130517 ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟ-5

Το ένα πουλάκι:

Ας ανακεφαλαιώσουμε, για να το κλείσουμε.

Η κυβέρνηση φέρνει το προεδρικό διάταγμα για την αύξηση των ωρών και τις συνεπαγόμενες μετακινήσεις καθηγητών μια εβδομάδα πριν τις εξετάσεις.

Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Το (κυβερνητικό) συνδικάτο, Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, προτείνει στα μέλη του να αποφασίσουν απεργία μέσα στις εξετάσεις, προκαλώντας αντιδράσεις της κοινής γνώμης και έντονο «κοινωνικό αυτοματισμό».

Το κάνουν από αφέλεια ή έχοντας κάτι στο πίσω μέρος του μυαλό τους;

Η κυβέρνηση, καταπατώντας κάθε έννοια δικαιώματος στην απεργία, τους επιστρατεύει πριν καν αποφασίσουν να απεργήσουν.

Έτσι όμως δίνει την εικόνα, στους περίφημους «νοικοκύρηδες» αλλά και στους συνομιλητές της εκτός συνόρων, μιας κυβέρνησης με πυγμή, που τολμά να τα βάζει με κατεστημένες αντιλήψεις και «μικροσυμφέροντα», όταν πρόκειται να υπερασπιστεί το κοινό καλό. ΧΑ!

Το συνδικάτο (κυβερνητικό, το είπαμε;) συσπειρώνει τον κόσμο του. Πρωτοφανής συμμετοχή στις συνελεύσεις που άλλοτε συγκέντρωναν μονοψήφιο αριθμό καθηγητών.

Σε λίγο έχουν εκλογές, δεν το ξεχνάμε, και η καταβαραθρωμένη κυβερνητική παράταξη θα εμφανιστεί με αγωνιστικό προφίλ. ΧΑ! ΧΑ!

Δήλωση του προέδρου της ΟΛΜΕ που (δεν) πέρασε απαρατήρητη:

«Προκηρύσσουμε απεργία στις εξετάσεις. Η κυβέρνηση θα μας επιστρατεύσει και θα μπορέσουμε να γυρίσουμε στα σχολεία (εννοεί στους συναδέλφους, εν όψει εκλογών) με το κεφάλι ψηλά».

Οι περισσότερες ΕΛΜΕ ψηφίζουν υπέρ της απεργίας που δεν πρόκειται να γίνει λόγω επιστράτευσης. Δέχονται έτσι για άλλη μια φορά βολές από μέρος της κοινής γνώμης ότι αποφάσισαν εκ του ασφαλούς, μόνο και μόνο για να δείξουν την αντίθεσή τους στην κυβέρνηση και να συμπαραταχθούν με την ηγεσία του συνδικάτου τους.

Ερώτηση: Γιατί είναι κακό αυτό;

Το άλλο (κυβερνητικό επίσης) συνδικάτο, η ΑΔΕΔΥ, προκηρύσσει απεργία συμπαράστασης στην ΟΛΜΕ και τους καθηγητές, όχι την ημέρα των εξετάσεων, όπως το ζητά αυτή, αλλά τέσσερις μέρες πιο μπροστά.

Οι μόνοι που φαίνονται να αντιλαμβάνονται το όλο σκηνικό είναι τα έμπειρα συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΑΜΕ (ΚΚΕ) που, έχοντας όμως χάσει εδώ και χρόνια την έξωθεν καλή μαρτυρία, δεν τα ακολουθεί κανείς.

Το άλλο πουλάκι:

Εν τω μεταξύ…

Η αντιπολίτευση έχει χάσει τη μπάλα, μη μπορώντας να παρακολουθήσει το παιχνίδι που παίζεται, αφού δεν θέλει να πάρει θέση ανοιχτά ούτε υπέρ μιας απεργίας που έχει απέναντί της μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, ούτε, φυσικά, υπέρ των κυβερνητικών εκλογών.

Έτσι χτυπάει μόνο το «μέτρο» της επιστράτευσης με το οποίο, φυσικά, διαφωνούν οι περισσότεροι.

Με μια τροποποίηση στο προεδρικό διάταγμα αποφασίζεται πως δεν θα μετακινούνται από τη θέση τους όσοι καθηγητές έχουν τουλάχιστον 12 ώρες, ή έχουν πάνω από 12 χρόνια υπηρεσίας, ή έχουν παιδιά, η έχουν κάποια άλλα κοινωνικά κριτήρια.

Ποιοι θα μετακινούνται;

Απ’ ό,τι φαίνεται κάποιοι νέοι συγκεκριμένοι ειδικοτήτων που εργάζονται κυρίως στην τεχνολογική εκπαίδευση, όπου το παιχνίδι είναι χαμένο εδώ και χρόνια, παρά τις επανειλημμένες «μεταρρυθμίσεις» που επιχειρήθηκαν από τις εκάστοτε κυβερνήσεις.

Ιδού όμως και πεδίο δόξης λαμπρό για τους εκπροσώπους των καθηγητών. Αν τελικά είναι να μετακινηθούν κάποιοι, ας προσπαθήσουν να εγγυηθούν πως αυτοί δεν είναι τα συνήθη θύματα, αλλά ορισμένοι από εκείνους που επί χρόνια περνούσαν «μπέικα».

Τουλάχιστον τώρα ας υπάρξει μιας μορφής δικαιοσύνη.

Δυστυχώς όμως οι «πελατειακές σχέσεις» σχηματίζουν ένα πλούσιο δίκτυο διαπλοκής, μέρος του οποίου είναι και πολλοί συνδικαλιστές, οι οποίοι έχουν αντιληφθεί το ρόλο τους ως εκείνων που εκλέγονται για να εξυπηρετούν μικροσυμφέροντα και να ικανοποιούν αιτήματα ημετέρων.

Μου έλεγε εκλεγμένος στην Ομοσπονδία ότι, ειδικά σε περιόδους μετακινήσεων, δεν μπορούν να συνεδριάσουν, επειδή όλοι μιλούν συνεχώς στα κινητά τους τηλέφωνα με συναδέλφους που έχουν αιτήματα. ΧΑ! ΧΑ! ΧΑ!

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εν τω μεταξύ…

Τα μαθήματα στα Γυμνάσια και τα Λύκεια έχουν τελειώσει. Για το υπόλοιπο του «διδακτικού έτους», οι μαθητές θα πηγαίνουν στο σχολείο δύο φορές την εβδομάδα, επί ένα μισάωρο περίπου, για να δίνουν «εξετάσεις».

Η εξεταστές «ύλη» είναι κουτσουρεμένη, κάποιοι πιο φιλόστοργοι καθηγητές τούς δίνουν μόνο ορισμένες ερωτήσεις, τα θέματα είναι τα ίδια επί χρόνια, οι διαβασμένοι (και προετοιμασμένοι από τα φροντιστήρια) απαντούν αμέσως και φεύγουν και οι αδιάβαστοι φεύγουν αμέσως πριν απαντήσουν.

Στο τέλος όλοι περνούν την τάξη και… είμαστε μια χαρούμενη ατμόσφαιρα.

Ρωτάω ευθέως: Λέγεται Σχολείο αυτό; Σε ποιο άλλο μέρος του κόσμου συμβαίνει τα μαθήματα να τελειώνουν από τον Απρίλιο (είχαμε και το Πάσχα αργά φέτος); Δεν θα μπορούσαν όλο αυτό το διάστημα να γίνονται επαναλήψεις και να γράφονται απλώς κάποια τεστ, να ανατίθενται συλλογικές εργασίες, να πραγματοποιούνται εκπαιδευτικές επισκέψεις, να διοργανώνονται αγώνες (όχι απαραίτητα ή μόνο αθλητικοί, αλλά και γνώσεων) να λειτουργεί τέλος πάντων το σχολείο πιο χαλαρά, πιο ευχάριστα, αλλά και πιο εποικοδομητικά για τους μαθητές, απ’ ό,τι τώρα με τις «εξετάσεις»;

Δυστυχώς αυτό το λυπηρό φαινόμενο, που όμως βολεύει πολλούς, διαιωνίζεται. Και μετά μαλώνουμε για «χαμένες ώρες» ή για «αύξηση ωραρίου», (δεν είναι τυχαίο που η αναγωγή στο πόσες ώρες κάνουν μάθημα οι καθηγητές γίνεται στην εβδομάδα και όχι στο έτος), για βιβλία που δεν έρχονται στην ώρα τους και για ένα σωρό άλλα θέματα που συνιστούν τη «βιτρίνα» κι όχι την ουσία του Σχολείου.

Γι’ αυτήν πόσοι ενδιαφέρονται;

-Αλτ, τις ει;

-Εγώ είμαι, ρε μπαμπά, μήπως είδες τη μαμά;

-Είναι στα μαγειρεία.

130516 ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟ-4

Το ένα πουλάκι:

Ας έρθουμε στην ουσία.

Και ποια είναι η ουσία; Είναι πως όλος ο καβγάς γίνεται για πράγματα ξένα προς αυτό που ονομάζεται σωστή μόρφωση των παιδιών μας.

Στην πραγματικότητα κανείς ούτε οι κυβερνήσεις και οι εκάστοτε υπουργοί Παιδείας, αλλά, αλίμονο, ούτε οι ΟΛΜΕδες ενδιαφέρονται πραγματικά για το σχολείο στο οποίο μορφώνουμε τη νέα γενιά.

Γιατί το λέω αυτό;

Θα μπορούσα να αναφέρω εκατοντάδες παραδείγματα που δείχνουν ακριβώς ότι το μόνο που ενδιαφέρει τους μεν, ας αρχίσουμε από αυτούς, είναι η επιφάνεια, η ικανοποίηση ψηφοθηρικών «αιτημάτων» και η εισήγηση αντίστοιχων «μεταρρυθμίσεων».

Αποκορύφωμα αυτό για το οποίο κόπτεται και η παρούσα κυβέρνηση και μάλιστα φτάνει στο σημείο να επιστρατεύσει «προληπτικά» υπαλλήλους που υπάρχει περίπτωση (;!) να απεργήσουν.

Τις πανελλαδικές εξετάσεις.

Με τίνος ευθύνη έφτασε αυτός ο θεσμός να είναι ισότιμος με φυσική καταστροφή μεγάλης έκτασης ή με πόλεμο;

«Έρως, θέρος, πόλεμος», έλεγαν οι παλαιότεροι για τις τρεις αυτές καταστάσεις που συγκλονίζουν τον «άνθρωπο», τον κινητοποιούν ψυχή τε και σώματι και απαιτούν όλες του τις δυνάμεις.

Σήμερα θα προσθέταμε και πανελλαδικές εξετάσεις. Μόνον εμείς όμως, οι Έλληνες. Δεν υπάρχει κανένα άλλο μέρος του κόσμου που η προσπάθεια των μαθητών για την είσοδό τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση να αποτελεί κοσμοϊστορικό γεγονός που επηρεάζει τη λειτουργία ολόκληρης της κοινωνίας.

Άκουγα προχθές μια συζήτηση κι ένας της κυβερνητικής τρόικας ισχυρίστηκε πως με την επιστράτευση η κυβέρνηση προσπαθεί να διαφυλάξει το δημόσιο συμφέρον. Όταν τον ρώτησαν ποιο είναι το δημόσιο συμφέρον απάντησε πως οι φορολογούμενοι πολίτες δεν πρέπει να πληρώνουν καθηγητές που δεν κάνουν μάθημα ή δεν συμπληρώνουν το ωράριό τους.

Προσέξτε υποκρισία!

Πώς ξέρει αυτός ο κύριος τι θέλουν και τι δεν θέλουν να πληρώνουν οι φορολογούμενοι με τα χρήματά τους;

Μήπως γνωρίζει επίσης πόσοι και με τι προθυμία πληρώνουν τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα μαθήματα, προκειμένου να συμπληρώσουν ελλείψεις του σχολείου που συντηρούν με τους φόρους τους;

Το άλλο πουλάκι:

Θα είχε ενδιαφέρον!

Φαντάζεστε να μας ρωτούσαν; Θέλετε με τους φόρους σας να πληρώνουμε περισσότερους εκπαιδευτικούς, ώστε να μειωθεί, ας πούμε, ο αριθμός των μαθητών στην τάξη ή να αγοράζουμε εξοπλισμούς, να χρηματοδοτούμε το ποδόσφαιρο, να συντηρούμε τις προβληματικές ΔΕΚΟ, να «ενισχύουμε» τα κόμματα…

Δεν το κάνουν! Να μια ωραία έρευνα, τα αποτελέσματα της οποίας θα βοηθούσαν τις κυβερνήσεις στο να καταστρώνουν προϋπολογισμούς σύμφωνα με τις ανάγκες και τις επιθυμίες των πολιτών.

Σε κάποιες χώρες, λέει, δηλώνεις αν είσαι πιστός και αν επιθυμείς να φορολογείσαι για να χρηματοδοτείται η τοπική εκκλησία.

Ε, γιατί δεν μας ρωτάν κι εδώ αν θέλουμε από τους φόρους μας να χρηματοδοτούνται οι ποδοσφαιρικές ομάδες ή τα κόμματα και όχι τα σχολεία και τα νοσοκομεία;

Υποκρισία, λοιπόν. Η κυβέρνηση θέλει να κάνει ότι ενδιαφέρεται για τη μόρφωση των μαθητών και τις οικογένειές τους, επενδύοντας πολιτικά ακριβώς σ’ αυτό που τους πονάει περισσότερο. Όχι να μάθουν γράμματα, όχι να φοιτούν σε ένα καλό και αποτελεσματικό σχολείο, αλλά να περάσουν… κάπου.

Θέλετε και μια άλλη ενδιαφέρουσα αντίφαση, τώρα που είπα «κάπου»;

Τα κανάλια ρωτούν τους μαθητές αν είναι σωστό να γίνεται απεργία τις ημέρες των εξετάσεων. Φυσικά, όλοι απαντούν αρνητικά. (Αυτό δεν θέλουν και τα κανάλια;)

Του χρόνου κάποιοι από αυτούς θα κάνουν καταλήψεις στις σχολές τους, με αποτέλεσμα να χάνονται εξεταστικές, πολλοί φοιτητές να ταλαιπωρούνται και κάποιοι γονείς να γονατίζουν από τα έξοδα σπουδών που δεν είχαν προϋπολογίσει.

Τότε όμως, οι δικές τους καταλήψεις, θα είναι για ιερό σκοπό, ο οποίος, ως είθισται στη χώρα μας, αγιάζει τα μέσα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Οι δε, οι καθηγητές ντε, τι κάνουν;

Ούτε αυτοί ενδιαφέρονται για την παιδεία και τη μόρφωση που παρέχουμε στα παιδιά μας. Οι πιο ευσυνείδητοι (και είναι πολλοί, πάρα πολλοί) προσπαθούν να κάνουν καλά το μάθημά τους, -όπως τουλάχιστον οι ίδιοι πιστεύουν ότι είναι το «καλά»- και να γυρίσουν στα σπίτια τους.

Αυτό και τίποτε περισσότερο. Έχουν πειστεί πως, μέσα στις συνθήκες που καλούνται να εργαστούν δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτε προς το καλύτερο, άρα το μόνο που τους μένει είναι να παίξουν σωστά το διδακτικό τους ρόλο.

Φαντάζεστε έναν ευσυνείδητο καθηγητή της Γ΄ Λυκείου να κάνει επί έναν μήνα πριν από τις εξετάσεις μάθημα μόνο με τους «ντενεκέδες», που είχαν την αφέλεια να εξαντλήσουν τις απουσίες τους από τον Οκτώβριο; Οι υπόλοιποι μαθητές, αυτοί για τους οποίους θα άξιζε να προετοιμαστεί και να δώσει ό,τι καλύτερο έχει, είναι στο φροντιστήριο το οποίο λειτουργεί –αν έχετε το Θεό σας- με πρωινά μαθήματα.

Μιλήσαμε για τις καλές περιπτώσεις, έτσι;

Στις άλλες ας μην αναφερθούμε καλύτερα καθόλου. Δυστυχώς όμως, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στους επίσημους εκπροσώπους των καθηγητών, οι οποίο ανέχονται και καλύπτουν πάρα πολλές περιπτώσεις, (αδιαφορία, κοπάνες, αργομισθίες, ιδιαίτερα μαθήματα, προβληματικές συμπεριφορές, επιστημονική ανεπάρκεια…) τις οποίες έπρεπε πρώτοι αυτοί να καταγγείλουν και να απομονώσουν, αν θέλουν να λένε ότι ενδιαφέρονται για τον κλάδο που εκπροσωπούν, αλλά και την εκπαίδευση που παρέχεται στα παιδιά.

Κι όμως, όχι μόνο τέτοια φαινόμενα δεν αντιμετωπίστηκαν, αλλά και ένα σωρό άλλες στραβές ρυθμίσεις και διατάξεις πέρασαν με την ανοχή, αν όχι τη συγκατάθεση των συνδικαλιστών.

Πώς να δεχτούμε μετά ότι καλούν σε αγώνα γιατί ενδιαφέρονται για την εκπαίδευση;

Καημένη εκπαίδευση!

130515 ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟ-3

Το ένα πουλάκι:

Γιατί τώρα;

Υπάρχει ένα εύλογο ερώτημα που απασχολεί τους πολίτες που παρακολουθούν τη δημοσιότητα, εννοώ την πολιτική.

Διότι υπάρχει και η άλλη, ας πούμε η αθλητική. Αλήθεια, τι Σαββατοκύριακο κι αυτό!

Δυο διαφορετικές ομάδες και οι δύο με το όνομα Ολυμπιακός.

Τη μία, αυτή του μπάσκετ, πώς να μην την υποστηρίξεις; Άσχετα από το γεγονός ότι κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης, είναι ο τρόπος που το έκανε.

Αντιμετώπισε με πείσμα, με σκληρή προσπάθεια, χωρίς κόμπλεξ, με άρτια τεχνική και φυσική κατάσταση, με άψογη συνεργασία όλων των συντελεστών, ομάδες (θεωρητικά) ανώτερες και τις υποχρέωσε σε ταπεινωτικές ήττες.

Ακόμη όμως και μετά από αυτό προπονητής, παίκτες και παράγοντες διατηρούν ένα αξιοπρεπέστατο χαμηλό προφίλ, που εξηγεί τις επιτυχίες τους και μας βεβαιώνει ότι δεν ήρθαν τυχαία.

Από την άλλη η αντίστοιχη ομάδα του ποδοσφαίρου, για την οποία θα έπρεπε να ντρέπεται ακόμη και ο πιο φανατικός υποστηρικτής της. Ένα θέαμα για γέλια, ποδόσφαιρο κατώτερο του ερασιτεχνικού, παίκτες που τραυματίζονται από μόνοι τους και, φυσικά, η κατάκτηση του κυπέλλου.

Που, αν είχαν λίγη τσίπα, έπρεπε να το πάρουν και να το δώσουν αμέσως στον Αστέρα Τρίπολης, αναγνωρίζοντας, τουλάχιστον έτσι, ότι δεν τους άξιζε η νίκη.

Συγχρόνως να ζητήσουν συγγνώμη από όλους τους Έλληνες φιλάθλους για το θέαμα που παρουσίασαν και να γυρίσουν στα σπίτια τους με σκυμμένα τα κεφάλια, για να σκεφτούν τι σημαίνει γυμνάζομαι, παίζω ποδόσφαιρο, αγωνίζομαι, νικώ...

Ας τα αφήσουμε όμως αυτά κι ας ξαναγυρίσουμε στο ερώτημά μας:

Γιατί τώρα;

Για ποιο λόγο επέλεξε η κυβέρνηση να φέρει αυτή τη στιγμή το νόμο για τις αλλαγές στο ωράριο και τις μετακινήσεις των καθηγητών, ενώ μπορούσε να το κάνει αμέσως μετά τις πανελλαδικές εξετάσεις, ώστε να μη προκύψουν τα προβλήματα με απεργίες και επιστρατεύσεις που έχουμε τώρα;

Δεν ήξερε τις αντιδράσεις; Δεν μπορούσε να φανταστεί την αναστάτωση που θα προκληθεί;

Το άλλο πουλάκι:

Ο «σερίφης»!

Σύμφωνα με μια παλιά ρήση, η κυβέρνηση ήθελε να δείξει σε όλους «ποιος είναι ο σερίφης στην πόλη».

Ούτε αφελείς είναι, ούτε (τόσο) άσχετοι, ώστε ένα προκαλέσουν χωρίς λόγο τέτοια κοινωνική αναταραχή.

Και, αφού δεν συμβαίνει αυτό, η μόνη απάντηση στο ερώτημά μας είναι πως η επιλογή του χρόνου δεν έγινε καθόλου τυχαία.

Ας το αναλύσουμε λίγο περισσότερο.

Ήταν συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης να προκαλέσει αυτή την… προεξεταστική κόντρα με τους καθηγητές, στοχεύοντας σε πολλούς στόχους ταυτοχρόνως. Το πρώτο που ήθελε να πετύχει είναι το «σκληρό και αδιαπραγμάτευτο προφίλ, όταν πρόκειται για το κοινό καλό».

Όπως έγραψαν και κάποιες εφημερίδες, ο Σαμαράς θέλει να κάνει τη Νέα Δημοκρατία «κόμμα νοικοκύρηδων».

Κακά τα ψέματα. Οι καθηγητές, στην προκειμένη περίπτωση, δεν μπορούσαν να έχουν μαζί τους την κοινή γνώμη και, για να γίνει αυτό, δεν χρειαζόταν καν η αμέριστη υποστήριξη που βρήκε η κυβέρνηση από όλα τα ΜΜΕ.

Πώς να υποστηρίξεις ότι είναι άδικο να σου προσθέτουν δύο ώρες εργασίας την εβδομάδα (στις δεκαέξι ή στις είκοσι μία, έτσι;) όταν άλλοι, αν βρουν δουλειά, υποχρεώνονται να δουλεύουν όσο τραβάει η ψυχή… του εργοδότη και μάλιστα με πολύ λιγότερες αποδοχές;

Ή πώς να πείσεις ότι είναι κακό να μετατίθεσαι μακριά από τον τόπο σου, αν και εφόσον «περισσεύεις», τη στιγμή που άλλοι, κάτω από παρόμοιες συνθήκες, χάνουν απλώς τη δουλειά τους και αναγκάζονται ακόμη και να ξενιτευτούν προκειμένου να βρουν νέα θέση για να εργαστούν;

Έτσι κι αλλιώς τα κανάλια δεν προσφέρονται για μακροσκελείς αναλύσεις. Όμως δεν είναι ψέματα πως οι καθηγητές (χάρη σε μια μερίδα συναδέλφων τους, άρα με δική τους συλλογική ευθύνη) έχουν χάσει και τη λεγόμενη έξωθεν καλή μαρτυρία, που θα έκανε τους γονείς και πολίτες να τους δουν, τουλάχιστον με συμπάθεια.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Στόχος δεύτερος η αντιπολίτευση.

Με την κίνησή της αυτή η κυβέρνηση έφερε σε τρομερά δύσκολη θέση και την αντιπολίτευση, η οποία εξ ορισμού, οφείλει να υποστηρίζει πάντοτε όσους αγωνίζονται ενάντια σε κυβερνητικά μέτρα.

Στην προκειμένη όμως περίπτωση οι αγωνιζόμενοι καθηγητές φαίνονται να έρχονται σε αντίθεση και με μια μεγάλη ομάδα του πληθυσμού, εξαιτίας της διαφαινόμενης «ταλαιπωρίας» των παιδιών που θα δώσουν εξετάσεις.

Τι να κάνει η αντιπολίτευση; Να πάει μαζί τους «ενάντια» στους μαθητές; Να πάει εναντίον τους με την κυβέρνηση;

Όλα αυτά δείτε τα παράλληλα με όσα λέγαμε χθες και προχθές και να ξανασκεφτείτε το γεγονός ότι απεργία μέσα στις εξετάσεις πρότειναν πρώτοι απ’ όλους οι συνδικαλιστές παρατάξεων που υποστηρίζουν (και υποστηρίζονται από) την κυβέρνηση.

Δείτε επίσης την απεργία –υποτίθεται συμπαράστασης και κατά της επιστράτευσης- που η, επίσης κυβερνητική, ΑΔΕΔΥ προκήρυξε όχι στις εξετάσεις, όπως ζητούσαν οι καθηγητές, αλλά την Τρίτη, κυριολεκτικά αδειάζοντάς τους!

Τι θα λέγατε τώρα αν σα πω πως κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ «αποκαλύπτει» σε βιβλίο του ότι, σε όλες τις «μεταρρυθμιστικές προσπάθειες» που πρότεινε η κυβέρνηση, οι απεργιακές αντιδράσεις ήταν κατευθυνόμενες από την ίδια;

Έτσι ενισχύεις τις συνδικαλιστικές σου παρατάξεις (το είπαμε), συσπειρώνεις το εκλογικό σου κοινό (το είπαμε κι αυτό), απομονώνεις την αντιπολίτευση (το είπαμε επίσης) και, το κυριότερο, παρουσιάζεις την όποια νομοθετική ρύθμιση σαν μεγάλη προσπάθεια αλλαγής του κατεστημένου (ε, αυτό το λέμε τώρα).

Το πιάσατε;

Κι εμείς μαλώνουμε στα παράθυρα!

130514 ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Ας έρθουμε και στην ουσία.

Τι είναι αυτό που ενόχλησε τόσο τους καθηγητές, ώστε να φτάσουν να πιέσουν με το έσχατο μέσο πίεσης, την απεργία, και μάλιστα στην περίοδο των πανελλαδικών εξετάσεων;

Φαίνεται πως, αν και τα «σημεία τριβής» είναι πολλά, εκείνα που έκαναν το ποτήρι να ξεχειλίσει είναι η αύξηση του ωραρίου και οι υποχρεωτικές μετακινήσεις εκπαιδευτικών για συμπλήρωση του ωραρίου τους.

Ας τα δούμε πιο προσεκτικά.

Οι καθηγητές είχαν ωράριο διδασκαλίας από 16 ώρες (όσοι δούλευαν πάνω από 20 χρόνια) μέχρι 21 ώρες (νεοδιόριστοι) την εβδομάδα. Αυτό ίσχυε στα χαρτιά, διότι, στην πραγματικότητα υπήρχαν αρκετοί καθηγητές που δεν συμπλήρωναν το διδακτικό τους ωράριο, με αποτέλεσμα να διδάσκουν λιγότερες έως και καθόλου ώρες εβδομαδιαίως.

Προσέξτε, για να μην αδικήσουμε κανέναν.

Όταν μιλάμε για τη γενική εικόνα, προφανώς, κάνουμε γενικεύσεις που ίσως απέχουν από την πραγματικότητα. Γι αυτό εμείς ας συζητήσουμε με βάση το δεδομένο ότι όλοι οι καθηγητές συμπλήρωναν το ωράριό τους, δηλαδή δίδασκαν από 16 έως 21 ώρες την εβδομάδα.

Τώρα οι ώρες αυξάνονται κατά δύο, που πάει να πει πως θα ξεκινά ο νεοδιορζόμενος με 23 και θα καταλήγει, μετά από είκοσι έτη υπηρεσίας με 18 ώρες.

Είναι πολλές ή λίγες; Ας μην το συζητήσουμε, διότι θα καταλήξουμε πάλι σε αδικίες.

Φανταστείτε έναν φιλόλογο, έναν μαθηματικό ή έναν φυσικό, μετά από τέσσερις ώρες διδασκαλίας στην τάξη, να γυρίζει στο σπίτι του με 120 γραπτά τα οποία πρέπει να εξετάσει και να βαθμολογήσει.

Φανταστείτε τον μετά να σχεδιάζει τη διδασκαλία του για την επόμενη μέρα, να προετοιμάζει το υλικό του, κείμενα, ασκήσεις, προβολές, πειράματα να προγραμματίζει τα θέματα για τα διαγωνίσματα που θα βάλει, να αποφασίζει ποιους θα εξετάσει από κάθε τμήμα, τι θα τους ρωτήσει…

Πού βρίσκεται το πρόβλημα;

Στο γεγονός ότι όλοι οι καθηγητές δεν εργάζονται έτσι. Αυτό μας το λέει η εμπειρία μας είτε από τα μαθητικά μας χρόνια, είτε από τα παιδιά μας, όσοι τα στέλνουμε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Το άλλο πουλάκι:

Μας το λέει και κάτι άλλο.

Το γεγονός ότι πολλοί καθηγητές είναι τόσο ξεκούραστοι από τη δουλειά τους, ώστε μπορούν να διδάσκουν αρκετές ακόμη ώρες κάθε μέρα… προγυμνάζοντας μαθητές σε ιδιαίτερα μαθήματα.

Επομένως, για την αύξηση τουλάχιστον του ωραρίου, δεν μπορεί να πει κανείς ότι οι καθηγητές έχουν την κοινωνία με το μέρος τους. Η αύξηση όμως αυτή συνεπάγεται και άλλα πράγματα. Σκεφθείτε πως, σε ένα μεγάλο σχολείο, που έχει δέκα φιλολόγους, οι δύο ώρες την εβδομάδα σημαίνουν πως η μία περισσεύει και πρέπει να πάει αλλού να διδάσκει.

Εδώ λοιπόν βρίσκεται ένα λεπτό σημείο, γιατί η κυβέρνηση (και η Τρόικα) υποστηρίζουν πως με αυτό τον τρόπο δεν θα χρειαστεί να προσληφθούν αναπληρωτές.

Οι καθηγητές φοβούνται πως (επιπλέον) κάποιοι θα στέλνονται να διδάσκουν πολύ μακριά από τον τόπο που έχουν εγκατασταθεί.

Είναι αλήθεια αυτό; Μένει να το δούμε (αν θα το δούμε) στην πράξη, διότι αυτό που θα συμβεί στο σχολείο του παραδείγματός μας θα συμβεί σε όλα τα αντίστοιχα σχολεία, όλης της περιφέρειας.

Που πάει να πει ότι, αν τελικά θα περισσέψουν καθηγητές, θα περισσέψουν από παντού κι έτσι το βλέπω λίγο δύσκολο να χρειαστεί να μετακινηθεί κάποιος έξω από το νομό του.

Για την οικονομία της συζήτησης όμως ας το δεχτούμε κι αυτό. (Μάλλον με βρήκατε στις καλές μου σήμερα). Και ας συμφωνήσουμε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις, ειδικά κάποιοι καθηγητές στα ΕΠΑΛ που δεν θα έχουν καθόλου αντικείμενο, θα πρέπει να μετακινηθούν.

Ποια είναι η πρόταση της ΟΛΜΕ γι’ αυτούς; Διότι κάπως θα πρέπει να μας πουν τι θέλουν να γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Να εξακολουθούν οι «καθηγητές που δεν έχουν ώρες διδασκαλίας» να παραμένουν στο σχολείο τους και να πληρώνονται για να κάθονται;

Ή μήπως να συμπληρώνουν τις 23 ώρες τους με την περίφημη «γραμματειακή υποστήριξη», την άλλη μεγάλη εφεύρεση με την οποία καθηγητές και διοίκηση αλληλοκοροϊδεύονται τόσα χρόνια.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Επιστροφή στην αρχή.

Υπάρχουν δύο σοβαρές πολιτικές τοποθετήσεις για το θέμα. Θα καταλάβετε τι εννοώ σοβαρές.

Η μία λέει ότι είμαστε μια χρεοκοπημένη χώρα και πρέπει, απ’ όπου μπορούμε, να κάνουμε οικονομία, να σφίξουμε το ζωνάρι, να πληγωθούμε αλλά να κρατηθούμε ζωντανοί.

Η άλλη λέει ότι η κρίση είναι ένα «κόλπο» και πως υπάρχει δυνατότητα να βρεθούν λεφτά και για την υγεία και για την παιδεία και για κάθε τι «κοινωνικό αγαθό», αρκεί να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε και διοικούμαστε, να αρνηθούμε τα χρέη, να φύγουμε από την Ε.Ε. και να αναπτύξουμε όλες τις παραγωγικές μας δυνάμεις σε μια νέα (παλιά) βάση.

Υπάρχει και μια άλλη που λέει ότι μπορούμε (το πώς το γνωρίζουν οι ίδιοι αλλά το κρατούν μυστικό) να συνεχίσουμε να ζούμε ξένοιαστα, σαν να μη συμβαίνει τίποτε, κάνοντας τους χουβαρντάδες, πληρώνοντας αργομισθίες, κρατώντας ή και δημιουργώντας θέσεις ακόμη και εκεί που δεν υπάρχει καμιά απολύτως ανάγκη, προκειμένου να «βολεύονται» όλοι και, κυρίως, τα εκλεκτά παιδιά κάποιου συστήματος.

Δυστυχώς, υπάρχει και μια τέταρτη άποψη, αυτή των συνδικαλιστών, για την οποία μιλήσαμε χθες και κάπου στη μέση βρίσκονται όχι οι μαθητές, όχι οι πανελλαδικές εξετάσεις, αλλά αυτό που λέμε δημόσιο σχολείο και παιδεία.

Αυτό όμως είναι άλλη ιστορία.

Εργασία και χαρά!

130513 ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Χριστός Ανέστη, αδέλφια!

Εδώ είμαστε.

Θυμάμαι πάντοτε την περίφημη ρήση στα χρόνια της στρατιωτικής θητείας: «Άδεια ήτανε, ρε στραβάδι, δεν ήταν απολυτήριο»!

Βεβαίως τότε απολυτήριο σήμαινε τέλος στα βάσανα και ζήτω η ελευθερία. Τώρα δεν θέλουμε να απολυθούμε από πουθενά. Γενικώς και αορίστως!

Ας μπούμε κατ’ ευθείαν στο ψητό, μια και το συνηθίσαμε τόσες μέρες:

«Εξετάσεις στην απεργία ή απεργία στις εξετάσεις;» Αυτός είναι το τίτλος μιας μπροσούρας, ενός κειμένου που κυκλοφόρησε μια συνδικαλιστική παράταξη της λεγόμενης εξοκοινοβουλευτικής και λεγόμενης αριστεράς.

Παράταξη που δραστηριοποιείται ή, αν θέλετε, αγωνίζεται στο χώρο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, όμως αντίστοιχη υπάρχει και σ’ εκείνον της δευτεροβάθμιας.

Αν προσέξουμε λίγο το σκεπτικό τους θα μας λυθούν πολλές απορίες πάνω στο θέμα των ημερών.

Σας διαβάζω:

«Ως εκπαιδευτικοί δεν απεργούμε για να γυρίσουμε μετά την απεργία αντιμετωπίζοντας μια ζωή ακόμα περισσότερο χρεωμένη με τα μείον της απεργίας. Λίγοι θα πειστούν να βάλουν πλάτη σ’ έναν τέτοιο αγώνα, αν ξέρουν ότι μαζί με τα υπάρχοντα χρέη προς τη ΔΕΗ, την εφορία, το στεγαστικό δάνειο, το ενοίκιο, τα φροντιστήρια των παιδιών, τα χρέη των δανείων στην τράπεζα, θα έχουν επιβαρύνει τον βιοπορισμό τους με τα χαμένα λεφτά της απεργίας. Ο δρόμος για τη νίκη δεν θα έχει επιστροφή. Η μόνη φυγή θα είναι προς τα εμπρός».

Και παρακάτω συνεχίζει:

«Βάζουμε λουκέτο για να αποτινάξουμε από το αύριο το χρέος σε όλα τα επίπεδα: ένα αύριο χωρίς χαράτσια, χωρίς οφειλόμενους φόρους στην εφορία, χωρίς τη φτώχεια του μήνα, το άγχος του εξοστρακισμού, της απόλυσης, τον τρόμο του επιθεωρητή. Ένα αύριο χωρίς εφιάλτες».

Για να τελειώσει ως εξής:

«Κάποτε η εκπαίδευση έχει να αναμετρηθεί με το μπόι της. Αν όχι τώρα πότε; Είκοσι πέντε χρόνια μετά τον νικηφόρο αγώνα των καθηγητών μέσα στις εξετάσεις και επτά χρόνια από το μεγάλο απεργιακό ξέσπασμα των τριών μηνών των δασκάλων το 2006, ένα φάντασμα πλανιέται και πάλι πάνω από την εκπαίδευση που κάνει πολλούς να χάνουν τον ύπνο τους. Απεργία διαρκείας στην εκπαίδευση – Απεργία διαρκείας παντού. Τώρα! Και μέχρι τη νίκη!»

Το άλλο πουλάκι:

Το πιάσατε;

Υπάρχουν συνδικαλιστικές παρατάξεις που δεν βλέπουν αυτή την απεργία ως μια μορφή διεκδίκησης κάποιων αιτημάτων ή υπεράσπισης κάποιων κεκτημένων που απειλούνται.

Γι’ αυτές πρόκειται για έναν αγώνα μέχρι την… τελική νίκη.

Ποια θα είναι αυτή;

Μα, την περιγράφουν ξεκάθαρα. Μια κοινωνία ονειρεμένη, χωρίς τους εφιάλτες των φόρων, των χαρατσιών, τη φτώχεια του μήνα, το φόβο του εξοστρακισμού κλπ.

Για έναν τέτοιο στόχο μόνο αξίζει να στηθεί μια απεργία διαρκείας στην εκπαίδευση και παντού.

Όσοι από εσάς πιστεύετε πως αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα, επειδή τα λέει μια παράταξη η οποία, εν πάση περιπτώσει, δεν έχει και την πλειοψηφία στα εκπαιδευτικά συνδικάτα, με συγχωρείτε αλλά δεν ξέρετε καθόλου πώς λειτουργεί ο συνδικαλισμός.

Έχετε ακούσει ποτέ τον όρο «αγωνιστική πλειοδοσία»;

Φαντάζομαι καταλαβαίνετε τι σημαίνει. Ε, τώρα βάλτε στο κάδρο το γεγονός ότι αυτή την εποχή γίνονται στους εκπαιδευτικούς συλλόγους όλης της χώρας εκλογές, για την ανάδειξη αντιπροσώπων, οι οποίοι με τη σειρά τους θα εκλέξουν τα νέα μέλη της ΟΛΜΕ και της ΔΟΕ και θα δείτε πως το πράγμα έχει την εξήγησή του. Ποιος θα κάνει πίσω; Ποιος θα φανεί λιγότερο αγωνιστής; Ποιος θα θέσει την έδρα του σε κίνδυνο;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Για τον συνδικαλισμό τα έχουμε ξαναπεί.

Οι άνθρωποι που εξακολουθούν να ασχολούνται με αυτόν πρέπει πρώτα απ’ όλα να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους.

Να αποδείξουν ότι πράγματι βρίσκονται εκεί για να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των συναδέλφων τους και όχι για να προωθήσουν κομματικές σκοπιμότητες ή να εξασφαλίσουν δικά τους προνόμια.

Πιστέψτε με, για πολλούς από αυτούς η κρίση και τα δυσμενή μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση είναι μια μοναδική ευκαιρία να αποκαταστήσουν την εικόνα τους.

Είχαν πέσει σε τέτοια ανυποληψία που τους (παρ)ακολουθούσε μόνο ένα συντριπτικά μικρό ποσοστό των συναδέλφων τους.

Φανταστείτε ότι καλούσαν Γενικές Συνελεύσεις και δεν πήγαιναν ούτε οι ίδιοι. Αν η Συνέλευση ήταν το απόγευμα εμφανίζονταν λιγότεροι από δέκα, εργαζόμενοι. Αν γινόταν με άδεια, σε εργάσιμη μέρα, έκαναν μια περασιά περίπου οι μισοί, έβλεπαν για λίγο φίλους και συναδέλφους και μετά αποχωρούσαν για καφέ ή για τα σπίτια τους.

Τόσο καλά!

Οι συνδικαλιστές έβλεπαν βεβαίως αυτό το κατάντημα, όμως δεν έκαναν και τίποτε για να το αλλάξουν, αφού τους βόλευε αφάνταστα.

Οι αποφάσεις παίρνονταν με τους παρόντες αυτοί εκλέγονταν ξανά και ξανά, πού και πού έριχναν και καμιά απεργία για την τιμή των όπλων…

Τώρα το σκηνικό έχει αλλάξει, η τράπουλα ανακατεύτηκε και το νέο τοπίο τους βρήκε απροετοίμαστους.

Έχει ενδιαφέρον να τους δούμε πώς θα χειριστούν το θέμα με την απεργία στις εξετάσεις.

Περισσότερα όμως αύριο.

Ο λύκος στην αντάρα χαίρεται!