130607 ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΝ-2

Το ένα πουλάκι:

Για τις διαδηλώσεις, λοιπόν.

Οι οποίες, όπως συμφωνήσαμε, είναι ένα αναφαίρετο δικαίωμα των πολιτών και δεν έχει δικαίωμα να τις εμποδίσει κανείς.

Να τις εμποδίσει, όχι. Ούτε όμως να τις περιορίσει;

Ας δούμε το θέμα με αριθμούς.

Στο κέντρο της Αθήνας, πραγματοποιούνται κάθε χρόνο εκατοντάδες διαδηλώσεις, σε πολλές από τις οποίες συμμετέχουν ελάχιστοι πολίτες.

Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου και της αστυνομίας, το 2012 πραγματοποιήθηκαν –κρατηθείτε- επτακόσιες ενενήντα έξι (796)! τέτοιες διαδηλώσεις.

Ερώτηση και απάντηση:

Να μην πραγματοποιούνται;

Βεβαίως και να πραγματοποιούνται.

Ερώτηση, χωρίς απάντηση:

Τότε, πού βρίσκεται το πρόβλημα; Για ποιο ακριβώς πράγμα συζητάμε;

Αφού οι πολίτες έχουν το συνταγματικό δικαίωμα να συγκεντρώνονται και να διαμαρτύρονται, αφού ο καθένας μπορεί να εκφράσει το δικαίωμα του αυτό όποτε και όπου θέλει, τότε απορώ πού βρίσκεται το σημείο διαφωνίας.

Απάντηση, χωρίς ερώτηση:

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, ώστε να γίνει σωστή κουβέντα. Οι ειδικοί περί του συντάγματος μάς λένε πως τα συνταγματικά δικαιώματα των πολιτών είναι όλα εξίσου σημαντικά και έχουν όλα την ίδια βαρύτητα.

Δεν μπορούμε, δηλαδή, να τα βάλουμε σε μια ζυγαριά, να τα συγκρίνουμε, και να πούμε ποιο είναι ανώτερο, ώστε να καταλήξουμε πως αυτό το δικαίωμα μπορεί να καταργεί κάποιο άλλο κατώτερο, όταν βρίσκονται σε αντιπαράθεση.

Ας πάρουμε για παράδειγμα το δικαίωμα στη συγκέντρωση και διαμαρτυρία από τη μια μεριά και το δικαίωμα στη μετακίνηση ή την εργασία από την άλλη.

Μπορεί μια συγκέντρωση να μου κλείνει το δρόμο και να μη μ’ αφήνει να πάω στη δουλειά μου; Ή, μπορεί να πραγματοποιείται μπροστά στο μαγαζί μου, ώστε να μην είναι προσβάσιμο από τους πελάτες;

Και, αν συμβαίνει αυτό, τι πρέπει να γίνει; Να απαγορευτεί η συγκέντρωση, δηλαδή να καταλυθεί ένα συνταγματικό δικαίωμα;

Το άλλο πουλάκι:

Όχι, ασφαλώς!

Αυτό δεν το λέμε εμείς, είπαμε ότι το λένε οι ειδικοί περί τα συνταγματικά. Επειδή και τα δύο δικαιώματα πρέπει να γίνουν εξίσου σεβαστά, επειδή πρέπει να μπορούν οι πολίτες να «απολαμβάνουν» και το ένα και το άλλο, τότε θα πρέπει να γίνει μια «στάθμιση». Να δούμε δηλαδή πώς, περιορίζοντας κάπως το ένα, θα μπορεί να ισχύει, έστω περιορισμένο, και το άλλο.

Δηλαδή, κάνε αγαπητέ συμποπλίτη, εσύ τη συγκέντρωση και την πορεία σου, όμως καν’ την μια άλλη στιγμή ή πήγαινε λίγο παραπέρα, ώστε να μη μου κλείσεις κι εμένα το μαγαζί.

Κάπως θα περιοριστείς εσύ, λίγο θα στριμωχτούν και οι δικοί μου οι πελάτες, όμως και οι δυο θα έχουμε απολαύσει τα συνταγματικά μας δικαιώματα.

Ωραία ως εδώ, όμως το πρόβλημα εξακολουθεί να υπάρχει, κυρίως λόγο της… ποσότητας, της πληθώρας των διαδηλώσεων.

Διότι εγώ, που διαδηλώνω σήμερα, «εδώ και τώρα», δεν μπορώ να διανοηθώ, ούτε να λάβω υπόψη μου πως το ίδιο σκέφτονται άλλοι σε κάποιο άλλο σημείο παραδίπλα και ακριβώς το ίδιο θα σκέφτονται και άλλοι αύριο και την επομένη και την κάθε μέρα του έτους.

Εγώ σκέφτομαι «σιγά, μωρέ, τι έγινε, δυο ωρίτσες θα σταθούμε εδώ πέρα, θα κάνουμε και μια μικρή πορεία πεντακοσίων μέτρων, και μετά δρόμοι και πλατείες θα είναι και πάλι στη διάθεση του καθενός».

Έλα όμως που αυτό συμβαίνει εκατοντάδες φορές μόνο σε ένα χρόνο!

Οι πολίτες που κινούνται στο κέντρο της Αθήνας (πρωτίστως) και οι καταστηματάρχες (δευτερευόντως) κυριολεκτικά υποφέρουν.

Διότι, όσοι γνωρίζουν από μεγάλες πόλεις μπορούν να καταλάβουν πως έναν και μόνο δρόμο του κέντρου να κλείσεις μπλοκάρει όλο το σύστημα. Μια μικρή πορεία στην Τσιμισκή, προκαλεί μποτιλιάρισμα στον… περιφερειακό της Θεσσαλονίκης.

Στην Αθήνα βοηθάει πολύ το Μετρό, όμως τι να σου κάνει κι αυτό όταν όλα τα άλλα μέσα είναι σταματημένα.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ποιος κερδίζει από αυτή την κατάσταση;

Να ένα ζήτημα που μπορούν, που θα έπρεπε να το σκεφτούν σοβαρά τα συνδικάτα και όσοι διοργανώνουν διαδηλώσεις και πορείες.

Για παράδειγμα, το Υπουργείο Παιδείας, εδώ και χρόνια, μεταφέρθηκε στο Μαρούσι και βρίσκεται δίπλα ακριβώς σε μεγάλο εμπορικό κέντρο. Ωστόσο, οι εκπαιδευτικοί εξακολουθούν να διαδηλώνουν στο κέντρο της Αθήνας, εμποδίζοντας την πελατεία των μικρών καταστημάτων, την οποία «στέλνουν» στα διάφορα μεγάλα εμπορικά.

Υπάρχει όμως και ένα θέμα με το πλήθος των διαδηλωτών. Το να βγουν στο δρόμο χιλιάδες λαού και να διαδηλώσουν τα αιτήματά τους το καταλαβαίνω, όλοι το καταλαβαίνουν. Εδώ όμως μιλάμε πως πενήντα κι εκατό άνθρωποι ταλαιπωρούν και ζημιώνουν τη μισή πόλη.

Είναι (δεν ρωτάω ηθικό, ούτε σωστό) πολιτικά ορθό;

Θα μπορούσαν αυτές οι μειοψηφίες να διαμαρτύρονται χωρίς να κλείνουν το κέντρο. Σε κάποια πλατεία ή σε έναν μεγάλο δρόμο, τμήμα του οποίου όμως θα μπορούν να χρησιμοποιούν και οι άλλοι πολίτες.

Έτσι, πιστέψτε με, είναι βέβαιο πως θα έχουν και την κατανόησή τους, αν όχι τη συμπαράστασή τους, σε μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι τώρα, που ακούν συχνά από γκρίνιες, μέχρι βρισιές.

Υπάρχει μια ρήση που λέει «για να βγει ο άλλος στο δρόμο και να φωνάζει, δεν μπορεί κάποιο δίκιο θα έχει». Μπορεί να είναι έτσι. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως και ο άλλος, που πάει στη δουλειά του ή που περιμένει έναν πελάτη για να πληρώσει το ενοίκιο και το ΤΕΒΕ του δεν έχει δίκιο.

Μπορούμε να ζήσουμε και να αγωνιστούμε όλοι, όπως ο καθένας νομίζει.

Δίδαξόν με τα δικαιώματά… σου!

130606 ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΝ-1

Το ένα πουλάκι:

Να δείτε που θα γίνει χαμός!

Έτσι και ξεκινήσει η κουβέντα για τον «περιορισμό» των διαδηλώσεων που λαμβάνουν χώρα στο κέντρο της Αθήνας, θα κλάψουνε μανούλες. Έχουμε να ακούσουμε πάλι για τη χούντα που δεν τελείωσε του ‘73, που θα πάει καπνός.

Γιατί; Διότι, σ’ αυτή τη χώρα, δεν έχουμε μάθει να συζητάμε ψύχραιμα και να κάνουμε μια στοιχειώδη προσπάθεια να ξεφύγουμε από τα στερεότυπα με τα οποία σκεφτόμαστε.

Δικαίωμα στη διαδήλωση της γνώμης. Βεβαίως και τα σκυλιά δεμένα.

Ποιος μπορεί να αρνηθεί στους πολίτες το στοιχειώδες αυτό πολιτικό τους δικαίωμα; Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι κάποιες από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία – ανατροπές όμως όχι πάντα για το καλύτερο της κοινωνίας – ξεκίνησαν από διαδηλώσεις;

Κανείς!

Κανείς όμως δεν μπορεί να αρνηθεί και δυο άλλα πράγματα. Πρώτον ότι η διαδήλωση, ως μέσο… διαδήλωσης της γνώμης, είναι πλέον ξεπερασμένο.

Δεύτερον ότι όλες οι διαδηλώσεις δεν έχουν την ίδια… βαρύτητα.

Ας τα πάρουμε ένα ένα.

Αν ανοίξουμε ένα οποιοδήποτε λεξικό, θα δούμε ότι διαδηλώνω σημαίνει πρωτίστως «δημοσιοποιώ». Τη στάση μου, τις θέσεις μου, τις απόψεις μου, τα συναισθήματά μου…

Έτσι, ως συνώνυμα της λέξης θα βρούμε τα: διαλαλώ, διατυμπανίζω, κοινοποιώ…

Υπήρχαν εποχές, αγαπητοί φίλοι, που οι πολίτες δεν είχαν κανέναν άλλο τρόπο να δημοσιοποιήσουν τη θέση τους για κάποιο πολιτικό ή κοινωνικό ζήτημα, εκτός από τη διαδήλωση. Μια διαδήλωση μάλιστα, που θα γινόταν έξω από τα ανάκτορα, τη βουλή, κάποιο υπουργείο ή το πρωθυπουργικό μέγαρο.

Οι διαδηλώσεις εκείνες είχαν διπλή λειτουργία. Πρώτα πρώτα φανέρωναν το πλήθος και, αν θέλετε, το πάθος των διαδηλωτών στους αποδέκτες των αιτημάτων ή των θέσεων.

Όσο πιο πολλοί, όσο πιο «μαχητικοί», τόσο περισσότερες ελπίδες είχαν να ακουστούν, να τους λάβουν υπόψη.

Έπειτα, αποτελούσαν είδηση.

Οι εφημερίδες μετέφεραν, την επομένη, σε όλη τη χώρα αλλά, ίσως και στο εξωτερικό, τα αιτήματα, το πλήθος και το πάθος των διαδηλωτών.

Το άλλο πουλάκι:

Τα πράγματα όμως άλλαξαν, χάρη στην τεχνολογία.

Σήμερα μπορείς πιο εύκολα να «φωνάξεις» από το σπίτι σου, από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή ή από το κινητό σου τηλέφωνο, παρά από μια πλατεία ή έναν κεντρικό δρόμο.

Το μήνυμα, το αίτημα ή η θέση μπορούν να φτάσουν και στο τελευταίο σπίτι, χάρη στην τηλεόραση, μέσα σε δευτερόλεπτα.

Ωστόσο, οι διαδηλώσεις εξακολουθούν και έχουν μια γοητεία, ιδίως για εκείνους που συμμετέχουν σ’ αυτές.

Εξάλλου, είναι ακόμη κυρίαρχη η άποψη πως ενεργός πολίτης είναι όποιος «βγαίνει στο δρόμο».

Τέλος, υπάρχει και μια μερίδα που σκέφτονται ότι η διαδήλωση έχει τη δυνατότητα να σου φέρει και άλλα, προστιθέμενα κέρδη.

Με ποιο τρόπο; Το είπε δημοσίως πρόσφατα κάποιος διαδηλωτής και το μάθαμε όλοι από… το διαδίκτυο:

«Εμείς θα πάμε μέχρι εκεί που απαγορεύεται, ώστε αυτοί να αναγκαστούν να κατεβάσουν τα ΜΑΤ. Ε, άμα κατεβάσουν τα ΜΑΤ, το έχασαν το παιχνίδι».

Βλέπετε ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο «αθώα»; Πώς γίνεται και πολλές διαδηλώσεις καταλήγουν σε συμπλοκή με την αστυνομία. Είναι επειδή (πάντοτε) το κακό κράτος θέλει με την καταστολή να φιμώσει τους διαδηλωτές;

Και τότε πώς εξηγείται τόσες πολλές, χιλιάδες διαδηλώσεις να αρχίζουν και να τελειώνουν χωρίς να ανοίξει ρουθούνι; Κυρίως όμως, πώς εξηγείται μια διαδήλωση με χιλιάδες κόσμου να διανύει ανενόχλητη όλη την Αθήνα, για να καταλήξει «θύμα της καταστολής» μπροστά στη Βουλή σήμερα, ή στην αμερικάνικη Πρεσβεία παλαιότερα;

Γιατί τα όργανα του κράτους δεν χτυπάνε το κακό στο ξεκίνημά του, αλλά το αφήνουν να εκδηλωθεί και του επιτίθενται στο τέλος;

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Γίνεστε συντηρητικοί και… δεξιοί.

Διότι αφήνετε να εννοηθεί πως τα επεισόδια ξεκινούν όταν η «κορυφή» της πορείας προσπαθεί να ξεπεράσει ένα όριο που θέτει η αστυνομία, συνήθως έξω από τη Βουλή ή κάποιο υπουργείο, παλαιότερα μπροστά στην αμερικάνικη Πρεσβεία.

Δεν είναι (πάντα) έτσι. Κάποιες φορές οι συμπλοκές ξεκινούν πολύ νωρίτερα, προσέξτε όμως, ποτέ ανάμεσα σε αστυνομικούς και διαδηλωτές του ΠΑΜΕ, οι οποίοι περιφρουρούν την πορεία τους και δεν αφήνουν να παρεισφρήσουν ξένα στοιχεία που επιδιώκουν επεισόδια και ταραχές.

Τα «ξένα στοιχεία» είναι κατ’ άλλους διάφοροι αναρχικοί που επιδιώκουν τις συμπλοκές και κατά κάποιους άλλους πράκτορες του κράτους, όργανα της ίδιας της αστυνομίας που «προβοκάρουν» τις πορείες και θέλουν να δώσουν αφορμές για να επέμβει το κράτος της καταστολής.

Οι πρώτοι «άλλοι» έτσι ερμηνεύουν το γεγονός ότι τα ταραχοποιά στοιχεία είναι πάντοτε κουκουλοφόροι, ενώ οι δεύτεροι «άλλοι» με το δικό τους σκεπτικό μιλούν για «γνωστούς αγνώστους».

Στο δρόμο, λοιπόν, όμως χωρίς να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας ή την κουκούλα μας. Να ξέρουμε τι θέλουμε και πού στοχεύουμε με τις πορείες και τις διαδηλώσεις.

Προσέξτε! Αν θέλετε τη γνώμη μας, δεν είναι και τόσο κακό να προκαλούνται και ταραχές, αρκεί όμως όσοι συμμετέχουν σ’ αυτές να αποδέχονται τους όρους του παιχνιδιού και να το κάνουν οικεία βουλήσει, όχι επειδή βρέθηκαν μπλεγμένοι στα παιχνίδια άλλων, είτε του κράτους, είτε των συναγωνιστών τους.

Μέσα σ’ αυτό το πνεύμα (και ενώ οι εξελίξεις στη Τουρκία τρέχουν), μπορούμε πιο ψύχραιμα να δούμε τους αριθμούς και να σκεφτούμε τι σημαίνουν οι 5654 πορείες, διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις πολιτών, που πραγματοποιήθηκαν στη χώρα μας, μέσα σε ένα μόλις χρόνο, το 2012!

Φυσικά το θέμα είναι πολύ μεγάλο για να τελειώσουμε εδώ.

Αύριο, λοιπόν.

Συγκέντρωση και πορεία!

130605 ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ-2

Το ένα πουλάκι:

Ας πιάσουμε την τηλεόραση.

Κάθισα προχθές να παρακολουθήσω μια αξιόλογη ταινία στην ΕΤ3 και… αγανάκτησα από τις «διαφημίσεις». Η ταινία διακόπηκε τέσσερις ή πέντε φορές, προκειμένου να διαφημιστούν… άλλες εκπομπές του καναλιού και όχι ας πούμε κάποιο προϊόν που θα έφερνε και χρήματα στο ταμείο.

Προσέξτε λογική. Το κανάλι, σε μια εκπομπή που τη βλέπει κάποιος κόσμος, δεν έχει εμπορικές διαφημίσεις, αλλά προωθεί άλλες εκπομπές τις οποίες δεν τις βλέπει κανένας κόσμος, επομένως δεν μπορούν να «πουληθούν» πουθενά.

Τότε γιατί το κάνει; Για να μας ενημερώσει και να μη χάσουμε εκπομπές που τις θεωρεί το ίδιο σπουδαίες και γι’ αυτό τις παίζει σε επανάληψη;

Είναι ένα μικρό παράδειγμα της νοοτροπίας με την οποία λειτουργεί η κρατική τηλεόραση.

Η οποία, ας το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή, πρέπει να υπάρχει, όμως πρέπει να έχει και λόγο ύπαρξης.

Τι εννοώ. Αν είναι να τη διατηρούμε για να ανταγωνίζεται τα ιδιωτικά κανάλια, αναπαράγοντας τη νοοτροπία και τον τρόπο λειτουργίας τους, τότε τζάμπα τρώμε τα λεφτά μας.

Διακόπτει τις ταινίες το STAR για να διαφημίσει προϊόντα, τις διακόπτει και η ΕΤ3 για να διαφημίσει τις εκπομπές της.

Η κρατική τηλεόραση οφείλει να λειτουργεί παραδειγματικά. Να δίνει, όπως είπαμε, το μέτρο. Όχι να μιμείται ή να ανταγωνίζεται την ιδιωτική, θάβοντας, ας πούμε, κι αυτή της καλές εκπομπές στις μεταμεσονύκτιες ώρες.

Φυσικά, ένας από τους τομείς στους οποίους δέχεται έντονη κριτική είναι τα δελτία ειδήσεων και οι δημοσιογραφικές εκπομπές, όπου φαίνεται ότι προβάλλονται ιδιαίτερα οι κυβερνητικές, κάθε φορά, θέσεις.

Αυτό έχει να κάνει όχι τόσο με παρεμβάσεις κυβερνητικών στελεχών, όσο με την επιθυμία κάποιων δημοσιογράφων να ανταποδώσουν την… ευεργεσία τής τοποθέτησής τους σε θέσεις που με την αξία τους δεν θα κέρδιζαν ποτέ.

Αυτό το κακό όμως δεν είναι και τόσο σπουδαίο. Σήμερα, με τόση πληθώρα μέσων ενημέρωσης και «πολυφωνία», είναι αστείο να διαμαρτύρεσαι επειδή οι κρατικές ειδήσεις δεν είναι αντικειμενικές.

Δεν θέλουμε, που λέει ο λόγος, να είναι τέτοιες. Σοβαρές τις θέλουμε, νηφάλιες, χωρίς ακρότητες, με σεβασμό στους καλεσμένους και το κοινό. Και τέτοιες, σε γενικές γραμμές, είναι.

Το άλλο  πουλάκι:

Για την τέχνη.

Εδώ κι αν γίνεται της… υποκρισίας. Όλοι μας θέλουμε τα κρατικά κανάλια να προβάλλουν τον λόγο και την τέχνη, όμως ελάχιστοι παρακολουθούν τις εκπομπές αυτές, έτσι τουλάχιστον δείχνουν οι αριθμοί.

Φαίνεται πως τις θέλουμε ως άλλοθι στον κουλτουριάρικο εαυτό μας, ή ως ποικιλία στην μονοκαλλιέργεια του τηλεοπτικού τοπίου.

Εν πάση περιπτώσει, εμείς θα θέλαμε να υπάρχει η κρατική τηλεόραση, χρηματοδοτούμενη από τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή τους φόρους μας, ακόμη ίσως και χωρίς να προβάλλει καθόλου διαφημίσεις.

Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να είναι «ξέφραγο αμπέλι», όπου ο καθένας βάζει τους δικούς του και οι εκπομπές πραγματοποιούνται με προϋπολογισμούς που θα τους ζήλευε το Χόλιγουντ.

Η ΕΡΤ έχει πλούτο, έχει υλικό, έχει τεχνογνωσία και έχει ένα καταπληκτικό Αρχείο που μπορεί να αξιοποιηθεί ακόμη περισσότερο και αποτελεί το συγκριτικό της πλεονέκτημα σε σχέση με τα ιδιωτικά κανάλια.

Βλέπετε, ας πούμε, τι γίνεται όταν πεθαίνει κάποιο δημόσιο πρόσωπο ή όταν πρέπει να γίνει αναφορά σε γεγονότα του παρελθόντος.

Εκεί οι άλλοι ψάχνουν με το ζόρι να βάλουν μερικά δευτερόλεπτα βίντεο, ενώ η ΕΡΤ μπορεί και κάνει ολόκληρα αφιερώματα με αρχειακό υλικό.

Αυτή την τηλεόραση θέλουμε. Τώρα, για την ύπαρξη τριών σταθμών, τι να πω; Καλό είναι να υπάρχουν, όμως ας ξεκαθαρίσουν καλύτερα τι θα είναι ο καθένας και ας φροντίσουν τον συντονισμό των προγραμμάτων, ώστε ένα μην πέφτει ο ένας πάνω στο άλλο. Ταινία σε ταινία, ειδήσεις σε ειδήσεις, μουσική εκπομπή σε μουσική εκπομπή…

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Να πούμε και για το ραδιόφωνο;

Υπάρχουν κι εδώ παράπονα. Προσέξτε λίγο. Υποτίθεται ότι τα ιδιωτικά ραδιόφωνα παίζουν μουσική με play list, ενώ στο κρατικό οι παραγωγοί επιλέγουν μόνοι τους τα τραγούδια που θα παρουσιάσουν.

Πού υπάρχει μεγαλύτερη ομοιομορφία;

Φοβάμαι, στο κρατικό ραδιόφωνο, όπου η μεγάλη πλειονότητα των παραγωγών είναι «κολλημένοι» με καμιά δεκαριά καλλιτέχνες και ένα είδος, το κακώς λεγόμενο έντεχνο.

Θα ρωτήσω εσάς, τους ακροατές του κρατικού ραδιοφώνου:

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε ένα καινούριο τραγούδι, που ακούσατε μια πρόταση κάποιου παραγωγού για νέους ήχους, για φρέσκιες ιδέες, για πράγματα που θα σας εκπλήξουν;

Κάθεσαι να ακούσεις ραδιόφωνο και νομίζεις ότι μεταφέρεσαι στις δεκαετίες πριν το ’90, οι πιο «καινούργιοι» δημιουργοί είναι ο Κραουνάκης ή ο Μάλαμας, κυριαρχούν Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Λοΐζος, για να μην πω για τα λαϊκά που είναι όλα του ’50 και του ’60!

Αυτό δεν είναι ραδιόφωνο, είναι μνημόσυνο.

Καλοί και άξιοι όλοι αυτοί οι παλιοί δημιουργοί, όμως, δεν μπορεί κάτι αξιόλογο θα συμβαίνει και σήμερα, κάτι που περνάει απαρατήρητο από τους ραδιοφωνικούς μας παραγωγούς.

Πολλά τα παράπονα, όμως γκρινιάζουμε για κάτι που το αγαπάμε και με το οποίο είμαστε κολλημένοι.

Μας νοιάζει, γι’ αυτό!

Τι ακούνε τα μάτια μας!

130604 ΡΑΔΙΟΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ-1

Το ένα πουλάκι:

Ποιος δεν θέλει την ΕΡΤ;

Δεν γνωρίζω πόση βάση έχει η συζήτηση ότι υπάρχουν σκέψεις για κατάργηση, δηλαδή ιδιωτικοποίηση της ΕΡΤ.

Φαίνεται ότι το θέμα θα συζητηθεί σε προσεχή συνάντηση των αρχηγών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση. Αυτό δεν μπορεί να πει κανείς ότι είναι αισιόδοξο σενάριο.

Κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει αντικείμενο συζήτησης. Η ΕΡΤ είναι και θα πρέπει να παραμείνει κρατική, τόσο η ραδιοφωνία όσο και η τηλεόραση.

Κρατική είπα; Εντάξει, δημόσια, αφού η έννοια κρατικός είναι τόσο παρεξηγημένη στη χώρα μας καθότι σημαίνει πως «ανήκει» στο κόμμα που κατέχει την εξουσία.

Γιατί όμως πρέπει να εξακολουθεί να υπάρχει η ΕΡΤ; Είναι τόσο αυτονόητο που δεν χωράει καμία συζήτηση; Είναι υποχρεωτικό κάθε χώρα να έχει δημόσιο ραδιόφωνο και τηλεόραση; Για ποιο λόγο;

Υποτίθεται πως η ανάγκη ύπαρξης δημόσιας ραδιοτηλεόρασης δεν είναι νομοτελειακή, αλλά πηγάζει από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα ιδιωτικά κανάλια, τα οποία, ως γνωστόν, αποβλέπουν μόνο στο κέρδος.

Αλλά κι αυτό επίσης δεν θα ήταν πρόβλημα, αν δεν υπήρχε ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούμε εμείς οι τηλεθεατές.

Τι θέλω να πω. Πρόγραμμα ιδιωτικού καναλιού δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη πρόγραμμα χαμηλού επιπέδου. Όποιος κερδίζει δεν πάει να πει ότι πουλάει σκουπίδια. Μη ξεχνάτε ότι από τα ιδιωτικά κανάλια μάλιστα από τα ραδιόφωνα, έχουμε παρακολουθήσει εξαιρετικές εκπομπές.

Ο ιδιώτης θα σου δώσει ό,τι του αφήνει κέρδος, ό,τι παρακολουθούν οι περισσότεροι τηλεθεατές και ακροατές ραδιοφώνου.

Είναι τυχαίο όμως ότι, σε μεγάλο βαθμό, τα προγράμματα τους είναι απλώς ανοησίες; Όχι, διότι αυτά προτιμούμε εμείς, το τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό κοινό.

Αν το δούμε έτσι, ίσως κατανοήσουμε τον ρόλο που έρχεται να παίξει μια κρατική ραδιοτηλεόραση. Υποτίθεται ότι είναι εκεί για να δίνει το μέτρο. Να αποδεικνύει πως υπάρχουν και άλλου είδους εκπομπές και προγράμματα και να τα θέτει στην κρίση του κοινού, έστω κι αν αυτό τους γυρνά την πλάτη.

Να ικανοποιεί τις απαιτήσεις των πιο απαιτητικών, ακόμη και χωρίς κέρδος, ακόμη και με ζημία, η οποία, φυσικά, πληρώνεται με τα λεφτά των φορολογουμένων.

Το άλλο πουλάκι:

Να ένα ακόμη ζήτημα.

Μια κρατική ραδιοτηλεόραση πρέπει να είναι εξ ορισμού ζημιογόνα;

Πρέπει δηλαδή να αδυνατεί μονίμως να ανταπεξέρχεται στα έξοδά της, τα χρήματα για τις παραγωγές εκπομπών και τους μισθούς του προσωπικού της;

Ασφαλώς όχι!

Κι εδώ όμως έρχεται να παίξει σημαντικότατο ρόλο η δική μας συμπεριφορά ως καταναλωτών προϊόντων.

Αν, δηλαδή, παρακολουθήσουμε αυτά που εκπέμπονται από την ΕΡΤ, τότε ίσως να μην υπήρχαν οικονομικά προβλήματα.

Λέω ίσως, διότι, όπως ξέρετε, υπάρχει ακόμη ένας σημαντικός παράγοντας ο οποίος παίζει ρόλο στα οικονομικά της ΕΡΤ. Είναι ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόμαστε τα δημόσια πράγματα γενικώς και τη ραδιοτηλεόραση ειδικότερα.

Πρώτα πρώτα, όπως είπαμε, η ΕΡΤ θεωρήθηκε διαχρονικά «ιδιοκτησία» των κομμάτων και των πολιτικών (ο πολιτικός) που βρισκόταν στην κυβέρνηση. Μια ιδιότυπη όμως ιδιοκτησία, αφού τη διαχειρίζονταν χωρίς να συμμετέχουν στα έξοδα, παρά μόνο στα πολιτικά κέρδη. Τα έξοδα τα έχουν αναθέσει στους φορολογούμενους.

Έτσι, κατά γενική ομολογία, υπήρξε μια ανοιχτοχεριά, ένα χουβαρνταλίκι σχετικά με τα έξοδα κάθε παραγωγής, αλλά και τα λειτουργικά έξοδα που, ασφαλώς, σχετίζονται και με τις προσλήψεις και τους μισθούς του πολυάριθμου προσωπικού.

Ακούγεται ότι τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια συμμαζέματος, όμως αυτό δημιουργεί και μεγάλες κόντρες ανάμεσα στα σωματεία των εργαζομένων, και την κυβέρνηση.

Φαίνεται πως, κατά το συνήθειό μας, πάμε πάλι από το ένα άκρο στο άλλο.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Ας επιστρέψουμε σ’ εμάς.

Που από τη μια μεριά κλαιγόμαστε κάθε φορά που ακούγεται κάτι για κλείσιμο της ΕΡΤ, ενώ στην ουσία είμαστε εμείς που την «κλείνουμε», κρατώντας το τηλεκοντρόλ στο χέρι και επιλέγοντας άλλους σταθμούς.

Αν ρωτήσεις τον καθένα ξεχωριστά, ιδίως όταν πρόκειται να μιλήσει δημοσίως, θα σου πει για το πόσο εκτιμά τα προγράμματα της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, θα καμαρώσει λέγοντας πως αυτός τα έχει στις πρώτες επιλογές του και θα βεβαιώσει ότι είναι ασυγκρίτως καλύτερα από εκείνα των ιδιωτικών σταθμών.

Όμως ούτε κι αυτό είναι πρόβλημα. Μια κρατική, εντάξει, δημόσια ραδιοτηλεόραση, δεν πρέπει να κινείται μόνο με γνώμονα τις διαφημίσεις και το κέρδος. Υπάρχουν μάλιστα πολίτες που θα ήθελαν να πληρώνουν λίγο φόρο παραπάνω, μόνο και μόνο για να υπάρχουν και να λειτουργούν τα δημόσια ραδιοτηλεοπτικά μέσα.

Ποιος είναι όμως ο λόγος που, ακόμη και αυτοί, δεν παρακολουθούν; Τι πρέπει να γίνει, ώστε να χρηματοδοτούνται μεν από την πολιτεία, όμως τα χρήματα να μην πηγαίνουν στον βρόντο;

Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μερικές απαντήσεις αύριο, με την ελπίδα να τις διαβάσει κάποιος και να μας καλέσει να αναλάβουμε τη διεύθυνση της ΕΡΤ.

Κι εμείς θα αρνηθούμε. Χα!

Βλέπετε; Ακούτε;

130603 ΑΝΤΙΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΟ

Το ένα πουλάκι:

Ελευθερία έκφρασης.

Επανερχόμαστε στη συζήτηση για το «αντιρατσιστικό» για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι για να εκφράσουμε την απογοήτευσή μας και τη βαθιά πεποίθησή μας πως τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει στον τόπο αυτό.

Ο δεύτερος για να συζητήσουμε σοβαρά το αν πρέπει ή δεν πρέπει να περιορίζεται η ελευθερία της έκφρασης, όχι απλώς ως τέχνη, όπως το συζητάμε μέχρι τώρα, αλλά και ως διατύπωση μιας γνώμης ή αμφισβήτηση κάποιας άλλης.

Ας τα δούμε ένα ένα.

Δεν σας κρύβουμε, το έχουμε πει άλλωστε πολλές φορές, ότι κάπου μέσα μας είχαμε μια αμυδρά ελπίδα πως η κρίση θα μας αλλάξει προς το καλύτερο.

Πως τώρα, που στριμώξανε τα πράγματα, που πληρώνουμε πολύ σκληρά τα λάθη και τις επιλογές του παρελθόντος, ίσως σκεφτούμε τι έφταιξε και (ακόμη πιο) ίσως δούμε πώς μπορούμε να το αλλάξουμε.

Ε, λοιπόν, από εδώ πηγάζει η απογοήτευση και η απαισιόδοξα. Δυστυχώς, δεν φαίνεται να έχουμε καταλάβει τίποτε, ούτε να είμαστε διατεθειμένοι να αλλάξουμε κάτι.

Ακόμη και στα «απολύτως απαραίτητα», εκείνα δηλαδή που με χίλια ζόρια μας υποχρεώνουν οι κακοί δανειστές μας να αλλάξουμε, κοιτάμε πάλι πως θα ξεφύγουμε από την προσοχή τους και πώς θα περάσουμε διάφορες τροπολογίες, ώστε να μη θιγούν συμφέροντα, να μην χαθούν κεκτημένα και, κυρίως, να μην δυσαρεστήσουμε συντεχνίες.

Με το «αντιρατσιστικό» δεν γίνεται ακριβώς αυτό. Εδώ βλέπουμε μια άλλου είδους κακή νοοτροπία να ζει και να βασιλεύει. Κάθε κόμμα θέλει να κατεβάσει ένα δικό του νομοσχέδιο, έτσι ώστε να δείξει την αντίθεσή του με τους υπόλοιπους και να περιχαρακώσει τα δικά του κουκιά.

Στο τέλος δεν θα γίνει τίποτε και θα αποδειχθεί απλώς πόσο δίκαιο είχαν τα παλιά και έμπειρα στελέχη της Ανανεωτικής Αριστεράς που έλεγαν ότι «εμείς τον σοσιαλισμό τον παίρνουμε και σε φέτες».

Που πάει να πει καλές είναι οι ανατροπές και οι ριζικές αλλαγές, αλλά, μέχρι να πέσουν τα χειμερινά ανάκτορα, δεν βλάπτει να βελτιώνουμε σιγά σιγά ό,τι μπορούμε στη ζωή –άντε, στη ζωή των εργαζομένων.

Το άλλο πουλάκι:

Ας έρθουμε στο δεύτερο.

Έχει νόημα να απαγορεύσω την έκφραση γνώμης, ακόμη κι αν αυτή έρχεται σε αντίθεση με αυταπόδεικτες αλήθειες, ιστορικές ή και επιστημονικές;

Για να σας διευκολύνω, θυμίζω ότι στις ΗΠΑ υπάρχουν πολιτείες όπου δεν μπορείς να διδάξεις τη θεωρία της εξέλιξης των ειδών. Μπορείς μόνο να λες ότι ο άνθρωπος προέρχεται από τον Αδάμ και την Εύα.

Να πούμε ακόμη ότι η Εκκλησία το έχει λύσει αυτό το θέμα εδώ και αιώνες. Πίστευε ό,τι θέλεις για την τριαδικότητα του Θεού, για την ενανθρώπιση του Λόγου, για την Παναγία, τους αγίους, τα θαύματα, ακόμα και για τα μέντιουμ ή τις καφετζούδες.

Δεν υπάρχει πρόβλημα!

Πότε υπάρχει; Όταν βγεις και πεις πως αυτά που πιστεύεις εσύ είναι η αλήθεια και πως τα δόγματα της Εκκλησίας είναι λάθος.

Τότε είσαι αιρετικός και διώκεσαι αναλόγως. Αναλόγως τόπου και χρόνου. Αν είσαι τυχερός τη βγάζεις με έναν σκέτο αφορισμό.

Τι γίνεται όμως στις λεγόμενες ελεύθερες, δημοκρατικές κοινωνίες; (Το πιάσατε το υπονοούμενο;)

Μπορώ –πρέπει να μπορώ- εγώ να μιλάω ή να γράφω δημοσίως για κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την επίσημη παραδοχή;

Απ’ ό,τι φαίνεται, δεν μπορώ και μάλιστα το ενδιαφέρον είναι ότι θα έχω επιπτώσεις είτε αυτά που λέω δεν τα εγκρίνουν οι λεγόμενοι συντηρητικοί (αλλιώς και σκοταδιστές) είτε δεν τα εγκρίνουν οι λεγόμενοι προοδευτικοί (τρομάρα τους).

Προχθές κάποιοι από τους τελευταίους απαγόρευσαν μια θεατρική παράσταση επειδή, λέει, ο δημιουργός της έκανε κάποιες δηλώσεις που ήταν «συστημικές» και δεν συμφωνούσαν μαζί τους.

Και ένα τρίτο πουλάκι:

Εδώ, χρειάζεται ένας νόμος.

Αυστηρότατος για όλους εκείνους που στρέφονται κατά της ελευθερίας της γνώμης και εμποδίζουν οποιοδήποτε να υποστηρίζει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι.

Προσοχή! Χωρίς να βρίζει και να συκοφαντεί.

Υπάρχει επίσης ένα θέμα που χρειάζεται προσοχή κι έχει να κάνει με όσα διδάσκονται στο σχολείο. Εκεί την ευθύνη αναλαμβάνει η πολιτεία, με τα θεσμοθετημένα όργανά της, τους επιστημονικούς φορείς και τους εκπαιδευτικούς που είναι κρατικοί υπάλληλοι.

Όλοι οι υπόλοιποι μπορούμε να διαφωνούμε, να φωνάζουμε, να χτυπιόμαστε αλλά… να μη χτυπάμε.

Διότι εδώ φτάσαμε στο σημείο να έχω μια διαφορετική άποψη και αυτό να μου δίνει το (ηθικό και νομικό δικαίωμα) να κατεβάζω της μάπα αυτού με τον οποίο διαφωνώ.

Αφήστε, λοιπόν, τις φωνές να ακούγονται και απαγορεύεστε όλα τα υπόλοιπα, κυρίως τις βιαιοπραγίες.

Διαφορετικά, θα μπλέξουμε άσχημα. Θα είμαστε όλη μέρα στα δικαστήρια, χώρια που ο καθένας που θα έχει το πάνω χέρι στη βουλή θα απαγορεύει κάτι διαφορετικό, αναλόγως πώς τη βλέπει ο ίδιος τη δουλειά.

Αυτά δεν γίνονται με νόμους, ειδικά στην Ελλάδα, όπου τρέφουμε σ’ αυτούς και έναν ιδιαίτερο σεβασμό.

Διότι, όπως πολύ σωστά σχολίασε κάποιος φίλος, «αφού με τον αντικαπνιστικό νόμο περιόρισαν το κάπνισμα και τους καπνιστές, θα κάνουν τώρα και ένα αντιρατσιστικό, για να περιορίσουν το ρατσισμό και τους ρατσιστές».

Έχει άδικο;

Ελευθερία τρόμου!