πριν από πολλά χρόνια, σε μια πανελλήνια συνδιάσκεψη οικολογικών και εναλλακτικών οργανώσεων, συζητιόταν το πόσα μέλη θα πρέπει να έχει μια οργάνωση για να γίνει δεκτή από την υπό σύσταση ομοσπονδία.

Κάποιοι έλεγαν πέντε, ενώ άλλοι επέμεναν στα τρία!

Οπότε, σηκώθηκε και κάποιος που έθεσε τον προβληματισμό: «Ρε, παιδιά, αν δεν μπορείς να πείσεις άλλους δέκα ανθρώπους, φίλους, γνωστούς, συναδέλφους από τη δουλειά, να συνεργαστούν με την ομάδα σου, πώς θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο;»

Το άλλο πουλάκι:

Πέρασε το πέντε!

Με την υπόσχεση η ομοσπονδία να είναι «ελαστική» σε κάποιες περιπτώσεις ομάδων που δρουν σε «μικρά μέρη».

Καταλαβαίνετε!

Αφήστε το άλλο.

Μια ολόκληρη μέρα συζητούσαν αν ο τίτλος θα είναι ομοσπονδία Οικολογικών ΚΑΙ Εναλλακτικών Οργανώσεων ή, αντί για το ΚΑΙ, θα έπρεπε να μπει παύλα. Ομοσπονδία Οικολογικών-Εναλλακτικών Οργανώσεων.

Για όσους δεν κατάλαβαν, υπάρχει διαφορά!

Το ΚΑΙ σημαίνει πως είναι άλλο πράγμα οι Οικολογικές και άλλο οι Εναλλακτικές Οργανώσεις, ενώ η παύλα πως μια οργάνωση μπορεί να είναι και τα δύο ταυτοχρόνως.

Μάλιστα κάποιοι υποστήριζαν πως οφείλει να είναι και τα δύο.

Ωραία χρόνια!

Στο σήμερα, λοιπόν, τα κόμματα που πρόκειται να πάρουν μέρος στις προσεχείς εκλογές ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια.

Ο κάθε διαφωνών, ο κάθε διαγραμμένος, ο κάθε πικραμένος και ένα κόμμα.

Στην παρούσα φάση είναι δύσκολο να πει κανείς αν η δημιουργία τόσων νέων κομμάτων οδηγεί στη διάσπαση των μεγάλων μορφωμάτων ΠΑΣΟΚ και ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ή αν η διάσπασή τους είναι ακριβώς αυτή που φέρνει στο φως τα νέα κόμματα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ωραίο πράγμα η πολυφωνία.

Μόνο που θα είναι δύσκολο στον ψηφοφόρο να ξεχωρίσει τα κόμματα που δημιουργήθηκαν εξαιτίας ουσιαστικών διαφωνιών από εκείνα που τα γέννησε η προσωπική φιλοδοξία ή, καμιά φορά, και η πίκα των ιδρυτών τους.

Θέλω να πω πως είναι δύσκολο να διαβάσουμε να ενημερωθούμε και να διακρίνουμε τις λεπτές ιδεολογικές διαφορές που οδηγούν στην ανάγκη νέων πολιτικών μορφωμάτων.

Εδώ με τα ήδη υπάρχοντα και έχουμε μπερδευτεί.

Χρειάζεται προσοχή διότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που θα προσπαθήσουν να ψαρέψουν στα θολά νερά της απογοήτευσης και της αγανάκτησης των πολιτών.

Θα δούμε κάποια νέα ή και «μικρά κόμματα» να ανεβαίνουν, το ζητούμενο όμως είναι να τα δούμε και στις επόμενες εκλογές.

Διαφορετικά μιλάμε για ευκαιριακές καταστάσεις που απλώς απορρόφησαν τους κραδασμούς ενός κομματικού συστήματος που καταρρέει.

Πάντως υπάρχουν και οι αμετανόητοι.

«Εγώ αυτή τη φορά θα ψηφίσω μικρό κόμμα», δήλωνε κάποιος φίλος πασοκτσής.

Θα ψηφίσω ΠΑΣΟΚ που είναι στο 8%.

Υπάρχουν κάθε λογής…

Πολυφωνία, ρε!