121102 ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Απ’ τα ψηλά στα χαμηλά;

Γίνεται μεγάλη κουβέντα το τελευταίο διάστημα για το πόσο χαμηλά πέσαμε με την κρίση που περνάει η χώρα μας.

Ακούγονται από παντού νούμερα, ποσοστά και είναι δύσκολο να βγει ένα ακριβές συμπέρασμα, με δεδομένο ότι είμαστε μανούλες στις στατιστικές, τόσο που έχουμε δώσει και το όνομά μας στη στατιστική λοβιτούρα: Γκρικ στατίστικς!

Πώς είπατε; Δεν ξέρετε τι σημαίνει λοβιτούρα;

Προέρχεται από το ρουμάνικο «lovitura» που θα πει χτύπημα, στη γλώσσα μας όμως σημαίνει απατεωνιά, ραδιουργία, παγαποντιά και όλα τα συναφή.

Για το ότι πέσαμε χαμηλά δεν χωράει κουβέντα, ούτε χρειάζονται ειδικοί μελετητές να μας το αναλύσουν με τις στατιστικές τους μετρήσεις. Χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει.

Αν και εδώ υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, όχι για το ότι επιδεινώθηκε η θέση μας, αλλά κατά πόσο «λίπος» έχουμε ακόμη να κάψουμε. Αυτό δεν γίνεται με βάση επιστημονικές μελέτες αλλά την απλή παρατήρηση, η οποία, θυμίζω χρησιμοποιείται επίσης ως επιστημονική μέθοδος.

Έλεγε, λοιπόν, ένας φίλος, παρατηρώντας πως, κάποιες μέρες, στις καφετερίες της Δράμας δεν βρίσκεις καρέκλα να καθίσεις, πως ή δεν έχουμε καταλάβει ακόμη πού βρισκόμαστε ή υπάρχει αρκετό «λίπος» για κάψιμο.

Αναρωτιόταν μάλιστα αν αυτή την εικόνα τη γνωρίζουν και οι συνομιλητές και δανειστές μας κι έτσι ακυρώνονται και οι προσπάθειες της κυβέρνησης να τους πείσει ότι ο ελληνικός λαός έχει εξαντλήσει τα όρια της αντοχής του και δεν μπορεί να δεχτεί άλλα τέτοια μέτρα.

Πού βρισκόμαστε, λοιπόν;

Διάβαζα προχθές με μελέτη που δείχνει ότι, παρ’ όλες τις περικοπές και τα μέτρα, ακόμη «παίζουμε στην Α2»!

Το άλλο πουλάκι:

Να χαρούμε ή να λυπηθούμε;

Ας σας εξηγήσω πρώτα τι σημαίνει «Α2» και μετά σκεφτόμαστε μαζί αν είναι για καλό ή για κακό αυτή η κατάταξη.

Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατατάχθηκαν σε μια αξιολογική σειρά με βάση κάποια κριτήρια που έχουν να κάνουν με τα μέτρα που συζητούνται και αποφασίζονται (;) αυτές τις μέρες.

Δηλαδή το ποιος είναι ο βασικός μισθός, πόσες ώρες εργάζονται οι μισθωτοί, σε ποια ηλικία συνταξιοδοτούνται, με τι διαδικασίες απολύονται…

Με βάση τις «επιδόσεις» τους σε όλα τα παραπάνω, οι χώρες κατατάχθηκαν σε τρεις κατηγορίες.

Την πρώτη, όπου όλα είναι καλά και άγια για τους εργαζόμενους, τη δεύτερη όπου το πράγμα… τρώγεται και την τρίτη κατηγορία, όπου η μοίρα των εργαζομένων δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και… αξιοζήλευτη.

Θα σας δώσω μερικά παραδείγματα για να καταλάβετε.

Ο βασικός μισθός, στην πρώτη κατηγορία, κυμαίνεται μεταξύ 1200 και 1700 ευρώ. Στη δεύτερη από 566 μέχρι 763 ευρώ, ενώ στην τρίτη κατηγορία ξεκινά από 148 ευρώ και φτάνει τα 353!

Τώρα ξέρω τι περιμένετε, να σας πω και ποιες ομάδες «παίζουν» στην κάθε κατηγορία.

Λοιπόν ακούστε. Στην πρώτη βρίσκονται χώρες όπως το Λουξεμβοούργο, το Βέλγιο, η Ολλανδία, η Γαλλία.

Στη δεύτερη η Πορτογαλία, η Μάλτα, η Ισπανία, η Σλοβενία, ενώ στους «ουραγούς» θα συναντήσουμε την Πολωνία, την Τσεχία, την Ρουμανία, την Βουλγαρία.

Εμείς, όπως είπαμε, βρισκόμαστε στην «Α2» ή στη δεύτερη κατηγορία, αφού ο βασικός μισθός… σταμάτησε στα 586 ευρώ.

Σταμάτησε μετά τις πρόσφατες περικοπές, για τις οποίες μας βεβαιώνουν ότι είναι οι τελευταίες, αλλά ποιος τους πιστεύει;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δηλαδή, έχουμε ακόμη δρόμο!

Αν συνεχίσουμε την πορεία που έχουμε πάρει, υπάρχει ακόμη μια ολόκληρη κατηγορία να διασχίσουμε για να φτάσουμε στους μισθούς Εσθονίας (290 ευρώ), Ρουμανίας (157 ευρώ) ή Βουλγαρίας (148 ευρώ), κι ας υποστηρίζουν πολλοί ότι τέτοιους παίρνουμε τώρα.

Διότι, σου λέει και ο άλλος που του ζητάς να σου δανείσει, πώς ισχυρίζεσαι, κύριε, ότι έφτασες στα όριά σου και δεν μπορείς να ζήσεις, όταν υπάρχουν Ευρωπαίοι πολίτες που ζουν με τα μισά και το ένα τρίτο από εσένα;

Το ίδιο ισχύει και για τους άλλους δείκτες που αναφέραμε. Είμαστε (έχουμε φτάσει) στις τελευταίες θέσεις, της δεύτερης όμως κατηγορίας. Που πάει να πει ότι μπορούμε ή να αγωνιστούμε για καλύτερη θέση ή να υποβιβαστούμε.

Από τι θα εξαρτηθεί;

Υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις. Η μια λέει από το πόσο γρήγορα θα πάρουμε αποφάσεις που έπρεπε να είχαν παρθεί πριν από χρόνια. Η άλλη λέει από το πόσο γρήγορα θα φύγουμε από τα Μνημόνια.

Και οι δύο συμφωνούν ότι κάτι πρέπει να κάνουμε, να παίξουμε μπάλα. Με το να καθόμαστε και να κλαίμε τη μοίρα μας, όπως κάνουν μέχρι σήμερα οι πολιτικοί μας, δεν γίνεται τίποτε, απλώς χάνουμε πολύτιμους βαθμούς και ο υποβιβασμός είναι σίγουρος.

Εσείς τι λέτε;

Υπάρχει και το αφρικανικό πρωτάθλημα!

121031 ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ

Το ένα πουλάκι:

Τι μεγάλη τιμή!

Να διαβάζεις το όνομά σου στην εφημερίδα, έστω και στα ψιλά, έστω και από σπόντα, να το διαβάζεις όμως έτσι!

Θα σας πω τα πράγματα από την αρχή και θα συμφωνήσετε ότι έχω δίκιο.

Το θέμα είναι παλιό και τέτοιες μέρες επανέρχεται στο προσκήνιο. Αριστούχοι μαθητές, που πρέπει να κρατήσουν τη σημαία στην παρέλαση, συναντούν όμως αντιδράσεις.

Από γονείς, από συμμαθητές, από άσχετους…

Υπήρχε μια έξαρση στο φαινόμενο, τότε, τα «ένδοξα χρόνια» του 2004, αργότερα καταλάγιασε το πράγμα, στις μέρες μας όμως γίνεται και πάλι επίκαιρο, ελέω Χρυσής Αυγής!

Τις προηγούμενες μέρες διαβάσαμε στους «άλλους πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη για δύο κορίτσια που κράτησαν τη σημαία στην παρέλαση της 28^ης Οκτωβρίου.

Η μία, η Φωτεινή, έχει καταγωγή από την Αλβανία, ο πατέρας της ομογενής, η μητέρα Αλβανίδα, που έχουν έρθει όμως στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια.

Απάντησε σε λίγες ερωτήσεις του δημοσιογράφου και στο τέλος ζήτησε μια χάρη. Διαβάζω από την εφημερίδα τα ΝΕΑ:

«Ό,τι θέλεις».

«Γίνεται να γράψετε ένα μεγάλο ευχαριστώ στην πρώτη δασκάλα που είχα στο δημοτικό (σ.σ.: ξεσπάει σε κλάματα).

«Καλά δεν έχεις λόγο να κλαις».

«Της οφείλω πολλά. Όχι μόνο για τη μόρφωσή μου. Αυτή μου έμαθε να είμαι καλός άνθρωπος. Και δεν με ξεχώρισε ποτέ από τα άλλα παιδιά. Μπορούμε να γράψουμε το όνομά της.

«Ε, βέβαια».

«Δέσποινα Κουτσογιάννη τη λένε. Να της πείτε ευχαριστώ».

Το άλλο πουλάκι:

Καταλάβατε, τώρα;

Τι πιο μεγάλη τιμή για μια δασκάλα, όχι μόνο να βλέπει μαθητές της να προκόβουν, αλλά και να της αναγνωρίζουν δημοσίως το ρόλο που έπαιξε σ’ αυτή την προκοπή.

Άξιος ο «μισθός» της. Βάζω τη λέξη σε εισαγωγικά γιατί θυμάμαι πάντοτε την φράση που έλεγε κάποιος δάσκαλος, όποτε έβγαινε από την τάξη με ανάμεικτα συναισθήματα.

Λίγη ανακούφιση, λίγη απογοήτευση, πολλή κούραση…

«Ρε, πληρώνεται η δουλειά που κάνουμε;» φώναζε δυνατά στο διάδρομο και άφηνε, μαζί με την κραυγή, και όλη τη φόρτιση από τη διδασκαλία, για να ξεκουραστεί λίγο στο διάλειμμα και να μπει για την επόμενη ώρα.

Η φράση είχε γίνει πολύ δημοφιλής σε κάποιο μεγάλο σχολείο του νομού και ήταν η αγαπημένη ατάκα του διευθυντή.

Όταν ήταν να βγει στη σύνταξη, οι συνάδελφοί του του δώρισαν κάτι αναμνηστικό που είχε την επιγραφή «η δουλειά που έκανες δεν πληρώθηκε, αλλά και δεν ξεχνιέται».

Φαντάζεστε τη συγκίνησή του.

Έτσι είναι η δουλειά του δασκάλου.

Ένας καλός φίλος, που υπηρετεί σε σχολείο της Θεσσαλονίκης, πήρε για πρώτη φορά, μετά από χρόνια υπηρεσίας, την Α΄ τάξη. Ξέρετε, αυτή που, συνήθως, τη χρεώνονται κάτι δασκάλες ή την φορτώνονται όποιοι φουκαράδες φτάνουν στο σχολείο μετά την κατανομή των τάξεων (!)

Ξεκίνησε, που λέτε, με πολλούς ενδοιασμούς, φοβούμενος κατά πόσο θα ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις και τις ιδιαιτερότητες της τάξης, πράγμα που συμβαίνει με όλους όσοι παίρνουν πρώτη φορά τα «πρωτάκια» και τα βλέπουν να παιδεύονται να μάθουν ανάγνωση και γραφή.

Μετά από λίγο καιρό μου έλεγε στο τηλέφωνο:

Τους κρατώ το χέρι για να γράψουν το α και σκέφτομαι πόσες φορές θα κάνουν αυτή την κίνηση στη ζωή τους και πως αυτό θα είναι κάτι που το έχουν μάθει από εμένα. Αυτό μου δίνει μεγάλη δύναμη να συνεχίσω.

Θυμάμαι ότι τον άκουγα βουρκωμένος, γιατί έτσι είναι, έτσι θα έπρεπε να είναι οι δάσκαλοι. Να παίρνουν δύναμη από ένα βλέμμα, από μια λέξη. Δύναμη που θα τους οδηγεί όμως στο να επιτελούν το έργο τους με μεγαλύτερη υπευθυνότητα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν είπαμε μπράβο και στη μαθήτρια.

Της δόθηκε η ευκαιρία να πει πέντε κουβέντες σε μια εφημερίδα πανελλήνιας κυκλοφορίας και τις δύο τις αφιέρωσε στη δασκάλα της.

Πόσοι από εμάς θυμόμαστε ή αναγνωρίζουμε το ρόλο που έπαιξαν στη ζωή μας οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μας;

Πόσοι από εμάς αποφασίζουμε να τους το πούμε ευθέως και μάλιστα μπροστά σε κόσμο ή από κάποιο δημόσιο Μέσο;

Έχω την εντύπωση όμως ότι πολλοί δεν το κάνουμε από… σεβασμό.

Μπροστά στους δασκάλους μας, αισθανόμαστε συχνά όπως τότε που ήμασταν μαθητούδια, που δεν τολμούσαμε όχι να τους μιλήσουμε, αλλά ούτε και να τους κοιτάξουμε στα μάτια.

Πώς να τους πούμε τι αισθανόμαστε γι’ αυτούς;

Ωστόσο, αυτοί καταλαβαίνουν.

Όπως ακριβώς μας καταλάβαιναν και τότε. Χωρίς να λέμε τίποτε, τους λέμε τόσα πολλά και αυτοί, είμαι σίγουρος, τα αισθάνονται.

Αφήστε που και μόνο που μαθαίνουν για τον καθένα από τους μαθητές τους, πού βρίσκεται, τι κάνει, πώς πορεύεται στη ζωή του, οι δάσκαλοί μας χαίρονται και καμαρώνουν.

Αυτό βέβαια, μπορεί να μας βολεύει, δεν μας απαλλάσσει όμως από την υποχρέωση σε ένα «ευχαριστώ».

Ας τους το πούμε στην πρώτη ευκαιρία.

Σας ευχαριστούμε!

121030 ΔΙΧΑΣΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Κρίσιμες ημέρες!

Πόσες φορές το έχουμε ακούσει αυτό, από τότε που ξέσπασε η κρίση και η χώρα μας περιφέρεται με απλωμένο το χέρι, ζητώντας από τους εταίρους μας τον οβολό τους;

Η εικόνα δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αφού αυτά που ζητάμε και μας δίνουν (;) δεν είναι ελεημοσύνη αλλά δανεικά.

Δανεικά και, σε μεγάλο μέρος τους, αγύριστα.

Εδώ, και δυστυχώς όχι μόνο εδώ, οι απόψεις διίστανται, αφού υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν ότι τα δανεικά που έχουμε πάρει τα έχουμε επιστρέψει και με το παραπάνω.

Χρησιμοποιούν μάλιστα το επιχείρημα πως, αν ήταν να χάσει τα λεφτά του, κανείς δεν θα μας δάνειζε και ξεχνούν ίσως πως αυτό ακριβώς συμβαίνει. Κανείς πλέον δεν μας δανείζει. Αυτοί που συμφώνησαν να το κάνουν θέλουν πάση θυσία να εξασφαλίσουν ότι δεν θα βαρέσουμε κανόνι.

Και πάλι όμως οι απόψεις διίστανται κι έτσι είμαστε μπερδεμένοι κι εμείς που προσπαθούμε να παρακολουθήσουμε από κάπως κοντά τις καταστάσεις, πόσο μάλλον εκείνοι για τους οποίους πέρα βρέχει.

Μια παρένθεση εδώ που δείχνει ότι διχασμένοι (εξακολουθούμε να) είμαστε και σε άλλα ζητήματα, πέραν των οικονομικών.

Η επιστημονική κοινότητα δεν έχει καταλήξει αν πρέπει να γράφουμε πόσο μάλλον με όμικρον ή πόσω μάλλον με ωμέγα.

Ευτυχώς που εμείς είμαστε του προφορικού λόγου και δεν αντιμετωπίζουμε τέτοια προβλήματα.

Ξαναγυρίζουμε στις διιστάμενες απόψεις περί δανεικών.

Τα θέλουμε; Είναι χρήσιμα για τη χώρα; Για τους πολίτης της; Για ποιους ακριβώς;

Από τη μια μεριά βλέπουμε την κυβέρνηση (τις κυβερνήσεις, δηλαδή) να κάνουν συνεχείς υποχωρήσεις στις παράλογες απαιτήσεις των Τροϊκανών, προκειμένου να εξασφαλιστεί η δόση του δανείου, διότι, λένε, χωρίς αυτήν δεν θα έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις.

Από την άλλη βλέπουμε την αντιπολίτευση (τις αντιπολιτεύσεις, δηλαδή) να ισχυρίζονται πως αυτά είναι θεατρινισμοί και ψεύτικοι εκβιασμοί και πως τα δανεικά δεν τα έχουμε ανάγκη, αφού θα πάνε ή στους τόκους ή στις τράπεζες.

Το άλλο πουλάκι:

Υπάρχει διαφορά;

Αν μη έχοντας αυτά τα λεφτά, αναγκαστούμε να δώσουμε σε τόκους ή στις τράπεζες εκείνα που προορίζονται για μισθούς και συντάξεις, τότε βρισκόμαστε στον ίδιο παρονομαστή.

Εκτός κι αν πούμε «δεν πληρώνουμε», αρνηθούμε δηλαδή τις υποχρεώσεις μας σε τρίτους, οπότε κρατάμε τα λεφτά μας και τα κάνουμε ό,τι γουστάρουμε.

Αυτό όμως το «δεν πληρώνουμε» το λένε πλέον ελάχιστοι στην αντιπολίτευση (που βρίσκονται στην αντιπολίτευση), αφήστε που όλοι δέχονται ότι χωρίς τα δανεικά θα είμαστε εθνικά υπερήφανοι, πλην άφραγκοι.

Μέχρι, τουλάχιστον, να μπορέσουμε να επανορθώσουμε την οικονομία μας (αν ήταν ποτέ ορθή) και να σταθούμε στα δικά μας πόδια, ώστε να ζούμε με αυτά που παράγουμε και να μην έχουμε ανάγκη κανέναν… δεν το λέω.

Διίστανται, λοιπόν, οι απόψεις και το ζήτημα είναι αν υπάρχει μια λύση που θα μπορούσε να τις συμβιβάσει, ώστε και περισσότερο ομόψυχοι να είμαστε σ’ αυτές τις κρίσιμες μέρες και τα αποτελέσματα του αγώνα που δίνουμε να είναι προς όφελος των περισσοτέρων και κυρίως των πλέον αδυνάτων.

Για τους αδύνατους (υποτίθεται πως) ενδιαφέρεται περισσότερο η Αριστερά, αφού η Δεξιά (υποτίθεται πως) τους αφήνει στη μοίρα τους και νοιάζεται μόνο για τα συμφέροντα των λίγων.

Από την Αριστερά επομένως θα περίμενε κανείς μια πρωτοβουλία που θα συμβίβαζε τις απόψεις, χωρίς να θεωρεί ότι συμβιβάζεται και η ίδια, αφού το αποτέλεσμα θα ήταν μέσα στους στόχους της, δηλαδή την υπεράσπιση των αδυνάτων.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Υπάρχει τέτοια λύση;

Παραπέμπω ευθέως στο άρθρο του Παύλου Τσίμα στα ΝΕΑ της περασμένης Παρασκευής, που έχει ως τίτλο το ερώτημα «υπάρχει εναλλακτική λύση;» και κάνει μια ενδιαφέρουσα αναδρομή σε περιπτώσεις που η Αριστερά άλλων χωρών, σε περιόδους κρίσης, έβαλε πλάτη, στήριξε κυβερνήσεις εθνικής σωτηρίας και, τελικά, βγήκε κερδισμένη, ακόμη και εκλογικά.

Διαβάζω την τελευταία παράγραφο:

«Αυτή θα ήταν, λοιπόν, μια εναλλακτική αριστερή στάση, απέναντι στη στάση της “αντίστασης”: Μια Αριστερά που δέχεται να μοιραστεί τις ευθύνες και τις θυσίες σε συνθήκες εθνικής κρίσης, διεκδικώντας σε αντάλλαγμα τη δίκαιη κατανομή τους, μια τιμωρία των ενόχων της χρεοκοπίας και μια πραγματική, προοδευτική μεταρρύθμιση του σάπιου πολιτικού και οικονομικού μοντέλου που χρεοκόπησε. Και ο καθένας μπορεί να ζυγίσει: Θα ήταν περισσότερο ή λιγότερο αριστερή;»

Εμείς έχουμε την απάντηση. Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο!

Θα ήταν μια αριστερή στάση, διότι, τόσα που έχουμε περάσει, αυτό που τουλάχιστον μάθαμε είναι πως, τελικά, δεν είσαι ό,τι δηλώσεις, αλλά ό,τι δείχνεις με την καθημερινή πρακτική σου.

Από λόγια και ταμπέλες…

Διχασμένοι!

121029 ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Τα χρόνια της αθωότητας!

Τέτοιες μέρες πριν από τρία μόλις χρόνια….

Τότε σχολιάζαμε την ομιλία που είχε εκφωνήσει στη Θεσσαλονίκη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με αφορμή τον εορτασμό για τα 97 χρόνια από την απελευθέρωση της πόλης.

Σας θυμίζω ότι ήταν μια ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη ομιλία, που, αν τη δούμε όμως μετά από όσα ακολούθησαν, μας φαίνεται τουλάχιστον αφελής.

Μας φαίνεται είπα, δεν ήταν όμως καθόλου τέτοια.

Το νόημα της ομιλίας περιστρέφονταν γύρω από το δικό μας ΟΧΙ, το όχι της δικής μας γενιάς, και το καθήκον μας απέναντι στην ιστορία αλλά και τα παιδιά μας.

Ο Κάρολος Παπούλιας επεσήμανε τότε πως η γενιά του ’40, όπως και όλες οι προηγούμενες, μας παρέδωσε μια Ελλάδα μεγαλύτερη από εκείνη που παρέλαβε.

Για ποιο λόγο, αναρωτήθηκε, εμείς θα παραδώσουμε στα παιδιά μας μια χώρα πιο μικρή;

Στο σημείο αυτό βρίσκεται το ενδιαφέρον. Διότι, εκείνο που είχε στο νου του ο Πρόεδρος δεν έχει καμιά σχέση με ό,τι σκεφτόμαστε σήμερα, μιλώντας για μια Ελλάδα πιο μικρή.

Εκείνος μίλησε για μια πατρίδα μικρότερη, εννοώντας μια χώρα με λιγότερα δάση, λιγότερα νερά, λιγότερες παραλίες, λιγότερο καθαρό αέρα…

Τόνισε μάλιστα πως το νόημα του σύγχρονου πατριωτισμού θα ήταν να αγωνιστούμε για μια Ελλάδα καλύτερη από εκείνη που παραλάβαμε. Καλύτερη με όρους περιβαλλοντικούς!

Ήταν εκτός τόπου και χρόνου ο Πρόεδρος;

Θα μου πείτε και ποιος δεν ήταν τότε, όμως άλλο να είσαι επικεφαλής μιας χώρας κι άλλο να είσαι πουλάκι που σχολιάζεις όσα βλέπεις και ακούς τριγύρω σου.

Σήμερα, τρία χρόνια μετά, τρία δύσκολα και τραγικά χρόνια, η έννοια της μικρότερης Ελλάδας που θα παραδώσουμε στους επόμενους δεν έχει να κάνει με το καλύτερο περιβάλλον.

Το άλλο πουλάκι:

Γιατί όμως;

Γιατί το περιβάλλον να θεωρείται πολυτέλεια, περίπου σαν τις ιδιοτροπίες που αποκτούν οι νεόπλουτοι, και να στρέφουμε σ’ αυτό την προσοχή μας μόνο όταν έχουμε λύσει όλα τα άλλα μας προβλήματα;

Ξέρω τι σκέφτεστε. Όταν ο άλλος δεν έχει να ζεστάνει το παιδί του, θα σκεφτεί το δάσος που κινδυνεύει από την αυθαίρετη υλοτόμηση;

Έχω μια απάντηση που ίσως σας προβληματίσει λίγο.

Δυστυχώς, εκείνος που δεν έχει να ζεστάνει το παιδί του δεν μπορεί ούτε στο δάσος να πάει για να κόψει, αυθαίρετα, ξύλα. Αυτό το κάνουν όσοι έχουν (ακόμη) τον τρόπο τους, έχουν και τα τζάκια τους που τα μετέτρεψαν σε ενεργειακά ή, το πιο συχνό, διάφοροι «έμποροι» ξύλου που απευθύνονταν όμως πάλι σε αυτούς.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως σε όσα έλεγε ο Πρόεδρος, τέτοιες μέρες πριν από τρία χρόνια, για να μην τον αδικήσουμε τον άνθρωπο.

Εκτός από τη διάσταση του πατριωτισμού όπου αναφέραμε σε σχέση με το περιβάλλον, έδωσε και μιαν άλλη διάσταση.

Είπε πως ο πατριωτισμός απέχει πολύ από το να νοιαζόμαστε μόνο για τον εαυτούλη μας και την οικογένειά μας και τότε το είχαμε σημειώσει αυτό με μεγάλο ενθουσιασμό, αφού κι εμείς το φωνάζουμε από τη στήλη αυτή χρόνια τώρα.

«Πατριωτισμός σημαίνει να δείχνουμε έμπρακτα το ενδιαφέρον μας για τα πιο αδύναμα μέλη της κοινωνίας μας, τους κατατρεγμένους, τους μετανάστες, τους οικονομικά ανίσχυρους…

Και μάλιστα σε καιρούς που η κρίση χτυπάει την πόρτα όλων».

Να, λοιπόν, που είχε σκάσει μύτη και η κρίση, όμως κανείς τότε δεν φανταζόταν τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τον καθένα μας.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι θα λέγαμε σήμερα;

Ίσως ακούγεται τολμηρό, όμως πιστεύουμε ότι πατριωτικό θα ήταν σήμερα το να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας, την αξιοπρέπειά μας, ακόμη θα έλεγα και την αισθητική μας.

Τολμηρό είπα; Μπορεί απαιτητικό. Ποιος είπε όμως ότι ο πατριωτισμός δεν είναι απαιτητικός; Ποιος είπε ότι μας οδηγεί πάντοτε από εύκολους δρόμους και βατά μονοπάτια;

Πατριωτικό θα ήταν ακόμη να αναλογιστούμε ο καθένας τις ευθύνες του. Τα λάθη που έχουμε κάνει και οδηγηθήκαμε εδώ που βρισκόμαστε. Να δούμε όχι μόνο ποιος μας έφταιξε αλλά πού φταίξαμε κι εμείς και να προσπαθήσουμε να διορθώσουμε ό,τι διορθώνεται, πρώτα από τη δική μας νοοτροπία και συμπεριφορά.

Το άλλο είναι το εύκολο. Στήνεσαι έξω από μια εκκλησία, πίσω από ένα άγαλμα, απέναντι από μια εξέδρα και γιουχάρεις όσους προσέρχονται, όχι για να τιμηθούν οι ίδιοι, αλλά για να τιμήσουν τους νεκρούς και τους αγώνες τους.

Ξέρω τι θα μου πείτε. Οι νεκροί δεν τιμώνται με στεφάνια αλλά με τη συνέχιση των αγώνων τους.

Ε, αυτό σας λέω κι εγώ. Πώς είναι δυνατόν να τιμάμε εκείνους που στάθηκαν αξιοπρεπείς και ψύχραιμοι ακόμη και μπροστά στο θάνατο, με βρισιές και γιουχαΐσματα, εμείς που χάσαμε ένα επίπεδο ζωής, που, στο κάτω κάτω δεν μας ανήκε, αφού ποτέ δεν το κερδίσαμε με τον ιδρώτα μας;

Κάποιος άλλος τρόπος θα υπάρχει.

Ζήτω το Όχι!

121026 ΕΝΩΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Άρχισαν τα όργανα.

«Ενώνουμε τη Δράμα» ονομάζεται η νεοϊδρυθείσα παράταξη του Χριστόδουλου Μαμσάκου που παρουσιάστηκε στο Ωδείο την περασμένη Κυριακή. Βέβαια, για κάποιους το όνομα είναι… μισό, κατά τη γνώμη τους, το πλήρες θα ήταν «Ενώνουμε τη Δράμα και χωρίζουμε την παράταξη».

Τι ακριβώς συμβαίνει στο χώρο της δεξιάς, στα δημοτικά μας πράγματα; Το πρώτο που μπορούμε να παρατηρήσουμε είναι πως δεν επιθυμεί πλέον να εμφανίζεται ως δεξιά, αλλά ως ένας πολιτικός χώρος πέρα από κόμματα.

Αυτό είναι λογικό και κατανοητό, όπως επίσης και ένας πολύ έξυπνος πολιτικός ελιγμός.

Όταν τα κόμματα ήταν παντοδύναμα, έτρεχαν όλοι να αποσπάσουν τις ευλογίες τους, πριν ξεκινήσουν τον αγώνα της… ανεξάρτητης τοπικής αυτοδιοίκησης.

Τώρα που ο πολίτης βλέπει κόμμα και αλλάζει πεζοδρόμιο, έγιναν όλοι υπερκομματικοί και πιστεύουν πως το να σε στηρίζει κάποιο κόμμα είναι ό,τι χειρότερο για μια… ανεξάρτητη τοπική αυτοδιοίκηση.

Εκτός κι αν σε στηρίζουν όχι ένα αλλά τρία κόμματα. Τότε δεν είσαι κομματικός, είσαι ενωτικός, διότι πού θα πάει ή μάλλον πού θα πάνε οι ψηφοφόροι σ’ ένα από τα τρία θα σκαλώσουνε.

Ας έρθουμε όμως στην ουσία του θέματός μας.

Τι είναι αυτό που ενώνει και τι χωρίζει τον κόσμο στην δεξιά παράταξη της πόλης μας;

Να ένα σοβαρό ερώτημα στο οποίο θα κληθούν να απαντήσουν όλοι όσοι ασχολούνται με τα κοινά, τουλάχιστον όσοι ανήκουν σ’ αυτόν τον πολιτικό χώρο.

Θα επιχειρήσουμε κι εμείς μια πρώτη απάντηση, παρόλο που ποτέ δεν ήμασταν κοντά στη συγκεκριμένη παράταξη, ωστόσο πουλάκια είμαστε πατάμε, βλέπουμε, ακούμε και κελαηδάμε.

Πρώτα πρώτα ποιος είπε ότι ο κόσμος της παράταξης είναι διαιρεμένος από μόνος του; Απ’ ότι φαίνεται, εκείνοι που τον διαιρούν είναι όσοι έχουν να κερδίσουν από έναν τέτοιο διχασμό.

Το άλλο πουλάκι:

Από πολλές μεριές.

Είτε γιατί επιθυμούν να είναι αρχηγοί, είτε γιατί σκοπεύουν να εμφανιστούν κάποια στιγμή ως ενωτικοί και εγγυητές της ενότητας. Αν ο νους σας πάει σε γνωστά πολιτικά πρόσωπα της πόλης, καλά κάνει.

Κάτι άλλο που έχουμε να παρατηρήσουμε γενικώς είναι πως στην πολιτική «τρώγοντας» έρχεται η όρεξη.

Βλέπουμε ανθρώπους που (υποτίθεται ότι) δεν είχαν καμιά προσωπική φιλοδοξία, που (υποτίθεται ότι) μπήκαν στον πολιτικό στίβο επειδή τους πίεσαν αφόρητα, ενώ οι ίδιοι δεν είχαν καμιά πρόθεση για κάτι τέτοιο, τους βλέπουμε τώρα να θέλουν να είναι αρχηγοί και υποψήφιοι δήμαρχοι.

Προσέξτε, δεν είναι κακό!

Κάπως έτσι ξεκινούν όλοι. Κανείς δεν ξυπνάει ένα πρωί λέγοντας εγώ μια μέρα θα γίνω δήμαρχος.

Εκείνο που πιθανότατα να συμβαίνει είναι, αφού γνωρίσουν από κοντά τους αρχηγούς της παράταξης, να σκεφτούν «εδώ, ρε συ, έγινε δήμαρχος ο Θωμάς (τυχαίο το όνομα) γιατί όχι κι εγώ;»

Έτσι έχουμε, μέχρι στιγμής, δυο φιλοδοξίες στο χώρο της δεξιάς. Φιλοδοξίες να ενωθεί η Δράμα και να σωθεί ο τόπος, έτσι; Μην πάει το μυαλό σας σε τίποτα προσωπικές φιλοδοξίες αυτές βρίσκονται μακριά από κάθε δραμινό που ασχολείται με την πολιτική.

Όλοι τους έχουν βάλει πάνω από το προσωπικό συμφέρον εκείνο της πόλης.

Εντυπωσιακή, λοιπόν, για τα δεδομένα των καιρών, η πρώτη παρουσίαση του Χριστόδουλου Μαμσάκου, εντυπωσιακά και τα πρώτα ονόματα που ανακοίνωσε.

(Θυμίζω ότι εντύπωση δεν είναι ΜΟΝΟ η… καλή εντύπωση!)

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Έριξε και τον στίχο!

«Όπως λέει και ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, εμείς δεν ήρθαμε να διχάσουμε τον κόσμο, εμείς ήρθαμε να σμίξουμε τον κόσμο», είπε, θέλοντας έτσι να τεκμηριώσει και… βιβλιογραφικά το στόχο του να ενώσει τη Δράμα.

Παρεμπιπτόντως, ο στίχος είναι «Εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, απ’ τον κόσμο. Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο», όμως αυτά είναι λεπτομέρειες, για ψιλολόγους και φιλολόγους.

Νομίζω πως το κυριότερο σημείο του υποψήφιου δημάρχου (αυτό μένει να το δούμε) είναι εκεί που τόνισε:

«Εμείς επιλέξαμε να ενώσουμε όλες τις δυνάμεις του δήμου μας σε ένα δύσκολο αλλά ταυτόχρονα πρωτόγνωρο καθήκον. Να βαδίσουμε συνειδητά σε νέους δρόμους, να κτίσουμε νέες σκέψεις, να ορίσουμε νέους κανόνες συλλογικής προσπάθειας, να προβάλλουμε τέλος ένα τελείως διαφορετικό μοντέλο τοπικής εξουσίας, μακριά από το “εγώ”, αλλά κοντά στο “εμείς”».

Δεν ήμασταν εκεί για να γνωρίσουμε σίγουρα, φανταζόμαστε όμως ότι στο σημείο αυτό, μετά και την Μακρυγιάννειο αναφορά, θα έπεσε το ισχυρότερο χειροκρότημα της εκδήλωσης.

Αν επιμένετε να το διαπιστώσετε, μπορούμε εύκολα να το μάθουμε.

Ένα τηλεφώνημα στον Ανέστη Τερζή και θα μας τα πει όλα από πρώτο χέρι, αφού τα παρακολούθησε από την πρώτη σειρά, από εκεί όπου καθόταν και πολλοί από τους υποψήφιους που παρουσίασε ο Μαμσάκος.

Λέτε να είδε φως και να μπήκε;

Τελειώνω με μια απαραίτητη σημείωση:

Μιλώντας συνεχώς για «δεξιά παράταξη», μην πάει ο νους σας πως απέναντι βρίσκεται καμιά, ας πούμε, αριστερή!

Μη τρελαθούμε κιόλας!

Ενώνουμε όσα μας χωρίζουν!