121025 ΔΕΣΠΟΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Μπράβο στον Δέσποτα!

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τον «διάλογο» που άνοιξε μεταξύ του Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Παύλου και της Χρυσής Αυγής και αισθανόμαστε βαθύτατα την ανάγκη να πούμε πως τον συγχαίρουμε τον Δέσποτα και τον καμαρώνουμε.

Σπάνιο φαινόμενο να βγαίνει ένας Δεσπότης δημοσίως και να κατακεραυνώνει συμπεριφορές πολιτικών προσώπων και οπαδών κόμματος –προσέξτε όμως- με θεολογικούς όρους και λόγια του Ευαγγελίου.

Διότι το άλλο,  το να πολιτικολογούν διάφοροι ιερωμένοι και να κατευθύνουν το ποίμνιό τους προς συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους το έχουμε δει πολλές φορές.

Τους έχουμε δει μάλιστα να στρέφονται εναντίον πολιτικών προσώπων, λες και έχουν να μοιράσουν τίποτε… ψήφους!

Ενώ ο Μητροπολίτης Παύλος, όπως είπα και πριν, κατακεραυνώνει όχι πρόσωπα αλλά συμπεριφορές.

Τι είδους συμπεριφορές;

Σας διαβάζω μερικά από τα λόγια του:

«Είναι θλιβερό που κάποιοι “χριστιανοί αγωνιστές” ταυτίστηκαν με τη Χρυσή Αυγή για να υπερασπιστούν το Χριστό», είτε με αφορμή τα επεισόδια έξω από το θέατρο «Χυτήριο».

Και συνέχισε: «Τον Χριστό που η Χρυσή Αυγή που διώκει, που προσβάλλει και τον εξευτελίζει καθημερινά και το πράττει στα πρόσωπα των προσφύγων, των μεταναστών ακόμα και των παιδιών».

Ξεκάθαρες κουβέντες. Θυμίζει στο ποίμνιό του τον λόγο του Ευαγγελίου. «Εφόσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε». Και ρωτάει ευθέως. «Δεν είναι ο άνθρωπος εικόνα του Χριστού όποιος κι αν είναι. Δεν είναι ένας μετανάστης, ένας πρόσφυγας, ελάχιστος αδελφός του Χριστού;

Δεν είναι ο “πλησίον” της Παραβολής του Καλού Σαμαρείτη; Σύμφωνα λοιπόν με τη χρυσαυγίτικη αντίληψη, θα έπρεπε ο Σαμαρείτης, βλέποντας τον πληγωμένο Ιουδαίο να τον πετάξει στα σκουπίδια, τότε θα ήταν “καλός”».

Το άλλο πουλάκι:

Τι σπουδαία λόγια!

Εξαιτίας τους ο Δέσποτας δέχεται πλέον καθημερινά ύβρεις και απειλές ακόμη και για τη ζωή του. Πόσο αγέρωχα και με πόσο χιούμορ όμως απαντά:

«Μετά τις απειλές μπορώ να είμαι απολύτως βέβαιος για την ορθότητα και την αναγκαιότητα των παρεμβάσεών μου».

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι και μια άλλη του άποψη, επίσης θεολογικότατη: «Η εκκλησία είναι του Χριστού και όχι κάποιου έθνους. Μια εθνική Εκκλησία που μάχεται τα μέλη μιας άλλης Εκκλησίας λόγω του χρώματος των μελών της είναι μια αιρετική Εκκλησία».

Αφήσαμε τελευταία μια εκτίμηση του Μητροπολίτη Παύλου που θεωρούμε ξεχωριστή:

«Είναι προτιμότερο να είσαι άθεος, από το να μπερδεύεις ή να χρησιμοποιείς την πίστη και την Εκκλησία για να παγιδεύσεις ανθρώπους».

Όλα αυτά σε απάντηση δελτίου τύπου της Χρυσής Αυγής η οποία, πανικόβλητη θεωρώ, δηλώνει πως «στηρίζει την Ορθοδοξία σαν απαραίτητο συστατικό του Έθνους μας και στοχεύει στην ανάδειξη του Εθνικού χαρακτήρα της Εκκλησίας και την αναβάθμιση της εκκλησιαστικής εκπαίδευσης με Ελληνορθόδοξες αρχές και ιδανικά».

Απάντηση και στο ότι προκαλεί έκπληξη στη Χρυσή Αυγή «το γεγονός ότι ένας Ιεράρχης πολιτικολογεί εναντίον συγκεκριμένου κόμματος, ενώ δεν λέει λέξη για κόμματα και πολιτικούς που δηλώνουν ευθέως άθεοι».

Είπε όμως ο Δέσποτας, όχι μια λέξη αλλά πολλές και «βαριές», με έντονο θεολογικό περιεχόμενο.

Κι έρχομαι στα γνωστά πλέον ερωτήματα. Γιατί να είναι τόσο μόνος σ’ αυτή τη στάση του; Δεν θα έπρεπε να σταθούν δίπλα του με δημόσιο λόγο και άλλοι ιεράρχες;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Κάποιοι το κάνουν ίσως.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι κάνει ο κάθε Δεσπότης στη μητρόπολή του, πιστεύουμε όμως πως, σ’ αυτή την περίπτωση, χρειαζόταν μια δημόσια τοποθέτηση και από άλλους ιεράρχες, ώστε να φανεί ξεκάθαρα η θέση της Εκκλησίας, όχι απέναντι στο κόμμα, αλλά σε πρακτικές που φανερώνουν εχθρότητα και μίσος για τον συνάνθρωπο.

Αφήστε που σε περιπτώσεις όπως εκείνη των μεταναστών στο Παρανέστι χρειάζεται και η έμπρακτη συμπαράσταση της Εκκλησίας, η οποία, όπως έχουμε ξαναπεί διαθέτει εμπειρία σε ανθρωπιστική βοήθεια και θα μπορούσε να ανακουφίσει κάπως τους δύστυχους συνανθρώπους μας.

Θα δούμε.

Για την ώρα βλέπουμε όλοι μαζί τον Λαζόπουλο, ο οποίος διατύπωσε επαναστατική θεωρία πως η Χρυσή Αυγή είναι δημιούργημα του συστήματος, προκειμένου να αλλάξει η… ατζέντα.

Αντί, δηλαδή, να επιτίθεται ο κόσμος εναντίον των πολιτικών, όπως, κατά τον Λαζόπουλο, όφειλε να κάνει, επιτίθεται στους μετανάστες.

Τι αν πούμε; Για τον δημοφιλέστατο Λάκη και τον ρόλο που επιτελεί μέσω της εκπομπής που τα έχουμε ξαναπεί και τα έχουν τονίσει πολλοί άλλοι σοβαροί αναλυτές.

Το δυστύχημα είναι πως ο σημαντικότερος «αντίπαλος» του Λάκη είναι τα … τούρκικα σίριαλ.

Άντε να δεις χαΐρι!

Από άμβωνος!

121024 ΟΡΙΑΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Πού βρίσκεται το μέτρο;

Άκουσα την «είδηση» στο ραδιόφωνο, ασχολίαστη. Ή, μάλλον, σχολιασμένη ειρωνικά, αν κατάλαβα καλά το πνεύμα του ραδιοφωνικού παραγωγού, του παραγωγού ραδιοφωνικών εκπομπών δηλαδή.

Θα σας την πω για να διαπιστώσετε κι εσείς ότι το ζητούμενο είναι το μέτρο και, σε πολλές περιπτώσεις η κοινή λογική.

Σε έλεγχο που πραγματοποίησαν όργανα του ΣΔΟΕ, βρέθηκαν σε αυτοκίνητο αρτοποιού τέσσερις (αριθ. 4) τυρόπιτες, οι οποίες ταξίδευαν χωρίς τα απαραίτητα συνοδευτικά έγγραφα.

Έτσι, σε εφαρμογή του νόμου, οι τυρόπιτες κατασχέθηκαν (όχι, δεν γνωρίζω αν φαγώθηκαν) μαζί όμως με το αυτοκίνητο που τις μετέφερε, ενώ αφαιρέθηκαν οι πινακίδες και η άδεια κυκλοφορίας για αρκετές ημέρες.

Θα επιβληθούν και τα ανάλογα πρόστιμα.

Όλα αυτά σας τα διηγούμαι από μνήμης, σας είπα τα άκουσα οδηγώντας στο ραδιόφωνο, και μπορεί κάτι να μη το συγκράτησα ακριβώς όπως έγινε.

Είναι πάντως η ουσία του θέματος που μετράει.

Ας αρχίσουμε, λοιπόν, τα ερωτήματα.

Τι πρέπει να γίνεται σε ανάλογες περιπτώσεις; Διότι το πρώτο που θα σκεφτεί κανείς είναι η γνωστή φράση «ας πιάσουν πρώτα όλους τους μεγαλοκαρχαρίες και μετά ας ασχοληθούν με τις τέσσερις (αριθ. 4) τυρόπιτες.

Προσέξτε! Εμείς είμαστε οι τελευταίοι που θα υποστηρίξουμε μια τέτοια λογική. Δηλαδή δεν συμφωνούμε καθόλου πως πρέπει πρώτα να ελεγχθούν όλα τα «μεγάλα κεφάλια» και μετά ο έλεγχος να εξαπλωθεί και στους μικρομεσαίους.

Η νοοτροπία αυτή είναι ένα ωραιότατο άλλοθι για να μην αποδίδουν ούτε ένα ευρώ ΦΠΑ κάποιοι, οι οποίοι εντελώς αυθαίρετα τοποθετούν τον εαυτό τους στα «μικρά ψάρια» κι όχι στους «μεγαλοκαρχαρίες».

Το άλλο πουλάκι:

Πού βρίσκεται το όριο;

Πότε δηλαδή τοποθετείται κάποιος σε εκείνους που πρέπει να ελεγχθούν πρώτοι και πότε στους άλλους των οποίων η σειρά θα έρθει όταν εξαντληθεί η λίστα των πρώτων;

Τέτοιο όριο δεν υπάρχει.

Υποτίθεται ότι θα πρέπει να ελέγχονται όλοι εξίσου. Άλλο αν το αδίκημα του ενός είναι πολύ μεγάλο, άρα και οι συνέπειες ανάλογες, ενώ του άλλου είναι… αμελητέο.

Αμελητέο;

Δηλαδή πρέπει να παραβλέπεται; Ας ξαναγυρίσουμε στην ιστορία με τις τέσσερις τυρόπιτες.

Προφανώς οι ελεγκτές δεν σταμάτησαν το όχημα γι’ αυτές, αλλά αυτές βρέθηκαν να… μη συνοδεύονται από τα απαραίτητα έγγραφα.

Τι θα έπρεπε να γίνει; Να κάνουν τα όργανα του ελέγχου τα στραβά μάτια, σαν να μη συμβαίνει τίποτε, ή να κάνουν ακριβώς ό,τι ορίζει ο νόμος;

Διότι ο νόμος, προφανώς, ορίζει τις ποινές τις οποίες επέβαλαν στον αρτοποιό.

Σκληρός ο νόμος, αλλά νόμος, λέει μια παροιμιώδης φράση που αποδίδεται στους Ρωμαίους, οι οποίοι ήταν μανούλες στα νομικά.

Σκληρός ο νόμος, αλλά νόμος, που πάει να πει ότι πρέπει να εφαρμόζεται ή…

Ή να μην είναι τόσο σκληρός, ώστε να εφαρμόζεται ακόμη συχνότερα και χωρίς τα παρατράγουδα που υπάρχουν σήμερα.

Δηλαδή να γίνεται είδηση και να σχολιάζεται ειρωνικά η εφαρμογή του και τα όργανα που την επέβαλαν.

Ξέρετε όλοι ότι, πολλές φορές, η υπερβολική αυστηρότητα οδηγεί στο να παραβλέπεται το αδίκημα ή στο να μεταμφιέζεται σε κάποιο άλλο που επιφέρει ελαφρότερες ποινές.

Σας έχω πει τι συμβαίνει με τους τροχονόμους, οι οποίοι, όσους σταματούν για υπερβολική ταχύτητα τους γράφουν για… ζώνη, αφού το πρόστιμο στην πρώτη παράβαση είναι τόσο τσουχτερό που ο τροχονόμος (μεταφράζοντάς το και σε ποσοστό του μισθού του) δεν τολμά να το επιβάλει.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Έτσι και με τις τυρόπιτες.

Προφανώς οι υπάλληλοι του ΣΔΟΕ θα μπορούσαν να «γράψουν» τον αρτοποιό για κάποια πιο ελαφριά παράβαση και να του επιβάλουν μια μικρότερη ποινή.

Βεβαίως, επειδή δεν ήμασταν παρόντες, δεν γνωρίζουμε αν η ποινή αυτή για τις τέσσερις τυρόπιτες ήταν η ελαφριά που προτίμησαν, αντί για κάτι πολύ πιο σοβαρό που βρήκαν κατά την έρευνα στο αυτοκίνητο του αρτοποιού.

Επίσης δεν γνωρίζουμε αν η συγκεκριμένη ποινή ήταν το αποτέλεσμα αντίδρασης του παραβάτη στον έλεγχο και τις υποδείξεις των οργάνων. Ξέρετε ότι κάποιοι, μόλις πας να τους ελέγξεις, αρχίζουν να βρίζουν, να απειλούν, ακόμη και να χειροδικούν…

Εκείνο που δεν θέλουμε να ξέρουμε είναι αν η ποινή επιβλήθηκε επειδή ο αρτοποιός δεν επέδειξε προθυμία για άλλου είδους συνεργασία με τα όργανα ελέγχου, αν με εννοείτε.

Διότι κι αυτό έχει καταγγελθεί από πολλούς ελεύθερους επαγγελματίες και δεν είναι σπάνιο φαινόμενο.

Πού να ξέρει κανείς αν δεν δει;

Πού να ήταν και κρεατόπιτες!

121023 ΑΞΙΟΠΟΙΗΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

«Δεν διαπράττουν αδίκημα»!

Να μια φράση που ακούγεται ευχάριστα στα αφτιά του φορολογούμενου πολίτη, όχι όμως κάθε φορολογούμενου πολίτη.

Αυτό θα το καταλάβετε στη συνέχεια. Για την ώρα ακούστε ένα μεγαλύτερο τμήμα του κειμένου από το οποίο πήραμε την αρχική φράση:

«Το υπουργείο εξέτασε επισταμένα τα φορολογικά και ποινικά προβλήματα που συνδέονται με την αγορά πληροφοριών φορολογικού περιεχομένου για καταθέσεις κεφαλαίων φορολογουμένων στην Ελβετία.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αυτής της εξέτασης, οι δραστηριοποιούμενοι κρατικοί λειτουργοί δεν διαπράττουν αδίκημα και τα αγορασμένα αποδεικτικά μέσα μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη διαδικασία φορολόγησης και την αποδεικτική διαδικασία της ποινικής δίκης…»

Ωραίο;

Πολύ ωραίο για να είναι αληθινό. Πάρα πολύ ωραίο για να είναι… ελληνικό!

Διότι, όλο αυτό που ακούσατε δεν είναι παρά μια αναφορά του ομοσπονδιακού υπουργείου Οικονομικών προς το τοπικό υπουργείο της Ντίσελντορφ.

Η όλη δε ιστορία αφορά σε ένα CD που πωλήθηκε στις γερμανικές αρχές και περιείχε στοιχεία για καταθέσεις Γερμανών πολιτών σε ελβετικές τράπεζες.

Σας θυμίζει τίποτε;

Η υπόθεση έφτασε και στα δικαστήρια όπου αποφασίστηκε ότι η πρακτική αξιοποίησης των στοιχείων είναι νόμιμη, εφόσον δεν έχει ξεκινήσει από τους υπαλλήλους.

«Η εξέταση των στοιχείων έδειξε ότι αυτά ανταποκρίνονταν στην αλήθεια και στην πλειονότητα των περιπτώσεων αφορούσαν προσόδους από κεφάλαια που δεν είχαν δηλωθεί».

Οι Γερμανοί, λοιπόν, βρήκαν τρόπο να αξιοποιήσουν τα στοιχεία, που, επαναλαμβάνω, αγόρασαν πληρώνοντας 8 εκατομμύρια ευρώ.

Το άλλο πουλάκι:

Έχασαν;

Όχι, βέβαια. Διότι από την αξιοποίηση αυτών των στοιχείων το γερμανικό κράτος έβγαλε πάρα πολλά.

Το σημαντικότερο όφελος όμως είναι άλλο. Ακούστε την είδηση και θα καταλάβετε:

Μέσα σε 2,5 χρόνια αυξήθηκε από 562 σε 6.732 ο αριθμός των φορολογουμένων που… αυτομηνύθηκαν, προκειμένου να αποφύγουν την ποινική δίωξη για απόκρυφη φορολογητέας ύλης.

Αυτομηνύθηκαν. Το διανοείστε;

Σκεφτείτε τώρα λίγο τι έγινε και τι πρόκειται να γίνει στη δική μας χώρα με τις περίφημες λίστες που κυκλοφορούν από συρτάρι σε τσέπη και από εκεί σε θυρίδα, εδώ και χρόνια.

Ας δούμε όμως λίγο ένα νομικό θέμα, με τις περιορισμένες γνώσεις που έχουμε, όπως όλοι, πάνω στο θέμα.

Το δικαστήριο, λέει, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει ως αποδεικτικό υλικό που αποκτήθηκε με παράνομο τρόπο.

Σωστό; Αφού το λέει ο νόμος, σωστό είναι. Από τα γυμνασιακά μας χρόνια όμως γνωρίζουμε όλοι ότι άλλο το γράμμα και άλλο το πνεύμα ενός νόμου.

Τι εννοώ. Ο νόμος προέβλεψε αυτό το πράγμα, περί απαγόρευσης αξιοποίησης υλικού που αποκτήθηκε με παράνομο τρόπο, προκειμένου να προστατέψει τους πολίτες από ένα σωρό… βάσανα.

Κυριολεκτικά το λέω.

Ο νομοθέτης είχε στο νου του περιπτώσεις που θα μπορούσε, ας πούμε, κάποιος να ομολογήσει ένα έγκλημα μετά από βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκε από τους ανακριτές του.

Ε, αυτή η ομολογία, που αποκτήθηκε με παράνομο τρόπο, αφού ο βασανισμός κρατουμένων απαγορεύεται, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο δικαστήριο.

Άρα, δεν έχει νόημα να προσπαθήσει κάποιος να την αποσπάσει.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Αυτό συμβαίνει με τις λίστες;

Έστω ότι τα στοιχεία αποκτήθηκαν με μη νόμιμο (άρα παράνομο) τρόπο. Είναι κακό να χρησιμοποιηθούν από το κράτος, προκειμένου να εντοπιστούν και να ερευνηθούν περιπτώσεις παράνομου και αφορολόγητου πλουτισμού;

Είναι, λέει ο νόμος.

Διότι δεν μπορούν (δεν επιτρέπεται) να αποδείξουν τίποτε.

Ωραία. Ας αφήσουμε όμως την απόδειξη κι ας αξιοποιήσουμε τα στοιχεία, ώστε να ψάξουμε και να βρούμε αποδείξεις από μόνοι μας.

Δηλαδή πόσο πιο νόμιμο είναι να αξιοποιεί το ΣΔΟΕ ένα ανώνυμο τηλεφώνημα, μια καταγγελία ότι ο τάδε, ας πούμε, γιατρός παίρνει φακελάκια ή ο τάδε, ας ξαναπούμε έμπορος δεν κόβει αποδείξεις.

Ε, ας τη δώσουν αυτή τη λίστα σε κάποιον φιλότιμο πολίτη και έντιμο φορολογούμενο κι ας αρχίσει αυτός να τηλεφωνεί και να κάνει ανώνυμες καταγγελίες για τα πρόσωπα που αναγράφονται σ’ αυτήν.

Από εκεί και πέρα ανοίγει ο δρόμος.

Τώρα, θα μου πείτε, πού να βρούμε έναν τέτοιο πολίτη. Σωστό κι αυτό. Διότι ο άλλος που «καρφώνει» ανώνυμα δεν το κάνει (ανώνυμα) επειδή φοβάται μην τον μάθει ο «καρφωμένος», αλλά επειδή φοβάται μη σηκωθεί από το τηλέφωνο ο εφοριακός και τον επισκεφθεί για να τα πουν από κοντά (αν με εννοείτε.)

Έτσι δε και δώσουν το δικαίωμα «αυτομήνυσης» προκειμένου να γλιτώσουν τις ποινικές διώξεις, τότε τα πουλάκια θα αρχίσουν να έρχονται μόνα τους στο κλουβάκι!

Οι Γερμανοί μάς έδειξαν τον τρόπο.

Μετά σου λέει να μας κυβερνήσουν Γερμανοί!

121022 ΔΙΠΛΑΣΙΟ

Το ένα πουλάκι:

Διπλά ή τίποτα!

Είναι μια χαρακτηριστική φράση που χρησιμοποιείται, το ξέρουμε όλοι, από τους «κουμαρτζήδες».

Από εκείνους δηλαδή που «παίζουν» ή στοιχηματίζουν τα χρήματά τους για διάφορους λόγους.

Συνήθως χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Πότε ακριβώς χρησιμοποιείται όμως και από ποιους;

Τις περισσότερες φορές το λένε εκείνοι που έχουν χάσει την ψυχραιμία τους, έχουν χάσει και αρκετά λεφτά και τα παίζουν όλα για όλα.

Είναι, δηλαδή, η τελευταία τους προσπάθεια να φύγουν κερδισμένοι από το «παιχνίδι», διαφορετικά θα είναι ταπί και ψύχραιμοι, δεν θα έχουν ούτε για να γυρίσουν στο σπίτι, που λέει ο λόγος.

Τώρα θα αναρωτιέστε πώς και τα σκέφτηκα όλα αυτά.

Θα σας εξηγήσω, αφού πρώτα πω ότι το «διπλά ή τίποτα» δεν έχει τη δυνατότητα να το πει κανείς σε οποιοδήποτε «παιχνίδι» ή τυχερό παιχνίδι, αν προτιμάτε.

Όταν το «παιχνίδι» είναι νόμιμο δεν μπορείς να διπλασιάζεις όποτε γουστάρεις το ποσό που στοιχηματίζεις. Υπάρχουν κανόνες. Όταν όμως στήνεται κάτι πρόχειρο και συνήθως παράνομο, τότε μπορείς να δοκιμάσεις, εφόσον το δεχτεί και ο αντίπαλος, να «παίξεις» για το διπλάσιο ποσό από εκείνο που έχασες την πρώτη φορά.

Ας έρθουμε, λοιπόν, στο προκείμενο.

Το να δίνεις τη δυνατότητα σε έναν λαό να «παίζει» τα διπλά ή τίποτα έχει κάποιον κίνδυνο που θα τον εξηγήσουμε παρακάτω.

Μιλάμε όμως για έναν λαό κατ’ εξοχήν κουμαρτζήδων.

Θυμίζουμε ότι το στοίχημα, σε κάθε του μορφή, είναι από τα αγαπημένα αθλήματα των Ελλήνων και αυτό, φυσικά, το εκμεταλλεύεται το κράτος, δίνοντας στους πολίτες τη δυνατότητα να «παίξουν» με ένα σωρό τυχερά «παιχνίδια».

Το άλλο πουλάκι:

Ακόμα και τώρα με την κρίση!

Για να μην πω ειδικά τώρα με την κρίση.

Ο άλλος παίζει ό,τι έχει και δεν έχει, που συνήθως δεν έχει, προκειμένου να πιάσει την καλή.

Ποια καλή δηλαδή, συνήθως χάνει κι εκείνα που δεν έχει κι έτσι του μένει μόνο… η χαρά του παιχνιδιού.

Διότι, από τις πολλές επιλογές που δίνει στους πολίτες ο επίσημος κρατικός τζόγος, στις περισσότερες μπορείς να κερδίσεις χρήματα που ίσα ίσα θα σου δώσουν τη δυνατότητα να… στοιχηματίσεις περισσότερα την επόμενη φορά.

Σε ελάχιστες περιπτώσεις τα (πιθανά) κέρδη είναι τέτοια που μπορούν να σε ξελασπώσουν μια και καλή.

Αν το καλοσκεφτείς, ακόμη και μια τεράστια τύχη, απλώς θα σου δώσει μια μικρή οικονομική άνεση, μια βελτίωση του επιπέδου στο οποίο βρίσκεσαι ήδη.

Ένα κάπως καλύτερο αυτοκίνητο, ένα κάπως μεγαλύτερο σπίτι, διακοπές για λίγες περισσότερες μέρες…

Κι ας λέει η διαφήμιση «Έλληνας κροίσος», τέτοιος δεν γίνεσαι στοιχηματίζοντας τα λεφτά σου δω κι εκεί.

Διπλά ή τίποτα, λοιπόν, και για το ίδιο το κράτος, που, στην ουσία, προκαλεί τους πολίτες να παίξουν.

Τι να παίξουν; Τα τέλη κυκλοφορίας του αυτοκινήτου τους, που δεν είναι και λίγα λεφτά.

Προκειμένου να γίνει μια μεγάλη οικονομία στα έξοδα εκτύπωσης και τα ταχυδρομικά έξοδα, φέτος, λέει, δεν θα μας έρθει ειδοποίηση από το υπουργείο. Αυτή θα την αναζητήσουμε μόνοι μας στο διαδίκτυο και εκεί θα δούμε πόσα ακριβώς χρήματα πρέπει να πληρώσουμε για το (κάθε) αυτοκίνητό μας.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι φέτος δεν θα υπάρχει το ειδικό αυτοκόλλητο σήμα που παίρναμε και βάζαμε στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου, ώστε να δείχνει από μακριά αν έχουν πληρωθεί τα τέλη.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι θα γίνεται δηλαδή;

Για να φανεί αν έχεις πληρώσει θα πρέπει να σε σταματήσει η τροχαία και να σου ζητήσει την απόδειξη που πήρες από την τράπεζα ή την εφορία.

Σε περίπτωση που την έχεις ξεχάσει στο σπίτι (αν με εννοείτε) τότε θα σου βάζει ένα πρόστιμο ίσο με το διπλάσιο των τελών που έπρεπε να είχες πληρώσει μόνος σου.

Εδώ πάει το «διπλά ή τίποτα»!

Πόσοι είναι, λέτε, αυτοί που θα το ρισκάρουν; Και πόσοι είναι εκείνοι που θα τολμήσουν να τυπώσουν μόνοι τους ένα αντίτυπο απόδειξης, τέτοιο που θα είναι πολύ δύσκολο να το διακρίνεις ως ψεύτικο  αστυνομικός σε έναν τυπικό έλεγχο;

Ξέρω τι σκέφτεστε. Υποτίθεται ότι στα όργανα θα υπάρχει ένας κατάλογος (τεράστιος κατάλογος) με τα αυτοκίνητα που δεν έχουν πληρώσει τα τέλη τους.

Τέτοια όμως αυτοκίνητα υπάρχουν (κυκλοφορούν;) και τώρα και έχουν παραδώσει (υποτίθεται) τις πινακίδες.

Εσείς περιμένετε ότι φέτος το Υπουργείο Οικονομικών θα μαζέψει περισσότερα ή λιγότερα λεφτά; Θα έχει, λέτε, κανένα κέρδος από τη νέα διαδικασία μη χορήγησης σημάτων;

Πάτε στοίχημα;

Τα διπλά ή τα… διπλάσια!

121019 ΑΚΑΘΑΡΤΟ

Το ένα πουλάκι:

Να ωραίο θέμα προς συζήτηση.

Μαθαίνω ότι, το τελευταίο διάστημα, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο έχει μετατραπεί σε έναν απέραντο σκουπιδότοπο.

Η βρώμα είναι τόσο μεγάλη, που τα μαθήματα είτε αναβάλλονται, είτε γίνονται άρον άρον, επειδή είναι αδύνατον να σταθεί κανείς σε αμφιθέατρο ή αίθουσα.

Αιτία του φαινομένου είναι…

Αλήθεια; Ποια ακριβώς είναι η αιτία; Ας το αναζητήσουμε με αφορμή κι έναν διάλογο που αναπτύχθηκε τις τελευταίες μέρες.

Οι καθαρίστριες απεργούν. Ας μην πω καθαρίστριες, ας πω οι εργαζόμενοι στον τομέα καθαρισμού του Πανεπιστημίου.

Απεργούν, και ζητούν να τους καταβληθούν τα δεδουλευμένα τεσσάρων μηνών, αφού δεν μπορούν να συντηρήσουν τις οικογένειές τους.

Το πρώτο ερώτημα που αναδύεται είναι το εξής. Αφού όλοι γνωρίζουν ότι υπάρχει αυτή η απεργία, γιατί εξακολουθούν να πετούν παντού τριγύρω χαρτιά, τσιγάρα, φραπέδες και ό,τι άλλο είναι άχρηστο και βρωμάει;

Αφήνω το ερώτημα αναπάντητο και συνεχίζουμε.

Έγιναν κάποιες προσπάθειες από φοιτητές και καθηγητές να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα εκ των έσω, δηλαδή να γίνει μια υποτυπώδης καθαριότητα των χώρων όπου γίνονται, τουλάχιστον, τα μαθήματα.

Μια φοιτήτρια όμως που προσπάθησε να καλέσει μέσω διαδικτύου και άλλους ενδιαφερόμενους να καθαρίσουν εθελοντικά και με δικά τους μέσα κάποιους χώρους δέχτηκε τέτοια «ηλεκτρονική» επίθεση που τα παράτησε.

Κάποιοι δεν έμειναν στον σχεδιασμό αλλά προχώρησαν στην πράξη.

Πήραν γάντια και σακούλες κι άρχισαν να μαζεύουν τα πεταμένα σκουπίδια από τους διαδρόμους και τις αίθουσες.

Στην πράξη όμως προχώρησαν και κάποιοι άλλοι.

Σταμάτησαν με βίαιο τρόπο τους πρώτους, τους προπηλάκισαν και σκόρπησαν με κλωτσιές τα συγκεντρωμένα στις σακούλες σκουπίδια.

Ο λόγος; Θεωρούν ότι η συγκεκριμένη ενέργεια έχει απεργοσπαστικό χαρακτήρα και αντιστρατεύεται τον δίκαιο αγώνα των εργαζομένων στην καθαριότητα.

Το άλλο πουλάκι:

Κάποιες μικρές λεπτομέρειες:

Κανείς από όσους προσπάθησαν να μαζέψουν τα σκουπίδια δεν ήταν, ούτε εκφράστηκε εναντίον της απεργίας.

Κανείς δεν μίλησε κατά των εργαζομένων στην καθαριότητα, ίσα ίσα όλοι βλέπουν με μεγάλη συμπάθεια τον αγώνα τους και τους συμπαραστέκονται όπως μπορούν.

Κανείς δεν προσπάθησε να τους αντικαταστήσει, ώστε να φανεί πως η εργασία τους μπορεί και να γίνεται από εθελοντές.

Το μόνο που προσπάθησαν είναι να συγκεντρώσουν τα σκουπίδια που οι ίδιοι πέταξαν, στο δικό τους χώρο, τόσο όσο να μπορούν να κάνουν την δουλειά και το μάθημά τους.

Αυτό, όπως είπαμε, στάθηκε αδύνατο.

Μέχρι και στο δικό μας ηλεκτρονικό ταχυδρομείο έφτασε κείμενο με τον χαρακτηριστικό τίτλο «τι όμορφα που βρωμάει το ΑΠΘ».

Διαβάζω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:

«Λυπάμαι, αλλά αν το σκέφτηκες αυτό (σ.σ. να καθαρίσεις το χώρο μόνος σου) και χειρότερα αν σκέφτεσαι να το υλοποιήσεις, ανήκεις σ’ εκείνη την κατηγορία των απεργοσπαστών και καθόλου δεν στηρίζεις τον αγώνα τους.

Κάθε σκουπίδι που θα μαζέψεις θα συμβάλλει στον να συνεχίσει το ΑΠΘ να παραμένει ανοιχτό, αδιαφορώντας για την έκβαση του αγώνα των εργολαβικών και τελικά χωρίς να χρειάζονται οι υπηρεσίες τους, αφού εσύ θα τις πραγματοποιείς δωρεάν».

(Η σύνταξη και η ορθογραφία του συγγραφέα της προκήρυξης).

Να, λοιπόν, που γεννιούνται νέα ερωτήματα.

Είναι μια τέτοια πρακτική απεργοσπαστική; Μειώνει στην αξία της εργασίας ενός εργαζομένου το γεγονός ότι κάποιος την κάνει μόνος, του προκειμένου να εξυπηρετήσει δικές του ανάγκες;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ας δούμε κάποια παραδείγματα.

Αν πάμε μια εκδρομή, είναι σωστό να μαζέψουμε στο τέλος τα σκουπίδια που εμείς κάναμε ή αυτό μειώνει την αξία της εργασίας των εργαζομένων στην καθαριότητα και τους καθιστά άχρηστους στα μάτια των εργοδοτών;

Όταν έχουν απεργία τα αστικά, μπορούμε να πάμε στη δουλειά μας με τα πόδια ή το ποδήλατο ή μήπως πρέπει να μείνουμε στο σπίτι μας, για να μην γίνουμε απεργοσπάστης;

Όταν απεργεί η ΔΕΗ, είναι σωστό να χρησιμοποιούμε κεριά και φακούς ή πρέπει να μένουμε στο σκοτάδι, ώστε να φανεί σε όλο της το μεγαλείο η ανάγκη και η σπουδαιότητα της εργασίας των απεργών;

Τέλος, όταν έχουμε κατάληψη στο σχολείο μας, μπορούμε να πηγαίνουμε στο φροντιστήριο ή αυτή μας η ενέργεια βλάπτει το αγώνα που κάνουμε για καλύτερη παιδεία;

Βλέπετε, δεν ρωτάω για την περίπτωση που έχουν απεργία οι καθηγητές, τότε εννοείται ότι σταματούν αμέσως όλα τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα, προκειμένου να στηριχθεί η απεργία που γίνεται πάντοτε για το καλό του δημόσιου, δωρεάν σχολείου.

Εδώ σταματώ τα ερωτήματα: Όπως καταλάβατε από αυτά που συμβαίνουν στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, οι απαιτήσεις που μπορούν να δοθούν είναι δύο ειδών και ο καθένας τοποθετείται σ’ αυτές με βάση το πολιτικό αλλά και το… πνευματικό του υπόβαθρο.

Υπάρχει βέβαια ένα θέμα, όταν προσπαθείς με τη βία να επιβάλεις τη δική σου άποψη, ακόμη κι αν η βία σου (εννοείται και η άποψη) είναι… προοδευτική!

Καθαρίσαμε!