120914 ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΟ-3

Το ένα πουλάκι:

Τι αποδείξαμε;

Με όλη αυτή τη συζήτηση περί αποδείξεων, τι καταφέραμε να αποδείξουμε;

Ότι θα μπορούσαμε να είμαστε αισιόδοξοι, να ξεγελάσουμε –αν θέλετε- τους εαυτούς μας πως τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα, αν είχαμε κάποια ένδειξη ότι η κρίση κάτι μας δίδαξε και ότι τώρα πλέον είμαστε σοφότεροι.

Δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν υπάρχει.

Ακόμα κι όσοι δέχονται ότι κάπου πρέπει να αλλάξουμε, θεωρούν πως οι όποιες αλλαγές πρέπει να αρχίσουν από άλλους.

«Ας πιάσουν τους… μεγάλους» (!) είναι το επιχείρημα που ακούς πιο συχνά.

«Ας πληρώσουν αυτοί που πρέπει να πληρώσουν, αυτοί που κλέβουν τα πολλά, τα μεγάλα… κεφάλια» (!)

Ποια είναι, τελοσπάντων, αυτά τα «μεγάλα κεφάλια» και πόσο πρέπει να πληρώσουν ώστε όλοι εμείς οι άλλοι να την περνάμε… μπέικα;

Άκουγα μια συζήτηση στην τηλεόραση όπου άνθρωποι που φαινόταν να γνωρίζουν συμφωνούσαν πως, άμα πιάσουμε τους δέκα πλουσιότερους Έλληνες και τους δημεύσουμε όλη την περιουσία, θα έχουμε για να πληρώνουμε τις συντάξεις… μερικών μηνών.

Συζητούσα με κάποιο «σύντροφο», ο οποίος επέμενε «την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία» και τον ρώτησα ποιους ακριβώς εννοεί.

Όχι γενικώς και αορίστως! Ας πούμε εδώ στη Δράμα, που γνωριζόμαστε και μεταξύ μας. Ποιοι είναι αυτοί που αποτελούν την «πλουτοκρατία» και που μπορούν να πληρώνουν τη κρίση;

Να υποθέσουμε πως είναι οι ιδιοκτήτες των μεγάλων σούπερ μάρκετ;

Αν όμως τους ρωτήσεις θα σου πουν πως αυτοί δίνουν εργασία σε εκατοντάδες υπαλλήλους και πως από τα ταμεία τους δεν περνάει ούτε καρφίτσα, χωρίς να χτυπηθεί απόδειξη.

Το άλλο πουλάκι:

Ποιοι άλλοι;

Οι δυο τρεις μεγάλες εξαγωγικές επιχειρήσεις; Αυτοί θα υποστηρίξουν ότι πουλάνε πέτρες στην Κίνα και φέρνουν συνάλλαγμα στη χώρα, χωρίς πάλι να μπορούν να κρύψουν τις δραστηριότητές τους.

Ποιοι, λοιπόν, αποτελούν την «πλουτοκρατία» και πόσοι είναι τελοσπάντων που μπορούν να αναλάβουν τις… αμαρτίες όλων ημών των υπολοίπων;

Απεναντίας!

Αν κάνει κανείς μια βόλτα προς τα «βόρεια προάστια» της πόλης αλλά και προς τα ανατολικά ή και τα νότια, θα δει κατοικίες που φωνάζουν από μακριά ότι εδώ έχει παραχθεί πλούτος.

Όχι μία και δύο, πολλές εκατοντάδες κατοικίες που μαρτυρούν ακόμη και από έξω πως οι ιδιοκτήτες τους «έχουν τον τρόπο τους».

Αν, δε, μπεις και μέσα…

Τι δουλειές κάνουν όλοι αυτοί; Τι ποσά δηλώνουν στην εφορία;

Αν κάνουμε μια αναγωγή των στοιχείων που δίνει σε πανελλαδικό επίπεδο το υπουργείο οικονομικών, θα βγάλουμε κάποια συμπεράσματα.

Δεν χρειάζεται όμως, διότι μικρή κοινωνία είμαστε, γνωριζόμαστε μεταξύ μας.

Αρκετά όμως δεν είπαμε για τους φόρους και τις αποδείξεις;

Βλέπετε εσείς κάποιον άλλο τομέα που να δείχνει ότι η κρίση μάς έχει κάνει σοφότερους ή, τουλάχιστον μας έχει μάθει να σκεφτόμαστε κάπως διαφορετικά απ’ ότι στα «καλά χρόνια»;

Εγώ θα περίμενα, για παράδειγμα, μια τέτοια αλλαγή νοοτροπίας από την Αριστερά ή από τους συνδικαλιστές.

Τι διαφορετικό λένε όλοι αυτοί από εκείνα που έλεγαν τη δεκαετία του ‘70;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πώς δεν λένε;

Να σου αναφέρω εγώ συγκεκριμένο παράδειγμα στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, μέχρι προχθές, δεν χρησιμοποιούσε ποτέ τη λέξη «μπάτσος», για το «αστυνομικός» δεν το συζητώ.

«Γουρούνια» τους ανέβαζε, «γουρούνια» τους κατέβαζε.

Τώρα ξαφνικά έγιναν τα παιδιά του εργαζόμενου λαού που αγωνίζονται δικαίως για τη μη μείωση του μισθού τους και, φυσικά, κατά των μέτρων του μνημονίου.

Αυτό δεν είναι αλλαγή στάσης;

Αφήνω την άλλη, τη μεγάλη αλλαγή, στον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία ολόκληρη πλέον έβλεπε (ή, μάλλον άκουγε και διάβαζε, γιατί τώρα βλέπει) τι σημαίνει άκρα δεξιά.

Θυμίζω ότι για τους περισσότερους αυτή σταματούσε στο κόμμα του Καρατζαφέρη και, από εκεί και πέρα, υπήρχαν κάτι γραφικοί που το έπαιζαν κακοί απέναντι σε φουκαράδες μετανάστες.

Τώρα όλοι «πέφτουν από τα σύννεφα» της ασφάλειας στην οποία είχαν αράξει αμέριμνοι. Βλέπετε, πίστευαν πως ό,τι συμβαίνει σε άλλες χώρες είναι αποτέλεσμα τού ότι τις κατοικούν άνθρωποι υπανάπτυκτοι και όχι εμείς τα καμάρια της Ιστορίας.

Μας άλλαξε, λοιπόν, η κρίση.

Όλα αυτά θα τα συζητούμε ψύχραιμα τον χειμώνα που μας έρχεται.

Το ζήτημα είναι μήπως μας άλλαζε προς λάθος μεριά.

Ισχύει αυτό; Σε ποιο βαθμό; Διότι πάντα υπάρχουν και τα θετικά παραδείγματα και καλό είναι να στεκόμαστε σ’ αυτά.

Δυστυχώς, όμως, δεν… πουλάνε!

Το μικρό και το μεγάλο!

120913 ΙΔΕΑΤΟ

Το ένα πουλάκι:

Η ιδέα κάπου «μπάζει»

Όπως, βέβαια, συμβαίνει με τις περισσότερες καλές ιδέες και οπωσδήποτε με τις ιδέες που, εκ πρώτης όψεως, φαίνονται εξαιρετικές.

Ας την ακούσουμε όμως και μετά θα δούμε τα αδύνατα σημεία της. Προέκυψε μετά από τη χθεσινή συζήτηση σχετικά με τις αποδείξεις που (δεν) κόβονται.

Κάποιος της παρέας επεσήμανε το εξής:

Δεν με πειράζει τόσο που δεν μου κόβουν απόδειξη, με πειράζει που το κάνουν φόρα-παρτίδα, χωρίς να αισθάνονται στο παραμικρό ότι παρανομούν. Το απροκάλυπτο θράσος με πειράζει.

Ένας άλλος πήγε την κουβέντα ακόμη παραπέρα:

Εμένα με ενοχλεί αφάνταστα αυτό με τους γιατρούς. Εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι βρίσκεσαι στην ανάγκη τους κι αυτό, εκτός από παράνομο είναι και… ανήθικο.

Πήγε η γιαγιά στο γιατρό του ΕΟΠΠΥ, την είδε, αλλά της έκανε και κάποιες επιπλέον εξετάσεις. Ας δεχτούμε ότι ήταν επιβεβελημένες.

Όταν βγήκε από το ιατρείο, η γραμματέας, που εκτελούσε και καθήκοντα συζύγου του γιατρού τής είπε:

«Είναι 70 ευρώ. Θα σου κόψω μια απόδειξη για 20, θα πληρώσεις 60 ευρώ και είμαστε εντάξει».

Τι να έκανε η γιαγιά (αλλά και ο καθένας από μας, απλώς το περιστατικό είναι πραγματικό) σ’ αυτή την περίπτωση;

Να πει «θα σου δώσω 70 ευρώ και κόψε μου απόδειξη για όλο το ποσό» ή να… πάει (ΧΑ!) να καταγγείλει το γεγονός;

Πήρε την απόδειξη των 20 και απλώς είπε το παράπονό της στη γειτόνισσα.

Εδώ επενέβη ο τρίτος της παρέας και έριξε την ιδέα για την οποία συζητάμε:

«Εγώ ακόμη περιμένω να δημιουργηθεί μια καταναλωτική οργάνωση (οργάνωση καταναλωτών, δηλαδή) που να δημοσιοποιεί τα ονόματα των επαγγελματιών που κόβουν κανονικά αποδείξεις».

Το άλλο πουλάκι:

Η ιδέα άρεσε σε όλους.

Μάλιστα, όπως συμβαίνει σ’ αυτές τις περιπτώσεις, έγιναν αμέσως βελτιωτικές προτάσεις:

«Η οργάνωση θα έχει μια σελίδα στο διαδίκτυο και εκεί θα αναρτά τα στοιχεία των ελεύθερων επαγγελματιών και των καταστημάτων από τα οποία πήραν κανονικές αποδείξεις», είπε κάποιος

«Επιπλέον θα συστήνει στα μέλη της αλλά και σε όλους τους πολίτες να προτιμούν τις εν λόγω επιχειρήσεις.

Μπορούν ακόμη να δίνουν στοιχεία και στον τύπο, στα ΜΜΕ, ώστε να ενημερώνονται καλύτερα οι πολίτες», συμπλήρωσε άλλος.

«Θα είναι δηλαδή μια προσπάθεια θετικής ενίσχυσης και οικονομικής όμως επιβράβευση όλων εκείνων που είναι εντάξει στα φοροδοτικά τους καθήκοντα.

Και, οπωσδήποτε ένα κίνητρο για να τους μιμηθούν και άλλοι, αφού όλη αυτή η προσπάθεια θα τους έφερνε και περισσότερη πελατεία», ολοκλήρωσε ένας τρίτος.

Κάπου εδώ άρχισε να μπαίνει στη συζήτηση ο δαίμων της αμφισβήτησης.

Τι είδους οργάνωση θα είναι αυτή; Από ποιους πολίτες θα αποτελείται;

Προφανώς δεν μπορεί να είναι μια «ανοιχτή» οργάνωση.

Πρώτα πρώτα δεν θα πρέπει να συμμετέχουν σ’ αυτήν ελεύθεροι επαγγελματίες, αφού τίθενται ευθέως ζητήματα ανταγωνισμού. Ο καθένας θα προωθούσε τη δική του επιχείρηση και θα κατηγορούσε τους αντιπάλους.

Επομένως;

Δημόσιοι υπάλληλοι; Άλλοι μισθωτοί; Συνταξιούχοι;

Και πάλι όμως το σύστημα μπορεί να μπάζει, αφού ένας συνταξιούχος, για παράδειγμα, μπορεί να έχει παιδί ελεύθερο επαγγελματία.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

«Μυστική» οργάνωση;

Δηλαδή από μέλη του δεν θα τα γνωρίζει ο πολύς κόσμος;

Τότε θα τεθεί αμέσως εν αμφιβόλω η εγκυρότητά της, αφού όλοι θα υποψιάζονται πως πίσω από τους «ανώνυμους καταναλωτές» θα κρύβονται κάποια συμφέροντα.

Όπως φαντάζεστε, φίλοι μου, κάπου εδώ η συζήτηση παρεκτράπηκε.

«Ρε, στην Ελλάδα ζείτε, το πήρατε χαμπάρι;» πετάχτηκε ο πιο ζωηρός της παρέας.

«Την επόμενη μέρα θα αρχίσουν να… λαδώνονται κάποια μέλη της οργάνωσης και να έχουν μυστικές συναλλαγές με τους επαγγελματίες, προκειμένου να τους έχουν σε περίοπτη θέση στη λίστα των “σωστών”, εκείνων δηλαδή που κόβουν αποδείξεις».

Η πρόταση ναυάγησες!

Κι εκεί που άρχισε ο χαβαλές, ακούστηκε η πιο σωστή κουβέντα:

«Τι ανάγκη έχουμε από οργανώσεις; Γιατί δεν κάνουμε ο καθένας αυτή τη δουλειά από μόνος του;»

Αλήθεια, εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε που πάμε και ξαναπάμε στην καφετερία και την ταβέρνα, στο κατάστημα ή στον γιατρό που δεν μας δίνουν αποδείξεις;

Γιατί το κάνουμε;

Αφού εμείς δεν αλλάζουμε τις επιλογές μας, για διάφορους λόγους ο καθένας, πώς περιμένουμε να το κάνουν άλλοι, απλώς επειδή θα τους το συστήσει μια οργάνωση καταναλωτών;

Αν ο καθένας χωριστά «επιβραβεύαμε» τους σωστούς επαγγελματίες, τότε ίσως το νέο κυκλοφορούσε πιο γρήγορα και από το διαδίκτυο.

Δεν το κάνουμε όμως!

Από ιδέες…

120912 ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Δείκτες… αισιοδοξίας.

Λέγαμε χθες ότι το να βρίσκεται κανείς σε δεινή θέση δεν σημαίνει πως οπωσδήποτε θα έρθουν γι’ αυτόν καλύτερες μέρες, άρα δεν αρκεί από μόνο του για να τον κάνει αισιόδοξο.

Θα πρέπει να δει και κάποια «σημάδια», να έχει ορισμένα στοιχεία που θα δείχνουν ότι κάτι αλλάζει προς το καλύτερο.

Θεωρώ πως ένας από τους σημαντικότερους τέτοιους «δείκτες» είναι το να συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος τι τον οδήγησε στο χάλι που βρίσκεται, ποιος και τι έφταιξε, και, σε περίπτωση που περνά από το χέρι του, να κάνει κάτι ώστε να το αλλάξει.

Φαίνεται, λοιπόν, πως στην περίπτωση της χώρας μας, γιατί για το δικό μας χάλι μιλάμε, αυτοί οι «δείκτες» δεν έχουν φανεί ακόμη στον ορίζοντα.

Πρώτα πρώτα δεν έχουμε συμφωνήσει στο τι έφταιξε.

Μπορεί να λέμε γενικώς και αορίστως πως υπεύθυνοι είναι «όσοι κυβέρνησαν τη χώρα», αλλά, όταν το θέμα πάει να πάρει πιο συγκεκριμένη μορφή ή να εξειδικευθεί σε πρακτικές και νοοτροπίες, τότε χάνεται η μπάλα.

Αφήστε που το γεγονός της απόδοσης τεράστιων ευθυνών σε όσους κυβέρνησαν δεν απαλλάσσει εμάς τους υπόλοιπους, αφού με τη δική μας ψήφο εκλέγονται οι άρχοντες του τόπου.

Το άλλο όμως, αυτό με τις πρακτικές και τις νοοτροπίες, σχηματοποιήθηκε κάπως γύρω από τη φράση «μαζί τα φάγαμε» και την τεράστια συζήτηση που αυτή άνοιξε.

Σήμερα όμως θα θέλαμε να γίνουμε ακόμη πιο συγκεκριμένοι. Ας ξεκινήσουμε από την περιγραφή κάποιων γεγονότων.

Στο όμορφο παραθεριστικό κέντρο του Αργοσαρωνικού, όπου περάσαμε μεγάλο μέρος των διακοπών η… απόδειξη ήταν άγνωστη λέξη.

Το άλλο πουλάκι:

Άγνωστη; Όχι ακριβώς.

Είναι γεγονός ότι κανείς, πουθενά δεν έκοβε απόδειξη. Όταν όμως πληρώνοντας τη ζητούσες, τότε σκίζονταν να σ’ εξυπηρετήσουν.

«Βεβαίως», «αμέσως», «μάλιστα, σ’ ένα λεπτό», έλεγαν και έτρεχαν να φέρουν το χαρτάκι από την ταμειακή μηχανή.

Παρένθεση.

Το ίδιο ακριβώς συνέβαινε και κατά τη σύντομη επίσκεψή μας στην Ύδρα, για το πώς ήταν όμως τα πράγματα εκεί σίγουρα μάθατε περισσότερες λεπτομέρειες από τα ΜΜΕ.

Κάποια στιγμή χρειάστηκε να αγοράσουμε κάτι μικροπράγματα από ένα κατάστημα ηλεκτρικών ειδών. Και τις δύο φορές ο καταστηματάρχης μάς έκοψε απόδειξη.

Πήραμε θάρρος να του ανοίξουμε την καρδιά μας, ελπίζοντας σε λίγη κατανόηση.

«Κόβετε αποδείξεις και καλά κάνετε» του είπαμε με ειλικρινή θαυμασμό. «Εδώ στο νησί κανείς άλλος δεν κόβει».

Καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς!

«Και πολύ καλά κάνουν» ήταν η οργισμένη απάντησή του.

«Εγώ κόβω, αλλά άσε με εμένα. Όχι, να κόβουν αποδείξεις για να τα τρώνε τα λαμόγια».

Αν σταματούσε εδώ δεν θα ήταν τόσο μεγάλο το κακό. Συνέχισε όμως:

«Να τα δίνουν στην εφορία για να τα παίρνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι. Να παίρνουν μισθούς, επιδόματα, συντάξεις και εφάπαξ και να κάθονται…»

Ούτε εδώ σταμάτησε:

«Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο; Μετά γίνονται και οικολόγοι και δεν επιτρέπουν να πραγματοποιηθεί ούτε ένα έργο στη χώρα. Οι οικολόγοι και οι αρχαιολόγοι κυβερνούν τον τόπο».

Βάλαμε την ουρά στα σκέλια, χαιρετήσαμε και φύγαμε.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι άλλαξε, λοιπόν;

Αφήστε που αυτό με τους δημόσιους υπαλλήλους το διάβασα μέρες μετά σε σοβαρό σάιτ από επώνυμο σχολιαστή.

«Ευτυχώς που δεν πληρώνουμε φόρους» ήταν το νόημα του άρθρου και περίεργος εγώ διάβασα να δω πού το πάει.

Ούτε λίγο ούτε πολύ έλεγε πως τίποτε δε θα άλλαζε στην κατάσταση της χώρας, αν όσοι φοροδιαφεύγουν πλήρωναν κανονικά τους φόρους τους.

Διότι, με τα επιπλέον λεφτά που θα συγκεντρώνονταν, οι φαύλες κυβερνήσεις θα διόριζαν ακόμη περισσότερους, θα τους έδιναν μεγαλύτερους μισθούς και συντάξεις οπότε θα ερχόταν μία η άλλη.

Σπουδαίο επιχείρημα.

Κλέβει που κλέβει ο άλλος, του δίνεις και το άλλοθι να το κάνει χωρίς καθόλου τύψεις.

Έτσι φτάνουμε στην λίστα του Ταxis που «αποκαλύπτει» ότι καμία πεντακοσαριά χιλιάδες ελεύθεροι επαγγελματίες δηλώνουν κάτω από 8.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα.

Όχι φέτος, για το 2010 ήταν οι δηλώσεις που εξετάστηκαν!

Μα, θα μου πείτε, δεν βλέπεις τα μαγαζιά που κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο;

Τα βλέπω. Το κακό όμως είναι πως αυτοί οι ελεύθεροι επαγγελματίες δήλωναν τόσα και λιγότερα και όταν τα μαγαζιά άνοιγαν το ένα πίσω από το άλλο και είχαν και δυο τρεις υπαλλήλους το καθένα που δούλευαν όπως δούλευαν.

Μετά μου λέτε να είμαι αισιόδοξος!

Ιστορίες ρουτίνας!

120911 ΥΠΕΡΑΙΣΙΟΔΟΞΟ

Το ένα πουλάκι:

Πόσο αισιόδοξοι είστε;

Κατά καιρούς κυκλοφορούν διάφορα τεστ ή δημοσιεύονται αποτελέσματα ερευνών σχετικά με την αισιοδοξία των ανθρώπων.

Μπορεί δηλαδή κάποιος, σχετικά εύκολα, να ανακαλύψει αν είναι αισιόδοξο ή απαισιόδοξος και σε ποιο βαθμό.

Είτε κάνοντας το προσωπικό του τεστ, είτε τοποθετώντας τον εαυτό του με βάση μια έρευνα που αφορά το φύλο την ηλικία ή το κράτος στο οποίο ζει.

Όταν ήμασταν φοιτητές (τον παλιό, καλό καιρό), στις μεταμεσονύχτιες παρέες κυκλοφορούσαν διάφορα τέτοια τεστ, τα οποία χρησίμευαν κυρίως στο να σκοτώνουν τον ατέλειωτο χρόνο που διαθέταμε.

Είχαν την εξής μορφή:

Βρίσκεται στην εξοχή. Τι υπάρχει γύρω σου; Εσύ απαντούσες σε μια σειρά από τέτοιες ερωτήσεις και ανάλογα π.χ. με το είδος των λουλουδιών, το χρώμα τους, τον αριθμό των πουλιών κλπ., ο ερασιτέχνης ερευνητής αποφαινόταν για το πόσο αισιόδοξος ή απαισιόδοξος χαρακτήρας είσαι.

Αργότερα μπήκε στη ζωή μας η επιστήμη. Όχι επειδή πήραμε πτυχία, αλλά επειδή διάφορες «Γιούροστατ» άρχισαν να μετρούν με επιστημονικό, υποτίθεται, τρόπο τον βαθμό αισιοδοξίας των λαών της Ευρώπης και του κόσμου.

Ως Έλληνες φέρναμε καλά αποτελέσματα.

Δηλώναμε συνήθως και ευχαριστημένοι από τη ζωή μας και αισιόδοξο για το μέλλον και οι στατιστικές μας τοποθετούσαν στους ευτυχέστερους λαούς.

Τη δε χώρα μας στους πλέον ιδανικούς τόπους για να ζει κανείς.

Αυτά, βεβαίως, προ κρίσης, διότι μετά τα πράγματα άλλαξαν και τώρα οι νέοι ακούν Ελλάδα και αλλάζουν πεζοδρόμιο, συγγνώμη, αεροδρόμιο.

Εδώ αλλάζουμε εμείς. Δεν βλέπετε πόσοι προσπαθούν να φύγουν έξω, οπουδήποτε έξω, αρκεί να μη ζουν πλέον στην Ελλάδα;

Το άλλο πουλάκι:

Πού πήγε, λοιπόν, η αισιοδοξία;

Εδώ πρέπει να σταθούμε λίγο για να επισημάνουμε μία αντίφαση μεταξύ ψυχολογίας και φυσικής-μαθηματικών.

Θα εξηγηθώ.

Πότε είναι πιο πιθανόν να γίνουν τα πράγματα καλύτερα;

Α, γεια σας! Όταν είναι άσχημα.

Η βελτίωση επέρχεται πιο εύκολα σε κάτι που είναι κακό, παρά σε κάτι που είναι καλό ή άριστο.

Πάρ’τε για παράδειγμα τον καιρό. Όταν είναι καλός, μπορεί να παραμείνει τέτοιος ή να χαλάσει. Όταν όμως είναι άσχημος υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να βελτιωθεί, παρά να επιδεινωθεί.

(Θυμήθηκα τώρα την περίπτωση μιας μητέρας που, όταν ο φιλόλογος της είπε πως το παιδί της δεν πάει καλά στα αρχαία, αυτή ρώτησε με στόμφο: Και πώς μπορούμε, κύριε καθηγητά, να το… επιδεινώσουμε;

Άκουγε η καημένη ότι ο κακός καιρός θα επιδεινωθεί και φανταζόταν ότι –τι μπορεί να γίνει;- θα καλυτερέψει).

Ας το σκεφτούμε και αλλιώς, λίγο πιο οικολογικά.

Τι μας λέει η οικολογία, βασισμένη στα δεδομένα των φυσικών επιστημών;

Μας λέει ότι δεν μπορεί να υπάρχει συνεχής «ανάπτυξη» στην εικόνα των (οικονομικών) συντελεστών που έχουν στο νου τους οι περισσότεροι.

Πολύ απλά. Αν όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη βελτιώσουν τη ζωή τους με την έννοια που λέγαμε και χθες, δηλαδή αποκτώντας περισσότερα υλικά αγαθά, το σύστημα, ο πλανήτης, θα καταρρεύσει.

Πράγμα που σημαίνει ότι δύο τινά μπορούν να συμβούν.

Ή τα «ανεπτυγμένα» κράτη θα δεχθούμε ένα χαμηλότερο επίπεδο «ποιότητας ζωής» (όπως την ξέρουμε σήμερα), προκειμένου να μας πλησιάσουν και τα άλλα ή όλοι μαζί πρέπει να ψάξουμε για άλλου είδους ποιότητα την οποία θα αντέχει το σύστημα.

Την τρίτη περίπτωση, να συνεχίσουμε εμεί σαν ζούμε όπως ζούμε και οι άλλοι να μην έχουν τα στοιχειώδη, απλώς ξεχάστε την.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Πού είναι λοιπόν η αισιοδοξία;

Εμείς, με βάση τα όσα είπαμε πριν, θα έπρεπε να είμαστε πολύ αισιόδοξοι για το μέλλον. Ξεχνάμε όμως κάτι.

Πέρα από την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή, υπάρχουν και ορισμένοι δείκτες, κάποια στοιχεία που μπορούν να σου δείξουν αν τα πράγματα θα πάνε καλύτερα ή όχι.

Διαφορετικά, ένας κακός μαθητής θα βελτιωνόταν υποχρεωτικά, νομοτελειακά, ασχέτως από το αν θα προσπαθούσε, θα διάβαζε, θα παρακολουθούσε….

Ένας χοντρός θα αδυνάτιζε, ένας άρρωστος θα γινόταν καλά, ένας φτωχός θα πλούτιζε.

Όμως ακόμη και η θερμοδυναμική μιλάει για συστήματα που δεν δέχονται εξωτερική ενέργεια.

Εμείς, γιατί να είμαστε αισιόδοξοι;

Η απάντηση αύριο.

Θα γυρίσει ο τροχός.

Προς τα πού όμως;

120910 ΠΡΟΓΝΩΣΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Καλό χειμώνα, αδέλφια.

Ξέρω, μερικούς τους παραξενεύει η ευχή, δεν είναι όμως καθόλου τυχαία.

Πρώτα πρώτα, μ’ αυτήν αποχαιρετιούνται οι καλοκαιρινές συντροφιές, οι παρέες που σχηματίζονται στα διάφορα παραθεριστικά κέντρα και ανανεώνουν το ραντεβού τους για το επόμενο καλοκαίρι.

Έπειτα, μη ξεχνάμε, «από Αύγουστο χειμώνα», έλεγαν οι παλαιότεροι.

Για όσους προβάλουν την ένσταση ότι έχουμε Σεπτέμβριο, θα τους θυμίσω ότι με το ημερολόγιο των παλαιότερων είναι ακόμη Αύγουστος.

Για μας όμως η ευχή έχει κι άλλο νόημα.

Ξεκινάμε την καθημερινή επικοινωνία μας που θα διαρκέσει, το ελπίζουμε, όλο το χειμώνα, ο οποίος προβλέπεται ιδιαίτερα δύσκολος.

Πόσο δύσκολος; Όσο ίσως κανένας από εκείνους που ζήσαμε μέχρι σήμερα, τουλάχιστον εμείς, η γενιά που δεν είδαμε πόλεμο.

Το έχουμε πει κι άλλες φορές, τώρα όμως ο στίχος του Σαββόπουλου μοιάζει να κυριολεκτεί:

Τον χειμώνα ετούτο άμα τον πηδήξαμε…

Το χειρότερο είναι ακριβώς αυτό: Πώς στα βλέμματα όλων βλέπεις την αμφιβολία, το φόβο, την αγωνία μπροστά σε όσα πρόκειται να συμβούν.

Από πουθενά δεν μπαίνει η παραμικρή ακτίνα αισιοδοξίας.

Ξέρω τι θα μας πείτε: Τότε, προς τι οι ευχές; Κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας;

Καθόλου.

Ας κάνουμε πιο σαφές το πώς εννοούμε εμείς τον καλό χειμώνα, ώστε να μην υπάρχουν παρανοήσεις.

Το πρώτο που πρέπει να επιδιώξουμε είναι να είμαστε πολλοί μαζί. Κανένας μόνος του!

Μέσα από παρέες, συντροφιές, ομάδες, συλλόγους ας αναζητήσουμε ο καθένας και όλοι τα στηρίγματα που θα μας βοηθήσουν στις δύσκολες μέρες που έρχονται.

Το άλλο πουλάκι:

Όχι με σταυρωμένα χέρια!

Ακόμη και στον καιρό της κρίσης έχει αποδειχθεί πως μπορούν να γίνουν πολλά πράγματα, με ελάχιστα ή χωρίς καθόλου χρήματα.

Ομιλίες, παρουσιάσεις, προβολές, μουσικές βραδιές, θεατρικές παρατάσεις, εκθέσεις, εκδρομές, βόλτες με τα ποδήλατα…

Υπάρχουν πράγματα που μπορούν να γίνουν, εμείς όμως θα πρέπει να σκεφτόμαστε περισσότερο εκείνα που μπορούμε να κάνουμε,  σε ποια δηλαδή μπορούμε να πάρουμε μέρος ενεργά.

Έτσι μόνο θα γίνει «καλός» ο χειμώνας που έρχεται.

Απαραίτητη προϋπόθεση κάτι που ήταν πάντοτε ζητούμενο, τώρα όμως γίνεται επιτακτική ανάγκη:

Να κλείσουμε την τηλεόραση, να σηκωθούμε από τον καναπέ, να βγούμε από το σπίτι, να συναντήσουμε ανθρώπους.

Στην πόλη μας λειτουργούν σημαντικότατοι συλλογικοί φορείς, όπου μπορεί ο καθένας να βρει κοινά ενδιαφέροντα με άλλους.

Το πιο σημαντικό όμως είναι να επιδιώξει την ενεργό συμμετοχή, να πάψει να είναι απλός παρατηρητής, να τα περιμένει όλα από τους άλλους.

Ακούω και πάλι τον αντίλογο: Πού κέφι για όλα αυτά;

Όταν χάνεις τη δουλειά σου, όταν οι προοπτικές είναι μαύρες, όταν υποβαθμίζεται η ποιότητα της ζωής σου…

Να, εδώ πρέπει να σταθούμε!

Ας ξαναορίσουμε αυτή την άτιμη την «ποιότητα ζωής», για την οποία χρόνια τώρα εμείς τα πουλάκια φωνάζουμε πως κάτι δεν έχουμε καταλάβει σωστά.

Τι είδους ζωή είχαμε στην προ κρίσης εποχή και πού ακριβώς, με ποιο τρόπο, αυτή έχει υποβαθμιστεί;

Οπωσδήποτε όλοι έχουμε λιγότερα χρήματα, όλοι έχουμε χάσει ένα μεγάλο μέρος της αγοραστικής μας δυνατότητας, όλοι υποχρεωθήκαμε να κάνουμε περικοπές…

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Όμως, με τι μετριέται η ποιότητα;

Στο σχολείο μαθαίνουμε πως κάθε μέγεθος, για να το μετρήσουμε, παίρνουμε ως μονάδα ένα μέγεθος ομοειδές, και τα συγκρίνουμε. Για το μήκος, ένα συγκεκριμένο μήκος. Για το βάρος, ένα συγκεκριμένο βάρος. Για τον όγκο, έναν συγκεκριμένο όγκο…

Πώς γίνεται λοιπόν την ποιότητα να την μετράμε με… ποσότητα;

Διότι εκεί είχαμε φτάσει και, δυστυχώς, εκεί είμαστε ακόμη.

Η «ποιότητα ζωής» μετριέται με το πόσα έχεις. Σπίτια, αυτοκίνητα, μετρητά, ακίνητα και… κινητά.

Σαν να μετράμε δηλαδή το βάρος κάποιου με το… ύψος, όπως στο γνωστό ανέκδοτο που ο άλλος διαπιστώνει πως δεν είναι χοντρός αλλά… κοντός, αφού, αν ήταν είκοσι πόντους ψηλότερος και είχε τα ίδια κιλά, θα ήταν μια χαρά.

Ας τα ξανασκεφτούμε όλα αυτά στις δύσκολες μέρες που έρχονται.

Εμείς θα είμαστε εδώ, καθημερινά, για να τα συζητάμε μαζί σας. Να σας λέμε τη γνώμη μας και να ακούμε τις δικές σας.

Η συζήτηση είναι κι αυτή μια μορφή δράσης. Μη ξεχνάτε ότι τα λόγια είναι «πράξεις»!

(Ακόμη και η Γλωσσολογία δεν μιλάει πια για λέξεις, φράσεις, κείμενα, αλλά για γλωσσικές πράξεις.)

Ωστόσο, καλό θα είναι να μην αρκούμαστε στα λόγια. Είναι άλλο να σχολιάζεις (εύστοχα ή άστοχα) την καθημερινότητά σου και άλλο να διαμορφώνεις εσύ την καθημερινότητά σου!

Είναι στο χέρι μας να κάνουμε τον χειμώνα που έρχεται «καλό».

Ας προσπαθήσουμε.

Εδώ είμαστε!