120910 ΠΡΟΓΝΩΣΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Καλό χειμώνα, αδέλφια.

Ξέρω, μερικούς τους παραξενεύει η ευχή, δεν είναι όμως καθόλου τυχαία.

Πρώτα πρώτα, μ’ αυτήν αποχαιρετιούνται οι καλοκαιρινές συντροφιές, οι παρέες που σχηματίζονται στα διάφορα παραθεριστικά κέντρα και ανανεώνουν το ραντεβού τους για το επόμενο καλοκαίρι.

Έπειτα, μη ξεχνάμε, «από Αύγουστο χειμώνα», έλεγαν οι παλαιότεροι.

Για όσους προβάλουν την ένσταση ότι έχουμε Σεπτέμβριο, θα τους θυμίσω ότι με το ημερολόγιο των παλαιότερων είναι ακόμη Αύγουστος.

Για μας όμως η ευχή έχει κι άλλο νόημα.

Ξεκινάμε την καθημερινή επικοινωνία μας που θα διαρκέσει, το ελπίζουμε, όλο το χειμώνα, ο οποίος προβλέπεται ιδιαίτερα δύσκολος.

Πόσο δύσκολος; Όσο ίσως κανένας από εκείνους που ζήσαμε μέχρι σήμερα, τουλάχιστον εμείς, η γενιά που δεν είδαμε πόλεμο.

Το έχουμε πει κι άλλες φορές, τώρα όμως ο στίχος του Σαββόπουλου μοιάζει να κυριολεκτεί:

Τον χειμώνα ετούτο άμα τον πηδήξαμε…

Το χειρότερο είναι ακριβώς αυτό: Πώς στα βλέμματα όλων βλέπεις την αμφιβολία, το φόβο, την αγωνία μπροστά σε όσα πρόκειται να συμβούν.

Από πουθενά δεν μπαίνει η παραμικρή ακτίνα αισιοδοξίας.

Ξέρω τι θα μας πείτε: Τότε, προς τι οι ευχές; Κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας;

Καθόλου.

Ας κάνουμε πιο σαφές το πώς εννοούμε εμείς τον καλό χειμώνα, ώστε να μην υπάρχουν παρανοήσεις.

Το πρώτο που πρέπει να επιδιώξουμε είναι να είμαστε πολλοί μαζί. Κανένας μόνος του!

Μέσα από παρέες, συντροφιές, ομάδες, συλλόγους ας αναζητήσουμε ο καθένας και όλοι τα στηρίγματα που θα μας βοηθήσουν στις δύσκολες μέρες που έρχονται.

Το άλλο πουλάκι:

Όχι με σταυρωμένα χέρια!

Ακόμη και στον καιρό της κρίσης έχει αποδειχθεί πως μπορούν να γίνουν πολλά πράγματα, με ελάχιστα ή χωρίς καθόλου χρήματα.

Ομιλίες, παρουσιάσεις, προβολές, μουσικές βραδιές, θεατρικές παρατάσεις, εκθέσεις, εκδρομές, βόλτες με τα ποδήλατα…

Υπάρχουν πράγματα που μπορούν να γίνουν, εμείς όμως θα πρέπει να σκεφτόμαστε περισσότερο εκείνα που μπορούμε να κάνουμε,  σε ποια δηλαδή μπορούμε να πάρουμε μέρος ενεργά.

Έτσι μόνο θα γίνει «καλός» ο χειμώνας που έρχεται.

Απαραίτητη προϋπόθεση κάτι που ήταν πάντοτε ζητούμενο, τώρα όμως γίνεται επιτακτική ανάγκη:

Να κλείσουμε την τηλεόραση, να σηκωθούμε από τον καναπέ, να βγούμε από το σπίτι, να συναντήσουμε ανθρώπους.

Στην πόλη μας λειτουργούν σημαντικότατοι συλλογικοί φορείς, όπου μπορεί ο καθένας να βρει κοινά ενδιαφέροντα με άλλους.

Το πιο σημαντικό όμως είναι να επιδιώξει την ενεργό συμμετοχή, να πάψει να είναι απλός παρατηρητής, να τα περιμένει όλα από τους άλλους.

Ακούω και πάλι τον αντίλογο: Πού κέφι για όλα αυτά;

Όταν χάνεις τη δουλειά σου, όταν οι προοπτικές είναι μαύρες, όταν υποβαθμίζεται η ποιότητα της ζωής σου…

Να, εδώ πρέπει να σταθούμε!

Ας ξαναορίσουμε αυτή την άτιμη την «ποιότητα ζωής», για την οποία χρόνια τώρα εμείς τα πουλάκια φωνάζουμε πως κάτι δεν έχουμε καταλάβει σωστά.

Τι είδους ζωή είχαμε στην προ κρίσης εποχή και πού ακριβώς, με ποιο τρόπο, αυτή έχει υποβαθμιστεί;

Οπωσδήποτε όλοι έχουμε λιγότερα χρήματα, όλοι έχουμε χάσει ένα μεγάλο μέρος της αγοραστικής μας δυνατότητας, όλοι υποχρεωθήκαμε να κάνουμε περικοπές…

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Όμως, με τι μετριέται η ποιότητα;

Στο σχολείο μαθαίνουμε πως κάθε μέγεθος, για να το μετρήσουμε, παίρνουμε ως μονάδα ένα μέγεθος ομοειδές, και τα συγκρίνουμε. Για το μήκος, ένα συγκεκριμένο μήκος. Για το βάρος, ένα συγκεκριμένο βάρος. Για τον όγκο, έναν συγκεκριμένο όγκο…

Πώς γίνεται λοιπόν την ποιότητα να την μετράμε με… ποσότητα;

Διότι εκεί είχαμε φτάσει και, δυστυχώς, εκεί είμαστε ακόμη.

Η «ποιότητα ζωής» μετριέται με το πόσα έχεις. Σπίτια, αυτοκίνητα, μετρητά, ακίνητα και… κινητά.

Σαν να μετράμε δηλαδή το βάρος κάποιου με το… ύψος, όπως στο γνωστό ανέκδοτο που ο άλλος διαπιστώνει πως δεν είναι χοντρός αλλά… κοντός, αφού, αν ήταν είκοσι πόντους ψηλότερος και είχε τα ίδια κιλά, θα ήταν μια χαρά.

Ας τα ξανασκεφτούμε όλα αυτά στις δύσκολες μέρες που έρχονται.

Εμείς θα είμαστε εδώ, καθημερινά, για να τα συζητάμε μαζί σας. Να σας λέμε τη γνώμη μας και να ακούμε τις δικές σας.

Η συζήτηση είναι κι αυτή μια μορφή δράσης. Μη ξεχνάτε ότι τα λόγια είναι «πράξεις»!

(Ακόμη και η Γλωσσολογία δεν μιλάει πια για λέξεις, φράσεις, κείμενα, αλλά για γλωσσικές πράξεις.)

Ωστόσο, καλό θα είναι να μην αρκούμαστε στα λόγια. Είναι άλλο να σχολιάζεις (εύστοχα ή άστοχα) την καθημερινότητά σου και άλλο να διαμορφώνεις εσύ την καθημερινότητά σου!

Είναι στο χέρι μας να κάνουμε τον χειμώνα που έρχεται «καλό».

Ας προσπαθήσουμε.

Εδώ είμαστε!

120629 ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟ

Το ένα πουλάκι:

Φτάσαμε στο τέλος!

Εκλογές έγιναν, κυβέρνηση, σχηματίστηκε, αντιπολίτευση ισχυρή διαθέτουμε, τα πράγματα πήραν το δρόμο τους και μπορούμε κι εμείς ήσυχοι να φύγουμε για διακοπές.

Αστειευόμαστε.

Όπως κάθε καλοκαίρι, έτσι και φέτος ήρθε η ώρα να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε τον αέρα μας, να γνωρίσουμε νέους τόπους, να γεμίσουμε τις μπαταρίες, ώστε να επανέλθουμε το Σεπτέμβριο με νέες δυνάμεις.

Θα θέλαμε να σας αποχαιρετήσουμε με κάτι δροσερό και ανάλαφρο, όμως ένα προχθεσινό δημοσίευμα, εδώ στα ΧΡΟΝΙΚΑ, μας προβλημάτισε πολύ και είπαμε να το σχολιάσουμε.

Πρόκειται για το κείμενο του φίλου της στήλης Δημήτρη Καρβούνη, εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ Δράμας, με τίτλο «Η Ελλάδα ανήκει στο ΣΥΡΙΖΑ».

Ο τίτλος πρωτότυπος, αλλά και πολύ προκλητικός.

Διαβάζοντας κανείς το κείμενο βλέπει, στις πρώτες κιόλας αράδες, πως ο συντάκτης του τον δανείστηκε από μια φράση που άκουσε «από το στόμα υπεύθυνου δημοσκοπικής εταιρείας».

Η φράση αυτή ήταν επί λέξει: «Η κυβέρνηση ανήκει στη Νέα Δημοκρατία, αλλά η Ελλάδα στο ΣΥΡΙΖΑ».

Θα μπορούσε, λοιπόν, να υποθέσει ο αναγνώστης ότι απλώς πρόκειται για την επιλογή ενός χτυπητού, ενός πιασάδικου τίτλου, ο οποίος θα προσελκύσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη για το κείμενο που ακολουθεί.

Μια πρακτική πολύ συνήθης και καθόλου μεμπτή. Κάθε άλλο.

Αν όμως μπει στον κόπο να διαβάσει το πράγματι εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο, τότε βλέπει ότι ο Δημήτρης Καρβούνης «υιοθετεί» τον τίτλο αφού, μετά την παράθεση κάποιων στοιχείων που θα σχολιάσουμε παρακάτω, καταλήγει:

«Έτσι λοιπόν δικαιολογείται η φράση “Η κυβέρνηση ανήκει στη ΝΔ και η Ελλάδα στον ΣΥΡΙΖΑ”. Από άποψη ηλικιακής και κοινωνικής εκπροσώπησης. Όλα τα ποιοτικά στοιχεία είναι υπέρ του».

Το άλλο πουλάκι:

Σε ποιον ανήκει η Ελλάδα;

Αυτή είναι μια μεγάλη κουβέντα.

Μπορεί να υποστηρίξουν κάποιοι ότι ανήκει στους Έλληνες. Άλλοι ότι ανήκει στους δανειστές μας, στο ΔΝΤ ή στην κυρία Μέρκελ προσωπικά…

Κανείς μα κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ ή σε οποιοδήποτε άλλο κόμμα, όσο μεγάλο ποσοστό κι αν κατέκτησε αυτό στις εκλογές, όσο κι αν «τα ποιοτικά στοιχεία είναι υπέρ του».

Θυμίζω ότι ένας από τους σημαντικότατους λόγους για τους οποίους φτάσαμε εδώ είναι το γεγονός πως επί δεκαετίες το κράτος εκλαμβάνονταν ως λάφυρο από το κόμμα που κέρδιζε τις εκλογές. Ακόμα και τότε όμως μιλούσαμε για το κράτος κι όχι για τη χώρα.

Ας αφήσουμε όμως τον ατυχή τίτλο και ας έρθουμε στην ουσία, στα στοιχεία δηλαδή που, κατά τον συντάκτη, τον δικαιολογούν.

Ποια είναι αυτά τα «ποιοτικά στοιχεία» που φανερώνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει έρθει πρώτος;

Αν διαβάσουμε το κείμενο του Δημήτρη Καρβούνη θα δούμε πως μιλάει για τα χαρακτηριστικά των ψηφοφόρων που προτίμησαν το κάθε κόμμα. Λέει, λοιπόν, πως ο ΣΥΡΙΖΑ προτιμήθηκε από πολίτες που κατοικούν «στις λαϊκές γειτονιές» των μεγαλουπόλεων και πως οι ψηφοφόροι του είναι στην πλειονότητα τους νέοι άνθρωποι.

Αυτό το συμπέρασμα εξάγεται από τα στοιχεία των αναλυτών και μάλιστα σε αντίθεση με τη Νέα Δημοκρατία στην οποία «τη νίκη έδωσαν οι ηλικιωμένοι, οι νοικοκυρές, ο επιχειρηματικός κόσμος, οι αγρότες και γενικά τα μεσοαστικά στρώματα», όπως επισημαίνεται στο κείμενο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιο κόμμα είναι ανώτερο;

Ευτυχώς ή δυστυχώς στη δημοκρατία δεν υπάρχει τέτοιο ερώτημα.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, στη δημοκρατία όλες οι ψήφοι μετράνε ακριβώς το ίδιο.

Η ανάλυση των ποιοτικών χαρακτηριστικών έχει νόημα για το κάθε κόμμα, ώστε αυτό να εντοπίσει πού βρίσκονται τα ισχυρά και τα αδύναμα σημεία του προγράμματός του ή της πολιτικής του και να προβεί σε βελτιώσεις.

Σε καμιά περίπτωση δεν ισχύει πως το Α κόμμα είναι ανώτερο, γιατί το προτιμούν οι μορφωμένοι, από το Β που το προτιμούν… οι νοικοκυρές.

Από πού ακριβώς μπορεί να συμπεράνει κανείς ότι ένα κόμμα είναι καλύτερο επειδή το ψηφίζουν οι νέοι;

Ίσως να πει ότι έχει προοπτική, όμως εμένα όλο αυτό μου θυμίζει πως στα τέλη του ‘70 και τις αρχές του ‘80 η Αριστερά είχε στα πανεπιστήμια το 9%, ποσοστό που στη δεκαετία του ‘90 έπαιρνε η Δεξιά.

Ε, και;

Είναι, λοιπόν, καλό ένα κόμμα της Αριστεράς να διαπιστώνει πως το προτιμούν τα λαϊκά στρώματα –καλό για την αυτοεκτίμησή του, ίσως- όμως το γεγονός αυτό δεν του δίνει καμία ανωτερότητα απέναντι στα άλλα κόμματα.

Πολύ δε μάλλον δεν του παραχωρεί την… Ελλάδα.

Αν θέλετε και την άποψή μας, η Ελλάδα, για την ώρα, ανήκει αποκλειστικά στο… καλοκαίρι!

Καλές διακοπές!

Ραντεβού τον Σεπτέμβρη!

120628 ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Ούτε καν αυτούς!

Καλά, εμείς, να το δεχτώ.

Είχαμε μια κυβέρνηση σοσιαλίζουσα (στα λόγια) και νεοφιλεύθερη (στα έργα) για την οποία χώρες όπως η Ρωσία, κυρίως όμως η Κίνα, δεν είχαν κανένα (πολιτικό) συμφέρον να ασχοληθούν.

Η Κύπρος όμως!

Η Κύπρος έχει στο τιμόνι της ένα αριστερό (με όλη τη σημασία της λέξης) κόμμα, μια κυβέρνηση την οποία, ειδικά οι σύντροφοι Κινέζοι, είχαν ηθικό χρέος να τη βοηθήσουν ώστε να μην πέσει στην αγκαλιά των «μηχανισμών στήριξης».

Κι όμως, τίποτε!

Έτσι δεν μπορούμε να ξέρουμε στην πράξη αν ο άδικος αυτός κόσμος χωρίζεται σε καλούς και κακούς δανειστές.

Σε δανειστές που σπεύδουν να βοηθήσουν χώρες όπως η Ελλάδα, μόνο και μόνο για την ψυχή της μάνας τους, άντε και επειδή τους το ζητούν διάφοροι ανοιχτόμυαλοι πολιτικοί, που βλέπουν τον κόσμο όχι με τα στενά όρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ.

Πολιτικοί που πιστεύουν στη διεθνή αλληλεγγύη απ’ όπου κι αν προέρχεται (αυτό μοιάζει με την καταδίκη της βίας), είτε από λατινοαμερικάνικες κυβερνήσεις, είτε από αραβικά κεφάλαια, κυρίως όμως από τους αριστερούς Κινέζους ή τους, παραδοσιακά, φίλους Ρώσους.

Σύμφωνα πάντα με τους ανοιχτόμυαλους πολιτικούς μας, όλοι αυτοί αποτελούν τους καλούς δανειστές και σ’ αυτούς έπρεπε να απευθυνθεί η χώρα μας, προκειμένου να της δώσουν όσα έχει ανάγκη, χωρίς να ζητούν «γη και ύδωρ», όπως κάνουν οι κακοί δανειστές στα νύχια των οποίων βρισκόμαστε τώρα.

Ιδού όμως το παράδοξο.

Ούτε η μαρξιστική Κύπρος μπόρεσε να βρει βοήθεια από τους καλούς δανειστές, παρά το γεγονός ότι προσπάθησε και δεν έσπευσε κατ’ ευθείαν στους αδίστακτους βορειοευρωπαίους.

Δηλαδή, τι;

Τώρα αποδεικνύεται ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος (πλην αυτού που επέλεξε ο «Γιωργάκης») κι ας φώναζαν (και φωνάζουν ακόμη) οι ανοιχτόμυαλοι πολιτικοί μας, οι οποίοι μοιάζουν να ξεχνούν και το γεγονός ότι οι, παραδοσιακά, φίλοι Ρώσοι μας είχαν δώσει ό,τι πολυτιμότερο είχαν:

Τη συμβουλή «παιδιά, πάτε στο ΔΝΤ»!

Το άλλο πουλάκι:

Υπάρχει θέμα, λοιπόν!

Μία μία προσφεύγουν στους μηχανισμούς στήριξης και άλλες χώρες, αποδεικνύοντας αυτό που έλεγαν πολλοί από την αρχή, πως η Ελλάδα είναι απλώς ένα θύμα.

Υποστήριζαν πως δεν φταίει η χώρα μας, ο τρόπος ανάπτυξης (μη ανάπτυξης), η λάθος διαχείριση, η ανικανότητα των κυβερνήσεων, αλλά και οι τρόποι που οι πολίτες βλέπουν το κράτος, παρά φταίει ΜΟΝΟ ο κακός καπιταλισμός, η παγκοσμιοποίηση, τα αρπακτικά της οικονομίας και οι τραπεζίτες που διάλεξαν να πέσουν πάνω μας.

Όπως τώρα κάνουν με άλλες χώρες!

Προσέξτε! Από όλο αυτό το σκεπτικό μπορεί να εξαχθεί ένα λάθος συμπέρασμα. Κάποιοι έχουν ήδη καταλήξει σ’ αυτό και χαράσσουν ανάλογα την πολιτική τους.

Ποιο είναι το συμπέρασμα;

Ότι εμείς δεν φταίξαμε σε τίποτε. Ότι στην κρίση μας οδήγησαν «οι κακοί ξένοι και τα ντόπια τσιράκια τους» και πως για να βγούμε από αυτήν δεν έχουμε παρά να τους καταγγείλουμε, να πάψουμε να τους πληρώνουμε ό,τι χρωστάμε, και να χαράξουμε μια περήφανη μοναχική πορεία, βασισμένοι στις δικές μας αποκλειστικά δυνάμεις και στον πλούτο που διαθέτει η χώρα μας.

Το γιατί αυτό είναι ένα εσφαλμένο (κι επικίνδυνο) συμπέρασμα δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση.

Αρκεί να σκεφτούμε ότι, ουσιαστικά, πίσω του κρύβει το σκεπτικό του περιούσιου λαού που όλοι τον μισούν και θέλουν το κακό του.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Υπάρχει ένας συνδυασμός.

Το έχουμε πει πολλές φορές. Ασφαλώς και υπάρχουν οικονομικά συμφέροντα, τα οποία είναι έτοιμα να λεηλατήσουν… όποια χώρα μπορούν.

Να κερδοσκοπήσουν… όπου τους παίρνει.

Ασφαλέστατα όμως υπάρχει και αυτό που λέμε ελληνική ιδιαιτερότητα.

Δεν θα μιλήσω ούτε για τον χαρακτήρα του Έλληνα, ούτε για το αν είναι εργατικός ή τεμπέλης, ούτε για το αν (όπως καθημερινά αποκαλύπτεται) απλώνει το χέρι του όπου μπορεί, ανακαλύπτοντας χιλιάδες τρόπους για να κλέβει το δημόσιο.

Ας δεχτούμε ότι αυτά συμβαίνουν και αλλού και πως είναι συμπεράσματα που βασίζονται και σε ψυχολογικά δεδομένα, άρα καλό είναι να μην τα χρησιμοποιούμε στην πολιτική συζήτηση.

Εγώ θα χρησιμοποιήσω ένα άλλο επιχείρημα, που το έχω πρόσφατο, και δείχνει πράγματι μια ελληνική μοναδικότητα.

Ξέρετε καμιά άλλη χώρα του κόσμου, όπου το 50% του πληθυσμού της να είναι συγκεντρωμένο σε μια πόλη;

Κι αυτό είναι το λιγότερο, γιατί αν πάμε σε άλλους δείκτες θα δούμε πως τα ποσοστά (του εξαγωγικού εμπορίου, των αερομεταφορών, των επικοινωνιών κ.λπ.) αγγίζουν το 100%.

Αυτό, από μόνο του, δεν αποτελεί ένα ελληνικό πρόβλημα, μια στρέβλωση που καταπίνει οποιαδήποτε προσπάθεια ανάπτυξης;

Δεν πρέπει να δούμε πώς θα το αντιμετωπίσουμε, έστω καταγγέλλοντας συγχρόνως τα αρπακτικά που έβαλαν στο μάτι τον πλούτο μας;

Είμαστε, πάντως, πρωτοπόροι!

120627 ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Μήπως τρώμε «παραμύθι;»

Έχετε σκεφθεί ποτέ τι ακριβώς είναι αυτό που αγοράζουμε ή, για να το τοποθετήσω γενικότερα, καταναλώνουμε;

Μήπως τις περισσότερες φορές αγοράζουμε «ετικέτα;»

Είναι πολύ δύσκολο για ένα προϊόν να αποκτήσει «όνομα», να είναι δηλαδή γνωστό στην αγορά και να ξεχωρίζει από άλλα όμοιά του.

Σκεφθείτε λίγο τα επώνυμα προϊόντα και θα δείτε ότι όλα έχουν κάτι ξεχωριστό, όλα έχουν ένα σοβαρό δίκτυο διακίνησης και προβολής και τα περισσότερα από αυτά (υποτίθεται ότι) έχουν μια ξεχωριστή ποιότητα.

Την ποιότητα αυτή, που (υποτίθεται ότι) κρύβεται πίσω από το όνομα, πληρώνει ο αγοραστής.

Πάντοτε όμως; Μήπως συχνά πληρώνει μόνο το όνομα, αφού η ποιότητα που το συνοδεύει δεν είναι τίποτε το ξεχωριστό;

Υπάρχουν και άλλα στοιχεία.

Ένα καλό όνομα το πληρώνεις διότι (υποτίθεται πως) αυτό επενδύει μεγάλο μέρος των κερδών του στην τεχνολογία σε νέες πατέντες, σε ζητήματα πρωτοποριακά που δεν τα διαθέτουν οι άλλοι.

Ακόμη, μέσα στην τιμή περιλαμβάνεται και η αμοιβή των σχεδιαστών, που μπορεί να είναι διάσημοι για το έργο τους, άρα κοστίζουν και ακριβά.

Ξαναρωτάω όμως.

Αυτό ισχύει πάντοτε; Ή, εν πάση περιπτώσει, ανταποκρίνεται όντως μια υψηλότατη τιμή σε όλα αυτά που παρέχει το προϊόν;

Ας θυμηθούμε εδώ την γνωστή ατάκα του Ζίκου προς την πελάτισσα του μαγαζιού, η οποία τον ρωτάει τηλεφωνικώς για την ποιότητα και την προέλευση που έχουν τα λουμίνια που θέλει να αγοράσει.

Αφού της εξηγεί ότι δεν μπορεί να καταλάβει, επειδή το κουτί έχει «πολλά μασκαραλίκια» επάνω της λέει:

Εσείς πάντως δεν θα τα φάτε, θα τα ανάψετε. Ε, αν ανάψουν, άναψαν!

Το άλλο πουλάκι:

Αυτό είναι το θέμα.

Τι το χρειάζεσαι το «όνομα» και τα προτερήματα που (υποτίθεται ότι) το συνοδεύουν, όταν εσύ δεν πρόκειται να τα χρησιμοποιήσεις;

Δηλαδή, πόσοι και σε τι ποσοστό αξιοποιούν τις δυνατότητες που διαθέτουν τα πανάκριβα αυτοκίνητα που αγοράζουν;

Πόσοι, ας πούμε, οδηγούν το αυτοκίνητό τους στα όριά του;

Πόσοι πηγαίνουν το τερατώδες τους τζιπ σε δρόμους όπου πραγματικά φαίνονται οι αρετές του;

Η απάντηση είναι απλή:

Το «όνομα» είναι τις περισσότερες φορές αξία από μόνο του.

Το «όνομα» και η δυνατότητα να το καταναλώνεις σου δίνει κύρος, σου προσθέτει «ίματζ», σε κάνει να αισθάνεσαι σπουδαίος και ξεχωριστός.

Και αυτό είναι που, τελικά, πληρώνεις.

Αφήστε που, όσο πιο ακριβό και σπάνιο είναι το «όνομα», τόσο σε τοποθετεί σε μια ελίτ, μια κλειστή ομάδα ανθρώπων που έχουν τη δυνατότητα να το καταναλώνουν.

Γίνεσαι δηλαδή κάποιος, αποκτάς υπόσταση, χωρίς να χρειάζεται να κάνεις κάτι ιδιαίτερο, απλώς και μόνο επειδή μπορείς να έχεις στην κατοχή σου κάποιο προϊόν με «όνομα».

Και στο σημείο αυτό έρχεται να παίξει καταλυτικό ρόλο η ύπαρξη «μαϊμούδων», φτηνών δηλαδή αντιγράφων των επώνυμων προϊόντων, τα οποία δεν ξεχωρίζουν με την πρώτη ματιά, για να μην πω ούτε με την χιλιοστή.

Έρχεται δηλαδή ο άλλος και εμφανίζεται να έχει αυτό που έχεις κι εσύ, χωρίς όμως να το έχει πληρώσει το ίδιο, παρά αγοράζοντάς το από… «πανέρι»,

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Γιατί να λέμε όμως όλα αυτά;

Να, διαβάσαμε την είδηση πως στη Βουργουνδία, την περίφημη αυτή για τα κρασιά της περιοχή, κάποιοι παραγωγοί πουλούσαν κρασί «χύμα», που όμως το εμφιάλωναν και του κολλούσαν ετικέτες με πανάκριβα ονόματα.

Εδώ, λοιπόν, έρχεται η αρχική μας ερώτηση να ζητήσει απάντηση.

Μήπως τρώμε (πίνουμε) «παραμύθι»;

Είναι εις θέση ο καθένας που μπορεί να πληρώσει ένα πανάκριβο κρασί να απολαύσει και τις χάρες του; Ή μήπως πίνει απλώς την… ετικέτα, δηλαδή τα λεφτά που πλήρωσε για να το αποκτήσει;

Φαίνεται πως οι περισσότεροι ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία.

Διαφορετικά δεν θα πουλιούνταν πάνω από 500.000 φιάλες με κοινό κρασί σε πανάκριβες τιμές, μόνο και μόνο επειδή έγραφε η ετικέτα τους ότι είναι σπάνιο και υψηλής ποιότητας.

Τι θέλουμε όμως να πούμε με το σημερινό μας σχόλιο;

Ότι δεν πρέπει να αναζητάμε το ποιοτικό ή ότι δεν θα πρέπει να το πληρώνουμε αν το βρούμε;

Κάθε άλλο!

Απλώς θα πρέπει να ξέρουμε τι ακριβώς πληρώνουμε και για ποιο λόγο.

Αν το θέλουμε για να πουλήσουμε μούρη, ε τότε είμαστε άξιοι να μας πιάνουν κορόιδα.

Μαϊμούδες!

120626 ΕΘΝΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Εθνική Ελλάδος, γεια σου!

Δεν θα μιλήσω για το ποδόσφαιρο, δεν έχω να πω πολλά πράγματα.

Εξάλλου δεν παρακολούθησα όλα τα παιχνίδια της ομάδας μας. Ειδικά στον αγώνα με την Γερμανία, ήμουν στο Ηρώδειο, όπου είχε μια συναυλία –αφιέρωμα στον Μάρκο Βαμβακάρη.

Ενδιαφέρον είχε την άλλη μέρα το πρωί, που περπατούσες στην Αθήνα και άκουγες τις διάφορες κριτικές, αναλύσεις, τα σχόλια από ανθρώπους που ο καθένας θεωρούσε τον εαυτό του ειδικό, τουλάχιστον εξίσου, αν όχι λίγο περισσότερο από τον ίδιο τον προπονητή μας.

Θυμήθηκα τα φοιτητικά μας τα χρόνια, που κατεβαίναμε στην Ομόνοια, μια άλλη Ομόνοια τότε, για να σταθούμε στα διάφορα πηγαδάκια και να ακούσουμε αναλύσεις.

Ποδοσφαιρικές αλλά και πολιτικές.

Ήταν, κατά κάποιο τρόπο, το διαδίκτυο της εποχής, όπου ο καθένας έλεγε το μακρύ και το κοντό του, με μια μεγάλη όμως διαφορά: Είχε ονοματεπώνυμο, δεν κρυβόταν πίσω από την ανωνυμία του διαδικτύου, όπως κάνουμε τώρα πάρα πολλοί.

Ξεκίνησα όμως να λέω για την Εθνική Ελλάδος, όχι για να μιλήσω για το ποδόσφαιρο, αλλά για να σας πω κάτι σε συνέχεια όσων κουβεντιάζαμε χθες.

Υποτίθεται ότι η κυβέρνηση που θα προέκυπτε από τις τελευταίες εκλογές θα ήταν η «Εθνική Ελλάδος».

Δηλαδή θα αποτελούνταν από στελέχη που θα ήταν ό,τι καλύτερο διαθέτει ο τόπος, ο καθένας στο πόστο που θα αναλάμβανε, προκειμένου να έχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για τη χώρα.

Είδατε όμως τι έγινε!

Είδατε τον τρόπο με τον οποίο σχηματίστηκε αυτή η κυβέρνηση και τα πρόσωπα που τελικά την απαρτίζουν.

Αν αυτοί είναι ό,τι καλύτερο διαθέτουμε, τότε, λυπάμαι, αλλά εγώ προσωπικά είμαι πολύ απαισιόδοξος.

Το άλλο πουλάκι:

Υπήρξε όμως ένα πρόβλημα.

Διότι, από τη μια λέμε κι εμείς οι πολίτες πως δεν θέλουμε πάλι όσους αποδεδειγμένα απέτυχαν, κι όταν όμως μας παρουσιάζουν νέα ονόματα, που δεν έχουν δοκιμαστεί στην πολιτική, δεν είμαστε ευχαριστημένοι.

Εδώ όμως το πράγμα σκάλωσε κι αλλού.

Υποτίθεται ότι ο Βενιζέλος, θέλοντας να αποφύγει την φθορά (κι άλλη; πόση;) από την ενεργό συμμετοχή στην κυβέρνηση, απέφυγε να διαθέσει πρωτοκλασάτα στελέχη του κόμματός του για τη στελέχωση των υπουργείων.

Έτσι, η συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση Σαμαρά είναι μικρότερη από εκείνη της Νέας Δημοκρατίας στην κυβέρνηση Παπαδήμου.

Κάτι αντίστοιχο φαίνεται ότι έκανε και η Δημοκρατική Αριστερά, της οποίας ο ρόλος, λένε τα ρεπορτάζ, ήταν περισσότερο στο να ασκήσει βέτο σε κάποια πρόσωπα.

Η ίδια, βέβαια, το αρνείται.

Αν θέλετε την άποψή μας, αυτό δεν είναι και τόσο κακό.

Δηλαδή δεν ήταν ανάγκη να στελεχωθούν τα υπουργεία με πολιτικούς τους οποίους είχε βαρεθεί να βλέπει ο κόσμος στα κανάλια.

Εξάλλου, όσο κι αν προσπαθήσουν με τα λόγια να μας πείσουν ότι (στο εξής) δεν θα υπολογίζουν το πολιτικό κόστος, μπροστά στο συμφέρον της χώρας, είναι αδύνατον να τους πιστέψουμε.

Προχθές έγραφαν οι εφημερίδες ότι, μόνο τα τελευταία δύο χρόνια, έγιναν περίπου 70.000 προσλήψεις για να καλυφθούν κενά και… «πολιτικές υποχρεώσεις».

Παρά τις υποσχέσεις αλλά και τις δεσμεύσεις για την τήρηση του 1 προς 5 στις προσλήψεις σε σχέση με τις αποχωρήσεις από το δημόσιο, ο συνολικός αριθμός των αμοιβόμενων από το δημόσιο αυξήθηκε αντί να μειωθεί, τα τελευταία δύο χρόνια!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ας ήταν, λοιπόν, νέα, μη πολιτικά πρόσωπα.

Η πολιτική υποστήριξη θα παρέχονταν από τη συνεργασία τους με τα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση, αλλά και θα διασφαλίζονταν από τις προγραμματικές δεσμεύσεις αυτών των κομμάτων.

Αφήστε που, στην ουσία, εκείνο που πρέπει να διασφαλιστεί είναι η τήρηση των συμφωνημένων, έστω των επαναδιαπραγματευμένων συμφωνημένων, και να μη γίνονται διάφορες πολιτικάντικες μαϊμουνιές.

Εμείς όμως τι είδαμε;

Να αναλαμβάνει υπουργικό πόστο ο Ευριπίδης Στυλιανίδης!

Ο άνθρωπος που όταν η Αθήνα καιγόταν, μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, αυτός διασκέδαζε στα μπουζούκια στον Τερζή και την Παπαρίζου, ενώ λίγο αργότερα επέλεξε να παρακολουθήσει τον αγώνα ΑΕΚ-Πανθρακικού.

Τότε ήταν υπουργός Παιδείας.

Αργότερα ως υπουργός μεταφορών, δημιούργησε έναν προαστιακό σιδηρόδρομο στην περιοχή όπου εκλέγεται, ο οποίος εξυπηρετούσε ημερησίως δύο με τρεις επιβάτες!

Λοιπόν, για ποια εθνική Ελλάδος μιλάμε;

Και τι αποτελέσματα να ελπίζουμε ότι θα φέρει μια τέτοια ομάδα;

Εμένα η επιλογή των υπουργών μου θυμίζει την έξυπνη διαφήμιση με το μεγάλο αστέρι, του Πίου, που θα κάνει τη διαφορά στην ομάδα.

Τι διαφορά όμως!

Πάμε για υποβιβασμό!