120321 ΕΞΩΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Πού βρίσκεται η είδηση;

Πολλές φορές αναρωτιέμαι, διαβάζοντας κάτι στις εφημερίδες, πού ακριβώς βρίσκεται η είδηση.

Το ζήτημα γίνεται πιο περίπλοκο, όταν δεν ψάχνεις στα ρεπορτάζ, αλλά κινείσαι χαμένος ανάμεσα σε σχόλια, επιφυλλίδες, καμία φορά και κουτσομπολιά.

Τότε βλέπεις ότι ο σχολιαστής έχει πιάσει τη μια πλευρά, υπάρχουν όμως και πολλές άλλες, πολύ πιο ενδιαφέρουσες.

Θα σας δώσω ένα παράδειγμα από εφημερίδα της περασμένης Κυριακής, την «Καθημερινή».

Στη δεύτερη σελίδα, ο Στέφανος Κασιμάτης σχολιάζει το ρητορικό ερώτημα του Προέδρου της Δημοκρατίας («ποιοι είναι αυτοί οι Ολλανδοί;») και παρουσιάζει ένα περιστατικό το οποίο, ομολογουμένως, αγνοούσα.

Ας το δούμε και μαζί και ας αναρωτηθούμε πού ακριβώς βρίσκεται η είδηση:

Ο οδηγός συνελήφθη την παραμονή της Πρωτοχρονιάς να οδηγεί υπό την επήρεια αλκοόλ και τιμωρήθηκε με αφαίρεση του διπλώματος για τρεις μήνες και πρόστιμο 950 ευρώ.

Μέχρι εδώ δεν διακρίνουμε καμιά ενδιαφέρουσα είδηση, εκτός ίσως από το γεγονός ότι στην Ολλανδία πραγματοποιούνται έλεγχοι αλκοτέστ και την παραμονή Πρωτοχρονιάς.

Αν ψάξουμε παρακάτω, θα δούμε ότι ο οδηγός δεν συνελήφθη ακριβώς να οδηγεί, αλλά πεζός, είχε όμως οδηγήσει πιωμένος κι έτσι, για τους αστυνομικούς ήταν το ίδιο. Αυτόφωρο.

Βεβαίως ο άνθρωπος είχε μια πολύ καλή, για τα ελληνικά δεδομένα, δικαιολογία, καλύτερη ακόμη και από εκείνη τού να βιάζεται να επιστρέψει στο σπίτι την κόρη του.

Έπρεπε να μεταφέρει τη σύζυγό του στο νοσοκομείο!

Φανταστείτε έναν Έλληνα οδηγό που έχει ανάψει τα αλάρμ, που κορνάρει αβέρτα και παραβιάζει όλα τα σήμερα, προκειμένου να μεταφέρει κάποιον για τις πρώτες βοήθειες.

Το άλλο πουλάκι:

Θα τολμούσε να του μιλήσει κανείς;

Κι όμως, η υπόθεση για την οποία μιλάμε είναι πολύ λιγότερο τραγική. Μάλιστα ο οδηγός της ιστορίας μας είχε δώσει δείγματα πως ήταν ευσυνείδητος. Η κακιά ώρα όμως…

Τι είχε γίνει; Ο άνθρωπος είχε πάει σε φιλικό σπίτι με τη γυναίκα του για να γιορτάσουν την άφιξη του νέου έτους.

Επειδή μάλιστα ήξερε ότι θα πιει, και επειδή το σπίτι του ήταν σχετικά κοντά, πήγε με τα πόδια.

Κατά τη διάρκεια του γλεντιού η σύζυγος αισθάνθηκε άσχημα και γι’ αυτό τηλεφώνησαν στις πρώτες βοήθειες, στα επείγοντα περιστατικά. Έλα όμως που το ασθενοφόρο αργούσε!

Ανήσυχος ο σύζυγος έτρεξε στο σπίτι του κι έφερε το αυτοκίνητό του προκειμένου να διακομίσει ο ίδιος τη σύζυγό του στο νοσοκομείο.

Έλα όμως (πάλι) που, μέχρι να επιστρέψει είχαν έρθει οι πρώτες βοήθειες μαζί με κάποιο περιπολικό.

Οι αστυνομικοί μύρισαν την ανάσα του ήρωά μας (γιατί περί ήρωος πρόκειται) το αλκοόλ, του έκαναν το τεστ κι έτσι έπεσε η «καμπάνα», η οποία είναι απλώς μια σοβαρή προειδοποίηση.

Διότι, αν –λέει- υποτροπιάσει εντός δύο ετών, τότε θα χάσει και τη θέση του, η οποία δεν είναι και ό,τι ό,τι.

Σας το λέω γιατί είναι ένα στοιχείο που ίσως σας βοηθήσει να βρείτε πού ακριβώς βρίσκεται η είδηση.

Ο άνθρωπος είναι (κρατηθείτε) αρχηγός της Αστυνομίας του Ρότερνταμ.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι λέτε τώρα; Πού βρίσκεται η είδηση;

Μη βιάζεστε και η απάντηση δεν είναι καθόλου εύκολη.

Διότι η είδηση, όπως άλλωστε και κάθε τι που διαβάζουμε, παίρνει το νόημά της από τον αναγνώστη.

Επομένως, αν ρωτήσουμε διαφορετικούς ανθρώπους, θα μας δώσουν διαφορετικές απαντήσεις.

Ειδήσεις, λοιπόν, υπάρχουν πολλές.

Το ότι ελέγχθηκε ο αρχηγός της Αστυνομίας από υφισταμένους του. Το ότι δεν του έγινε απλώς μια «σύσταση», αλλά τιμωρήθηκε αυστηρά.

Είδηση, όμως είναι και το ότι πήγε σε γιορτή χωρίς το αυτοκίνητο του!

Είδηση επίσης είναι ότι κινδυνεύει, αν το ξανακάνει, να χάσει τη δουλειά του, σύμφωνα με δηλώσεις του δημάρχου (άλλη ειδησάρα, εδώ) Αχμέτ Αμπτουταλέμ, μαροκινής καταγωγής, που έφτασε στην Ολλανδία δεκαπέντε ετών!

Όλα αυτά είχαν ειδήσεις για μας τους Έλληνες και ίσως για κάποιους άλλους του ιδίου φυράματος.

Έχω την εντύπωση όμως πως, για τους Ολλανδούς, η είδηση σ’ αυτό το περιστατικό βρίσκεται αλλού.

Στο ότι ένας άνθρωπος τηλεφώνησε στα επείγοντα, περίμενε, αγανάκτησε, πήγε μέχρι το σπίτι του με τα πόδια και, όταν επέστρεψε, τότε ήρθε και το ασθενοφόρο.

Μόνη δικαιολογία; Η παραμονή Πρωτοχρονιάς!

Άλλος κόσμος!

120320 ΑΡΧΗΓΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Το ΠΑΣΟΚ είναι εκεί!

Έκπληξη αποτέλεσε το εκλογικό αποτέλεσμα της Κυριακής, για την ανάδειξη νέου προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Όχι βεβαίως το γεγονός ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος εξελέγη με ποσοστά… Τσαουσέσκου, αφού ήταν ο μόνος υποψήφιος.

Η έκπληξη ήταν στον αριθμό εκείνων που πήγαν να ψηφίσουν.

Αν τα νούμερα είναι πραγματικά (βλέπετε, κανείς, πλέον, δεν πιστεύει τα κόμματα) πήγαν να ψηφίσουν τριπλάσιοι από όσους προέβλεπαν οι πλέον αισιόδοξοι.

Έτσι, το βράδυ της Κυριακής, στο ΠΑΣΟΚ γελούσαν και τα μουστάκια τους (τρόπος του λέγειν, μια αναφορά στην ιστορική ηγεσία του Κινήματος με τους μουστακαλήδες και τα ζιβάγκο).

Τι σημαίνει αυτή η συμμετοχή;

Πώς ερμηνεύεται πολιτικά;

Τι μηνύματα στέλνει, τόσο στον κύριο Βενιζέλο, όσο και γενικότερα;

Πρώτα πρώτα η συμμετοχή σε μια πολιτική διαδικασία –ειδικά στις μέρες που ζούμε- είναι αισιόδοξο φαινόμενο.

Ας σημειωθεί ότι αυτοί που πήγαν να ψηφίσουν το έκαναν χωρίς να ελπίζουν ούτε σε διορισμούς ούτε σε διάφορα ρουσφέτια.

«Μα, να ψηφίσουν για το ΠΑΣΟΚ, μετά από όσα έχουν γίνει;» θα σκεφτούν κάποιοι, χωρίς να έχουν άδικο.

Εδώ βρίσκεται το δεύτερο μήνυμα: Ποτέ μην υποτιμάς ένα ιστορικό κόμμα και, κυρίως, την συναισθηματική σύνδεση των μελών του με αυτό.

Το ΠαΣοΚ, όπως και η Νέα Δημοκρατία παλαιότερα, αποδεικνύεται «πολύ σκληρό για να πεθάνει», παρά τις δημοσκοπικές προβλέψεις.

Δεν μας αρέσουν οι ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις, όμως, για έναν κόσμο το ΠαΣοΚ είναι «το σπίτι του», δεν το εγκαταλείπει, ακόμα κι αν μπάζει νερά από παντού.

Το άλλο πουλάκι:

Μια «τελευταία» ευκαιρία!

Άκουσα πολλούς από τους ψηφοφόρους της Κυριακής να δηλώνουν πως πήγαν να ψηφίσουν για να δώσουν στο ΠαΣοΚ «μια τελευταία ευκαιρία».

Πόσες φορές το έχουμε ακούσει αυτό;

Θυμίζει τον απατημένο σύζυγο που –κάθε φορά- δίνει μια τελευταία ευκαιρία στη σύζυγό του, προκειμένου «να μη χαλάσουν το σπίτι τους».

Βεβαίως, κάθε νέα ευκαιρία χρειάζεται μια δικαιολογία, κάπως να δώσει ένα άλλοθι στον εαυτό σου.

Ε, τι καλύτερο από την εκλογή νέου αρχηγού;

«Βαγγέλη, προχώρα, άλλαξέ τα όλα»!

Να άλλη μια ψυχαναλυτική προσέγγιση. Αν σε ένα κόμμα, οποιοδήποτε κόμμα, τα αλλάξεις όλα, τότε δεν θα είναι το ίδιο αλλά κάτι άλλο.

Αν αυτό το άλλο ήταν που ήθελες, τότε τι στο καλό γύρευες τόσο καιρό στο συγκεκριμένο κόμμα;

Ξέρω! Το όνομα, την ιδέα, από το αδειανό πουκάμισο…

Βλέπετε καμιά διαφορά από τους οπαδούς των οποίων την ομάδα την έχει αγοράσει ένας ξενομερίτης, έφερε μόνο αλλοδαπούς παίκτες, πρόσθεσε στο όνομαμα και τον χορηγό, αλλά αυτοί εκεί, εξακολουθούν να πηγαίνουν στο γήπεδο και να φωνάζουν για την «ιδέα».

Οργανώνονται κιόλας σε «συνδέσμους» για να έχουν και λόγο, να ασκούν πίεση στη διοίκηση της ομάδας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

«Δεν δίνουμε λευκή επιταγή»!

Το λέγανε πολλοί και πάει θαύμα με την «τελευταία ευκαιρία», συνολάκι:

«Ψηφίσαμε τον Βενιζέλο, αλλά δεν του δίνουμε λευκή επιταγή.

Αν δούμε ότι παίρνει το στραβό τον δρόμο…»

Τότε τι;

Θα φύγετε από το ΠαΣοΚ; Θα ψηφίσετε άλλον για αρχηγό; Ή θα πάτε «υπό σχετική» σε γειτονικό κόμμα;

Μια και είπαμε όμως για Βενιζέλο, άκουσα πολλούς να λένε πως αναλαμβάνει ένα πολύ δύσκολο έργο, αφού το κόμμα βρίσκεται στο ναδίρ της δημοτικότητάς του.

Να με συγχωρείτε, αλλά εγώ αυτό το θεωρώ εύκολο έργο.

Ό,τι και να κάνει αποκλείεται να αποτύχει. Είναι βέβαιο ότι στις προσεχείς εκλογές θα πάρει πολύ μεγαλύτερο ποσοστό από αυτό που του δίνουν τώρα οι δημοσκοπήσεις.

Ήδη και η συμμετοχή των πολιτών στις εκλογές της Κυριακής μπορεί να θεωρηθεί μια πρώτη «επιτυχία».

Οπότε ο Βενιζέλος θα κινηθεί εκ τους ασφαλούς, χωρίς το άγχος της αποτυχίας.

Για, να δούμε.

Εμείς πάντοτε παρακολουθούσαμε με αληθινό ενδιαφέρον ένα πολιτικό «παιχνίδι».

Ας ελπίσουμε ότι θα παιχτεί… «καλή μπάλα»!

Άσε που, άμα φύγεις από το σπίτι σου
μπορεί να μπει κανένας άλλος μέσα!

120319 ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Μια μικρή έρευνα…

Για χάρη της έπρεπε, το Σάββατο να κάνουμε ένα μικρό ταξίδι. Από το Φωτολίβος στη Δράμα!

Εξαιτίας της εργασίας αυτής βρεθήκαμε τις τελευταίες μέρες στο σιδηροδρομικό σταθμό και πολύ κοντά στο αγαπημένο μας τρένο.

Ξέρετε ότι τα πράγματα εκεί έχουν αλλάξει δραματικά.

Ίσως να παρακολουθήσατε και το πρώτο μέρος της εκπομπής «το κουτί της Πανδώρας» που ήταν αφιερωμένο στο παράλογο των ελληνικών σιδηροδρόμων.

Πώς; Δεν το παρακολουθήσατε;

Ε, θα σας πω με δυο λόγια την υπόθεση και σεις δείτε τη συνέχεια στο δεύτερο μέρος.

Η ιστορία του ΟΣΕ, λοιπόν, είναι μια ιστορία που όμοιά της δεν υπάρχει στον κόσμο, πράγμα όμως για το οποίο δεν θα πρέπει να είμαστε καθόλου υπερήφανοι.

Όλες οι κυβερνήσεις και όλες οι διοικήσεις (ναι, μερικές φορές μπορούμε –ίσως- να γενικεύουμε) προσπάθησαν να κινήσουν το τρένο πάνω σε ράγες που η μια απομακρυνόταν συνεχώς από την άλλη.

Μεγάλα έργα και εγκατάλειψη, χρέη και επενδύσεις δισεκατομμυρίων. Δυο μόνο παραδείγματα από όσα είδαμε στην εκπομπή:

Στην Ελλάδα (στον κόσμο είπε το ρεπορτάζ) υπάρχει ένα τρένο που σφύριξε μόνο μια φορά.

Έκανε ένα και μοναδικό ταξίδι, για να μεταφέρει τους επισήμους που το εγκαινίασαν και μετά… σιωπή.

Το ταξίδι αυτό στοίχισε, ούτε λίγο ούτε πολύ, 13 εκατομμύρια ευρώ, τα οποία κάναν φτερά, όπως σιγά σιγά κάνουν φτερά οι ράγες και το υλικό που βρίσκονται στο έλεος των πλατσικολόγων.

Στη δεκαετία του ‘90 ο ΟΣΕ επεξεργάστηκε σενάρια για τη νέα σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών-Θεσσαλονίκης. Οι μελετητές αποφάνθηκαν ότι τα τεράστια έξοδα των απαλλοτριώσεων που θα είχε μια γραμμή από τα πεδινά θα έκαναν συφμερότερη τη διαδρομή από το βουνό με τη διάνοιξη τούνελ.

Το έργο ξεκίνησε το 1997, έκτοτε, μετά από την υπογραφή τριών κυρίων συμβάσεων και πέντε συμπληρωματικών, μετά και την πληρωμή δεκάδων εκατομμυρίων οι σήραγγες είναι… καταφύγιο για τα ζώα και τα πουλιά.

Το άλλο πουλάκι:

Ξέχασες τον ηλεκτρισμό!

Διότι, στη χώρα μας, πάνω από όλα είναι ο εκσυγχρονισμός των υποδομών. Έτσι ο ΟΣΕ προχώρησε στην αγορά ηλεκτρικών βαγονιών τα οποία όμως είχαν ένα μικρό τεχνικό πρόβλημα», που θα έλεγε και ο Ρούντι στην «εποχή των παγετώνων».

Ήταν ελάχιστα πιο φαρδιά και δεν μπορούσαν να «πατήσουν» πάνω στις ελληνικές γραμμές.

Έτσι βαγόνια αλλά και ηλετρομηχανές αξίας πολλών εκατομμυρίων ευρώ κάθονται στα μηχανοστάσια της Θεσσαλονίκης και περιμένουν τις ράγες να… αραιώσουν.

Πιαστήκαμε όμως με την εκπομπή και δεν σας είπαμε για τη μικρή μας –από λάθος- έρευνα.

Χρειαζόμασταν, για μια εργασία, ένα βιντεοσκοπημένο στιγμιότυπο, το τρένο που μπαίνει στο σταθμό της Δράμας.

Πήγαμε στο σταθμό, «γράψαμε» την άφιξη της αμαξοστοιχίας, αλλά μετά σκεφτήκαμε πως θα ήταν ωραία και μια λήψη από μέσα, καθώς το τρένο θα μπαίνει στο σταθμό.

Έτσι ρωτήσαμε τους ευγενέστατους υπεύθυνους και μας είπαν ότι μπορούμε να πάρουμε το τρένο από το Φωτολίβος και να κατέβουμε στη Δράμα.

Σάββατο πρωί, λοιπόν, στο σιδηροδρομικό σταθμό Φωτολίβους.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Στον πάλαι ποτέ!

Διότι, όταν φτάσαμε εκεί οδικώς, διαπιστώσαμε πως αυτό που λέμε σταθμός είναι ένα, ωραιότατο μεν πλήρως εγκαταλελειμμένο δε, κτήριο. Με τις εγκαταστάσεις να ρημάζουν και τον άλλοτε ανθηρό –κατά τον Γιώργο Κωνσταντίνου- κήπο να έχει γίνει… ρουμάνι.

Λάθος θα καταλάβαμε, σκεφτήκαμε. Είναι δυνατόν εδώ να σταματά τρένο;

Και όμως σταματάει! Στέκεσαι δίπλα στη γραμμή, σηκώνεις το χέρι και το τρένο σταματάει για να σε μεταφέρει στη Δράμα με εισιτήριο –κρατηθείτε- ογδόντα λεπτά (0,80 €) παρακαλώ!

Η επόμενη έκπληξη ήταν πως το τρένο είχε ελάχιστες κενές θέσεις! Βεβαίως κάποιοι είχαν γείρει σε δυο, βγάζοντας και τα παπούτσια τους, εν πάση περιπτώσει, σου έδινε την εντύπωση ενός μαγαζιού που δουλεύει.

Η τρίτη εντύπωση δεν ήταν καθόλου έκπληξη. Τα τζάμια των βαγονιών ήταν τόσο βρώμικα που ήταν αδύνατον να τραβήξεις πλάνο αξιοπρεπές.

Σε λίγα λεπτά φτάσαμε στη Δράμα με (όπως γράφαμε στις εκθέσεις, μαθητές) ανάμεικτα συναισθήματα.

Στο σταθμό κόσμος. Διασταύρωση συρμών, καθυστέρηση για αλλαγή μηχανής στον ένα από τους δύο.

Με βαριά καρδιά πήραμε το αστικό για να επιστρέψουμε στο σπίτι μας.

Πληρώσαμε ένα δέκα!

Ιστορίες του συρμού!

120316 ΧΑΙΡΕΚΑΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Έχει ο καιρός γυρίσματα!

Μόνο που, επειδή, τώρα τελευταία, τα γυρίσματα αυτά είναι πολύ απότομα και σε εντελώς αντίθετες κατευθύνσεις, πρέπει να κρατιόμαστε καλά πάνω του, για να μη βρεθούμε στο κενό.

Θα μου πείτε και πώς να κρατηθείς, από πού να πιαστείς όταν είσαι «καβάλα στον καιρό»;

Εδώ είναι το πρόβλημα. Διότι τις χειρολαβές, τα …πιασίματα θα πρέπει να τα αναζητήσεις με μεγάλη προσοχή.

Αφήστε που, τις περισσότερες φορές, θα πρέπει να τα δημιουργήσεις μόνος σου.

Και δεν εννοώ ο καθένας ξεχωριστά, αλλά συλλογικά, μέσα από φορείς, από κόμματα, από κρατικές ή και υπερκρατικές συνενώσεις.

Μιλώ για τις αξίες, τους θεσμούς, την παρεξηγημένη παράδοση, τις προτεραιότητες που πρέπει να τεθούν, την παιδεία, τον πολιτισμό, πάνω απ’ όλα τις ανθρώπινες σχέσεις…

Σας κούρασα όμως με την αερολογία, γι’ αυτό θα σας προσγειώσω με κάτι πολύ πεζό, σε σχέση με τα παραπάνω, που αποδεικνύει όμως ένα τέτοιο απότομο γύρισμα του καιρού.

Ποιοι ήταν (και είναι;) οι πιο αυστηροί εταίροι με τη χώρα μας, οι οποίοι μάλιστα δεν δίστασαν (και δεν διστάζουν;) πολλές φορές να μας δείξουν την πόρτα της εξόδου από το ευρώ;

Όχι, δεν ήταν κάποιοι Γερμανοί.

Αυτοί που κυρίως κρατούσαν τον χορό ήταν οι Ολλανδοί, με κορυφαίο τον υπουργό Οικονομικών Γιαν Κέενς ντε Γιάχερ, που μας κουνούσε (και κουνά;) το δάχτυλο επειδή δεν είμαστε συνεπείς σε όλες τις επιταγές του συμφώνου σταθερότητας.

Ας θυμίσουμε ότι στην Ολλανδία υπάρχει μια κυβέρνηση δεξιάς μειοψηφίας η οποία στηρίζεται στην ακροδεξιά προκειμένου να σχηματίσει την απαραίτητη πλειοψηφία στη βουλή.

Το άλλο πουλάκι:

Βίοι παράλληλοι!

Θα τους δούμε αν σκεφτούμε πως οι (ακρο)δεξιοί Ολλανδοί ζητούσαν για τη χώρα μας αυτό ακριβώς που ζητάνε και οι ευρισκόμενοι στο άλλο άκρο του πολιτικού φάσματος δικοί μας.

Να φύγουμε δηλαδή από το ευρώ και να επιστρέψουμε στη δραχμή.

Τώρα, πώς γίνεται και συμπίπτουν οι οικονομικές αναλύσεις αυτών των δύο χώρων, ο Θεός (για όσους υπάρχει) και η ψυχή τους (επίσης).

Ξέρω το επιχείρημα.

Οι (ακρο)δεξιοί Ολλανδοί, θα μου πείτε, το ζητούσαν για την Ελλάδα, ενώ οι δικοί μας αριστεροί (όχι όλοι) το ζητούν για… την Ελλάδα επίσης.

Δεν είναι όμως έτσι ακριβώς κι εδώ έρχονται πάλι να κάνουν την εμφάνισή τους τα γυρίσματα του καιρού.

Διότι η Ολλανδία, αν δεν πάρει πρόσθετα οικονομικά μέτρα, το 2012 θα έχει ένα έλλειμμα πολύ πάνω από το 3% που ορίζεται το σύμφωνα σταθερότητας.

Θα πρέπει, λοιπόν, να κάνουν περικοπές της τάξης των 9 και πλέον δισεκατομμυρίων ευρώ. Ή να προχωρήσουν σε αύξηση των εσόδων μέσω της φορολογίας.

Κάπου εδώ αρχίζει το πανηγύρι.

Γράφει η γαλλική εφημερίδα «ΛΕ ΜΟΝΤ»: Το σοκ είναι σκληρό γι’ αυτή τη δεξιά κυβέρνηση, η οποία έχει αποδειχθεί η πιο αδιάλλακτη απέναντι στην Ελλάδα και σε όλους εκείνους που άφησαν να τους ξεφύγουν οι λογαριασμοί τους. Αυτή τη φορά θα πρέπει να εφαρμόσει στον εαυτό της τις δικές της συμβουλές και μπορεί, αν το κάνει, να παρασυρθεί και η ίδια από την κρίση.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εκεί που ήσουν, ήμουν…

Όταν είχε κάνει ο Γιώργος Παπανδρέου εκείνη την, μοιραία, όπως αποδείχθηκε, πρόταση για δημοψήφισμα, οι Ολλανδοί, μαζί βέβαια με όλους τους άλλους Ευρωπαίους (και πάρα πολλούς δικούς μας), έπεσαν να τον φάνε.

Τώρα έρχεται ο ακροδεξιός κύριος Βίλντερς, ο οποίος στηρίζει την κυβέρνηση φιλελεύθερων και χριστιανοδημοκρατών, και τι ζητάει; Τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος με σκοπό να αποφασίσουν οι Ολλανδοί την έξοδό τους από την Ευρωζώνη!

Διότι, σύμφωνα με μελέτη που παρήγγειλε ο ίδιος, την Ολλανδία την συμφέρει, λέει, η έξοδος από το ευρώ και η επιστροφή στο φιορίνι! Έχει να κάνει αυτό με τους παράλληλους βίους που λέγαμε πριν;

Όλα τα παραπάνω όμως δεν τα λέμε ούτε χαιρέκακα, ούτε για να δείξουμε κάτι που το έχουν αντιληφθεί πολλοί πολίτες τα τελευταία χρόνια.

Τα λέμε εν όψει των δικών μας εκλογών και των συζητήσεων που γίνονται για μετεκλογικές συνεργασίες κομμάτων, ας πούμε της Αριστεράς, μια που ακούσαμε προσφάτως, εδώ στη Δράμα, και επίσημη πρόταση από τον Δημήτρη Καρβούνη.

Ωραία κι άγια αντιμνημονιακή πολιτική και καλό θα είναι, αν μπορούν, να συσπειρωθούν οι δυνάμεις που την πιστεύουν.

Τι γίνεται όμως όταν αύριο σου θέσει ο άλλος θέμα εξόδου από το ευρώ, με την απειλή να αποχωρήσει από τη συγκυβέρνηση;

Γι’ αυτό χρειάζεται σοβαρή και επίπονη προεκλογική προετοιμασία.

Απλά μαθήματα!

120315 ΑΠΕΙΛΗΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

«Θα γίνει παρέλαση;»

Η κυβέρνηση είπε ότι οι παρελάσεις θα γίνουν «κανονικά», όμως εγώ ακούω πολλούς γονείς να ρωτάνε με αληθινό ενδιαφέρον, μια και, τη συγκεκριμένη παρέλαση, κάποιοι από αυτούς την περιμένουνε χρόνια.

Είναι οι γονείς παιδιών που θα παρελάσουν ως σημαιοφόροι ή παραστάτες. Περιμένουν πώς και πώς να καμαρώσουν τα παιδιά τους και, μαζί μ αυτούς, να τα καμαρώσουν, και να τους καμαρώσουν, γνωστοί και φίλοι.

«Κάτι παραπάνω θα ξέρετε εσείς», μας λένε.

«Πώς τα βλέπετε τα πράγματα, θα γίνει η παρέλαση ή θα έχουμε τίποτα επεισόδια, όπως σε άλλες πόλεις;»

Πώς να απαντήσεις για κάτι που δεν εξαρτάται από εσένα;

Πώς να ξέρουμε εμείς τις διαθέσεις και το πρόγραμμα των διάφορων «ακτιβιστών», οι οποίοι έχουν ως στόχο τους κάθε λογής «επισήμους» και, εμμέσως, την ίδια την παρέλαση;

Ας το πιάσουμε όμως από την αρχή.

Θέλουμε να γίνονται παρελάσεις, μαθητικές παρελάσεις στρατιωτικού τύπου;

Δηλαδή να περνούν τα παιδιά, μικρά παιδιά, με βήμα (παρωδία βήματος) και ύφος στρατιωτών που επιδεικνύουν τον…βαθμό ετοιμότητάς τους;

Αν ρωτάτε εμάς, λέμε όχι!

Να μη γίνονται τέτοιου είδους παρελάσεις, οι οποίες σε τίποτε απολύτως δεν αποσκοπούν, αφήστε που έχουν ένα σωρό αρνητικά.

Εξαντλητικές πρόβες, χαμένες ώρες μαθήματος, φασαρίες στο σχολείο, κυνηγητό για το βάψιμο, το ύψος της φούστας, τα μαλλιά τύπου πανκ και ένα σωρό άλλα κόλπα που βρίσκουν τα παιδιά για να ξεχωρίσουν μέσα στην απόλυτη ομοιομορφία.

«Μα, η παρέλαση είναι γιορτή, είναι τιμή στους ήρωες, είναι εκδήλωση μνήμης…»

Συμφωνώ απολύτως!

Ας αφήσουμε τα παιδιά μας να «παρελάσουν» φορώντας εθνικές στολές, κρατώντας σημαιούλες, όπως, για παράδειγμα, παρελαύνουν τα ελληνόπουλα στη 5η λεωφόρο της Νέας Υόρκης.

Το άλλο πουλάκι:

Εκείνοι είναι λιγότερο Έλληνες;

Όχι, φυσικά!

Δεν σε κάνει περισσότερο πατριώτη το «ένα στ’ αριστερό», το χέρι στο ύψος του φρυδιού, η στροφή κεφαλής και άλλα τέτοια… ακροβατικά που προσπαθούμε να μάθουμε στα μικρά παιδάκια.

Να σας πω μόνο πως, αν ξοδεύαμε τις ώρες που πάνε για «δοκιμαστικές», στο να μάθουν τα παιδιά μας έναν παραδοσιακό χορό, μέχρι να βγάλουν το σχολείο, θα ήταν όλα πρώτα στα συρτά, τα καλαματιανά, τις μπαϊντούσκες και τα τικ!

Οι παρελάσεις, λοιπόν, θα μπορούσαν ή να καταργηθούν ή να έχουν έναν διαφορετικό χαρακτήρα.

Αυτό μπορούμε να το συμφωνήσουμε συλλογικά ως κοινωνία και να πράξουμε ό,τι αποφασιστεί.

Από τη στιγμή όμως που γίνονται…

Να, εδώ τώρα προκύπτει ένα άλλο ερώτημα: για ποιους γίνονται οι παρελάσεις;

Ποιον τιμούν οι μαθητές που παρελαύνουν; Για ποιους συγκεντρώνεται τόσο πλήθος και παρακολουθεί και χειροκροτεί σε κάθε εθνική γιορτή;

Αν όλα αυτά γίνονται για τους «επισήμους», για τους εκπροσώπους δηλαδή των αρχών, του λαού, των σωμάτων ασφαλείας, της εκκλησίας και της πολιτείας, τότε μπορούμε να πούμε πως η διακοπή μιας παρέλασης έχει κάποιο νόημα.

Είναι όμως έτσι;

Αυτό θεωρούν όσοι γιουχάρουν, φωνασκούν, βρίζουν, γιαουρτώνουν ή προπηλακίζουν τους διάφορους «επισήμους»;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτοί είναι υπέρ των παρελάσεων;

Διότι, τόσα χρόνια, ακόμα και με την κρίση, δεν άκουσα καμιά θέση που να υποστηρίζει σοβαρά την κατάργηση των παρελάσεων.

Αντιθέτως! Φαίνεται πως οι παρελάσεις τους βολεύουν μια χαρά, επειδή τους δίνουν ωραίους… στόχους.

Αν παρέμβεις στο να εμποδίσεις την παρέλαση, τότε οι «επίσημοι» θα αποχωρήσουν και τα γιαούρτια θα πρέπει να τα επιστρέψεις στο σπίτι.

Το ωραίο είναι να ξεκινήσουν όλα κανονικά, οι «στόχοι» να λάβουν τις θέσεις τους στο ενδεδειγμένο σημείο και εσύ να προχωρήσεις στις εκδηλώσεις αγανάκτησης και αποδοκιμασίας που έχεις σχεδιάσει.

Τι φταίνε όμως τα παιδάκια;

Οι κακομοίρηδες οι σημαιοφόροι, που θεωρούν αυτή τη στιγμή την σπουδαιότερη της, μέχρι στιγμής, καριέρας τους, τι χρωστάνε να απογοητευτούν και να γυρίσουν στα σχολεία τους χωρίς ούτε μια φωτογραφία.

Ξέρω! «Παράπλευρες απώλειες»!
Για να το κλείσουμε όμως σοβαρά, όπως κάθε τι σ’ αυτή τη ζωή, έτσι και οι διαμαρτυρίες έχουν το χρόνο και τον τόπο τους.

Ή επιλέγεις να τις κάνεις τότε ή, απλώς, είσαι εκτός τόπου και χρόνου.

Αν σ’ ενδιαφέρει!

 Επί σκοπόν…