121109 ΑΝΩΔΥΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Λέγαμε για κάποιες αλλαγές…

Κουβεντιάζοντας με φίλους, κάποιος παρατήρησε πως οι πολιτικοί μας «δεν έχουν καταλάβει τίποτα» και εξακολουθούν να συμπεριφέρονται όπως τον προ κρίσης καιρό.

Οι άλλοι της παρέας συμφώνησαν, όμως κάποιος επεσήμανε:

Γιατί, μήπως έχουμε καταλάβει τίποτε εμείς και ζητάμε να καταλάβουν οι πολιτικοί μας;

Δεν εννοώ, είπε, αυτά που υποχρεωθήκαμε να καταλάβουμε, λόγω περικοπών στους μισθούς και τις συντάξεις ή λόγω βίαιων αλλαγών στο σύστημα υγείας.

Αυτά, στο κάτω κάτω, δεν αγγίζουν υπουργούς και βουλευτές, τουλάχιστον στο βαθμό που αγγίζουν τον μέσο πολίτη. Γιατί, λοιπόν ζητάμε από τους πολιτικούς μας να κάνουν κάτι που εμείς δεν κάνουμε;

Το θέμα σήκωνε συζήτηση κι έτσι, με την κουβέντα, έγινε περισσότερο κατανοητό τι εννοούσε ο φίλος.

Τα παραδείγματα πάντοτε βοηθούν σε τέτοιες περιπτώσεις.

Την ώρα που τα δελτία ειδήσεων είναι γεμάτα από θέματα σχετικά με την κρίση την οικονομική κατάσταση της χώρας, τις συζητήσεις για το νέο μνημόνιο, τις θέσεις κομμάτων και βουλευτών κ.λπ., υπάρχει, εξακολουθεί και υπάρχει, ένα δελτίο που «αλλού βόσκει».

Το δελτίο αυτό αυτοαποκαλείται «νεανικό» και οι μετρήσεις δείχνουν ότι πράγματι το παρακολουθούν νέοι άνθρωποι, όχι όμως μόνο. Αυτές τις μέρες κύρια θέματά του είναι… οι πρεμιέρες καλλιτεχνών (τρόπος του λέγειν) στα μαγαζιά που θα εμφανίζονται την χειμερινή σαιζόν που ξεκινά.

Αναλυτικά ρεπορτάζ από τις «μεγάλες πίστες», συνεντεύξεις με τραγουδιστές, σχόλια, ανταποκρίσεις, λες και παρουσιάζουν κάτι που ενδιαφέρει, που «καίει» θα λέγαμε, τον κοσμάκη.

Ή μήπως, τον «καίει» πράγματι;

Ξέρω, υπάρχει –πάντοτε υπάρχει- η εύκολη δικαιολογία:

Τα υπόλοιπα δελτία σου μαυρίζουν την καρδιά, θέλεις κάτι να ξεφύγεις, να χαλαρώσεις, να μη σκέφτεσαι…

Αυτό ακριβώς όμως επεσήμανε και ο φίλος. Αν δεν σκεφτείς τώρα, τι λάθος έγινε, τι πήγε στραβά, πού βρίσκεται η ευθύνη του καθενός, πότε θα το κάνεις;

Το άλλο πουλάκι:

Δεν χρειάζεται να σκεφτείς!

Το κάνουν άλλοι για σένα. Οι οποίοι σου χαϊδεύουν τα αφτιά λέγοντας πως για όλα φταίει πάντα κάποιος τρίτος. Οι πολιτικοί που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν, οι ξένοι που θέλουν το κακό μας, η πλουτοκρατία, η «μαντάμ Μέρκελ» προσωπικά…

Εμείς, που ποτέ δεν απαιτήσαμε λίγη ποιότητα στη ζωή μας, δεν φταίμε σε τίποτα. Έτσι είναι όμως. Όταν δεν είσαι απαιτητικός από το πρόγραμμα που παρακολουθείς στην τηλεόραση –με το τηλεχειριστήριο στο χέρι- θα είσαι από τον πολιτικό που ψήφισες;

Τη στιγμή που ζουν και βασιλεύουν στην ελληνική τηλεόραση κάθε είδους «σκουπίδια», κάθε είδους «νούμερα», και κάνουν μάλιστα υψηλές τηλεθεάσεις, για ποιο λόγο μας φταίνε οι άλλοι;

Προλαβαίνω το επιχείρημα: Αυτά έχει η τηλεόραση αυτά βλέπουμε.

Μέγα λάθος. Το κρατικό κανάλι εξασφάλισε και μεταδίδει αξιοπρεπέστατες σειρές του BBC, όπου αν μη τι άλλο, βλέπεις την υποκριτική τέχνη στα καλύτερά της.

Οι σειρές «πατώνουν». Αντιθέτως, τα τούρκικα «σαπούνια», τα πουλάνε ακόμη και στα περίπτερα σε DVD, μη τυχόν και χάσουμε κανένα επεισόδιο και δεν καταλάβουμε την εξέλιξη της υπόθεσης.

Που, ένα λεπτό να παρακολουθήσεις, καταλαβαίνεις τι θα συμβεί στο τέλος!

Α, και μια σημείωση. Επειδή ακόμα και τώρα εξακολουθούν κάποιοι να μιλούν περιφρονητικά για τα «αμερικανάκια» και την «υποκουλτούρα» τους, σας πληροφορώ ότι ο «Πύργος του Ντάουτον» σπάει ρεκόρ τηλεθέασης στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εύκολα, πρόχειρα, γρήγορα!

Να μια από τις αιτίες που μας οδήγησαν εδώ. Χωρίς καμιά προσπάθεια, χωρίς καν να προβληματιστούμε, χωρίς να μπούμε στον κόπο να διακρίνουμε και να επιλέξουμε κάτι ποιοτικά ανώτερο.

Έτσι θέλαμε (θέλουμε) να ζούμε. Λες και ο κόσμος ήταν (είναι) προορισμένος να μας υπηρετεί, χωρίς εμείς να ιδρώσουμε, χωρίς να στενοχωρηθούμε, χωρίς να προσφέρουμε με τη σειρά μας κάτι στην κοινωνία, πέρα από το μεγαλείο της ύπαρξης μας.

Να πλουτίσουμε εύκολα, πρόχειρα, γρήγορα. Να σπουδάσουμε εύκολα, πρόχειρα, γρήγορα. Να φάμε, να οδηγήσουμε, να κάνουμε διακοπές, να εργαστούμε, να ψωνίσουμε, να διασκεδάσουμε, εύκολα, πρόχειρα, γρήγορα.

Να ερωτευθούμε εύκολα, πρόχειρα, γρήγορα…

Χωρίς να κοπιάσουμε, χωρίς να ιδρώσουμε, χωρίς να πονέσουμε, χωρίς να ματώσουμε, χωρίς να δώσουμε τίποτε από τον εαυτό μας, χωρίς να ρισκάρουμε κάτι δικό μας, χωρίς να νιώσουμε ποτέ το αίσθημα της αποτυχίας, της απογοήτευσης, της ματαίωσης…

Αυτό όμως δεν είναι αληθινή ζωή, είναι σαπουνόπερα στην οποία ούτε καν πρωταγωνιστείς. Την παρακολουθείς στην οθόνη.

Κι όμως, η κρίση ας γινόταν τουλάχιστον μια ευκαιρία να τα ξανασκεφτούμε όλα αυτά κι όχι να συνεχίζουμε στο ίδιο βιολί και να περιμένουμε από τους άλλους να αλλάξουν, μπας και βρεθεί ένας μαγικός τρόπος, ένας από μηχανής θεός, όπως συμβαίνει στις ταινίες, και ξαναγίνουν όλα όπως ήταν πριν.

Δυστυχώς, φαίνεται να χάνουμε κι αυτή την ευκαιρία!

Οι δικές μας ζωές των άλλων!

121108 ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Τεχνοφασισμός!

Μην το ψάχνετε, η λέξη δεν υπάρχει στα λεξικά, ούτε καν στο «λεξικό των –ισμών» του Αντώνη Διαμαντίδη (όχι του «Νταλαγκά», του άλλου).

Ας το θεωρήσουμε μια ακόμη συμβολή του ΣΥΡΙΖΑ, στον γλωσσικό, αυτή φορά, πλούτο της χώρας μας.

Θα σας εξηγήσω και θα καταλάβετε.

Όπως λέγαμε χθες, σε πολλά πανεπιστήμια της χώρας έχει ολοκληρωθεί η εκλογή των Συμβουλίων Διοίκησης, τα μέλη των οποίων προκύπτουν μετά από καθολική ψηφοφορία των μελών του διδακτικού προσωπικού κάθε πανεπιστημίου.

Το όργανο αυτό, το Συμβούλιο Διοίκησης, προβλέπεται από τον νέο νόμο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και η αντίσταση στην εκλογή του θεωρείται αντίσταση στον νόμο, τον οποίο, θυμίζω, έχει ψηφίσει η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού κοινοβουλίου.

Όχι του σημερινού κακού, μνημονιακού, ενός προηγούμενου κοινοβουλίου.

Βεβαίως, μπορεί να υποστηρίξει κανείς ότι οι νόμοι θα πρέπει να βρίσκονται σε αρμονία με το λαϊκό αίσθημα, ακόμη κι αν είναι νόμοι ο που ψηφίζονται από δημοκρατικά εκλεγμένα κοινοβούλια.

Ας το δεχτούμε. Πώς φαίνεται όμως αν ένας νόμος βρίσκεται σε αρμονία ή σε αντίθεση με το λαϊκό αίσθημα; Ποιοι και πόσοι είναι αυτοί που εκφράζουν το αίσθημα αυτό;  Με ποιον τρόπο το κάνουν; Να κάποια ερωτήματα στα οποία αξίζει να σταθούμε.

Διότι, αν το λαϊκό αίσθημα το εκφράζουμε ΕΜΕΙΣ, γενικώς και αορίστως, και αν εμείς είμαστε εκείνοι που αντιδρούν, που φωνάζουν, που κάνουν φασαρία, μπορεί να δώσουμε (ακόμα και στους εαυτούς μας) την εντύπωση ότι είμαστε οι περισσότεροι και (άρα) έχουμε δίκιο.

Για παράδειγμα, οι αρνητές του νόμου για τα πανεπιστήμια υποστήριζαν (και υποστηρίζουν) πως είναι οι περισσότεροι, τη στιγμή που η ΠΟΣΔΕΠ, το επίσημο συλλογικό όργανο των μελών ΔΕΠ, είχε εκφραστεί επισήμως θετικά υπέρ του νόμου.

Αυτό βεβαίως θα φαινόταν καθαρότερα και με τη διεξαγωγή εκλογών, τις οποίες οι αρνητές του νόμου θεωρούσαν «δούρειο ίππο» για την επιβολή του νόμου, και έτσι, το καλύτερο που είχαν να κάνουν ήταν να τις εμποδίσουν.

Το άλλο πουλάκι:

Έτσι ερχόμαστε στον «τεχνοφασισμό».

Διότι πολλά πανεπιστήμια της χώρας, αφού είδαν και αποείδαν, αποφάσισαν να κάνουν εκλογές με… ηλεκτρονική ψηφοφορία.

Τι είδαν και αποείδαν; Εκφοβισμούς, τραμπουκισμούς, προπηλακισμούς, αρπαγές κάλπης, διακοπή εκλογικής διαδικασίας και ό,τι άλλο μπορεί να θέσει σε εφαρμογή το αίσθημα περί δημοκρατίας ορισμένων φοιτητών.

Τι έγινε λοιπόν, στην ηλεκτρονική ψηφοφορία;

Το είπαμε χθες. Οι πανεπιστημιακοί ψήφισαν στη συντριπτική τους πλεινότητα και εξέλεξαν τους εκπροσώπους τους στα Συμβούλια Διοίκησης.

Για προσέξτε όμως και την ακόλουθη ανακοίνωση:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ συμφωνεί και υποστηρίζει τις συλλογικότητες των πανεπιστημίων που αντιστέκονται στην εφαρμογή αυτού του νόμου και δηλώνει απερίφραστα ότι καμιά νομιμοποίηση στην άσκηση διοίκησης δεν μπορεί και δεν πρέπει να δοθεί στα Συμβούλια Ιδρύματος που θα προκύψουν από το σύστημα ηλεκτρονικής ψηφοφορίας».

Γιατί; Για ποιον λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ δηλώνει ότι δεν θεωρεί νομίμως εκλεγμένους τους εκπροσώπους των πανεπιστημιακών;

Θα το δούμε στη συνέχεια, ας διαβάσουμε όμως πρώτα μια είδηση από τον τύπο:

«Σε εξέλιξη βρίσκεται κινητοποίηση φοιτητών του Πανεπιστημίου Αιγαίου, στο οποίο είχε προγραμματιστεί διεξαγωγή εκλογών για το Συμβούλιο Διοίκησης με το σύστημα ηλεκτρονικής ψηφοφορίας.

Όπως καταγγέλλει ο πρόεδρος τη ΠΟΣΔΕΠ Νίκος Σταυρακάκης, σήμερα το πρωί [2/11] φοιτητές από το Τμήμα Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου πήγαν στο κτίριο του κεντρικού υπολογιστή, παραβίασαν όλες τις πόρτες που οδηγούν στον server και την τελευταία στιγμή τους σταμάτησε ο αρμόδιος υπάλληλος, ο οποίος, στη συνέχεια, υποχρεώθηκε να κατεβάσει τον διακόπτη του ρεύματος που τροφοδοτεί τον κεντρικό υπολογιστή του Ιδρύματος».

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Καταλάβατε;

Για όσους δεν κατάλαβαν διαβάζω τώρα παρακάτω από την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ο οποίος… «εκφράζει την ανησυχία του για τους κινδύνους που εγκυμονεί μια τέτοια εξέλιξη, γιατί αύριο, ο τεχνοφασισμός (νάτος, επιτέλους) με τον οποίο πειραματίζονται μέσω ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στα Πανεπιστήμια-ΤΕΙ σήμερα, μπορεί να επεκταθεί σε κάθε δημοκρατική εκλογή εκπροσώπων για τη διοίκηση της χώρας».

Τεχνοφασισμός, λοιπόν, η ψηφοφορία με ηλεκτρονικό τρόπο, υποθέτω επειδή κάποιοι τεχνοφασίστες μπορούν να μπουν δια της βίας στον server και να αλλοιώσουν τα αποτελέσματα ή απλώς να κατεβάσουν τον γενικό και να ματαιωθεί η ψηφοφορία.

Ή μήπως δεν κατάλαβα καλά το πνεύμα της ανακοίνωσης και κάνω λάθος;

Εσείς τι συμπέρασμα βγάζετε;

Σας παραπέμπω πάντως να δείτε πάρα πολλές ανακοινώσεις πανεπιστημιακών οι οποίες μιλούν για το αδιανόητο της εκχώρησης του εκλογικού τους δικαιώματος.

Αδιανόητο, όχι όμως για όλους.

Εγώ, για την ιστορία, θυμίζω δημοσίευμα στις 8 Οκτωβρίου, που μιλούσε για ηλεκτρονική ψηφοφορία σε κάποια άλλη δημοκρατική εκλογή εκπροσώπων για τη διοίκηση της χώρας την οποία θεωρούσε «κλειδί για ειρηνικές εκλογές».

Πού; Στη Βενεζουέλα του συντρόφου ( ή μήπως του «τεχνοφασίστα»;) Τσάβες!

Και γλωσσοπλάστες!

121107 ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Ελληνικό Πανεπιστήμιο!

Όσοι έχουν μια εμπειρία από αυτό, τα τελευταία (πολλά) χρόνια, έστω και με έμμεσο τρόπο, δηλαδή από τη φοίτηση των παιδιών τους ή άλλων προσώπων που τους μεταφέρουν την εικόνα, θα καταλάβουν για ποιο πράγμα μιλάμε.

Το τελευταίο διάστημα συνέβησαν κάποια γεγονότα που αξίζει να τα δούμε και να βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του.

Το πρώτο είναι οι εκλογές για τα συμβούλια στα ΑΕΙ, εκλογές που σε κάποια ιδρύματα έγιναν και με ηλεκτρονική ψηφοφορία.

Τα ποσοστά συμμετοχής εκεί ήταν από 75% μέχρι και 98%, γεγονός που δείχνει ότι όσα ακούγονταν για «μαζική αντίδραση» των πανεπιστημιακών στο νόμο Διαμαντοπούλου και για «κατάργησή του στην πράξη» ήταν λόγια μειοψηφιών, δυναμικών μεν, μειοψηφιών δε.

Επιπλέον, δείχνει πως όσα ακούγαμε και μαθαίναμε για άσκηση βίας, για κλίμα τρομοκρατίας, για προπηλακισμούς προς όσους τολμούσαν να αψηφήσουν τις δυναμικές αυτές μειοψηφίες είχαν μια βάση αλήθειας.

Ας ακούσουμε όμως κάποιους από τους ίδιους τους πανεπιστημιακούς να μιλούν.

Θα σας διαβάσω αποσπάσματα από δύο κείμενα που είδαν το φως της δημοσιότητας και περιέχουν αντιφατικά μηνύματα, γι’ αυτό και τα θεωρώ ενδιαφέροντα.

Θα αρχίσω με το απαισιόδοξο.

Πρόκειται για μια επιστολή της αναπληρώτριας καθηγήτριας Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κ. Μαρίας Ευθυμίου, επιστολή που συνοδεύει την παραίτησή της από τον Σύλλογο Μελών ΔΕΠ της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών.

Διαβάζω:

Η αίσθησή μου είναι ότι είμαστε –από πολλού- ένας «κακός σύλλογος» που έχει περιχαρακώσει τους στόχους του σε ό,τι πάγιο διέλυσε την χώρα μας κατά την τελευταία τριακονταετία: ασταμάτητες απεργίες και αγωνιστικές κινητοποιήσεις «μονίμως αγανακτισμένων» και «αγωνιζόμενων πολιτών», που εκβίαζαν ένα εκβιάσιμο κράτος, προκειμένου να επιτύχουν επιπλέον παροχές και προνόμια…

Το άλλο πουλάκι:

Αυτά ακούγονται λίγο γενικόλογα.

Ακούστε όμως παρακάτω:

Η εύρυθμη λειτουργία, η πληρότητα και απαιτητικότητα των μαθημάτων, η επαρκής εκπαίδευση των φοιτητών, η σοβαρότητα της δουλειάς τους και της δουλειάς μας, η αξιοπρέπεια της εργασίας μας δεν έχουν απασχολήσει ποτέ το σύλλογο.

Ποτέ δηλαδή, μας λέει η καθηγήτρια, ο Σύλλογος δεν αντέδρασε για… «την κατάχρηση δικαιωμάτων εκ μέρους μερίδας φοιτητών, για τη βία ενάντια σε καθηγητές και όργανα διοίκησης, για καταλήψεις και χρήσεις χώρων της Σχολής από “φοιτητικές παρατάξεις” […] για καταστροφές και βανδαλισμούς που έχουν γίνει κανονικότητα, για την καθημερινή έκθεση φοιτητών και διδασκόντων στο κοινό έγκλημα, για…»

Λέει κι άλλα πολλά που δεν έχουμε χρόνο να τα δούμε όλα, ας σημειώσουμε μόνο την παρομοίωση της σχολής με «ένα είδος πανεπιστημιακής Ζακύνθου στην οποία μοιράζονται πιστοποιητικά τυφλότητας και όχι πτυχία βαθιάς γνώσης και ουσιαστικής επιστημονικής μάθησης».

Ελάτε όμως να πάμε και στην άλλη πλευρά. Εδώ θα συναντήσουμε ένα άρθρο της αναπληρώτριας καθηγήτριας Φιλοσοφίας, στο ίδιο Πανεπιστήμιο, κ. Βάσω Κιντή, η οποία κάνει λόγο για μια ευχάριστη έκπληξη.

Βλέπει γεμάτα με φοιτητές τα αμφιθέατρα, όχι μόνο στις δικές της παραδόσεις, τη στιγμή που σε άλλες εποχές, ενώ ξεκινούσαν έτσι στην αρχή του εξαμήνου, κατέληγαν με ο 1/5 περίπου των φοιτητών να παρακολουθούν.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Τι άλλαξε, άραγε;

Η καθηγήτρια δίνει τη δική της εκδοχή. Διαβάζω:

Η γενική κατάσταση στη χώρα, πριν από την κρίση ήθελε τα πανεπιστήμια οργανισμούς απονομής πτυχίων, τα οποία οι φοιτητές μπορούν να αποκτήσουν εξ αποστάσεως προσβλέποντας σε κάποιον τύπου διορισμό.

Τώρα τα πράγματα άλλαξαν. Σε ένα περιβάλλον γενικευμένης ανασφάλειας και δυσπραγίας, οι φοιτητές καταλαβαίνουν ότι δεν αρκεί το χαρτί, χρειάζεται και το περιεχόμενο. Δεν χάνουν την ανεμελιά της ηλικίας τους, αλλά δεν ξεχνούν τους κόπους τους και τα έξοδα των γονιών τους.

Αισιόδοξο μήνυμα, λοιπόν.

Βεβαίως, για να μην αφήσουμε κι εμείς λανθασμένες εντυπώσεις, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι και η δεύτερη καθηγήτρια κάνει λόγο για τις «δυνάμεις του αναχρονισμού και της καθήλωσης [που] δεν είναι παρά μια οικτρή μειοψηφία που κρατούσε σε ομηρία το πανεπιστήμιο».

Το λέει κι αυτή με αφορμή την τεράστια συμμετοχή στις εκλογές και τονίζει πως «οι πανεπιστημιακοί που ενδιαφέρονται για τη δουλειά τους, τους φοιτητές τους και το πανεπιστήμιο βάζουν τέλος στις μάχες οπισθοφυλακών».

Βεβαίως, τα σχετικά με τις εκλογές και τον τρόπο ηλεκτρονικής ψηφοφορίας θα τα πούμε αύριο, αφού σας μιλήσουμε και για τον όρο «τεχνοφασισμός».

Αυτά για ένα θέμα που ενδιαφέρει πολλούς άμεσα, έμμεσα όμως ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.

Όπως είπαμε, τα συμπεράσματα δικά σας.

Αλλάζει κάτι, ή μας φαίνεται;

121105 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΜΟ

Το ένα πουλάκι:

Ποιος νοιάζεται για τα παιδιά;

Διάβασα την Παρασκευή στα ΧΡΟΝΙΚΑ ότι δημιουργήθηκε μεγάλο θέμα στο Δήμο Κ. Νευροκοπίου, εξαιτίας της άρνησης κάποιων να δεχτούν τη συγχώνευση μικρών σχολείων σε ένα εξαθέσιο.

Ποιοι είναι αυτοί οι κάποιοι;

Δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία, αν και πιστεύω ότι αυτών τα ονόματα πρέπει να δημοσιευτούν στον τύπο κι όχι εκείνων που έχουν λεφτά σε τράπεζες του εξωτερικού.

«Οι παρακάτω κύριοι και κυρίες (ακολουθούν τα ονόματα) αρνούνται να δεχθούν τη συγχώνευση μονοθέσιων και διθέσιων σχολείων σε ένα εξαθέσιο, εν έτει 2012».

Γιατί; Για να τα βλέπει ο ιστορικός του μέλλοντος και να θαυμάζει. Για να τα βλέπουν και τα παιδιά τους μετά από μερικά χρόνια, όταν, ελπίζω, η συγχώνευση θα γίνει και οι ίδιοι δεν θα έχουν πού να κρυφτούν από τη ντροπή τους.

Έτσι είναι. Διότι, σήμερα, δεν μπορούν να πουν ότι δεν γνωρίζουν. Ας κάνουν τον κόπο να ρωτήσουν τους γονείς και τα παιδιά άλλων σχολείων, που έχουν συγχωνευτεί από πέρσι, και τώρα πηγαίνουν σε μεγάλα σχολεία.

Παρόλα τα προβλήματα που υπάρχουν με τις μετακινήσεις, δεν θα βρουν ούτε έναν μαθητή ή γονιό να τους πει ότι στο μικρό διθέσιο σχολείο ήταν καλύτερα.

Ή, μάλλον, μπορεί να βρεθούν.

Πιθανότατα κάποιοι να είναι δυσαρεστημένοι, επειδή… δεν γίνονται πια παρελάσεις στο χωριό τους.

Αυτό δεν το σκέφτηκα μόνος μου, το διάβασα και ως επιχείρημα κατά των συγχωνεύσεων στο Νευροκόπι.

Θέλετε να σας μεταφέρω μια εικόνα για το τι σημαίνει «παρέλαση» στο χωριό;

Πιθανότατα πολλοί από εσάς έχετε πείρα, θα το πω όμως για τους υπόλοιπους που είτε το έχουν ξεχάσει, είτε δεν το γνώρισαν ποτέ.

Το άλλο πουλάκι:

Άσε, θα το περιγράψω εγώ.

Από το πρωί της εθνικής επετείου, οι δάσκαλοι, ένας ή δύο, πηγαίνουν με τα παιδιά, καμιά εικοσαριά μαθητούδια, στην εκκλησία.

Πολύ αργότερα, όταν αρχίζει η Δοξολογία, φτάνουν και οι «Αρχές του τόπου» με τα καλά τους και λαμβάνουν θέσεις μπροστά μπροστά σαν να ήταν τιμώμενα πρόσωπα οι ίδιοι.

Μετά την Απόλυση, θα γίνει η «παρέλαση». Από τη μια οι «επίσημοι» και από την άλλη ο λαός, ενώ οι μαθητές «παρελαύνουν», με τον σημαιοφόρο και τους παραστάτες μπροστά, που είναι συνήθως παιδιά από δυο τρεις τάξεις, που θεωρούνται, ελλείψει άλλων, αριστούχοι.

Στη συνέχεια, θα συγκεντρωθούν όλοι γύρω από το μνημείο και εκεί οι Αρχές θα καταθέσουν στεφάνι.

Αν δεν το έχει κάνει στην εκκλησία, εκεί θα εκφωνήσει και τον πανηγυρικό της ημέρας ο δάσκαλος του σχολείου.

Συνήθως δεν παρακολουθεί κανείς. Όπως και κανείς, πλην των γονιών του κάθε παιδιού, δεν ακούει τα παιδάκια που απαγγέλλουν ποιήματα, τη στιγμή που έχει ήδη αρχίσει η «δεξίωση».

«Δεξίωση» σημαίνει ένα τραπέζι με κεράσματα, λουκούμια, συνήθως, και ξηρούς καρπούς, με άφθονο όμως κονιάκ και ουίσκι.

Τα πιατάκια και τα μπουκάλια αδειάζουν σε χρόνο ρεκόρ, πριν καν τελειώσει ο τελευταίος μαθητής την απαγγελία του.

Όλοι εύχονται στις Αρχές «και του χρόνου» και φεύγουν τρέχοντας για να πάνε με τα αυτοκίνητα τους στην κοντινή πόλη ή στο κεφαλοχώρι της περιοχής, για να δουν την μεγάλη παρέλαση, μια από τα ίδια δηλαδή, με μαθητές όμως και του Γυμνασίου, πιθανότατα και μια μπάντα και παιανίζει εμβατήρια.

Εκεί οι Αρχές είναι ανώτερες, αφού υπάρχει δήμαρχος, αντιδήμαρχοι, πρόεδρος δημοτικού συμβουλίου και τα ρέστα.

Αυτά όλα, λοιπόν, τα μεγαλεία, θα τα στερηθούν οι κάτοικοι των μικρών χωριών, όταν τα παιδιά τους θα πάνε σε ένα μεγαλύτερο σχολείο, να κάνουν τα μαθήματά τους κανονικά, όπως τα παιδάκια όλου του κόσμου.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ξέρετε πώς κάνουν μάθημα τώρα;

Το είπαμε κι άλλη φορά, όμως ας το επαναλάβουμε, γιατί μερικοί ακούν «διθέσιο» και νομίζουν ότι μιλάμε για σπορ αμάξι. Βέβαια, με τους αριθμούς των μαθητών που διάβασα στο ρεπορτάζ, τα προς συγχώνευση σχολεία θα πρέπει να είναι μονοθέσια:

Σε μια αίθουσα υπάρχει ο δάσκαλος ή η δασκάλα και οι μαθητές τριών τάξεων.

Παίρνω την «καλή» περίπτωση, που το σχολείο είναι διθέσιο, διαφορετικά, στο μονοθέσιο» βρίσκονται οι μαθητές και των έξι τάξεων μαζί.

Οι τάξεις είναι συνήθως Α΄, Γ΄ και Δ΄ στη μια αίθουσα και Β΄, Ε΄ και ΣΤ΄ στην άλλη.

Αυτό γιατί; Διότι οι τάξεις Γ΄ και Δ΄ όπως και οι Ε΄ με την ΣΤ΄ κάνουν συνδιδασκαλία σε όλα τα μαθήματα, εκτός από τα μαθηματικά που τα διδάσκονται η κάθε τάξη χωριστά.

Σε «κύκλους»!

Δηλαδή τη μια χρονιά κάνουν τα μαθήματα των μικρών τάξεων, Γ΄ και Ε΄, και την επόμενη των «μεγάλων», Δ΄ και ΣΤ΄. Έτσι, τα παιδιά που είναι γεννημένα μια χρονιά παρακολουθούν τα μαθήματα με την πρέπουσα σειρά, εκείνα όμως της επόμενης θα διδαχθούν πρώτα τα μαθήματα της Δ΄ τάξης, μετά της Γ΄, έπειτα της ΣΤ΄ και τέλος της Ε΄.

Πώς; Σε μια αίθουσα που ο δάσκαλος θα ασχολείται μαζί τους περίπου το ένα τρίτο του κανονικού διδακτικού χρόνου, ενώ τον υπόλοιπο θα κάνει μάθημα σε άλλες τάξεις και αυτά θα κάνουν… «σιωπηρές εργασίες».

Αυτό βεβαίως είναι το μικρότερο «κακό» στα ολιγοθέσια σχολεία, ας μην επεκταθούμε όμως και σε άλλα ζητήματα.

Γι’ αυτό σας λέω. Τα ονόματα στη δημοσιότητα!

Πρόοδος!

121102 ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΕΝΟ

Το ένα πουλάκι:

Απ’ τα ψηλά στα χαμηλά;

Γίνεται μεγάλη κουβέντα το τελευταίο διάστημα για το πόσο χαμηλά πέσαμε με την κρίση που περνάει η χώρα μας.

Ακούγονται από παντού νούμερα, ποσοστά και είναι δύσκολο να βγει ένα ακριβές συμπέρασμα, με δεδομένο ότι είμαστε μανούλες στις στατιστικές, τόσο που έχουμε δώσει και το όνομά μας στη στατιστική λοβιτούρα: Γκρικ στατίστικς!

Πώς είπατε; Δεν ξέρετε τι σημαίνει λοβιτούρα;

Προέρχεται από το ρουμάνικο «lovitura» που θα πει χτύπημα, στη γλώσσα μας όμως σημαίνει απατεωνιά, ραδιουργία, παγαποντιά και όλα τα συναφή.

Για το ότι πέσαμε χαμηλά δεν χωράει κουβέντα, ούτε χρειάζονται ειδικοί μελετητές να μας το αναλύσουν με τις στατιστικές τους μετρήσεις. Χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει.

Αν και εδώ υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, όχι για το ότι επιδεινώθηκε η θέση μας, αλλά κατά πόσο «λίπος» έχουμε ακόμη να κάψουμε. Αυτό δεν γίνεται με βάση επιστημονικές μελέτες αλλά την απλή παρατήρηση, η οποία, θυμίζω χρησιμοποιείται επίσης ως επιστημονική μέθοδος.

Έλεγε, λοιπόν, ένας φίλος, παρατηρώντας πως, κάποιες μέρες, στις καφετερίες της Δράμας δεν βρίσκεις καρέκλα να καθίσεις, πως ή δεν έχουμε καταλάβει ακόμη πού βρισκόμαστε ή υπάρχει αρκετό «λίπος» για κάψιμο.

Αναρωτιόταν μάλιστα αν αυτή την εικόνα τη γνωρίζουν και οι συνομιλητές και δανειστές μας κι έτσι ακυρώνονται και οι προσπάθειες της κυβέρνησης να τους πείσει ότι ο ελληνικός λαός έχει εξαντλήσει τα όρια της αντοχής του και δεν μπορεί να δεχτεί άλλα τέτοια μέτρα.

Πού βρισκόμαστε, λοιπόν;

Διάβαζα προχθές με μελέτη που δείχνει ότι, παρ’ όλες τις περικοπές και τα μέτρα, ακόμη «παίζουμε στην Α2»!

Το άλλο πουλάκι:

Να χαρούμε ή να λυπηθούμε;

Ας σας εξηγήσω πρώτα τι σημαίνει «Α2» και μετά σκεφτόμαστε μαζί αν είναι για καλό ή για κακό αυτή η κατάταξη.

Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατατάχθηκαν σε μια αξιολογική σειρά με βάση κάποια κριτήρια που έχουν να κάνουν με τα μέτρα που συζητούνται και αποφασίζονται (;) αυτές τις μέρες.

Δηλαδή το ποιος είναι ο βασικός μισθός, πόσες ώρες εργάζονται οι μισθωτοί, σε ποια ηλικία συνταξιοδοτούνται, με τι διαδικασίες απολύονται…

Με βάση τις «επιδόσεις» τους σε όλα τα παραπάνω, οι χώρες κατατάχθηκαν σε τρεις κατηγορίες.

Την πρώτη, όπου όλα είναι καλά και άγια για τους εργαζόμενους, τη δεύτερη όπου το πράγμα… τρώγεται και την τρίτη κατηγορία, όπου η μοίρα των εργαζομένων δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και… αξιοζήλευτη.

Θα σας δώσω μερικά παραδείγματα για να καταλάβετε.

Ο βασικός μισθός, στην πρώτη κατηγορία, κυμαίνεται μεταξύ 1200 και 1700 ευρώ. Στη δεύτερη από 566 μέχρι 763 ευρώ, ενώ στην τρίτη κατηγορία ξεκινά από 148 ευρώ και φτάνει τα 353!

Τώρα ξέρω τι περιμένετε, να σας πω και ποιες ομάδες «παίζουν» στην κάθε κατηγορία.

Λοιπόν ακούστε. Στην πρώτη βρίσκονται χώρες όπως το Λουξεμβοούργο, το Βέλγιο, η Ολλανδία, η Γαλλία.

Στη δεύτερη η Πορτογαλία, η Μάλτα, η Ισπανία, η Σλοβενία, ενώ στους «ουραγούς» θα συναντήσουμε την Πολωνία, την Τσεχία, την Ρουμανία, την Βουλγαρία.

Εμείς, όπως είπαμε, βρισκόμαστε στην «Α2» ή στη δεύτερη κατηγορία, αφού ο βασικός μισθός… σταμάτησε στα 586 ευρώ.

Σταμάτησε μετά τις πρόσφατες περικοπές, για τις οποίες μας βεβαιώνουν ότι είναι οι τελευταίες, αλλά ποιος τους πιστεύει;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δηλαδή, έχουμε ακόμη δρόμο!

Αν συνεχίσουμε την πορεία που έχουμε πάρει, υπάρχει ακόμη μια ολόκληρη κατηγορία να διασχίσουμε για να φτάσουμε στους μισθούς Εσθονίας (290 ευρώ), Ρουμανίας (157 ευρώ) ή Βουλγαρίας (148 ευρώ), κι ας υποστηρίζουν πολλοί ότι τέτοιους παίρνουμε τώρα.

Διότι, σου λέει και ο άλλος που του ζητάς να σου δανείσει, πώς ισχυρίζεσαι, κύριε, ότι έφτασες στα όριά σου και δεν μπορείς να ζήσεις, όταν υπάρχουν Ευρωπαίοι πολίτες που ζουν με τα μισά και το ένα τρίτο από εσένα;

Το ίδιο ισχύει και για τους άλλους δείκτες που αναφέραμε. Είμαστε (έχουμε φτάσει) στις τελευταίες θέσεις, της δεύτερης όμως κατηγορίας. Που πάει να πει ότι μπορούμε ή να αγωνιστούμε για καλύτερη θέση ή να υποβιβαστούμε.

Από τι θα εξαρτηθεί;

Υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις. Η μια λέει από το πόσο γρήγορα θα πάρουμε αποφάσεις που έπρεπε να είχαν παρθεί πριν από χρόνια. Η άλλη λέει από το πόσο γρήγορα θα φύγουμε από τα Μνημόνια.

Και οι δύο συμφωνούν ότι κάτι πρέπει να κάνουμε, να παίξουμε μπάλα. Με το να καθόμαστε και να κλαίμε τη μοίρα μας, όπως κάνουν μέχρι σήμερα οι πολιτικοί μας, δεν γίνεται τίποτε, απλώς χάνουμε πολύτιμους βαθμούς και ο υποβιβασμός είναι σίγουρος.

Εσείς τι λέτε;

Υπάρχει και το αφρικανικό πρωτάθλημα!