121123 ΠΑΡΑΤΑΞΙΑΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Γίνεται χαμός!

Όχι, αυτή τη φορά δεν αναφερόμαστε ούτε στην κρίση, ούτε στα οικονομικά μέτρα, ούτε στον προϋπολογισμό, ούτε καν στις επικείμενες απολύσεις υπαλλήλων.

Οι οποίες, κακά τα ψέματα, είναι μια τραγική πραγματικότητα, όμως τι δεν είναι τραγικό στις μέρες μας;

Βεβαίως, τα ερωτήματα σχετικά με τις απολύσεις είναι πολλά.

Αν πρέπει να γίνουν, πόσες πρέπει να γίνουν, με ποιες διαδικασίες θα απολύονται οι υπάλληλοι, ποιοι ακριβώς θα απολύονται…

Το πρόβλημα κι εδώ είναι ότι δεν έχουμε μια εικόνα της πραγματικότητας άρα ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει, έχοντας βέβαια ως γνώμονα τον πάγιο ελληνικό κανόνα του «παραπέρα».

Διότι, αν μιλήσεις με τον κάθε πολίτη ξεχωριστά, το πιο πιθανό είναι να σου πει πως οι υπάλληλοι σε κάποιες υπηρεσίες είναι πολλοί, ορισμένοι έχουν προσληφθεί με εντελώς αδιαφανείς διαδικασίες, άλλοι πάλι με συμβάσεις που έχουν λήξει, τέλος πάντων θα είναι της γνώμης πως πρέπει να γίνουν και κάποιες απολύσεις.

Όταν όμως έρθει η κουβέντα στο ποιοι θα απολυθούν όλοι δείχνουν κάποιους άλλους, σε άλλη υπηρεσία, σε άλλο νομό, σε άλλη χώρα…

Αφήστε που στη μέση μπαίνουν και πολιτικά πρόσωπα τα οποία, όταν είναι να προσλάβουν, ακόμη και χωρίς να υπάρχει καμιά απολύτως ανάγκη, δείχνουν απέραντη προθυμία.

Όταν όμως έρχεται η στιγμή των απολύσεων…

Ξέρω, ή μάλλον φαντάζομαι, ότι είναι πολύ δύσκολο. Ποιος όμως τους είπε ότι ο λαός τους ψηφίζει και τους δίνει αξιώματα μόνο για τα εύκολα.

Αν είναι έτσι, τότε γίνομαι δήμαρχος κι εγώ.

Οπ, είδατε πως φτάσαμε στο θέμα μας; Διότι γι’ αυτό τον χαμό ήθελα να σας μιλήσω, για τα όσα γίνονται στην αξιωματική αντιπολίτευση του Δήμου Δράμας, όπου ξαφνικά (;) οι μουστερήδες για τη θέση του υποψηφίου δημάρχου έγιναν πιο πολλοί κι από τους συμβούλους.

Το άλλο πουλάκι:

Η ενότητα της παράταξης.

Το αστείο είναι ότι όλοι γι’ αυτήν κόπτονται. Το πρώτο που τους ενδιαφέρει είναι η ενότητα, αρκεί να μπουν εγγυητές οι ίδιοι.

Όμως, εγγυητής ο ένας, εγγυητής ο άλλος, δουλειά δεν γίνεται και θα πρέπει να κάνουν όλοι ένα βήμα πίσω.

«Όλοι, εκτός από εμένα». Έτσι σκέφτεται ο καθένας και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Να γίνονται καταγγελίες, να λέγονται βαριές κουβέντες, να αφήνονται υπονοούμενα.

Το κακό είναι πως όλοι οι άνθρωποι αυτοί (υποτίθεται πως) υπήρξαν συνεργάτες και το ακόμη χειρότερο πως αφήνουν να εννοούνται ένα σωρό πράγματα και για εκείνη την εποχή.

«Εμείς που τον είχαμε δήμαρχο», «εγώ που τους έκανα ανθρώπους», «εγώ που τον στήριξα», «αυτός που του έδωσα αξία»…

Πώς να μην υποψιάζεται ο πολίτης ότι το μόνο πράγμα που τους ένωνε ήταν η εξουσία και η νομή της;

Πώς να μην υποθέτει ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το προσωπικό τους συμφέρον και καθόλου το καλό της πόλης;

Το έχουμε πει χρόνια τώρα και κάθε φορά γινόμαστε κακοί.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο νομός και ο δήμος μας βρίσκονται σε τέτοια χάλια. Όλοι οι άλλοι που τους βλέπουμε και τους ζηλεύουμε δεν έχουν τίποτε περισσότερο από τον τόπο μας, παρά άξιους ηγέτες.

Και, μπορεί να υποστήριζαν οι αρχαίοι πως η εξουσία φανερώνει τον πραγματικό χαρακτήρα του ανδρός, όμως εμείς πιστεύουμε πως η ακόμη πιο αληθινή του εικόνα φαίνεται όταν χάνει την εξουσία.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Όπου φτώχεια, εκεί γκρίνια!

Το έλεγαν κι αυτό οι παλιοί και ξέρω τώρα ποιο είναι το δικό σας ερώτημα. Και τι σας νοιάζει εσάς, ρε 3πουλάκια, για το γίνεται στην αντιπολίτευση του Δήμου;

Λυπούμαστε, αλλά έπρεπε να ξέρετε την απάντηση, χρόνια τώρα τα λέμε. Εμάς μας ενδιαφέρει ο κάθε χώρος να καταθέτει ό,τι πιο άξιο και υγιές διαθέτει. Έτσι πάει μπροστά ο τόπος.

Να, δείτε τώρα τι γίνεται με την αντιπολίτευση, η κατάσταση της οποίας εγκυμονεί δύο κινδύνους.

Ο ένας είναι να μείνει η δημοτική αρχή χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο και, εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι οι άλλοι τρώγονται μεταξύ τους, να κάνει ό,τι γουστάρει χωρίς έλεγχο.

Ο άλλος κίνδυνος είναι ίσως πιο σοβαρός.

Στην προσπάθειά του ο καθένας υποψήφιος αρχηγός να αναδειχθεί σε ηγετική φυσιογνωμία ,μπορεί να φτάσει στο σημείο να ρίξει πολύ χαμηλά το επίπεδο της αντιπαράθεσης με τη δημοτική αρχή.

Δεν είναι δύσκολο τα συγκεκριμένα στελέχη να παρασυρθούν σε έναν αγώνα λαϊκισμού, προκειμένου να δείξουν ότι αυτοί, ο καθένας τους ξεχωριστά, είναι ο πιο σκληρός αντίπαλος της δημοτικής αρχής, άρα και ο καταλληλότερος για επικεφαλής της παράταξης.

Ο τόπος όμως, ειδικά αυτές τις ώρες, δεν είναι για τέτοιου είδους αντιπαραθέσεις. Τώρα είναι που περισσότερο από κάθε άλλη φορά, χρειάζεται σοβαρότητα και υπευθυνότητα.

Ζητάμε τίποτε δύσκολο;

Παιδιά, ένας ένας!

121122 ΓΕΙΤΟΝΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Τσράντσα!

Όχι δεν μπέρδεψα τη γλώσσα μου, ούτε έχω πιει τίποτε από τα πρώτα αποστάγματα που κυκλοφορούν αυτές τις μέρες για εντριβές.

Σας μιλώ για κάποιους γείτονες, οι οποίοι κάθε άλλο παρά εύχονται να ψοφήσει και η δική μας η κατσίκα.

Η Τσράντσα ή το Τσράντσα είναι ένα χωριό της γειτονικής Βουλγαρίας, λίγο πάνω από τα σύνορα τα δικά μας. Ένα χωριό που αμφιβάλλω αν το έχει και ο βουλγαρικός χάρτης.

Έχει 680 κατοίκους οι οποίοι είναι πάμφτωχοι και, όταν δεν κατεβαίνουν να εργαστούν στην Ελλάδα, ασχολούνται με την καλλιέργεια και καπνού στα λιγοστά χωραφάκια που βρίσκονται γύρω από το χωριό και ανήκουν…

Σε ποιον ανήκουν;

Κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς την ιδιοκτησία του και αυτό είναι ένα θέμα που οδήγησε τους κατοίκους του χωριού να αντιδράσουν με έναν πρωτότυπο τρόπο που τους έκανε γνωστούς διεθνώς και μας ενδιαφέρει άμεσα.

Ζήτησαν να γίνουν Έλληνες!

Όχι να πάρουν ελληνική υπηκοότητα, αλλά να… περάσουν στη δικαιοδοσία της Ελλάδας, μέσα από ένα ιδιότυπο καθεστώς.

Ας δούμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.

Όταν, μετά την πτώση του κομμουνισμού, η κρατικοποιημένη ιδιοκτησία ξαναπέρασε στα χέρια των πολιτών, οι κάτοικοι του χωριού εμφάνισαν τίτλους ιδιοκτησίας των παππούδων τους, όπως έκαναν όλοι οι Βούλγαροι.

Όταν το δημόσιο πήγε να καταγράψει τις εκτάσεις σε κάποιο κτηματολόγιο, παρατηρήθηκαν πολλά λάθη, με αποτέλεσμα να υπάρξουν παράπονα, γκρίνιες, ενστάσεις.

Στο αίτημα των κατοίκων να διορθωθεί το πράγμα η κυβέρνηση απάντησε με έναν τρόπο που είναι πολύ της μόδας τελευταία και στη χώρα μας.

Τους έστειλε μια ιδιωτική εταιρεία που τους ζητάει (θα έλεγα της Παναγιάς τα μάτια, αλλά είναι Μουσουλμάνοι οι άνθρωποι) ένα κάρο λεφτά, που δεν τα έχουν και δεν θέλουν να τα πληρώσουν.

Το άλλο πουλάκι:

Αισθάνονται λίγο ριγμένοι!

Το λίγο είναι δικό μου.

Για να φτάσουν στο σημείο να ζητήσουν ό,τι ζήτησαν τα πράγματα είναι τραγικά για τους κατοίκους του χωριού που, ασφαλώς, το κτηματολόγιο είναι μια αφορμή για να αναδείξουν την αδιαφορία της κεντρικής διοίκησης για τα προβλήματά τους.

Τι ακριβώς ζητούν, όμως; Απ’ ότι κατάλαβα, είναι καλά διαβασμένοι και δεν λένε αερολογίες.

Επιπλέον γνωρίζουν ότι το αίτημά τους είναι αδύνατον να ικανοποιηθεί, όμως θεώρησαν ότι αυτός είναι ένας καλός τρόπος για να ακουστεί η φωνή τους και να βγουν από την αφάνεια.

Πράγματι, τα μεγαλύτερα διεθνή ΜΜΕ ασχολήθηκαν με την περίπτωσή τους και ο πρόεδρος του χωριού δεν προλαβαίνει να δίνει συνεντεύξεις.

Ας δούμε το αίτημα.

Απευθύνονται στη κυβέρνηση της χώρας τους, στην ελληνική κυβέρνηση μέσω της Πρεσβείας μας στη Βουλγαρία, και στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Τους ζητούν να εξετάσουν το αίτημά τους για εισδοχή του οικισμού τους στη ζώνη Σέγκεν, πριν από την έναρξη ολόκληρης της Βουλγαρίας, υπό ειδικό καθεστώς.

Ζητούν ακόμη, με μια ειδική διαδικασία και χωρίς να παραβιαστούν τα σύνορα των κρατών να εξεταστεί η νομική δυνατότητα να μεταφερθεί η εξυπηρέτηση των πολιτών στους νομούς της Δράμας ή της Καβάλας.

Δεν γνωρίζω αν απευθύνθηκαν και στις εδώ αντίστοιχες περιφερειακές ενότητες ή τους Δήμους για να ρωτήσουν αν τους θέλουμε, πάντως εμείς δεν θα είχαμε καμιά αντίρρηση.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εκτός αν…

Δεν το σκεφτήκαμε και πολύ καλά. Το αίτημα αυτό είναι καλό ή κακό για τη χώρα μας;

Εννοώ πως, χωρίς αμφιβολία, είναι τιμητικό να θέλει ο άλλος να έρθει στη χώρα σου, όμως μήπως έτσι δίνουμε λανθασμένα μηνύματα προς τους εχθρούς μας;

Από το ρεπορτάζ που διάβασα κατάλαβα ότι οι κάτοικοι του/της Στράντζα έχουν απόλυτη επίγνωση της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η οικονομία της χώρας μας:

«Πονάει η καρδιά μας», λένε. «Επί είκοσι χρόνια η χώρα σας μας έδινε ψωμί, πώς μπορούμε να αδιαφορούμε, όταν υποφέρει ο γείτονας;» Άλλωστε πολλοί εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να αναζητούν μεροκάματο στην από εδώ πλευρά των συνόρων.

Λίγο το έχουν όμως οι δανειστές μας να πατήσουν στο αίτημά τους και να ισχυριστούν πως η Ελλάδα έχει ακόμη «πολύ ψωμί», μέχρι να γίνει Βουλγαρία, αφού στα μάτια των γειτόνων της φαντάζει ως γη της Επαγγελίας.

Γι’ αυτό σας λέω. Τιμητικό το αίτημα, μήπως όμως δεν είναι για το καλό μας; Δεν μπορεί εμείς εδώ να ισχυριζόμαστε ότι μας κατάντησαν να παίρνουμε «μισθούς Βουλγαρίας» και οι διπλανοί να ζητούν να ενταχθούν στη χώρα μας.

Αφήστε που, αν ρωτήσουν πολλούς από την από εδώ πλευρά, θα τους πουν «παιδιά καθίστε εκεί που κάθεστε», αφού όπως ισχυρίζονται εδώ τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα.

Ναι, το έχω ακούσει και αυτό!

Έχεις γείτονα, έχεις Θεό, λένε οι Μουσουλμάνοι!

121121 ΕΝΣΤΟΛΟ

Το ένα πουλάκι:

Τι μου θυμίσατε, τώρα!

Στρατιωτική θητεία, εκεί σχεδόν στα μέσα της ένδοξης δεκαετίας του ‘80, που τόσο πολύ τη μνημονεύουμε στις μέρες μας!

Ωραία χρόνια!

Ξέχασα όμως να σας πω τι ήταν αυτό που τα ξανά ‘φερε  στη μνήμη. Διαβάζω την είδηση: «Τουλάχιστον οκτώ στρατιωτικοί που υπηρετούν σε μονάδες της Κατερίνης και της Θεσσαλονίκης φέρονται να εμπλέκονται σε κλοπή και νοθεία καυσίμων. Αφαιρούσαν από βυτιοφόρα του Στρατού ποσότητες πετρελαίου ως και 20% και τις χρησιμοποιούσαν στα δικά τους οχήματα ή της διέθεταν σε τρίτους».

«Στην υγειά σας»!

Κάθε τόσο ο συνάδελφος έφευγε από τη μονάδα όχι από την πύλη αλλά από την «τρύπα», που, κατά παράξενο τρόπο, υπάρχει σε όλα τα στρατόπεδα της χώρας.

Είχε απ’ έξω παρκαρισμένο το μηχανάκι και θυμίζω ότι τα χρόνια εκείνα ήταν σοβαρό παράπτωμα να οδηγεί ένστολος δίκυκλο, παράπτωμα που, αν τύχαινε να εμπλακεί και σε τροχαίο, τον οδηγούσε μέχρι το Στρατοδικείο.

Ο χαιρετισμός «στην υγειά σας» συνοδεύονταν από το σήκωμα του χεριού του, στο οποίο κρατούσε μια «σαμπάνια», ένα γυάλινο μπουκάλι που περιείχε βενζίνη, που προέρχονταν από κάποιο όχημα της μονάδας και προορίζονταν για το μηχανάκι του.

Στην παρατήρησή μας πως η βενζίνη του Στρατού ήταν, πολύ δυνατή και θα κατέστρεφε τη μηχανή, εκείνος απαντούσε πως «αυτά είναι ανοησίες που τις διαδίδουν επίτηδες για να μη κλέβουμε».

Το γεγονός είναι πως το μηχανάκι του, χάρη στη «σαμπάνια» πήγαινε βολίδα, δεν ξέρω όμως να σας πω πόσο κράτησε γιατί, σαν παλιός που ήταν, απολύθηκε πριν από εμάς και τον χάσαμε.

Τη συνήθεια της «σαμπάνιας» όμως έμελε να την ακολουθήσουν άλλοι συνάδελφοι, διατηρώντας την παράδοση.

Όλοι ξέρουμε πόσο πολύ ο Στρατός αγαπά τις παραδόσεις.

Το άλλο πουλάκι:

Πώς δικαιολογούνταν η κλοπή;

Αφήστε να σας εξηγήσω λίγο το «νομικό καθεστώς» που υπήρχε.

Κάθε στρατιωτικό όχημα κινούνταν με βάση μια «διαταγή πορείας», πάνω στην οποία γράφονταν η διαδρομή που θα ακολουθούσε και συμπληρωνόταν τα μίλια (αμερικάνικα, βλέπετε, τα οχήματα) που είχε διανύσει, όταν ολοκλήρωνε την αποστολή του.

Ο οδηγός δηλαδή, επιστρέφοντας από την αποστολή του, το φούλαρε και συμπλήρωνε στο χαρτί τον αριθμό των λίτρων που έβαζε.

Προσέξτε τώρα. Υπήρχε ένας συγκεκριμένος αριθμός λίτρων ανά μίλι ή μάλλον το ανάποδο, μιλίων ανά λίτρο, που μπορούσε να δικαιολογηθεί.

Αν έκαιγε λιγότερο, καλώς! Αν έκαιγε περισσότερο έπρεπε να… πληρώνει τη βενζίνη από την τσέπη του.

Τι συνέβαινε, λοιπόν; Υπήρχαν οχήματα που έκαιγαν πράγματι κάτι παραπάνω από το όριο.

Υπήρχαν όμως και άλλα που έκαιγαν πολύ λιγότερο. Ο υπεύθυνος του «γραφείου κινήσεως» χρέωνε βενζίνη από τα δεύτερα στα πρώτα κι έτσι ήταν όλα μέλι γάλα.

Μέσα σ’ αυτό το «μαγείρεμα», φαντάζεστε πόσο εύκολο ήταν να δικαιολογηθούν κάποια λίτρα παραπάνω, ειδικά αν τα οχήματα ήταν καλοσυντηρημένα ή αν οι οδηγοί τα οδηγούσαν με «ελαφρύ πόδι».

Έτσι όλα γινόταν σύμφωνα με το νόμο και πάντοτε βρισκόταν λίγες «σαμπάνιες» που οι οδηγοί κερνούσαν τα μηχανάκια τους, στην υγεία του ελληνικού Στρατού!

Το «γραφείο κινήσεως» να ήταν καλά, δηλαδή ο υπεύθυνος, που στην περίπτωσή μας ήταν έφεδρος στρατιώτης, ο οποίος κάλυπτε τη «δουλειά», με το αζημίωτο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Έβγαζε κανένα τσιγαράκι!

Όπως ξέρετε όμως στο Στρατό πάντα υπάρχει κάποιος ανώτερος, ακόμα όταν μιλάμε και για απατεωνιές.

Φανταστείτε την έκπληξή μας, όταν ο συνάδελφος αυτός μετατέθηκε σε άλλη μονάδα, με πάρα πολλά οχήματα και συνεχείς κινήσεις, όπου με έκπληξη διαπίστωσε ότι κανείς, πλην του ιδίου, δεν γνώριζε τι πάει να πει «γραφείο κινήσεως».

Τα οχήματα πήγαιναν κι ερχόταν, άδειαζαν από βενζίνη και ξαναγέμιζαν και κανείς δεν υπήρχε να κρατάει καταστάσεις και να δίνει λογαριασμό.

Η μονάδα, βλέπετε, ήταν υπό την άμεση επίβλεψη του ταξίαρχου και κανείς δεν επρόκειτο να πάει να κάνει έλεγχο.

Όταν ο συνάδελφος μίλησε με τον διοικητή του, που ήταν επίσης νέος στο πόστο, και του εξήγησε το πλαίσιο των κανονισμών και το πώς έπρεπε να οργανωθεί εξαρχής ένα γραφείο, εκείνος έπεσε από τα σύννεφα.

Φαντάζεστε τι έκανε:

Του ανέθεσε την οργάνωση, η οποία προέβλεπε και υποχρεωτικούς περιοδικούς ελέγχους και συντηρήσεις όλων των οχημάτων, πίνακες, στατιστικά και τόση δουλειά που ο συνάδελφος «έπηξε» και βλαστημούσε την ώρα και την στιγμή που μίλησε.

Είδατε τι μας θύμισαν οι… τουλάχιστον οκτώ που φέρονται;

Μόνο που αυτοί σήκωναν όχι μια σαμπάνια αλλά κάβες ολόκληρες, το 20% του πετρελαίου!

Με τι διάθεση να τους πούμε «στην υγειά σας»;

Ο ένδοξος ελληνικός στρατός!

121120 ΑΘΥΡΟΣΤΟΜΟ

Το ένα πουλάκι:

Πού πήγε το ήθος;

Καθημερινά, όλο και περισσότερο, παρατηρούμε ότι στον δημόσιο βίο, στον δημόσιο διάλογο καλύτερα, τα πράγματα έχουν ξεφύγει εντελώς.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, υπάρχουν σήμερα πολλοί τρόποι και τεράστια ευκολία στο να αποτυπωθούν ηχητικά τα όσα λέγονται στις διάφορες «αντιπαραθέσεις» κι έτσι έχουμε ένα σωρό ντοκουμέντα του… καταντήματος.

Η βρισιά πάει σύννεφο. Οι «βαριές κουβέντες» ακούγονται με συχνότητα μεγαλύτερη κι από εκείνη που συναντάς στις διάφορες ποδοσφαιρικές «θύρες». Αν, δε, μιλήσουμε για απειλές, για μάγκικες εκφράσεις και για επίδειξη πνεύματος…

Δεν νοείται πλέον πολιτική αντιπαράθεση, χωρίς να περιλαμβάνει τα απαραίτητα «μπινελίκια» ή εκφράσεις που σε άλλες εποχές θα τις χαρακτηρίζαμε αγοραίες.

Ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο; Ότι όλα αυτά ξεστομίζονται χωρίς, πλέον, ίχνος ντροπής, για να μη σας πω ότι θεωρείται πλέον πολιτική «μαγκιά» να… λερώνεις το στόμα σου, όπως θα έλεγαν οι παλαιότεροι.

Φυσικά, όπως συμβαίνει με όλα τα γεγονότα που «πουλάνε», ο χώρος όπου αναδεικνύονται όλα αυτά, μεγεθύνονται και τελικά παίρνουν τη μορφή κανόνα, είναι η τηλεόραση. Εκεί όσοι χρησιμοποιούν τέτοιου είδους εκφράσεις απολαμβάνουν και το προνόμιο να είναι καλεσμένοι συχνότατα.

Υπάρχει βεβαίως και το διαδίκτυο.

Εκεί δρουν περισσότερο τα αμοντάριστα βίντεο, τραβηγμένα με κινητά ή μικρές κάμερες, όπου μπορεί η εικόνα να αποτυπώνει ένα μπάχαλο, ο ήχος όμως με κυρίαρχες τις βρισιές που εκστομίζονται, είναι πεντακάθαρος.

Η τηλεόραση θα προσθέσει και κανένα «μπιπ», αν το συμβάν δεν μεταδίδεται ζωντανά.

Μου θυμίζει τον τρόπο με τον οποίο απεικονίζονται οι βρισιές στα παιδικά κόμιξ. Το συννεφάκι, αντί για λέξεις, περιείχε τσεκούρια, νεκροκεφαλές, κεραυνούς και ό,τι άλλο θα μπορούσε να αποδώσει λόγια που δεν επιτρεπόταν να… ακουστούν, ειδικά από τους μικρούς αναγνώστες στους οποίους απευθύνονταν.

Το άλλο πουλάκι:

Τώρα επιτρέπονται!

Υπάρχει ένα επιχείρημα γι’ αυτό το κατάντημα:

Όταν ο άλλος είναι αγανακτισμένος, όταν έχει χάσει τη δουλειά του, όταν καταστρέφεται η ζωή του, εσύ του ζητάς να είναι ευγενικός;

Η απάντηση είναι, χωρίς κανένα δισταγμό, ΝΑΙ!

Διότι το ήθος και η ευγένεια ούτε υπάρχουν ούτε επιδεικνύονται α λα καρτ.

Ή τα έχεις ή όχι.

Οι δύσκολες συνθήκες, η εξαθλίωση δεν σε κάνουν να τα (ξε)χάσεις, πιθανότατα να σου δώσουν την ευκαιρία να αποδείξεις ότι δεν τα διέθετες ποτέ.

Θέλω να θυμίσω πως δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε είμαστε εμείς η μόνη γενιά που περνάει δυσκολίες.

Οι παλαιότεροι, αλλά και άνθρωποι σε άλλα μέρη της γης, πέρασαν και περνούν ασύλληπτα πιο δύσκολες καταστάσεις.

Ξέρουμε ανθρώπους που στάθηκαν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα κι όμως δεν έχασαν την αξιοπρέπειά τους, ούτε έβρισαν ούτε απειλούσαν τους εκτελεστές τους, γιατί, απλούστατα, δεν ήταν στον χαρακτήρα τους, δεν το έκαναν ποτέ στη ζωή τους, άρα «δεν το είχαν», όπως λέει και η μοντέρνα φράση.

Παρακολουθούσα προχθές ένα βίντεο με διαδηλωτές και αστυνομικούς στη Θεσσαλονίκη. Επειδή κατά καιρούς ακούμε πολλά, στην περίπτωση αυτή τα ΜΑΤ είχαν παραταχθεί σε κάποιες εισόδους και απλώς δεν άφηναν τους διαδηλωτές να εισέλθουν στο χώρο που συνεδρίαζαν οι «επίσημοι».

Θα έπρεπε ή μάλλον δεν θα έπρεπε να ακούσετε τη φρασεολογία που χρησιμοποιούσαν κάποιοι διαδηλωτές.

Υποτίθεται αριστεροί, υποτίθεται αγωνιστές, υποτίθεται άνθρωποι που οραματίζονται έναν άλλο κόσμο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Δεν είδατε τι έγινε μέσα στη Βουλή;

Αντιγράφω από ρεπορτάζ δημοσιογράφου:

«Όσοι βρεθήκαμε την Τετάρτη στο Κοινοβούλιο για να καλύψουμε την ψηφοφορία, γίναμε μάρτυρες απίστευτων σκηνών που δύσκολα περιγράφονται».

Μιλάει για τον τρόπο με τον οποίο αντέδρασαν οι εργαζόμενοι στη Βουλή όταν απειλήθηκε το στάτους κβο κάτω από το οποίο εργάζονται και αμείβονται.

Υποτίθεται ότι η εντονότατες αυτές αντιδράσεις, με ύβρεις και απειλές, έγιναν για να διασφαλιστεί το… αυτοδιοίκητο της Βουλής.

Παρεμπιπτόντως, έμαθα με χαρά ότι ο Επίτροπος Επικρατείας του Ελεγκτικού Συνεδρίου εισηγήθηκε στην Ολομέλεια πως η αυτοτέλεια του Κοινοβουλίου δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να επεκτείνεται σε μισθολογικά και συνταξιοδοτικά θέματα των υπαλλήλων της Βουλής.

Τι περιμέναμε όμως;

Μήπως και η ίδια η συζήτηση εντός της αίθουσας, για τα τόσο σημαντικά θέματα, ήταν αντάξια των προσδοκιών ενός λαού που κρέμονταν, όσοι κρέμονταν, από τα χείλη των ομιλητών;

Ειρωνίες, εξυπνακισμοί, διάλογος καφενείου από τους πατέρες του Έθνους, μέσα σ’ ένα χώρο όπου οι οξύτατες αντιπαραθέσεις των παλιών πολιτικών είχαν πάντοτε το κύρος των επιχειρημάτων και τη γοητεία της ρητορείας.

Τόσο οι αστοί πολιτικοί, όσο και εκείνοι της Αριστεράς ουδέποτε διανοήθηκαν να ρίξουν το επίπεδο της συζήτησης εκεί όπου το παρακολουθούμε σήμερα.

Ξέρω τι θα πουν κάποιοι. «Μένεις στον τύπο και αφήνεις την ουσία».

Σήμερα μιλήσαμε για τον τύπο και είναι ουσία. Για την… ουσία της ουσίας τα λέμε πιο τακτικά.

Μπιιιιιιιπ!

121119 ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Περί «άμεσης δημοκρατίας»…

Διαβάζω στο διαδίκτυο:

«Όταν οι ενθουσιώδεις αγανακτισμένοι ζητούσαν επιτέλους άμεση δημοκρατία, ήταν σίγουροι πως, αν γινόταν αυτό, κάθε γειτονιά θα αυτοδιοικούνταν με τιμιότητα, με πλειοψηφία θα έπαιρνε αποφάσεις αγάπης και συνεργασίας και τα πουλάκια θα τραγουδούσαν όπως στον παράδεισο».

Ας ξεκινήσω από το τελευταίο, που μας ενδιαφέρει ιδιαιτέρως. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει παράδεισος για πουλάκια ή αν στον παράδεισο των ανθρώπων υπάρχουν και πουλάκια τα οποία τραγουδούν προς τέρψιν των δικαίων ψυχών.

Αν το δούμε όμως ως μεταφορά, πράγματι ένας χώρος όπου οι πλειοψηφίες αποφασίζουν πάντοτε για το σωστό και το δίκιο και τα πουλάκια μπορούν να κελαηδούν ελεύθερα, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και επίγειος παράδεισος για όλους μας.

Σε τι αναφέρεται το δημοσίευμα;

Αναφέρεται στην απόφαση που πήρε ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων ενός σχολείου ή μάλλον δύο σχολείων στο Χαλάνδρι της Αττικής.

Διαβάζω και την είδηση, παραλείποντας τα ονόματα, αφού δεν έχουν καμία αξία:

«Συνάντηση με τον Διευθυντή Σπουδών του υπουργείου Παιδείας, έχουν αυτή την ώρα οι διευθυντές δύο σχολείων του Χαλανδρίου, μετά την απόφαση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων να μη γίνονται δεκτά στα εν λόγω σχολεία παιδάκια Ρομά.

Η απόφαση αυτή του Συλλόγου ελήφθη μετά από ψηφοφορία των γονέων, κατά την οποία 234 γονείς ψήφισαν υπέρ του να μη γίνονται δεκτά παιδάκια Ρομά στο σχολείο, 4 κατά, ενώ υπήρχε και μία λευκή ψήφος».

Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς;

Την απόφαση των γονέων; Το συντριπτικό «εκλογικό αποτέλεσμα»; Ή τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες  που επιστρατεύτηκαν για κάτι εντελώς παράνομο;

Το άλλο πουλάκι:

Ας το δούμε ψύχραιμα.

Από τα σχολικά μας χρόνια διδασκόμαστε πως η δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα που έχει στη διάθεσή του ο άνθρωπος. Μας λένε μάλιστα πως είναι το καλύτερο γιατί σ’ αυτό γίνεται πάντοτε ό,τι θέλουν οι πολλοί.

Έτσι, απλά. Χωρίς παραπέρα εξηγήσεις, χωρίς, συχνά, να γίνεται κουβέντα για τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται η λειτουργία αυτού του πολιτεύματος, απλώς με μια μπακαλίστικη λογική όπου το πολύ έχει μεγαλύτερη βαρύτητα, άρα και αξία, από το λίγο.

Ποιο είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα πρέπει να λειτουργεί η δημοκρατία; Ποιοι κανόνες και τι είδους περιορισμοί πρέπει να υπάρχουν; Ποια είναι τα δικαιώματα της μειοψηφίας; Πότε η πλειοψηφία έχει άδικο και σε ποιες περιπτώσεις δεν αρκεί για να ληφθεί μια απόφαση;

Τα πράγματα αυτά περνούν ασχολίαστα και παραμένουν άγνωστη χώρα για τους περισσότερους από τους θιασώτες της δημοκρατίας, οι οποίοι το μόνο που καταλαβαίνουν από τη δυσκολότατη αυτή υπόθεση είναι πως οι πολλοί έχουν πάντα δίκιο και πρέπει να γίνεται το δικό τους.

Θυμάμαι πρόχειρα δυο παραδείγματα που δείχνουν πολύ απλουστευμένα κάποιες πτυχές του προβλήματος. Το πρώτο το χρησιμοποιούσε μιλώντας στους μαθητές του ένας φίλος, ο Βασίλης. «Δηλαδή, αν όλοι εσείς αποφασίσετε πως εγώ λέγομαι Σταμάτης, θα πρέπει να πάψω να χρησιμοποιώ το όνομά μου;»

Το δεύτερο το έθετε ένας φίλος στους «φιλάθλους» μαθητές του. «Μπορούν οι φίλαθλοι να ψηφίσουν ποια ομάδα ήταν καλύτερη και άξιζε τη νίκη και έτσι να ανατρέψουν το αποτέλεσμα ενός αγώνα;»

Οι μαθητές απαντούσαν πως όχι, όταν όμως συζητούσα αντίστοιχα παραδείγματα για αποφάσεις που αφορούσαν στη λειτουργία του Σχολείου, τότε… έχαναν τη μπάλα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Θέλουμε δουλειά ακόμη!

Το πρώτο που πρέπει να διδασκόμαστε είναι ότι ένα συλλογικό όργανο δεν μπορεί να αποφασίζει για θέματα που δεν εμπίπτουν στην αρμοδιότητά του, ούτε να λαμβάνει αποφάσεις που έρχονται σε αντίθεση με υπάρχοντες νόμους.

Ας αφήσουμε όμως τον τύπο κι ας έρθουμε στην ουσία.

Πώς σας φαίνεται το γεγονός ότι κάποιοι γονείς, με τόσο μεγάλη πλειοψηφία, διώχνουν από το εκπαιδευτικό σύστημα παιδιά που πιστεύουν ότι δεν «ταιριάζουν» με τα δικά τους;

Διότι μπορεί να επικράτησε η λογική «ας πάνε σε κάποιο άλλο σχολείο», όμως κανείς δεν τους διαβεβαιώνει ότι εκεί υπάρχουν γονείς που σκέφτονται διαφορετικά.

Απομένει, λοιπόν, η λύση τού να γίνει ένα σχολείο όπου θα φοιτούν όλοι οι… ανεπιθύμητοι.

Σας λέει τίποτε αυτό για την κοινωνία, στην οποία ζούμε;

Θέλετε να το τραβήξουμε λίγο παραπέρα; Τι θα κάνουν, τι άλλο είναι διατεθειμένοι να κάνουν αυτοί οι γονείς, προκειμένου να «προστατέψουν» τα παιδιά τους; Πόσο εύκολο τους είναι να πάρουν το νόμο στα χέρια τους;

Δεν γνωρίζω τι απέγινε με την υπόθεση, θέλω να πιστεύω ότι λύθηκε όπως ορίζει ο νόμος.

Με τρομάζει όμως ο τρόπος με τον οποίο κάποιοι αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία. Κάποιοι που, αν συζητήσεις μαζί τους θα σου πουν για το πόσο δημοκράτες είναι.

Εσάς δεν σας τρομάζει;

Λόγω των ημερών!