120625 ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Εδώ ήρθαμε, πάμε να φύγουμε!

Πιστεύω ότι δεν υπάρχει πιο κατάλληλη φράση, που να αποδίδει το σημείο στο οποίο έχουμε φτάσει μετά την «περιπέτεια» των εκλογών.

Ας ρίξουμε μια ματιά στη νέα κυβέρνηση, στο υπουργικό συμβούλιο που προέκυψε μετά από διαβουλεύσεις και «παζαρέματα», και είναι βέβαιο ότι θα πούμε «αυτό το έργο το έχω ξαναδεί».

Για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε θα πρέπει να κάνουμε μια σύγκριση και καλύτερα θα ήταν να γυρίσουμε το χρόνο λίγο πίσω.

Ας θυμηθούμε, λοιπόν, τι γινόταν πέρσι, τέτοια εποχή στη χώρα μας.

Είχαμε το «κίνημα της πλατείας» όπως ονομάστηκε.

Στην κεντρική πλατεία κάθε πόλης, με κορύφωση την πλατεία Συντάγματος, είχαν συγκεντρωθεί οι περίφημοι «αγανακτισμένοι».

Γι’ αυτούς ειπώθηκαν και γράφτηκαν πολλά.

Κάποιοι τους χαρακτήρισαν πολιτικά ανερμάτιστους, άλλοι περιθωριακούς, οι περισσότεροι ως ανθρώπους που θέλαν κάπως να ξεσπάσουν αλλά δεν γνώριζαν τον τρόπο να το κάνουν.

Οι ίδιοι οι «αγανακτισμένοι» χαρακτήριζαν τον εαυτό τους ως ένα κίνημα «άμεσης δημοκρατίας», που λειτουργούσε μέσα από διαδικασίες γενικών συνελεύσεων, «ανοιχτές», και είχε ως κύριο γνώρισμά του την αυθόρμητη αυτοοργάνωση.

Κύριο αίτημά τους ήταν η «αλλαγή του πολιτικού σκηνικού».

Ζητούσαν να αλλάξει ο τρόπος που λειτουργεί το πολίτευμα και διεξάγονται οι εκλογές, να δοθεί ουσιαστική δυνατότητα συμμετοχής των πολιτών στο πολιτικό γίγνεσθαι, κυρίως όμως να αλλάξει το πολιτικό προσωπικό, να φύγουν οι πολιτικοί που τους θεωρούσαν συλλήβδην διεφθαρμένους και ανίκανους.

(Αυτή είναι η καλή εκδοχή, έτσι; Διότι υπήρχαν και πολλοί που ζητούσαν… άσ’ τα να πάνε!)

Εν τω μεταξύ, στην κυβέρνηση ήταν το ΠΑΣΟΚ, πρωθυπουργός ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Βενιζέλος αναλάμβανε τον ρόλο του διαπραγματευτή με την Τρόικα, αφού η εφαρμογή του μνημονίου πήγαινε κατά διαόλου και τα μέτρα δεν απέδιδαν.

Το άλλο πουλάκι:

Πού βρισκόμαστε σήμερα;

Ας ξεκινήσουμε και πάλι από τις πλατείες.

Οι πλατείες είναι άδειες, παρόλο που δύσκολα μπορεί να σκεφτεί κανείς κάποιο από τα αιτήματα των αγανακτισμένων που να έχει ικανοποιηθεί.

Αυτό δεν είναι παράξενο. Κανένα κίνημα δεν «αντέχει» να παραμένει στους δρόμους και τις πλατείες για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.

Στην περίπτωσή μας όμως τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα.

Διότι, στο μεταξύ, μεσολάβησαν δυο εκλογικές αναμετρήσεις και θα μπορούσε κανείς, βλέποντας τα αποτελέσματά τους, να κάνει κάποιες -αυθαίρετες μεν, όχι απόλυτα όμως- εκτιμήσεις για το «πού πήγαν» εκλογικά οι αγανακτισμένοι πολίτες.

Προφανώς δεν ψήφισαν στη συντριπτική τους πλειονότητα, το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία, αλλά ούτε και το ΚΚΕ, ειδικά στις δεύτερες εκλογές.

Προφανώς, επίσης, κάποιοι πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ήταν παρών, «διακριτικά», στις πλατείες.

Προφανέστατα πήγαν και σε άλλα κόμματα που ενισχύθηκαν εκλογικά, αν δεν διασπάρθηκαν στα πολλά μικρούτσικα κόμματα που δεν κατάφεραν να μπουν στη Βουλή.

Η ουσία όμως βρίσκεται αλλού.

Αγανακτισμένοι ή όχι, οι πολίτες αυτής της χώρας, αφού πράξαμε το εκλογικό μας καθήκον, βλέπουμε… μια από τα ίδια!

Υπουργούς που τους ξέρουμε καλά (Στυλιανίδης, Αβραμόπουλος, Παναγιωτόπουλος, Χατζηδάκης, Δένδιας, Ιωαννίδης, Λυκουρέντζος, Κεδίκοκγλου…) και μερικούς άλλους που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν νέα πρόσωπα, συντροφιά με κάποιους τεχνοκράτες.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι άλλαξε, λοιπόν;

Μα, άλλαξε η… αντιπολίτευση.

Την προηγούμενη φορά που αυτά τα πρόσωπα βρισκόταν στις υπουργικές θέσεις, σε μια κυβέρνηση που (το έχουμε ξαναπεί) έχει χαρακτηριστεί ως η χειρότερη που γνώρισε ο τόπος, στην αντιπολίτευση βρισκόταν το ΠΑΣΟΚ.

Τώρα το ΠΑΣΟΚ (υποτίθεται ότι) στηρίζει αυτή την κυβέρνηση, αν και δεν συμμετέχει με κάποιο γνωστό του στέλεχος, ενώ στην αντιπολίτευση βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό, λοιπόν, είναι το θέμα.

Εμείς οι Έλληνες αποφασίσαμε πως, για να βγούμε από την κρίση που, κατά και δική τους ομολογία, μας οδήγησαν ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, θα έπρεπε να αλλάξουμε… αντιπολίτευση!

Ξέρω τον αντίλογό σας.

Μπορεί να πρόκειται για τα ίδια πρόσωπα, όμως αυτή τη φορά είναι όλοι τους σοφότεροι.

Θα ρωτήσω ευθέως:

Πόσο σοφότερος νομίζετε ότι μπορεί να γίνει ένας Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο οποίος, σε όποιο πόστο κι αν τοποθετήθηκε, μηδενός του κόμματος του οποίου ο ίδιος ίδρυσε εξαιρουμένου, σημείωσε παταγώδη αποτυχία;

Δεν πρέπει, λένε, να προδικάζουμε την αποτυχία κάποιων, πριν δούμε το έργο τους, όμως στην περίπτωσή μας, δυστυχώς, το έργο το έχουμε ξαναδεί.

Δυστυχέστερα, δεν μπορούμε να φύγουμε!

Θα αρχίσουμε να αγανακτούμε κι εμείς μου φαίνεται!

120622 ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Θέμα: Τι περιμένω από τη νέα κυβέρνηση.

Εγώ από τη νέα κυβέρνηση της χώρας μου περιμένω δύο πράγματα, τα οποία όμως θεωρώ πάρα πολλά.

Πρώτον να είναι κυβέρνηση και δεύτερον να είναι νέα!

Τι εννοώ:

Κυβέρνηση με όλη τη σημασία της λέξης, αν θέλετε αυτή τη σημασία που έχει όταν τη χρησιμοποιούμε για τα αεροπλάνα ή τα πλοία.

Δηλαδή όπως οι κυβερνήτες σε ένα αεροσκάφος ή ο καπετάνιος με το πλήρωμα στο καράβι έχουν ένα βασικό έργο, κάτι τέτοιο θέλω να κάνει και η κυβέρνηση της χώρας μου.

Να πάρει το σκάφος που λέγεται Ελλάδα και να το οδηγήσει κάπου.

Να το πάει στο προορισμό του με άνεση και ασφάλεια. Κυρίως, να εμπνεύσει σε όλους τους επιβαίνοντες την εμπιστοσύνη ότι η μοίρα τους βρίσκεται σε καλά χέρια και πως μπορούν να… κοιμούνται ήσυχοι.

Βεβαίως, κάπου εδώ τελειώνουν οι ομοιότητες και αρχίζουν οι διαφορές. Διότι οι κυβερνήτες στις περιπτώσεις που είπαμε δεν ζητούν από τους επιβάτες να κάνουν κάτι, πολύ περισσότερο δεν τους ζητούν να… τραβάνε κουπί, όπως συμβαίνει με τους πολίτες της χώρας.

Επιπλέον, οι κυβερνήτες στα πλοία ή τα αεροπλάνα δεν έχουν… αντιπολίτευση να τους φωνάζει συνεχώς «πού πάτε από κει, ρε» και να ξεσηκώνει τους επιβάτες λέγοντας «αυτοί είναι τρελοί, θα το βουλιάξουν το καράβι» ή «θα το ρίξουν το σκάφος».

Εκεί οι κυβερνήτες απολαμβάνουν της πλήρους εμπιστοσύνης των κυβερνωμένων, οι οποίοι δεν μπορούν να κάνουν και διαφορετικά.

Δεν μπορούν στη μέση τους ταξιδιού να αλλάξουν κυβερνήτες, βάζοντας άλλους στους οποίους έχουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη.

Υπάρχει και μια ακόμη διαφορά.

Όταν συμβεί κάτι κακό στο σκάφος, οι κυβερνώντες την πληρώνουν εξίσου, αν όχι περισσότερο από τους επιβάτες.

Αντιθέτως, όταν πέσει σε ξέρα ή πραγματοποιήσει αναγκαστική προσγείωση το σκάφος μιας χώρας, την πληρώνουν μόνο οι επιβάτες, ενώ οι κυβερνήτες δεν παθαίνουν απολύτως τίποτε.

Το άλλο πουλάκι:

Είπαμε όμως να είναι και νέα!

Οπωσδήποτε δεν εννοούμε νέα… ηλικιακά.

Διότι, όπως σωστά επισημαίνει κι ένας φίλος, τι να τον κάνω τον άλλο που είναι νέος και ξυπνάει το μεσημέρι;

Νέος θα πει με φρέσκιες ιδέες, με όρεξη για δουλειά, με αντοχές στα δύσκολα, με διάθεση να αλλάξει πράγματα…

Νέος θα πει να μη φοβάται να δοκιμάσει, να μη διστάζει να εκτεθεί, να μη διακατέχεται από αγκυλώσεις και σύνδρομα…

Κι ας είναι πεντακοσίων χρόνων!

Η κυβέρνηση, λοιπόν, πρέπει να είναι νέα με ένα τέτοιο πνεύμα.

Κι εδώ τίθεται ένα σημαντικό ζήτημα. Γίνεται νέα κυβέρνηση με παλιά πρόσωπα, με ανθρώπους που έχουν δώσει ό,τι είχαν να δώσουν;

Εγώ λέω γίνεται, γιατί τα πρόσωπα λειτουργούν συνήθως μέσα σε κάποιο πλαίσιο.

Όταν το πλαίσιο αλλάζει, τότε αλλάζει και ο τρόπος λειτουργίας τους.

Φαίνεται, λοιπόν, πως η κυβέρνηση, που θέλουμε να είναι και νέα, θα κληθεί να λειτουργήσει σε ένα νέο πλαίσιο.

Πρώτα πρώτα μέσα από μια συνεργασία κι έπειτα κάτω από την πίεση των πολιτών, οι οποίοι δεν είναι διατεθειμένοι να ανεχτούν φαινόμενα του παρελθόντος.

Αν σ’ αυτά προσθέσουμε και την αντιπολίτευση η οποία υποσχέθηκε να είναι συνετή και καθόλου ακραία, ε τότε μπορούμε να ελπίζουμε πως κάτι θα αλλάξει.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εμείς θα αλλάξουμε;

Διότι, όπως είπαμε και άλλη φορά, αν κάτι μπορεί να μας βγάλει από την κρίση δεν είναι ούτε τα μέτρα, ούτε οι πολιτικές, αλλά η αλλαγή της νοοτροπίας που μας οδήγησε σ’ αυτήν.

Ξέρω! Ακούω εδώ και καιρό να λένε πολλοί πως η κρίση είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο, πως είναι εγγενής αδυναμία του καπιταλισμού, πως δεν εξαρτάται από την οικονομία ή τον τρόπο ανάπτυξης μιας και μόνο χώρας…

Ξέρω όμως επίσης πως εμείς δεν είμαστε μια οποιαδήποτε χώρα!

Ξέρω πως η νοοτροπία με την οποία αντιμετωπίζουμε οτιδήποτε κρατικό, οτιδήποτε δημόσιο, οτιδήποτε δεν είναι δικό μας είναι μια νοοτροπία αδιαφορίας αν όχι καταλήστευσης και καταστροφής.

Ξέρω επίσης πως έχουμε μάθει να ζητάμε χωρίς να προσφέρουμε κάτι οι ίδιοι (πού είναι το κράτος;), να διεκδικούμε χωρίς να είμαστε εντάξει στις υποχρεώσεις μας (όλα τα κιλά όλα τα λεφτά), να πιστεύουμε ότι όλοι μας χρωστάνε ενώ εμείς δεν έχουμε παρά να εισπράττουμε!

Τι άλλο ξέρω;

Ότι έχουμε φτάσει στο σημείο, αν ένας θέλει να κάνει σωστά τη δουλειά του να θεωρείται κορόιδο ή ότι χαλάει την πιάτσα.

Να πηγαίνουν μπροστά πάντα οι μετριότητες και όσοι φιλοδοξούν να μην πειράζουν τίποτε από τα καθιερωμένα.

Ξέρω πολλά. Και τα ξέρουμε όλοι μας.

Θα τολμήσουμε να (τα) αλλάξουμε ή θα καθόμαστε και θα καταριόμαστε την κρίση, το κεφάλαιο, και τους εχθρούς της Ελλάδας;

Έκθεση ιδεών!

120621 ΚΡΙΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Τι γίνεται με το ΚΚΕ;

Από τις πρώτες αντιδράσεις και τις δηλώσεις των στελεχών του καταλαβαίνουμε πως… δεν ιδρώνει το αφτί τους.

Ο κόσμος πάει κι έρχεται κι αυτοί εκεί, αμετακίνητοι στις θέσεις τους να περιμένουν την ιστορική δικαίωση.

Αν μπορούσαμε να το παρομοιάσουμε με μια εικόνα, θα λέγαμε πως τα κόμματα μοιάζουν με ψαράδες που προσπαθούν να ψαρέψουν… ψηφοφόρους.

Οι άλλοι αλλάζουν κάπως τη θέση τους, δοκιμάζουν κάποιο νέο δόλωμα, το ΚΚΕ παραμένει ακίνητο και σταθερό και τους βλέπει να πιάνουν ψάρια, ενώ το δικό του καλάθι είναι άδειο.

Το παράδοξο είναι πως πιστεύει ότι ρίχνει την πετονιά του στο καλύτερο σημείο, ότι έχει το καλύτερο δόλωμα, μόνο που τα… ψάρια ξεγελιούνται από τους άλλους ψαράδες και πάνε και τσιμπάνε το αγκίστρι εκείνων.

Ας αφήσουμε την πλάκα.

Το ΚΚΕ αντιμετωπίζει ένα ουσιαστικό δίλημμα, που είμαι βέβαιος ότι το αντιλαμβάνονται όλοι στο κόμμα.

Η βεβαιότητά μου αυτή πηγάζει από το γεγονός ότι ακούω μικρά, τοπικά στελέχη να το θέτουν στις αναλύσεις τους, ενώ τα μεγάλα, κεντρικά, σφυρίζουν αδιάφορα.

Δεν είναι δυνατόν όμως να μη βλέπουν αυτό που βλέπει όλος ο κόσμος. Ποιο είναι το δίλημμα: Αν μετακινηθούν από τις θέσεις τους υπάρχει περίπτωση να αγγίξουν περισσότερους πολίτες, τότε όμως φοβούνται πως δεν θα είναι πια ΚΚΕ, ή, τουλάχιστον το ΚΚΕ που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα.

Δηλαδή έχουν εγκλωβιστεί στη θεωρία της καθαρότητας, στην οποία πόνταραν χρόνια τώρα: Μία είναι η πολιτική αλήθεια και την κατέχει (εξ αποκαλύψεως;) το δογματικό ΚΚΕ.

Αν την αντιλαμβάνεται και ο λαός (οι εργαζόμενοι, όπως τους αρέσει να λένε) έχει καλώς. Αν δεν την αντιλαμβάνονται θα πρέπει να… ανοίξουν τα μάτια τους και να πάψουν να πέφτουν θύματα της παραπληροφόρησης και της προπαγάνδας.

Το άλλο πουλάκι:

Δεν είναι έτσι απλό το θέμα.

Κατά την άποψή μου η αποτυχία του ΚΚΕ βασίζεται πάνω στην ουσιαστική αντίφαση με την οποία πορεύεται το κόμμα χρόνια τώρα.

Ποια είναι αυτή; Πρόκειται για την προσπάθεια να συμβιβάσει την επαναστατικότητα που πρέπει να διαθέτει, με την κοινοβουλευτική του παρουσία.

Ένα κόμμα που πιστεύει ότι η αλλαγή για τους εργαζόμενους δεν θα προέλθει μέσα από εκλογές, αλλά από την κατάληψη της εξουσίας με επαναστατικό τρόπο, είναι υποχρεωμένο να πατάει σε δυο βάρκες, αφού κατεβαίνει στις εκλογές ζητώντας την ψήφο του λαού για…

Γιατί;

Οι ίδιοι λένε «για να είναι το ΚΚΕ πιο ισχυρό και να υπερασπίζεται από καλύτερη θέση τα συμφέροντα των εργαζομένων».

Τα οποία όμως, κι εδώ είναι η αντίφαση, τα υπερασπίζεται «στους χώρους δουλειάς και στο δρόμο».

Γι’ αυτό, εξάλλου, και το ΚΚΕ δεν δέχεται να υπακούσει ούτε στους νόμους που ψηφίζει η ελληνική βουλή, όταν το ίδιο κρίνει ότι δεν συμβαδίζουν με τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Μπερδεμένα πράγματα, δηλαδή.

Μετέχω στη βουλή, δεν εφαρμόζω όμως ό,τι δεν μου αρέσει. Είμαι κοινοβουλευτικό κόμμα, όμως πιστεύω στην επανάσταση. Αγωνίζομαι για τους εργαζόμενους, τους οποίους διαχωρίζω σε δικούς μου (ΠΑΜΕ) και άλλους (ΓΣΕΕ)…

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αφήνουμε τις απολιθωμένες ιδέες.

Και δεν μιλώ για τον κομμουνισμό, αλλά για την υποστήριξη από το ΚΚΕ των χειρότερων μορφών αυτής της ιδεολογίας, έτσι όπως εφαρμόστηκαν σε συγκεκριμένες περιοχές, από συγκεκριμένους ηγέτες και… καταδικάστηκαν από την Ιστορία.

Εμένα όμως με προβληματίζει και κάτι άλλο και το ισχυρίζομαι πολύ σοβαρά.

Μ’ ενδιαφέρει πάρα πολύ το «παράδειγμα» κι όχι οι θεωρίες και οι υποθέσεις εργασίας. Όταν ζητάς να εφαρμόσεις τις ιδέες σου, δείξε  μου έναν χώρο εφαρμογής για να πειστώ.

Σας ρωτάω, λοιπόν. Έχετε παρακολουθήσει ποτέ τα προγράμματα που εκπέμπει το κανάλι του ΚΚΕ; Εγώ τα παρακολουθώ τακτικά, γιατί έχω περασμένο το 902 στο τηλεχειριστήριο και, όποτε κάνω ζάπινγκ, σκαλώνω κι εκεί.

Σας πληροφορώ είναι ό,τι χειρότερο να επιδείξει η ελληνική τηλεόραση.

Αν εξαιρέσουμε μια, δυο μουσικές εκπομπές, το υπόλοιπο πρόγραμμα καταλαμβάνεται από ειδήσεις (του ΚΚΕ) και τηλεπωλήσεις… εσωρούχων που ανορθώνουν το στήθος!

Αυτή είναι η πρόταση του ΚΚΕ προς τον Έλληνα τηλεθεατή;

Δεν απαιτώ ακριβώς παραγωγές, όμως υπάρχουν ωραιότατα προγράμματα έστω και περασμένων ετών που έχουν μια καλή αισθητική.

Τίποτα! Οι εργαζόμενες πρέπει να δείχνουν ωραίες και θα το κατορθώσουν χάρη στις τηλεπωλήσεις του 902!

Μετά μου λες…

Πέρα βρέχει… ψήφους!

120620 ΣΥΖΗΤΗΣΙΜΟ

Το ένα πουλάκι:

Μεταξύ φίλων…

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρακολουθεί κανείς τι λένε τα στελέχη των κομμάτων, όταν βρίσκονται πιο «χαλαρά», όχι σε δημόσιες εμφανίσεις, αλλά σε μια παρέα, σε κάποια φιλική κουβέντα.

Πολλά από αυτά (όχι τας στελέχη, όσα λέγονται) δεν μεταφέρονται στο κοινό, κυρίως επειδή αφορούν χαρακτηρισμούς συγκεκριμένων προσώπων, που δεν έχει και νόημα να δημοσιοποιούνται ως «πληροφορίες».

Εξάλλου, το ποιος είναι ο καθένας μέσα στην κοινωνία της Δράμας, έχει να κάνει με την εικόνα που σχηματίζει γι’ αυτόν ο κάθε πολίτης χωριστά. Δεν έχει νόημα να μου πείτε εσείς τη γνώμη σας για τον τάδε ή να σας πω εγώ τη γνώμη μου για τον δείνα.

Πολύ δε περισσότερο, δεν έχει νόημα να μεταφέρει κάποιος τη γνώμη τρίτων. Ας κρατήσουμε ο καθένας τη γνώμη του και ας αφήσουμε το χρόνο να δείξει ποιος βρισκόταν πιο κοντά στην πραγματικότητα.

Αυτά ως εισαγωγή κι ας περάσουμε σ’ αυτό που λέγαμε στην αρχή, στις κουβέντες μεταξύ φίλων:

«Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κρατούσε μια σοβαρή στάση όλο αυτό το διάστημα, θα μπορούσε να ξεπεράσει το 40% και θα είχε σχηματίσει κυβέρνηση».

Να η άποψη ενός φίλου, που τον βλέπουμε συνήθως στις εκλογές και στις διακοπές, η οποία προκάλεσε έντονη συζήτηση.

«Τι εννοείς πιο σοβαρή στάση;»

Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ δέχτηκε κριτική για τη στάση του από δυο μεριές. Αν μπορούμε να το πούμε σχηματικά και από δεξιά και από αριστερά.

Οι πρώτοι τον κατηγορούσαν ότι «παίζει με την παραμονή της χώρας στο Ευρώ» καθώς και για μια λαϊκίστικη τακτική που άφηνε στον κόσμο ελπίδες για ένα ξεπέρασμα της κρίσης, χωρίς να ματώσει ρουθούνι, τουλάχιστον των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων.

Η άλλη κριτική, από τα αριστερά, κατηγορούσε τον ΣΥΡΙΖΑ για σοσιαλδημοκρατίζουσες τάσεις, για μετάλλαξη δηλαδή σε ένα νέο ΠΑΣΟΚ και, φυσικά, για την παραμονή της χώρας στο Ευρώ και την Ευρωπαϊκή οικογένεια.

Το άλλο πουλάκι:

Ε, ποιον να πρωτοϊκανοποιήσουν;

Η κουβέντα δεν προχωρούσε, γι’ αυτό και ξεκίνησε μια νέα, για το ποια πρέπει να είναι η στάση του ΣΥΡΙΖΑ από εδώ κι εμπρός.

Δυο επίσης προτάσεις. Η μια έλεγε να μπει στην κυβέρνηση και να πιέσει από μέσα, ενώ η άλλη να παίξει το ρόλο του ως αντιπολίτευση.

Προσέξτε τα επιχειρήματα:

Αν μείνει στην αντιπολίτευση, θα αποτελέσει μοχλό πίεσης της όποιας κυβέρνησης προς τους διαπραγματευτές μας.

Δηλαδή μπορεί η ελληνική πλευρά να θέτει «κόκκινες γραμμές», με το σκεπτικό ότι έξω μας περιμένει μια αριστερή αντιπολίτευση.

Το ίδιο όμως επιχείρημα ισχύει και από την άλλη πλευρά, η οποία πιστεύει ότι την πίεση αυτή (που συνιστά βοήθεια προς την εθνική μας υπόθεση) μπορεί να ασκηθεί καλύτερα, αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εντός της κυβέρνησης.

Διότι, διαφορετικά υπολογίζει κάποιος μια κριτική που ασκείται από την αντιπολίτευση και διαφορετικά από ένα κόμμα που στηρίζει μια κυβέρνηση και που αν πάρει το καπελάκι του και φύγει, αυτή κινδυνεύει να πέσει ανά πάσα στιγμή.

Ωραία μέχρι εδώ. Υπάρχει όμως ένα ακόμη επιχείρημα που ακούστηκε στην κουβέντα:

Δηλαδή να μπει και ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και να αφήσει αξιωματική αντιπολίτευση τη Χρυσή Αυγή;

Έτσι, η κουβέντα στράφηκε και πάλι αλλού και τέθηκαν ένα σωρό ζητήματα σχετικά με το ρόλο και τη δυναμική αυτού του κόμματος, της Χρυσής Αυγής, αλλά και το είδος των ανθρώπων που το στηρίζουν.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν ήταν, λοιπόν, συγκυρία!

Διότι, πολλοί υποστήριξαν πως οι πολίτες ψήφισαν τη Χρυσή Αυγή, χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι εκπροσωπεί και ποιες είναι οι ιδέες και η πρακτική της.

Αποδείχθηκε πως δεν είναι έτσι.

Όπως λέει και η διαφήμιση, όσο περισσότερο τη γνωρίζουν, τόσο περισσότερο την εμπιστεύονται (!)

Που πάει να πει πως είμαστε υποχρεωμένοι πλέον να δεχτούμε ότι, για ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας, οι θέσεις και ο τρόπος λειτουργίας (πώς να το πω κι εγώ ο καημένος;) της Χρυσής Αυγής είναι σε σωστό δρόμο.

Εδώ βγαίνει ακόμη ένα συμπέρασμα, πως δεν πρέπει να τους τσουβαλιάζουμε όλους στο ίδιο σακί.

Ο καημένος ο Καρατζαφέρης αποδείχθηκε απλώς μια γραφική περίπτωση, και ούτε ο ίδιος ούτε το κόμμα του έχουν σχέσεις μ’ αυτό που αποκαλείται νεοναζιστική ακροδεξιά.

Μια νεοναζιστική ακροδεξιά που είναι πλέον κόμμα του ελληνικού κοινοβουλίου και αυτό δεν χωρά καμιά δικαιολογία για όσους την ψήφισαν.

Αυτό θέλουν, αυτό έχουν.

Το ζητούμενο είναι πως θα οργανώσει η δημοκρατική κοινωνία την αντίδρασή της σ’ αυτό.

Η ποια;

Σε κουβέντα να βρισκόμαστε.

120619 ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Πάει κι αυτό με γεια και σ’ άλλα.

Πραγματοποιήθηκαν, τελικά, οι εκλογές, λάβαμε το μήνυμα, το βάλαμε στο τσεπάκι μας και πάμε για τη συνέχεια.

Ποιο ήταν το μήνυμα; Μισό λεπτό να ψάξω στο τσεπάκι, γιατί, έτσι βιαστικά που το πήρα, δεν πρόλαβα να του ρίξω ούτε μια ματιά.

Το περίεργο είναι πως εκεί, που άνοιγαν οι κάλπες, έβγαιναν από μέσα διάφορα μηνύματα κι ο καθένας έπαιρνε από ένα.

Άλλος διάλεγε, άλλος στην τύχη…

Το θέμα είναι κάτι να πάρεις. Μετά το προσαρμόζεις κι εσύ στα δικά σου γούστα κι έτσι, ο κάθε πολίτης μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του, να έχει να πορεύεται.

Ποιο μήνυμα έλαβα εγώ;

Μια στιγμή, να το ξετυλίξω, α, μάλιστα.

«Ποτέ μην λες ποτέ»!

Πού να αναφέρεται άραγε; Σίγουρα δεν μιλάει για ένα κόμμα, ούτε για κάποιο συγκεκριμένο εκλογικό αποτέλεσμα.

Λέτε να αναφέρεται στην «έκπληξη» που ακούει στο όνομα Νέα Δημοκρατία;

Σας θυμίζω πως το κόμμα αυτό έφυγε από την εξουσία ως… «το χειρότερο κόμμα που είχε κυβερνήσει ποτέ τον τόπο».

Είχε υποστεί τότε μια συντριπτική ήττα και όλοι έλεγαν πως θα κάνει πάρα πολλά χρόνια να συνέλθει και να διεκδικήσει με αξιώσεις και πάλι την εξουσία.

Κι όμως! Ο ίδιος λαός που τους είχε διώξει με τις κλωτσιές από την κυβέρνηση, ο ίδιος τους δίνει τώρα την πρώτη θέση στις προτιμήσεις του και την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, σε συνεργασία, βέβαια, με άλλα κόμματα.

Τι άλλαξε;

Άλλαξαν τα πρόσωπα; Οι ιδέες; Η νοοτροπία;

Μένει να το δούμε.

Το άλλο πουλάκι:

Το ΠΑΣΟΚ ήταν εκεί…

Βρε, πώς αλλάζουν οι καιροί!

Ποιος (επίσης) θα το πίστευε τρία χρόνια πριν; Ένα πανίσχυρο (τότε) κόμμα να πέφτει στα χαμηλότερα ποσοστά της ιστορίας του και να κατηγορεί γι’ αυτό (εκτός των άλλων) το δικομματισμό και την πόλωση!

Εδώ μπορούμε να πούμε πως κάτι άλλαξε.

Το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε την ευθύνη και διαχειρίστηκε μια κρίση για την οποία, σε καμιά περίπτωση, δεν ήταν μόνο υπεύθυνο.

Έτσι είναι όμως, έχει ο καιρός γυρίσματα.

Λαμβάνοντας το μήνυμα των εκλογών δεν θα πούμε ότι έχει φτάσει το τέλος αυτού του κόμματος, αφού… είδατε τι γίνεται.

Πιθανότατα να έχει φτάσει το τέλος του κόμματος όπως το γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

Θα δείξει και γι’ αυτούς. Για την ώρα προέχει να δούμε τον τρόπο με τον οποίο θα συμμετάσχει στο κυβερνητικό σχήμα, τα πρόσωπα που θα διαθέσει και τους όρους που θα βοηθήσουν στη συγκόλληση του σχήματος.

Πάμε στο δεύτερο πλέον κόμμα.

Και για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι βέβαιο πως αν, πριν από λίγο μόλις καιρό, τους ρωτούσες τι θέλετε να γίνετε όταν μεγαλώσετε, αποκλείεται να σου έλεγαν «αξιωματική αντιπολίτευση».

Ας σταθούμε όμως λίγο σ’ αυτό το τελευταίο.

Πολλοί θεωρούν τον ΣΥΡΙΖΑ ως τον νικητή των εκλογών. Προσωπικά διαφωνώ μαζί τους.

Διότι, έτσι όπως εξελίχθηκε η κατάσταση, επαναλαμβάνω, έτσι όπως εξελίχθηκε η κατάσταση, ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να βγει πρώτο κόμμα για να θεωρηθεί ότι ήταν ο νικητής των εκλογών.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτός άλλωστε ήταν και ο εκλογικός στόχος!

Διότι, έτσι όπως είναι τα πράγματα, επαναλαμβάνω, έτσι όπως είναι τα πράγματα, τι να την κάνεις την αντιπολίτευση, ακόμη κι αν είναι αξιωματική.

Στη περίπτωση μάλιστα που σχηματιστεί ένας «κυβερνητικός όμιλος» με τρία κόμματα που υποστηρίζουν την παραμονή της χώρας στο ευρώ και τη βελτίωση των όρων των μνημονίων με στόχο την (όποια) ανάπτυξη και την ελάφρυνση των πιο αδύνατων στρωμάτων, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα μείνει να αντιπολιτεύεται παρέα με τον Καμμένο, το ΚΚΕ και τη Χρυσή Αυγή.

Γνώμη μου είναι και τη λέω δημοσίως: Δεν ξέρω αν, σε ένα τέτοιο κυβερνητικό σχήμα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε να προσφέρει περισσότερα όντας μέσα παρά απ’ έξω!

Μπορεί το ποσοστό που πήρε στις εκλογές να είναι μια τεράστια «προίκα», μη φανταστεί κανείς όμως ότι πρόκειται όλοι αυτοί να τον ακολουθήσουν και στους κοινωνικούς αγώνες με τους οποίους θα ασκήσει την αντιπολίτευση εκτός βουλής.

Αν δεν αλλάξει κάτι, στις 28 Οκτωβρίου, πάλι πενήντα άνθρωποι θα φωνάζουν «το κεφάλι αριστερά».

Το ότι θα είναι μαζί τους κι ένας βουλευτής δεν λέει και πολλά πράγματα.

Συμπέρασμα; Μένει κι εδώ να δούμε…

Έχει ψωμί η ιστορία και… η Ιστορία!