120601 ΘΕΜΑΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Περί θεμάτων και σήμερα.

Υπάρχει ένας αντίλογος σε όλα όσα λέγαμε χθες, ο οποίος έχει και κάποιο δίκιο.

Ο αντίλογος αυτός ισχυροποιήθηκε με την τεράστια αναστάτωση που προκάλεσε το θέμα, το ερώτημα μάλλον Γ4, της Φυσικής.

Ας τον ακούσουμε:

Αφού τα θέματα είναι κοινά για όλους τους εξεταζόμενους, τι σημασία έχει αν είναι εύκολα ή δύσκολα, απλά ή δυσνόητα, ακόμη κι αν έχουν ασάφειες ή λάθη;

Ό,τι και να ισχύει, ισχύει το ίδιο για όλους τους υποψηφίους.

Την ίδια δυσκολία θα συναντήσουν όλοι, στο ίδιο λάθος θα σκοντάψουν, την ίδια προβληματική διατύπωση θα πρέπει να αποκωδικοποιήσουν, στον ίδιο ακριβώς χρόνο.

Μήπως, λοιπόν, όλη η φιλολογία περί προβληματικών θεμάτων, όλες οι αντιδράσεις και όλες οι επιθέσεις σε επιτροπές και Υπουργείο (που έχει και την τελική ευθύνη) είναι… «σε λόγια να βρισκόμαστε»;

Τι νόημα έχει να ακυρώνονται θέματα ή ερωτήματα, επειδή κάποιοι, έστω πολλοί κάποιοι, υποψήφιοι μπερδεύτηκαν και δεν μπόρεσαν να τα λύσουν;

Μήπως έτσι αδικούνται εκείνοι που τα έλυσαν και, αντί να άρουμε μια αδικία, δημιουργούμε μεγαλύτερη;

Τέρμα!

Πολλά είπαμε για τον αντίλογο, νομίζω ότι έγινε σαφές. Αρκεί το ότι τα θέματα, άρα και τα όποια προβλήματα παρουσιάζουν, είναι κοινά και πως ό,τι ισχύει για έναν υποψήφιο ισχύει για όλους.

Τι είπαμε γι’ αυτό; Ότι, εν μέρει, έχει δίκιο. Κάπου στέκει.

Σε καμιά περίπτωση όμως δεν δικαιολογεί την προχειρότητα και την ανευθυνότητα των μελών μιας επιτροπής που έχει οριστεί να βάζει τα θέματα.

Το άλλο πουλάκι:

Υπάρχει μια δυσκολία!

Άντε, να το παραδεχτούμε ότι η δυσκολία είναι μεγάλη, όχι όμως και ανυπέρβλητη.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της;

Πρώτα πρώτα το γεγονός ότι η «ύλη» είναι συγκεκριμένη και πολύ περιορισμένη. Αφήστε που σε κάποια μαθήματα δεν αλλάζει επί χρόνια.

Αυτό σημαίνει ότι οι επιτροπές έχουν, τελικά, περί μικρά περιθώρια μέσα στα οποία μπορούν να κινηθούν.

Τα παλιά καλά χρόνια (πάντα τα παλιά χρόνια είναι καλά, από καταβολής κόσμου!) απλώς δεν υπήρχε ύλη.

Πήγαιναν οι υποψήφιοι να εξεταστούν στο μάθημα της Φυσικής (μια που μιλάμε με αφορμή αυτό) και έπρεπε να είναι προετοιμασμένοι για να αντιμετωπίσουν οποιοδήποτε ερώτημα και οποιαδήποτε άσκηση, από κάθε «κεφάλαιο» της Φυσικής.

Τότε, μάλιστα!

Οι επιτροπές είχαν απεριόριστη ελευθερία να βάλουν ό,τι τραβάει η ψυχή τους.

Σήμερα όμως!

Ένα δεύτερο και σοβαρότερο ζήτημα που έχουν να αντιμετωπίσουν είναι η «ποιότητα» των θεμάτων.

Και εξηγώ: Τα θέματα θα πρέπει –όπως λένε οι ειδικοί- να είναι «διαβαθμισμένης δυσκολίας», ώστε οι εξεταζόμενοι να κατανεμηθούν σε ολόκληρη τη βαθμολογική κλίμακα.

Τι πάει να πει αυτό ακριβώς; Θα το εξηγήσω με αρνητικά παραδείγματα για να γίνει πιο κατανοητό.

Αν τα θέματα είναι πολύ δύσκολα, οι περισσότεροι υποψήφιοι θα την «πατήσουν» και οι βαθμολογίες θα συμπιεστούν προς τα κάτω, αφού εκεί θα συγκεντρωθούν όλοι.

Αυτό όμως δεν αποδίδει τις πραγματικές επιδόσεις των υποψηφίων.

Φανταστείτε την ακραία περίπτωση που όλοι γράφουν κάτω από τη βάση επειδή τα μισά θέματα ήταν πολύ δύσκολα. Έτσι εξισώνονται οι άριστοι με τους πιο… σκράπες.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το ίδιο και με τα εύκολα θέματα.

Φανταστείτε και πάλι να μπουν θέματα γελοία και όλοι να γράψουν κοντά στο είκοσι.

Οι άριστοι αδικούνται, αφού και οι μέτριοι και κάποιοι «τυχεροί» κακοί μαθητές θα γράψουν το ίδιο με αυτούς.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο στις πανελλήνιες εξετάσεις που είναι ελληνική πρωτοτυπία.

Τα θέματα είναι πολύ λίγα και, ορισμένα από αυτά, απαιτούν πάρα πολύ χρόνο για να απαντηθούν, ακόμη και από εκείνους που ξέρουν ακριβώς τι να γράψουν.

Νομίζω ότι αυτό πλέον δεν συμβαίνει πουθενά στον κόσμο.

Εκεί τα θέματα έχουν μια μεγάλη ποικιλία ασκήσεων και ερωτημάτων, πολλά από τα οποία μπορούν να απαντηθούν και μονολεκτικά.

Είναι και θέματα που θέλουν γνώσεις (φυσικά), αλλά και φαντασία, πρωτότυπη σκέψη, αναλυτική ικανότητα, στοιχεία πολύ χρήσιμα για έναν σημερινό υποψήφιο και αυριανό επιστήμονα, περισσότερο ίσως και από αυτή την… αποστήθιση.

Επιστήμονα είπα;

Μα, εμείς δεν μπαίνουμε στο Πανεπιστήμιο για να γίνουμε επιστήμονες, μπαίνουμε για να γίνουμε δημόσιοι υπάλληλοι!

Ή μήπως άλλαξε αυτό;

Ένα (θέμα) για όλους και όλοι για ένα (πτυχίο)!

120531 ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Επιτροπή ειδικών!

Είναι πολύ παλιά η ρήση που λέει ότι, στην Ελλάδα, άμα θέλεις να χαντακώσεις ένα θέμα, ανάθεσέ το σε μια επιτροπή ειδικών.

Εδώ όμως δεν μιλάμε για ένα οποιοδήποτε θέμα, αλλά για το θέμα των… θεμάτων.

Υπάρχει ένα θέμα με τα θέματα που δεν είναι καθόλου της πλάκας.

Φαίνεται όμως πως της πλάκας είναι οι επιτροπές ειδικών που συγκαλούνται κάθε χρόνο για να το χειριστούν.

Όπως ίσως καταλάβατε, μιλώ για τις εξετάσεις, τις πανελλήνιες, και τα μεγάλα κεφάλια που καλούνται να βάλουν (ή να βγάλουν;) τα θέματα και να παίξουν για λίγο με τα νεύρα χιλιάδων παιδιών και γονέων.

Πώς βγάζουν θέματα;

Μη το ψάχνετε, η απάντηση είναι απλή: στο πόδι!

Βεβαίως, για να μην τους αδικώ, λειτουργούν κι αυτοί υπό μεγάλη πίεση.

Είναι η πίεση που θα ένοιωθε οποιοσδήποτε, αν ήξερε ότι χιλιάδες βλέμματα είναι στραμμένα επάνω του και περιμένουν…

Αλήθεια, τι περιμένουν;

Πώς περιμένουμε όλοι να είναι τα θέματα εξετάσεων με τις οποίες θα επιλεγούν τα παιδιά μας για τα πανεπιστήμια;

Η αλήθεια είναι μία: Περιμένουμε να είναι… στα μέτρα μας!

Και, μπορεί η αλήθεια να είναι μία, εμείς όμως είμαστε πολλοί. Κάθε καρυδιάς καρύδι.

Είμαστε γονείς, φροντιστές, καθηγητές, δημοσιογράφοι και διάφοροι άλλοι περίεργοι.

Είμαστε και μαθητές.

Μαθητές διαβασμένοι και αδιάβαστοι. Προετοιμασμένοι σωστά και χαβαλέδες. Φιλόδοξοι και αδιάφοροι. Μαθητές αγχωμένοι, πιεσμένοι, ψύχραιμοι, τρομοκρατημένοι, αποφασισμένοι και άλλοι έτοιμοι να τα παρατήσουν στην πρώτη δυσκολία.

Το (επιπλέον) κακό είναι ότι όλοι αυτοί έχουν από πίσω τους γονείς, φροντιστές, καθηγητές, δημοσιογράφους και διάφορους άλλους περίεργους. Οι περισσότεροι έχουν ποντάρει πάνω τους λες και είναι άλογα κούρσας.

Άλλος τον εγωισμό του, άλλος το καλό του όνομα, άλλος ακόμα και την αντιπολιτευτική του τακτική.

Το άλλο πουλάκι:

Τι να σου κάνει και η επιτροπή;

Ρητορικό το ερώτημα, διότι η επιτροπή οφείλει να κάνει αυτό ακριβώς για το οποίο πληρώνεται.

Να επιλέξει θέματα που να έχουν όμως κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Είπαμε ότι τα χαρακτηριστικά τα κρίνει ο καθένας από τη δική του οπτική, ωστόσο υπάρχουν και ορισμένα που μπορούν να κριθούν με γενικά κριτήρια και, κυρίως, εκ του αποτελέσματος.

Τι εννοώ;

Όταν βλέπεις ότι έχουν δοθεί τα θέματα στους μαθητές και μετά από μισή ώρα έρχονται μία και δυο και τρεις διευκρινίσεις, τότε κάποιοι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους.

Όταν για ένα θέμα γίνεται σκοτωμός και προκαλείται εθνικός διάλογος για το πώς έπρεπε να απαντηθεί, τότε κάτι δεν έχει γίνει σωστά, από την πλευρά της επιτροπής.

Γιατί όμως υπάρχουν αυτά τα φαινόμενα; Δυστυχώς η απάντηση έρχεται αβίαστα και είναι ακριβώς αυτή που σας είπαμε στην αρχή. Τα θέματα βγαίνουν στο πόδι.

Υπάρχει κάτι στοιχειώδης, μια τακτική ρουτίνας που πρέπει να τηρεί ο οποιοσδήποτε βάζει θέματα, για οποιεσδήποτε εξετάσεις.

Να μπαίνει στον κόπο να τα απαντήσει πρώτα ο ίδιος.

Το καλύτερο βεβαίως είναι να βάλεις κάποιον άλλο να τα απαντήσει, ώστε να μην πέσεις στην παγίδα να προσπεράσεις τις όποιες ασάφειες, επειδή εσύ ξέρεις ακριβώς τι ζητάς.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ο άλλος δεν είναι μέσα στο μυαλό σου!

Πρέπει να του πεις τι θέλεις. Οι οδηγίες πρέπει να είναι τέτοιες που να μη χρειάζονται παραπέρα διευκρινίσεις. Να μπορεί ο κάθε εξεταζόμενος να καταλαβαίνει ακριβώς τι του ζητείται και όχι κάτι άλλο.

Αν, λοιπόν, γινόταν αυτό το στοιχειώδες, αν μαζί μ’ εκείνους του βάζουν τα θέματα ήταν και μερικοί άλλοι –φοιτητές θέλεις; περσινοί μαθητές θέλεις; κάποιοι τελοσπάντων- που να κάνουν τον κόπο να τα λύσουν, τότε τα πράγματα θα ήταν… με λιγότερα προβλήματα.

Το ξέρω ότι υπάρχει και μια τέτοια, παράλληλη επιτροπή. Οι περίφημοι διορθωτές, οι οποίοι λειτουργούν ακριβώς όπως και οι άλλοι που βάζουν (ή βγάζουν;) τα θέματα. Στο πόδι!

Και, φυσικά, έχει κι αυτή την ίδια αδυναμία με οποιαδήποτε άλλη ελληνική επιτροπή.

Αποτελείται από ειδικούς και μόνο από ειδικούς. Και, ξέρετε ποιο είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα των ειδικών;

Δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους.

Πάρτε κάποιον από αυτούς και πείτε του ότι τα θέματα που επέλεξε (ή ο τρόπος που τα «έλυσε») ήταν προβληματικά, αν αυτό, όπως είπαμε, προκύπτει εκ του αποτελέσματος.

Ξέρετε τι θα ακούσετε;

Ειδικοί, σου λέει ο άλλος.

Υπάρχουν και ειδικοί στις γκάφες!

120530 ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Μήπως τρέφουμε αυταπάτες;

Από το πρωί μέχρι το βράδυ ακούμε για «επαναδιαπραγμάτευση» και έχω την αίσθηση πως τα μυαλά μας πήραν αέρα.

Το πρόβλημα επιδεινώνεται από το γεγονός ότι η διαπραγμάτευση (βάζετε εσείς μπροστά το επανα, που θυμίζει και λίγο επανάσταση) είναι πλέον στο «πρόγραμμα» όλων των κομμάτων.

Τι ακριβώς όμως σημαίνει αυτό;

Ακούγοντάς το εγώ ο αφελής, συμπεραίνω ότι υπάρχει η δυνατότητα να μπει στο τραπέζι εξαρχής όλο το πακέτο και να συζητήσουμε (εμείς και οι δανειστές μας) νέους όρους.

Τους οποίους, εδώ βρίσκεται η φενάκη, θα υποβάλουμε εμείς και θα δεχτούν εκείνοι!

Από κάποιες πλευρές αφήνεται μάλιστα να εννοηθεί πως οι νέοι αυτοί όροι θα είναι τόσο ευνοϊκοί που για μας, τους απλούς πολίτες, θα είναι σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Δηλαδή, με τη νέα διαπραγμάτευση, θα υπάρξουν μέτρα που θα αγγίξουν κάποιους άλλους, πάντως όχι εμάς, και που θα οδηγήσουν μια χρεοκοπημένη χώρα στο δρόμο της ανάπτυξης και της προόδου, σαν να μη χρεοκόπησε ποτέ.

Ελάτε όμως να σταθούμε λίγο σ’ αυτό το τελευταίο, που αποτελεί και μια θεαματικότατη αντίφαση, κυρίως των κομμάτων πέρα από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία.

Εξηγούμαι:

Έτσι και το όλο ζήτημα είναι απλώς θέμα και αντικείμενο μιας καλής ή κακής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές μας, τότε τα δυο αυτά κόμματα είναι… αθώα του αίματος.

Δηλαδή δεν έχουν καμιά απολύτως ευθύνη για το κατάντημα της χώρας, τη χρεοκοπία, τη στρεβλή ανάπτυξη, την ανοχύρωτη οικονομία μας...

Ευθύνονται μόνο για το ότι δεν διαπραγματεύθηκαν σωστά τους όρους δανεισμού και μνημονίων, του πρώτου το ΠΑΣΟΚ και του δεύτερου οι δύο μαζί.

Το άλλο πουλάκι:

Υπάρχει και συνέχεια.

Διότι, ακόμη και στα χρόνια της κρίσης, οι δυο αυτοί κύριοι (τα κόμματα, ντε) πετούσαν αετό!

Δεν κατέβαλαν την παραμικρή προσπάθεια για μεταρρυθμίσεις και κορόιδευαν εμάς και τους δανειστές με μέτρα του… πόλου.

Πάγωμα κάθε μεταρρύθμισης εννοώ, γιατί σας βλέπω πως αμέσως το μυαλό σας πήγε στο πονηρό.

Έτσι, κοντά στους ξένους που θέλουν το κακό μας, έρχεται ακόμη ένας εχθρός να δικαιολογήσει το χάλι στο οποίο βρεθήκαμε στη χώρα, και είναι… η κακή διαπραγμάτευση.

Και να ελπίδες πως θα τη βγάλουμε στον αφρό.

Τώρα που αλλάζουν οι (κάποιοι) εχθροί της χώρας με ψήφους και τώρα που θα γίνει η διαπραγμάτευση (με το επανα μπροστά) όλα θα είναι όπως πριν.

Ας σοβαρευτούμε όμως!

Για τους ξένους (φίλους και εχθρούς) τα έχουμε πει πολλές φορές. Τώρα με τις αλλαγές στις κυβερνήσεις γίνεται ακόμη πιο σαφές το όλον θέμα.

Δεν υπάρχουν ούτε εχθροί ούτε φίλοι, υπάρχουν κράτη και κυβερνήσεις που υπερασπίζονται συμφέροντα, εντελώς συμπτωματικά πρώτα των δικών τους λαών. Αν αυτά συμπίπτουν και με τα δικά μας, έχει καλώς. Κανείς «φίλος» όμως δεν θα ρισκάρει, ούτε θα θυσιάσει κόπους του δικού του λαού, προκειμένου να βοηθήσει εμάς.

Για παράδειγμα, μέχρι πότε οι χώρες της Ευρωζώνης θα δανείζονται με επιτόκια γύρω στο 6% για να τα δίνουν σ’ εμάς με ένα ισχνό 2,5%; Και πώς θα εξηγούν αυτή τους την «προσφορά» στους πολίτες των χωρών τους, που τυχαίνει να είναι και ψηφοφόροι τους;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Νέο «σχέδιο Μάρσαλ»!

Κάποιοι φαντάζονται ότι η διαπραγμάτευση, αν γινόταν σωστά (όπως αφήνουν να εννοηθεί ότι θα την κάνουν οι ίδιοι) θα επιφέρει για τη χώρα μας ένα νέο «σχέδιο Μάρσαλ».

Διαβάζουμε όμως ότι η βοήθεια εκείνη, που τόσο νοσταλγικά έρχεται στη μνήμη μας, ισοδυναμούσε με το 2,5% του ΑΕΠ της χώρας.

Η βοήθεια που πήραμε ή θα πάρουμε με την κακή διαπραγμάτευση αγγίζει τα 500 δις ευρώ. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί στο 250% του σημερινού μας ΑΕΠ!

Τι μπορούμε, λοιπόν, πραγματικά να πετύχουμε με μια διαπραγμάτευση με το επανα μπροστά, χωρίς να αιθεροβατούμε;

Αυτό είναι κάτι που οφείλουν να μας το εξηγήσουν όλα, και το καθένα χωριστά, τα κόμματα που κατεβαίνουν στις επόμενες εκλογές.

Αναλυτικά και συγκεκριμένα.

Να πουν «εγώ στοχεύω να πετύχω τους εξής θετικούς, για τη χώρα και τους πολίτες, όρους». Και να τους απαριθμήσουν.

Δεν βλέπω να το κάνουν όμως. Και σκέφτομαι δυο πιθανούς λόγους.

Ή να ξέρουν καλά τι μας λένε ή να μην ξέρουν τίποτα.

Που είναι, φοβάμαι, το ίδιο!

Επανάσταση και διαπραγμάτευση!

120529 ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Κάτω τα χέρια από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι αλήθεια ότι πάρα πολύς κόσμος στρέφεται πλέον εναντίον του.

Εμάς μη μας συγκαταλέγετε σ’ αυτούς, γιατί, στην περίπτωσή μας δεν ισχύει το «πλέον». Εμείς είμαστε παλιοί!

Θα εξηγήσουμε στη συνέχεια τι εννοούμε.

Τι πρέπει, λοιπόν, να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή τα στελέχη και οι φίλοι του, τώρα που όλοι βάλλουν εναντίον του;

Έχουμε ξαναπαντήσει στο ερώτημα, με έμμεσο τρόπο, τώρα ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι.

Πρώτα πρώτα πρέπει να διαχωρίσει τα «πυρά» και αυτούς που τα στέλνουν. Ο διαχωρισμός αυτός θα διευκολύνει πολύ την κατάσταση. Υπάρχουν, λοιπόν, διάφοροι που επιτίθενται στον ΣΥΡΙΖΑ με «επιχειρήματα» τού τύπου ποιοι είναι τώρα αυτοί που θέλουν και να κυβερνήσουν.

Μιλούν εναντίον του Αλέξη Τσίπρα, λες και είναι ο μικρός για τα θελήματα. Από πού ξεφύτρωσε, και τι δουλειά κάνει, και το παίζει ομορφόπαιδο, είναι άβγαλτος, είναι κοντός, είναι μελαχρινός…

Ένα σωρό τέτοιες ανοησίες.

Όλους αυτούς ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να τους αγνοήσει επιδεικτικά.

Τονίζουμε λίγο το επιδεικτικά, διότι είναι πολλοί οι φίλοι του που «τσιμπάνε» και μπαίνουν στον κόπο να απαντούν σε τέτοιου είδους κακοήθειες, που δεν έχουν σχέση με την πολιτική.

Υπάρχουν όμως και άλλου είδους επιτιθέμενοι.

Είναι εκπρόσωποι, στελέχη αλλά και φίλοι κομμάτων που βλέπουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τραβάει κόσμο και μπαίνει πολύ δυναμικά στο νέο πολιτικό σκηνικό που σχηματίζεται στη χώρα.

Η δική τους «κριτική» - επίθεση εντοπίζεται στο γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να έχει ρεαλιστική πρόταση εξόδου από την κρίση, συγκεντρώνει γύρω του όλους τους αγανακτισμένους που έχουν πληγεί από τα μέτρα του μνημονίου.

Επιπλέον τον κατηγορούν ότι δεν έχει συγκεκριμένο σχέδιο για να διαχειριστεί αυτή την ψήφο αγανάκτησης.

Υποστηρίζουν ότι είναι ο κύριος υπεύθυνος που η χώρα ξαναπάει σε εκλογές, από τις οποίες το πιθανότερο είναι να προκύψει μια κατάσταση λίγο πολύ ίδια με την παρούσα.

Το άλλο πουλάκι:

Αυτούς να μη τους αγνοήσει!

Εδώ χρειάζεται να επιστρατεύσει την επιχειρηματολογία του και, κυρίως, να κάνει ξεκάθαρες τις απόψεις και τις προθέσεις του.

Ας βάλει κάτω τα πράγματα κι ας κάνει πιο συγκεκριμένες τις προτάσεις του για έξοδο από την κρίση.

Είναι δύσκολο, αφού -πιθανότατα- αυτές οι απόψεις και οι προτάσεις να μην είναι αποκρυσταλλωμένες ούτε μέσα στο ίδιο το κόμμα.

Ε, αυτό είναι ένα ζήτημα. Δεν μπορεί ο κάθε «εκπρόσωπος» να βγαίνει και να δηλώνει ό,τι σκέφτηκε, ό,τι νομίζεις ή ό,τι θα ήθελε ο ίδιος να γίνει, χωρίς αυτό να είναι και «γραμμή» του κόμματος.

Όσο για το σχηματισμό κυβέρνησης, δεν είναι κακό να βγει ο ΣΥΡΙΖΑ και να αναλάβει το μερίδιο ευθύνης… που του αναλογεί και τίποτα περισσότερο.

Να εξηγήσει για ποιο λόγο δεν μπήκε σε μια κυβέρνηση (το έχει κάνει αλλά όχι επαρκώς) και κυρίως να γίνει πιο ρεαλιστής στις προτάσεις του για συνεργασίες (με ποιους; κάτω από ποιες συνθήκες;) ώστε και οι ψηφοφόροι του να ξέρουν ότι δεν του δίνουν λευκή επιταγή, αλλά και να μη ζητούν τα ρέστα μετεκλογικά.

Ας τα αφήσουμε όμως όλα αυτά κι ας έρθουμε στο κυρίως θέμα και αυτό είναι η κριτική (επίθεση θέλετε; επίθεση) που δέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ από ανθρώπους που μοιάζουν να πονούν την υπόθεση της Αριστεράς και να έχουν υψηλές απαιτήσεις από το κόμμα που φιλοδοξεί όχι μόνο να την εκπροσωπήσει, αλλά και να «ηγηθεί», να ηγεμονεύσει σ’ αυτήν, για να μιλήσουμε με την ορολογία του Γκράμσι.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτούς ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να τους ακούσει.

Δυστυχώς, για την ώρα, φαίνεται να μην το κάνει.

Τι κάνει; Τους «τσουβαλιάζει» μαζί με όλους τους άλλους στο κατεστημένο, στους συντηρητικούς, στους βολεμένους και σε όσους φοβούνται πως με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ θα βρεθούν εκτός παιχνιδιού.

Δεν είναι έτσι!

Οι άνθρωποι αυτοί ασκούν μια σοβαρή κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ, εντοπίζοντας πολύ συγκεκριμένες αδυναμίες ή παραστρατήματά» του, που θα μπορούσαν να συνοψισθούν στο εξής:

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα της Αριστεράς, τείνει να υιοθετήσει πολλά από τα χαρακτηριστικά εκείνων που υποτίθεται ότι πάει να πολεμήσει και να εκδιώξει από την κεντρική πολιτική σκηνή.

Αυτό μπορεί να ακούγεται γενικόλογο, όμως, αν παρακολουθήσει κανείς τον διάλογο που γίνεται, θα δει ότι εστιάζεται σε πολύ συγκεκριμένα και ουσιαστικά στοιχεία.

Ξεκινά από το ύφος (που φανερώνει και ήθος) των στελεχών -το οποίο ένας παλιός φίλος του χώρου δεν θα το αναγνώριζε- και φτάνει μέχρι τον λαϊκισμό (υποστήριξη του καθενός που «αγωνίζεται», ακόμη και με παράλογα και αντικοινωνικά αιτήματα).

Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει όχι μόνο να ακούσει αυτή την κριτική, αλλά να την λάβει και σοβαρά υπόψη του.

Δεν είναι δυνατόν να θυσιάζονται αρχές και αξίες δεκαετιών στη λογική του «τώρα είναι η ευκαιρία, παιδιά».

Αν κάποιοι πηγαίνουν κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ επειδή θέλουν ένα άλλο ΠΑΣΟΚ, κάπως καλύτερο, κάπως αριστερότερο, ας τους αφήσει να χτυπήσουν άλλες πόρτες.

Τώρα όμως, γιατί σε λίγο θα είναι πολύ αργά!

Τι να κάνουν!

120528 ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ-1

Το ένα πουλάκι:

«Κάτω τα χέρια από τον ΣΥΡΙΖΑ»!

Τι τους έχει πιάσει όλους;

Αυτό είναι ένα ερώτημα που απασχολεί τα στελέχη και τους φίλους του κόμματος (έτσι θα το λέμε για συντομία) που ανέστειλε –και μεσουρανεί, θα μπορούσαμε να πούμε- στο πολιτικό στερέωμα της χώρας.

Δικαιολογημένη η απορία τους.

Αφού ιδίως μετά τις εκλογές, γινόμαστε όλοι μάρτυρες μιας επίθεσης και ομοβροντίας πυρών που δέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ από διάφορες κατευθύνσεις.

Εν μέρει αναμενόμενο, εν μέρει αδικαιολόγητο.

Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή και ευαισθησία στην εξέταση του φαινομένου, πράγμα που μοιάζουν (να και η δική μας «επίθεση) να μη διαθέτουν τα στελέχη και οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ.

Ας δούμε όμως πώς είναι η κατάσταση.

Πρώτα πρώτα, ας δώσουμε μια οριστική απάντηση στο ερώτημα των ημερών που είναι «καλά, για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ;»

Όχι!

Το χάλι στο οποίο βρισκόμαστε είναι ευθύνη των δύο κομμάτων που κυβέρνησαν τον τόπο όλα αυτά τα χρόνια.

Ποιο χάλι; Για να μην μπερδευόμαστε: το ότι είμαστε μια χώρα χρεοκοπημένη.

Αυτό ας το τονίσουμε, γιατί ώρες ώρες φαίνεται να το ξεχνάμε.

Είμαστε μια χώρα χρεοκοπημένη, δηλαδή δεν μπορούμε, με τις δικές μας δυνάμεις, να ανταπεξέλθουμε στις στοιχειώδεις οικονομικές μας υποχρεώσεις.

Και δεν μιλώ για την αποπληρωμή των δανεικών, των τόκων και ό,τι άλλο χρωστάμε στους έξω. Εννοώ πως με τις δικές μας δυνάμεις και στην παρούσα φάση, δεν μπορούμε να πληρώσουμε μισθούς, συντάξεις, έξοδα περίθαλψης, σχολεία και ένα σωρό άλλα.

Στην παρούσα φάση, έτσι;

Όχι σε μελλοντικό χρόνο, με μια άλλου είδους διαχείριση, με την ανάπτυξη που ΘΑ έρθει, όταν ΘΑ αξιοποιήσουμε τον πλούτο που διαθέτει η χώρα, όταν ΘΑ στήσουμε ένα άλλο παραγωγικό μοντέλο, όταν ΘΑ πληρώνουμε όλοι τους φόρους που μας αναλογούν, όταν ΘΑ…

Το άλλο πουλάκι:

Τι σημαίνει χρεοκοπημένη χώρα;

Την απάντηση θα την έχουμε όταν ρίξουμε μια ματιά στο τι συνέβη σε άλλες χώρες που χρεοκόπησαν, όπου οι πολίτες στερήθηκαν τα στοιχειώδη, ο κοινωνικός ιστός διαλύθηκε τελείως και έπαψε να υπάρχει οτιδήποτε από αυτό που εμείς οι νεότεροι ζήσαμε ως οργανωμένο κράτος.

Γι’ αυτή, λοιπόν, την κατάσταση την αποκλειστική ευθύνη έχουν ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, με μεγαλύτερο μερίδιο να πέφτει στο πρώτο, αφού στα χέρια του βρέθηκαν οι τύχες του τόπου, για μεγαλύτερο διάστημα.

Οι όποιες ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να εντοπιστούν συνολικά, μαζί με εκείνες όλης της αριστερής αντιπολίτευσης, στον τρόπο με τον οποίο άσκησαν τον θεσμικό τους ρόλο, κυρίως μέσα από μαζικούς φορείς, συνδικαλιστικές οργανώσεις, διεκδικήσεις κ.λπ.

Όταν όμως το καράβι πέφτει σε ξέρα, την ευθύνη έχει εκείνος που κρατούσε το πηδάλιο κι όχι ο μπάρμαν του πλοίου ή ο υπεύθυνος του γκαράζ.

Αφού, λοιπόν, το ξεκαθαρίσαμε αυτό, ας έρθουμε να δούμε τι συνέβη από τη στιγμή που διαπιστώθηκε η χρεοκοπία και μετά.

Τότε υπήρξαν δύο κύριες προτάσεις για την αντιμετώπιση του «προβλήματος». Τις απλουστεύουμε, αλλά εσείς θα καταλάβετε το νόημα.

Η μία έλεγε να αρνηθούμε το χρέος, να μην πληρώσουμε τίποτα και…ο Θεός βοηθός και η άλλη έλεγε να ακολουθήσουμε μια πολιτική συμμαζέματος και…η Τρόικα βοηθός.

Τι από τα δύο κάναμε;

Ούτε το ένα, ούτε το άλλο, ως συνήθως Ούτε το χρέος αρνηθήκαμε, αλλά ούτε το συμμάζεμα που έπρεπε να κάνουμε κάναμε.

Πήγαμε να ακολουθήσουμε τον δεύτερο δρόμο, όμως με τη δική μας νοοτροπία, τη «μαγκιά» μας και, τελικά, χωρίς να ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτό φάνηκε και στις πρόσφατες εκλογές!

Δεν θέλουμε το μνημόνιο, δεν θέλουμε αυτούς που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία (αυτό, ξαναλέω, φαίνεται να το ξεχνάμε), αλλά δεν θέλουμε και να βρεθούμε με ορθάνοιχτα πανιά στο πέλαγος της δραχμής.

Πού φταίει για όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ και γιατί δέχεται τέτοια επίθεση; Θα πούμε την ταπεινή μας γνώμη και το θέμα θα το συζητήσουμε κι άλλες φορές, αφού δεν εξαντλείται σε τόσο λίγη ώρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, οφείλει να διαισθανθεί το βάρος των ευθυνών του, τώρα που ο λαός τον αναδεικνύει σε σοβαρή πολιτική δύναμη και (συν) διαχειριστή της τύχης του.

Πρέπει να εξηγήσει στους πολίτες πώς σκοπεύει να κυβερνήσει μια (δεν θα κουραστούμε να το λέμε) χρεοκοπημένη χώρα.

Να το εξηγήσει με συγκεκριμένο και ξεκάθαρο τρόπο κι όχι αφήνοντας να εννοηθεί ότι «έτσι και αναλάβουμε τη διακυβέρνηση της χώρας, θα επιστρέψουμε στην προμνημονίων κατάσταση».

Το… «ξέρουμε ότι θα υπάρξουν δυσκολίες» δεν λέει τίποτε, ειδικά σε πολίτες που έχουν εξαθλιωθεί από τα μέχρι σήμερα μέτρα.

Πρέπει να γίνει σαφές τι είδους «δυσκολίες» θα είναι αυτές και πώς θα κατανεμηθούν μεταξύ των πολιτών τα μέτρα για το ξεπέρασμά τους.

Κυρίως να μην αφήνεται να αιωρείται η (προεκλογική) εντύπωση πως αρκεί μια αλλαγή στην κυβέρνηση και ο τόπος θα επανέλθει στα «χρυσά χρόνια» της ανεμελιάς.

Θα τα πούμε όμως και πάλι…