120806 ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Μπα, δεν συμφέρει!

Τώρα είδαμε κι εμείς πόσο δύσκολο είναι να υλοποιήσεις τις προεκλογικές σου δεσμεύσεις ή τις προγραμματικές σου δηλώσεις, αν δεν τις έχεις επεξεργαστεί μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.

Είχαμε φανταστεί, λοιπόν, και το κακό είναι ότι το είχαμε πει και σε εσάς, ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε μια κριτική παρουσίαση των προγραμμάτων, τουλάχιστον της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ, πιάνοντας ένα ένα τα σημαντικότερα σημεία.

Είδαμε όμως χθες, και το κακό είναι ότι το είδατε κι εσείς, ότι μόνο για τους μισθούς, τις συντάξεις και κάποια επιδόματα στο πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας, φάγαμε μια ολόκληρη μέρα.

Θα συνεχίσουμε σήμερα, για λόγους δεοντολογίας, με κάποια στοιχεία από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, όμως δεν δεσμευόμαστε πως θα επεκταθούμε το ίδιο συστηματικά σε ολόκληρα τα προγράμματά τους.

Αυτό ίσως γίνει με περιστασιακές αναφορές, όσο θα μιλάμε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Μακροπρόθεσμα, που λένε και τα προγράμματα των κομμάτων.

Τώρα τι γίνεται;

Θέλω να σας πω εξαρχής ότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ με παίδεψε κάπως. Το έχουμε επισημάνει πολλές φορές. Είναι ένα εγγενές πρόβλημα της Αριστεράς να λένε πολλά, να θέλουν να τα πουν όλα.

Στέλνουν πρόσκληση για μια ομιλία τους και, αντί να σου πουν τα βασικά, το θέμα, του ομιλητή, τον τόπο και το χρόνο, αρχίζουν να αναλύουν το παγκόσμιο πολιτικό και οικονομικό γίγνεσθαι για να καταλήξουν στην ανάγκη να πραγματοποιούνται τέτοια λογής ομιλίες και να πουν πως μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο πραγματοποιείται κ.λπ. κ.λπ.

Φανταστείτε, λοιπόν, πως η εκδοχή του προγράμματος που έχω εγώ μπροστά μου είναι 22 σελίδες!

Από αυτές το ουσιαστικό μέρος περιγράφεται στα παραρτήματα, που είναι 7 σελίδες.

Στις υπόλοιπες αναλύονται τα κακά του μνημονίου (2 σελίδες), οι στόχοι του ΣΥΡΙΖΑ (3 σελίδες), η μέθοδος που θα ακολουθηθεί με κάποιες σκέψεις για τη φορολογία, τη δημόσια διοίκηση, τις σχέσεις πολιτών-κράτους, τον έλεγχο από την κοινωνία, τη δημοκρατία και άλλα γενικότερα και γενικόλογα ζητήματα.

Το άλλο πουλάκι:

Ορισμένες παρατηρήσεις.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ πάσχει από την κυρίαρχη «αριστερή» λογική και θα εξηγήσω ποια είναι αυτή.

Πρώτα πρώτα, για τα δεινά της χώρας δεν έχουν την αποκλειστική ευθύνη κάποιες «κακές» κυβερνήσεις, ενώ οι πολίτες, ο «λαός», είμαστε αθώοι.

Οι κυβερνήσεις αυτές ούτε θεόσταλτες ήταν, ούτε με δικτατορία επιβλήθηκαν στη χώρα.

Κάποιοι τις ψήφιζαν και τις ξαναψήφιζαν με μεγάλες μάλιστα πλειοψηφίες γιατί… έτσι ήθελαν!

Είτε τους βόλευαν, είτε τους εξυπηρετούσαν, είτε, απλώς, τις θεωρούσαν καλύτερες από κάποιες άλλες.

Άλλο παράδειγμα: Συχνά γίνεται αναφορά, γενικώς και αορίστως, σε κάποια «μεγάλα εισοδήματα» που πρέπει να φορολογηθούν (και) για να αρθούν οι αδικίες του συστήματος.

Ποια είναι τα μεγάλα αυτά εισοδήματα; Για να μην πάμε μακριά, είναι, ας πούμε, γιατροί της πόλης μας που δηλώνουν έσοδα πέντε με εφτά χιλιάδες το χρόνο (και που πολλοί από αυτούς ανήκουν στον ευρύτερο χώρο της «αριστεράς»);

Είμαστε μικρός τόπος και γνωριζόμαστε μεταξύ μας!

Ελπίζουμε αυτό να το αποδείξουν οι μεταρρυθμίσεις στο φορολογικό νομοθετικό πλαίσιο και το «περιουσιολόγιο» που έχει στο πρόγραμμα του ο ΣΥΡΙΖΑ.

Παρεμπιπτόντως, προχθές άκουγα από κάποιον που επισκέφθηκε πρόσφατα τις Βρυξέλλες πως εκεί αγοράζονται καθημερινά καμιά εικοσαριά ακίνητα, αξίας άνω των τριακοσίων χιλιάδων από Έλληνες! Καθημερινά!

Αυτοί, προφανώς, δεν είναι ούτε εφοπλιστές, ούτε κάποιοι από τους μεγαλοβιομήχανους που (δεν) έχει η χώρα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ας έρθουμε και στο δημόσιο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει –και ποιος δεν το θέλει;- ένα άλλο, ένα «καλό δημόσιο».

Ένα δημόσιο όπου όλοι οι υπάλληλοι, με υψηλό αίσθημα ευθύνης και πολλή εργατικότητα να εξυπηρετούν τους πολίτες και θα παράγουν εθνικό πλούτο.

Εδώ υπάρχουν επίσης δύο ενστάσεις.

Πρώτα πρώτα έχει αποδειχθεί από τη διεθνή πραγματικότητα ότι είναι ελάχιστοι οι εργαζόμενοι εκείνοι που κάνουν σωστά τη δουλειά τους, χωρίς να δέχονται κάποιον έλεγχο ή να έχουν κυρώσεις στην αντίθετη περίπτωση.

Δεύτερον, αν κάνουμε ένα μικρό πείραμα (η ιδέα είναι ενός φίλου) και δώσουμε σε όλους τους υπαλλήλους από ένα ημερολόγιο στο οποίο να γράφουν τι δουλειά κάνουν κάθε μέρα, θα βρεθούν πολλοί που, μετά από έναν μήνα, θα το επιστρέψουν λευκό.

Χρειάζονται, λοιπόν, αλλαγές και στο δημόσιο, το οποίο, το ξαναλέω, και ποιος δεν το θέλει.

Το κακό είναι ότι η «αριστερά», χρόνια τώρα, αντιδρά σε οποιαδήποτε αλλαγή –αφήνω τις απολύσεις- ακόμη και στις μετατάξεις, ακόμη και στις αυξήσεις κάποιων σκανδαλωδών ορίων συνταξιοδότησης, σε οτιδήποτε δηλαδή θεωρείται κεκτημένο!

Υπάρχουν λοιπόν και άλλα εμπόδια πέρα από «τη σήψη του θεσμοθετημένου δικομματισμού και τη διαπλοκή των καθεστωτικών πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων, που στόχο έχουν τον έλεγχο των κοινωνικών εξελίξεων και την αποτροπή των αλλαγών που θα θίξουν τα προνόμιά τους».

Δεν μας έμεινε χρόνος για τα «παραρτήματα». Θα συνεχίσουμε.

Δύσκολο να προγραμματίζεις!

120607 ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Ας ξεκινήσουμε με τα προγράμματα.

Θα μιλήσουμε για τις βασικές θέσεις των… βασικών κομμάτων πάνω στα σημαντικότερα θέματα της οικονομίας.

Θα προσπαθήσουμε να προσπεράσουμε ασχολίαστες τις αερολογίες και τα ευχολόγια, που αποτελούν και το μεγαλύτερο μέρος των προγραμμάτων, και να επικεντρωθούμε στα ουσιώδη.

Προειδοποίηση:

Θα υπάρξουν απλουστεύσεις, διότι δεν γίνεται διαφορετικά. Πιθανότατα να υπάρξουν και παρανοήσεις κάποιων θέσεων των κομμάτων.

Θέλουμε να σας διαβεβαιώσουμε ότι αυτό δεν γίνεται εσκεμμένα. Δεν υπάρχει πρόθεση να αδικήσουμε κανέναν. Αν από κάποιο κόμμα θεωρήσουν ότι οι θέσεις τους διαστρεβλώνονται, ας το σκεφτούν καλύτερα πρώτα οι ίδιοι.

Το ότι κάποια πουλάκια μέσης ευφυΐας και αντιληπτικότητας κατάλαβαν λάθος τις θέσεις τους, ίσως σημαίνει ότι πρέπει να τις αναδιατυπώσουν.

Αυτό γιατί, αν αρχίσουμε να κατηγορούμε ο ένας τον άλλο, τότε πολύ εύκολα κι εμείς μπορούμε να κατηγορήσουμε τα κόμματα για εσκεμμένη ασάφεια και αοριστολογία.

Ξεκινάμε, λοιπόν, με δεδομένη την καλή πρόθεση και από τις δύο πλευρές για να δούμε κάποια ζητήματα.

Αρχίζουμε από τη Νέα Δημοκρατία που έχει ένα μικρό προβάδισμα, σύμφωνα με τις προηγούμενες εκλογές και (κάποιες) δημοσκοπήσεις, αλλά παρουσίασε και το πρόγραμμα της πρώτη.

Τι λέει, για το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση;

Χοντρικά μας λέει πως «δεν πάει άλλο» και μάλιστα, σε κάποιες περιπτώσεις, θα πρέπει να γυρίσουμε στην προ του 2009 κατάσταση.

Δηλαδή όχι άλλες οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων.

Αυτό ακούγεται καλό, αν δεν είχε στη μέση εκείνο το «οριζόντιες». Που σημαίνει ότι τίποτε δεν αποκλείει νέες περικοπές, όχι όμως οριζοντίως, αλλά καθέτως.

Δηλαδή, ποιοι και πόσο;

Απ’ ό,τι καταλαβαίνουμε πάμε… βλέποντας και κάνοντας. Αυτό επιβεβαιώνεται και από την επόμενη προγραμματική εξαγγελία σχετικά με κάποιους κατώτατους μισθούς και συντάξεις.

Το άλλο πουλάκι:

Επαναδιαπραγμάτευση!

Η Νέα Δημοκρατία θα επαναδιαπραγματευτεί αποκατάσταση στα επίπεδα του 2009 κάποιων χαμηλών συντάξεων, όπως και των πολυτεκνικών επιδομάτων.

Εδώ, όπως καταλαβαίνετε τίθεται διάφοροι προβληματισμοί.

Πώς θα γίνει η επαναδιαπραγμάτευση; Ποιο είναι το νέο ισχυρό χαρτί που θα κρατάει στο χέρι της η ελληνική, νεοδημοκρατική, πλευρά;

Κι αν δεν…πιάσει;

Διότι, στην περίπτωση της Νέας Δημοκρατίας δεν ισχύει το άλλοθι που πιθανώς να ισχύει για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ότι δηλαδή δεν γνωρίζει τι σημαίνει διαπραγματευτικό παιχνίδι.

(Εδώ που τα λέμε και ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε μια πρώτη γεύση, από τη βόλτα που έκανε ανά τας Ευρώπας ο Αλέξης Τσίπρας, όπου δεν έτυχε και τις θερμότερες υποδοχής που θα φανταζόμασταν όλοι).

Η Νέα Δημοκρατία συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στα μέτρα που ισχύουν τώρα.

Με ποιο επιχείρημα, λοιπόν, θα πάει να θέσει και πάλι στο τραπέζι τους κατώτερους μισθούς και τις χαμηλές συντάξεις;

Ήδη αυτές τις μέρες ακούστηκε από ευρωπαϊκά στόματα πως δεν υπάρχει πρόβλημα με τις αμοιβές, το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι δεν έχουν πέσει καθόλου οι τιμές προϊόντων και υπηρεσιών.

Και μη μου πείτε ότι αυτό θα επέλθει με την μείωση του συντελεστή ΦΠΑ για τον οποίο θα μιλήσουμε κάποια άλλη στιγμή!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Χρειάζεται χαρτί και μολύβι!

Να βάλεις κάτω και να πεις: Τόσα θα χρειαστώ για την αύξηση χαμηλών μισθών και συντάξεων και τόσα για τα ειδικά μισθολόγια που σχεδιάζω σε αστυνομικούς και (κάποιους) στρατιωτικούς.

Αυτό έπρεπε να το είχε υπολογίσει ήδη ένα κόμμα που ζητά την ψήφο του λαού για να κυβερνήσει.

Όπως θα έπρεπε να είχε υπολογίσει και από πού ακριβώς σκοπεύει να εξοικονομήσει αυτά τα λεφτά, ώστε να πάρει πραγματικά να επαναδιαπραγματευτεί σοβαρά.

Συνεχίζουμε όμως με την επέκταση του επιδόματος ανεργίας στα δύο χρόνια, πρόταση σωστή κι αυτή που όμως σκοντάφτει στο πρόβλημα που περιγράψαμε πριν.

Ενδιαφέρον έχει και η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για τη συγκράτηση των μισθών (εδώ που βρίσκονται τώρα) στον ιδιωτικό τομέα, ενώ θα πρέπει να κάνει πιο συγκεκριμένη την «αποκατάσταση των ζημιών που υπέστησαν από το κούρεμα τόσο τα ασφαλιστικά ταμεία όσο και τα φυσικά πρόσωπα».

Όλα αυτά ακούγονται ωραία, το ερώτημα όμως παραμένει γιατί και μάλιστα πώς τώρα. Τι άλλαξε; Με ποιο τρόπο θα επιτευχθούν όλα αυτά;

Βλέπετε, η Νέα Δημοκρατία έχει μια διαπραγματευτική και «μνημονιακή» ιστορία την οποία είναι δύσκολο να αποποιηθεί.

Ποιος ξέρει; Ίσως να βασίζεται στο γεγονός ότι κάποιοι (πολλοί κάποιοι) την ψήφιζαν επί δεκαετίες όταν έλεγε και έκανε πολύ χειρότερα. Τώρα κάποια μαγιά θα έχει απομείνει!

Να κάνουμε κι εμείς το πρόγραμμά μας!

120606 ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Υπάρχει, λοιπόν, λύση;

Επανερχόμαστε σε όσα λέγαμε χθες, σχετικά με το εμβόλιο που δεν χρειάζεται βελόνα, ούτε τρύπημα του μπράτσου, ούτε όλα όσα συχνά συμβαίνουν στους τρομοκρατημένους εμβολιαζόμενους.

Για να είμαστε ακριβείς, συνήθως τα συμπτώματα του φόβου και της υστερίας προηγούνται του εμβολίου.

Έτσι και σε τρυπήσει η βελόνα, μετά πάει πέρασε.

Τι γίνεται όμως μέχρι να πλησιάσει ο γιατρός απειλητικά;

Είπαμε πως δε θα ξαναμιλήσουμε πολιτικά μέχρι τις εκλογές, όμως δεν μας αφήνουν οι διαόλοι.

Να, καθώς τα συζητούσαμε όλα αυτά χθες, για το εμβόλιο χωρίς τρύπημα, χωρίς τον παραμικρό πόνο, τι νομίζετε ότι μας ήρθε στο μυαλό;

Πως μια τέτοια «επαναστατική μέθοδο» περιμένουν και οι Έλληνες πολίτες για την έξοδο από την κρίση.

Μια μέθοδο που και το πρόβλημά μας θα αντιμετωπίσει και δεν θα μας… πονέσει καθόλου!

Μια μέθοδο σαν αυτή του ΜΙΤ που θα ρίχνει στον οργανισμό του κράτους μας το φάρμακο της θεραπείας και εμείς οι κάτοικοι της χώρας δεν θα το παίρνουμε είδηση.

Το πρόβλημα είναι ότι τη μέθοδο αυτή την ανακάλυψαν ειδικοί επιστήμονες -από τους ικανότερους στον κόσμο, αφού τους επέλεξε το ΜΙΤ- μετά από έρευνες χρόνων.

Επιπλέον, αξίζει, να σημειώσουμε πως εργάστηκαν ως ομάδα, δηλαδή συνεργάστηκαν επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων και δεν πήγε κάποιος μόνος του να λύσει το πρόβλημα ή να αντιμετωπίσει την κατάσταση.

Στο σημείο αυτό λοιπόν έχουμε κάτι μικροδιαφορές.

Πρώτον, διότι το πρόβλημα της χώρας μας δεν καλούνται (αυτόκλητοι είναι, για να είμαστε ακριβείς) να το λύσουν τίποτε ειδικοί αλλά κάτι «μαθητευόμενοι μάγοι» της πολιτικής και της οικονομίας.

Δεύτερον, διότι, δεν πρόκειται καθόλου για τους άριστους, αυτούς δηλαδή που θα επέλεγε ένα ίδρυμα του κύρους του ΜΙΤ, αλλά για ανθρώπους της σειράς, σε κάποιες περιπτώσεις της τελευταίας σειράς, που με το ζόρι θα περνούσαν σε κάποιο ελληνικό πανεπιστήμιο.

Το άλλο πουλάκι:

Έχει και τρίτον!

Οι δικοί μας «ειδικοί», λοιπόν, πιστεύουν πως είναι τόσο «ειδικοί», που ο καθένας γνωρίζει την απάντηση στο πρόβλημα μόνος του.

Δεν χρειάζεται δεύτερη γνώμη, δεν χρειάζεται τη βοήθεια ή τη στήριξη κανενός, αρκείται στη δική του μαγκιά!

Υπάρχει και μια άλλη τεράστια διαφορά.

Οι ερευνητές του ΜΙΤ, πρώτα κατέληξαν στο ποθητό αποτέλεσμα, κατασκεύασαν δηλαδή τη συσκευή εμβολιασμού χωρίς βελόνα, και μετά βγήκαν και το ανακοίνωσαν στα Μέσα.

Οι δικοί μας απλώς υπόσχονται ότι ΘΑ…

Κάντε με εμένα πρωθυπουργό και ΘΑ σας βγάλω από την κρίση χωρίς να ανοίξει ρουθούνι.

Ξεχάστε τα μέτρα που γνωρίσατε μέχρι σήμερα. Ξεχάστε τις επίπονες λύσεις. Το θέμα είναι απλό, τόσο απλό σαν να κάνεις εμβόλιο χωρίς βελόνα. Πώς θα γίνει αυτό;

Ε, αφού έγινε στην ιατρική, γιατί να μη γίνεται και στην οικονομία;

Έλα, ντε! Αυτό αναρωτηθήκαμε κι εμείς, γι’ αυτό πιστεύουμε ακράδαντα πως υπάρχει ελπίδα.

Δεν μπορεί, τόσο πολλοί προσπαθούν, κάποιος θα βρει τη σωστή λύση.

Αρκεί κι εμείς να βρούμε τον σωστό κάποιο!

Διότι, αν βρούμε κάποιον παραδιπλανό, τότε όχι μόνο τη βελόνα δε θα γλιτώσουμε αλλά μη σας πω ότι θα χρειαστούν και… υπόθετα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δηλαδή, υπάρχει λύση;

Είναι δυνατόν μια χώρα, στο χάλι που βρίσκεται η δική μας, να βγει από την κρίση αβρόχοις ποσί;

Για να το θέσουμε καλύτερα, υπάρχει τρόπος να επανέλθουμε στον ανέμελο βίο της προ κρίσης εποχής, σαν να μη συνέβη τίποτε;

Έχω την εντύπωση πως όσοι ελπίζουν σε κάτι τέτοιο είναι μακριά νυχτωμένοι.

Έχω και τη βεβαιότητα πως όσοι επιτρέπουν στους πολίτες να τρέφουν τέτοιες ελπίδες είναι πολύ επικίνδυνοι για τον τόπο.

Όλο το προηγούμενο διάστημα ακούγαμε από διάφορες πλευρές τη φάση «να πούμε επιτέλους την αλήθεια στο λαό».

Έρχεται, λοιπόν, η πρώτη προεκλογική περίοδος, έρχεται και η δεύτερη, και η αλήθεια κλειδώνεται βαθιά στα προεκλογικά συρτάρια των κομμάτων!

Στη θέση της εμφανίζονται διάφορα χαρούμενα κείμενα –προγράμματα τα ονομάζουν- στα οποία ούτε λίγο ούτε πολύ μας διαβεβαιώνουν πως η λύση είναι απλή.

Δεν χρειάζεται παρά μια μείωση της φορολογίας, ώστε να ανασάνει η αγορά, για τους μεν, ή μια αυστηρότερη φορολόγηση των εχόντων για τους δε.

Δηλαδή, για να το πω με το γνωστό παραμύθι, δεν χρειάζεται παρά να πιάσουμε τον γάτο και να τον κρεμάσουμε ένα κουδούνι στον λαιμό ή στην ουρά.

Δεν υπεραπλουστεύω, για τα προγράμματα θα τα πούμε τις προσεχείς ημέρες!

Απλούστατο, που θα έλεγε
και η Βουγιουκλάκη σωφερίνα!

120605 ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ

Το ένα πουλάκι:

Κι όμως, υπάρχει λύση!

Είχα αποφασίσει να μη σχολιάσω άλλο τα πολιτικά θέματα, την προεκλογική κατάσταση, τις δηλώσεις των κομμάτων και, κυρίως, τα προγράμματα που «έθεσαν στην κρίση του Έλληνα πολίτη».

Λέω, τώρα που απαγορεύτηκαν και οι δημοσκοπήσεις, δηλαδή η δημοσιοποίηση τους, να περιέλθω κι εγώ σε κατάσταση προεκλογικής περισυλλογής και να αφήσω κι εσάς να βγάλετε τα συμπεράσματά σας, ανεπηρέαστοι από τις δικές μου κρίσεις.

Έτσι επέλεξα για σήμερα (μην πάμε και πολύ μακριά) ένα θέμα… υγείας.

Ένα θέμα που βασανίζει χρόνια τώρα εκατομμύρια ανθρώπων σ’ όλο τον πλανήτη.

Πρώτα όμως θα σας πω μια ιστορία.

Είμαστε νεοσύλλεκτα φανταράκια και βρισκόμαστε στη γραμμή, με το μπράτσο ξεγυμνωμένο, για να κάνουμε ένα από τα πολλά εκείνα εμβόλια που κάνουν τους φαντάρους «άτρωτους».

Άτρωτους σε ό,τι τρώνε.

Διότι τα εμβόλια του στρατού, τουλάχιστον τότε, στα δικά μας χρόνια, ήταν εκείνα χάρη στα οποία τρώγαμε του «γκοτζίλα» και δεν παθαίναμε απολύτως τίποτε.

Για όσους (μάλλον για όσες) δεν γνωρίζουν, ο «γκοτζίλας», που είχε πάρει το όνομα που από το ομώνυμο κινηματογραφικό τέρας, ήταν κρέας κατεψυγμένο, σε τεράστιες «μπάλες», που χρειαζόταν έναν τεράστιο μπαλτά και μερικούς από τους πιο δυνατούς φαντάρους για να κοπεί σε μερίδες.

Πάνω στα κιβώτια βρίσκαμε κάτι απίθανες, προϊστορικές χρονολογίες, όμως οι υπαξιωματικοί μάς διαβεβαίωναν πως «το κρέας, άμα καταψυχθεί καλά, δεν παθαίνει τίποτα».

Εμείς, μη έχοντες κάτι καλύτερο να κάνουμε και κάτι άλλο να φάμε, τους πιστεύαμε και τρώγαμε, αφού προηγουμένως είχαμε κάνει το σταυρό μας και τα υποχρεωτικά εμβόλια.

Το άλλο πουλάκι:

Πίσω στην ουρά!

Καθώς προχωρούσαμε αργά αργά προς τον εμβολιασμό μας, συζητούσαμε περί ανέμων και υδάτων, κάνοντας διάφορες πλάκες μεταξύ μας.

Κάποια στιγμή διαπιστώσαμε ότι τη συζήτηση στους ανέμους και στα ύδατα την είχε οδηγήσει ένας νεοσύλλεκτος, ο οποίος είχε χάσει το χρώμα του και, καθώς η ουρά προχωρούσε, αυτός έμενε ολοένα πιο πίσω.

Ήταν, βλέπετε, μια από εκείνες τις ελληνικότατες ουρές, που στέκονται όλοι δυο δυο τρεις τρεις, ή πέντε πέντε, και μόνο όταν φτάνουν μπροστά στον υπάλληλο, ξεκαθαρίζει το θέμα της προτεραιότητας.

Έτσι, ο φίλος των ανέμων και των υδάτων άφηνε να περνούν οι άλλοι, χάνοντας συνεχώς τη σειρά του και ολοένα το χρώμα του.

Ένα πειραχτήρι τον πήρε είδηση και ξεκίνησε μια κουβέντα για το πόσο άφοβος ήταν από μικρό παιδί με τα εμβόλια και τις ενέσεις.

Συγχρόνως έμενε πίσω, κάνοντας και σ’ εμάς νόημα να του μιμηθούμε, ώστε να είμαστε συνεχώς μαζί με τον… φοβητσιάρη.

Κάποτε, όμως, ήρθε και η σειρά μας.

Ο πλακατζής μπαίνει στη γραμμή πριν από τον κάτασπρο πλέον συνάδελφο, κάνοντας τον άνετο και λέγοντας διάφορα καλαμπούρια με σεξουαλικά υπονοούμενα για τις «νοσοκόμες», δηλαδή τους φαντάρους-γιατρούς που μας έκαναν τα εμβόλια.

Όταν ήρθε η σειρά του και καθώς η βελόνα του τρυπούσε το χέρι, έκανε πως δαγκάθηκε, έσφιξε τα δόντια, έκλεισε τα μάτια και άφησε να του ξεφύγει ένα, συγκρατημένο μεν εντονότατο δε, βογκητό.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τέζα ο άλλος!

Κόντεψε να λιποθυμήσει στα χέρια μας.

Σου λέει, αφού αυτός ο άνετος, ο μαθημένος να αντιμετωπίζει τα εμβόλια σαν να τον τσιμπάει κουνούπι, είδε τέτοια ζόρια, ποιος ξέρεις πόσο οδυνηρό θα είναι.

«Σήκω, ρε ψάρι, ψέματα έκανα», του είπε χαμογελώντας ο πλακατζής, ενώ οι... «νοσοκόμες» τον είχαν περιλάβει κάνοντάς του ήδη το εμβόλιο, χωρίς να το καταλάβει.

Γιατί το διηγηθήκαμε όμως τώρα αυτό;

Α, ναι! Διότι υπάρχει, πλέον, λύση!

Επιστήμονες στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης, κατασκεύασαν μια συσκευή που σε εμβολιάζει, δηλαδή σου βάζει το φάρμακο στον οργανισμό, χωρίς να σε τρυπάει με βελόνα!

Πώς γίνεται αυτό;

Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι γίνεται.

Χάρη στη συσκευή μας, λένε οι ειδικοί του ΜΙΤ, ξεπερνιέται ο φόβος που έχουν πολλοί άνθρωποι απέναντι στις σύριγγες, ενώ δεν υπάρχει πλέον κίνδυνος να τρυπηθούν κατά λάθος γιατροί και νοσοκόμες.

Περισσότερα όμως αύριο, γιατί το θέμα έχει άλλου είδους «ψωμί».

Ατρύπητοι!

120601 ΘΕΜΑΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Περί θεμάτων και σήμερα.

Υπάρχει ένας αντίλογος σε όλα όσα λέγαμε χθες, ο οποίος έχει και κάποιο δίκιο.

Ο αντίλογος αυτός ισχυροποιήθηκε με την τεράστια αναστάτωση που προκάλεσε το θέμα, το ερώτημα μάλλον Γ4, της Φυσικής.

Ας τον ακούσουμε:

Αφού τα θέματα είναι κοινά για όλους τους εξεταζόμενους, τι σημασία έχει αν είναι εύκολα ή δύσκολα, απλά ή δυσνόητα, ακόμη κι αν έχουν ασάφειες ή λάθη;

Ό,τι και να ισχύει, ισχύει το ίδιο για όλους τους υποψηφίους.

Την ίδια δυσκολία θα συναντήσουν όλοι, στο ίδιο λάθος θα σκοντάψουν, την ίδια προβληματική διατύπωση θα πρέπει να αποκωδικοποιήσουν, στον ίδιο ακριβώς χρόνο.

Μήπως, λοιπόν, όλη η φιλολογία περί προβληματικών θεμάτων, όλες οι αντιδράσεις και όλες οι επιθέσεις σε επιτροπές και Υπουργείο (που έχει και την τελική ευθύνη) είναι… «σε λόγια να βρισκόμαστε»;

Τι νόημα έχει να ακυρώνονται θέματα ή ερωτήματα, επειδή κάποιοι, έστω πολλοί κάποιοι, υποψήφιοι μπερδεύτηκαν και δεν μπόρεσαν να τα λύσουν;

Μήπως έτσι αδικούνται εκείνοι που τα έλυσαν και, αντί να άρουμε μια αδικία, δημιουργούμε μεγαλύτερη;

Τέρμα!

Πολλά είπαμε για τον αντίλογο, νομίζω ότι έγινε σαφές. Αρκεί το ότι τα θέματα, άρα και τα όποια προβλήματα παρουσιάζουν, είναι κοινά και πως ό,τι ισχύει για έναν υποψήφιο ισχύει για όλους.

Τι είπαμε γι’ αυτό; Ότι, εν μέρει, έχει δίκιο. Κάπου στέκει.

Σε καμιά περίπτωση όμως δεν δικαιολογεί την προχειρότητα και την ανευθυνότητα των μελών μιας επιτροπής που έχει οριστεί να βάζει τα θέματα.

Το άλλο πουλάκι:

Υπάρχει μια δυσκολία!

Άντε, να το παραδεχτούμε ότι η δυσκολία είναι μεγάλη, όχι όμως και ανυπέρβλητη.

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της;

Πρώτα πρώτα το γεγονός ότι η «ύλη» είναι συγκεκριμένη και πολύ περιορισμένη. Αφήστε που σε κάποια μαθήματα δεν αλλάζει επί χρόνια.

Αυτό σημαίνει ότι οι επιτροπές έχουν, τελικά, περί μικρά περιθώρια μέσα στα οποία μπορούν να κινηθούν.

Τα παλιά καλά χρόνια (πάντα τα παλιά χρόνια είναι καλά, από καταβολής κόσμου!) απλώς δεν υπήρχε ύλη.

Πήγαιναν οι υποψήφιοι να εξεταστούν στο μάθημα της Φυσικής (μια που μιλάμε με αφορμή αυτό) και έπρεπε να είναι προετοιμασμένοι για να αντιμετωπίσουν οποιοδήποτε ερώτημα και οποιαδήποτε άσκηση, από κάθε «κεφάλαιο» της Φυσικής.

Τότε, μάλιστα!

Οι επιτροπές είχαν απεριόριστη ελευθερία να βάλουν ό,τι τραβάει η ψυχή τους.

Σήμερα όμως!

Ένα δεύτερο και σοβαρότερο ζήτημα που έχουν να αντιμετωπίσουν είναι η «ποιότητα» των θεμάτων.

Και εξηγώ: Τα θέματα θα πρέπει –όπως λένε οι ειδικοί- να είναι «διαβαθμισμένης δυσκολίας», ώστε οι εξεταζόμενοι να κατανεμηθούν σε ολόκληρη τη βαθμολογική κλίμακα.

Τι πάει να πει αυτό ακριβώς; Θα το εξηγήσω με αρνητικά παραδείγματα για να γίνει πιο κατανοητό.

Αν τα θέματα είναι πολύ δύσκολα, οι περισσότεροι υποψήφιοι θα την «πατήσουν» και οι βαθμολογίες θα συμπιεστούν προς τα κάτω, αφού εκεί θα συγκεντρωθούν όλοι.

Αυτό όμως δεν αποδίδει τις πραγματικές επιδόσεις των υποψηφίων.

Φανταστείτε την ακραία περίπτωση που όλοι γράφουν κάτω από τη βάση επειδή τα μισά θέματα ήταν πολύ δύσκολα. Έτσι εξισώνονται οι άριστοι με τους πιο… σκράπες.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Το ίδιο και με τα εύκολα θέματα.

Φανταστείτε και πάλι να μπουν θέματα γελοία και όλοι να γράψουν κοντά στο είκοσι.

Οι άριστοι αδικούνται, αφού και οι μέτριοι και κάποιοι «τυχεροί» κακοί μαθητές θα γράψουν το ίδιο με αυτούς.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο στις πανελλήνιες εξετάσεις που είναι ελληνική πρωτοτυπία.

Τα θέματα είναι πολύ λίγα και, ορισμένα από αυτά, απαιτούν πάρα πολύ χρόνο για να απαντηθούν, ακόμη και από εκείνους που ξέρουν ακριβώς τι να γράψουν.

Νομίζω ότι αυτό πλέον δεν συμβαίνει πουθενά στον κόσμο.

Εκεί τα θέματα έχουν μια μεγάλη ποικιλία ασκήσεων και ερωτημάτων, πολλά από τα οποία μπορούν να απαντηθούν και μονολεκτικά.

Είναι και θέματα που θέλουν γνώσεις (φυσικά), αλλά και φαντασία, πρωτότυπη σκέψη, αναλυτική ικανότητα, στοιχεία πολύ χρήσιμα για έναν σημερινό υποψήφιο και αυριανό επιστήμονα, περισσότερο ίσως και από αυτή την… αποστήθιση.

Επιστήμονα είπα;

Μα, εμείς δεν μπαίνουμε στο Πανεπιστήμιο για να γίνουμε επιστήμονες, μπαίνουμε για να γίνουμε δημόσιοι υπάλληλοι!

Ή μήπως άλλαξε αυτό;

Ένα (θέμα) για όλους και όλοι για ένα (πτυχίο)!